Во состав на РНК влегуваат азотните бази:
урацил, гванин, цитозин, тимин. урацил, гванин, аденин, тимин. аденин, урацил, цитозин, гванин. цитозин, тимин, аденин, гванин.
A B C D
Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). ДНК се состои од ланец од нуклеотиди, кои ги има четири видови: аденин (А), цитозин (C), гванин (G) и тимин (Т). Хипоксантин се добива со деаминација на аденин; ксантин се добива со деаминација на гванин; а урацил се добива со деаминација на цитозин. Во март 2015 година, научници од НАСА објавиле дека, за првпат, успеале да синтетизираат во лабораторија, во услови кои симулираат вселенски простор, азотни бази како урацил, цитозин и тимин, со употреба на пиримидин како почетен материјал. Во март 2015 година, научници од НАСА успеале да синтетизираат цитозин, заедно со урацил и тимин, од соединението пиримидин, во симулирани космички услови. При канонското спарување на Вотсон-Крик, аденин (А) формира базен пар со тимин (Т), а гванин (Г) формира базен пар со цитозин (Ц) во ДНК. Гванин

Гванинот (G) е една од четирите основни нуклеобази кои влегуваат во составот на нуклеинските киселини ДНК и РНК. Во РНК, тиминот е заменет со урацил (У). Во третманот на канцерогените заболувања, тиминот, кој се наоѓа во состав на ДНК, може да биде мета на дејството на лекот 5-флуороурацил (5-ФУ), бидејќи 5-FU делува како метаболен аналог на тимин (во синтезата на ДНК) или урацил (во синтезата на РНК). Нуклеотидите меѓусебе се разликуваат само по азотните бази. Полинуклеотидните низи меѓусебно се поврзани со азотните бази. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Во молекулата на РНК, урацил се врзува со аденин преку две водородни врски. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). ДНК се состои од ланец од нуклеотиди, кои ги има четири видови: аденин (А), цитозин (C), гванин (G) и тимин (Т). Хипоксантин се добива со деаминација на аденин; ксантин се добива со деаминација на гванин; а урацил се добива со деаминација на цитозин. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. При канонското спарување на Вотсон-Крик, аденин (А) формира базен пар со тимин (Т), а гванин (Г) формира базен пар со цитозин (Ц) во ДНК. Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. Гванин

Гванинот (G) е една од четирите основни нуклеобази кои влегуваат во составот на нуклеинските киселини ДНК и РНК. Во август 2011 година, НАСА објавила дека хипоксантин и сродни органски молекули, вклучувајќи ги и основните азотни бази на ДНК и РНК, аденин и гванин, се откриени во метеорити пронајдени на Земјата, што укажува на тоа дека тие може да се синтетизираат во вселената. Во РНК, тиминот е заменет со урацил (У). Во третманот на канцерогените заболувања, тиминот, кој се наоѓа во состав на ДНК, може да биде мета на дејството на лекот 5-флуороурацил (5-ФУ), бидејќи 5-FU делува како метаболен аналог на тимин (во синтезата на ДНК) или урацил (во синтезата на РНК). Нуклеотидите меѓусебе се разликуваат само по азотните бази. Полинуклеотидните низи меѓусебно се поврзани со азотните бази. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Хипоксантин се добива со деаминација на аденин; ксантин се добива со деаминација на гванин; а урацил се добива со деаминација на цитозин. Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Во молекулата на РНК, урацил се врзува со аденин преку две водородни врски. Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. ДНК се состои од ланец од нуклеотиди, кои ги има четири видови: аденин (А), цитозин (C), гванин (G) и тимин (Т). Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. При канонското спарување на Вотсон-Крик, аденин (А) формира базен пар со тимин (Т), а гванин (Г) формира базен пар со цитозин (Ц) во ДНК. Гванин

Гванинот (G) е една од четирите основни нуклеобази кои влегуваат во составот на нуклеинските киселини ДНК и РНК. Во август 2011 година, НАСА објавила дека хипоксантин и сродни органски молекули, вклучувајќи ги и основните азотни бази на ДНК и РНК, аденин и гванин, се откриени во метеорити пронајдени на Земјата, што укажува на тоа дека тие може да се синтетизираат во вселената. Во РНК, тиминот е заменет со урацил (У). Нуклеотидите меѓусебе се разликуваат само по азотните бази. Полинуклеотидните низи меѓусебно се поврзани со азотните бази. Жолтата боја ги означува азотните бази кои се разгледуваат. Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. ДНК се состои од ланец од нуклеотиди, кои ги има четири видови: аденин (А), цитозин (C), гванин (G) и тимин (Т). Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. При канонското спарување на Вотсон-Крик, аденин (А) формира базен пар со тимин (Т), а гванин (Г) формира базен пар со цитозин (Ц) во ДНК. Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Хипоксантин се добива со деаминација на аденин; ксантин се добива со деаминација на гванин; а урацил се добива со деаминација на цитозин. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Двете вериги од ДНК се протегаат во спротивен правец и се замотуваат една околу друга во двоен хеликс (двојна спирала), при што се држат заедно со водородни врски помеѓу базните парови од нуклеотидите (аденин се спарува со тимин, а гванин со цитозин). Гванин

Гванинот (G) е една од четирите основни нуклеобази кои влегуваат во составот на нуклеинските киселини ДНК и РНК. Во август 2011 година, НАСА објавила дека хипоксантин и сродни органски молекули, вклучувајќи ги и основните азотни бази на ДНК и РНК, аденин и гванин, се откриени во метеорити пронајдени на Земјата, што укажува на тоа дека тие може да се синтетизираат во вселената. Нуклеотидите меѓусебе се разликуваат само по азотните бази. Полинуклеотидните низи меѓусебно се поврзани со азотните бази. Жолтата боја ги означува азотните бази кои се разгледуваат. Во ДНК и РНК, цитозин водородно се врзува за гванинот.