Што се случува со Русија за време на владеењето на царот Петар I?
Русија била нападната од Наполеон Бонапарта и принудена на територијални отстапки. Руската војска ја поразила Османлиската империја и ја принудила да го потпише Сан-стефанскиот договор. Започнала модернизација и европеизација на Русија и нејзино издигање како европска сила. Започнало да се шири комунистичкото учење кое водело кон слабеење на власта на царот.
A B C D
За време на владеењето на Наполеон Бонапарта, Рим бил присоединет на Француското Царство. Романот започнува во 1805 година за време на владеењето на цар Александар I и доведува до 1812 француската инвазија на Русија од страна на Наполеон. Русија, веднаш по Октомвриската револуција била принудена да склучи мир по цена на значителни територијални, демографски и економски загуби. По заземањето на Малта од страна на Наполеон Бонапарта, Малтешкиот ред свое живеалиште нашло во Русија. Причината за незадоволството била што тие сметале дека на Русија ѝ биле дадени преголеми отстапки. Тој ја наследил власта по атентатот извршен врз неговиот татко, и со Русија раководил во времето на борбите со Наполеон Бонапарта. [[Екатерина I|Катерина Алексеевна]], која Петар во [[1724]] ја крунисал и прогласил за царица на Русија била единствената личност која можела да одолее на ужасните напади на царот. Во 1812, Наполеон, чие сојузништво со Александар I пропаднало, лансирал инвазија на Русија. Во 1812 година, Наполеон, чие сојузништво со Александар I пропаднало, лансирал инвазија на Русија. Во Русија се преселил во 1716 година, кога татко му бил повикан од страна на царот Петар I да учествува во изградбата на царскиот дворец. Дурова повторно виде акција за време на инвазијата на Русија од Наполеон во 1812 година. Од север земјата била нападната од Киевска Русија, и бил заземен главниот град Преслав. За време на руско-турската војна од 1877 година, Романија била принудена од Русија да и обезбеди слободен премин на нејзините војски преку нејзината територија. Дејствието се случува во Рим за време на владеењето на царот Нерон, околу 64 година од нашата ера. На Запад, војската на Махмуд влегла во нова војна со Австрија и Русија (1736-1739), која резултирала со Белградскиот договор (1739) според кој султанот бил принуден да направи територијални отстапки. Некои ја нарекуваат „битката на тројцата императори”, бидејќи Наполеон, Францис I од Австрија и Александар I од Русија биле присутни на бојното поле. Баварската војска била сојузник на Наполеон и била принудена да се пензионира од Минхен . Од Карловац, Петар заминал за Русија на прием кај руската царица Катерина II со цел да ги нормализира односите со рускиот двор кој биле нарушени за време на владеењето на Шќепан. Во 1722 година, царот на Русија, Петар Велики, објавил војна против сефевидските Иранци, кои во тоа време биле во тежок пад. Во оваа војна Бугарија била принудена на отстапки, бидејќи била притисната од другите завојувани страни. По 1848, Франција избрала да биде Република под претседателство на Луј Наполеон Бонапарта, внукот на Наполеон Бонапарта и син на братот на Наполеон. Во текот на 1897 година, кнезот Петар заминал во Русија, и бил примен кај царот Никола II. Тој исто така потекнува од голем број на монарси на Шкотска и монарси на Англија, и многу значајни странски монарси, вклучувајќи ги, Петар I од Русија, Катерина II од Русија, Николај I од Русија, Алфонсо од Португалија, Ендрју II од Унгарија, Фердинанд II од Арагон и Изабела I од Кастилја. Преку неговиот татковски дедо, тој исто така е потомок на царот Николај I на Русија. За време на своето владеење, Петар ја претворил Русија во водечка европска сила во тоа време. Османлиската империја веднаш ја испратила своја војска за да го задуши Востанието на Скендербег. Сан Стефанскиот и Берлинскиот договор му дадоа албански населени подрачја на другите држави, што предизвика реакција да се формира Призренската лига. За да се охрабрат Бугарите, требало да се пушти глас дека Србија и Русија го чекаат објавувањето на востанието, за да ја нападнат Османлиската империја. Договор од Ајналикавак

Договорот од Ајналикавак се однесува на договор меѓу Османлиската Империја и Руската Империја склучен на 10 март 1779 година. Во Руската Империја, титулата барон ја вовел Петар Велики. Договор од Хункар Искелеси

Договорот на Хункар Искелеси бил договор потпишан помеѓу Руската империја и Османлиската империја на 8 јули 1833, по дадената воена помош на Русија против Мухамед Али Паша. Јашки мировен договор

Јашки мировен договор — мировен договор склучен по крајот на Руско-турската војна (1787-1792) меѓу Руската империја и Османлиската империја. Ова ја принудила на Русија на преговори. [[Екатерина I|Катерина Алексеевна]], која Петар во [[1724]] ја крунисал и прогласил за царица на Русија била единствената личност која можела да одолее на ужасните напади на царот. Тогаш во логорот на Василиј пристигнал стратегот Вотанијат.Кога за ова дознал царот Самуил тој решил да отвори два фронта со цел со цел да ја раздели и ослабне византиската војска.Тој го испратил својот војсководец Несторица со неговата војска кај Солун.Тука била сконцентрирана византиската војска која ја предводел Вотанијат со неговиот син Михајло.Византиската војска ја поразила самуиловата војска кај Солун. Во 1783 година, Грузија склучила одбранбен договор со Русија, а во 1801 година руските кралеви ја вклучиле Грузија во Руската империја. Новите држави на Балканот, со поткрепа на Руската Империја сакале целосно да ја протерат османлиската власт во Албанија, Македонија и Тракија. Новите држави на Балканот, со поткрепа на Руската империја сакале целосно да ја протерат османлиската власт во Албанија, Македонија и Тракија. Но, османлиската војска на крајот ги поразила двете армии и замокот се предал. Договор од Прут

Прутскиот мировен договор е договор кој бил потпишан кај реката Прут меѓу Османлиската Империја и Руската Империја на 21 јули 1711 година. Според договорот, Османлиите ги срушиле тврдините кои се наоѓале по долината на реката Днепар, Руската империја го добила Азов и околината околу него, а Петар Велики ја осигурил неутралноста на Османлиската Империја во Големата северна војна. Според договорот, Османлиите ги срушиле тврдините кои се наоѓале по долината на реката Днепар, Руската империја го добила Азов и околината околу него, а Петар Велики ја осигурил неутралноста на Османлиската Империја во Големата северна војна. Од Карловац, Петар заминал за Русија на прием кај руската царица Катерина II со цел да ги нормализира односите со рускиот двор кој биле нарушени за време на владеењето на Шќепан. Барајќи сојузници, Анри II ја продолжил политиката на својот татко Франсоа I, кој претходно имал потпишено договор со Османлиската империја, односно со Сулејман I, за заедничка соработка во борбата против монархијата. По руско-турската војна од 1787 до 1791 година и Јаскиот мировен договор, Османлиската империја била должна на Руската империја да и ја отстапи Очаковската област којашто се наоѓа помеѓу реките Днестар и Јужен Буг. Неговиот поход на Османлиската Империја се покажал како големо промашување, така што бил принуден да потпише мировен договор, со кој ги вратил сите пристанишни места заземени во 1697 година. По војната и потпишувањето на Санстефанскиот договор, Османлиската империја ја признала независноста на Романија. Дејството се случува во 4 век во Александрија, за време на владеењето на Римската Империја. Во битката, христијанската војска ја поразила на муслиманската. Во битката, христијанската војска ја поразила на муслиманската. За време на своето владеење, Петар ја претворил Русија во водечка европска сила во тоа време. Европска Русија

Европска Русија се однесува на западните предели на Русија кои лежат на Европско тло. По враќањето од неговата Голема амбасада во 1698 година, Петар I од Русија отпочнал политика на усвојување и проширување на културата на Западот со цел да го превори Руското царство во Руска империја и главна европска сила. Во нападот, Русија одговорила со воена сила и ја започнала Втората чеченска војна. Бил наречен и „Татко на татковината“ и „Велики“, а Русија започнала да се нарекува „[[Руска империја]]“, а Петар ја заменил титулата „император на цела Русија“. [[Екатерина I|Катерина Алексеевна]], која Петар во [[1724]] ја крунисал и прогласил за царица на Русија била единствената личност која можела да одолее на ужасните напади на царот. Во Русија се преселил во 1716 година, кога татко му бил повикан од страна на царот Петар I да учествува во изградбата на царскиот дворец. Во текот на 1897 година, кнезот Петар заминал во Русија, и бил примен кај царот Никола II. Романот започнува во 1805 година за време на владеењето на цар Александар I и доведува до 1812 француската инвазија на Русија од страна на Наполеон. Гледано административно, Сочи припаѓа на Краснодарскиот крај, кој географски целосно припаѓа на Европска Русија, како што вообичаено се смета за сите територии на Русија западно од планината Урал и од реката Урал. Во 1722 година, царот на Русија, Петар Велики, објавил војна против сефевидските Иранци, кои во тоа време биле во тежок пад. Дејствието се случува во Рим за време на владеењето на царот Нерон, околу 64 година од нашата ера. Се наоѓа во југозападниот дел на европска Русија. Се состои од северниот дел на европска Русија. Терминот „Европска Русија“ се користел и во времето на Руската Империја. Преку неговиот татковски дедо, тој исто така е потомок на царот Николај I на Русија. Од Карловац, Петар заминал за Русија на прием кај руската царица Катерина II со цел да ги нормализира односите со рускиот двор кој биле нарушени за време на владеењето на Шќепан. Тој исто така потекнува од голем број на монарси на Шкотска и монарси на Англија, и многу значајни странски монарси, вклучувајќи ги, Петар I од Русија, Катерина II од Русија, Николај I од Русија, Алфонсо од Португалија, Ендрју II од Унгарија, Фердинанд II од Арагон и Изабела I од Кастилја. Катерина I (Русија)

Катерина I Алексевна (руски: "Екатерина I Алексеевна"; родена Марта Скавронска; 15 април 1684 - 17 мај 1727) — втора сопруга на Петар I Велики и императорка на Русија од 1725 до 1727 г. Таа е првата жена која управувала како монарх во Руската империја. Меѓутоа во тоа време, најголемиот дел од населението живеело во европска Русија. Меѓутоа во тоа време, најголемиот дел од населението живеело во европска Русија. Градот е сместен во централна европска Русија каде што се спојуваат реките Волга и Казанка. Тој развил планови за модернизација на војската, но по двете војни со Австрија и Русија тоа морал да го одложи. До 11 век, особено за време на владеењето на Јарослав Мудриот, Киевска Русија се одликувала со развиена економија и со големи достигнувња во архитектурата и литературата. Петар дури размислуваше и за одење во Русија за помош на анархистичката кауза. Дејствието се случува во Рим за време на владеењето на царот Нерон, околу 64 година од нашата ера. Како и да е, власта му дозволила да го посети царот Николај I за петиција за неговото ослободување, на кое тој се противел. Се сложил со очајното мислење за царот Алексиј I Комнин, кое се појавило за време на Првата крстоносна војна, иако бил критички настроен и кон некои од зделките кои крстоносците ги имале со царот. За време на владеењето на царот Јустинијан I (527-565) во овој регион биле спроведени административни реформи. Во Русија се преселил во 1716 година, кога татко му бил повикан од страна на царот Петар I да учествува во изградбата на царскиот дворец. Севастократорот Дејан управувал со кумановскиот регион за време на владеењето на царот Душан Силни. Тој е првороден син од бракот на царот Петар I со царица Ирина Лакапина. Хонијат започнал да работи во време на владеењето на царот Мануил I Комнин (владеел 1143 – 1180) и прекинал во време на узурпацијата на рестолот од Андроник I Комнин. [[Екатерина I|Катерина Алексеевна]], која Петар во [[1724]] ја крунисал и прогласил за царица на Русија била единствената личност која можела да одолее на ужасните напади на царот. Таа е изградена околу 1360 година, за време на владеењето на царот Волкашин. На почетокот од овој век, Римското царство го достигнало своето најголемо територијално проширување за време на владеењето на царот Трајан, но по неговата смрт тоа започнало полека да пропаѓа. Веднаш по смртта на царот Мануил I Комнин во 1180 година започнало и пропаѓањето на Византија. Царот Петар сепак брзо се справил со ситуацијата и со оваа закана, со што се утврдил на престолот. Крајната цел на овие и слични промени била да се ослабне власта на царот врз припадниците на помалите кнежества и да се натера царот да се пренасочи кон својата позиција како владетел на Надвојводство Австрија, Унгарија и Бохемија. За време на владеењето на царот Јустинијан I (527-565), кој потекнувал од местото Тауресиум (денешен Таор), близу до денешното Скопје, бил изграден нов град наречен Јустинијана Прима, во близината на родното место на царот. Во 1722 година, царот на Русија, Петар Велики, објавил војна против сефевидските Иранци, кои во тоа време биле во тежок пад. Еслинген официјално станал град во 1229 година за време на владеењето на царот Фридрих II. Преку неговиот татковски дедо, тој исто така е потомок на царот Николај I на Русија. Царот имал време само да каже „Што?“ и да се сврти кон семејството, пред да биде убиен со куршум во главата. Прокопија била ќерка на царот Никифор I и сестра на царот Ставрикиј. Манастирот со црквата го подигнал или обновил големиот војвода Никола Станоевиќ, за време на владеењето на царот Душан. За време на владеењето на царот Константин, некој царски благородник, со име Севиријан, подигнал храм на гробот на св. Иако земјтата, официјално била прогласена за империја во 1721 година од страна на царот [[Петар Велики|Петар I]], таа навистина се преродила кога Петар станал цар во 1682 година. Во меѓувреме, Источната римска империја (Византија) почнала да ги враќа загубените територии за време на владеењето на царот Јустинијан. Со оглед на тоа што во тоа време царот Алексиј I немал машки наследник, младиот Константин бил прогласен за соцар на Византија.