Гравитационата сила помеѓу две тела зависи:
правопропорционално од масите на телата и растојанието помеѓу нив. правопропорционално од масите на телата, а обратнопропорционално од квадратот на растојанието помеѓу телата. правопропорционално од масите на телата, а обратнопропорционално од растојанието помеѓу телата. само од масите на телата.
A B C D
Во 1687 година, Исак Њутн заклучил дека гравитационата сила е правопропорционална со масите на телата, а обратнопропорционално со квадратот од растојанието помеѓу центрите на телата, и тоа го потврдил со експеримент. Препокривањето помеѓу било кои две поларизациони состојби зависи единствено од растојанието помеѓу нивните локации во сферата. Кулонов закон ја квантифицира електростатската сила помеѓу две честички со тврдењето дека силата е пропорционална со производот на нивните полнежи и обратно пропорционално со квадратот на растојанието помеѓу нив. Експеримент на Кевендиш

Експериментот на Кевендиш, изведен во 1797 – 1798 година од страна на британскиот научник Хенри Кевендиш, бил првиот експеримент за мерење на гравитационата сила помеѓу две тела изведен во лабораторијата и првиот што дал точни вредности за гравитационата константа. Уште една дефиниција за гравитацијата е дека тоа е привлечна сила помеѓу две тела. Растојанието помеѓу две соседни гнезда обично е помеѓу 70 и 100 метри. Точната разлика помеѓу нив зависи од дисциплината. За пресметување на потенцијалната енергија што можат да се интегрира на гравитационата сила, чија големина е дадена од страна на Њутн е законот на гравитацијата, во однос на растојание "r" помеѓу две тела. Согласно Њутновиот закон за гравитација, силата на привлекување ("F") помеѓу две тела е правопропорционална на производот од нивните маси ("m" и "m"), и обратнопропорционална на растојанието помеѓу нив ("r") дигнато на квадрат:

Константата на пропорционалност, "G", е гравитациската константа. Растојанието помеѓу овие две порти е 960 метри, додека растојанието помеѓу портите на источниот и западниот ѕид е 750 метри. Два магнети ќе има потенцијална енергија во однос на едни со други и растојанието помеѓу нив, но ова исто така зависи од нивната ориентација. "μ" константата на пропорционалност, е гравитациониот параметар, дефинирана од масите на телата кои се земени во предвид и гравитационата константа, "G"; Погледајте подоле. Оваа сила, која зависи од масите на Сонцето и планетите како и од растојанијата меѓу нив, претставува основа за физичко интерпретирање на Кеплеровите закони. Оваа сила, која зависи од масите на Сонцето и планетите како и од растојанијата меѓу нив, претставува основа за физичко интерпретирање на Кеплеровите закони. Тогаш растојанието помеѓу "С" и "m" е растојанието помеѓу точките "С" и "D". Така се знаело дека растојанието помеѓу две мерења е два пати поголемо од растојанието од Земјата до Сонцето. Имаме две сили кои влијаат на оваа маса formula_10: гравитационата сила насочена кон сателитот и гравитационата сила насочена кон главното тело. Во овој случај, напонот помеѓу две тела е термодинамичка работа потребна за поместување на единица на полнеж меѓу нив. на време помеѓу настанот А и настан B е поголемо од растојанието помеѓу нив поделено со брзината на светлината), редоследот е сочуван (т.е. Иако ваквите сили се чини дека се прилично слаби, електростатичката сила помегу електронот и протонот кои заедно го сочинуваат водородниот атом, е околу 40 реда на големина посилно од гравитационата сила која дејствува помеѓу нив. Гравитационата потенцијална енергија помеѓу две тела во просторот се добива од сила притискан од масата "M" на друга маса "m" е даден со
каде што r е на позиција вектор од објектот со маса "M" на објект со маса "m"и "G" е гравитационо постојана. Разликата во патеката, разликата во растојанието поминато од секој сноп, создава фаза помеѓу нив. Законот за гравитација на Њутн вели дека постои гравитационата сила помеѓу две маси кои се еднакви по големина за секоја маса, и е усогласена со исцртување на две маси едни кон други. Интерферометријата овозможува големо аголно разложување (резолуција) бидејќи моќта на разложување зависи од растојанието помеѓу деловите, а не од нивната големина. нуклеони надвор од пополнет слој) мора да се додаде и заемнодејство помеѓу две тела. Во 1687 година, Исак Њутн заклучил дека гравитационата сила е правопропорционална со масите на телата, а обратнопропорционално со квадратот од растојанието помеѓу центрите на телата, и тоа го потврдил со експеримент. Моќта на бранот опаѓа со растојанието "R" од изворот - обратнопропорционално од квадратот на растојанието. Се што има маса - произведува гравитација, а таа сила зависи од масата на телата и нивната меѓусебна одалеченост. "μ" константата на пропорционалност, е гравитациониот параметар, дефинирана од масите на телата кои се земени во предвид и гравитационата константа, "G"; Погледајте подоле. Препокривањето помеѓу било кои две поларизациони состојби зависи единствено од растојанието помеѓу нивните локации во сферата. Кулонов закон ја квантифицира електростатската сила помеѓу две честички со тврдењето дека силата е пропорционална со производот на нивните полнежи и обратно пропорционално со квадратот на растојанието помеѓу нив. Поопшто, чекорот на орбиталниот распад може приближно да се пресмета со:

каде "r" е растојанието меѓу телата, "t" времето, "G" гавитационата константа, "c" е брзината на светлината, и "m" и "m" се масите на телата. Овој еднаквост е точно, без оглед на масите или композиции на телата. Околу две третини од телата беа идентификувани. "Превод: "...репулзивната сила со која топките меѓусебно си дејствуваат ја следи инверзната пропорција од квадратот на растојанието помеѓу топките..."

- "Second Mémoire sur l’Électricité et le Magnétisme". Експеримент на Кевендиш

Експериментот на Кевендиш, изведен во 1797 – 1798 година од страна на британскиот научник Хенри Кевендиш, бил првиот експеримент за мерење на гравитационата сила помеѓу две тела изведен во лабораторијата и првиот што дал точни вредности за гравитационата константа. За пресметување на потенцијалната енергија што можат да се интегрира на гравитационата сила, чија големина е дадена од страна на Њутн е законот на гравитацијата, во однос на растојание "r" помеѓу две тела. Кулон открил дека заемното дејство на две наелектризирани честички, која што ги содржи силата F, е еднаква со квадратот на растојанието помеѓу тие две честички. Интерферометријата овозможува големо аголно разложување (резолуција) бидејќи моќта на разложување зависи од растојанието помеѓу деловите, а не од нивната големина. Други разлики помеѓу различните поддисциплини на механиката, ја опфаќаат природата на телата кои се опишуваат. Уште една дефиниција за гравитацијата е дека тоа е привлечна сила помеѓу две тела. Слично како кај жаркарите, телата на реброносците се состојат од релативно дебел, желатинозен слој наречен мезоглеја, кој се наоѓа во сендвич помеѓу две епителни ткива. Етерот, како што Пирсон објаснил, физичарите сметале дека претставува всушност средината што би можеча да ги исполни празнините помеѓу телата и атомите на телата во надворешниот простор. Растојанието помеѓу две соседни гнезда обично е помеѓу 70 и 100 метри. Растојанието помеѓу овие две порти е 960 метри, додека растојанието помеѓу портите на источниот и западниот ѕид е 750 метри. Па така средната аномалија е:

Средното аголно движење може исто така да се изрази,

каде "μ" е гравитациониот параметар које зависи променливо од масите на телата, и "a" е големата полуоска на орбитата. Така се знаело дека растојанието помеѓу две мерења е два пати поголемо од растојанието од Земјата до Сонцето. Телата од внатрешниот појас се очекува да бидат помасивни од телата во надворешниот појас, па така астрономите очекуваат да пронајдат повеќе тела со големина како онаа на Ерида во орбити со голема закосеност. Диелектричната спроводливост може да се прикаже и како:

каде:

Кулоновиот закон е еден од основните закони на електростатиката кој го утврдил Шарл-Огистен де Кулон во 1785 година:
"Електричната сила "F" меѓу два точкести електрични полнежи (одбивна или привлечна, зависно од тоа дали телата се со еднакви или спротивни електрични полнежи) е пропорционална на количините на електричен полнеж "q", а обратно пропорционална на квадратот на растојанието "r" меѓу двете тела. " Гравитационата потенцијална енергија помеѓу две тела во просторот се добива од сила притискан од масата "M" на друга маса "m" е даден со
каде што r е на позиција вектор од објектот со маса "M" на објект со маса "m"и "G" е гравитационо постојана. Во 1687 година, Исак Њутн заклучил дека гравитационата сила е правопропорционална со масите на телата, а обратнопропорционално со квадратот од растојанието помеѓу центрите на телата, и тоа го потврдил со експеримент. Препокривањето помеѓу било кои две поларизациони состојби зависи единствено од растојанието помеѓу нивните локации во сферата. Се што има маса - произведува гравитација, а таа сила зависи од масата на телата и нивната меѓусебна одалеченост. "μ" константата на пропорционалност, е гравитациониот параметар, дефинирана од масите на телата кои се земени во предвид и гравитационата константа, "G"; Погледајте подоле. Поопшто, чекорот на орбиталниот распад може приближно да се пресмета со:

каде "r" е растојанието меѓу телата, "t" времето, "G" гавитационата константа, "c" е брзината на светлината, и "m" и "m" се масите на телата. Околу две третини од телата беа идентификувани. Овој еднаквост е точно, без оглед на масите или композиции на телата. Експеримент на Кевендиш

Експериментот на Кевендиш, изведен во 1797 – 1798 година од страна на британскиот научник Хенри Кевендиш, бил првиот експеримент за мерење на гравитационата сила помеѓу две тела изведен во лабораторијата и првиот што дал точни вредности за гравитационата константа. За пресметување на потенцијалната енергија што можат да се интегрира на гравитационата сила, чија големина е дадена од страна на Њутн е законот на гравитацијата, во однос на растојание "r" помеѓу две тела. Уште една дефиниција за гравитацијата е дека тоа е привлечна сила помеѓу две тела. Интерферометријата овозможува големо аголно разложување (резолуција) бидејќи моќта на разложување зависи од растојанието помеѓу деловите, а не од нивната големина. Слично како кај жаркарите, телата на реброносците се состојат од релативно дебел, желатинозен слој наречен мезоглеја, кој се наоѓа во сендвич помеѓу две епителни ткива. Моќта на бранот опаѓа со растојанието "R" од изворот - обратнопропорционално од квадратот на растојанието. Други разлики помеѓу различните поддисциплини на механиката, ја опфаќаат природата на телата кои се опишуваат. Етерот, како што Пирсон објаснил, физичарите сметале дека претставува всушност средината што би можеча да ги исполни празнините помеѓу телата и атомите на телата во надворешниот простор. Растојанието помеѓу две соседни гнезда обично е помеѓу 70 и 100 метри. Растојанието помеѓу овие две порти е 960 метри, додека растојанието помеѓу портите на источниот и западниот ѕид е 750 метри. Така се знаело дека растојанието помеѓу две мерења е два пати поголемо од растојанието од Земјата до Сонцето. Па така средната аномалија е:

Средното аголно движење може исто така да се изрази,

каде "μ" е гравитациониот параметар које зависи променливо од масите на телата, и "a" е големата полуоска на орбитата. Телата од внатрешниот појас се очекува да бидат помасивни од телата во надворешниот појас, па така астрономите очекуваат да пронајдат повеќе тела со големина како онаа на Ерида во орбити со голема закосеност. Гравитационата потенцијална енергија помеѓу две тела во просторот се добива од сила притискан од масата "M" на друга маса "m" е даден со
каде што r е на позиција вектор од објектот со маса "M" на објект со маса "m"и "G" е гравитационо постојана. "плимни сили" предизвикуваат напрегања кај двете тела и можно е да ги промени облиците на двете тела, а во крајни случаи, и едно од телата целосно да се распадне. Кулонов закон ја квантифицира електростатската сила помеѓу две честички со тврдењето дека силата е пропорционална со производот на нивните полнежи и обратно пропорционално со квадратот на растојанието помеѓу нив. Барањето на телата на Амундсен и тимот било отповикано во септември 1928 година од страна на норвешката влада, а телата никогаш не биле пронајдени. Систем од тела може да има внатрешна кинетичка енергија поради релативното движење на телата кои се наоѓаат во системот. Во 1687 година, Исак Њутн заклучил дека гравитационата сила е правопропорционална со масите на телата, а обратнопропорционално со квадратот од растојанието помеѓу центрите на телата, и тоа го потврдил со експеримент. "μ" константата на пропорционалност, е гравитациониот параметар, дефинирана од масите на телата кои се земени во предвид и гравитационата константа, "G"; Погледајте подоле. Експеримент на Кевендиш

Експериментот на Кевендиш, изведен во 1797 – 1798 година од страна на британскиот научник Хенри Кевендиш, бил првиот експеримент за мерење на гравитационата сила помеѓу две тела изведен во лабораторијата и првиот што дал точни вредности за гравитационата константа. За пресметување на потенцијалната енергија што можат да се интегрира на гравитационата сила, чија големина е дадена од страна на Њутн е законот на гравитацијата, во однос на растојание "r" помеѓу две тела. Имаме две сили кои влијаат на оваа маса formula_10: гравитационата сила насочена кон сателитот и гравитационата сила насочена кон главното тело. Уште една дефиниција за гравитацијата е дека тоа е привлечна сила помеѓу две тела. Вкупниот импулс на две судирни тела е зависи од појдовните системи. Користејќи ја оваа дефиниција, гравитационата потенцијална енергија на системот на масите "m" и "М" на растојание "r" користење на гравитационата константа "G" е
каде "К" е произволна константа зависи од изборот на податок од кои потенцијал се мери. Се што има маса - произведува гравитација, а таа сила зависи од масата на телата и нивната меѓусебна одалеченост. Гравитационата е вредноста која ја определува јачината на гравитационо поле создадена од определено тело, како и гравитационата сила која дејствува на телото кога е втурнато во гравитационото поле создадено од други тела. Гравитационата потенцијална енергија помеѓу две тела во просторот се добива од сила притискан од масата "M" на друга маса "m" е даден со
каде што r е на позиција вектор од објектот со маса "M" на објект со маса "m"и "G" е гравитационо постојана. Оваа сила, која зависи од масите на Сонцето и планетите како и од растојанијата меѓу нив, претставува основа за физичко интерпретирање на Кеплеровите закони. Оваа сила, која зависи од масите на Сонцето и планетите како и од растојанијата меѓу нив, претставува основа за физичко интерпретирање на Кеплеровите закони. Овој еднаквост е точно, без оглед на масите или композиции на телата. Законот за гравитација на Њутн вели дека постои гравитационата сила помеѓу две маси кои се еднакви по големина за секоја маса, и е усогласена со исцртување на две маси едни кон други. Исто така, гравитационата временска дилатација била измерена од разликата во височините помеѓу два часовници на само . Во практиката овие две положби означуваат дека ѓулето ја совладува гравитационата сила на планетата, и заминува во вселената. Исто така, доколку земеме дека потенцијалот на заемодејство меѓу две тела зависи само од модулот модулната разлика на координатите на тие тела formula_16, тогаш проникнува законот за запазување на механичката енергија на заемодејствувачките тела:

formula_17

Њутновите закони се основни закони на механиката. Па така средната аномалија е:

Средното аголно движење може исто така да се изрази,

каде "μ" е гравитациониот параметар које зависи променливо од масите на телата, и "a" е големата полуоска на орбитата. Соодветната 'реакција' е гравитационата сила која масата дејствува на планетата. Плимната сила како последица од масивен објект (Месечината, во овој случај) која влијае на мала честичка на површината на пространо тело (Земјата, во овој случај) е векторката разлика помеѓу гравитационата сила која потекнува од Месечината и делува на честичката, и гравитационата сила која би влијаела на честичката доколку истата би била во тежиштето на Земјата. Препокривањето помеѓу било кои две поларизациони состојби зависи единствено од растојанието помеѓу нивните локации во сферата. Специфичната топлина на врстите тела и течностите е непроменлива величина зависна само од хемиската структура на телата и независна од нивниот облик и големина. И покрај релативната близина на овие тела, само девет од нив имаат привидна величина под 6,5, што значи дека само 12 % од телата се видливи со голо око. Било која маса на Земјата е привлечена надолу од гравитационата сила на Земјата; Оваа сила уште се нарекува тежина.