Кои органели имаат сопствена DNA, RNA и рибозоми?
Вакуолите. Хлоропластите. Сферозомите. Лизозомите.
A B C D
Вакуола

Вакуолите се органели на клетката. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Пластидите се органели кои поседуваат сопствена ДНК, што значи дека тие се полу-автономни. Вакуолите кај протистите имаат нешто посложена функција. Периферниот регион (процитоплазмата) има поголема густина од централниот и освен рибозоми, во него не се содржат други органели. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Во моментот се претпоставува дека оние органели кои не поседуваат сопствена ДНК се настанати "де ново" и немаат прокариотско потекло. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Покрај својата сопствена ДНК и РНК, пластидите (хлоропластите) содржат и рибозоми, што значи дека слично како митохондриите, можат да се саморепродуцираат. Транслацијата може да се одвива на рибозоми кои пливаат слободно во цитоплазмата, или на рибозоми кои се наоѓаат на ендоплазматскиот ретикулум. Поточно кажано, клетките содржат мали органели наречени лизозоми кои имаат способност да го варат клеточниот материјал. Планктомицетите имаат карактеристична морфологија со интрацелуларно мембрански-оградени простори кои се нарекуваат: "paryphoplasm" (простор во кој нема рибозоми), "pirellulosome" (простор во кој има рибозоми) и "nucleoid" (простор кој содржи кондензирана нуклеинската киселина одвоен со двојна мембрана). Барангаите се градови со посебни управителства кои можат да бидат и поголеми градови и кои имаат сопствена самоуправа. Доларизираните земји, во просек, имаат повисок БДП по глава на жител од земјите кои имаат сопствена валута. RNA-induced silencing complex). piwi-interacting RNA, piRNA). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. RNA-induced transcriptional silencing) комплексот. Многу компании членки кои што се приклучиле на глобалните компании имаат долга традиција и добра сопствена репутација. Двете области имаат своја сопствена дијалектна варијанта. Олигонуклеотидните ДНК микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA spike-ins (кратки синтетски РНК полимери). Како и сите други живи организми, бактериите поседуваат рибозоми, кои се неопходни во процесот на биосинтеза на протеини; но структурата на бактериските рибозоми е различна од онаа кај археите и еукариотите. Храната дигестирана од амебата е складирана и варена во вакуолите. Супстанциите во оваа состојба имаат и сопствена форма и сопствен волумен. Покрај својата сопствена ДНК и РНК, пластидите (хлоропластите) содржат и рибозоми, што значи дека слично како митохондриите, можат да се саморепродуцираат. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Други пак се наоѓаат во некои органели, како во хлоропластите и митохондриите. Две од овие органели — митохондриите и хлоропластите — играат значајни улоги во енергетскиот метаболизам. Пластидите се органели кои поседуваат сопствена ДНК, што значи дека тие се полу-автономни. Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Периферниот регион (процитоплазмата) има поголема густина од централниот и освен рибозоми, во него не се содржат други органели. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Во моментот се претпоставува дека оние органели кои не поседуваат сопствена ДНК се настанати "де ново" и немаат прокариотско потекло. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Транслацијата може да се одвива на рибозоми кои пливаат слободно во цитоплазмата, или на рибозоми кои се наоѓаат на ендоплазматскиот ретикулум. Поточно кажано, клетките содржат мали органели наречени лизозоми кои имаат способност да го варат клеточниот материјал. Планктомицетите имаат карактеристична морфологија со интрацелуларно мембрански-оградени простори кои се нарекуваат: "paryphoplasm" (простор во кој нема рибозоми), "pirellulosome" (простор во кој има рибозоми) и "nucleoid" (простор кој содржи кондензирана нуклеинската киселина одвоен со двојна мембрана). Барангаите се градови со посебни управителства кои можат да бидат и поголеми градови и кои имаат сопствена самоуправа. Доларизираните земји, во просек, имаат повисок БДП по глава на жител од земјите кои имаат сопствена валута. RNA-induced silencing complex). piwi-interacting RNA, piRNA). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. RNA-induced transcriptional silencing) комплексот. Многу компании членки кои што се приклучиле на глобалните компании имаат долга традиција и добра сопствена репутација. Двете области имаат своја сопствена дијалектна варијанта. Денес е општо прифатено ендосимбиотското потекло на овие органели, со што за митхондриите се смета дека еволуирале од аеробни бактерии, а за хлоропластите од фотосинтетски бактерии, какви што се цијанобактериите. Олигонуклеотидните ДНК микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA spike-ins (кратки синтетски РНК полимери). Како и сите други живи организми, бактериите поседуваат рибозоми, кои се неопходни во процесот на биосинтеза на протеини; но структурата на бактериските рибозоми е различна од онаа кај археите и еукариотите. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Пластидите се органели кои поседуваат сопствена ДНК, што значи дека тие се полу-автономни. Периферниот регион (процитоплазмата) има поголема густина од централниот и освен рибозоми, во него не се содржат други органели. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Во моментот се претпоставува дека оние органели кои не поседуваат сопствена ДНК се настанати "де ново" и немаат прокариотско потекло. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Покрај својата сопствена ДНК и РНК, пластидите (хлоропластите) содржат и рибозоми, што значи дека слично како митохондриите, можат да се саморепродуцираат. Транслацијата може да се одвива на рибозоми кои пливаат слободно во цитоплазмата, или на рибозоми кои се наоѓаат на ендоплазматскиот ретикулум. Поточно кажано, клетките содржат мали органели наречени лизозоми кои имаат способност да го варат клеточниот материјал. Планктомицетите имаат карактеристична морфологија со интрацелуларно мембрански-оградени простори кои се нарекуваат: "paryphoplasm" (простор во кој нема рибозоми), "pirellulosome" (простор во кој има рибозоми) и "nucleoid" (простор кој содржи кондензирана нуклеинската киселина одвоен со двојна мембрана). Барангаите се градови со посебни управителства кои можат да бидат и поголеми градови и кои имаат сопствена самоуправа. Доларизираните земји, во просек, имаат повисок БДП по глава на жител од земјите кои имаат сопствена валута. RNA-induced silencing complex). piwi-interacting RNA, piRNA). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. RNA-induced transcriptional silencing) комплексот. Многу компании членки кои што се приклучиле на глобалните компании имаат долга традиција и добра сопствена репутација. Двете области имаат своја сопствена дијалектна варијанта. Олигонуклеотидните ДНК микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA spike-ins (кратки синтетски РНК полимери). Како и сите други живи организми, бактериите поседуваат рибозоми, кои се неопходни во процесот на биосинтеза на протеини; но структурата на бактериските рибозоми е различна од онаа кај археите и еукариотите. Супстанциите во оваа состојба имаат и сопствена форма и сопствен волумен. Девет од тринаесет колонии јавно имаат сопствена религија. Small Nucleolar RNA) во комплекс со протеини. Лизозом

Лизозомите (грчки: lisis-разградува и soma-тело) се органели кои можат да се набљудуваат само со електронски микроскоп. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Пластидите се органели кои поседуваат сопствена ДНК, што значи дека тие се полу-автономни. Во одредени услови, со лизозомите клетката ги разградува и сопствените, остарени или непотребни органели или натрупани резервни хранливи материи. Периферниот регион (процитоплазмата) има поголема густина од централниот и освен рибозоми, во него не се содржат други органели. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Во моментот се претпоставува дека оние органели кои не поседуваат сопствена ДНК се настанати "де ново" и немаат прокариотско потекло. Две органели — ендоплазматичен ретикулум и голџиев систем — се наменети за подредување и транспорт на протеините за секреција, вградување во клеточната мембрана и вградување во лизозомите. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Покрај својата сопствена ДНК и РНК, пластидите (хлоропластите) содржат и рибозоми, што значи дека слично како митохондриите, можат да се саморепродуцираат. Транслацијата може да се одвива на рибозоми кои пливаат слободно во цитоплазмата, или на рибозоми кои се наоѓаат на ендоплазматскиот ретикулум. Поточно кажано, клетките содржат мали органели наречени лизозоми кои имаат способност да го варат клеточниот материјал. Планктомицетите имаат карактеристична морфологија со интрацелуларно мембрански-оградени простори кои се нарекуваат: "paryphoplasm" (простор во кој нема рибозоми), "pirellulosome" (простор во кој има рибозоми) и "nucleoid" (простор кој содржи кондензирана нуклеинската киселина одвоен со двојна мембрана). Барангаите се градови со посебни управителства кои можат да бидат и поголеми градови и кои имаат сопствена самоуправа. Доларизираните земји, во просек, имаат повисок БДП по глава на жител од земјите кои имаат сопствена валута. RNA-induced silencing complex). piwi-interacting RNA, piRNA). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. RNA-induced transcriptional silencing) комплексот. Многу компании членки кои што се приклучиле на глобалните компании имаат долга традиција и добра сопствена репутација. Двете области имаат своја сопствена дијалектна варијанта. Олигонуклеотидните ДНК микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA spike-ins (кратки синтетски РНК полимери). Како и сите други живи организми, бактериите поседуваат рибозоми, кои се неопходни во процесот на биосинтеза на протеини; но структурата на бактериските рибозоми е различна од онаа кај археите и еукариотите. Супстанциите во оваа состојба имаат и сопствена форма и сопствен волумен.