Imamo tri radioaktivna uzorka, jedan izlučuje(emitira) alfa zračenje, drugi beta zračenje a treći gama zračenje. Koji uzorak ima najveći aktivitet?
Na temelju vrsta emitiranja se ne možemo dobiti odgovor. Uzorak koji emitira beta zračenje. Uzorak koji emitira gama zračenje. Uzorak koji emitira alfa zračenje.
A B C D
Tom prilikom atomska jezgra otpušta gama zračenje, odnosno alfa zračenje ili beta zračenje. Gama zračenje emitira svaka uzbuđena (ekscitirana) jezgra nakon beta-raspada. Ionizirajuće zračenje se može sastojati od snopa čestica visokih energija (protona, alfa-čestica ili beta-čestica) ili elektromagnetskoga zračenja visoke frekvencije (gama-zračenje, rendgensko zračenje, ultraljubičasto zračenje). Ovakvi detektori mogu registrirati alfa, beta i gama zračenje, iako ih ne može razlikovati. Ako uzorak emitira zračenje, izvor zračenja je sam uzorak. Alfa-zračenje može zaustaviti papir, beta-zračenje može zaustaviti aluminijski lim debeo nekoliko milimetara, a većinu gama-zračenja može zaustaviti desetak centimetara debela olovna ploča. Kasnija istraživanja Pierrea Curie-a, Marie Curie, Ernesta Rutherforda i drugih otkrila su tri vrste radioaktivnog zračenja: alfa, beta i gama zračenje. Mößbauerova spektroskopija rabi izvor monokromatskog gama zračenja, čije zračenje se usmjerava na uzorak. Poluvodički detektor (radioaktivnost)

Poluvodički detektor daje izvrsne rezultate u otkrivanju fotona (gama zračenje, rendgensko zračenje) i električki nabijenih čestica (alfa-čestica, beta-čestica) kod ionizirajućeg zračenja. Na osnovu toga možemo uzeti filtere koji će propustiti Sunčevo zračenje, a zaustaviti Zemljino zračenje. Efikasnost ovog brojača je gotovo stopostotna za alfa i beta zračenja, dok je puno manja za gama zračenje. Elektromagnetsko ionizirajuće zračenje obuhvaća rendgensko zračenje i gama zračenje, iako ionizaciju nekih tvari može uzrokovati i ultraljubičasto elektromagnetsko zračenje. Godine 1896. otkrio da uranijeve soli neprestano emitiraju nevidljivo zračenje koje djeluje na fotografsku ploču i ionizira zrak, danas poznato kao nuklearno alfa-zračenje i beta-zračenje (radioaktivnost). Elektromagnetsko zračenje

Elektromagnetsko zračenje predstavlja elektromagnetske valove kraćih valnih duljina: infracrveno, ultraljubičasto, rendgensko i gama-zračenje. Pri tome se emitira elektromagnetsko zračenje. Gama-radioaktivnost prijelaz je između stanja više pobuđenosti atomske jezgre u stanje niže pobuđenosti ili u osnovno stanje, a elektromagnetsko zračenje visoke frekvencije koje se pritom emitira naziva se gama-zračenje. Gama-zračenje je vrlo prodorno. Roj brzih beta-čestica čini beta-zračenje. Beta zračenje je svako zračenje koje se sastoji od elektrona (β-) ili pozitroni (β+). Roj brzih alfa-čestica čini alfa-zračenje. Radionuklid ili radioizotop je nuklid kod kojeg postoji višak mase ili energije, pa stabilnost postiže radioaktivnim raspadom: alfa raspad, beta raspad (beta minus i beta plus), gama zračenje, elektronski uhvat i drugi. Radionuklid ili radioizotop je nuklid kod kojeg postoji višak mase ili energije, pa stabilnost postiže radioaktivnim raspadom: alfa raspad, beta raspad (beta minus i beta plus), gama zračenje, elektronski uhvat i drugi. Gama zračenje može pobuditi atomske jezgre. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Tom prilikom atomska jezgra otpušta gama zračenje, odnosno alfa zračenje ili beta zračenje. Gama zračenje emitira svaka uzbuđena (ekscitirana) jezgra nakon beta-raspada. Ako uzorak emitira zračenje, izvor zračenja je sam uzorak. Ionizirajuće zračenje se može sastojati od snopa čestica visokih energija (protona, alfa-čestica ili beta-čestica) ili elektromagnetskoga zračenja visoke frekvencije (gama-zračenje, rendgensko zračenje, ultraljubičasto zračenje). Ovakvi detektori mogu registrirati alfa, beta i gama zračenje, iako ih ne može razlikovati. Roj brzih beta-čestica čini beta-zračenje. Alfa-zračenje može zaustaviti papir, beta-zračenje može zaustaviti aluminijski lim debeo nekoliko milimetara, a većinu gama-zračenja može zaustaviti desetak centimetara debela olovna ploča. Pri tome se emitira elektromagnetsko zračenje. Poluvodički detektor (radioaktivnost)

Poluvodički detektor daje izvrsne rezultate u otkrivanju fotona (gama zračenje, rendgensko zračenje) i električki nabijenih čestica (alfa-čestica, beta-čestica) kod ionizirajućeg zračenja. Ovo zračenje zatim pobuđuje luminescentni premaz koji emitira vidljivu svjetlost. Mößbauerova spektroskopija rabi izvor monokromatskog gama zračenja, čije zračenje se usmjerava na uzorak. Kasnija istraživanja Pierrea Curie-a, Marie Curie, Ernesta Rutherforda i drugih otkrila su tri vrste radioaktivnog zračenja: alfa, beta i gama zračenje. Beta zračenje je svako zračenje koje se sastoji od elektrona (β-) ili pozitroni (β+). Efikasnost ovog brojača je gotovo stopostotna za alfa i beta zračenja, dok je puno manja za gama zračenje. Godine 1896. otkrio da uranijeve soli neprestano emitiraju nevidljivo zračenje koje djeluje na fotografsku ploču i ionizira zrak, danas poznato kao nuklearno alfa-zračenje i beta-zračenje (radioaktivnost). Zakočno zračenje prati i beta-raspade atomskih jezgara i računa se kao korekcija za radijaciju pri beta raspadu (unutarnje zakočno zračenje). Zakočno zračenje prati i beta-raspade atomskih jezgara i računa se kao korekcija za radijaciju pri beta raspadu (unutarnje zakočno zračenje). zračenje je nevidljivo (emitira u infracrvenom dijelu spektra). Takvo se zračenje spontano emitira nestabilnim atomskim jezgrama. Radionuklid ili radioizotop je nuklid kod kojeg postoji višak mase ili energije, pa stabilnost postiže radioaktivnim raspadom: alfa raspad, beta raspad (beta minus i beta plus), gama zračenje, elektronski uhvat i drugi. Radionuklid ili radioizotop je nuklid kod kojeg postoji višak mase ili energije, pa stabilnost postiže radioaktivnim raspadom: alfa raspad, beta raspad (beta minus i beta plus), gama zračenje, elektronski uhvat i drugi. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Tom prilikom atomska jezgra otpušta gama zračenje, odnosno alfa zračenje ili beta zračenje. Gama zračenje emitira svaka uzbuđena (ekscitirana) jezgra nakon beta-raspada. Ako uzorak emitira zračenje, izvor zračenja je sam uzorak. Ionizirajuće zračenje se može sastojati od snopa čestica visokih energija (protona, alfa-čestica ili beta-čestica) ili elektromagnetskoga zračenja visoke frekvencije (gama-zračenje, rendgensko zračenje, ultraljubičasto zračenje). Mößbauerova spektroskopija rabi izvor monokromatskog gama zračenja, čije zračenje se usmjerava na uzorak. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Ovakvi detektori mogu registrirati alfa, beta i gama zračenje, iako ih ne može razlikovati. Gama-zračenje je vrlo prodorno. Elektromagnetsko ionizirajuće zračenje obuhvaća rendgensko zračenje i gama zračenje, iako ionizaciju nekih tvari može uzrokovati i ultraljubičasto elektromagnetsko zračenje. Gama-radioaktivnost prijelaz je između stanja više pobuđenosti atomske jezgre u stanje niže pobuđenosti ili u osnovno stanje, a elektromagnetsko zračenje visoke frekvencije koje se pritom emitira naziva se gama-zračenje. Alfa-zračenje može zaustaviti papir, beta-zračenje može zaustaviti aluminijski lim debeo nekoliko milimetara, a većinu gama-zračenja može zaustaviti desetak centimetara debela olovna ploča. Elektromagnetsko zračenje

Elektromagnetsko zračenje predstavlja elektromagnetske valove kraćih valnih duljina: infracrveno, ultraljubičasto, rendgensko i gama-zračenje. Gama zračenje može pobuditi atomske jezgre. Pri tome se emitira elektromagnetsko zračenje. Poluvodički detektor (radioaktivnost)

Poluvodički detektor daje izvrsne rezultate u otkrivanju fotona (gama zračenje, rendgensko zračenje) i električki nabijenih čestica (alfa-čestica, beta-čestica) kod ionizirajućeg zračenja. Ovo zračenje zatim pobuđuje luminescentni premaz koji emitira vidljivu svjetlost. Svi izotopi stvaraju i slabo gama zračenje. Kasnija istraživanja Pierrea Curie-a, Marie Curie, Ernesta Rutherforda i drugih otkrila su tri vrste radioaktivnog zračenja: alfa, beta i gama zračenje. Efikasnost ovog brojača je gotovo stopostotna za alfa i beta zračenja, dok je puno manja za gama zračenje. Mößbauerova spektroskopija rabi gama zračenje kao predmet proučavanja. Ostale vrste elektromagnetskog zračenja, s frekvencijama iznad radiofrekvencijskog spektra, su mikrovalovi, infracrveno zračenje, vidljiva svjetlost, ultraljubičasto zračenje, x-zrake i gama zračenje. Tom prilikom atomska jezgra otpušta gama zračenje, odnosno alfa zračenje ili beta zračenje. Ako uzorak emitira zračenje, izvor zračenja je sam uzorak. Gama zračenje emitira svaka uzbuđena (ekscitirana) jezgra nakon beta-raspada. Ionizirajuće zračenje se može sastojati od snopa čestica visokih energija (protona, alfa-čestica ili beta-čestica) ili elektromagnetskoga zračenja visoke frekvencije (gama-zračenje, rendgensko zračenje, ultraljubičasto zračenje). Ovakvi detektori mogu registrirati alfa, beta i gama zračenje, iako ih ne može razlikovati. Roj brzih alfa-čestica čini alfa-zračenje. Alfa-zračenje može zaustaviti papir, beta-zračenje može zaustaviti aluminijski lim debeo nekoliko milimetara, a većinu gama-zračenja može zaustaviti desetak centimetara debela olovna ploča. Pri tome se emitira elektromagnetsko zračenje. Poluvodički detektor (radioaktivnost)

Poluvodički detektor daje izvrsne rezultate u otkrivanju fotona (gama zračenje, rendgensko zračenje) i električki nabijenih čestica (alfa-čestica, beta-čestica) kod ionizirajućeg zračenja. Ovo zračenje zatim pobuđuje luminescentni premaz koji emitira vidljivu svjetlost. Mößbauerova spektroskopija rabi izvor monokromatskog gama zračenja, čije zračenje se usmjerava na uzorak. Kasnija istraživanja Pierrea Curie-a, Marie Curie, Ernesta Rutherforda i drugih otkrila su tri vrste radioaktivnog zračenja: alfa, beta i gama zračenje. Efikasnost ovog brojača je gotovo stopostotna za alfa i beta zračenja, dok je puno manja za gama zračenje. Godine 1896. otkrio da uranijeve soli neprestano emitiraju nevidljivo zračenje koje djeluje na fotografsku ploču i ionizira zrak, danas poznato kao nuklearno alfa-zračenje i beta-zračenje (radioaktivnost). zračenje je nevidljivo (emitira u infracrvenom dijelu spektra). Takvo se zračenje spontano emitira nestabilnim atomskim jezgrama. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. To ultraljubičasto zračenje zatim upija fluorescentni premaz, koji emitira konačno vidljivu svijetlost. Nd:YAG je četverostupanjski laser, koji emitira infracrveno zračenje valne duljine 1064 nm. Elektromagnetsko ionizirajuće zračenje obuhvaća rendgensko zračenje i gama zračenje, iako ionizaciju nekih tvari može uzrokovati i ultraljubičasto elektromagnetsko zračenje. Za elektromagnetsko, elektronsko i mionsko zračenje iznosi 1, za neutronsko od 5 do 20, za protonsko 5, a za alfa-zračenje i teško ionsko zračenje 20.