।।7.18।।ज्ञानी चेदत्यर्थमीश्वरस्य प्रियो भवति तर्हि विशेषणसामर्थ्यादितरेषामप्रियत्वं प्राप्तमिति शङ्कते  न तर्हीति। तेषां भगवन्तं प्रति प्रियत्वमत्र विवक्षितमित्याह  नेति। अत्यर्थमिति विशेषणस्य तर्हि किं प्रयोजनमिति पृच्छति  किं तर्हीति। सर्वेषां भगवदभिमुखत्वादुत्कर्षेऽपि ज्ञानिनि तदतिरेकमङ्गीकृत्य विशेषणमित्याह  उदारा इति। किं तत्र प्रमाणमित्याशङ्क्येश्वरज्ञानमित्याह  मे मतमिति। ज्ञानी त्वात्मैवेत्यत्र हेतुमाह  आस्थित इति। सर्वशब्दस्य ज्ञानिव्यतिरिक्तविषयत्वमाह  त्रयोऽपीति। ज्ञानिव्यतिरिक्तानां भगवदभिमुखत्वेऽपि ज्ञानाभावापराधान्न भगवत्प्रीतिविषयतेत्याशङ्क्याह  नहीति। कस्तर्हि ज्ञानवति विशेषस्तत्राह  ज्ञानी त्विति। तमेव विशेषं प्रश्नपूर्वकं प्रकटयति  तत्कस्मादित्यादिना। सर्वमात्मानं पश्यतोऽपि तस्य तव कथं यथोक्तो निश्चयः स्यादित्याशङ्क्यास्थित इत्येतद्व्याकरोति  आरोढुमिति। आरोहे हेतुं सूचयति  स ज्ञानीति। आरोढुं प्रवृत्तत्वमेव स्फुटयति  मामेवेति।