Хормонот инсулин дејствува така што:
предизвикува излегување на гликоза во клетките. предизвикува разложување на гликоген во клетките. предизвикува навлегување на гликоза во клетките. предизвикува синтеза на гликоген во хепатоцитите.
A B C D
Дијабетес мелитус тип 2 се карактеризира со високо ниво на гликоза во крвта во контекст на отпорност на инсулин и релативен недостаток на инсулин. Ако нивото на гликоза во крвта не се спушти со овие мерки, потребни се лекови како метформин или инсулин. Кога нивото на гликоза во клетките опаѓа (glucoprivation), телото започнува да продуцира чуство на глад. Мозокот открива инсулин во крвта, што укажува на тоа дека хранливите состојки се абсорбираат во клетките и личноста се заситува. Хормонот инсулин делува на тој начин што го зголемува бројот на транспортни протеини за глукоза во клеточната мембрана, забрзувајќи ја, на тој начин, ресорпцијата на глукозата. Се смета дека овие контракции ги предизвикува зголемена концетнтрација на хормонот Грелин. Вмешувањето на хормонот простагландин предизвикува дегенерација на жолтото тело и абортус на фетусот. При хипофункција на хипофизата доаѓа до намалено лачење на хормонот за растење, што кај децата се предизвикува џуџест раст. Ова пак, предизвикува неконтролирана делба на клетките. Отровот се шири брзо низ целото тело и дејствува така што предизвикува ослободување на невротрансмитери на ацетилхолин, норадреналин, и гама-аминомаслена киселина. Инсулинската отпорност, што е неможност на клетките соодветно да одговорат на нормалното нивпо на инсулин, се јавува главно во мускулното, црнодробното и масното ткиво. Типот 2 на дијабетесот се должи на недоволно производство на инсулин во бета-клетките во услови на инсулинска отпорност. Инсулин

Инсулинот" (од латински, insula што значи остров)" е хормон кој се секретира од панкреасот, поточно од бета- клетките од лангерхансовите островца. На клеточно ниво озонот предизвикува плазмолиза и умртвување на клетките. Панкреасот тогаш е стимулиран да секретира инсулин, кој им сигнализира на клетките да ја зголемат својата анаболичка активност. Генерално е условен од наследни фактори, а настанува како последица на намалено излачување или намалено биолошко дејство на хормонот инсулин, односно во комбинација на овие два фактори. Тој дејствува на:


Недоволното лачење на калцитриолот предизвикува абнормално разградување на калциумот во коските. Во своите натамошни истражувања, Хоџкин ја определил и структурата на хормонот инсулин (1972), чијшто молекул содржи околу 800 атоми (молекулот на витаминот B12 е изграден од 90 атоми). Акумулацијата на сфинголипиди во клетките на срцевиот мускул предизвикува абнормално задебелување на срцевиот мускул или хипертрофија. При психичка состојба, под влијание на хормонот адреналин се предизвикува забрзана работа на срцето, а со тоа и забрзана крвна циркулација. Исхемијата предизвикува воспаление на ткивото, а клетките испуштаат фактори кои привлекуваат неутрофили како што се интерлеукини, хемокини, леукотриени и комплементни фактори. Зголемувањето на телесните масти ја менува реакцијата на телото на инсулин, со што потенцијално води до отпорност на инсулин. Во 2008 година Националното биро за здравство на Велика Британија го препорача индивидуалното следење на нивото на гликоза во крвта за луѓе со новодијагностициран дијабетес тип 2, но користа од индивидуалното следење кај оние што не примаат инсулин во повеќе дози е дискутабилна. Во површинскиот слој на епидермисот на лигавиците предизвикува вакуолизирна дегенерација на клетките и создавање на серозен ексудат, формирање на везикули, како и хиперплазија и некроза на клетките. Недостигот на кој и да е елемент предизвикува нарушување во нормалното функционирање на клетките и на организмот. Мозокот открива инсулин во крвта, што укажува на тоа дека хранливите состојки се абсорбираат во клетките и личноста се заситува. Хормонот инсулин делува на тој начин што го зголемува бројот на транспортни протеини за глукоза во клеточната мембрана, забрзувајќи ја, на тој начин, ресорпцијата на глукозата. Се смета дека овие контракции ги предизвикува зголемена концетнтрација на хормонот Грелин. Вмешувањето на хормонот простагландин предизвикува дегенерација на жолтото тело и абортус на фетусот. При хипофункција на хипофизата доаѓа до намалено лачење на хормонот за растење, што кај децата се предизвикува џуџест раст. Ова пак, предизвикува неконтролирана делба на клетките. Клетките од лицата со патогени мутации во генот TSC2 покажуваат абнормална акумулација на гликоген што е поврзана со осиромашување на лизозомите и автофагично оштетување. Отровот се шири брзо низ целото тело и дејствува така што предизвикува ослободување на невротрансмитери на ацетилхолин, норадреналин, и гама-аминомаслена киселина. Инсулинската отпорност, што е неможност на клетките соодветно да одговорат на нормалното нивпо на инсулин, се јавува главно во мускулното, црнодробното и масното ткиво. Типот 2 на дијабетесот се должи на недоволно производство на инсулин во бета-клетките во услови на инсулинска отпорност. Во клетките како резервна материја не се натрупува скроб како кај растенијата, туку гликоген и масти карактеристични за животните. Гликоген синтаза

Гликоген синтаза е ензим кој е вклучен во конверзијата на глукозата во гликоген. Инсулин

Инсулинот" (од латински, insula што значи остров)" е хормон кој се секретира од панкреасот, поточно од бета- клетките од лангерхансовите островца. На клеточно ниво озонот предизвикува плазмолиза и умртвување на клетките. Тоа е ретка, наследна болест каде недостасува ензимот алфа-галактозидаза А во клетките на телото кој учествува во разложување на маснотии. Панкреасот тогаш е стимулиран да секретира инсулин, кој им сигнализира на клетките да ја зголемат својата анаболичка активност. Генерално е условен од наследни фактори, а настанува како последица на намалено излачување или намалено биолошко дејство на хормонот инсулин, односно во комбинација на овие два фактори. Долготрајната изложеност на овие иританси предизвикува воспалителна реакција во белите дробови, што резултира со стеснување на малите дишни патишта и разложување на белодробното ткиво што е познато како емфизем. Тој дејствува на:


Недоволното лачење на калцитриолот предизвикува абнормално разградување на калциумот во коските. Во своите натамошни истражувања, Хоџкин ја определил и структурата на хормонот инсулин (1972), чијшто молекул содржи околу 800 атоми (молекулот на витаминот B12 е изграден од 90 атоми). Гликоген фосфорилаза

Гликоген фосфорилаза е ензим од групата на фосфорилази (). Акумулацијата на сфинголипиди во клетките на срцевиот мускул предизвикува абнормално задебелување на срцевиот мускул или хипертрофија. При психичка состојба, под влијание на хормонот адреналин се предизвикува забрзана работа на срцето, а со тоа и забрзана крвна циркулација. Исхемијата предизвикува воспаление на ткивото, а клетките испуштаат фактори кои привлекуваат неутрофили како што се интерлеукини, хемокини, леукотриени и комплементни фактори. Зголемувањето на телесните масти ја менува реакцијата на телото на инсулин, со што потенцијално води до отпорност на инсулин. Дијабетес мелитус тип 2 се карактеризира со високо ниво на гликоза во крвта во контекст на отпорност на инсулин и релативен недостаток на инсулин. Формата што предизвикува загриженост за нејзиното навлегување во Европа е „Vespa velutina nigrithorax“. Ако нивото на гликоза во крвта не се спушти со овие мерки, потребни се лекови како метформин или инсулин. Кога нивото на гликоза во клетките опаѓа (glucoprivation), телото започнува да продуцира чуство на глад. Мозокот открива инсулин во крвта, што укажува на тоа дека хранливите состојки се абсорбираат во клетките и личноста се заситува. Хормонот инсулин делува на тој начин што го зголемува бројот на транспортни протеини за глукоза во клеточната мембрана, забрзувајќи ја, на тој начин, ресорпцијата на глукозата. Се смета дека овие контракции ги предизвикува зголемена концетнтрација на хормонот Грелин. Вмешувањето на хормонот простагландин предизвикува дегенерација на жолтото тело и абортус на фетусот. При хипофункција на хипофизата доаѓа до намалено лачење на хормонот за растење, што кај децата се предизвикува џуџест раст. Ова пак, предизвикува неконтролирана делба на клетките. Отровот се шири брзо низ целото тело и дејствува така што предизвикува ослободување на невротрансмитери на ацетилхолин, норадреналин, и гама-аминомаслена киселина. Инсулинската отпорност, што е неможност на клетките соодветно да одговорат на нормалното нивпо на инсулин, се јавува главно во мускулното, црнодробното и масното ткиво. За време на инспирација притисокот во респираторните патишта паѓа под вредноста на атмосферскиот притисок што предизвикува навлегување на воздухот во белите дробови. Типот 2 на дијабетесот се должи на недоволно производство на инсулин во бета-клетките во услови на инсулинска отпорност. Инсулин

Инсулинот" (од латински, insula што значи остров)" е хормон кој се секретира од панкреасот, поточно од бета- клетките од лангерхансовите островца. На клеточно ниво озонот предизвикува плазмолиза и умртвување на клетките. Панкреасот тогаш е стимулиран да секретира инсулин, кој им сигнализира на клетките да ја зголемат својата анаболичка активност. Генерално е условен од наследни фактори, а настанува како последица на намалено излачување или намалено биолошко дејство на хормонот инсулин, односно во комбинација на овие два фактори. Карактеристично кај цитотоксичната реакција е што при навлегување на алергенот, тој се врзува со еритроцитите и тромбоцитите, при што предизвикува нивно оштетување, односно ги разградува. Тој дејствува на:


Недоволното лачење на калцитриолот предизвикува абнормално разградување на калциумот во коските. Во своите натамошни истражувања, Хоџкин ја определил и структурата на хормонот инсулин (1972), чијшто молекул содржи околу 800 атоми (молекулот на витаминот B12 е изграден од 90 атоми). Акумулацијата на сфинголипиди во клетките на срцевиот мускул предизвикува абнормално задебелување на срцевиот мускул или хипертрофија. При психичка состојба, под влијание на хормонот адреналин се предизвикува забрзана работа на срцето, а со тоа и забрзана крвна циркулација. Исхемијата предизвикува воспаление на ткивото, а клетките испуштаат фактори кои привлекуваат неутрофили како што се интерлеукини, хемокини, леукотриени и комплементни фактори. Зголемувањето на телесните масти ја менува реакцијата на телото на инсулин, со што потенцијално води до отпорност на инсулин. Гликогенезата претставува процес на синтеза на гликоген. Хормонот инсулин делува на тој начин што го зголемува бројот на транспортни протеини за глукоза во клеточната мембрана, забрзувајќи ја, на тој начин, ресорпцијата на глукозата. Се смета дека овие контракции ги предизвикува зголемена концетнтрација на хормонот Грелин. Вмешувањето на хормонот простагландин предизвикува дегенерација на жолтото тело и абортус на фетусот. При хипофункција на хипофизата доаѓа до намалено лачење на хормонот за растење, што кај децата се предизвикува џуџест раст. Отровот се шири брзо низ целото тело и дејствува така што предизвикува ослободување на невротрансмитери на ацетилхолин, норадреналин, и гама-аминомаслена киселина. Гликоген синтаза

Гликоген синтаза е ензим кој е вклучен во конверзијата на глукозата во гликоген. Генерално е условен од наследни фактори, а настанува како последица на намалено излачување или намалено биолошко дејство на хормонот инсулин, односно во комбинација на овие два фактори. Тој дејствува на:


Недоволното лачење на калцитриолот предизвикува абнормално разградување на калциумот во коските. Во своите натамошни истражувања, Хоџкин ја определил и структурата на хормонот инсулин (1972), чијшто молекул содржи околу 800 атоми (молекулот на витаминот B12 е изграден од 90 атоми). Гликоген фосфорилаза

Гликоген фосфорилаза е ензим од групата на фосфорилази (). Хаптоглобинот се создава најмногу во хепатоцитите, но исто така и во кожата, белите дробови и бубрезите. Овој метаболички пат се одвива во хепатоцитите. При психичка состојба, под влијание на хормонот адреналин се предизвикува забрзана работа на срцето, а со тоа и забрзана крвна циркулација. Кај спортисти коишто се во добра физичка кондиција и коишто квалитетно се исхрануваат, се смета дека глутаминот може да има придонес при стимулирање на анаболични процеси како што се синтеза на гликоген и на протеини во мускулите. Случајниот нуклеотид кој се користи за глукозна активација при процесот на синтеза на гликоген кај "E. coli" е ATP кој дава ADP-глукоза од глукоза-1-фосфат. Зголемувањето на телесните масти ја менува реакцијата на телото на инсулин, со што потенцијално води до отпорност на инсулин. Се продуцира од хипофизата и дејствува на најголемиот дел од телесните ткива, во кои стимулира синтеза на протеини, неопходни за растењето. Поради тоа што хормонот се лачи исклучиво од страна на ембрион, најголемиот дел од тестовите за бременост бараат присуство на хормонот. Исто така, жените доживуваат менопауза и остар пад на хормонот естероген. Препознавањето на говор и синтеза техники нудат потенцијал да се елиминира потребата за еден човек да дејствува како псевдо-пилот, со што се намалува обука и помошениот персонал. Извсен број материи кога ќе навлезат во дуоденумот дејствуваат стимулативно врз хепатоцитите со што се засилува создавањето на жолчката. Дебелината може негативно да ја промени хормонската и метаболичната состојба како резултат на отпорност кон хормонот лептин, а со тоа може да започне циклус во кој отпорноста на инсулин/лептин и дебелината меќусебно се влошуваат. Прогестеронот дејствува на утерусот така што го подготвува евентуалното примање на оплодената јајце клетка. Исто така, шеќерната болест може да се контролира со примена на инсулин.