Водачи на словенските племиња при нападите и опсадите на Солун биле:
Петар Делјан и Алусијан. Давид и Мојсеј. Хацон и Пребонд. Арон и Самуил.
A B C D
При обидот на Солун, Алусијан претрпел тешок пораз и тоа значително ги ослабело востаничките сили, а конечно ги разнишале внатрешните кавги: судирот меѓу делјан и Алусијан, заговорот склопен против Делјан, неговото ослепување и враќањето на Алусијан во Византија. По овој тежок пораз спотивностите помеѓу Алусијан и Петар Делјан доживеале кулминација. Интересен е начинот на кој Алусијан го предал тогашниот владетел Петар Делјан. Петар Делјан

Петар Делјан — македонски монарх и водач во македонското Востание на Петар Делјан против Византиското Царство. Делјан му дал 40 илјадна војска за битката кај Солун, во која Алусијан претрпел тежок пораз и едвај спасил жива глава. И Делјан и Алусијан се подготвувале за меѓусебно пресметување, чекајќи згоден момент. Најжестоки биле нападите на германските племиња Вандали и Визиготи. Иако Алусијан и Делјан склучиле некој договор, Делјан бил исклучително сомнежлив кон овој новодојденец кој пристигнал да го предизвика неговото лидерство. При опсадите на војните бази на ЈНА во Словенија, дошло до крвави напади на регуларната војска од страна на словенските територијалци. После поразот кај Солун, словенските племиња побарале помош од Аварите за борба со Византија. При продорот на словенските племиња на Балканот, меѓу повоинствените се наоѓаат Мијаците. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: Љутичи, Чеси, Моравци и Лужички Срби. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: [[Љутичи]], [[Чеси]], [[Моравци]] и [[Лужички Срби]]. На Запад, во Галија биле зачестени нападите на германските племиња. Дејствата на Петар Делјан биле можност за него да ја промени својата судбина. Кекавмен пишува: 

Овој напад бил фијаско и трупите на Алусијан доживеале големи загуби, што ги ослабнало целокупните сили на Делјан. Од 614-616 година словенските племиња (Берзити, Драговити, Вајонити, Велегезити и Сагудати) на чело со драговитскиот поглавар Хацон неуспешно го нападнале Солун. Алусијан за разлика од Тихомир пристигнал во логорот на Делјан, кога востаниците веќе постигнале сериозни успеси, а ситуацијата за самиот Делјан како цар била сосема сигурна. По договорот на Алусијан му биле дадени под команда околу 40,000 војници за да го нападне Солун. По Келтите, на територијата дошле Римјаните, германските и словенските племиња. По неговото убиство, во 674 г. словенските племиња го опасиле Солун, но Велегезитите не се приклучиле кон обединетите племиња, бидејќи одржувале мирни односи со солунчаните. Прв член на династијата бил Комес Никола и последен бил Петар Делјан . Обезглавено, востанието на Петар Делјан било осудено на пропаст. Востание на Петар Делјан

Востанието на Петар Делјан, кое се избувнало во 1040 и траело до 1041 година, претставува еден од првите и најголеми обиди на македонскиот народ за возобновување на Самуиловата држава. Во средниот век на територијата на Приднестровие живееле словенските племиња Уличи и Тиверци, и номадските туркиски племиња Печензите и Куманите. Најжестоки биле нападите на германските племиња Вандали и Визиготи. При опсадите на војните бази на ЈНА во Словенија, дошло до крвави напади на регуларната војска од страна на словенските територијалци. После поразот кај Солун, словенските племиња побарале помош од Аварите за борба со Византија. При продорот на словенските племиња на Балканот, меѓу повоинствените се наоѓаат Мијаците. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: Љутичи, Чеси, Моравци и Лужички Срби. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: [[Љутичи]], [[Чеси]], [[Моравци]] и [[Лужички Срби]]. На Запад, во Галија биле зачестени нападите на германските племиња. Од 614-616 година словенските племиња (Берзити, Драговити, Вајонити, Велегезити и Сагудати) на чело со драговитскиот поглавар Хацон неуспешно го нападнале Солун. По Келтите, на територијата дошле Римјаните, германските и словенските племиња. По неговото убиство, во 674 г. словенските племиња го опасиле Солун, но Велегезитите не се приклучиле кон обединетите племиња, бидејќи одржувале мирни односи со солунчаните. Во средниот век на територијата на Приднестровие живееле словенските племиња Уличи и Тиверци, и номадските туркиски племиња Печензите и Куманите. Во III век таа е северна граница на Римската империја (и на латински е наречена Danubius), а тврдините, изградени на бреговете, служеле за заштита од нападите на Готите, Хуните и Словенските племиња. Археолошките истражувања покажуваат дека на утоката на Витба постоеле населби од балтички племиња, кои биле заменети во 9. век од словенските племиња Кривичи. Во почетокот владеел заедно со своите браќа Давид, Мојсеј и Арон, а по загинувањето на Давид и Мојсеј владеел заедно со брат му Арон, но по ликвидирањето на Арона, станал единствен владетел во државата во 986 година. Големи проблеми на Карло Велики му создавале и словенските племиња Бодриџи и западните Авари. Областа се вратила во контрола на словенските водачи. Во 9 век шведските викинзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Во IX век шведските викигзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Најмногу и најчесто словенските племиња се населвуале во рамнините, покрај реките и езерата. На чело на ова востание застанале синовите на кнезот Никола, комитопулите (младите кнезови) Давид, Мојсеј, Арон и Самуил. На јужниот ѕид се: Мојсеј, Исаија, Илија, Елисеј, Давид, Еремија, Езекил, Варух, Осиј, Данил, Амос и Јоил. Со тоа конечно бил ставен крај на автономијата на словенските племиња. При нападите биле користени и касетни бомби, како и бомби со осиромашен ураниум. Самоил и неговите браќа (Давид, Мојсеј и Арон) се познати како комитопули, односно млади кнезови, синови на кнезот Никола. Подоцна кон овој сојуз се присоединиле и словенските племиња во Источните Алпи и Панонија. Од 614-616 година словенските племиња (Берзити, Драговити, Вајонити, Велегезити и Сагудати) на чело со драговитскиот поглавар Хацон неуспешно го нападнале Солун. На чело на Македонската Славинија познати се 2 крала, крал Хацон и крал Пребонд кои носеле латинска титула "rex". Најжестоки биле нападите на германските племиња Вандали и Визиготи. При опсадите на војните бази на ЈНА во Словенија, дошло до крвави напади на регуларната војска од страна на словенските територијалци. После поразот кај Солун, словенските племиња побарале помош од Аварите за борба со Византија. При продорот на словенските племиња на Балканот, меѓу повоинствените се наоѓаат Мијаците. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: Љутичи, Чеси, Моравци и Лужички Срби. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: [[Љутичи]], [[Чеси]], [[Моравци]] и [[Лужички Срби]]. Хацон подоцна решава да изврши напад врз Солун. На Запад, во Галија биле зачестени нападите на германските племиња. По Келтите, на територијата дошле Римјаните, германските и словенските племиња. По неговото убиство, во 674 г. словенските племиња го опасиле Солун, но Велегезитите не се приклучиле кон обединетите племиња, бидејќи одржувале мирни односи со солунчаните. 50 години подоцна, македонските склавинии се соземаат и почнуваат нов напад врз Солун под водството на кнез Пребонд. Во средниот век на територијата на Приднестровие живееле словенските племиња Уличи и Тиверци, и номадските туркиски племиња Печензите и Куманите. Во III век таа е северна граница на Римската империја (и на латински е наречена Danubius), а тврдините, изградени на бреговете, служеле за заштита од нападите на Готите, Хуните и Словенските племиња. Археолошките истражувања покажуваат дека на утоката на Витба постоеле населби од балтички племиња, кои биле заменети во 9. век од словенските племиња Кривичи. Така, опсадата на Солун од 614 до 616 година била изведена под водството на кнезот Хацон. Големи проблеми на Карло Велики му создавале и словенските племиња Бодриџи и западните Авари. Областа се вратила во контрола на словенските водачи. Во 9 век шведските викинзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Во IX век шведските викигзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Најмногу и најчесто словенските племиња се населвуале во рамнините, покрај реките и езерата. Со тоа конечно бил ставен крај на автономијата на словенските племиња. При нападите биле користени и касетни бомби, како и бомби со осиромашен ураниум. Подоцна кон овој сојуз се присоединиле и словенските племиња во Источните Алпи и Панонија. Најжестоки биле нападите на германските племиња Вандали и Визиготи. При опсадите на војните бази на ЈНА во Словенија, дошло до крвави напади на регуларната војска од страна на словенските територијалци. После поразот кај Солун, словенските племиња побарале помош од Аварите за борба со Византија. При продорот на словенските племиња на Балканот, меѓу повоинствените се наоѓаат Мијаците. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: Љутичи, Чеси, Моравци и Лужички Срби. Особено внимание посветил на зацврстување на источните граници со цел да ги запре нападите на словенските племиња: [[Љутичи]], [[Чеси]], [[Моравци]] и [[Лужички Срби]]. Тој е син е на Арон, братот на Самуил. На Запад, во Галија биле зачестени нападите на германските племиња. Од 614-616 година словенските племиња (Берзити, Драговити, Вајонити, Велегезити и Сагудати) на чело со драговитскиот поглавар Хацон неуспешно го нападнале Солун. По Келтите, на територијата дошле Римјаните, германските и словенските племиња. По неговото убиство, во 674 г. словенските племиња го опасиле Солун, но Велегезитите не се приклучиле кон обединетите племиња, бидејќи одржувале мирни односи со солунчаните. Во средниот век на територијата на Приднестровие живееле словенските племиња Уличи и Тиверци, и номадските туркиски племиња Печензите и Куманите. На чело на ова востание застанале синовите на кнезот Никола, комитопулите (младите кнезови) Давид, Мојсеј, Арон и Самуил. Во III век таа е северна граница на Римската империја (и на латински е наречена Danubius), а тврдините, изградени на бреговете, служеле за заштита од нападите на Готите, Хуните и Словенските племиња. Археолошките истражувања покажуваат дека на утоката на Витба постоеле населби од балтички племиња, кои биле заменети во 9. век од словенските племиња Кривичи. Големи проблеми на Карло Велики му создавале и словенските племиња Бодриџи и западните Авари. Областа се вратила во контрола на словенските водачи. Во 9 век шведските викинзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Во IX век шведските викигзи биле нарекувани Руси и словенските племиња ги „поканиле“ викинзите да ги управуваат и бранат од непријателот. Најмногу и најчесто словенските племиња се населвуале во рамнините, покрај реките и езерата. Со тоа конечно бил ставен крај на автономијата на словенските племиња. При нападите биле користени и касетни бомби, како и бомби со осиромашен ураниум. Овде е основана и првата држава на македонските Словени под водство на синовите на кнезот Никола, четворицата комитопули: Давид, Арон, Мојсеј и Самуил. Подоцна кон овој сојуз се присоединиле и словенските племиња во Источните Алпи и Панонија. Првите сведоштва за раздвижувањата на словенските племиња датираат од 4 вел.