Цврстите честички кои клетката ги фагоцитира се разградуваат со:
ензимите од митохондриите. протеините од рибозомите. ензимите од рибозомите. ензимите од лизозомите.
A B C D
Во лизозомите се разградуваат материи што во клетката се наоѓаат како нерастворливи честички или во облик на цели капки. Оштетувањето на лизозомската мембрана може да започне испуштање на ензимите кои таа ги содржи и да ги уништи другите делови од клетката. Според ова, митохондриите и хлоропластите содржат нивни сопствени генетски системи, кои се различни од јадрениот геном на клетката. Неутралните масни материи се важни резервни материи во клетката, кои по потрба се разградуваат и вклучуваат во клеточниот метаболизам. Овие антибиотици ги уништуваат ензимите со помош на кои се одвива метаболизмот. Во клеточната мембрана и структурните елементи на клетката (гранулите и митохондриите) се наоѓаат нерастворени липобелковини. Специфично вградената мембрана го оневозможива излевањето на ензимите во внатрешноста на клетката. Сите други честички на клетката се генерирани од операциите на симетрија што ја карактеризираат симетријата на единицата на клетката. Големите честички навлегуваат во клетката со помош на посебен процес кој се нарекува ендоцитоза. Тие се наоѓаат во клетките на сите аеробни организми, врзани за митохондриите или слични структурни елементи на клетката. Сукцинатот се создава и концентрира во митохондриите на клетката, а неговата примарна биолошка функција е на метаболен меѓупроизвод. Исто така ги формираат ензимите кои ги контролираат хемиските реакции низ телото. Организмот со прилично константна телесна температура може да ги специјализира ензимите кои се поефикасни на таа температура. Проблеми кои се јавуваат при комерцијалното користење на ензимите се:

Ензимите можат да се имобилизираат со нивно фиксирање за цврста површина. Исто така, може да ги скрши цврстите состојки или делови од овошја кои се наоѓаат во пијалокот. Во втората полјана ги дочекува ужасен смрдеж и грешници извалкани со измет кои се удираат сами себе со цврстите дланки. Поларните тела се клетките – ќерки на јајце клетката во кои се наоѓаат половината на хромозомите на јајце клетката, за да другата половина на хромозоми јајце клетката ги прими од спермата. Оваа патека овозможува да се надомести 4'-фосфопантетеинот во клетката и ја овозможува неговата конверзија во коензим А со помош на ензимите PPAT и PPCK. Тоа се клетки што во себе содржат повеќе ензими кои ги разградуваат материите што ќе навлезат во нив. ги разградуваат шеќерите до ниво на млечна киселина). Ензимите кои се прости протеини, се изградени само од "протеини (прости белковини)". Клетката го решава овој проблем на тој начин што ензимите за топење на ДНК (хеликази) делуваат паралелно со топоизомеразите, кои хемиски го раскинуваат фосфатниот 'рбет на една од веригите, така да може да се врти околу другата. Инулинот од чичоката е корисен и за дијабетичарите, бидејќи ензимите вожелудникот и цревата не го разградуваат инулинот, до моносахариди, па не доведува до зголемување на нивот на шеќерот во крвта. Егзонуклеазите ги разградуваат краевите на молекулите на нуклеинските киселини. Со времето, многу од гените првично застапени кај овие бактерии се вметнале во јадрениот геном на клетката, така што само неколку градбени делови на митохондриите и хлоропластите сè уште се кодирани од органелните геноми. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Во лизозомите се разградуваат материи што во клетката се наоѓаат како нерастворливи честички или во облик на цели капки. Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Неутралните масни материи се важни резервни материи во клетката, кои по потрба се разградуваат и вклучуваат во клеточниот метаболизам. Тоа ги прави посложени од прокариотите, со кои ги споделуваат клеточната мембрана и рибозомите. Повеќето гени содржат информации кои се потребни за создавање на овие многу важни биомолекули (неколку гени произведуваат други молекули кои и помагаат на клетката да ги собере протеините). Сите други честички на клетката се генерирани од операциите на симетрија што ја карактеризираат симетријата на единицата на клетката. Големите честички навлегуваат во клетката со помош на посебен процес кој се нарекува ендоцитоза. Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Протеините и разградените продукти од пепсинското варење (албумози и пептони) под влијание на трипсинот се разградуваат до аминокиселини.Покрај трипсинот, во процесот на разградбата на протеините учествуваат уште два фермента: хипотрипсин (активна форма на химотрипсиногенот) и карбоскиполипептидаза. Затоа, тРНК молекулите се од суштинско значење за процесот на транслација - биосинтеза на протеините во клетката во согласност со правилата на генетскиот код. Централната догма на молекуларната биологија е механизмот со кој се синтетизираат протеините во клетката со користење на информациите содржани во нуклеинските киселини. Црвените бактерии со своите ензими ги разградуваат протеините, јаглехидратите и нивните деградациони продукти при што во дебелото црево се создаваат гасови: јаглерод диоксид, водород, сулфурводород, метан, азот и токсичните материи: индол, скатол, амонијак и др. Исто така, може да ги скрши цврстите состојки или делови од овошја кои се наоѓаат во пијалокот. Во втората полјана ги дочекува ужасен смрдеж и грешници извалкани со измет кои се удираат сами себе со цврстите дланки. Поларните тела се клетките – ќерки на јајце клетката во кои се наоѓаат половината на хромозомите на јајце клетката, за да другата половина на хромозоми јајце клетката ги прими од спермата. Протеините се состојат од аминокиселини и она што често предизвикува загриженост во врска со протеините кои се добиваат од зеленчукот е дали тие имаат доволно количество од неопходните аминокиселини, кои човечкото тело не може да ги синтетизира. Тоа се клетки што во себе содржат повеќе ензими кои ги разградуваат материите што ќе навлезат во нив. ги разградуваат шеќерите до ниво на млечна киселина). Егзонуклеазите ги разградуваат краевите на молекулите на нуклеинските киселини. Оваа активност се изведува од страна на рибозомите. Сите гени кои ги поседува клетката, односно организмот преставуваат генотип. Достапни се повеќе бази на податоци кои ги класифицираат протеините според една или повеќе од овие шеми. Ова е поради фактот што видливата светлина, која се расејува или впива од цврстите честички, инфрацрвеното зрачење може да помине преку микроскопските меѓуѕвездени честички, но во текот на процесот се случува да бидат впиени одредени бранови должини кои се карактеристични за составот на зрната. Патогена мутација во генот спречува да се направат протеините или да ги деактивираат протеините. Во лизозомите се разградуваат материи што во клетката се наоѓаат како нерастворливи честички или во облик на цели капки. Оштетувањето на лизозомската мембрана може да започне испуштање на ензимите кои таа ги содржи и да ги уништи другите делови од клетката. Неутралните масни материи се важни резервни материи во клетката, кои по потрба се разградуваат и вклучуваат во клеточниот метаболизам. Тоа ги прави посложени од прокариотите, со кои ги споделуваат клеточната мембрана и рибозомите. Овие антибиотици ги уништуваат ензимите со помош на кои се одвива метаболизмот. Специфично вградената мембрана го оневозможива излевањето на ензимите во внатрешноста на клетката. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Сите други честички на клетката се генерирани од операциите на симетрија што ја карактеризираат симетријата на единицата на клетката. Големите честички навлегуваат во клетката со помош на посебен процес кој се нарекува ендоцитоза. Исто така ги формираат ензимите кои ги контролираат хемиските реакции низ телото. Организмот со прилично константна телесна температура може да ги специјализира ензимите кои се поефикасни на таа температура. Проблеми кои се јавуваат при комерцијалното користење на ензимите се:

Ензимите можат да се имобилизираат со нивно фиксирање за цврста површина. Исто така, може да ги скрши цврстите состојки или делови од овошја кои се наоѓаат во пијалокот. Во втората полјана ги дочекува ужасен смрдеж и грешници извалкани со измет кои се удираат сами себе со цврстите дланки. Поларните тела се клетките – ќерки на јајце клетката во кои се наоѓаат половината на хромозомите на јајце клетката, за да другата половина на хромозоми јајце клетката ги прими од спермата. Оваа патека овозможува да се надомести 4'-фосфопантетеинот во клетката и ја овозможува неговата конверзија во коензим А со помош на ензимите PPAT и PPCK. Тоа се клетки што во себе содржат повеќе ензими кои ги разградуваат материите што ќе навлезат во нив. ги разградуваат шеќерите до ниво на млечна киселина). Ензимите кои се прости протеини, се изградени само од "протеини (прости белковини)". Клетката го решава овој проблем на тој начин што ензимите за топење на ДНК (хеликази) делуваат паралелно со топоизомеразите, кои хемиски го раскинуваат фосфатниот 'рбет на една од веригите, така да може да се врти околу другата. Инулинот од чичоката е корисен и за дијабетичарите, бидејќи ензимите вожелудникот и цревата не го разградуваат инулинот, до моносахариди, па не доведува до зголемување на нивот на шеќерот во крвта. Егзонуклеазите ги разградуваат краевите на молекулите на нуклеинските киселини. Оваа активност се изведува од страна на рибозомите. Сите гени кои ги поседува клетката, односно организмот преставуваат генотип. Ова е поради фактот што видливата светлина, која се расејува или впива од цврстите честички, инфрацрвеното зрачење може да помине преку микроскопските меѓуѕвездени честички, но во текот на процесот се случува да бидат впиени одредени бранови должини кои се карактеристични за составот на зрната. Во лизозомите се разградуваат материи што во клетката се наоѓаат како нерастворливи честички или во облик на цели капки. Под дејство на ферментите на лизозомите фагоцитираните органски материи се разградуваат до попрости материи. Во одредени услови, со лизозомите клетката ги разградува и сопствените, остарени или непотребни органели или натрупани резервни хранливи материи. Оштетувањето на лизозомската мембрана може да започне испуштање на ензимите кои таа ги содржи и да ги уништи другите делови од клетката. Неутралните масни материи се важни резервни материи во клетката, кои по потрба се разградуваат и вклучуваат во клеточниот метаболизам. Ова настанува кога првичните вакуоли што се образуваат околу тие честички ќе се слеат со лизозомите и создаваат дигестивна вакуола. Овие антибиотици ги уништуваат ензимите со помош на кои се одвива метаболизмот. Специфично вградената мембрана го оневозможива излевањето на ензимите во внатрешноста на клетката. Сите други честички на клетката се генерирани од операциите на симетрија што ја карактеризираат симетријата на единицата на клетката. Големите честички навлегуваат во клетката со помош на посебен процес кој се нарекува ендоцитоза. Исто така ги формираат ензимите кои ги контролираат хемиските реакции низ телото. Организмот со прилично константна телесна температура може да ги специјализира ензимите кои се поефикасни на таа температура. Проблеми кои се јавуваат при комерцијалното користење на ензимите се:

Ензимите можат да се имобилизираат со нивно фиксирање за цврста површина. Исто така, може да ги скрши цврстите состојки или делови од овошја кои се наоѓаат во пијалокот. Во втората полјана ги дочекува ужасен смрдеж и грешници извалкани со измет кои се удираат сами себе со цврстите дланки. Поларните тела се клетките – ќерки на јајце клетката во кои се наоѓаат половината на хромозомите на јајце клетката, за да другата половина на хромозоми јајце клетката ги прими од спермата. Оваа патека овозможува да се надомести 4'-фосфопантетеинот во клетката и ја овозможува неговата конверзија во коензим А со помош на ензимите PPAT и PPCK. Тоа се клетки што во себе содржат повеќе ензими кои ги разградуваат материите што ќе навлезат во нив. Лизозом

Лизозомите (грчки: lisis-разградува и soma-тело) се органели кои можат да се набљудуваат само со електронски микроскоп. ги разградуваат шеќерите до ниво на млечна киселина). Ензимите кои се прости протеини, се изградени само од "протеини (прости белковини)". Клетката го решава овој проблем на тој начин што ензимите за топење на ДНК (хеликази) делуваат паралелно со топоизомеразите, кои хемиски го раскинуваат фосфатниот 'рбет на една од веригите, така да може да се врти околу другата. Инулинот од чичоката е корисен и за дијабетичарите, бидејќи ензимите вожелудникот и цревата не го разградуваат инулинот, до моносахариди, па не доведува до зголемување на нивот на шеќерот во крвта. Егзонуклеазите ги разградуваат краевите на молекулите на нуклеинските киселини. Сите гени кои ги поседува клетката, односно организмот преставуваат генотип.