Каде се содржи информацијата за видот и за редоследот на одредена амино киселина во протеините?
Во хистоните. Во регулаторниот ген. Во рибозомите. Во генетичкиот код.
A B C D
Другите супстанции кои придонесуваат за вкусот на кефирот со пирувичната киселина, оцетната киселина, диацетил и ацетоинот (кои придонесуваат со вкус на "масленост"), лимонска киселина, ацеталдехид и амино киселини како резултат на распаѓање на протеините. Бидејќи не постои место за складирање на протеините или амино киселините, амино киселините мора да бидат присутни во исхраната. За време на транскрипцијата (препишувањето), информацијата која се содржи во генската ДНК се пренесува на слична молекула наречена РНК (рибонуклеинска киселина) во клеточното јадро. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). Амино киселините му се потребни на телото за да произведува нови протеини (задржување на протеините) и да заменува оштетени протеини (одржување). Видот на РНК која ја содржи информацијата за создавање на протеин е наречена информациона РНК (mRNA, messenger RNA) бидејќи ја носи информацијата (или пораката) од ДНК надвор од јадрото во цитоплазмата. Примери за вакви супстанц се аминокиселините и протеините, кои имаат амино и карбоксилна група, како и самојонизирачките соединенија како водата и амонијакот. Аминокиселината содржи амино (NH) група. Во протеините, цинковите јони често се координираат со страничните синџири на аминокиселини од аспартинска киселина, глутаминска киселина, цистеин и хистидин. ДНК е носител на генетската (наследната) информација за синтеза на протеините, бидејќи истата е запишана во редоследот на азотните бази т.е. Стомачната киселина содржи хлороводородна киселина, во која метален цинк лесно се раствора за да даде корозивен цинк хлорид. Но, карбоксилната група е далеку посилна киселина отколку амино групата. Средишната секција на рамката ја содржи информацијата како и податоци за останатите заглавја (пр. Типично за воени услови, информацијата не содржи податоци за местото и времето или пак, пуштањето на информацијата во јавност се одложува (на пр.оперативни цели), се додека трае опасноста истата да биде искористена од непријателски сили. Протеините ги има 70-80% од тоталната сува тежина, при што хистоните сочинуваат 32% од нуклеолусните протеини. Генетскиот материјал, едноверижна РНК (евРНК) или едноверижна ДНК (евДНК), е сместен во централната празнина и се врзува за протеините со помош на електростатски интеракции помеѓу негативните полнежи на нуклеинската киселина и позитивните полнежи на протеините. Панкреасниот сок содржи голем број ферменти одговорни за разградба на протеините, мастите и јаглехидратите. Редот по кој овие нуклеотидни бази се поставени во молекулите на нуклеинските киселини претставува кодот за информацијата која се носи во истата молекула на нуклеинска киселина. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. α-аминокиселините во пептидите и белковините (со исклучок на пролинот) се состојат од карбоксилна киселина, односно група (-COOH) и амино (-NH) функционална група сврзани за истиот тетраедарски јаглероден атом. РНК може да се движи околу клетките на живите организми и поради ова служи како еден вид на генетски месинџер, пренесувајќи ја информацијата чувана во ДНК во клетката од јадрото до другите делови на клетката, каде се користи за биосинтеза на протеините. Иако во една нуклеинска киселина се среќаваат само четири различни видови на нуклеотидни бази, секоја ваква киселина содржи милиони бази приврзани за неа. Ждребката за редоследот во полуфиналињата, финалето, како и редоследот на гласање се одржа на 23 март 2010. Во 1840 година Џастис Лајбиг (Justus Liebig) го открил хемискиот состав на јаглеродните хидрати (шеќери), мастите (масни киселини) и протеините (амино киселини). Рибозомна РНК

Рибозомната рибонуклеинска киселина (рРНК) е РНК компонента на рибозомот, и е од суштинско значење за синтезата на протеините во сите живи организми. Другите супстанции кои придонесуваат за вкусот на кефирот со пирувичната киселина, оцетната киселина, диацетил и ацетоинот (кои придонесуваат со вкус на "масленост"), лимонска киселина, ацеталдехид и амино киселини како резултат на распаѓање на протеините. Бидејќи не постои место за складирање на протеините или амино киселините, амино киселините мора да бидат присутни во исхраната. За време на транскрипцијата (препишувањето), информацијата која се содржи во генската ДНК се пренесува на слична молекула наречена РНК (рибонуклеинска киселина) во клеточното јадро. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). Амино киселините му се потребни на телото за да произведува нови протеини (задржување на протеините) и да заменува оштетени протеини (одржување). Видот на РНК која ја содржи информацијата за создавање на протеин е наречена информациона РНК (mRNA, messenger RNA) бидејќи ја носи информацијата (или пораката) од ДНК надвор од јадрото во цитоплазмата. Примери за вакви супстанц се аминокиселините и протеините, кои имаат амино и карбоксилна група, како и самојонизирачките соединенија како водата и амонијакот. Аминокиселината содржи амино (NH) група. Во протеините, цинковите јони често се координираат со страничните синџири на аминокиселини од аспартинска киселина, глутаминска киселина, цистеин и хистидин. ДНК е носител на генетската (наследната) информација за синтеза на протеините, бидејќи истата е запишана во редоследот на азотните бази т.е. Стомачната киселина содржи хлороводородна киселина, во која метален цинк лесно се раствора за да даде корозивен цинк хлорид. Но, карбоксилната група е далеку посилна киселина отколку амино групата. Средишната секција на рамката ја содржи информацијата како и податоци за останатите заглавја (пр. Типично за воени услови, информацијата не содржи податоци за местото и времето или пак, пуштањето на информацијата во јавност се одложува (на пр.оперативни цели), се додека трае опасноста истата да биде искористена од непријателски сили. Генетскиот материјал, едноверижна РНК (евРНК) или едноверижна ДНК (евДНК), е сместен во централната празнина и се врзува за протеините со помош на електростатски интеракции помеѓу негативните полнежи на нуклеинската киселина и позитивните полнежи на протеините. Панкреасниот сок содржи голем број ферменти одговорни за разградба на протеините, мастите и јаглехидратите. Редот по кој овие нуклеотидни бази се поставени во молекулите на нуклеинските киселини претставува кодот за информацијата која се носи во истата молекула на нуклеинска киселина. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. α-аминокиселините во пептидите и белковините (со исклучок на пролинот) се состојат од карбоксилна киселина, односно група (-COOH) и амино (-NH) функционална група сврзани за истиот тетраедарски јаглероден атом. РНК може да се движи околу клетките на живите организми и поради ова служи како еден вид на генетски месинџер, пренесувајќи ја информацијата чувана во ДНК во клетката од јадрото до другите делови на клетката, каде се користи за биосинтеза на протеините. Иако во една нуклеинска киселина се среќаваат само четири различни видови на нуклеотидни бази, секоја ваква киселина содржи милиони бази приврзани за неа. Ждребката за редоследот во полуфиналињата, финалето, како и редоследот на гласање се одржа на 23 март 2010. Еволуционото дрво може да се конструира за секој одделно земен ген, а исто така истражувачите ги земаат предвид сите можни некодирачки секвенци на протеините. Во 1840 година Џастис Лајбиг (Justus Liebig) го открил хемискиот состав на јаглеродните хидрати (шеќери), мастите (масни киселини) и протеините (амино киселини). Рибозомна РНК

Рибозомната рибонуклеинска киселина (рРНК) е РНК компонента на рибозомот, и е од суштинско значење за синтезата на протеините во сите живи организми. Другите супстанции кои придонесуваат за вкусот на кефирот со пирувичната киселина, оцетната киселина, диацетил и ацетоинот (кои придонесуваат со вкус на "масленост"), лимонска киселина, ацеталдехид и амино киселини како резултат на распаѓање на протеините. Бидејќи не постои место за складирање на протеините или амино киселините, амино киселините мора да бидат присутни во исхраната. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. За време на транскрипцијата (препишувањето), информацијата која се содржи во генската ДНК се пренесува на слична молекула наречена РНК (рибонуклеинска киселина) во клеточното јадро. Рибозомите се органели каде се врши синтеза на протеините од кои е изградено телото на сите организми, па и на бактериите. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). Амино киселините му се потребни на телото за да произведува нови протеини (задржување на протеините) и да заменува оштетени протеини (одржување). Видот на РНК која ја содржи информацијата за создавање на протеин е наречена информациона РНК (mRNA, messenger RNA) бидејќи ја носи информацијата (или пораката) од ДНК надвор од јадрото во цитоплазмата. Примери за вакви супстанц се аминокиселините и протеините, кои имаат амино и карбоксилна група, како и самојонизирачките соединенија како водата и амонијакот. Аминокиселината содржи амино (NH) група. Во протеините, цинковите јони често се координираат со страничните синџири на аминокиселини од аспартинска киселина, глутаминска киселина, цистеин и хистидин. ДНК е носител на генетската (наследната) информација за синтеза на протеините, бидејќи истата е запишана во редоследот на азотните бази т.е. Стомачната киселина содржи хлороводородна киселина, во која метален цинк лесно се раствора за да даде корозивен цинк хлорид. Но, карбоксилната група е далеку посилна киселина отколку амино групата. Средишната секција на рамката ја содржи информацијата како и податоци за останатите заглавја (пр. Типично за воени услови, информацијата не содржи податоци за местото и времето или пак, пуштањето на информацијата во јавност се одложува (на пр.оперативни цели), се додека трае опасноста истата да биде искористена од непријателски сили. Во оваа група се наоѓаат:

Одредени антибиотици се врзуваат и за рибозомите на патогенот. Генетскиот материјал, едноверижна РНК (евРНК) или едноверижна ДНК (евДНК), е сместен во централната празнина и се врзува за протеините со помош на електростатски интеракции помеѓу негативните полнежи на нуклеинската киселина и позитивните полнежи на протеините. Панкреасниот сок содржи голем број ферменти одговорни за разградба на протеините, мастите и јаглехидратите. Редот по кој овие нуклеотидни бази се поставени во молекулите на нуклеинските киселини претставува кодот за информацијата која се носи во истата молекула на нуклеинска киселина. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. α-аминокиселините во пептидите и белковините (со исклучок на пролинот) се состојат од карбоксилна киселина, односно група (-COOH) и амино (-NH) функционална група сврзани за истиот тетраедарски јаглероден атом. РНК може да се движи околу клетките на живите организми и поради ова служи како еден вид на генетски месинџер, пренесувајќи ја информацијата чувана во ДНК во клетката од јадрото до другите делови на клетката, каде се користи за биосинтеза на протеините. Иако во една нуклеинска киселина се среќаваат само четири различни видови на нуклеотидни бази, секоја ваква киселина содржи милиони бази приврзани за неа. Ждребката за редоследот во полуфиналињата, финалето, како и редоследот на гласање се одржа на 23 март 2010. Другите супстанции кои придонесуваат за вкусот на кефирот со пирувичната киселина, оцетната киселина, диацетил и ацетоинот (кои придонесуваат со вкус на "масленост"), лимонска киселина, ацеталдехид и амино киселини како резултат на распаѓање на протеините. Бидејќи не постои место за складирање на протеините или амино киселините, амино киселините мора да бидат присутни во исхраната. За време на транскрипцијата (препишувањето), информацијата која се содржи во генската ДНК се пренесува на слична молекула наречена РНК (рибонуклеинска киселина) во клеточното јадро. Човечкото тело содржи хемиски соединенија како што се вода, јаглеродни хидрати (шеќери, скроб и влакна), амино киселини (во протеините), масни киселини (во липидите) и нуклеински киселини (ДНК и РНК). Амино киселините му се потребни на телото за да произведува нови протеини (задржување на протеините) и да заменува оштетени протеини (одржување). Аминокиселини кои имаат тенденција да образуваат хеликсни конформации во протеините се метионинот, аланинот, леуцинот, глутаминската киселина и лизинот (познати како „MALEK“, според едно-буквениот аминокиселински код). Видот на РНК која ја содржи информацијата за создавање на протеин е наречена информациона РНК (mRNA, messenger RNA) бидејќи ја носи информацијата (или пораката) од ДНК надвор од јадрото во цитоплазмата. Примери за вакви супстанц се аминокиселините и протеините, кои имаат амино и карбоксилна група, како и самојонизирачките соединенија како водата и амонијакот. Во IPv4 (но не и во IPv6), хаш код се употребува за да се увериме дека информацијата која што пристигнува е точна. Аминокиселината содржи амино (NH) група. Во протеините, цинковите јони често се координираат со страничните синџири на аминокиселини од аспартинска киселина, глутаминска киселина, цистеин и хистидин. ДНК е носител на генетската (наследната) информација за синтеза на протеините, бидејќи истата е запишана во редоследот на азотните бази т.е. Стомачната киселина содржи хлороводородна киселина, во која метален цинк лесно се раствора за да даде корозивен цинк хлорид. Но, карбоксилната група е далеку посилна киселина отколку амино групата. Средишната секција на рамката ја содржи информацијата како и податоци за останатите заглавја (пр. Затоа, тРНК молекулите се од суштинско значење за процесот на транслација - биосинтеза на протеините во клетката во согласност со правилата на генетскиот код. Типично за воени услови, информацијата не содржи податоци за местото и времето или пак, пуштањето на информацијата во јавност се одложува (на пр.оперативни цели), се додека трае опасноста истата да биде искористена од непријателски сили. Генетскиот материјал, едноверижна РНК (евРНК) или едноверижна ДНК (евДНК), е сместен во централната празнина и се врзува за протеините со помош на електростатски интеракции помеѓу негативните полнежи на нуклеинската киселина и позитивните полнежи на протеините. Панкреасниот сок содржи голем број ферменти одговорни за разградба на протеините, мастите и јаглехидратите. Редот по кој овие нуклеотидни бази се поставени во молекулите на нуклеинските киселини претставува кодот за информацијата која се носи во истата молекула на нуклеинска киселина. Со врзувањето на антибиотикот за рибозомот се спречува синтезата на протеините на даден патоген, со што доаѓа до погрешно отчитување на редоследот на аминокиселините. α-аминокиселините во пептидите и белковините (со исклучок на пролинот) се состојат од карбоксилна киселина, односно група (-COOH) и амино (-NH) функционална група сврзани за истиот тетраедарски јаглероден атом. РНК може да се движи околу клетките на живите организми и поради ова служи како еден вид на генетски месинџер, пренесувајќи ја информацијата чувана во ДНК во клетката од јадрото до другите делови на клетката, каде се користи за биосинтеза на протеините. Иако во една нуклеинска киселина се среќаваат само четири различни видови на нуклеотидни бази, секоја ваква киселина содржи милиони бази приврзани за неа. Ждребката за редоследот во полуфиналињата, финалето, како и редоследот на гласање се одржа на 23 март 2010.