За Софистите „убаво е она што е пријатно за видот и за слухот”. Ваквиот став претставува:
рационалистичко толкување на убавото. прагматично толкување на убавото. идеалистичко толкување на убавото. сензуалистичко толкување на убавото.
A B C D
Според него, формулата за убавото ја дале старогрчките уметници и под убаво се подразбира она старото грчко убаво. На кратко, „Убавото“, според Берк, е она што е добро обликувано и естетски пријатно, додека „Возвишеното“ е она што има моќ да нè принуди и да нè уништи. Плеханов се согласува со него и додава дека убавото за нижите животни често е убаво и за човекот. Поради тоа, она што се смета за убаво на еден континент, истовремено се смета за убаво и на другите континенти. Пријатно е она што им се допаѓа на чувствата. Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. „Вкусот е моќ на просудување на она што е убаво. Пријатно, убаво и добро не се исти поими (пријатно - задоволува, убаво - се допаѓа, добро - се цени и одобрува). Убаво е она што без поим предизвикува општо допаѓање. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Видот, слухот и тивкиот лет се адаптирани за ноќен лов. За разлика од видот, слухот и осетот за мирис им се многу поразвиени. Одлуката за концептот е поделена на она што е дозволено и она што е забрането. Карктеристично за ова езеро е тоа што во текот на летото водата се загрева и е доста пријатно за капење. Она што е особено популарно и ново е мистичното толкување, поттикнато од последниот, седми исказ. Затоа човек треба да се биде свесен за сето она што го прави, а она за што не е свесен не претставува производ на моето причинителство. Епикуровата филозофија тргнува од ставот дека се она што го нарекуваме добро или лошо всушност потекнува од чувството на задоволство или болка: она што е добро е пријатно, а она што е лошо е болно. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. На кратко, за Адејмант, како и за софистите, моралот е оружје на слабите, во борбата против силните. Мозокот е во состојба да обработи и мали разлики во миризбите а сетилото за мирис е подолготрајно во процесот на стареење за разлика од видот и слухот. Филозофската традиција е добро позната за конундрата која наликува на софистите, т.е. Она бесконечното и неуништливото, она трајното и непроменливото, она што е прапричина за постоењето на Светот - тоа е водата. Овој свет, за разлика од многу подземја е пријатно, плодно и влажно место каде што е вечна пролет. На крајот, Дантес размислува за суштината на тврдината, за нејзината врска со надворешнито свет, за односот на она што е внатре со она што е надвор, за минатото и иднината итн. Според него, формулата за убавото ја дале старогрчките уметници и под убаво се подразбира она старото грчко убаво. На кратко, „Убавото“, според Берк, е она што е добро обликувано и естетски пријатно, додека „Возвишеното“ е она што има моќ да нè принуди и да нè уништи. Плеханов се согласува со него и додава дека убавото за нижите животни често е убаво и за човекот. Поради тоа, она што се смета за убаво на еден континент, истовремено се смета за убаво и на другите континенти. Пријатно е она што им се допаѓа на чувствата. Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. „Вкусот е моќ на просудување на она што е убаво. Пријатно, убаво и добро не се исти поими (пријатно - задоволува, убаво - се допаѓа, добро - се цени и одобрува). Особено Internet Relay Chat (IRC), што е повеќе прагматично и се скалира подобро за поголеми групи, отколку за помали. Убаво е она што без поим предизвикува општо допаѓање. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Видот, слухот и тивкиот лет се адаптирани за ноќен лов. За разлика од видот, слухот и осетот за мирис им се многу поразвиени. Одлуката за концептот е поделена на она што е дозволено и она што е забрането. Карктеристично за ова езеро е тоа што во текот на летото водата се загрева и е доста пријатно за капење. Она што е особено популарно и ново е мистичното толкување, поттикнато од последниот, седми исказ. Затоа човек треба да се биде свесен за сето она што го прави, а она за што не е свесен не претставува производ на моето причинителство. Епикуровата филозофија тргнува од ставот дека се она што го нарекуваме добро или лошо всушност потекнува од чувството на задоволство или болка: она што е добро е пријатно, а она што е лошо е болно. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. На кратко, за Адејмант, како и за софистите, моралот е оружје на слабите, во борбата против силните. Мозокот е во состојба да обработи и мали разлики во миризбите а сетилото за мирис е подолготрајно во процесот на стареење за разлика од видот и слухот. Филозофската традиција е добро позната за конундрата која наликува на софистите, т.е. Она бесконечното и неуништливото, она трајното и непроменливото, она што е прапричина за постоењето на Светот - тоа е водата. Овој свет, за разлика од многу подземја е пријатно, плодно и влажно место каде што е вечна пролет. Според него, формулата за убавото ја дале старогрчките уметници и под убаво се подразбира она старото грчко убаво. На кратко, „Убавото“, според Берк, е она што е добро обликувано и естетски пријатно, додека „Возвишеното“ е она што има моќ да нè принуди и да нè уништи. Плеханов се согласува со него и додава дека убавото за нижите животни често е убаво и за човекот. Поради тоа, она што се смета за убаво на еден континент, истовремено се смета за убаво и на другите континенти. Пријатно е она што им се допаѓа на чувствата. Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. „Вкусот е моќ на просудување на она што е убаво. Пријатно, убаво и добро не се исти поими (пријатно - задоволува, убаво - се допаѓа, добро - се цени и одобрува). Убаво е она што без поим предизвикува општо допаѓање. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Видот, слухот и тивкиот лет се адаптирани за ноќен лов. За разлика од видот, слухот и осетот за мирис им се многу поразвиени. Одлуката за концептот е поделена на она што е дозволено и она што е забрането. Карктеристично за ова езеро е тоа што во текот на летото водата се загрева и е доста пријатно за капење. Она што е особено популарно и ново е мистичното толкување, поттикнато од последниот, седми исказ. Затоа човек треба да се биде свесен за сето она што го прави, а она за што не е свесен не претставува производ на моето причинителство. Епикуровата филозофија тргнува од ставот дека се она што го нарекуваме добро или лошо всушност потекнува од чувството на задоволство или болка: она што е добро е пријатно, а она што е лошо е болно. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. На кратко, за Адејмант, како и за софистите, моралот е оружје на слабите, во борбата против силните. Мозокот е во состојба да обработи и мали разлики во миризбите а сетилото за мирис е подолготрајно во процесот на стареење за разлика од видот и слухот. Филозофската традиција е добро позната за конундрата која наликува на софистите, т.е. Она бесконечното и неуништливото, она трајното и непроменливото, она што е прапричина за постоењето на Светот - тоа е водата. Овој свет, за разлика од многу подземја е пријатно, плодно и влажно место каде што е вечна пролет. На крајот, Дантес размислува за суштината на тврдината, за нејзината врска со надворешнито свет, за односот на она што е внатре со она што е надвор, за минатото и иднината итн. Според него, формулата за убавото ја дале старогрчките уметници и под убаво се подразбира она старото грчко убаво. На кратко, „Убавото“, според Берк, е она што е добро обликувано и естетски пријатно, додека „Возвишеното“ е она што има моќ да нè принуди и да нè уништи. Плеханов се согласува со него и додава дека убавото за нижите животни често е убаво и за човекот. Поради тоа, она што се смета за убаво на еден континент, истовремено се смета за убаво и на другите континенти. Пријатно е она што им се допаѓа на чувствата. Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. „Вкусот е моќ на просудување на она што е убаво. Пријатно, убаво и добро не се исти поими (пријатно - задоволува, убаво - се допаѓа, добро - се цени и одобрува). Убаво е она што без поим предизвикува општо допаѓање. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. пишува за љубовта помеѓу Херакле и Хилас: "Ние не сме првите смртници да видиме убавина во она што е убаво. Видот, слухот и тивкиот лет се адаптирани за ноќен лов. За разлика од видот, слухот и осетот за мирис им се многу поразвиени. Одлуката за концептот е поделена на она што е дозволено и она што е забрането. Карктеристично за ова езеро е тоа што во текот на летото водата се загрева и е доста пријатно за капење. Она што е особено популарно и ново е мистичното толкување, поттикнато од последниот, седми исказ. Затоа човек треба да се биде свесен за сето она што го прави, а она за што не е свесен не претставува производ на моето причинителство. Епикуровата филозофија тргнува од ставот дека се она што го нарекуваме добро или лошо всушност потекнува од чувството на задоволство или болка: она што е добро е пријатно, а она што е лошо е болно. За возвишеното и убавото

„Философско иследување на потеклото на нашите претстави за возвишеното и убавото“ (анг. На кратко, за Адејмант, како и за софистите, моралот е оружје на слабите, во борбата против силните. Мозокот е во состојба да обработи и мали разлики во миризбите а сетилото за мирис е подолготрајно во процесот на стареење за разлика од видот и слухот. Филозофската традиција е добро позната за конундрата која наликува на софистите, т.е. Она бесконечното и неуништливото, она трајното и непроменливото, она што е прапричина за постоењето на Светот - тоа е водата. Овој свет, за разлика од многу подземја е пријатно, плодно и влажно место каде што е вечна пролет. На крајот, Дантес размислува за суштината на тврдината, за нејзината врска со надворешнито свет, за односот на она што е внатре со она што е надвор, за минатото и иднината итн.