Електромагнетното зрачење со бранови должини помеѓу 800 nm и 1500 nm спаѓа во:
рендгенско зрачење. инфрацрвено зрачење. гама-зрачење. видлива светлина.
A B C D
Атомскиот технециум има карактеристични емисиони линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm , 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm. Честиот лабораториски спектроскоп може да открие бранови должини од 2 nm до 2500 nm. Во повеќето бранови должини, информацијата која се носи со електромагнетното зрачење не се восприема директно со човечките сетила. Електромагнетно зрачење со бранова должина помеѓу 380 nm и 760 nm (400–790 терахерци) е откриено од страна на човечкото око и се смета како видлива светлина. Биолошки најважен спектрален опсег е оној од 300 до 800 nm, кој го вклучува видливото, ултравиолетовото и инфрацрвеното зрачење. Гама-зрачење

Гама-зрачење (γ-зрачење) — облик на електромагнетно зрачење со најпродорни фотони, односно со најмали бранови должини во електромагнетниот спектар. Двете бранови должини користени за пренос и примање е 1310/1550 nm. Соларното зрачење содржи различни бранови должини. Рејли-Џинсов закон

Рејли-Џинсов закон — приближно претставување на спектралното зрачење од електромагнетното зрачење при сите бранови должини од црно тело при определена температура со класични параметри. Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил емисиониот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm , 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип . Земјиното зрачење се испушта на многу подолги бранови должини од сончевото зрачење. Како што може да се види од табелата, зрачењето под 400 nm, или ултравиолетовото зрачење, е околу 12%, додека пак она над 700 nm, или инфрацрвеното зрачење, започнува на околу 49% и е 51% од вкупното зрачење. Просечното човечко око реагира на бранови должини во интервалот од околу 400 до 500 nm и покрај тоа што некои луѓе забележуваат бранови во опсег од 380 до 740 nm. Се согледува дека, само 1% од сончевото зрачење е со бранова должина пократка од 251 nm, и само 1% со подолга бранова должина од 3961 nm. "infra", „под“) — електромагнетното зрачење со бранови должини поголеми од брановата должина на видливата црвена светлина, а помали од бановата должина на радиобрановите. Електромагнетно зрачење

Електромагнетното зрачење (скрат. Ултравиолетово зрачење

Ултравиолетово зрачење (или ултравиолетовата светлина) — електромагнетно зрачење на кое одговараат бранови должини од 400 до 10 нанометри. На спектрометарот се мери интензитетот на одредени бранови должини од електромагнетното зрачење, кое го емитира примерокот, или се апсорбира или рефлектира. Други бранови должини, особено близу инфрацрвени (подолги од 760 nm) и ултравиолетови (пократки од 380 nm) се исто така нарекувани светлина, особена кога видливоста кај луѓето не е релевантна. Всушност, топлинското зрачење како што беше напоменето погоре ги зема о предвид само зрачните бранови (далечно поле или електромагнетното зрачење). Нанометарот честопати се користи за да се определи брановата должина на електромагнетното зрачење во близина на видливиот дел на спектарот: видливата светлина има бранова должина од 400 до 700 nm. Човечкото око, на пример, е способно да одговори на бранови должини на светлината помеѓу 400 и 700 nm (ова е опсегот на гледање за човекот). Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење. На поголемот дел од бранови должини сепак, информациите кои се пренесувани од страна на електромагнетното зрачење не можат директно да се откријат од страна на човечките сетила. Тој апсорбира ултравиолетово зрачење со бранова должина 290 nm, при што тој се разложува во обичен молекул на кислород и слободен кислороден атом. Атомскиот технециум има карактеристични емисиони линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm , 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm. Честиот лабораториски спектроскоп може да открие бранови должини од 2 nm до 2500 nm. Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење. Во повеќето бранови должини, информацијата која се носи со електромагнетното зрачење не се восприема директно со човечките сетила. Исклучок се сјајните метални површини, кои имаат ниска оддавачка моќност во видливите бранови должини и во далечното инфрацрвено зрачење. Електромагнетно зрачење со бранова должина помеѓу 380 nm и 760 nm (400–790 терахерци) е откриено од страна на човечкото око и се смета како видлива светлина. Биолошки најважен спектрален опсег е оној од 300 до 800 nm, кој го вклучува видливото, ултравиолетовото и инфрацрвеното зрачење. Гама-зрачење

Гама-зрачење (γ-зрачење) — облик на електромагнетно зрачење со најпродорни фотони, односно со најмали бранови должини во електромагнетниот спектар. Двете бранови должини користени за пренос и примање е 1310/1550 nm. Соларното зрачење содржи различни бранови должини. Инфрацрвено зрачење

Инфрацрвено зрачење или инфрацрвена светлина (лат. Рејли-Џинсов закон

Рејли-Џинсов закон — приближно претставување на спектралното зрачење од електромагнетното зрачење при сите бранови должини од црно тело при определена температура со класични параметри. Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил емисиониот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm , 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип . Земјиното зрачење се испушта на многу подолги бранови должини од сончевото зрачење. Како што може да се види од табелата, зрачењето под 400 nm, или ултравиолетовото зрачење, е околу 12%, додека пак она над 700 nm, или инфрацрвеното зрачење, започнува на околу 49% и е 51% од вкупното зрачење. Просечното човечко око реагира на бранови должини во интервалот од околу 400 до 500 nm и покрај тоа што некои луѓе забележуваат бранови во опсег од 380 до 740 nm. Се согледува дека, само 1% од сончевото зрачење е со бранова должина пократка од 251 nm, и само 1% со подолга бранова должина од 3961 nm. "infra", „под“) — електромагнетното зрачење со бранови должини поголеми од брановата должина на видливата црвена светлина, а помали од бановата должина на радиобрановите. Електромагнетно зрачење

Електромагнетното зрачење (скрат. Ултравиолетово зрачење

Ултравиолетово зрачење (или ултравиолетовата светлина) — електромагнетно зрачење на кое одговараат бранови должини од 400 до 10 нанометри. На спектрометарот се мери интензитетот на одредени бранови должини од електромагнетното зрачење, кое го емитира примерокот, или се апсорбира или рефлектира. Оддавањето при тие бранови должини има мала поврзаност со зрачењето во видливиот дел во спектарот (видливи бои), во далечниото инфрацрвено зрачење, повеќето тела имаат висока зрачна моќ. Други бранови должини, особено близу инфрацрвени (подолги од 760 nm) и ултравиолетови (пократки од 380 nm) се исто така нарекувани светлина, особена кога видливоста кај луѓето не е релевантна. Всушност, топлинското зрачење како што беше напоменето погоре ги зема о предвид само зрачните бранови (далечно поле или електромагнетното зрачење). Електромагнетните бранови можат да имаат различни фреквенции (а со тоа и бранови должини), со што се добиваат различни видови на зрачења како што се: [[радио бранови]], [[микробранови]], [[инфрацрвено зрачење|инфрацрвени]],видлива светлина, [[ултравиолетова светлина|ултравиолетови]] и [[рендгенски зраци]]. Гама-зрачење

Гама-зрачење (γ-зрачење) — облик на електромагнетно зрачење со најпродорни фотони, односно со најмали бранови должини во електромагнетниот спектар. Атомскиот технециум има карактеристични емисиони линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm , 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm. Честиот лабораториски спектроскоп може да открие бранови должини од 2 nm до 2500 nm. Во повеќето бранови должини, информацијата која се носи со електромагнетното зрачење не се восприема директно со човечките сетила. Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење. Електромагнетно зрачење со бранова должина помеѓу 380 nm и 760 nm (400–790 терахерци) е откриено од страна на човечкото око и се смета како видлива светлина. Биолошки најважен спектрален опсег е оној од 300 до 800 nm, кој го вклучува видливото, ултравиолетовото и инфрацрвеното зрачење. Двете бранови должини користени за пренос и примање е 1310/1550 nm. Соларното зрачење содржи различни бранови должини. Рејли-Џинсов закон

Рејли-Џинсов закон — приближно претставување на спектралното зрачење од електромагнетното зрачење при сите бранови должини од црно тело при определена температура со класични параметри. Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил емисиониот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm , 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип . Земјиното зрачење се испушта на многу подолги бранови должини од сончевото зрачење. Како што може да се види од табелата, зрачењето под 400 nm, или ултравиолетовото зрачење, е околу 12%, додека пак она над 700 nm, или инфрацрвеното зрачење, започнува на околу 49% и е 51% од вкупното зрачење. Просечното човечко око реагира на бранови должини во интервалот од околу 400 до 500 nm и покрај тоа што некои луѓе забележуваат бранови во опсег од 380 до 740 nm. Се согледува дека, само 1% од сончевото зрачење е со бранова должина пократка од 251 nm, и само 1% со подолга бранова должина од 3961 nm. "infra", „под“) — електромагнетното зрачење со бранови должини поголеми од брановата должина на видливата црвена светлина, а помали од бановата должина на радиобрановите. Електромагнетно зрачење

Електромагнетното зрачење (скрат. Ултравиолетово зрачење

Ултравиолетово зрачење (или ултравиолетовата светлина) — електромагнетно зрачење на кое одговараат бранови должини од 400 до 10 нанометри. На спектрометарот се мери интензитетот на одредени бранови должини од електромагнетното зрачење, кое го емитира примерокот, или се апсорбира или рефлектира. Други бранови должини, особено близу инфрацрвени (подолги од 760 nm) и ултравиолетови (пократки од 380 nm) се исто така нарекувани светлина, особена кога видливоста кај луѓето не е релевантна. Всушност, топлинското зрачење како што беше напоменето погоре ги зема о предвид само зрачните бранови (далечно поле или електромагнетното зрачење). Нанометарот честопати се користи за да се определи брановата должина на електромагнетното зрачење во близина на видливиот дел на спектарот: видливата светлина има бранова должина од 400 до 700 nm. Човечкото око, на пример, е способно да одговори на бранови должини на светлината помеѓу 400 и 700 nm (ова е опсегот на гледање за човекот). Конвенцијата за електромагнетното зрачење која се знае дека потекнуваат од јадрото, секогаш се нарекуваат „гама-зрак“ зрачење и е единствената конвенција што е универзално почитувана. На поголемот дел од бранови должини сепак, информациите кои се пренесувани од страна на електромагнетното зрачење не можат директно да се откријат од страна на човечките сетила. Електромагнетно зрачење со бранова должина помеѓу 380 nm и 760 nm (400–790 терахерци) е откриено од страна на човечкото око и се смета како видлива светлина. Атомскиот технециум има карактеристични емисиони линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm , 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm. Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил емисиониот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm , 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип . Честиот лабораториски спектроскоп може да открие бранови должини од 2 nm до 2500 nm. Други бранови должини, особено близу инфрацрвени (подолги од 760 nm) и ултравиолетови (пократки од 380 nm) се исто така нарекувани светлина, особена кога видливоста кај луѓето не е релевантна. Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење. Двете бранови должини користени за пренос и примање е 1310/1550 nm. Просечното човечко око реагира на бранови должини во интервалот од околу 400 до 500 nm и покрај тоа што некои луѓе забележуваат бранови во опсег од 380 до 740 nm. "infra", „под“) — електромагнетното зрачење со бранови должини поголеми од брановата должина на видливата црвена светлина, а помали од бановата должина на радиобрановите. Кога белата светлина поминува низ призма, се дели на неколку бои од светлина кои можат да се забележат во видливиот спектар помеѓу 400 nm и 780 nm. Електромагнетните бранови можат да имаат различни фреквенции (а со тоа и бранови должини), со што се добиваат различни видови на зрачења како што се: [[радио бранови]], [[микробранови]], [[инфрацрвено зрачење|инфрацрвени]],видлива светлина, [[ултравиолетова светлина|ултравиолетови]] и [[рендгенски зраци]]. Во повеќето бранови должини, информацијата која се носи со електромагнетното зрачење не се восприема директно со човечките сетила. Човечкото око, на пример, е способно да одговори на бранови должини на светлината помеѓу 400 и 700 nm (ова е опсегот на гледање за човекот). Нанометарот честопати се користи за да се определи брановата должина на електромагнетното зрачење во близина на видливиот дел на спектарот: видливата светлина има бранова должина од 400 до 700 nm. Биолошки најважен спектрален опсег е оној од 300 до 800 nm, кој го вклучува видливото, ултравиолетовото и инфрацрвеното зрачење. Видливата светлина има бранови должини помеѓу 0,4 и 0,7 микрометри. Ултравиолетово зрачење

Ултравиолетово зрачење (или ултравиолетовата светлина) — електромагнетно зрачење на кое одговараат бранови должини од 400 до 10 нанометри. Се согледува дека, само 1% од сончевото зрачење е со бранова должина пократка од 251 nm, и само 1% со подолга бранова должина од 3961 nm. Зелената боја се чувствува кога дејствуваат бранови со бранова должина од "535 nm", а црвената се чувствува при бранова должина од "575 nm". Инфрацрвените ласери можат да се користат и за пренос на податоци низ оптички влакна, посебно на бранови должини од 1 330 nm или 1 550 nm, затоа што тоа е најдобриот избор за оптичките влакна од силициум диоксид. Рејли-Џинсов закон

Рејли-Џинсов закон — приближно претставување на спектралното зрачење од електромагнетното зрачење при сите бранови должини од црно тело при определена температура со класични параметри. Соларното зрачење содржи различни бранови должини. Ароматичните R-групи во аминокиселините апсорбираат ултравиолетова светлина со апсорпциски максимум од 280 nm. На спектрометарот се мери интензитетот на одредени бранови должини од електромагнетното зрачење, кое го емитира примерокот, или се апсорбира или рефлектира. Како што може да се види од табелата, зрачењето под 400 nm, или ултравиолетовото зрачење, е околу 12%, додека пак она над 700 nm, или инфрацрвеното зрачење, започнува на околу 49% и е 51% од вкупното зрачење.