Притисокот кој го врши цитоплазмата врз клеточната мембрана и клеточниот ѕид се вика:
дифузија. тургор. осмоза. олеснета дифузија.
A B C D
Над клеточната мембрана се наоѓа клеточниот ѕид. Преку клеточната мембрана на клетките се врши размена на материите. Сварените хранливи материи се впиваат во цитоплазмата, а непотребните материи се исфрлаат преку отвор кој се создава на клеточната мембрана. Флагеларните филаменти се содржат во еден слој кој се наоѓа помеѓу пептидогликанскиот дел на клеточниот ѕид и надворешната мембрана. Овој слој нуди хемиска и физичка заштита на клетката и спречува макромолекуларна дифузија низ клеточната мембрана. Колку е поголема активноста на MDR во клеточната мембрана, толку помалку калцеинот се акумулира во цитоплазмата. Меѓутоа, кај многу фотосинтетски бактерии клеточната мембрана е значително набрана и зазема голем дел од клеточниот волумен. Додавањето на специфични ензими како: целулаза, алфа-амилаза и пектиназа при екстракција го зголемуваат приносот со тоа што го оштетуваат клеточниот ѕид на растителните клетки и хидролиза на структурните полисахариди и липиди на клеточната мембрана. Ако расејувањето на честичките се врши низ клеточната мембрана, тогаш станува збор за осмоза. Пептидогликан

Пептидогликан, исто така познат како муреин или мукополисахарид, е хетерополимер кој се состои од шеќери и аминокиселини кои формираат мрежест слој врз клеточната мембрана кај повеќето бактерии, градејќи го бактерискиот клеточен ѕид. "ДНК репликација" Пред одвојувањето, ДНК е прикачена на клеточната мембрана, а потоа се врши нејзина репликација. Транспортот на молекулите низ клеточната мембрана може да се одвива пасивно (дифузија), без потрошувачка на енергија, и активно, односно со потрошувачка на енергија. Испуштањето на водата трае се додека не се изедначи притисокот на водената пара во воздухот и во клеточниот ѕид. Осмоза

Осмоза е вид на дифузија кој се одвива низ мембрана. Цитоплазмата и течноста што ја опколува, кои имаат висока спроводливост, се двете електроди, а клеточната мембрана со својата мала спроводливост ја има улогата на диелектрик кој ги разделува електродите. Размена на гасовите по пат на дифузија се врши на ниво на алвеолите низ многу тенка и влажна респираторна мембрана. Антибиотиците кои дејствуваат врз клеточниот ѕид (како пеницилините) се практично неефективни за микоплазмите. Размената на течноста и на растворените материи низ капиларната мембрана се врши по пат на пиноцитоза, преку процесите на дифузија и филтрација. Втората фаза се одвива во клеточната мембрана. Разградувањето, преку опашести фази, се добива со ензим наречен ендолизин кој го напаѓа и крпи клеточниот ѕид, пептидогликан. Недостатокот на внатрешни мембрани кај бактериите значи дека овие процеси, како што е транспортот на електрони, треба да се одвиваат низ клеточната мембрана помеѓу внатрешниот простор кој ја сочинува цитоплазмата и надворешниот простор кој ја сочинува периплазмата. Најчесто се среќаваме со осмоза низ клеточната мембрана. Се забележува намален преостанат функционален капацитет, обично опаѓајќи од 1,7 литри на 1,35 литри, поради притисокот кој го врши матката врз дијафрагмата. Многу ретко, како кај родовите "Megasphaera", "Pectinatus", "Selenomonas" и "Zymophilus", надворешната мембрана на клеточниот ѕид е порозна, што резултира со Грам-негативно обојување. Дифузијата низ клеточната мембрана се дели на проста и олеснета. Над клеточната мембрана се наоѓа клеточниот ѕид. Клеточниот ѕид кај "Bacillus" е надворешно-клеточна структура која формира секундарна бариера меѓу клетката и околината, а во исто време ја одржува стапчестата форма на бактеријата и се спротивставува на притисокот создаден од клеточниот тургор. Преку клеточната мембрана на клетките се врши размена на материите. Сварените хранливи материи се впиваат во цитоплазмата, а непотребните материи се исфрлаат преку отвор кој се создава на клеточната мембрана. Флагеларните филаменти се содржат во еден слој кој се наоѓа помеѓу пептидогликанскиот дел на клеточниот ѕид и надворешната мембрана. Колку е поголема активноста на MDR во клеточната мембрана, толку помалку калцеинот се акумулира во цитоплазмата. Меѓутоа, кај многу фотосинтетски бактерии клеточната мембрана е значително набрана и зазема голем дел од клеточниот волумен. Додавањето на специфични ензими како: целулаза, алфа-амилаза и пектиназа при екстракција го зголемуваат приносот со тоа што го оштетуваат клеточниот ѕид на растителните клетки и хидролиза на структурните полисахариди и липиди на клеточната мембрана. Ако расејувањето на честичките се врши низ клеточната мембрана, тогаш станува збор за осмоза. Пептидогликан

Пептидогликан, исто така познат како муреин или мукополисахарид, е хетерополимер кој се состои од шеќери и аминокиселини кои формираат мрежест слој врз клеточната мембрана кај повеќето бактерии, градејќи го бактерискиот клеточен ѕид. "ДНК репликација" Пред одвојувањето, ДНК е прикачена на клеточната мембрана, а потоа се врши нејзина репликација. Испуштањето на водата трае се додека не се изедначи притисокот на водената пара во воздухот и во клеточниот ѕид. Цитоплазмата и течноста што ја опколува, кои имаат висока спроводливост, се двете електроди, а клеточната мембрана со својата мала спроводливост ја има улогата на диелектрик кој ги разделува електродите. Антибиотиците кои дејствуваат врз клеточниот ѕид (како пеницилините) се практично неефективни за микоплазмите. Втората фаза се одвива во клеточната мембрана. Разградувањето, преку опашести фази, се добива со ензим наречен ендолизин кој го напаѓа и крпи клеточниот ѕид, пептидогликан. Недостатокот на внатрешни мембрани кај бактериите значи дека овие процеси, како што е транспортот на електрони, треба да се одвиваат низ клеточната мембрана помеѓу внатрешниот простор кој ја сочинува цитоплазмата и надворешниот простор кој ја сочинува периплазмата. Најчесто се среќаваме со осмоза низ клеточната мембрана. Се забележува намален преостанат функционален капацитет, обично опаѓајќи од 1,7 литри на 1,35 литри, поради притисокот кој го врши матката врз дијафрагмата. Многу ретко, како кај родовите "Megasphaera", "Pectinatus", "Selenomonas" и "Zymophilus", надворешната мембрана на клеточниот ѕид е порозна, што резултира со Грам-негативно обојување. Дифузијата низ клеточната мембрана се дели на проста и олеснета. Такви се клеточната мембрана, ендоплазматичниот ретикулум, Голџиевиот систем итн. Претставуваат израстоци од површината на клеточната мембрана. Клеточна мембрана

Клеточната мембрана или плазмалема ги обвива клетките и ги одделува од околната средина. Повеќето биоактивни компоненти од растително потекло се наоѓаат диспергирани во цитоплазмата на растителните клетки или врзани со водородни или хидрофобни врски за клеточниот ѕид за полисахарид-лигнинската мрежа . Над клеточната мембрана се наоѓа клеточниот ѕид. Ако расејувањето на честичките се врши низ клеточната мембрана, тогаш станува збор за осмоза. Најчесто се среќаваме со осмоза низ клеточната мембрана. Осмоза

Осмоза е вид на дифузија кој се одвива низ мембрана. Преку клеточната мембрана на клетките се врши размена на материите. Сварените хранливи материи се впиваат во цитоплазмата, а непотребните материи се исфрлаат преку отвор кој се создава на клеточната мембрана. Флагеларните филаменти се содржат во еден слој кој се наоѓа помеѓу пептидогликанскиот дел на клеточниот ѕид и надворешната мембрана. Колку е поголема активноста на MDR во клеточната мембрана, толку помалку калцеинот се акумулира во цитоплазмата. Меѓутоа, кај многу фотосинтетски бактерии клеточната мембрана е значително набрана и зазема голем дел од клеточниот волумен. Додавањето на специфични ензими како: целулаза, алфа-амилаза и пектиназа при екстракција го зголемуваат приносот со тоа што го оштетуваат клеточниот ѕид на растителните клетки и хидролиза на структурните полисахариди и липиди на клеточната мембрана. Пептидогликан

Пептидогликан, исто така познат како муреин или мукополисахарид, е хетерополимер кој се состои од шеќери и аминокиселини кои формираат мрежест слој врз клеточната мембрана кај повеќето бактерии, градејќи го бактерискиот клеточен ѕид. "ДНК репликација" Пред одвојувањето, ДНК е прикачена на клеточната мембрана, а потоа се врши нејзина репликација. Испуштањето на водата трае се додека не се изедначи притисокот на водената пара во воздухот и во клеточниот ѕид. Цитоплазмата и течноста што ја опколува, кои имаат висока спроводливост, се двете електроди, а клеточната мембрана со својата мала спроводливост ја има улогата на диелектрик кој ги разделува електродите. Антибиотиците кои дејствуваат врз клеточниот ѕид (како пеницилините) се практично неефективни за микоплазмите. Втората фаза се одвива во клеточната мембрана. Разградувањето, преку опашести фази, се добива со ензим наречен ендолизин кој го напаѓа и крпи клеточниот ѕид, пептидогликан. Недостатокот на внатрешни мембрани кај бактериите значи дека овие процеси, како што е транспортот на електрони, треба да се одвиваат низ клеточната мембрана помеѓу внатрешниот простор кој ја сочинува цитоплазмата и надворешниот простор кој ја сочинува периплазмата. Се забележува намален преостанат функционален капацитет, обично опаѓајќи од 1,7 литри на 1,35 литри, поради притисокот кој го врши матката врз дијафрагмата. Многу ретко, како кај родовите "Megasphaera", "Pectinatus", "Selenomonas" и "Zymophilus", надворешната мембрана на клеточниот ѕид е порозна, што резултира со Грам-негативно обојување. Дифузијата низ клеточната мембрана се дели на проста и олеснета. Такви се клеточната мембрана, ендоплазматичниот ретикулум, Голџиевиот систем итн. Клеточниот ѕид кај "Bacillus" е надворешно-клеточна структура која формира секундарна бариера меѓу клетката и околината, а во исто време ја одржува стапчестата форма на бактеријата и се спротивставува на притисокот создаден од клеточниот тургор. Претставуваат израстоци од површината на клеточната мембрана. Клеточна мембрана

Клеточната мембрана или плазмалема ги обвива клетките и ги одделува од околната средина. Над клеточната мембрана се наоѓа клеточниот ѕид. Дифузијата низ клеточната мембрана се дели на проста и олеснета. Преку клеточната мембрана на клетките се врши размена на материите. Сварените хранливи материи се впиваат во цитоплазмата, а непотребните материи се исфрлаат преку отвор кој се создава на клеточната мембрана. Флагеларните филаменти се содржат во еден слој кој се наоѓа помеѓу пептидогликанскиот дел на клеточниот ѕид и надворешната мембрана. Овој слој нуди хемиска и физичка заштита на клетката и спречува макромолекуларна дифузија низ клеточната мембрана. Колку е поголема активноста на MDR во клеточната мембрана, толку помалку калцеинот се акумулира во цитоплазмата. Меѓутоа, кај многу фотосинтетски бактерии клеточната мембрана е значително набрана и зазема голем дел од клеточниот волумен. Додавањето на специфични ензими како: целулаза, алфа-амилаза и пектиназа при екстракција го зголемуваат приносот со тоа што го оштетуваат клеточниот ѕид на растителните клетки и хидролиза на структурните полисахариди и липиди на клеточната мембрана. Ако расејувањето на честичките се врши низ клеточната мембрана, тогаш станува збор за осмоза. Пептидогликан

Пептидогликан, исто така познат како муреин или мукополисахарид, е хетерополимер кој се состои од шеќери и аминокиселини кои формираат мрежест слој врз клеточната мембрана кај повеќето бактерии, градејќи го бактерискиот клеточен ѕид. Олеснета дифузија е транспорт на молекули или јони низ биолошка мембрана преку специфични транспортни протеини за кого не е потребна потрошувачка на енергија. "ДНК репликација" Пред одвојувањето, ДНК е прикачена на клеточната мембрана, а потоа се врши нејзина репликација. Транспортот на молекулите низ клеточната мембрана може да се одвива пасивно (дифузија), без потрошувачка на енергија, и активно, односно со потрошувачка на енергија. Испуштањето на водата трае се додека не се изедначи притисокот на водената пара во воздухот и во клеточниот ѕид. Осмоза

Осмоза е вид на дифузија кој се одвива низ мембрана. Цитоплазмата и течноста што ја опколува, кои имаат висока спроводливост, се двете електроди, а клеточната мембрана со својата мала спроводливост ја има улогата на диелектрик кој ги разделува електродите. Размена на гасовите по пат на дифузија се врши на ниво на алвеолите низ многу тенка и влажна респираторна мембрана. Кога сите носачи се заситуваат, брзината на олеснета дифузија го достигнува својот максимум, за разлика од простата дифузија која може неограничено да расте. Антибиотиците кои дејствуваат врз клеточниот ѕид (како пеницилините) се практично неефективни за микоплазмите. Размената на течноста и на растворените материи низ капиларната мембрана се врши по пат на пиноцитоза, преку процесите на дифузија и филтрација. Втората фаза се одвива во клеточната мембрана. Разградувањето, преку опашести фази, се добива со ензим наречен ендолизин кој го напаѓа и крпи клеточниот ѕид, пептидогликан. Недостатокот на внатрешни мембрани кај бактериите значи дека овие процеси, како што е транспортот на електрони, треба да се одвиваат низ клеточната мембрана помеѓу внатрешниот простор кој ја сочинува цитоплазмата и надворешниот простор кој ја сочинува периплазмата. Најчесто се среќаваме со осмоза низ клеточната мембрана.