„Битието…е непропадливо бидејќи е несоздадено, целокупно е, единствено, бес тре петно и бесконечно,... тоа мора во потполност да биде или пак воопшто не.“ Парме нид „ За природата“. Која карактеристика НЕ ја поседува битието според античкиот филозоф Парменид?
Подвижност. Неделивост. Бесконечност. Вечност.
A B C D
Понатаму, Парменид докажува дека битието не е создадено, т.е. Или битието произлегува од битие, а тоа значи дека битието потекнало од себе самото, значи не потекнало воопшто! За да се каже дека „битието е“, тоа е идентично со исказот „битието бидува“, т.е. Во своите списи ""За она што не постои или за природата"", Горгија ја продолжува елејската филозофија, не признавајќи дека постои битието. Според тоа „битието е“, е формално логички вистинито. Понатаму од „битието е“ следи „небитието не е“, т.е. Основен поим за него е битието, а основна поставка "битието е". Битието, според него, е деливо. Да се мисли што е тоа битието може само ако човековата суштина се премислува како ек - систенција ("како отвореност за вистината на битието како дом на битието"). Според Хегел, за да може мислечкиот субјект (човечкиот разум или свест) воопшто да го спознае својот објект (светот), мора да постои своевидна истоветност на мислата и битието. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Тоа значи, ако се порекнува дека битието нема почеток, тогаш логички нужно мора да се тврди дека битието има почеток. = дејствувањето го следи битието"), со тоа начело се изрекува дека дејствувањето го претпоставува битието, најнапред мора да постои суштеството, за потоа да може да дејствува. Според Талер, во човекот постои спротивност меѓу две битија: битието на планер и битието на извршувач, а недостигот на самоконтрола е последица на доминацијата на битието на извршувач. не е резултат на божјата просветленост) и ја претставува неговата потенцијалната способност, низ појавните предмети, да проникне во суштината (битието). Суштината не е достатна самата да формира некое суштество туку го претпоставува чинот на битието. Постоењето е во суштина најважната и фундаментална тема на онтологијата, филозофското учење за природата на битието, постоењето, или реалноста во генерална смисла. Тоа молчење е погласно од говорот, тишина која расте во длабочинскиот повик на битието. Единствено идеите можат да се наречат објективно постојни, во нив е сосредочено битието, неговата вечна истост, неразрушливост и несоздатливост. битието се' исполнува и, според тоа нема каде да се движи. Битието на поезијата, Рилке го поистоветувал со битието на човекот, изјавувајќи: „Песната е постоење“. Штом небитието не постои, тогаш следува уште еден неминовен заклучок: битието е неподвижно, т.е. Пармедид сметал дека битието е неподвижно. Тие не можат да му се припишат на битието, а не можат да се докажат. Бидејќи пред сè тоа е териер со работни способности, неговата најважна физичка карактеристика е големината на градите, која не смее да биде премногу голема за да не го спречува кучето да влегува и копа во дупки. Понатаму, Парменид докажува дека битието не е создадено, т.е. Или битието произлегува од битие, а тоа значи дека битието потекнало од себе самото, значи не потекнало воопшто! За да се каже дека „битието е“, тоа е идентично со исказот „битието бидува“, т.е. Во своите списи ""За она што не постои или за природата"", Горгија ја продолжува елејската филозофија, не признавајќи дека постои битието. Според тоа „битието е“, е формално логички вистинито. Понатаму од „битието е“ следи „небитието не е“, т.е. Основен поим за него е битието, а основна поставка "битието е". Битието, според него, е деливо. Да се мисли што е тоа битието може само ако човековата суштина се премислува како ек - систенција ("како отвореност за вистината на битието како дом на битието"). Според Хегел, за да може мислечкиот субјект (човечкиот разум или свест) воопшто да го спознае својот објект (светот), мора да постои своевидна истоветност на мислата и битието. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Тоа значи, ако се порекнува дека битието нема почеток, тогаш логички нужно мора да се тврди дека битието има почеток. = дејствувањето го следи битието"), со тоа начело се изрекува дека дејствувањето го претпоставува битието, најнапред мора да постои суштеството, за потоа да може да дејствува. Според Талер, во човекот постои спротивност меѓу две битија: битието на планер и битието на извршувач, а недостигот на самоконтрола е последица на доминацијата на битието на извршувач. не е резултат на божјата просветленост) и ја претставува неговата потенцијалната способност, низ појавните предмети, да проникне во суштината (битието). Суштината не е достатна самата да формира некое суштество туку го претпоставува чинот на битието. Постоењето е во суштина најважната и фундаментална тема на онтологијата, филозофското учење за природата на битието, постоењето, или реалноста во генерална смисла. Тоа молчење е погласно од говорот, тишина која расте во длабочинскиот повик на битието. Единствено идеите можат да се наречат објективно постојни, во нив е сосредочено битието, неговата вечна истост, неразрушливост и несоздатливост. битието се' исполнува и, според тоа нема каде да се движи. Битието на поезијата, Рилке го поистоветувал со битието на човекот, изјавувајќи: „Песната е постоење“. Штом небитието не постои, тогаш следува уште еден неминовен заклучок: битието е неподвижно, т.е. Пармедид сметал дека битието е неподвижно. Тие не можат да му се припишат на битието, а не можат да се докажат. Бидејќи пред сè тоа е териер со работни способности, неговата најважна физичка карактеристика е големината на градите, која не смее да биде премногу голема за да не го спречува кучето да влегува и копа во дупки. Понатаму, Парменид докажува дека битието не е создадено, т.е. Или битието произлегува од битие, а тоа значи дека битието потекнало од себе самото, значи не потекнало воопшто! За да се каже дека „битието е“, тоа е идентично со исказот „битието бидува“, т.е. Во своите списи ""За она што не постои или за природата"", Горгија ја продолжува елејската филозофија, не признавајќи дека постои битието. Според тоа „битието е“, е формално логички вистинито. Понатаму од „битието е“ следи „небитието не е“, т.е. Основен поим за него е битието, а основна поставка "битието е". Бесконечност
Не е невозможно да постои бесконечно оправдувачка серија. Битието, според него, е деливо. Да се мисли што е тоа битието може само ако човековата суштина се премислува како ек - систенција ("како отвореност за вистината на битието како дом на битието"). Според Хегел, за да може мислечкиот субјект (човечкиот разум или свест) воопшто да го спознае својот објект (светот), мора да постои своевидна истоветност на мислата и битието. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Тоа значи, ако се порекнува дека битието нема почеток, тогаш логички нужно мора да се тврди дека битието има почеток. = дејствувањето го следи битието"), со тоа начело се изрекува дека дејствувањето го претпоставува битието, најнапред мора да постои суштеството, за потоа да може да дејствува. Според Талер, во човекот постои спротивност меѓу две битија: битието на планер и битието на извршувач, а недостигот на самоконтрола е последица на доминацијата на битието на извршувач. не е резултат на божјата просветленост) и ја претставува неговата потенцијалната способност, низ појавните предмети, да проникне во суштината (битието). Суштината не е достатна самата да формира некое суштество туку го претпоставува чинот на битието. Постоењето е во суштина најважната и фундаментална тема на онтологијата, филозофското учење за природата на битието, постоењето, или реалноста во генерална смисла. Тоа молчење е погласно од говорот, тишина која расте во длабочинскиот повик на битието. Единствено идеите можат да се наречат објективно постојни, во нив е сосредочено битието, неговата вечна истост, неразрушливост и несоздатливост. битието се' исполнува и, според тоа нема каде да се движи. Битието на поезијата, Рилке го поистоветувал со битието на човекот, изјавувајќи: „Песната е постоење“. Штом небитието не постои, тогаш следува уште еден неминовен заклучок: битието е неподвижно, т.е. Пармедид сметал дека битието е неподвижно. Тие не можат да му се припишат на битието, а не можат да се докажат. Понатаму, Парменид докажува дека битието не е создадено, т.е. Или битието произлегува од битие, а тоа значи дека битието потекнало од себе самото, значи не потекнало воопшто! За да се каже дека „битието е“, тоа е идентично со исказот „битието бидува“, т.е. Во своите списи ""За она што не постои или за природата"", Горгија ја продолжува елејската филозофија, не признавајќи дека постои битието. Според тоа „битието е“, е формално логички вистинито. Понатаму од „битието е“ следи „небитието не е“, т.е. Основен поим за него е битието, а основна поставка "битието е". Битието, според него, е деливо. Да се мисли што е тоа битието може само ако човековата суштина се премислува како ек - систенција ("како отвореност за вистината на битието како дом на битието"). Според Хегел, за да може мислечкиот субјект (човечкиот разум или свест) воопшто да го спознае својот објект (светот), мора да постои своевидна истоветност на мислата и битието. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Тоа значи, ако се порекнува дека битието нема почеток, тогаш логички нужно мора да се тврди дека битието има почеток. = дејствувањето го следи битието"), со тоа начело се изрекува дека дејствувањето го претпоставува битието, најнапред мора да постои суштеството, за потоа да може да дејствува. Според Талер, во човекот постои спротивност меѓу две битија: битието на планер и битието на извршувач, а недостигот на самоконтрола е последица на доминацијата на битието на извршувач. не е резултат на божјата просветленост) и ја претставува неговата потенцијалната способност, низ појавните предмети, да проникне во суштината (битието). Суштината не е достатна самата да формира некое суштество туку го претпоставува чинот на битието. Постоењето е во суштина најважната и фундаментална тема на онтологијата, филозофското учење за природата на битието, постоењето, или реалноста во генерална смисла. Тоа молчење е погласно од говорот, тишина која расте во длабочинскиот повик на битието. Единствено идеите можат да се наречат објективно постојни, во нив е сосредочено битието, неговата вечна истост, неразрушливост и несоздатливост. битието се' исполнува и, според тоа нема каде да се движи. Битието на поезијата, Рилке го поистоветувал со битието на човекот, изјавувајќи: „Песната е постоење“. Штом небитието не постои, тогаш следува уште еден неминовен заклучок: битието е неподвижно, т.е. Пармедид сметал дека битието е неподвижно. Тие не можат да му се припишат на битието, а не можат да се докажат. Бидејќи пред сè тоа е териер со работни способности, неговата најважна физичка карактеристика е големината на градите, која не смее да биде премногу голема за да не го спречува кучето да влегува и копа во дупки.