Кој влијателен филозоф на ХХ век го применува методот на феноменолошка анализа при познание на естетското искуство?
Џон Лок. Едмунд Хусерл. Дејвид Хјум. Артур Шопенхауер.
A B C D
Англискиот филозоф, Џон Лок (анг. Ликот е именуван според англискиот филозоф Џон Лок. Џон Лок (1632-1704) е уште еден докажан Западен филозоф кој ги концептуализирал правата како природни и неоттуѓиви. Џон Лок

Џон Лок (; 29 август 1632, Рингтон, Англија - 28 октомври 1704, Есекс, Англија) — англиски филозоф и лекар, претставник на емпиристичката филозофија, предвесник на просветителството и често нарекуван „татко на либерализмот“. Џон Лок се родил во истата година како уште еден голем филозоф - Барух Спиноза. Друг влијателен филозоф кој имаше значајно влијание на современата филозофија беше Ибн Туфаил. Џон Лок го отфрла таквото поимање на слободата. Германскиот филозоф од ХХ век Мартин Хајдегер ги критикува онтолошките претпоставки кои поддржуваат таков редуктивен модел и тврди дека е невозможно да се направи смисла на нивното искуство во овие услови. Оваа феноменолошка онтологија јасно се разликува од Декартовиот метод на анализа кој го гледа светот како објекти, сетови на објекти и предмети кои дејствуваат и реагираат едни на други. Првиот влијателен филозоф кој конкретно го диктира ова прашање е Декарт и одговороткој го даде е познат како картезијански дуализам. Тери О‘Квин го игра мистериозниот Џон Лок. Лок вели дека умот при раѓањето на човекот е празен (табула раза), а потоа се полни со искуство. Во оваа смисла како посебна, формално изделена дисциплина естетиката се издвојува од филозофијата во XVIII век, од страна на германскиот филозоф Александер Баумгартен, кој ја дефинира како „наука за сетилното познание“. Во прилог на анализа на варијанса, Фишер го промовирал методот на максимална веројатносна проценка. Искуството како извор на едноставните идеи, Лок го дели на: надворешно искуство, осет или "сензација" ("sensation") и внатрешно искуство, размислување или "созерцание" ("reflection"). Фразата "пристрасност при селекција" најчесто се однесува на извиличувањето на статистичката анализа, што произлегува од методот на собирање на примероци. Човекот кој најмногу придонесе за западната либерална теорија беше Џон Лок. Малку од филозофите на ХХ век го прифааќат идеализмот. Друга критика е Џон Лок. Booch методот бил добар во дизајн, но слаб во анализа; OMT методот бил многу добар во анализа, но бил слаб во дизајн, додека пак OOSE методот бил многу добар во искуството со корисниците – нешто што ниту Booch методот ниту OMT методот не го зеле во предвид. Њутн, заедно со Барух Спиноза (1632-1677), Џон Лок (1632-1704) и Пјер Бел (1647-1706) бил еден од филозофите кој го поттикнал Просветителството во следниот век. Хјум ја прифатил основната теза на Џон Лок - дека едноставните идеи се основните елементи на човечкото сознание, а нив разумот ги добива од натворешното или внатрешното искуство. Џон Лок (Изгубени)

Џон Лок е фиктивен лик од телевизиската серија Изгубени, чијашто улога ја толкува Тери О'Квин. Џон Лок е роден на 30 мај, 1956 година. Поставувајќи ги овие проблеми, Лок се јавува како основач на "теоријата на познанието", бидејќи тој бил првиот филозоф кој јасно го издвоил проблемот на сознанието како посебен филозофски проблем. Едмунд Хусерл

Едмунд Густав Албрехт Хусерл (герм.) Едмунд Хусерл ја отпочнува како филозофско движење во раните години на ХХ век, кое е подоцна разработено од неговите германски следбеници во Гетинген и Минхен. Филозофското образование го продолжила во Берлин и Фрајбург кај прочуениот филозоф Едмунд Хусерл, каде што ја изработила докторската дисертација. Феноменологијата на Едмунд Хусерл е амбициозен обид во поставувањето на темелите за една вредност на структурата на субјективното искуство. Феноменологијата, која е основана од страна на Едмунд Хусерл, се фокусира на содржината на човековиот ум и на тоа како феноменолошките процеси го формираат нашето искуство. Неговите погледи биле поврзани со феноменологијата на Едмунд Хусерл. Таа е широко филозофско движење основано во раните години на 20. век од страна на Едмунд Хусерл. Друг влијателен филозоф кој имаше значајно влијание на современата филозофија беше Ибн Туфаил. Некои автори повлекуваат паралела меѓу Беркли и Едмунд Хусерл. Во помала мера ги анализирал делата на Емануел Кант и Едмунд Хусерл. По посетата на Хусерловата архива во Лувен, Белгија, тој го завршува државниот испит по филозофија на Едмунд Хусерл. Делата на Едмунд Хусерл влијаеле врз феноменологијата на перцепција на Маурис Мерлој Понт, вклучувајќи ја и теоријата на Хусерл за памтење или меморија. Германскиот филозоф од ХХ век Мартин Хајдегер ги критикува онтолошките претпоставки кои поддржуваат таков редуктивен модел и тврди дека е невозможно да се направи смисла на нивното искуство во овие услови. Оваа феноменолошка онтологија јасно се разликува од Декартовиот метод на анализа кој го гледа светот како објекти, сетови на објекти и предмети кои дејствуваат и реагираат едни на други. Беше под најголемо влијание од делата на Серен Кјеркегор и Фредерик Ниче во 19 век и други филозофи од раниот 20 век, вклулувајќи ги феноменологистите - Едмунд Хусерл и Мартин Хајдегер, психоаналитичарот Жак Лакан, структуралистот Роланд Бартез и лингвистичко/терапевтскиот филозоф Лудвиг Витгенштајн. Неговиот прв подолг академски текст, пишуван како дисертација се однесувал на работата на Едмунд Хусерл. Првиот влијателен филозоф кој конкретно го диктира ова прашање е Декарт и одговороткој го даде е познат како картезијански дуализам. Едмунд Хусерл починал на 27 април 1938 година во Фрајбург, непосредно откако наполнил 79 години. Во 1962 тој ја објавува книгата „Потеклото на геометријата од Едмунд Хусерл: вовед“, која го содржи неговиот превод на Хусерловиот есеј. Во оваа смисла како посебна, формално изделена дисциплина естетиката се издвојува од филозофијата во XVIII век, од страна на германскиот филозоф Александер Баумгартен, кој ја дефинира како „наука за сетилното познание“. Како и неговиот германски современик, Едмунд Хусерл, тој првично се бави со математика. Во прилог на анализа на варијанса, Фишер го промовирал методот на максимална веројатносна проценка. Фразата "пристрасност при селекција" најчесто се однесува на извиличувањето на статистичката анализа, што произлегува од методот на собирање на примероци. На Универзитетот во Франкфурт (кој денеска го носи името на Јохан Волфганг Гете) студирал филозофија, музикологија, психологија и социологија, каде дипломирал во 1924 година со дисертација на тема посветена на Едмунд Хусерл . Малку од филозофите на ХХ век го прифааќат идеализмот. Дејвид Хјум

Дејвид Хјум ( ) (, Единбург, - ) — шкотски филозоф и историчар. Шкотскиот филозоф и економист Дејвид Хјум рекол: „Јас сум склон кон мислење дека црнците се инфериорни по природа во однос на белците. Друг влијателен филозоф кој имаше значајно влијание на современата филозофија беше Ибн Туфаил. Рене Декарт и Дејвид Хјум го дефинираат сознанието на ист таков начин. Најважниот компатибилист во историјата на филозофијата беше Дејвид Хјум. Германскиот филозоф од ХХ век Мартин Хајдегер ги критикува онтолошките претпоставки кои поддржуваат таков редуктивен модел и тврди дека е невозможно да се направи смисла на нивното искуство во овие услови. Тој влијаел на многу современи филозофи, особено на Дејвид Хјум. Оваа феноменолошка онтологија јасно се разликува од Декартовиот метод на анализа кој го гледа светот како објекти, сетови на објекти и предмети кои дејствуваат и реагираат едни на други. Првиот влијателен филозоф кој конкретно го диктира ова прашање е Декарт и одговороткој го даде е познат како картезијански дуализам. Дејвид Хјум расправал дека исказот дека нешто постои, не го дополнува концептот. Во оваа смисла како посебна, формално изделена дисциплина естетиката се издвојува од филозофијата во XVIII век, од страна на германскиот филозоф Александер Баумгартен, кој ја дефинира како „наука за сетилното познание“. Во прилог на анализа на варијанса, Фишер го промовирал методот на максимална веројатносна проценка. Оваа позиција е попрефинета верзија на теоремата првпат разработена од Дејвид Хјум. Фразата "пристрасност при селекција" најчесто се однесува на извиличувањето на статистичката анализа, што произлегува од методот на собирање на примероци. Неговите коментари на делата на Кант Дејвид Хјум и други се особено високо ценети. Малку од филозофите на ХХ век го прифааќат идеализмот. Во меѓувреме станува личен доктор на филозофот Дејвид Хјум, иако целото време го поминувал проучувајќи ги хемијата и физиката. Кант вели дека од „догматската дремка“ (од Лајбницовата филозофија и рационализмот, воопшто) го разбудил Дејвид Хјум. Неговиот татко бил близок пријател на филозофот Дејвид Хјум и познаник на Жан-Жак Русо. Booch методот бил добар во дизајн, но слаб во анализа; OMT методот бил многу добар во анализа, но бил слаб во дизајн, додека пак OOSE методот бил многу добар во искуството со корисниците – нешто што ниту Booch методот ниту OMT методот не го зеле во предвид. Дејвид Хјум (1711-1776) се согласува со филозофијата на Норт и ги напаѓа меркантилистичките претпоставки. На страната на позитивната економија методот се применува за интерактивно учење и социјални предности. Расел го води читателот низ неговата идеја за одвојување на „познание со запознавање и познание со опис“ (1910). Употребата на детерминантите во математичката анализа ја вклучува детерминантата на Јакобиан матриците при методот на замена за решавање на интеграли од функции со повеќе променливи. Историските околности од првата половина на ХХ век го запреле напредокот на Витовница. Артур Шопенхауер

Артур Шопенхауер (германски: "Arthur Schopenhauer"; во Данциг, денешен Гдањск, (Полска) - во Франкфурт на Мајна) — германски филозоф, писател и учител. Во Гетинген, Шулце станал ментор на идниот филозоф Артур Шопенхауер кого го посоветувал да се задржи на изучувањето на Платон и Кант. Германскиот филозоф Артур Шопенхауер пишува: „Затоа, Беркли е првиот кој сериозно се осврнал на субјективната почетна точка и непобитно ја докажал нејзината апсолутна неопходност. Друг влијателен филозоф кој имаше значајно влијание на современата филозофија беше Ибн Туфаил. Хегел, правниот теоретичар Савињи, филозофот Артур Шопенхауер, идеалистот филозоф Фридрих Шелинг, културниот критичарот Валтер Бенјамин, и познатите физичари Алберт Ајнштајн и Макс Планк. "Светот како волја и претстава" е најважното дело на Артур Шопенхауер. Германскиот филозоф од ХХ век Мартин Хајдегер ги критикува онтолошките претпоставки кои поддржуваат таков редуктивен модел и тврди дека е невозможно да се направи смисла на нивното искуство во овие услови. Овие идеи означуваат аспекти на филозофите на Артур Шопенхауер и Фридрих Ниче. Оваа феноменолошка онтологија јасно се разликува од Декартовиот метод на анализа кој го гледа светот како објекти, сетови на објекти и предмети кои дејствуваат и реагираат едни на други. Првиот влијателен филозоф кој конкретно го диктира ова прашање е Декарт и одговороткој го даде е познат како картезијански дуализам. Во 1865 година Ниче започнува темелно да ги проучува делата на Артур Шопенхауер. Во оваа смисла како посебна, формално изделена дисциплина естетиката се издвојува од филозофијата во XVIII век, од страна на германскиот филозоф Александер Баумгартен, кој ја дефинира како „наука за сетилното познание“. Во прилог на анализа на варијанса, Фишер го промовирал методот на максимална веројатносна проценка. Фразата "пристрасност при селекција" најчесто се однесува на извиличувањето на статистичката анализа, што произлегува од методот на собирање на примероци. Малку од филозофите на ХХ век го прифааќат идеализмот. Booch методот бил добар во дизајн, но слаб во анализа; OMT методот бил многу добар во анализа, но бил слаб во дизајн, додека пак OOSE методот бил многу добар во искуството со корисниците – нешто што ниту Booch методот ниту OMT методот не го зеле во предвид. Артур Шопенхауер ја зел досадата како доказ во неговиот обид да ја докаже ништожноста на човековото постоење. На страната на позитивната економија методот се применува за интерактивно учење и социјални предности. Расел го води читателот низ неговата идеја за одвојување на „познание со запознавање и познание со опис“ (1910). Другиот текст што го поддржува историското постоење на Артур во X век, Велшките Летописи, кој исто така го поврзува Артур со Битката кај Ридот Бадон. Употребата на детерминантите во математичката анализа ја вклучува детерминантата на Јакобиан матриците при методот на замена за решавање на интеграли од функции со повеќе променливи. Историските околности од првата половина на ХХ век го запреле напредокот на Витовница. Со методот на статистичко оценување можеме при одредено ниво на сигурност, да го одредиме интервалот во кој се наоѓа вредноста на одреден параметар на популација, базирано на резултатите кои сме ги добиле преку дескриптивна анализа на примерок извлечен од истата популација. Германскиот филозоф Артур Шопенхауер тврди дека „Општо земено, Спиноза е виновен за голема грешка заради неговото намерна злоупотреба на зборови со цел да изрази концепти што целиот свет ги нарекува поинаку, а и, од друга страна, лишувајќи ги од значењата кое тие насекаде го имаат. Денешниот начин на определување на плимите го следи методот ма хармониска анализа воспоставен во 1860 година од страна на Келвин.