Етанолот има повисока температура на вриење во однос на диметилетерот. Повисоката температура на вриење на алкохолот во однос на етерот се должи на:
површинскиот напон. водородното сврзување. инертноста на молекулите поголемата релативна молекулска маса на алкохолот.
A B C D
Ова се нарекува температура на вриење кота. Заситена температура е точка на вриење. Исто така, поради високата точка на вриење на металите, се создава водена пареа со повисока температура што ја зголемува нејзината термодинамичка моќност. Како површината на вриење се загрева над критичната температура ,  форми пареа на површината. Дадено чисто соединение, има само една нормална точка на вриење, доколку има, нормална температура на вриење и топење, може да послужи како карактеристично физичко својство за тоа соединение. Точка на вриење

Точка на вриење — температура на која парниот притисок на течноста е еднаков со притисокот кој ја опкружува течноста и течноста преминува во пареа. Што е повисок парниот притисок на течноста на дадена температура, толку е помала нормалната точка на вриење (односно, точката на вриење на атмосферскиот притисок) на течноста. Течностите може да преминат во пареа на температура помала од нивната точка на вриење преку процесот на испарување. Фуранот е безбојна, запалива и високо испарлива течност со точка на вриење блиска до собната температура. Ако на одредена температура (точка на вриење) притисокот на заситената пареа е еднаков со атмосферскиот притисок, супстанцијата врие. Покрај тоа, металот има и прилично ниска точка на вриење, 641°C, што е најниската температура од сите метали освен онаа на живата. Повисоката температура може да влија на семето. На дадена температура, ако точката на вриење на соединението е пониска, тогаш соединението ќе постои само како гас на атмосферски притисок. Течноста со голем притисок има повисока точка на вриење отколку кога течноста е под атмосферскиот притисок. Колку е повисока температурата на вриење на смесата, толку помалку е непроменливо соединението во целост и обратно, со помала точка на вриење на соединението, тоа е непроменливо во целост. Стандарната точка на вриење дефинирана од страна на IUPAC од 1982 како температура на која вриењето се случува на притисок помал од 1 bar. Надвор од нејзината тројна точка, соединението доколку има точка на вриење, ќе биде повисока од точката на топење. Ако точката на вриење на соединението е повисока, тогаш соединението може да постои во течна или цврста состојба на таа дадена температура на атмосферски притисок и така ќе постигнат рамнотежа со пареата (ако е непроменлива) ако пареата се содржи. Етерските молекули не можат да образуваат водородни врски меѓу себе, што резултира во релативно ниската температура на вриење споредено со таа на аналогните алкани. Меѓутоа тој има 4 главни недостатоци во однос на Силициумот:


Максималната температура на работа кај транзисторите е многу важна бидејќи со преминување на оваа температура доаѓа до оштетување на транзисторот. до температура при која изумираат микроорганизмите што можат да предизвикаат вриење или расипување, а се зачувуваат витамините и другите хранливи својства на производите. Мажјаците се добиваат при температура од 31,6 степени, додека женките на пониска или повисока температура. Кога молекуларна големина станува онаа на макромолекулите,полимерите или на друг начин голема,соединението често се разградува при висока температура пред да се постигне точката на вриење. Најприсутни се следните состојки:
trichlorofluoromethane (точка на вриење 23,8 ° С) - фреон R11
Difluorodichloromethane (точка на вриење -29,8 ° С) - фреон R12
CHLOROTRIFLUOROMETHANE (точка на вриење -81,5 ° С) - фреон R13
TETRAFLUOROMETHANE (точка на вриење -128 ° C) - фреон R14
tetrafluoroethane (точка на вриење -26,3 ° С) - фреон R134A
chlorodifluoromethane (точка на вриење -40,8 ° С) - фреон R22
hloroftorokarbonat (точка на вриење -51,4 ° С) - фреон R407C, фреон-R410A
isobutane (точка на вриење -11,73 ° C) - фреон-R600A

Историја на името. Ако топлината на испарувањето и парниот притисок на течноста на дадена температура, точката на вриење може да се пресмета со употреба на Clausius–Clapeyron-овата  равенка:

formula_1

Заситениот притисок е притисок за соодветна заситена температура на која течноста врие до пареа. Ова се нарекува температура на вриење кота. Заситена температура е точка на вриење. Покрај тоа, кај оние супстанци кај кои постои можност за водородно сврзување, точката на вриење е повисока во однос на супстанци со приближни вредности за моларната маса, а кај кои нема можност за водородно сврзување. Исто така, поради високата точка на вриење на металите, се создава водена пареа со повисока температура што ја зголемува нејзината термодинамичка моќност. Како површината на вриење се загрева над критичната температура ,  форми пареа на површината. Дадено чисто соединение, има само една нормална точка на вриење, доколку има, нормална температура на вриење и топење, може да послужи како карактеристично физичко својство за тоа соединение. Точка на вриење

Точка на вриење — температура на која парниот притисок на течноста е еднаков со притисокот кој ја опкружува течноста и течноста преминува во пареа. Што е повисок парниот притисок на течноста на дадена температура, толку е помала нормалната точка на вриење (односно, точката на вриење на атмосферскиот притисок) на течноста. Течностите може да преминат во пареа на температура помала од нивната точка на вриење преку процесот на испарување. Фуранот е безбојна, запалива и високо испарлива течност со точка на вриење блиска до собната температура. Ако на одредена температура (точка на вриење) притисокот на заситената пареа е еднаков со атмосферскиот притисок, супстанцијата врие. Покрај тоа, металот има и прилично ниска точка на вриење, 641°C, што е најниската температура од сите метали освен онаа на живата. Повисоката температура може да влија на семето. На дадена температура, ако точката на вриење на соединението е пониска, тогаш соединението ќе постои само како гас на атмосферски притисок. Течноста со голем притисок има повисока точка на вриење отколку кога течноста е под атмосферскиот притисок. Колку е повисока температурата на вриење на смесата, толку помалку е непроменливо соединението во целост и обратно, со помала точка на вриење на соединението, тоа е непроменливо во целост. Стандарната точка на вриење дефинирана од страна на IUPAC од 1982 како температура на која вриењето се случува на притисок помал од 1 bar. Надвор од нејзината тројна точка, соединението доколку има точка на вриење, ќе биде повисока од точката на топење. Ако точката на вриење на соединението е повисока, тогаш соединението може да постои во течна или цврста состојба на таа дадена температура на атмосферски притисок и така ќе постигнат рамнотежа со пареата (ако е непроменлива) ако пареата се содржи. Етерските молекули не можат да образуваат водородни врски меѓу себе, што резултира во релативно ниската температура на вриење споредено со таа на аналогните алкани. Меѓутоа тој има 4 главни недостатоци во однос на Силициумот:


Максималната температура на работа кај транзисторите е многу важна бидејќи со преминување на оваа температура доаѓа до оштетување на транзисторот. до температура при која изумираат микроорганизмите што можат да предизвикаат вриење или расипување, а се зачувуваат витамините и другите хранливи својства на производите. Мажјаците се добиваат при температура од 31,6 степени, додека женките на пониска или повисока температура. Кога молекуларна големина станува онаа на макромолекулите,полимерите или на друг начин голема,соединението често се разградува при висока температура пред да се постигне точката на вриење. Најприсутни се следните состојки:
trichlorofluoromethane (точка на вриење 23,8 ° С) - фреон R11
Difluorodichloromethane (точка на вриење -29,8 ° С) - фреон R12
CHLOROTRIFLUOROMETHANE (точка на вриење -81,5 ° С) - фреон R13
TETRAFLUOROMETHANE (точка на вриење -128 ° C) - фреон R14
tetrafluoroethane (точка на вриење -26,3 ° С) - фреон R134A
chlorodifluoromethane (точка на вриење -40,8 ° С) - фреон R22
hloroftorokarbonat (точка на вриење -51,4 ° С) - фреон R407C, фреон-R410A
isobutane (точка на вриење -11,73 ° C) - фреон-R600A

Историја на името. Ова се нарекува температура на вриење кота. Заситена температура е точка на вриење. Исто така, поради високата точка на вриење на металите, се создава водена пареа со повисока температура што ја зголемува нејзината термодинамичка моќност. Како површината на вриење се загрева над критичната температура ,  форми пареа на површината. Дадено чисто соединение, има само една нормална точка на вриење, доколку има, нормална температура на вриење и топење, може да послужи како карактеристично физичко својство за тоа соединение. Точка на вриење

Точка на вриење — температура на која парниот притисок на течноста е еднаков со притисокот кој ја опкружува течноста и течноста преминува во пареа. Што е повисок парниот притисок на течноста на дадена температура, толку е помала нормалната точка на вриење (односно, точката на вриење на атмосферскиот притисок) на течноста. Течностите може да преминат во пареа на температура помала од нивната точка на вриење преку процесот на испарување. Ако на одредена температура (точка на вриење) притисокот на заситената пареа е еднаков со атмосферскиот притисок, супстанцијата врие. Фуранот е безбојна, запалива и високо испарлива течност со точка на вриење блиска до собната температура. Покрај тоа, металот има и прилично ниска точка на вриење, 641°C, што е најниската температура од сите метали освен онаа на живата. Друг фактор кој влијае на нормалната точка на вриење е поларноста на молекулите. Повисоката температура може да влија на семето. На дадена температура, ако точката на вриење на соединението е пониска, тогаш соединението ќе постои само како гас на атмосферски притисок. оа е инертноста на ротирачко тело во однос на нејзината ротација. Течноста со голем притисок има повисока точка на вриење отколку кога течноста е под атмосферскиот притисок. Колку е повисока температурата на вриење на смесата, толку помалку е непроменливо соединението во целост и обратно, со помала точка на вриење на соединението, тоа е непроменливо во целост. Стандарната точка на вриење дефинирана од страна на IUPAC од 1982 како температура на која вриењето се случува на притисок помал од 1 bar. Надвор од нејзината тројна точка, соединението доколку има точка на вриење, ќе биде повисока од точката на топење. Ако точката на вриење на соединението е повисока, тогаш соединението може да постои во течна или цврста состојба на таа дадена температура на атмосферски притисок и така ќе постигнат рамнотежа со пареата (ако е непроменлива) ако пареата се содржи. Етерските молекули не можат да образуваат водородни врски меѓу себе, што резултира во релативно ниската температура на вриење споредено со таа на аналогните алкани. Меѓутоа тој има 4 главни недостатоци во однос на Силициумот:


Максималната температура на работа кај транзисторите е многу важна бидејќи со преминување на оваа температура доаѓа до оштетување на транзисторот. до температура при која изумираат микроорганизмите што можат да предизвикаат вриење или расипување, а се зачувуваат витамините и другите хранливи својства на производите. Мажјаците се добиваат при температура од 31,6 степени, додека женките на пониска или повисока температура. Кога молекуларна големина станува онаа на макромолекулите,полимерите или на друг начин голема,соединението често се разградува при висока температура пред да се постигне точката на вриење. Ова се нарекува температура на вриење кота. Заситена температура е точка на вриење. Физичките својства на алдехидите како што се агрегатната состојба, растворливоста во поларни растворувачи и точката на вриење се изменуваат постепено со зголемување на нивната релативна молекулска маса. Исто така, поради високата точка на вриење на металите, се создава водена пареа со повисока температура што ја зголемува нејзината термодинамичка моќност. Како површината на вриење се загрева над критичната температура ,  форми пареа на површината. Дадено чисто соединение, има само една нормална точка на вриење, доколку има, нормална температура на вриење и топење, може да послужи како карактеристично физичко својство за тоа соединение. Точка на вриење

Точка на вриење — температура на која парниот притисок на течноста е еднаков со притисокот кој ја опкружува течноста и течноста преминува во пареа. Што е повисок парниот притисок на течноста на дадена температура, толку е помала нормалната точка на вриење (односно, точката на вриење на атмосферскиот притисок) на течноста. Високата адхезија на гумата на собна температура, особено при малку повисока температура, ја спречувала поголемата употреба на овој производ. Амините имаат точки на вриење што се повисоки од оние на алканите со слична молекулска маса, но пониски од оние на алкохолите. Течностите може да преминат во пареа на температура помала од нивната точка на вриење преку процесот на испарување. Како последица на тоа, тие имаат пониски температури (точки) на вриење од примарните и секундарните амини со споредлива молекулска маса. Ако на одредена температура (точка на вриење) притисокот на заситената пареа е еднаков со атмосферскиот притисок, супстанцијата врие. Фуранот е безбојна, запалива и високо испарлива течност со точка на вриење блиска до собната температура. Покрај тоа, кај оние супстанци кај кои постои можност за водородно сврзување, точката на вриење е повисока во однос на супстанци со приближни вредности за моларната маса, а кај кои нема можност за водородно сврзување. Амините со мала молекулска маса при собна температура се гасови, но амините со поголема молекулска маса се течни или цврсти супстанци. Позади овој градиент стојат неколку еколошки механизми, но конечен фактор најчесто е поголемата просечна температура на екваторот во однос на половите. Покрај тоа, металот има и прилично ниска точка на вриење, 641°C, што е најниската температура од сите метали освен онаа на живата. Повисоката температура може да влија на семето. На дадена температура, ако точката на вриење на соединението е пониска, тогаш соединението ќе постои само како гас на атмосферски притисок. Оние со повисока молекулска маса мирисаат на риба што се распаѓа. Знаејќи дека апсолутната маса на една молекула е "m" и дека во 1 мол има "N" молекули, моларната маса може да се пресмета по равенката:

За да моларната маса се доведе во врска со релативната молекулска маса (со равенките за унифицирана единица за маса, релативна молекулска маса и моларна маса), во претходната равенка треба да се замени вредноста на "m" од равенката за релативна молекулска маса, а потоа во неа ја заменуваме вредноста на "u" од првата равенка:

од каде заклучуваме дека formula_5, односно моларната маса на секоја супстанца е еднаква на нејзината релативна молекулска маса изразена во грамови на мол. Течноста со голем притисок има повисока точка на вриење отколку кога течноста е под атмосферскиот притисок. Колку е повисока температурата на вриење на смесата, толку помалку е непроменливо соединението во целост и обратно, со помала точка на вриење на соединението, тоа е непроменливо во целост. Стандарната точка на вриење дефинирана од страна на IUPAC од 1982 како температура на која вриењето се случува на притисок помал од 1 bar.