Творци на големата теорија за убавото како пропорција на деловите и на убавината како хармонија и број се:
Питагорејците. Платонистите. Софистите. Стоичарите.
A B C D
Американскиот аналитички филозоф Гај Сиркело ја предложи неговата Нова Теорија за Убавината како обид да се врати статусот на убавината како важен филозофски концепт. Тој се фаќа за убавината како за најголемо богатство, и како за единствениот пат кој води кон идеалот („Химна на убавината“). Леоне Батиста Алберти, кој во неговата студија De Re Aedificatoria разработува идеи на Витрувиј, ја гледа убавината првенствено како прашање на пропорција, иако, и декорот игра улога. Толкувањето на убавото само довело до тоа да се нивелираат вкусевите и луѓето да почнат да следат некоја општа формула за убавината. Есенин во неа гледал како во чудо („не знаејќи што да прави со своите раце и нозе“) и ја сметал за жена во која се огледувала „убавината на античката хармонија“. Во 2003 година, "Убавото Момче" беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. Почнувајќи како размисла за сетилата и вкусот, на крајот се утврдила концепција базирана на идејата за убавото. Доживувањето на "убавината" често вклучува и интерпретација на некој субјект како во рамнотежа и во хармонија со природата, што може да доведе до чувство на привлечност и емоционална добросостојба. Аристотел сметал дека има поврзаност меѓу убавото ("to kalon") и доблеста, тврдејќи дека "Доблеста ја има за цел убавината." Најраната западна теорија за убавината може да се најде во делата на раните грчки филозофи од претсократскиот период, како што е Питагора. Диркем, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Дуркеим, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. Деловите на психологијата во американските универзитети денес се научно ориентирани и Фројдовата теорија е маргинализирана. Венера, како симбол на убавината, често се јавува како инспирација и тема во уметноста и во популарната култура, како: Оваа состоја настанала со Сократ кога дошло до раздвојување на единството меѓу дионизискиот принцип (опијанетост , занес, возвишеност, оргијастичност) и аполонскиот принцип (хармонија, пропорција, ред). За време на Просветителството се забележува пораст на интересот за убавината како филозофска тема. Таму, Козимо го видел убавото девојче Виола како се ниша на нишалка. По последиците од постмодернистичкото одбивање на убавината, мислителите се вратиле кон убавината како значајна вредност. Прилагодувања за приватност се исто така достапни и на други места за социјално вмрежување како што се e-хармонија и Мајспејс. Така, тој се смета за еден од двајцата творци на модерниот англиски роман (заедно со Хенри Џејмс), и тоа како зачетник на романот како медиум за соопштување. Исак Њутн ја применил својата теорија за механиката и плимата и осеката и прецесијата на рамнодневницата, по што биле развиени инструменти за мерење на Земјиниот облик, густина и гравитационото поле, како и деловите на кружниот тек на водата. Сфатена како бесмислена во тоа време, неговата теорија ги предвестила подоцнежните теории за Големата депресија и делата на неговиот обожавател и економист Џон Мајнард Кејнс. Бенгалците ги обожавале песните на Тагоре поради комбинацијата на големата емотивност и убавината опишана во песните. Американскиот аналитички филозоф Гај Сиркело ја предложи неговата Нова Теорија за Убавината како обид да се врати статусот на убавината како важен филозофски концепт. Тој се фаќа за убавината како за најголемо богатство, и како за единствениот пат кој води кон идеалот („Химна на убавината“). Леоне Батиста Алберти, кој во неговата студија De Re Aedificatoria разработува идеи на Витрувиј, ја гледа убавината првенствено како прашање на пропорција, иако, и декорот игра улога. Толкувањето на убавото само довело до тоа да се нивелираат вкусевите и луѓето да почнат да следат некоја општа формула за убавината. Есенин во неа гледал како во чудо („не знаејќи што да прави со своите раце и нозе“) и ја сметал за жена во која се огледувала „убавината на античката хармонија“. Во 2003 година, "Убавото Момче" беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. Почнувајќи како размисла за сетилата и вкусот, на крајот се утврдила концепција базирана на идејата за убавото. Доживувањето на "убавината" често вклучува и интерпретација на некој субјект како во рамнотежа и во хармонија со природата, што може да доведе до чувство на привлечност и емоционална добросостојба. Аристотел сметал дека има поврзаност меѓу убавото ("to kalon") и доблеста, тврдејќи дека "Доблеста ја има за цел убавината." Најраната западна теорија за убавината може да се најде во делата на раните грчки филозофи од претсократскиот период, како што е Питагора. Диркем, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Дуркеим, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. Платонистите имаа поголемо знаење и разбирање за оваа тема. Деловите на психологијата во американските универзитети денес се научно ориентирани и Фројдовата теорија е маргинализирана. Венера, како симбол на убавината, често се јавува како инспирација и тема во уметноста и во популарната култура, како: Оваа состоја настанала со Сократ кога дошло до раздвојување на единството меѓу дионизискиот принцип (опијанетост , занес, возвишеност, оргијастичност) и аполонскиот принцип (хармонија, пропорција, ред). За време на Просветителството се забележува пораст на интересот за убавината како филозофска тема. Таму, Козимо го видел убавото девојче Виола како се ниша на нишалка. По последиците од постмодернистичкото одбивање на убавината, мислителите се вратиле кон убавината како значајна вредност. Прилагодувања за приватност се исто така достапни и на други места за социјално вмрежување како што се e-хармонија и Мајспејс. Така, тој се смета за еден од двајцата творци на модерниот англиски роман (заедно со Хенри Џејмс), и тоа како зачетник на романот како медиум за соопштување. Исак Њутн ја применил својата теорија за механиката и плимата и осеката и прецесијата на рамнодневницата, по што биле развиени инструменти за мерење на Земјиниот облик, густина и гравитационото поле, како и деловите на кружниот тек на водата. Сфатена како бесмислена во тоа време, неговата теорија ги предвестила подоцнежните теории за Големата депресија и делата на неговиот обожавател и економист Џон Мајнард Кејнс. Американскиот аналитички филозоф Гај Сиркело ја предложи неговата Нова Теорија за Убавината како обид да се врати статусот на убавината како важен филозофски концепт. Тој се фаќа за убавината како за најголемо богатство, и како за единствениот пат кој води кон идеалот („Химна на убавината“). Леоне Батиста Алберти, кој во неговата студија De Re Aedificatoria разработува идеи на Витрувиј, ја гледа убавината првенствено како прашање на пропорција, иако, и декорот игра улога. Толкувањето на убавото само довело до тоа да се нивелираат вкусевите и луѓето да почнат да следат некоја општа формула за убавината. Есенин во неа гледал како во чудо („не знаејќи што да прави со своите раце и нозе“) и ја сметал за жена во која се огледувала „убавината на античката хармонија“. Во 2003 година, "Убавото Момче" беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. На кратко, за Адејмант, како и за софистите, моралот е оружје на слабите, во борбата против силните. Почнувајќи како размисла за сетилата и вкусот, на крајот се утврдила концепција базирана на идејата за убавото. Доживувањето на "убавината" често вклучува и интерпретација на некој субјект како во рамнотежа и во хармонија со природата, што може да доведе до чувство на привлечност и емоционална добросостојба. Аристотел сметал дека има поврзаност меѓу убавото ("to kalon") и доблеста, тврдејќи дека "Доблеста ја има за цел убавината." Најраната западна теорија за убавината може да се најде во делата на раните грчки филозофи од претсократскиот период, како што е Питагора. Диркем, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Дуркеим, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Софистите и Сократ ја вовеле дијалектиката како нов писмен жанр. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. Софистите се јавувале како реакција на догматската космолошка мисла која, како што укажувале, се покажала мноштвена и со тоа подложна на сомневање. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. Протагора од Абдера

Меѓу софистите прво место зазема Протагора кој се смета и како основач на софистиката и хуманизмот. Деловите на психологијата во американските универзитети денес се научно ориентирани и Фројдовата теорија е маргинализирана. Венера, како симбол на убавината, често се јавува како инспирација и тема во уметноста и во популарната култура, како: Оваа состоја настанала со Сократ кога дошло до раздвојување на единството меѓу дионизискиот принцип (опијанетост , занес, возвишеност, оргијастичност) и аполонскиот принцип (хармонија, пропорција, ред). За време на Просветителството се забележува пораст на интересот за убавината како филозофска тема. Таму, Козимо го видел убавото девојче Виола како се ниша на нишалка. По последиците од постмодернистичкото одбивање на убавината, мислителите се вратиле кон убавината како значајна вредност. Прилагодувања за приватност се исто така достапни и на други места за социјално вмрежување како што се e-хармонија и Мајспејс. Американскиот аналитички филозоф Гај Сиркело ја предложи неговата Нова Теорија за Убавината како обид да се врати статусот на убавината како важен филозофски концепт. Тој се фаќа за убавината како за најголемо богатство, и како за единствениот пат кој води кон идеалот („Химна на убавината“). Леоне Батиста Алберти, кој во неговата студија De Re Aedificatoria разработува идеи на Витрувиј, ја гледа убавината првенствено како прашање на пропорција, иако, и декорот игра улога. Толкувањето на убавото само довело до тоа да се нивелираат вкусевите и луѓето да почнат да следат некоја општа формула за убавината. Есенин во неа гледал како во чудо („не знаејќи што да прави со своите раце и нозе“) и ја сметал за жена во која се огледувала „убавината на античката хармонија“. Во 2003 година, "Убавото Момче" беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. Почнувајќи како размисла за сетилата и вкусот, на крајот се утврдила концепција базирана на идејата за убавото. Доживувањето на "убавината" често вклучува и интерпретација на некој субјект како во рамнотежа и во хармонија со природата, што може да доведе до чувство на привлечност и емоционална добросостојба. Аристотел сметал дека има поврзаност меѓу убавото ("to kalon") и доблеста, тврдејќи дека "Доблеста ја има за цел убавината." Најраната западна теорија за убавината може да се најде во делата на раните грчки филозофи од претсократскиот период, како што е Питагора. Диркем, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Дуркеим, Маркс и Вебер најчесто се цитираат како трите основни творци на науката за општеството. Стоичарите се посветени на зачувување на соодветни хиерархиски улоги и должности во државата, така што државата како целина би останала стабилна. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. Неговите сфаќања биле спротивставени на дефиницијата на стоичарите за пнеумата. Деловите на психологијата во американските универзитети денес се научно ориентирани и Фројдовата теорија е маргинализирана. Венера, како симбол на убавината, често се јавува како инспирација и тема во уметноста и во популарната култура, како: Оваа состоја настанала со Сократ кога дошло до раздвојување на единството меѓу дионизискиот принцип (опијанетост , занес, возвишеност, оргијастичност) и аполонскиот принцип (хармонија, пропорција, ред). За време на Просветителството се забележува пораст на интересот за убавината како филозофска тема. Таму, Козимо го видел убавото девојче Виола како се ниша на нишалка. По последиците од постмодернистичкото одбивање на убавината, мислителите се вратиле кон убавината како значајна вредност. Прилагодувања за приватност се исто така достапни и на други места за социјално вмрежување како што се e-хармонија и Мајспејс. Така, тој се смета за еден од двајцата творци на модерниот англиски роман (заедно со Хенри Џејмс), и тоа како зачетник на романот како медиум за соопштување. Исак Њутн ја применил својата теорија за механиката и плимата и осеката и прецесијата на рамнодневницата, по што биле развиени инструменти за мерење на Земјиниот облик, густина и гравитационото поле, како и деловите на кружниот тек на водата.