Што претставува апсолутната реалност за Платон?
Светот на идеите. Светот на материјалните нешта. Сетилно достапниот свет. Светот на уметничките творби.
A B C D
Платон смета дека идеите престојуваат во еден друг, различен од привидниот свет, во светот на идеите. Платон создава филозофски систем во кој преовладува она што тој го нарекува теорија на идеите. Платон не можел да го најде во сетилниот свет, па затоа измислил надсетилен (наднебесен) свет на идеите. Во Јон, Платон ги претставува поетите како опседнати: 

Но значењето на поемата останува отворено за потсмев. Според идеите на Фројд, целата субјективна реалност беше врз основа на игра на основните движена и инстинкти, преку кој надворешниот свет беше прифатено. На пример, апсолутната маса на молекулата од кислород е:

На ист начин како што се определува апсолутната тежина на кислородот, може да се определи и апсолутната тежина на атомот од кислород: Апсолутната CPU брзина не е толку критична за опслужувачот како што е за десктоп машината. Како Платон, Бејкон тгрнал од принципот на раличност на духовната моќ, но за разлика од Платон, тој сметал дека волјата не може да претставува основа за поделба на науките, зашто волјата не е спознајна духовна моќ. Што помала е апсолутната величина, тоа поголема е сјајноста. Во познатата алегорија за пештерата, Платон ги разликува облиците како идеи од сликите и претставите како два посебни света: светот на сетилата и светот на разбирањето. Сетилните ствари само поддржувајќи ги идеите имаат, каква-таква, реалност и доколку ова подржување е поуспешно тие се поцврсти, потрајни, поубави, посовршени во својот род. Платон ги занемарувал сликарите (како и вајарите) во својот филозофски систем, тврдејќи дека сликањето не може да ја опише вистината - тоа е копија на реалноста (сенка врз светот на идеите) и ништо повеќе од занаетчиство, слично на изработување на чевли (чевларство) и ковањето железо. Но, тука за првпат е создадена некаква паралелна поетска реалност на начин што предизвикува морници. Низ индиската филозофија, дарма се претставува како централен концепт што се користи со цел да ја објасни „повисоката вистина“ или конечната реалност на универзумот. Средната годишна температура изнесува -2,9С, апсолутната минимална -31,2С, апсолутната максимална 18,7С. Дијалогот, како димензија на човечката свесност претставува клучниот инструмент за надминување на разликите, за отстранување на бариерите меѓу луѓето, за слободна комуникација на идеите. Дебатата за степенот до кој Платон го портретира Сократ и дали ги претставува вистинските сократови идеи е позната  Сократовиот проблем. Особено се истакнуваат идеите за демократија, така што служи како столб на современите демократии. Мешаната реалност се однесува на континуумот што опфаќа и виртуелна реалност (VR) и зголемена реалност (AR): 


Во 1994 година, Пол Милграм и Фумио Кишино ја дефинираа мешаната реалност како "... насекаде помеѓу екстремата на "континуитетот" на "виртуелноста" " (VC), каде што виртуелниот континуум се протегал од комплетно реално до целосно виртуелно опкружување, со зголемена реалност и зголемена виртуелност која се движи помеѓу. Платон

Платон (старогрчки: , "Plátōn", „широк“; 424/423 п.н.е. „Чист концепт“ според него се главно идеите на Платон и се слични на категориите на Кант, тоа се работи како квантитет, квалитет, еволуција, односно, било која замисла што ќе ја имаме, може да се поврзе со соодветна униврзална замисла. Ова најмногу дошло до израз во делото на Платон, Држава (Платон). Фихте често се смета за личност чија филозофија претставува мост меѓу идеите на Кант и на идеалистот Георг Вилхелм Фридрих Хегел. Во него, главниот лик Кандид (што означува наивен човек) претставува персонификација на наивниот оптимизам што се соочува со бруталната реалност која е намерно пренагласена како остар контраст на наивниот оптимизам. Тоа е она епохалното, што Платон го придонел во филозофијата. Доколку суштината е дефинирана, го добива називот "штоство/штоственост" или "квидитет" ("quidditas, quid = што"), тоа е схоластички израз за суштината на материјалните нешта. Изолационизмот насочен кон материјалните нешта е тема која е присутна низ целиот роман. Во материјалните нешта "actus" не се идентифицира со самото битие ("esse") на нештата, туку само со формата, додека можноста се идентифицира со материјата ("в". Филмот претставува обид да се улови духот на времето, да се прикаже светот во кој зад опсесијата со убавината и со материјалните добра се крие непријатна вистина. Во Јон, Платон ги претставува поетите како опседнати: 

Но значењето на поемата останува отворено за потсмев. Сребрената боја се смета дека ги претставува следниве нешта: На пример, апсолутната маса на молекулата од кислород е:

На ист начин како што се определува апсолутната тежина на кислородот, може да се определи и апсолутната тежина на атомот од кислород: Комбинација

Во математиката, комбинација претставува начин на одбирање на нешта од поголема група, и притоа распоредот на избраните нешта не е важен. Апсолутната CPU брзина не е толку критична за опслужувачот како што е за десктоп машината. Филмот претставува животна приказна за семејството Ејлсбери чии членови увидуваат дека постојат поважни нешта од парите. Се смета дека црвената боја во хералдиката ги претставува следиве нешта: Како Платон, Бејкон тгрнал од принципот на раличност на духовната моќ, но за разлика од Платон, тој сметал дека волјата не може да претставува основа за поделба на науките, зашто волјата не е спознајна духовна моќ. Што помала е апсолутната величина, тоа поголема е сјајноста. Во познатата алегорија за пештерата, Платон ги разликува облиците како идеи од сликите и претставите како два посебни света: светот на сетилата и светот на разбирањето. Општото (есенцијата) е она што е суштествено за сите истородни нешта. За животот и културата на Илирите најдобро зборуваат материјалните остатоци. Платон смета дека идеите престојуваат во еден друг, различен од привидниот свет, во светот на идеите. Но, тука за првпат е создадена некаква паралелна поетска реалност на начин што предизвикува морници. Контејнерите траат повеќе од 100.000 години со што се минимализираат материјалните дефекти. Низ индиската филозофија, дарма се претставува како централен концепт што се користи со цел да ја објасни „повисоката вистина“ или конечната реалност на универзумот. Средната годишна температура изнесува -2,9С, апсолутната минимална -31,2С, апсолутната максимална 18,7С. Дебатата за степенот до кој Платон го портретира Сократ и дали ги претставува вистинските сократови идеи е позната  Сократовиот проблем. И покрај материјалните тешкотии, го завршил за пет години. За Хераклит огнот е "архе": Сите нешта еднакво се разменуваат за огнот и огнот за сите нешта. Мешаната реалност се однесува на континуумот што опфаќа и виртуелна реалност (VR) и зголемена реалност (AR): 


Во 1994 година, Пол Милграм и Фумио Кишино ја дефинираа мешаната реалност како "... насекаде помеѓу екстремата на "континуитетот" на "виртуелноста" " (VC), каде што виртуелниот континуум се протегал од комплетно реално до целосно виртуелно опкружување, со зголемена реалност и зголемена виртуелност која се движи помеѓу. Според него сетилно-достапниот свет е само слика на совршениот, вечен свет на идеите, кои се своевиден образец на сѐ што постои. Во своето учење за битието смета дека овој свет што ни е сетилно достапен и што го сметаме за објективно реален, не е таков каков што ни се чини. Меѓутоа, она што е сетилно е чиста неразумност за нашиот разум. Платон ја отвора првата школа на западниот свет, наречена Академија. Платон потоа замислува како ослободениот човек е однесен во реалниот свет. Во серијалот "Ноќен свет", конфликтот темнина/светлина е институциониран во конспирација реален свет и алтернативна реалност. Платон не можел да го најде во сетилниот свет, па затоа измислил надсетилен (наднебесен) свет на идеите. Оние што го имаат видено идеалниот свет, вели Платон, се должни да ги едуцираат оние кои живеат во материјалниот свет: тие мораат да ја осветлат темнината. Оваа нова реалност станува нивен замислен свет, врз кој што тие имаат целосна контрола и кој што станува дел од нивното секојдневно постоење. Мешаната реалност не се одвива исклучиво ниту во физичкиот, ниту во виртуелниот свет, туку е хибрид на реалноста и виртуелната реалност, опфаќајќи ја истовремено зголемената реалност и зголемената виртуелност преку допирна технологија. Измешана реалност

Мешаната реалност (МР) е спојување на реалниот и виртуелниот свет за производство на нови околини и визуелизации, каде физичките и дигиталните објекти коегзистираат и комуницираат во реално време. Во овој труд, ние се фокусираме на одредена подкласа на технологии поврзани со VR кои вклучуваат спојување на реалниот и виртуелниот свет, за што генерално се однесуваме како мешана реалност (МР).” 

Во контекст на физиката, терминот „систем на меѓусебност“ се однесува на систем на виртуелна реалност, заедно со неговиот колега од реалниот свет. Субјективен идеализам е учење што го одрекува објективното постоење на материјалниот свет, признавајќи ги како единствена реалност само индивидуалната свест и субјективните чувства. Сетилно опипливите докази се важни, но често недостапни за научната вистина. Она што му изгледа вистинито на разумот не значи дека е вистинито и сетилно. Во Јон, Платон ги претставува поетите како опседнати: 

Но значењето на поемата останува отворено за потсмев. Платон смета дека идеите престојуваат во еден друг, различен од привидниот свет, во светот на идеите. Апсолутната CPU брзина не е толку критична за опслужувачот како што е за десктоп машината. Аристотел е најпрочуениот ученик на Платон, и вториот филозоф од античкиот свет кој нуди оригинален мисловен систем. Втората оска беше "континуумот" за "медијалност", кој вклучува „Смалена реалност“, како што било применето во шлем за заварување или очила што можат да блокираат рекламирање или да ги заменат рекламите во реалниот свет со корисни информации. Што помала е апсолутната величина, тоа поголема е сјајноста. На пример, апсолутната маса на молекулата од кислород е:

На ист начин како што се определува апсолутната тежина на кислородот, може да се определи и апсолутната тежина на атомот од кислород: Двајцата си создаваат свој свет на илузии со цел да ја замени бедата на нивната реалност, но во еден миг тие навистина влегуваат во измислениот свет. Одбелжан како носител на стандардот за сетилно пишување, неговиот углед постојано и неверојатно растел. Како Платон, Бејкон тгрнал од принципот на раличност на духовната моќ, но за разлика од Платон, тој сметал дека волјата не може да претставува основа за поделба на науките, зашто волјата не е спознајна духовна моќ. Темите што доминираат во неговите творби се љубовта и брутална реалност на политичката ситуација, често задоена со чувство на разочарување за сегашната состојба на нештата. Во одбирањето на темата и стилот на уметничките творби влијаеле и некои музички теории, научни прашања, како и стоичката филозофија. Во Јон, Платон ги претставува поетите како опседнати: 

Но значењето на поемата останува отворено за потсмев. Се формираа бројни организации како што е „Day-V” со цел спречување на половото насилство, и уметничките творби како „Вагинални Монолозиˮ кои ја подигнаа свеста и функционирањето на темите кои се однесуваат на женската сексуалност. На пример, апсолутната маса на молекулата од кислород е:

На ист начин како што се определува апсолутната тежина на кислородот, може да се определи и апсолутната тежина на атомот од кислород: Апсолутната CPU брзина не е толку критична за опслужувачот како што е за десктоп машината. Како Платон, Бејкон тгрнал од принципот на раличност на духовната моќ, но за разлика од Платон, тој сметал дека волјата не може да претставува основа за поделба на науките, зашто волјата не е спознајна духовна моќ. Што помала е апсолутната величина, тоа поголема е сјајноста. Во познатата алегорија за пештерата, Платон ги разликува облиците како идеи од сликите и претставите како два посебни света: светот на сетилата и светот на разбирањето. Со своете ликовни остварувања, словенечките импресионисти создале дела кои се блиски по уметничките и естетски вредности до импресионистичките творби на најистакнатите импресионисти, особено на оние кои работеле во [[Париз]] и [[Франција]]. Всушност, сите национални закони за авторско право обезбедуваат заштита на: литературни творби; музички творби; уметнички творби; карти и технички цртежи; фотографски дела; кинематографски дела и компјутерски програми. Платон смета дека идеите престојуваат во еден друг, различен од привидниот свет, во светот на идеите. Но, тука за првпат е создадена некаква паралелна поетска реалност на начин што предизвикува морници. Низ индиската филозофија, дарма се претставува како централен концепт што се користи со цел да ја објасни „повисоката вистина“ или конечната реалност на универзумот. Средната годишна температура изнесува -2,9С, апсолутната минимална -31,2С, апсолутната максимална 18,7С. Дебатата за степенот до кој Платон го портретира Сократ и дали ги претставува вистинските сократови идеи е позната  Сократовиот проблем. Мешаната реалност се однесува на континуумот што опфаќа и виртуелна реалност (VR) и зголемена реалност (AR): 


Во 1994 година, Пол Милграм и Фумио Кишино ја дефинираа мешаната реалност како "... насекаде помеѓу екстремата на "континуитетот" на "виртуелноста" " (VC), каде што виртуелниот континуум се протегал од комплетно реално до целосно виртуелно опкружување, со зголемена реалност и зголемена виртуелност која се движи помеѓу. Платон

Платон (старогрчки: , "Plátōn", „широк“; 424/423 п.н.е. Ова се уметничките случувања за време на холандското „златно време“, (XVII век), во кој холандската трговија, наука, и уметност била меѓу најценетите во светот. Ова најмногу дошло до израз во делото на Платон, Држава (Платон). Роговите се творби на кожата кои што на животните им служат за заштита од напаѓачите или за борба меѓу мажјаците. Во него, главниот лик Кандид (што означува наивен човек) претставува персонификација на наивниот оптимизам што се соочува со бруталната реалност која е намерно пренагласена како остар контраст на наивниот оптимизам. Тоа е она епохалното, што Платон го придонел во филозофијата. Исто така, тоа е дело во коешто се препознава творечката синтеза на авторот, како одраз на уметничките правци што му претходеле, но и како предвесник на уметничките постапки што ќе дојдат во иднина. Тој бил разочаран од повлекувањето на Толстој од светот на политичката реалност и од важноста на моменталните случувања.