Водородна врска не може да се образува помеѓу молекулите на:
CH 3 OH NH 3 HF PH 3
A B C D
Водородна врска

Водородната врска е меѓумолекуларна врска која се јавува помеѓу молекулите (или јоните) во течностите и цврстите тела. 2'OH групата може да се однесува и како донор и како акцептор на водородна врска, што овозможува формирање на разгранети водородни врски со друга 2'OH група. Формулата на пантенолот е: HO-CH-C(CH)-CH(OH)-CONH-CHCHCH-OH. Молекулите кај течностите се држат меѓусебно со Ван дер Валсови сили или водородна врска. Молекулите кај цврстите тела се држат меѓусебе со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Тоа, пред сè, се должи на асоцирањето на молекулите што се поврзуваат меѓу себе со водородна врска во поголеми агрегати. Молекулите во течна состојба воглавно меѓусебно се држат, исто така, со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Во случај тетрахидрофуранот, кислородниот атом може да дејствува како водороден акцептор; каде што дихлорометанот не може да формира водородна врска со водата. CH

CH може да означува: На пример, етенот (CH) има двојна врска помеѓу два јаглеродни атоми. "интермолекулска водородна врска". Близината на терминалните C атоми овозможува создавање на водородна врска помеѓу соодветните остатоци. Пирогалол

Пирогалол е органско соединение со формула CH(OH). Амино (N-H) групата на еден аминокиселински остаток формира водородна врска со карбонилната (C=O) група на аминокиселински остаток кој се наоѓа три остатока подоле (порано); оваа "i" + 3 → "i" водородна врска го дефинира 3-хеликсот. Валентните електрони се во надворешниот електронски слој и тие го одредуваат типот на хемиска врска која ќе се образува (ковалентна, водородна, јонска, метална, Вандервалсова). До водородна експлозија може да се дојде и како резултат на реакцијата помеѓу пареата и жешкиот циркониум. Вкупниот ефект на процесите на разложување е следниот:

OH + CH + О → CHО + HO

CHO + HO + "hν" → CHO + OH + O

CHO + O → HО + HCHO

HCHO + OH + O → CO + HO + HO

O + HO → 2O + OH

Сумирано, се добива следното:

CH + O + "hν" → CO + 2HO

Под јаглерод во биосферата се подразбира органскиот јаглерод т.е. Повисоката киселост е последица на интрамолекуларната водородна врска помеѓу α-хидроксилната група и карбоксилната група. Секоја аминокиселина во полипептидната верига е поларна, односно поседува одвоени позитивно и негативно наелектризирани региони, со слободна карбонилна група, која може да игра улога на акцептор на водородна врска, и NH група, која може да игра улога на донор на водородна врска. Меѓутоа, понекогаш водородната врска може да се образува и меѓу атомите во еден ист молекул. Донори на водородна врска се пептидните NH групи на глицинските остатоци, а акцептори на водородна врска се CO групите на остатоците од другите синџири. ДНК полимеразата може да додава нуклеотиди само на 3′-OH крајот од растечкиот ДНК ланец. Замена на една аминокиселина може да наруши една водородна врска, но нема да ја расклопи шнолата и да ја промени нејзината класа. Примарните алкохоли (R-CH-OH) можат да се оксидираат до алдехиди (R-CHO) или до карбоксилни киселини (R-COH), додека секундарните алкохоли (RRCH-OH) се оксидираат до кетони (RRC=O). Хемиските врски можат да се поделат во три типа:

Водородната врска ги поврзува молекулите, а не атомите и затоа не се смета за хемиска врска. Водородна врска

Водородната врска е меѓумолекуларна врска која се јавува помеѓу молекулите (или јоните) во течностите и цврстите тела. Донори на водородна врска се пептидните NH групи на глицинските остатоци, а акцептори на водородна врска се CO групите на остатоците од другите синџири. Секоја аминокиселина во полипептидната верига е поларна, односно поседува одвоени позитивно и негативно наелектризирани региони, со слободна карбонилна група, која може да игра улога на акцептор на водородна врска, и NH група, која може да игра улога на донор на водородна врска. Молекулите кај течностите се држат меѓусебно со Ван дер Валсови сили или водородна врска. Молекулите кај цврстите тела се држат меѓусебе со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Тоа, пред сè, се должи на асоцирањето на молекулите што се поврзуваат меѓу себе со водородна врска во поголеми агрегати. Молекулите во течна состојба воглавно меѓусебно се држат, исто така, со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Во случај тетрахидрофуранот, кислородниот атом може да дејствува како водороден акцептор; каде што дихлорометанот не може да формира водородна врска со водата. "интермолекулска водородна врска". Близината на терминалните C атоми овозможува создавање на водородна врска помеѓу соодветните остатоци. Амино (N-H) групата на еден аминокиселински остаток формира водородна врска со карбонилната (C=O) група на аминокиселински остаток кој се наоѓа три остатока подоле (порано); оваа "i" + 3 → "i" водородна врска го дефинира 3-хеликсот. Валентните електрони се во надворешниот електронски слој и тие го одредуваат типот на хемиска врска која ќе се образува (ковалентна, водородна, јонска, метална, Вандервалсова). До водородна експлозија може да се дојде и како резултат на реакцијата помеѓу пареата и жешкиот циркониум. Повисоката киселост е последица на интрамолекуларната водородна врска помеѓу α-хидроксилната група и карбоксилната група. Меѓутоа, понекогаш водородната врска може да се образува и меѓу атомите во еден ист молекул. Други научници сметаат дека ваквото видување е погрешно, и дека е пореално да се каже дека потенцијалот за водородно врзување на слободните NH групи на N-терминалот од α-хеликс може да се засити со водородна врска; ова, исто така, може да се смета како збир на интеракции меѓу локалните микродиполи C=O···H−N. Замена на една аминокиселина може да наруши една водородна врска, но нема да ја расклопи шнолата и да ја промени нејзината класа. Хемиските врски можат да се поделат во три типа:

Водородната врска ги поврзува молекулите, а не атомите и затоа не се смета за хемиска врска. Σ врската е примарна, односно без таа да постои, π врска не е возможно да се образува. Пурините се комплементарни само со пиримидините: пиримидин-пиримидин паровите се енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу оддалечени за да се формира стабилна водородна врска; пурин-пурин паровите се исто така енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу блиски, што доведува до одбивни сили. Водородната врска може да се образува меѓу молекули на една иста супстанца, како и меѓу молекули на различни супстанци. Терциерните амини немаат водородни атоми поврзани со атомот на азот и не можат да служат како донатори на водородна врска. Од мерењето на ротационите и вибрационите спектри може да се пресметаат својствата на молекулите како што се растојанието помеѓу јадрата. Во таков случај, станува збор за "интрамолекулска водородна врска". Бидејќи аспарагинскиот страничен ланец може да формира водородна врска со пептидниот молекуларен скелет, остатоците од аспарагин најчесто се среќаваат близу почетокот или крајот на алфа хеликсите. Водородна врска

Водородната врска е меѓумолекуларна врска која се јавува помеѓу молекулите (или јоните) во течностите и цврстите тела. Молекулите кај течностите се држат меѓусебно со Ван дер Валсови сили или водородна врска. Молекулите кај цврстите тела се држат меѓусебе со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Тоа, пред сè, се должи на асоцирањето на молекулите што се поврзуваат меѓу себе со водородна врска во поголеми агрегати. Молекулите во течна состојба воглавно меѓусебно се држат, исто така, со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Во случај тетрахидрофуранот, кислородниот атом може да дејствува како водороден акцептор; каде што дихлорометанот не може да формира водородна врска со водата. "интермолекулска водородна врска". Близината на терминалните C атоми овозможува создавање на водородна врска помеѓу соодветните остатоци. Валентните електрони се во надворешниот електронски слој и тие го одредуваат типот на хемиска врска која ќе се образува (ковалентна, водородна, јонска, метална, Вандервалсова). До водородна експлозија може да се дојде и како резултат на реакцијата помеѓу пареата и жешкиот циркониум. Повисоката киселост е последица на интрамолекуларната водородна врска помеѓу α-хидроксилната група и карбоксилната група. Секоја аминокиселина во полипептидната верига е поларна, односно поседува одвоени позитивно и негативно наелектризирани региони, со слободна карбонилна група, која може да игра улога на акцептор на водородна врска, и NH група, која може да игра улога на донор на водородна врска. Меѓутоа, понекогаш водородната врска може да се образува и меѓу атомите во еден ист молекул. Донори на водородна врска се пептидните NH групи на глицинските остатоци, а акцептори на водородна врска се CO групите на остатоците од другите синџири. Замена на една аминокиселина може да наруши една водородна врска, но нема да ја расклопи шнолата и да ја промени нејзината класа. Хемиските врски можат да се поделат во три типа:

Водородната врска ги поврзува молекулите, а не атомите и затоа не се смета за хемиска врска. HF може да се појави во сите возрасти во зависност од причината. Σ врската е примарна, односно без таа да постои, π врска не е возможно да се образува. Пурините се комплементарни само со пиримидините: пиримидин-пиримидин паровите се енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу оддалечени за да се формира стабилна водородна врска; пурин-пурин паровите се исто така енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу блиски, што доведува до одбивни сили. Водородната врска може да се образува меѓу молекули на една иста супстанца, како и меѓу молекули на различни супстанци. Терциерните амини немаат водородни атоми поврзани со атомот на азот и не можат да служат како донатори на водородна врска. Од мерењето на ротационите и вибрационите спектри може да се пресметаат својствата на молекулите како што се растојанието помеѓу јадрата. Во таков случај, станува збор за "интрамолекулска водородна врска". Бидејќи аспарагинскиот страничен ланец може да формира водородна врска со пептидниот молекуларен скелет, остатоците од аспарагин најчесто се среќаваат близу почетокот или крајот на алфа хеликсите. Од мерење на ротациони и вибрациони спектри,  својствата на молекулите како што е растојанието помеѓу јадрата може посебно да се пресмета. Водородна врска

Водородната врска е меѓумолекуларна врска која се јавува помеѓу молекулите (или јоните) во течностите и цврстите тела. Молекулите кај течностите се држат меѓусебно со Ван дер Валсови сили или водородна врска. Молекулите кај цврстите тела се држат меѓусебе со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Тоа, пред сè, се должи на асоцирањето на молекулите што се поврзуваат меѓу себе со водородна врска во поголеми агрегати. Молекулите во течна состојба воглавно меѓусебно се држат, исто така, со Ван дер Валсови сили или со водородна врска. Во случај тетрахидрофуранот, кислородниот атом може да дејствува како водороден акцептор; каде што дихлорометанот не може да формира водородна врска со водата. "интермолекулска водородна врска". Близината на терминалните C атоми овозможува создавање на водородна врска помеѓу соодветните остатоци. Амино (N-H) групата на еден аминокиселински остаток формира водородна врска со карбонилната (C=O) група на аминокиселински остаток кој се наоѓа три остатока подоле (порано); оваа "i" + 3 → "i" водородна врска го дефинира 3-хеликсот. Валентните електрони се во надворешниот електронски слој и тие го одредуваат типот на хемиска врска која ќе се образува (ковалентна, водородна, јонска, метална, Вандервалсова). До водородна експлозија може да се дојде и како резултат на реакцијата помеѓу пареата и жешкиот циркониум. Повисоката киселост е последица на интрамолекуларната водородна врска помеѓу α-хидроксилната група и карбоксилната група. Секоја аминокиселина во полипептидната верига е поларна, односно поседува одвоени позитивно и негативно наелектризирани региони, со слободна карбонилна група, која може да игра улога на акцептор на водородна врска, и NH група, која може да игра улога на донор на водородна врска. Меѓутоа, понекогаш водородната врска може да се образува и меѓу атомите во еден ист молекул. Донори на водородна врска се пептидните NH групи на глицинските остатоци, а акцептори на водородна врска се CO групите на остатоците од другите синџири. Замена на една аминокиселина може да наруши една водородна врска, но нема да ја расклопи шнолата и да ја промени нејзината класа. Хемиските врски можат да се поделат во три типа:

Водородната врска ги поврзува молекулите, а не атомите и затоа не се смета за хемиска врска. Σ врската е примарна, односно без таа да постои, π врска не е возможно да се образува. Пурините се комплементарни само со пиримидините: пиримидин-пиримидин паровите се енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу оддалечени за да се формира стабилна водородна врска; пурин-пурин паровите се исто така енергетски нестабилни поради тоа што молекулите се премногу блиски, што доведува до одбивни сили. Водородната врска може да се образува меѓу молекули на една иста супстанца, како и меѓу молекули на различни супстанци. Терциерните амини немаат водородни атоми поврзани со атомот на азот и не можат да служат како донатори на водородна врска. Од мерењето на ротационите и вибрационите спектри може да се пресметаат својствата на молекулите како што се растојанието помеѓу јадрата. Во таков случај, станува збор за "интрамолекулска водородна врска". Бидејќи аспарагинскиот страничен ланец може да формира водородна врска со пептидниот молекуларен скелет, остатоците од аспарагин најчесто се среќаваат близу почетокот или крајот на алфа хеликсите. Ако "i" → "i" + 3 водородна врска се земе како критериум за свијоци, тогаш четирите категории на Венкатачалам (I, II, II', I') се доволни за да се опишат сите можни бета свијоци.