Карл Попер, во делото „Отвореното општество и неговите непријатели“, ги кри тикува погледите на тројца исклучително значајни филозофи кои, според негово мислење, афирмираат антилиберални позиции: Платон, Хегел и:
Јохан Готлиб Фихте. Карл Маркс. Фридрих Ниче. Сорен Киркегор.
A B C D
Во „Отвореното општество и неговите непријатели“, Попер го напаѓа „историзмот“ и неговите поддржувачи, Хегел, Платон и Маркс - нарекувајќи ги сите „непријатели на отвореното општество“. Името на оваа мрежа е инспирирано од книгата на Карл Попер од 1945 година, "Отвореното општество и неговите непријатели". Јохан Готлиб Фихте

Јохан Готлиб Фихте (герм. Меѓу првите примери за вакви филозофи се Имануел Кант, Јохан Готлиб Фихте, Фридрих Вилхелм Јозеф Шелинг и Георг Вилхелм Фридрих Хегел. Попер дури и го користи поимот „заговор“ за да ја опише обичната политичка дејност во класичната Атина на Платон (кој беше главна мета на неговиот напад во Отвореното општество и своите непријатели). Гробниците на Јохан Готлиб Фихте и неговата сопруга Јохана Мари, Dorotheenstaedtischer Friedhof (гробишта Дортхенштетишер), во Берлин. Според Хајек, националсоцијализмот претставува само кулминација на долга традиција на мислители, почнувајќи од Јохан Готлиб Фихте, Фердинанд Ласал, Јохан Карл Родбертус, Томас Карлајл, Вернер Зомбарт, Хјустон Стјуарт Чемберлен, Огист Конт, Жорж Сорел итн. Раменау е родно место на прочуениот германски филозоф Јохан Готлиб Фихте (1762-1814). Значајни филозофи Десидериус Ерасмус, Сер Францис Бекон, Бертран Расел, Лудвиг Витгенстен, Лео Штраус, Џорџ Сантајана, Сер Карл Попер, Алама Игбал и Џ.И. Тој ги сакал старите филозофи од времето на Платон и ги сметал нивните идеи како провокации за мислење. „America.gov“ во неговите две волумена работа „Отворено општество и неговите непријатели Попер“ го користија поимот „Теорија на заговор“ за да ги критикуваат идеологиите прогонувајќи го фашизмот, нацизмот и комунизмот [се бара извор]. Кристијан Фихте, таткото на Јохан Готлиб, се оженил со девојка која била од повисоките кругови. и според негово мислење, едно од неговите најдобри дела. Неговите трудови биле под влијание на раните грчки и римски филозофи, вклучувајќи ги Платон, Аристотел и стоиците. ( Хегел не ги користи овие термини иако Фихте ги користел.) Едно од своите главни влијанија било Рамантичарското националистичко движење на преминот кон 19-от век, претставувано од личности како Јохан Готфрид фон Хердер (1744-1803 година), Јохан Готлиб Фихте (1762-1814 година) во делото „Дискурс до германската нација“ (1808 година), Фридрих Хегел (1770-1831 година), или исто така, во Франција, Јулиј Мишел (1798-1874 година). ", Карл Попер. Почнал темелно да ја изучува германска книжевност и да прима силни влијанија од германскиот идеализам, особено од делата на филозофот Јохан Готлиб Фихте. Универзитетот беше дом на најголемите германски мислители на минатите два века, меѓу кои се најдоа и субјективниот идеалист филозоф Јохан Готлиб Фихте, теологот Фридрих Шлајермахер, апсолутниот идеалист филозоф Г.В.Ф. Придонесите на Готфрид Лајбниц кон рационализмот; основањето на класичниот германски идеализам од Имануел Кант, Јохан Готлиб Фихте, Георг Вилхелм Фридрих Хегел и Фридрих Вилхелм Јозеф Шелинг; делото на Артур Шопенхауер за метафизичкиот песимизам; формулирањето на комунистичката теорија од Карл Маркс и Фридрих Енгелс; развојот на перспективизмот од Фридрих Ниче; придонесите на Готлоб Фреге за почетокот на аналитичката филозофија; делата на Мартин Хајдегер за битието и развојот на франкфуртската школа од Макс Хоркхајмер, Теодор Адорно, Херберт Маркус и Јирген Хабермас се смета за исклучително влијателна. Карл Попер

Сер Карл Попер Рејмунд бил голем британски филозоф од Австриско потекло. Во 1910 и 1920, филозофи на нео - кантианизмот и нео -хегелизмот, како Вилхелм Винделбанд или Ричард Кронер, настојуваа да го опишат Шелинг, поврзувајќи го со Фихте и Хегел. На крајот на век, универзитетот станал најголем и најпознат во германските држави и ја направил Јена центар на идеалистичката филозофија (со професори како Јохан Готлиб Фихте, Георг Вилхелм Фридрих Хегел, Фридрих Шилер и Фридрих Вилхелм Јозеф Шелинг) и на раниот романтизам (со писатели како Новалис, браќата Шлегел и Лудвиг Тик). Во сатирата "The Dunciad" („Дивотија“), Поуп ги исмева своите книжевни непријатели и го искажува своето мислење дека британското општество пропаѓа на морален, културен и интелектуален план. Најпознати филозофи биле
Сократ, Платон и Аристотел. Во „Отвореното општество и неговите непријатели“, Попер го напаѓа „историзмот“ и неговите поддржувачи, Хегел, Платон и Маркс - нарекувајќи ги сите „непријатели на отвореното општество“. Името на оваа мрежа е инспирирано од книгата на Карл Попер од 1945 година, "Отвореното општество и неговите непријатели". Во овој период ги чита Хегел и Карл Маркс, чиј револуционерен повик особено ќе го привлече. ", Карл Попер. Значајни филозофи Десидериус Ерасмус, Сер Францис Бекон, Бертран Расел, Лудвиг Витгенстен, Лео Штраус, Џорџ Сантајана, Сер Карл Попер, Алама Игбал и Џ.И. Делата на Карл Маркс, под влијание на Хегел, исто така содржат историзам. Марксизмот е изведен од делото на Карл Маркс и Фридрих Енгелс. Александар Кожев

Александар Koжев (, ) — руски филозоф, првенствено насочен кон делата на Хегел и Карл Маркс. Карл Попер

Сер Карл Попер Рејмунд бил голем британски филозоф од Австриско потекло. Попер дури и го користи поимот „заговор“ за да ја опише обичната политичка дејност во класичната Атина на Платон (кој беше главна мета на неговиот напад во Отвореното општество и своите непријатели). Делото е една од соработките со поетот Едоардо Сангуинети, Т. С. Елиот и Карл Маркс. Карл Маркс

Карл Маркс (; Трир, 5 мај 1818 - Лондон, 14 март 1883) — германски филозоф, политички економист и револуционер. Карл Маркс, сепак, дал негативна карактеризација на ослободителот во една од неговите статии. Најпознати аналитичари што се занимавале со проблематиката на тоталитаризмот се: Карл Попер, Карл Фридрих, Хана Арент и Збигњев Бжежински. Во Брисел, Бакунин ги обнови контактите со револуционерните Полјаци и со Карл Маркс. век, негови главни поборници беа Карл Попер и John Carew Eccles. • Дијалектичниот материјализам е филозофијата на Карл Маркс кој го формулира со превземање на дијалектиката на Хегел и со приклучување кон Материјализмот на Фојебах. Според Карл Маркс, економската структура е основата за општествениот поредок. Тој ги сакал старите филозофи од времето на Платон и ги сметал нивните идеи како провокации за мислење. Маркс самиот изразува длабока загриженост за оваа историска тенденција во неговите „Тези за Фојербах“:

Карл Поппер го користи терминот историзам во неговата влијателна книга „Беда на историзмот“ и „Отвореното општество и неговите непријатели“ за да го објасни пристапот кон општествените науки, за кои се претпоставува дека историското предвидување е нивна примарна цел и се претпоставува дека оваа цел е остварлива со откривањето на ритамот или шеми на закони и трендови, кои придонесуваат за развојот на историјата.Карл Попер во своето пишување се упатува кон Хегеловата теорија на историјата и опширно ја критикува. „America.gov“ во неговите две волумена работа „Отворено општество и неговите непријатели Попер“ го користија поимот „Теорија на заговор“ за да ги критикуваат идеологиите прогонувајќи го фашизмот, нацизмот и комунизмот [се бара извор]. За неговите умствени способности еден негов современик истакнал:

Кожев се јавува како извореден толкувач на Хегел и Карл Маркс, но тој не се ограничил само на нивните идеи, туку внел свое сопствено разбирање за модерноста преку дијалектиката на Хегел. Во современиот период, Карл Попер и Талкот Парсонс го определија напредокот на општествените науки. Таа е делумно врз основа на забелешките од Карл Маркс за книгата "Античко општество" од Луис Хенри Морган. Тој бил под влијание на Хегел, Кјеркегор, Макс Шелер, Мартин Хајдегер и особено на Хусрел, а во својата последна фаза бил под влијание и на Карл Маркс. Во „Отвореното општество и неговите непријатели“, Попер го напаѓа „историзмот“ и неговите поддржувачи, Хегел, Платон и Маркс - нарекувајќи ги сите „непријатели на отвореното општество“. Името на оваа мрежа е инспирирано од книгата на Карл Попер од 1945 година, "Отвореното општество и неговите непријатели". Попер дури и го користи поимот „заговор“ за да ја опише обичната политичка дејност во класичната Атина на Платон (кој беше главна мета на неговиот напад во Отвореното општество и своите непријатели). Значајни филозофи Десидериус Ерасмус, Сер Францис Бекон, Бертран Расел, Лудвиг Витгенстен, Лео Штраус, Џорџ Сантајана, Сер Карл Попер, Алама Игбал и Џ.И. Тој ги сакал старите филозофи од времето на Платон и ги сметал нивните идеи како провокации за мислење. „America.gov“ во неговите две волумена работа „Отворено општество и неговите непријатели Попер“ го користија поимот „Теорија на заговор“ за да ги критикуваат идеологиите прогонувајќи го фашизмот, нацизмот и комунизмот [се бара извор]. Особено е позната како проучувач на мислата на Ниче, но се занимава и со други филозофи, како што се Имануел Кант, Георг Вилхелм Фридрих Хегел, Анри Бергсон и Ален Бадју. Најпознати аналитичари што се занимавале со проблематиката на тоталитаризмот се: Карл Попер, Карл Фридрих, Хана Арент и Збигњев Бжежински. и според негово мислење, едно од неговите најдобри дела. Неговите трудови биле под влијание на раните грчки и римски филозофи, вклучувајќи ги Платон, Аристотел и стоиците. Меѓу првите примери за вакви филозофи се Имануел Кант, Јохан Готлиб Фихте, Фридрих Вилхелм Јозеф Шелинг и Георг Вилхелм Фридрих Хегел. Апсолутен идеализам

Апсолутен идеализам — онтолошки монистичка филозофија чии најистакнати застапници се германските идеалистички филозофи Георг Вилхелм Фридрих Хегел и Фридрих Шелинг. ", Карл Попер. Особено, реакција на филозофот Хегел за дијалектичкиот поглед на цивилизацијата и историјата (1770-1831)) од Фридрих Ниче и Серен Кјеркегор. Марксизмот е изведен од делото на Карл Маркс и Фридрих Енгелс. Германскиот филозоф Фридрих Ниче има критички однос кон творештвото на Хегел кого го нарекува „несвесен фалсификатор на пари“ и „махер“. Германскиот филозоф Фридрих Ниче има критички однос кон творештвото на Хегел кого го нарекува „несвесен фалсификатор на пари“ и „махер“. Карл Попер

Сер Карл Попер Рејмунд бил голем британски филозоф од Австриско потекло. Придонесите на Готфрид Лајбниц кон рационализмот; основањето на класичниот германски идеализам од Имануел Кант, Јохан Готлиб Фихте, Георг Вилхелм Фридрих Хегел и Фридрих Вилхелм Јозеф Шелинг; делото на Артур Шопенхауер за метафизичкиот песимизам; формулирањето на комунистичката теорија од Карл Маркс и Фридрих Енгелс; развојот на перспективизмот од Фридрих Ниче; придонесите на Готлоб Фреге за почетокот на аналитичката филозофија; делата на Мартин Хајдегер за битието и развојот на франкфуртската школа од Макс Хоркхајмер, Теодор Адорно, Херберт Маркус и Јирген Хабермас се смета за исклучително влијателна. Неговите експресионистички драми во овој период биле под влијание на идеите на филозофот Фридрих Ниче, психолозите Зигмунд Фројд и Карл Јунг, како и шведскиот драмски писател Август Стриндберг. Германскиот филозоф Фридрих Ниче имал високо мислење за Волтер, нарекувајќи го „"grand seignor" на духот“. Во сатирата "The Dunciad" („Дивотија“), Поуп ги исмева своите книжевни непријатели и го искажува своето мислење дека британското општество пропаѓа на морален, културен и интелектуален план. Најпознати филозофи биле
Сократ, Платон и Аристотел. Маркс самиот изразува длабока загриженост за оваа историска тенденција во неговите „Тези за Фојербах“:

Карл Поппер го користи терминот историзам во неговата влијателна книга „Беда на историзмот“ и „Отвореното општество и неговите непријатели“ за да го објасни пристапот кон општествените науки, за кои се претпоставува дека историското предвидување е нивна примарна цел и се претпоставува дека оваа цел е остварлива со откривањето на ритамот или шеми на закони и трендови, кои придонесуваат за развојот на историјата.Карл Попер во своето пишување се упатува кон Хегеловата теорија на историјата и опширно ја критикува. Големо влијание врз Кемпбеловата филозофија имаат Карл Јунг, Фридрих Ниче, Зигмунд Фројд, Џејмс Џојс, Томас Ман и Артур Шопенхауер. Во „Отвореното општество и неговите непријатели“, Попер го напаѓа „историзмот“ и неговите поддржувачи, Хегел, Платон и Маркс - нарекувајќи ги сите „непријатели на отвореното општество“. Името на оваа мрежа е инспирирано од книгата на Карл Попер од 1945 година, "Отвореното општество и неговите непријатели". Попер дури и го користи поимот „заговор“ за да ја опише обичната политичка дејност во класичната Атина на Платон (кој беше главна мета на неговиот напад во Отвореното општество и своите непријатели). Значајни филозофи Десидериус Ерасмус, Сер Францис Бекон, Бертран Расел, Лудвиг Витгенстен, Лео Штраус, Џорџ Сантајана, Сер Карл Попер, Алама Игбал и Џ.И. Тој ги сакал старите филозофи од времето на Платон и ги сметал нивните идеи како провокации за мислење. „America.gov“ во неговите две волумена работа „Отворено општество и неговите непријатели Попер“ го користија поимот „Теорија на заговор“ за да ги критикуваат идеологиите прогонувајќи го фашизмот, нацизмот и комунизмот [се бара извор]. Во меѓувреме, Бор и Вилер развиле теорија која ја издале во септември 1939 наречена “механизам за нуклеарна фисија.”

Бор го прочитал делото на данскиот филозоф Сорен Киркегор. и според негово мислење, едно од неговите најдобри дела. Неговите трудови биле под влијание на раните грчки и римски филозофи, вклучувајќи ги Платон, Аристотел и стоиците. ", Карл Попер. Карл Попер

Сер Карл Попер Рејмунд бил голем британски филозоф од Австриско потекло. Во сатирата "The Dunciad" („Дивотија“), Поуп ги исмева своите книжевни непријатели и го искажува своето мислење дека британското општество пропаѓа на морален, културен и интелектуален план. Најпознати филозофи биле
Сократ, Платон и Аристотел. Маркс самиот изразува длабока загриженост за оваа историска тенденција во неговите „Тези за Фојербах“:

Карл Поппер го користи терминот историзам во неговата влијателна книга „Беда на историзмот“ и „Отвореното општество и неговите непријатели“ за да го објасни пристапот кон општествените науки, за кои се претпоставува дека историското предвидување е нивна примарна цел и се претпоставува дека оваа цел е остварлива со откривањето на ритамот или шеми на закони и трендови, кои придонесуваат за развојот на историјата.Карл Попер во своето пишување се упатува кон Хегеловата теорија на историјата и опширно ја критикува. Хегел и ја припишува промената на „модерната“ потреба од интеракција со светот, за разлика од античките филозофи, кои биле себедоволни, како и од средновековните филозофи, кои биле монаси. Оние што ги почитувале овие забрани воделе "орфички живот", според зборовите на Платон во делото Закони. Избувливоста на Платон довело до негово затворање, додека неговите поддржувачи биле гонети и избркани во Солун. Избувливоста на Платон довело до негово затворање, додека неговите поддржувачи биле гонети и избркани во Солун. Големите филозофи на древноста Платон (427 п.н.е. век, негови главни поборници беа Карл Попер и John Carew Eccles. Во овој период ги чита Хегел и Карл Маркс, чиј револуционерен повик особено ќе го привлече. Во современиот период, Карл Попер и Талкот Парсонс го определија напредокот на општествените науки. Најважно од античките филозофи (во смисла на следните влијание) се Платон и Аристотел. Ова најмногу дошло до израз во делото на Платон, Држава (Платон). Во неа Рафаело ги насликува најголемите филозофи, поети и мислители на античноста, како на пример Аристотел, Платон, Питагора, Хераклит и Птолемеј.