Карактеристика на прокариотската клетка е:
нема никакви органели. нема диференцирано јадро. нема цитоплазма. нема клеточна мембрана.
A B C D
Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Познати органели се:

- Јадрото е органела која ја има во секоја клетка. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. Слично, теоријата за ендосимбиотско потекло на пероксизомите, мембранозни органели во еукариотската клетка, е исто така отфрлена. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Друга карактеристика што ја прави нервната клетка различна од другите е тоа што таа нема способност за делба, туку таа постојано расте и се развива во текот на животот на индивидуата. Необична карактеристика на покраината е што воопшто нема градови. Нема никакви врски со религијата. Средишниот дел нема никакви пушкарници. Амитоза

Амитоза (бинарна делба, или фисиона делба) е еден вид на бесполово размножување на бактерии (prokaryotes), одредени протозои и некои органели (митохондриите, хлоропласти, пероксизоми) во евкариотската клетка, во кој една клетка се дели на две нови клетки. За мајката на Теодосија нема никакви информации. Во селото нема никакви стопански објекти. Таму нема никакви „знаци“ или остатоци. Во селото нема никакви полјоделски активности. во нив нема празнина, нема мир ниту тивок опис на природата, што е карактеристика на големата книжевност. Селото нема никакви старини, ниту изградени цркви. Ако инфекцијата е предизвикана од неколку црви, тогаш нема никакви симптоми. Меѓутоа, нема никакви податоци за судбината на таа населба. Во селото нема никакви стопански или услужни објекти. Клеточно јадро

Само еукариотските клетки имаат морфолошки диференцирано јадро. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Целата клетка има двослојна липобелковинска ципа под која е сместено нуклеобелковинското јадро. При процесот на клонирање се трансплантира јадрото на една клетка во друга јајце клетка со предходно отстрането јадро. Телото на миксамебите е изградено од една клетка, која во себе содржи едно јадро. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Друга карактеристика што ја прави нервната клетка различна од другите е тоа што таа нема способност за делба, туку таа постојано расте и се развива во текот на животот на индивидуата. Необична карактеристика на покраината е што воопшто нема градови. Доколку од една клетка се извади јадрото, таа по одредено време ќе престане да функционира, но доколку на местото на тоа јадро се стави јадро од друга клетка, клетката ќе продолжи да функционира, меѓутоа со особини на клетката од која е извадено јадрото. во нив нема празнина, нема мир ниту тивок опис на природата, што е карактеристика на големата книжевност. Карактеристичен е по тоа што во неговото атомско јадро нема неутрони. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Нивното тело е малку диференцирано и се означува како талус. Тој нема одредена површина, но сепак можно е да има цврсто јадро. Тело на нервната клетка

Телото на нервната клетка (латински:neurocit) е најголемиот дел од невронот.Се состои од невроплазма (во која е сместено клеточното јадро),нислови телца,пигментни гранули и неврофибрили.Невроцитот,заедно со дендритите ја образуваат сивата маса од нервното ткиво. Лајдигова клетка

Лајдигова клетка е клетка која лежи во ткивито на тестисот, помеѓу тестисовите каналчиња. Со мал електрошок новото јадро и јајце клетката се спојуваат создавајќи вештачко оплодена јајце клетка, која ја има способноста на делба. Најкористени се:
Во секоја животинска клетка се наоѓа јадро, во кое пак се наоѓаат сите наследни особини, зачувани во DNA. Една можност е дека Венера нема цврсто внатрешно јадро или дека нејзиното јадро не се лади, така што целиот течен дел од јадрото е на приближно иста температура. Затоа се вели дека прокариотската транслација се одвива ко-транскрипционо. Јајце клетка

Јајце клетката е женската гамета (женска полова клетка). Спротивно на историски развиените градови, кои се развивале во еден центар, овде нема едно јадро. Кај дефинитивно оформената јајце клетка се разликуваат: јадро (кое сега се нарекува "Vesicula germinata"), клеточна мембрана (која се нарекува "Zona pellucida") и јадренце ("Macula germinativa"). Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Цитоплазма

Цитоплазмата ја претставува основната маса на протоплазмата, односно под цитоплазма се подразбира целиот жив материјал на една клетка, но без јадрото. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Друга карактеристика што ја прави нервната клетка различна од другите е тоа што таа нема способност за делба, туку таа постојано расте и се развива во текот на животот на индивидуата. Необична карактеристика на покраината е што воопшто нема градови. Во случаи кај што амебите се насилно делени, делот кој што го задржува јадрото преживува и создава нова клетка и цитоплазма, додека другиот дел умира. во нив нема празнина, нема мир ниту тивок опис на природата, што е карактеристика на големата книжевност. Една клетка од нуцлеусот која е најкрупна и најбогата со цитоплазма се дели мејотично, а потоа митотично, а како резултат на таа делба се добиваат четири клетки со редуциран број хромозоми. Лајдигова клетка

Лајдигова клетка е клетка која лежи во ткивито на тестисот, помеѓу тестисовите каналчиња. Затоа се вели дека прокариотската транслација се одвива ко-транскрипционо. Јајце клетка

Јајце клетката е женската гамета (женска полова клетка). Содржината на клетката (освен јадрото) се вика цитоплазма. Во хетероцистите, нишките на ДНК се расеани по целата цитоплазма. Актинот е еден од најзастапените протеини во еукариотските клетки, и е распространет низ целата цитоплазма. Човечката сперматозоидна клетка е т.н. Генерално овие крокодили делуваат незаинтересирано – карактеристика која им овозможува да преживеат месеци кога нема храна. Буквалниот превод на македонски од латински е „продолжено пишување“ и главна карактеристика на стилот е тоа што нема празни места помеѓу зборовите или речениците. Интрацелуларната средина е внатрешниот дел на клетката, односно просторот исполнет со цитоплазма, органели и клеточно јадро. Втората карактеристика е тоа што нема измама и лага кои Тартиф не би можел да ги оправда со повисока цел. Серозните лачат серозен, а нивните клетки имаат обоена, базофилна цитоплазма. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите. Карактеристика на Абецедарот е тоа што се користи латиницата како азбука со неколку карактеристични букви што ги нема во стандардниот македонски јазик. Секоја клетка ќерка поседува целосна копија на геномот од својата клетка родител. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. -Однадвор клетката е обвиткана со клеточна мембрана. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Овие две средини се одделени со клеточна мембрана. Кај дефинитивно оформената јајце клетка се разликуваат: јадро (кое сега се нарекува "Vesicula germinata"), клеточна мембрана (која се нарекува "Zona pellucida") и јадренце ("Macula germinativa"). Кај еритроцитите се разликува клеточна мембрана, хемоглобин и строма. Клеточна мембрана

Клеточната мембрана или плазмалема ги обвива клетките и ги одделува од околната средина. Тој е многу поголем од клеточна мембрана и го одржува постојаниот облик на клетката. клеточна мембрана е ципа или ѕид со која клетката е одвоена од другите соседни клетки. Бактериската клеточна мембрана се состои главно од фосфолипиди и белковини (протеини). Поседуваат клеточен ѕид, клеточна мембрана, РНК и ДНК и се плеоморфни. Причините за смрт вклучуваат клеточна лиза, структурни промени на клеточната мембрана и апоптоза. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Тогаш клетката се состои само од клеточна мембрана и внатрешна празнина или лумен на клетката. Тоа се грамнегативни бактерии на чија клеточна мембрана однадвор лежи тенок муреински клеточен ѕид, а се претпоставува дека има и втора липидна мембрана. Со мерогонијата се добиваат мерозоити, кои се повеќе ќеркини клетки во иста клеточна мембрана. Клеточните органели и цитоплазма се заградени со клеточна мембрана; а таа се прехранува преку фагоцитоза. Градба на животинска клетка

Животинската клетка е исградена од:

Тој претставува комплекс од меѓусебно поврзани мембрани во тубули, цистерни и везикули, создавајќи мрежа во цитоплазмата, која со едниот крај е поврзана со јадрената мембрана, а со другиот со клеточната мембрана. Биологот може да се изолира еден тип клетка како, на пример, клетка од срцев мускул, а потоа да одгледа популација на овие клетки во клеточна култура. Генетскиот материјал (ДНК и РНК) не е одвоен со мембрана туку е во допир со надворешната средина на клетката додека кај еукариотска клетка генетскиот материјал е заграден со мембрана. На клетката разликуваме клеткин ѕид или мембрана и клеткин простор, кој кај живите организми е исполнет со клеточна содржина наречена протоплазма. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Друга карактеристика што ја прави нервната клетка различна од другите е тоа што таа нема способност за делба, туку таа постојано расте и се развива во текот на животот на индивидуата. Необична карактеристика на покраината е што воопшто нема градови.