Во клетката, синтезата на протеините се врши во рибозомите при што тие со DNA и RNA создаваат:
полимери. полинуклеозоми. полинуклеотиди. полизоми.
A B C D
Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Исто така тој учествува и во синтезата на шеќерите од нешеќерни материи (од производите кои се создаваат при разградувањето на протеините и липидите). Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Нивната улога во синтезата на протеините се остварува само ако се поврзани со информационата РНК, и во тој случај се создаваат структури, наречени полизоми (или полирибозоми). Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Тој не само што ги обработува и транспортира протеините, туку учествува и во синтезата на липиди. CTP е коензим во неколку основни метаболни реакции, како што се синтезата на глицерофосфолипидите и гликолизацијата на протеините. Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Олигонуклеотидните ДНК микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA spike-ins (кратки синтетски РНК полимери). Исто така, инсулинот ја стимулира и синтезата на протеините. Постојат две главни групи на полимери: тие вештачки произведени се нарекуваат индустриски полимери или синтетички полимери (пластика) и тие природно се викаат биополимери. Јадрото е место каде се одвива репликацијата на ДНК и синтезата на РНК, додека транслацијата на РНК во протеини се одвива во рибозомите на цитоплазмата. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. Шведскиот научник Касперсон 1940. година запазил дека јадренцето учествува во синтеза на протеини, што подоцна е детално објаснето со тоа да во него се врши синтеза на рибозомалната РНК која влегува во изградбата на рибозомите (органели во кои се синтетизираат протеини).Бидејќи во јадренцето се синтетизираат делови на рибозоми, тоа е крупно во јадрото на клетката која врши интензивна синтеза на протеини. Во групата на полимери се вклучени познати синтетички пластики, како што е полистирен, но, и природните биополимери како што се ДНК и протеините кои се фундаментални за биолошката структура и функција. Најпознати метаболни процеси каде GTP се користи како извор на енергија се синтезата на протеините и глуконеогенезата. И природните и синтетичките полимери се создаваат преку полимеризација на многу мали молекули, познати како мономери. Централната догма на молекуларната биологија е механизмот со кој се синтетизираат протеините во клетката со користење на информациите содржани во нуклеинските киселини. Во акрозомот се наоѓаат протолитични ензими со кои се врши разградба на обвивките од јајце клетката. Покрај тоа што ја сочинуваат главната маса на протоплазмата од клетката, тие се и главен дел во молекуларната организација на клетката. Со хемиските методи синтезата на пептидите обично тече во спротивна насока од биолошката синтеза на протеините (почнувајќи од C-крајот). Црвените бактерии со своите ензими ги разградуваат протеините, јаглехидратите и нивните деградациони продукти при што во дебелото црево се создаваат гасови: јаглерод диоксид, водород, сулфурводород, метан, азот и токсичните материи: индол, скатол, амонијак и др. При зреењето на плодовите, вакуоларниот сок дехидрира, при што протеините преминуваат во цврста агрегатна состојба, со што се добиваат протеински или алеуронски зрна. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Исто така тој учествува и во синтезата на шеќерите од нешеќерни материи (од производите кои се создаваат при разградувањето на протеините и липидите). Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Нивната улога во синтезата на протеините се остварува само ако се поврзани со информационата РНК, и во тој случај се создаваат структури, наречени полизоми (или полирибозоми). Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Тој не само што ги обработува и транспортира протеините, туку учествува и во синтезата на липиди. CTP е коензим во неколку основни метаболни реакции, како што се синтезата на глицерофосфолипидите и гликолизацијата на протеините. Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Исто така, инсулинот ја стимулира и синтезата на протеините. Јадрото е место каде се одвива репликацијата на ДНК и синтезата на РНК, додека транслацијата на РНК во протеини се одвива во рибозомите на цитоплазмата. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. Шведскиот научник Касперсон 1940. година запазил дека јадренцето учествува во синтеза на протеини, што подоцна е детално објаснето со тоа да во него се врши синтеза на рибозомалната РНК која влегува во изградбата на рибозомите (органели во кои се синтетизираат протеини).Бидејќи во јадренцето се синтетизираат делови на рибозоми, тоа е крупно во јадрото на клетката која врши интензивна синтеза на протеини. Најпознати метаболни процеси каде GTP се користи како извор на енергија се синтезата на протеините и глуконеогенезата. Централната догма на молекуларната биологија е механизмот со кој се синтетизираат протеините во клетката со користење на информациите содржани во нуклеинските киселини. Во акрозомот се наоѓаат протолитични ензими со кои се врши разградба на обвивките од јајце клетката. Покрај тоа што ја сочинуваат главната маса на протоплазмата од клетката, тие се и главен дел во молекуларната организација на клетката. Со хемиските методи синтезата на пептидите обично тече во спротивна насока од биолошката синтеза на протеините (почнувајќи од C-крајот). Црвените бактерии со своите ензими ги разградуваат протеините, јаглехидратите и нивните деградациони продукти при што во дебелото црево се создаваат гасови: јаглерод диоксид, водород, сулфурводород, метан, азот и токсичните материи: индол, скатол, амонијак и др. При зреењето на плодовите, вакуоларниот сок дехидрира, при што протеините преминуваат во цврста агрегатна состојба, со што се добиваат протеински или алеуронски зрна. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Примарната структура се одржува од пептидните врски кои се создаваат во процесот на биосинтеза на протеините. Затоа, тРНК молекулите се од суштинско значење за процесот на транслација - биосинтеза на протеините во клетката во согласност со правилата на генетскиот код. Овој процес ја олеснува синтезата на масните киселини во клетката, кои се од суштинско значење за структурата на клеточната мембрана. Тие создаваат привремена конекција при што некои од уредите се членови на мрежата само додека трае комуникациската сесија. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Исто така тој учествува и во синтезата на шеќерите од нешеќерни материи (од производите кои се создаваат при разградувањето на протеините и липидите). Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Нивната улога во синтезата на протеините се остварува само ако се поврзани со информационата РНК, и во тој случај се создаваат структури, наречени полизоми (или полирибозоми). Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Тој не само што ги обработува и транспортира протеините, туку учествува и во синтезата на липиди. CTP е коензим во неколку основни метаболни реакции, како што се синтезата на глицерофосфолипидите и гликолизацијата на протеините. Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Исто така, инсулинот ја стимулира и синтезата на протеините. Јадрото е место каде се одвива репликацијата на ДНК и синтезата на РНК, додека транслацијата на РНК во протеини се одвива во рибозомите на цитоплазмата. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. Шведскиот научник Касперсон 1940. година запазил дека јадренцето учествува во синтеза на протеини, што подоцна е детално објаснето со тоа да во него се врши синтеза на рибозомалната РНК која влегува во изградбата на рибозомите (органели во кои се синтетизираат протеини).Бидејќи во јадренцето се синтетизираат делови на рибозоми, тоа е крупно во јадрото на клетката која врши интензивна синтеза на протеини. Најпознати метаболни процеси каде GTP се користи како извор на енергија се синтезата на протеините и глуконеогенезата. Централната догма на молекуларната биологија е механизмот со кој се синтетизираат протеините во клетката со користење на информациите содржани во нуклеинските киселини. Во акрозомот се наоѓаат протолитични ензими со кои се врши разградба на обвивките од јајце клетката. Покрај тоа што ја сочинуваат главната маса на протоплазмата од клетката, тие се и главен дел во молекуларната организација на клетката. Со хемиските методи синтезата на пептидите обично тече во спротивна насока од биолошката синтеза на протеините (почнувајќи од C-крајот). Црвените бактерии со своите ензими ги разградуваат протеините, јаглехидратите и нивните деградациони продукти при што во дебелото црево се создаваат гасови: јаглерод диоксид, водород, сулфурводород, метан, азот и токсичните материи: индол, скатол, амонијак и др. При зреењето на плодовите, вакуоларниот сок дехидрира, при што протеините преминуваат во цврста агрегатна состојба, со што се добиваат протеински или алеуронски зрна. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Примарната структура се одржува од пептидните врски кои се создаваат во процесот на биосинтеза на протеините. Затоа, тРНК молекулите се од суштинско значење за процесот на транслација - биосинтеза на протеините во клетката во согласност со правилата на генетскиот код. Овој процес ја олеснува синтезата на масните киселини во клетката, кои се од суштинско значење за структурата на клеточната мембрана. Тие создаваат привремена конекција при што некои од уредите се членови на мрежата само додека трае комуникациската сесија. Нивната улога во синтезата на протеините се остварува само ако се поврзани со информационата РНК, и во тој случај се создаваат структури, наречени полизоми (или полирибозоми). Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. На и-РНК рибозомите се групирани во формации наречени полирибозоми или полизоми. Исто така тој учествува и во синтезата на шеќерите од нешеќерни материи (од производите кои се создаваат при разградувањето на протеините и липидите). Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Тој не само што ги обработува и транспортира протеините, туку учествува и во синтезата на липиди. CTP е коензим во неколку основни метаболни реакции, како што се синтезата на глицерофосфолипидите и гликолизацијата на протеините. Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Исто така, инсулинот ја стимулира и синтезата на протеините. Јадрото е место каде се одвива репликацијата на ДНК и синтезата на РНК, додека транслацијата на РНК во протеини се одвива во рибозомите на цитоплазмата. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. Шведскиот научник Касперсон 1940. година запазил дека јадренцето учествува во синтеза на протеини, што подоцна е детално објаснето со тоа да во него се врши синтеза на рибозомалната РНК која влегува во изградбата на рибозомите (органели во кои се синтетизираат протеини).Бидејќи во јадренцето се синтетизираат делови на рибозоми, тоа е крупно во јадрото на клетката која врши интензивна синтеза на протеини. Најпознати метаболни процеси каде GTP се користи како извор на енергија се синтезата на протеините и глуконеогенезата. Централната догма на молекуларната биологија е механизмот со кој се синтетизираат протеините во клетката со користење на информациите содржани во нуклеинските киселини. Во акрозомот се наоѓаат протолитични ензими со кои се врши разградба на обвивките од јајце клетката. Покрај тоа што ја сочинуваат главната маса на протоплазмата од клетката, тие се и главен дел во молекуларната организација на клетката. Со хемиските методи синтезата на пептидите обично тече во спротивна насока од биолошката синтеза на протеините (почнувајќи од C-крајот). Црвените бактерии со своите ензими ги разградуваат протеините, јаглехидратите и нивните деградациони продукти при што во дебелото црево се создаваат гасови: јаглерод диоксид, водород, сулфурводород, метан, азот и токсичните материи: индол, скатол, амонијак и др. При зреењето на плодовите, вакуоларниот сок дехидрира, при што протеините преминуваат во цврста агрегатна состојба, со што се добиваат протеински или алеуронски зрна. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Примарната структура се одржува од пептидните врски кои се создаваат во процесот на биосинтеза на протеините. Затоа, тРНК молекулите се од суштинско значење за процесот на транслација - биосинтеза на протеините во клетката во согласност со правилата на генетскиот код. Овој процес ја олеснува синтезата на масните киселини во клетката, кои се од суштинско значење за структурата на клеточната мембрана.