Во која организирана структура се среќава наследниот материјал кај прокариотите и вирусите?
Конјугирани нуклеински киселини со хистони. Кружни молекули на RNA. Голи молекули на нуклеински киселини. Кружни молекули на DNA.
A B C D
Квартерна структура на нуклеинските киселини

Квартерна структура на нуклеинските киселини се однесува на интеракциите помеѓу одделни молекули на нуклеински киселини, или помеѓу молекули на нуклеински киселини и белковини (протеини). Морфологијата на хромозомите кај еукариотите е суштествено различна од прокариотите и вирусите. Тие се карактеризираат со двојна прстенеста структура и се среќаваат кај прокариотите, во цитозолот на еукариотите и во митохондриите. Оваа хипотеза се нарекува и хипотеза за првобитноста на вирусите и го предложува концептот за првична појава на вирусите во еволуцијата на животот, по пат на асоцијација на абиогено-синтетизирани молекули на протеини и нуклеински киселини во првобитниот океан. Прионите се заразни протеински молекули кои не содржат нуклеински киселини. Во клетките се јавуваат четири типа "органски соединенија": јаглехидрати, липиди, протеини и нуклеински киселини. Во небиолошки контекст, секундарната структура е од витално значење во дизајнирањето на нуклеински киселини кое се применува во ДНК нанотехнологијата и ДНК сметачите, бидејќи шемата на базното спарување ја одредува целокупната структура на молекулите. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). ), аминокиселини, липиди (најмногу холестерол), јаглехидрати (главно глукоза), нуклеински киселини, азотни соединенија итн. Како паразити или коменсали, тие добиваат од домаќинскиот организам неопходни метаболички состојки како што се масни киселини, аминокиселини и претходници на нуклеински киселини. Таа може, исто така, да се однесува на биомолекуларните комплекси на протеини со нуклеински киселини или други кофактори. Секвенца се пишува како низа од букви кои ги oзначуваат реалните или хипотетички нуклеински киселини. Двојниот хеликс е важна терцијарна структура на нуклеинските киселини, која е интимно поврзана со секундарната структура на молекулата. Иако арсенатите и фосфатните анјони се слични структурно, не постојат докази за замена на фосфат во АТП или нуклеински киселини со арсен. И двете нуклеински киселини (ДНК и РНК) се составени од нуклеотидни бази, но имаат некои различни хемиски својства. Структурно и функционално разликуваме два вида на нуклеински киселини: ДНК (деоксирибонуклеинска киселина) и РНК (рибонуклеинска киселина). 310 хеликс

3 хеликсот е вид на секундарна структура која се среќава кај протеините и полипептидите. Нуклеинска киселина

Нуклеински киселини — доста големи полимери (односно полинуклеотиди) создадени од нивните мономери - нуклеотидите. Генскиот трансфер од поголем ранг се среќава и кај претците на еукариотските клетки и прокариотите, за време на здобивањето со хлоропласти и митохондрии. Од тоа време до денес утврдени се 132055 рендгенски кристални структури на белковини, нуклеински киселини и други биолошки молекули. Поради тоа, низата на нуклеинските киселини уште се нарекува и примарна структура на нуклеинските киселини. Процесот се одвива на сличен начин и кај прокариотите и кај еукариотите. Досега се карактеризирани стотици ABC транспортери и кај прокариотите и кај еукариотите. Архејските хистони поседуваат само една структура која е слична на H3-H4 димер, а е изградена од истиот протеин. На температура од 56 ° С ( 133 F) најмалку 60 минути, како и со киселини (ph < 2) вирусите се уништуваат. Морфологијата на хромозомите кај еукариотите е суштествено различна од прокариотите и вирусите. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Дополнителни (екстрахромозомски) елементи кои содржат наследен материјал се плазмидите (најчесто кружни молекули, со исклучок на актиномицетите и некои протеобактерии), како и елементите на инсерционата низа (IS), транспозоните и профагите (добиени од вирусите). Генетскиот материјал во јадрото на еуцитите е организиран во линеарни наместо во кружни ДНК молекули. Тие се карактеризираат со двојна прстенеста структура и се среќаваат кај прокариотите, во цитозолот на еукариотите и во митохондриите. Кристална структура

Во кристалографијата, кристалната структура е опис на наредениот аранжман на атоми, јони или молекули во кристален материјал. Двојниот хеликс е доминантната терцијарна структура кај биолошките ДНК молекули, но исто така се јавува и кај биолошките РНК молекули. Кај бактериите и археите, хромозомите се состојат од едноставни кружни ДНК молекули кои се движат слободно во организмот (т.е. 310 хеликс

3 хеликсот е вид на секундарна структура која се среќава кај протеините и полипептидите. Иако прионите се фундаментално различни од вирусите и вироидите, нивното откривање даде веродостојност на теоријата за потекло на вирусите од самореплицирачки молекули. Процесот се одвива на сличен начин и кај прокариотите и кај еукариотите. Терцијарната структура се однесува на тродимензионална структура на мономерни и мултимерни протеински молекули. Оваа состојба на латентност на вирусот се среќава кај херпес вирусите, Епштајн-Баровиот вирус и варичела-зостер вирусот. Досега се карактеризирани стотици ABC транспортери и кај прокариотите и кај еукариотите. Генскиот трансфер од поголем ранг се среќава и кај претците на еукариотските клетки и прокариотите, за време на здобивањето со хлоропласти и митохондрии. Во пахитен настанива реципрочна размена на наследниот материјал и настанува кросинговерот (во хијазмите) кој секогаш настанува меѓу несестринските хроматиди. Тие предоминираат кај прокариотите (приближно десетпати). Геномите на бактериските клетки (прокариоти), кај кои отсуствува јадрото, се најчесто кружни ДНК молекули (наречени плазмиди) кои се поврзуваат со посебни структури во клеточната мембрана (означени како епизоми). Склопот на SH3 доменот е древен склоп, бидејќи се наоѓа и кај еукариотите и кај прокариотите. Вирусите се единствениот исклучок од ова правило - понекогаш вирусите ја користат многу сличната РНК наместо ДНК како свој генетски материјал. Биолошката смисла на митозата се состои во рамномерната распределба на наследниот материјал, што се содржи во хромозомите на двете новодобиени со митоза јадра. Квартерна структура на нуклеинските киселини

Квартерна структура на нуклеинските киселини се однесува на интеракциите помеѓу одделни молекули на нуклеински киселини, или помеѓу молекули на нуклеински киселини и белковини (протеини). "Други процеси" По репликацијата е направена, клетката содржи две еднакви кружни ДНК молекули. Кај многу бактерии се среќава и Ѕ-слој од ригидно аранжирани протеински молекули, кој ја покрива надворешноста на клетката. Вирусите се важни патогени агенси кај домашните животни. Квартерна структура на нуклеинските киселини

Квартерна структура на нуклеинските киселини се однесува на интеракциите помеѓу одделни молекули на нуклеински киселини, или помеѓу молекули на нуклеински киселини и белковини (протеини). Прионите се заразни протеински молекули кои не содржат нуклеински киселини. Оваа хипотеза се нарекува и хипотеза за првобитноста на вирусите и го предложува концептот за првична појава на вирусите во еволуцијата на животот, по пат на асоцијација на абиогено-синтетизирани молекули на протеини и нуклеински киселини во првобитниот океан. Од тоа време до денес утврдени се 132055 рендгенски кристални структури на белковини, нуклеински киселини и други биолошки молекули. Морфологијата на хромозомите кај еукариотите е суштествено различна од прокариотите и вирусите. Тие се карактеризираат со двојна прстенеста структура и се среќаваат кај прокариотите, во цитозолот на еукариотите и во митохондриите. Во небиолошки контекст, секундарната структура е од витално значење во дизајнирањето на нуклеински киселини кое се применува во ДНК нанотехнологијата и ДНК сметачите, бидејќи шемата на базното спарување ја одредува целокупната структура на молекулите. Во клетките се јавуваат четири типа "органски соединенија": јаглехидрати, липиди, протеини и нуклеински киселини. Кристална структура

Во кристалографијата, кристалната структура е опис на наредениот аранжман на атоми, јони или молекули во кристален материјал. Двојниот хеликс е доминантната терцијарна структура кај биолошките ДНК молекули, но исто така се јавува и кај биолошките РНК молекули. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). Рутениум црвено, [(NH3) 5Ru-O-Ru (NH3) 4-O-Ru (NH3) 5] 6+, е биолошки дамки на полиранкиски молекули како што се пектин и нуклеински киселини за лесна микроскопија и електронска микроскопија. Како паразити или коменсали, тие добиваат од домаќинскиот организам неопходни метаболички состојки како што се масни киселини, аминокиселини и претходници на нуклеински киселини. ), аминокиселини, липиди (најмногу холестерол), јаглехидрати (главно глукоза), нуклеински киселини, азотни соединенија итн. Структурно и функционално разликуваме два вида на нуклеински киселини: ДНК (деоксирибонуклеинска киселина) и РНК (рибонуклеинска киселина). 310 хеликс

3 хеликсот е вид на секундарна структура која се среќава кај протеините и полипептидите. Секвенца се пишува како низа од букви кои ги oзначуваат реалните или хипотетички нуклеински киселини. И двете нуклеински киселини (ДНК и РНК) се составени од нуклеотидни бази, но имаат некои различни хемиски својства. Иако прионите се фундаментално различни од вирусите и вироидите, нивното откривање даде веродостојност на теоријата за потекло на вирусите од самореплицирачки молекули. Поради тоа, низата на нуклеинските киселини уште се нарекува и примарна структура на нуклеинските киселини. Но, тие се разликуваат во нивната градба (структура) и функција:
Табела: Главни разлики меѓу ДНК и РНК

Нуклеинските киселини се многу големи молекули кои имаат два основни делови. Нуклеинска киселина

Нуклеински киселини — доста големи полимери (односно полинуклеотиди) создадени од нивните мономери - нуклеотидите. Процесот се одвива на сличен начин и кај прокариотите и кај еукариотите. Таа може, исто така, да се однесува на биомолекуларните комплекси на протеини со нуклеински киселини или други кофактори. Терцијарна структура на нуклеинските киселини

Терцијарна структура на нуклеинските киселини — тродимензионална форма на полимер на нуклеинска киселина. Морфологијата на хромозомите кај еукариотите е суштествено различна од прокариотите и вирусите. Кај повеќето живи организми (освен кај вирусите), генетската информација се чува во молекулата на деоксирибонуклеинската киселина, или ДНК (DNA). Дополнителни (екстрахромозомски) елементи кои содржат наследен материјал се плазмидите (најчесто кружни молекули, со исклучок на актиномицетите и некои протеобактерии), како и елементите на инсерционата низа (IS), транспозоните и профагите (добиени од вирусите). Генетскиот материјал во јадрото на еуцитите е организиран во линеарни наместо во кружни ДНК молекули. Тие се карактеризираат со двојна прстенеста структура и се среќаваат кај прокариотите, во цитозолот на еукариотите и во митохондриите. Кристална структура

Во кристалографијата, кристалната структура е опис на наредениот аранжман на атоми, јони или молекули во кристален материјал. Двојниот хеликс е доминантната терцијарна структура кај биолошките ДНК молекули, но исто така се јавува и кај биолошките РНК молекули. Кај бактериите и археите, хромозомите се состојат од едноставни кружни ДНК молекули кои се движат слободно во организмот (т.е. 310 хеликс

3 хеликсот е вид на секундарна структура која се среќава кај протеините и полипептидите. Иако прионите се фундаментално различни од вирусите и вироидите, нивното откривање даде веродостојност на теоријата за потекло на вирусите од самореплицирачки молекули. Процесот се одвива на сличен начин и кај прокариотите и кај еукариотите. Терцијарната структура се однесува на тродимензионална структура на мономерни и мултимерни протеински молекули. Оваа состојба на латентност на вирусот се среќава кај херпес вирусите, Епштајн-Баровиот вирус и варичела-зостер вирусот. Досега се карактеризирани стотици ABC транспортери и кај прокариотите и кај еукариотите. Проучувањето на митохондра DNA покажало дека генетскиот материјал на шомпените е најблизок до индонезијците. Генскиот трансфер од поголем ранг се среќава и кај претците на еукариотските клетки и прокариотите, за време на здобивањето со хлоропласти и митохондрии. Во пахитен настанива реципрочна размена на наследниот материјал и настанува кросинговерот (во хијазмите) кој секогаш настанува меѓу несестринските хроматиди. Тие предоминираат кај прокариотите (приближно десетпати). Геномите на бактериските клетки (прокариоти), кај кои отсуствува јадрото, се најчесто кружни ДНК молекули (наречени плазмиди) кои се поврзуваат со посебни структури во клеточната мембрана (означени како епизоми). Склопот на SH3 доменот е древен склоп, бидејќи се наоѓа и кај еукариотите и кај прокариотите. Вирусите се единствениот исклучок од ова правило - понекогаш вирусите ја користат многу сличната РНК наместо ДНК како свој генетски материјал. Биолошката смисла на митозата се состои во рамномерната распределба на наследниот материјал, што се содржи во хромозомите на двете новодобиени со митоза јадра. Квартерна структура на нуклеинските киселини

Квартерна структура на нуклеинските киселини се однесува на интеракциите помеѓу одделни молекули на нуклеински киселини, или помеѓу молекули на нуклеински киселини и белковини (протеини). "Други процеси" По репликацијата е направена, клетката содржи две еднакви кружни ДНК молекули. Кај многу бактерии се среќава и Ѕ-слој од ригидно аранжирани протеински молекули, кој ја покрива надворешноста на клетката.