Исказот: „Не може истовремено да се определи точната положба на еден електрон и брзината што тој електронот ја има во дадениот момент“, е дел од формулацијата која го опишува:
принципот на Паули. Хундовото правило. законот на Лавоазје. принципот на Хајзенберг.
A B C D
Ова му овозможило да го формулира принципот за исклучување на Паули, во кој се вели дека ниту еден електрон не може да ја има истата квантна состојба во истиот квантен систем. На пример, може да се изврши еден вид „вртежен момент“ на електронот, ставајќи го во магнетно поле (полето дејствува врз внатрешниот магнетен диполен момент на електронот - видете го следниов дел). Електронот на хипотетичкиот сличен на водород тенесин атомот оксидира на тој начин што има само еден електрон, Ts—се предвидува да се движи толку брзо, што неговата маса е 1,9 пати од онаа на неподвижниот електрон, функција што може да се припише на релативистичките ефекти. Сепак вистинскиот магнетен диполен момент на еден електрон во атомската орбитала доаѓа не само од електронскиот аголен момент,туку и од спин електронот,којшто е изразен во спин квантниот број. Принципот на временска определеност бара единиците кои ја конституираат масата да носат белег карактеристичен за дадениот момент на набљудување или за дадениот временски период. Еден електрон е најверојатно да биде удрен само од еден фотон кој доделува енергија на електронот. Кога Паули слушнал за идејата, тој остро ја критикувал, истакнувајќи дека хипотетичката површина на електронот ќе мора да се движи побрзо од брзината на светлината со цел да се ротира доволно брзо за да го произведе потребниот аголен импулс. Под дејство се подразбира функција на системот што треба да ја изврши во дадениот момент. Тој е дефиниран преку Дираковата константа, елементарниот полнеж и масата на електронот, при што сите зависат од Планковата константа: конечната зависност "h" () може да се определи со проширување на променливите. Во неговата прва статија издадена во Лајпциг, , тој го користи Принципот за исклучување на Паули за да ја објасни појавата феромагнетизам. Од старите збирки на ракописи сочуван е само еден ракопис, кој во дадениот момент не бил во библиотеката. Кога Борн го прочитал материјалот, ја препознал формулацијата која може да биде преработена и проширена во системскиот јазик на матрици, која што тој ја научил од својата студија под менторство на Џејкоб Розанес при Бреслау универзитетот. Ако тој полнеж е електрон кој е во орбита околу јадрото, зрачењето би требало да предизвика електронот да ја изгуби енергијата и да се уруши на јадрото. Како и сите алкални метали, тој има еден валентен електрон, кој може брзо да го изгуби за да постане позитивен јон. Односот на масата на електронот со онаа на протонот, експериментално може да се определи со голема прецизност (). Во 1924 година, Волфганг Паули го претставил она што тој го нарекол „двозначен квантен степен на слобода“ поврзан со електронот во најоддалечената школка. Понатаму, анихилацијата (или распаѓањето) на еден електрон-позитрон пар во "еден" фотон може да се случи во присуство на трета наелектризирана честичка на коjа вишокот на импулс може да се пренесе на виртуелниот фотон од електронот или позитронот. Овие електрони го обиколуваат атомското јадро во парови, но се случува атомот да загуби еден електрон, со што тој останува со еден неспарен електрон. Со овие методи може да се утврди каде настанале соевите на MRSA, и каде се во дадениот момент. Само преку внимателен преглед може да се определи општата положба на неговите разни групи и вериги. Постојаната оска мора да се сврти кон оваа линија, затоа што телото не може да продолжи да ги ротира за било која линија која не е оска на максимална момент на инерција; што е, на постојана оска се врти во насока под прав агол на онаа во која може да се очекува на вртежниот момент за да го вклучите. Електронот кој е фатен е еден од сопствените електрони на атомот, и не е нов, дојдовен електрон, како би можел да биде предложен од страна на начин на погоре напишаните реакции. Вибратото може да се определи со износот на промената на интензитетот ("длабочина на вибрато") и брзината со која интензитетот варира ("брзина на вибрато"). Но овие резултати неможат да се објаснат со семи-класичниот модел на виртуелна положба: радијацијата која надоаѓа ја возбудува валентноста, односно надворешниот електрон до виртуелна положба од која почнува да се распаѓа. Тоа е така бидејќи секој последователен елемент има додаден протон и електрон кој го предизвикува електронот да биде повлечен поблиску до јадрото. На пример, може да се изврши еден вид „вртежен момент“ на електронот, ставајќи го во магнетно поле (полето дејствува врз внатрешниот магнетен диполен момент на електронот - видете го следниов дел). Електронот на хипотетичкиот сличен на водород тенесин атомот оксидира на тој начин што има само еден електрон, Ts—се предвидува да се движи толку брзо, што неговата маса е 1,9 пати од онаа на неподвижниот електрон, функција што може да се припише на релативистичките ефекти. Сепак вистинскиот магнетен диполен момент на еден електрон во атомската орбитала доаѓа не само од електронскиот аголен момент,туку и од спин електронот,којшто е изразен во спин квантниот број. Еден електрон е најверојатно да биде удрен само од еден фотон кој доделува енергија на електронот. Под дејство се подразбира функција на системот што треба да ја изврши во дадениот момент. Тој е дефиниран преку Дираковата константа, елементарниот полнеж и масата на електронот, при што сите зависат од Планковата константа: конечната зависност "h" () може да се определи со проширување на променливите. Од старите збирки на ракописи сочуван е само еден ракопис, кој во дадениот момент не бил во библиотеката. Како и сите алкални метали, тој има еден валентен електрон, кој може брзо да го изгуби за да постане позитивен јон. Ако тој полнеж е електрон кој е во орбита околу јадрото, зрачењето би требало да предизвика електронот да ја изгуби енергијата и да се уруши на јадрото. Како правило, горниот дел од опашката го држат во свиена положба. Кога Борн го прочитал материјалот, ја препознал формулацијата која може да биде преработена и проширена во системскиот јазик на матрици, која што тој ја научил од својата студија под менторство на Џејкоб Розанес при Бреслау универзитетот. Овие електрони го обиколуваат атомското јадро во парови, но се случува атомот да загуби еден електрон, со што тој останува со еден неспарен електрон. Односот на масата на електронот со онаа на протонот, експериментално може да се определи со голема прецизност (). Ова му овозможило да го формулира принципот за исклучување на Паули, во кој се вели дека ниту еден електрон не може да ја има истата квантна состојба во истиот квантен систем. Понатаму, анихилацијата (или распаѓањето) на еден електрон-позитрон пар во "еден" фотон може да се случи во присуство на трета наелектризирана честичка на коjа вишокот на импулс може да се пренесе на виртуелниот фотон од електронот или позитронот. Со овие методи може да се утврди каде настанале соевите на MRSA, и каде се во дадениот момент. Тоа е така бидејќи секој последователен елемент има додаден протон и електрон кој го предизвикува електронот да биде повлечен поблиску до јадрото. Само преку внимателен преглед може да се определи општата положба на неговите разни групи и вериги. Постојаната оска мора да се сврти кон оваа линија, затоа што телото не може да продолжи да ги ротира за било која линија која не е оска на максимална момент на инерција; што е, на постојана оска се врти во насока под прав агол на онаа во која може да се очекува на вртежниот момент за да го вклучите. Но овие резултати неможат да се објаснат со семи-класичниот модел на виртуелна положба: радијацијата која надоаѓа ја возбудува валентноста, односно надворешниот електрон до виртуелна положба од која почнува да се распаѓа. Боровиот магнетон е магнетниот момент кој може да се очекува за електрон ако тој се однесува како вртежен полнеж според класичната електродинамика. Електронот кој е фатен е еден од сопствените електрони на атомот, и не е нов, дојдовен електрон, како би можел да биде предложен од страна на начин на погоре напишаните реакции. Динамичкиот систем моделиран како математичка формализација има неменливо правило кое ја опишува временската зависност од позицијата на елементот во која се наоѓа. Вибратото може да се определи со износот на промената на интензитетот ("длабочина на вибрато") и брзината со која интензитетот варира ("брзина на вибрато"). Брзината на светлината има точно определена вредност во SI единици, а константата на фината структура може да се определи пррецизно () за разлика од Планковата константа. На пример, може да се изврши еден вид „вртежен момент“ на електронот, ставајќи го во магнетно поле (полето дејствува врз внатрешниот магнетен диполен момент на електронот - видете го следниов дел). Електронот на хипотетичкиот сличен на водород тенесин атомот оксидира на тој начин што има само еден електрон, Ts—се предвидува да се движи толку брзо, што неговата маса е 1,9 пати од онаа на неподвижниот електрон, функција што може да се припише на релативистичките ефекти. Сепак вистинскиот магнетен диполен момент на еден електрон во атомската орбитала доаѓа не само од електронскиот аголен момент,туку и од спин електронот,којшто е изразен во спин квантниот број. Еден електрон е најверојатно да биде удрен само од еден фотон кој доделува енергија на електронот. Под дејство се подразбира функција на системот што треба да ја изврши во дадениот момент. Тој се смета за еден од првите, заедно со Антоан Лавоазје, кој го откриле законот за зачувување на масата кај хемиските реакции. Истовремено со електронот e, за да се исполни законот за запазување на импулсот, се емитува и антинеутрино . Тој е дефиниран преку Дираковата константа, елементарниот полнеж и масата на електронот, при што сите зависат од Планковата константа: конечната зависност "h" () може да се определи со проширување на променливите. Од старите збирки на ракописи сочуван е само еден ракопис, кој во дадениот момент не бил во библиотеката. Кога Борн го прочитал материјалот, ја препознал формулацијата која може да биде преработена и проширена во системскиот јазик на матрици, која што тој ја научил од својата студија под менторство на Џејкоб Розанес при Бреслау универзитетот. Ако тој полнеж е електрон кој е во орбита околу јадрото, зрачењето би требало да предизвика електронот да ја изгуби енергијата и да се уруши на јадрото. Како и сите алкални метали, тој има еден валентен електрон, кој може брзо да го изгуби за да постане позитивен јон. Односот на масата на електронот со онаа на протонот, експериментално може да се определи со голема прецизност (). Понатаму, анихилацијата (или распаѓањето) на еден електрон-позитрон пар во "еден" фотон може да се случи во присуство на трета наелектризирана честичка на коjа вишокот на импулс може да се пренесе на виртуелниот фотон од електронот или позитронот. Ова му овозможило да го формулира принципот за исклучување на Паули, во кој се вели дека ниту еден електрон не може да ја има истата квантна состојба во истиот квантен систем. Овие електрони го обиколуваат атомското јадро во парови, но се случува атомот да загуби еден електрон, со што тој останува со еден неспарен електрон. Со овие методи може да се утврди каде настанале соевите на MRSA, и каде се во дадениот момент. Друг метод е да се измери осветленоста на некој објект и да се претпостави внатрешна сјајност, од која растојанието може да се определи со помош на законот на инверзен квадрат. Само преку внимателен преглед може да се определи општата положба на неговите разни групи и вериги. Постојаната оска мора да се сврти кон оваа линија, затоа што телото не може да продолжи да ги ротира за било која линија која не е оска на максимална момент на инерција; што е, на постојана оска се врти во насока под прав агол на онаа во која може да се очекува на вртежниот момент за да го вклучите. Електронот кој е фатен е еден од сопствените електрони на атомот, и не е нов, дојдовен електрон, како би можел да биде предложен од страна на начин на погоре напишаните реакции. Вибратото може да се определи со износот на промената на интензитетот ("длабочина на вибрато") и брзината со која интензитетот варира ("брзина на вибрато"). Но овие резултати неможат да се објаснат со семи-класичниот модел на виртуелна положба: радијацијата која надоаѓа ја возбудува валентноста, односно надворешниот електрон до виртуелна положба од која почнува да се распаѓа. Тоа е така бидејќи секој последователен елемент има додаден протон и електрон кој го предизвикува електронот да биде повлечен поблиску до јадрото. Брзината на светлината има точно определена вредност во SI единици, а константата на фината структура може да се определи пррецизно () за разлика од Планковата константа. На пример, може да се изврши еден вид „вртежен момент“ на електронот, ставајќи го во магнетно поле (полето дејствува врз внатрешниот магнетен диполен момент на електронот - видете го следниов дел). Електронот на хипотетичкиот сличен на водород тенесин атомот оксидира на тој начин што има само еден електрон, Ts—се предвидува да се движи толку брзо, што неговата маса е 1,9 пати од онаа на неподвижниот електрон, функција што може да се припише на релативистичките ефекти. Ова му овозможило да го формулира принципот за исклучување на Паули, во кој се вели дека ниту еден електрон не може да ја има истата квантна состојба во истиот квантен систем. Сепак вистинскиот магнетен диполен момент на еден електрон во атомската орбитала доаѓа не само од електронскиот аголен момент,туку и од спин електронот,којшто е изразен во спин квантниот број. Принципот на временска определеност бара единиците кои ја конституираат масата да носат белег карактеристичен за дадениот момент на набљудување или за дадениот временски период. Еден електрон е најверојатно да биде удрен само од еден фотон кој доделува енергија на електронот. Во еден момент, мајката на Хајзенберг ја посетила мајката на Химлер. Под дејство се подразбира функција на системот што треба да ја изврши во дадениот момент. Тој е дефиниран преку Дираковата константа, елементарниот полнеж и масата на електронот, при што сите зависат од Планковата константа: конечната зависност "h" () може да се определи со проширување на променливите. Од старите збирки на ракописи сочуван е само еден ракопис, кој во дадениот момент не бил во библиотеката. Кога Борн го прочитал материјалот, ја препознал формулацијата која може да биде преработена и проширена во системскиот јазик на матрици, која што тој ја научил од својата студија под менторство на Џејкоб Розанес при Бреслау универзитетот. Ако тој полнеж е електрон кој е во орбита околу јадрото, зрачењето би требало да предизвика електронот да ја изгуби енергијата и да се уруши на јадрото. Како и сите алкални метали, тој има еден валентен електрон, кој може брзо да го изгуби за да постане позитивен јон. Односот на масата на електронот со онаа на протонот, експериментално може да се определи со голема прецизност (). Понатаму, анихилацијата (или распаѓањето) на еден електрон-позитрон пар во "еден" фотон може да се случи во присуство на трета наелектризирана честичка на коjа вишокот на импулс може да се пренесе на виртуелниот фотон од електронот или позитронот. Овие електрони го обиколуваат атомското јадро во парови, но се случува атомот да загуби еден електрон, со што тој останува со еден неспарен електрон. Со овие методи може да се утврди каде настанале соевите на MRSA, и каде се во дадениот момент. Само преку внимателен преглед може да се определи општата положба на неговите разни групи и вериги. Постојаната оска мора да се сврти кон оваа линија, затоа што телото не може да продолжи да ги ротира за било која линија која не е оска на максимална момент на инерција; што е, на постојана оска се врти во насока под прав агол на онаа во која може да се очекува на вртежниот момент за да го вклучите. Електронот кој е фатен е еден од сопствените електрони на атомот, и не е нов, дојдовен електрон, како би можел да биде предложен од страна на начин на погоре напишаните реакции. Вибратото може да се определи со износот на промената на интензитетот ("длабочина на вибрато") и брзината со која интензитетот варира ("брзина на вибрато"). Но овие резултати неможат да се објаснат со семи-класичниот модел на виртуелна положба: радијацијата која надоаѓа ја возбудува валентноста, односно надворешниот електрон до виртуелна положба од која почнува да се распаѓа. Тоа е така бидејќи секој последователен елемент има додаден протон и електрон кој го предизвикува електронот да биде повлечен поблиску до јадрото. Брзината на светлината има точно определена вредност во SI единици, а константата на фината структура може да се определи пррецизно () за разлика од Планковата константа. Фазната брзина е брзината при која максимумите на бранот и истата може да биде поголема од брзината на светлината во вакуум, и на тој начин да има показател на прекршување помал од 1.