Векторите на електричното и магнетното поле при простирање на електромагнетен бран низ вакуум:
се меѓусебно паралелни. се меѓусебно нормални. се поставени под произволен агол. се поставени меѓусебно под агол од 180 0 .
A B C D
Низ вакуумот се простираат светлината, честичките, цврстите тела, електричното и магнетното поле, но не и звукот — за простирање на звукот потребна е материја. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Како конвенцијата во оптиката, „поларизацијата“ на радио бранот се однесува на поларизацијата на неговото електрично поле, при што магнетното поле е на 90 степени ротација во однос на електричното поле, за линеарно поларизиран бран. Едниот е продукт на брзината и на векторите на магнетното поле. Полето може да се разгледува како комбинација на електричното поле и магнетното поле. Промената во електричното поле создава магнетно поле и промените во магнетното поле создаваат електрична енергија. Овој збир равенки е нецелосен, додека крајната верзија е објавена во 1865 г. со наслов „Динамичка теорија на магнетното поле“ и покажува дека светлината е електромагнетен бран. "κ" соодвествува на згаснувањето кое може да се искористи преку внесување на показателот на прекршување во изразот за електричното поле на рамнински електромагнетен бран кој се движи во "z"-насока. Во век, [[Џејмс Кларк Максвел]] покажа дека, во [[вакуум]], електричното и магнетното поле се покоруваат на [[бранова равенка|брановата равенка]] со брзини еднакви на [[брзина на светлината|брзината на светлината]]. Електричното поле се добива од неподвижни полнежи, а додека магнетното поле од подвижни полнежи (струи). Електричното поле се спротивставува на промената на напонот на елементот, додека магнетното поле се спротивставува на промената на струјата. Електромагнетните бранови (како светлината), што патуваат во слободен простор или друг хомоген изотропски непридушен медиум, правилно се опишани како трансверзални бранови, што значи дека векторот на електричното поле E на рамен бран и магнетното поле H се во правци нормални (или "трансверзални") со правецот на брановото простирање; E и H се исто така нормални еден на друг. Електричното поле и магнетното поле заедно ги формираат  електромагнетните сили, една од четирите фундаментални сили на природата. Електричното поле, магнетното поле и правецот на ширење на бранот се ортогонални, и бранот пропагира во иста насока како и formula_24. Електричното поле е во вертикалната рамнина а магнетното е во хоризонталната. Од гледна точка на електромагнетни бранови кои патуваат напред, електричното поле може да осцилира горе доле а магнетното поле десно лево, но оваа слика може да се ротира така што електричното поле осцилира десно лево а магнетното поле нагоре надолу. Математички ова се изразува како линиски интеграл на електричното поле и временскиот чекор на промена на магнетното поле по таа патека. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. За да се искористат „Максвеловите макроскопски равенки“, потребно е да се одредат врските меѓу поле на поместување и електричното поле , како и магнетизирачкото поле и магнетното поле . Овие равенки ги сврзуваат дополнителните полиња со електричното поле и магнетното поле , најчесто преку едноставна линиска врска. Со равенките се воведува електричното поле , кое претставува векторско поле, и магнетното поле , кое пак е псевдовекторско поле, и двете полиња се зависни од времето. Во тој случај електричното поле не може да се опише како независно од магнетното. Електромагнетниот тензор е друг вид на второстепено антисиметрично тензорско поле, со шест компоненти: три за електричното поле и уште три за магнетното поле. Секоја завеса се состои од многу паралелни зраци, секој подреден според локалната насока на линиите на магнетното поле, со што покажуваат дека магнетното поле на Земјата ги образува поларните светлини. Низ вакуумот се простираат светлината, честичките, цврстите тела, електричното и магнетното поле, но не и звукот — за простирање на звукот потребна е материја. Електромагнетните бранови (како светлината), што патуваат во слободен простор или друг хомоген изотропски непридушен медиум, правилно се опишани како трансверзални бранови, што значи дека векторот на електричното поле E на рамен бран и магнетното поле H се во правци нормални (или "трансверзални") со правецот на брановото простирање; E и H се исто така нормални еден на друг. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Како конвенцијата во оптиката, „поларизацијата“ на радио бранот се однесува на поларизацијата на неговото електрично поле, при што магнетното поле е на 90 степени ротација во однос на електричното поле, за линеарно поларизиран бран. Едниот е продукт на брзината и на векторите на магнетното поле. Полето може да се разгледува како комбинација на електричното поле и магнетното поле. Електромагнетниот бран како што е светлото, се состои од споено осцилаторно електрично поле и магнетно поле кои се секогаш нормални; по договор, „поларизацијата“ на електромагнетните бранови се однесува на правецот на електричното поле. Промената во електричното поле создава магнетно поле и промените во магнетното поле создаваат електрична енергија. Овој збир равенки е нецелосен, додека крајната верзија е објавена во 1865 г. со наслов „Динамичка теорија на магнетното поле“ и покажува дека светлината е електромагнетен бран. "κ" соодвествува на згаснувањето кое може да се искористи преку внесување на показателот на прекршување во изразот за електричното поле на рамнински електромагнетен бран кој се движи во "z"-насока. Во век, [[Џејмс Кларк Максвел]] покажа дека, во [[вакуум]], електричното и магнетното поле се покоруваат на [[бранова равенка|брановата равенка]] со брзини еднакви на [[брзина на светлината|брзината на светлината]]. Најчесто се употребуваат скаларни величини за да се претстави електричното поле на светлинскиот бран, наместо да се користат векторски модели со нормални еден на друг магнетен и електричен вектор. Електричното поле се добива од неподвижни полнежи, а додека магнетното поле од подвижни полнежи (струи). Електричното поле се спротивставува на промената на напонот на елементот, додека магнетното поле се спротивставува на промената на струјата. Електричното поле и магнетното поле заедно ги формираат  електромагнетните сили, една од четирите фундаментални сили на природата. Електричното поле, магнетното поле и правецот на ширење на бранот се ортогонални, и бранот пропагира во иста насока како и formula_24. Електричното поле е во вертикалната рамнина а магнетното е во хоризонталната. Од гледна точка на електромагнетни бранови кои патуваат напред, електричното поле може да осцилира горе доле а магнетното поле десно лево, но оваа слика може да се ротира така што електричното поле осцилира десно лево а магнетното поле нагоре надолу. Математички ова се изразува како линиски интеграл на електричното поле и временскиот чекор на промена на магнетното поле по таа патека. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. За да се искористат „Максвеловите макроскопски равенки“, потребно е да се одредат врските меѓу поле на поместување и електричното поле , како и магнетизирачкото поле и магнетното поле . Овие равенки ги сврзуваат дополнителните полиња со електричното поле и магнетното поле , најчесто преку едноставна линиска врска. Вртложните струи течат во затворените јамки на проводниците, во рамнини нормални на магнетното поле. Со равенките се воведува електричното поле , кое претставува векторско поле, и магнетното поле , кое пак е псевдовекторско поле, и двете полиња се зависни од времето. Низ вакуумот се простираат светлината, честичките, цврстите тела, електричното и магнетното поле, но не и звукот — за простирање на звукот потребна е материја. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Како конвенцијата во оптиката, „поларизацијата“ на радио бранот се однесува на поларизацијата на неговото електрично поле, при што магнетното поле е на 90 степени ротација во однос на електричното поле, за линеарно поларизиран бран. Едниот е продукт на брзината и на векторите на магнетното поле. Полето може да се разгледува како комбинација на електричното поле и магнетното поле. Промената во електричното поле создава магнетно поле и промените во магнетното поле создаваат електрична енергија. Овој збир равенки е нецелосен, додека крајната верзија е објавена во 1865 г. со наслов „Динамичка теорија на магнетното поле“ и покажува дека светлината е електромагнетен бран. Кога ќе се појави разлика на потенцијали на електричното поле (напон) тогаш електроните тргнуваат низ спроводникот под влијание на силата на електричното поле. "κ" соодвествува на згаснувањето кое може да се искористи преку внесување на показателот на прекршување во изразот за електричното поле на рамнински електромагнетен бран кој се движи во "z"-насока. Во век, [[Џејмс Кларк Максвел]] покажа дека, во [[вакуум]], електричното и магнетното поле се покоруваат на [[бранова равенка|брановата равенка]] со брзини еднакви на [[брзина на светлината|брзината на светлината]]. Електричното поле се добива од неподвижни полнежи, а додека магнетното поле од подвижни полнежи (струи). Електричното поле се спротивставува на промената на напонот на елементот, додека магнетното поле се спротивставува на промената на струјата. Електромагнетните бранови (како светлината), што патуваат во слободен простор или друг хомоген изотропски непридушен медиум, правилно се опишани како трансверзални бранови, што значи дека векторот на електричното поле E на рамен бран и магнетното поле H се во правци нормални (или "трансверзални") со правецот на брановото простирање; E и H се исто така нормални еден на друг. Електричното поле и магнетното поле заедно ги формираат  електромагнетните сили, една од четирите фундаментални сили на природата. Електричното поле, магнетното поле и правецот на ширење на бранот се ортогонални, и бранот пропагира во иста насока како и formula_24. Електричното поле е во вертикалната рамнина а магнетното е во хоризонталната. Од гледна точка на електромагнетни бранови кои патуваат напред, електричното поле може да осцилира горе доле а магнетното поле десно лево, но оваа слика може да се ротира така што електричното поле осцилира десно лево а магнетното поле нагоре надолу. Математички ова се изразува како линиски интеграл на електричното поле и временскиот чекор на промена на магнетното поле по таа патека. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. За да се искористат „Максвеловите макроскопски равенки“, потребно е да се одредат врските меѓу поле на поместување и електричното поле , како и магнетизирачкото поле и магнетното поле . Овие равенки ги сврзуваат дополнителните полиња со електричното поле и магнетното поле , најчесто преку едноставна линиска врска. Со равенките се воведува електричното поле , кое претставува векторско поле, и магнетното поле , кое пак е псевдовекторско поле, и двете полиња се зависни од времето. Во тој случај електричното поле не може да се опише како независно од магнетното. Електромагнетниот тензор е друг вид на второстепено антисиметрично тензорско поле, со шест компоненти: три за електричното поле и уште три за магнетното поле. Низ вакуумот се простираат светлината, честичките, цврстите тела, електричното и магнетното поле, но не и звукот — за простирање на звукот потребна е материја. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Како конвенцијата во оптиката, „поларизацијата“ на радио бранот се однесува на поларизацијата на неговото електрично поле, при што магнетното поле е на 90 степени ротација во однос на електричното поле, за линеарно поларизиран бран. Едниот е продукт на брзината и на векторите на магнетното поле. Полето може да се разгледува како комбинација на електричното поле и магнетното поле. Електричното поле се добива од неподвижни полнежи, а додека магнетното поле од подвижни полнежи (струи). Промената во електричното поле создава магнетно поле и промените во магнетното поле создаваат електрична енергија. Овој збир равенки е нецелосен, додека крајната верзија е објавена во 1865 г. со наслов „Динамичка теорија на магнетното поле“ и покажува дека светлината е електромагнетен бран. Електричното поле и магнетното поле заедно ги формираат  електромагнетните сили, една од четирите фундаментални сили на природата. Кога ќе се појави разлика на потенцијали на електричното поле (напон) тогаш електроните тргнуваат низ спроводникот под влијание на силата на електричното поле. "κ" соодвествува на згаснувањето кое може да се искористи преку внесување на показателот на прекршување во изразот за електричното поле на рамнински електромагнетен бран кој се движи во "z"-насока. Во век, [[Џејмс Кларк Максвел]] покажа дека, во [[вакуум]], електричното и магнетното поле се покоруваат на [[бранова равенка|брановата равенка]] со брзини еднакви на [[брзина на светлината|брзината на светлината]]. Од гледна точка на електромагнетни бранови кои патуваат напред, електричното поле може да осцилира горе доле а магнетното поле десно лево, но оваа слика може да се ротира така што електричното поле осцилира десно лево а магнетното поле нагоре надолу. Електричното поле се спротивставува на промената на напонот на елементот, додека магнетното поле се спротивставува на промената на струјата. Електромагнетните бранови (како светлината), што патуваат во слободен простор или друг хомоген изотропски непридушен медиум, правилно се опишани како трансверзални бранови, што значи дека векторот на електричното поле E на рамен бран и магнетното поле H се во правци нормални (или "трансверзални") со правецот на брановото простирање; E и H се исто така нормални еден на друг. Во тој случај електричното поле не може да се опише како независно од магнетното. Со равенките се воведува електричното поле , кое претставува векторско поле, и магнетното поле , кое пак е псевдовекторско поле, и двете полиња се зависни од времето. Електричното поле, магнетното поле и правецот на ширење на бранот се ортогонални, и бранот пропагира во иста насока како и formula_24. Електричното поле е во вертикалната рамнина а магнетното е во хоризонталната. Математички ова се изразува како линиски интеграл на електричното поле и временскиот чекор на промена на магнетното поле по таа патека. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. Носители на електричеството низ полуспроводниците во електричното поле се празнините кои се движат во насока на електричното поле и електроните кои се движат во насока спротивна на насоката на електричното поле. За да се искористат „Максвеловите макроскопски равенки“, потребно е да се одредат врските меѓу поле на поместување и електричното поле , како и магнетизирачкото поле и магнетното поле . Овие равенки ги сврзуваат дополнителните полиња со електричното поле и магнетното поле , најчесто преку едноставна линиска врска. Не е посебно важно каде се поставени двете констелациски точки, на оваа слика се поставени на 0 и 180.