Кое дело според естетската категорија е возвишено?
„Шехерезада” од Борис Годунов. „На убавиот син Дунав” од Јохан Штраус. „Дон Жуан” од Молиер. „Ода на радоста” од Бетовен.
A B C D
Борис Годунов

Борис Фјодорович Годунов(руски:Бори́с Фёдорович Годуно́в)(1551-13 април 1605) бил руски цар од 1598 до 1605 година. Борис Годунов уште како млад работел за царот Иван Грозни. Се родил во Москва и бил син на Борис Годунов. Во монументалната историска опера „Борис Годунов“ за носител на дејството е ставен народот. Тој е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Храмот бил изграден на местото на поранешен храм кој датирал од времето на Борис Годунов. Да се спречат идните полско-литвански напади, царот Борис Годунов го утврдил градот. Борис Годунов е од татарско потекло, поточно од Златната орда којашто се населиле на територијата на денешна Русија, Украина и Казахстан. Најпознати руски оперски песни се: Борис Годунов, Евгениј Онегин, "Златен петел", Кнез Игор и други. Пренесувањето на формата, или која било информација, е од пресудно значење кај дадено уметничко дело и има директно влијание врз естетската вреност на тоа дело. Исто така, во тој период Пушкин ја проучувал историјата на Русија, што подоцна резултирало во делото „Борис Годунов“. Томск потекнува од декретот од цар Борис Годунов во 1604 година по Тоиан, тартарски војвода од Ешута, прашал за царската заштита против Кригхизките банди. Тој ја аранжирал операта "Борис Годунов" која била изведена во Royal Opera House во Лондон под диригенство на Клаудио Абадо. Владеењето на Борис Годунов, било проследено со големи бунтови и востанија, и покрај тоа што тој извршил големи реформи во Русија. Во 1600 година, Борис Годунов го подржал создавањето на Полско-литванската унија што дошло до голема побуна и немири против него. Симфонии: Шехерезада и Шпанско Капричо. На престолот, Борис Годунов бил наследен од неговиот син [[Фјодор II]], којшто владеел само неколку месеци, бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко. На престолот, Борис Годунов бил наследен од неговиот син Фјодор II, којшто владеел само неколку месеци, бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко. Борис Годунов на престолот го наследил неговиот син Фјодор II којшто владеел само неколку месеци, бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко. Борис Годунов на престолот го наследил неговиот син Фјодор II којшто владеел асмо неколку месеци,бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко. Таа им помогнала во омразата од народот да ја гледаат најголемата награда, во патилата - возвишено блаженство, во смртта - круна на своето дело. Наспроти тогашната догматска позиција на приврзаниците на социјалистичкиот реализам, Рацин ја брани важноста на естетската димензија на литературното дело. "Народните ќе пеат колена со уста милна"
"за делата на твојот син..."

Кузман е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Претходно во планинскиот пласман, за било кое искачување од екстра категорија, прва категорија или втора категорија се доделувале двојни бодови, доколку тоа е последно на крајот на денот. Во 1600 година, Борис Годунов го подржал создавањето на [[Полско-литванска унија|Полско-литванската унија]] што дошло до голема побуна и немири против него. Јохан Штраус (син)

Јохан Штраус Помладиот ( , - , ) — австриски композитор, виолинист и диригент. „Така зборуваше Заратустра“ на Рихард Штраус и „Синиот Дунав“ на Јохан Штраус до ден-денес се поврзуваат со овој филм. Јохан Штраус

Јохан Штраус (германски: "Johann Strauß") е име на три австриски композитори: Јохан Штраус (татко)

Јохан Штраус (14 март 1804 - 25 септември 1849) е австриски композитор. Во класичната музика, полки компонирале Јохан Штраус постариот и Јохан Штраус помладиот. Најважни негови дела се оперетите: „Лилјакот“, „Циганскиот барон“ и валцерите „На убавиот син Дунав“. Најчесто се среќава во делата на композиторите таткото Јохан Штраус и синот Јохан Штраус помладиот. Именуван е по лик во операта на Јохан Штраус "Лилјакот". Отворањето е секогаш со брза полка, а втора комозиција е "На плавиот Дунав" од Јохан Штраус синот, по што следува аплауз и честитки за новата година од музичарите до публиката. "Народните ќе пеат колена со уста милна"
"за делата на твојот син..."

Кузман е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Тој е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Музиката што се изведува на Новогодишниот концерт секогаш вклучува дела од семејството Штраус — Јохан Штраус I, Јохан Штраус II, Јозеф Штраус и Едуард Штраус — со повремени дополнителни музички дела од други главно австриски композитори, вклучувајќи ги Јозеф Хелмесбергер Јуниор, Јозеф Ланер, Моцарт, Ото Николај (основачот на Виенската филхармонија), Емил фон Резничек, Франц Шуберт, Франц фон Супе, и Карл Микаел Цирер. Јохан бил наследен од страна на неговиот син Јохан Фридрих. Покрај тоа, употребена е и Трич-трач-полка од Јохан Штраус, но не е вклучена на ЦД-то од музиката од филмот. Пренесувањето на формата, или која било информација, е од пресудно значење кај дадено уметничко дело и има директно влијание врз естетската вреност на тоа дело. Од 1928 до 1933 година, имало пет новогодишни концерти во зградата на Музикфераин, диригирани од Јохан Штраус III. Наречен бил специјален или посебен концерт, а се изведувале дела само на Јохан Штраус синот. Во 1849 година во чест на принцезата Алис за прв пат била изведена полката Алис од Јохан Штраус. Последен е „Радетскиот марш“ на Јохан Штраус таткото, додека публиката удира со дланките во ритамот во кој се диригира. Јохан Штраус Втори во нејзина чест ја составил "Полка Марија Талони", користејќи музика од сите балети што ги изведувала. Тој бил втор син на кралот Филип IV Убавиот и Јована I Наварска. "Главна статија: Фауст од Гете" 

Најпознатото книжевно дело во кое се обработува легендата за Фауст е истоимената драма од Јохан Волфганг фон Гете во два дела. Стефан во Виена) и веднаш потоа се пренесува „"Donauwalzer"“ од Јохан Штраус на кој многу луѓе танцуваат на улица или на забави. Сместен е на брдо, покрај кое минува реката Дунав. Според Псевдо-Аполодоровата "Митолошка библиотека", Хесиод, во едно непознато дело кое не опстанало до денес, го направил син на Феникс и непознатата Алфесибеја. Дон Жуан (Молиер)

Дон Жуан (француски: "Dom Juan ou Le Festin de Pierre") е драма (од жанрот комедија) од Молиер. Со „Дон Жуан“ Молиер ѝ задал удар на дворската аристократија. Според шпанскиот јазик, "Дон Жуан" е Дон Хуан. Дон Жуан

Дон Жуан (или Дон Џовани/Дон Хуан) е легендарен заводник, фиктивен лик чија приказна е раскажувана голем број пати од многу различни автори. Идеалот на таквиот живот е Дон Жуан. Во „Дон Жуан“ приказната ја раскажува анонимниот наратор чија самотија еден ден ја нарушува Дон Жуан. Другото поголемо дело во шпанската литература за овој лик е "Дон Жуан Тенорио", драма напишана во 1844 од Хозе Зорила. Така, Дон Жуан е казнет за грешниот живот. Многу од комедиите на Молиер (како Taртиф, Дон Жуан и Мизантроп) се вртат околу подбивањето и мистичноста на драмата, и нивните завршетоци се далеку од комични. Дон Жуан (Хандке)

Дон Жуан: Неговата сопствена верзија (германски: "Don Juan: (erzählt von ihm selbst)") — новела на австрискиот писател Петер Хандке од 2004 година. Дон Жуан му помага на Дон Карлос, кого го нападнале тројца разбојници. Потоа, во домот на Дон Жуан доаѓа Привидението, со прекор за сторените гревови, заканувајќи му се со божјиот гнев, но Дон Жуан воопшто не е исплашен. Дон Жуан и Зганарел ја посетуваат гробницата на командантот кого неправедно го убил Дон Жуан, при што статуата на командантот ја помрднува главата. Дон Карлос му е благодарен на Дон Жуан за помошта и ја одложува одмаздата за некоја друга средба. Улоги: Арган (Вообразен болен), Гилдерстен (Розенкранц и Гилдерстен се мртви мртви), Дон Жуан (Дон Жуан), Салиери (Амадеус), Троил (Троил и Кресида), А (Емигранти) и др. Во 1666 година, Молиер набрзина ја напишал комедијата „Дон Жуан“, која по петнаесет претстави, во 1665 година, исто така, била забранета, а повторно била поставена дури по смртта на авторот. Дон Жуан научи дека свеста на луѓето се јаде од повисоки суштества. Потоа пристигнува и Дон Луј кој го прекорува својот син за неморалното однесување, но Дон Жуан е сосема безгрижен. Во домот на Дон Жуан пристигнува трговецот Диманш, кој сака да си го наплати своето побарување, но со помош на своето лицемерно однесување Дон Жуан успева да се ослободи од него. Во нашиот и во повеќе други јазици ликот е познат само како "Дон Жуан". Таков е случајот со Карлос Кастанеда [се бара извор] на наставата на Дон Жуан. Тој е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Кога Пјеро ќе му каже дека Шарлота е неговата девојка, Дон Жуан безмилосно го тепа. Меѓутоа, Дон Жуан е само лицемерен и така се однесува и кон Дон Карлос, кажувајќи му дека решил да оди во манастир. Меѓу неговите најпознати дела се "Странствувањето на Чајлд Харолд" и "Дон Жуан". Ода на радоста

Ода на радоста (гер. Во 1824 г. за прв пат е изведена 9-та синфонија од Лудвиг ван Бетовен и таа оттогаш важи за музичко наследство со кое Шилеровата „Ода на радоста“ станува бесмртна. во Стразбур за официјална Европска химна го прогласил воведот во "Ода на радоста", 4-то движење од Деветтата симфонија на Лудвиг ван Бетовен. Од поетскиет дела, најмногу е познат по „Ода на радоста“. На германско-полската граница, беше кренато знамето на ЕУ и беше испеана „Ода на радоста“. Тој е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Така на пример Европската Унија, ја употребува Ода на Радоста од Бетовеновата 9та Симфонија, како официјална химна на Европа. Фридрих Шилер ја напишал неговата Ода на радоста (основа на европската химна) за дрезденската масонска ложа во 1785. Пренесувањето на формата, или која било информација, е од пресудно значење кај дадено уметничко дело и има директно влијание врз естетската вреност на тоа дело. Правилата вклучувале:


„"Ода на радоста"“, химната на Европската Унија, се пуштала на официјалните церемонии при прогласувањето на независноста на Република Косово. Но, набргу Шулер преминал кон химнична философска поезија која врвот го достигнала во „Одата на радоста“ овековечена со музиката на Бетовен. Како што ГДР во 1949 година вовела своја сопствена национална химна, Бетовеновата Симфонија бр.9 "Ода на радоста" била свирена кога победувале германските спортисти како компромис. Наспроти тогашната догматска позиција на приврзаниците на социјалистичкиот реализам, Рацин ја брани важноста на естетската димензија на литературното дело. Таа им помогнала во омразата од народот да ја гледаат најголемата награда, во патилата - возвишено блаженство, во смртта - круна на своето дело. "Народните ќе пеат колена со уста милна"
"за делата на твојот син..."

Кузман е олицетворение на возвишено јунаштво кое е почитувано дури и од непријателот. Претходно во планинскиот пласман, за било кое искачување од екстра категорија, прва категорија или втора категорија се доделувале двојни бодови, доколку тоа е последно на крајот на денот. Ода Чешме

Ода Чешме е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција. Ова е последица на функционалната зависност на естетската вредност, т.е. Радоста е секогаш пријатна емоција. Црквата е изграда на едно возвишено место на крајот од селото, на југоисточната страна. „Ода за грчка урна“ и „Ода за меланхолијата“ биле инспирирани од сонетни форми и веројатно биле напишани по „Ода за славејот“. при церемонијата на потпишување на Лисабонскиот договор, во присуство на овластените претставници на 27-те земји-членки на Европската унија, "Ода на радоста" била изведена од хор на 26 деца од Португалија, кои ги пееле оригиналните германски стихови. Ода (песна на Атила Јожеф)

Ода е една од најпознатите песни на Атила Јожеф, меѓународно најафирмираниот унгарски поет на 20-тиот век. Кривичното дело на невоља, на пример, вклучува јасна одговорност за соседот кој се меша со радоста на другиот на неговиот имот. Едно орфистичко сликарско дело треба да пренесе „спокојни естетско задоволство“, но во исто време „разбирлива структура и возвишено значење.“ Според Аполинер, орфизмот претставувало движење кон целосно нова уметничка форма, онака како што музиката е кон книжевноста.