Продукт на дигестијата на неутралните масти се:
глицерол + масни киселини. аминокиселини. глукоза + фруктоза. глукоза + глукоза.
A B C D
Ферментот липаза ги разградува маснотиите до "глицерол" и "масни киселини". Јаглехидратите се распаѓаат на моносахариди, протеините на аминокиселини, а мастите на глицерол и масни киселини. Тие особено се наоѓаат кај триглицеридите (три масни киселини кои се прикачени за стожерот на еден глицерол). Исто така, во зависност од местото на двојната врска во синџирот на масни киселини, незаситените масти се класифицираат како омега-3 или омега-6 масни киселини. Триглицерид

Триглицеридите се прости липиди, односно глицериди кои се естери меѓу трихидроксилниот алкохол глицерол и вишите масни киселини. "Прости липиди" се мастите (нарекувани често и триглицериди) кои претставуваат естери помеѓу трихидроксилниот алкохол глицерол и вишите масни киселини. Вишите масни киселини кои доаѓаат во природните масти можат да бидат незаситени или заситени. ), кои обично даваат цврсти масти, или со незаситени виши масни киселини (олеинска, линолна итн. Важен пример на оваа реакција е ослободувањето на масни киселини од глицерол во триглицеридната хидролиза, што се случува за време на сапонификацијата. Важен е и типот на масти во исхраната, а заситени масти и транс масни киселини го зголемуваат ризикот, додека полинезаситени и мононезаситени масти го намалуваат. Трансмасти

Трансмасти е заедничко име за незаситени масти со транс-изомер (Е-изомер) масни киселини. Мастите може да се класифицираат како заситени и незаситени масти во зависност од детализираната структура на вклучените масни киселини. Ензимите од панкреасниот сок го помагаат разложувањето (од видот на хидролиза) на јаглехидратите, белковините, липидите и нуклеинските киселини до нивните мономерни молекули - моносахариди, аминокиселини, глицерол, масни киселини и нуклеотиди. Една молекула на мастите од исхраната се состои од неколку масни киселини (кои се состојат од долги синџири од јаглеродни и водородни атоми) поврзани со глицерол. Попознати липиди во составот на клетката се неутралните масти и липоидите. Во индустријализираните општества, луѓето обично консумираат големи количества на преработени растителни масла, кои ја намалиле количината на неопходните масни киселини, заедно со премногу омега-6 масни киселини поврзани со омега-3 масни киселини. Повеќето сапуни се соли на натриумот од масни киселини. Се наоѓа како слободен или како естер на масни киселини. Во просек, вегетаријанците за разлика од невегетаријанците, конзумираат помалку калории и масти (особено заситени масни киселини), помалку калории, повеќе влакна, калиум и витамин Ц . глукоза, масни киселини и амино киселини за гориво за енергија и други намени). Повеќето масни киселини не се неопходни, што значи дека телото може да ги произведува кога му се потребни, воглавно од други масни киселини, но секогаш со проширување на енергија. Јаглеродните атоми во синџирите од масни киселини на заситените масти се поврзани со водородни атоми, додека некои јаглеродни атоми на незаситените масти се двојно поврзани, така што нивните молекули содржат релативно помал број на водородни атоми отколку заситена масна киселина од иста должина. Тие се вклучени во катаболизмот на многу долги масни киселини, разгранети масни киселини, D-амино киселини, полиамините, и биосинтезата на плазмалогени, кои се етер фосфолипиди од клучно значење за нормално функционирање на мозокот и белите дробови кај цицачите. Се одгледува како маслодајно растение поради присуството на масни киселини во семето. Маслинките(и маслиновото масло) се уште еден важен извор на незаситени масни киселини. Попознати липиди во составот на клетката се неутралните масти и липоидите. Во плазмата, исто така, има и аминокиселини што се производи на дигестијата на протеините. Глутарната киселина е присутна во живите организми, а се јавува како продукт на метаболизмот на некои аминокиселини, вклучувајќи ги лизин и триптофан. Ресорпција

Ресорпција е впивање, односно апсорпција на потребните хранливи материи кои настануваат како продукт од дигестијата во дигестивниот систем кај животните и се потребни за непречено функционирање на организмот. Станува збор за ароматичен индолен алкалоид изграден од двe идентични единици составени од кондензационен продукт на ароматичните аминокиселини триптофан и тирозин. Тој ја забавува дигестијата. Неутралните или задоволни клиенти оценети со 3-4 се најверојатно среќни со основната услуга, меѓутоа би сакале да имаат константен сет на пропратни услуги којшто го прават основниот продукт полесен или подобар за употреба. Дигестијата и ресорпцијата на храната завршуваат во дебелото црево. Функцијата на овие камења е дробење на храната што помага при дигестијата. ИТМ е тесноповрзан со процент на телесни масти и вкупните телесни масти. да јадете повеќе кога складираните масти се ниски, а помалку кога складираните масти се големи). аминокиселини. аминокиселини. Незаситените масти (на пр. Аминокиселини кои градат одреден хеликс може да се нанесат на хеликсно тркало, репрезентација која ги илустрира ориентациите на составните аминокиселини. Нестандардните аминокиселини се означени со "?") Дигестијата кај зебрата е неефикасна во разложувањето на храната и апсорпцијата на хранливи материи. Овие масти се нарекуваат заситени. Лептинот се произведува од адипозното ткиво за да сигнализира за складирањето на резерви на масти во телото и посредува во долготрајните контроли на апетит (да се јаде повеќе кога резервите на масти се ниски и помалку кога наслагите на масти се високи.) Авокадото е извор на заситени масти, мононезаситени масти и фитостероли, како што е бета-ситостерол. Важен е и типот на масти во исхраната, а заситени масти и транс масни киселини го зголемуваат ризикот, додека полинезаситени и мононезаситени масти го намалуваат. Овој софтверски продукт се вика SoDIS. Овој софтверски продукт се вика SoDIS. Неочекувано, тој открил дека распадот на неутралните К мезони не се покорува на CP симетријата. Кај катјонските и неутралните комплекси, централниот атом се именува на македонски без никаква наставка. Под дејство на ензимот инвертаза, сахарозата се дели на глукоза и фруктоза. Попознати липиди во составот на клетката се неутралните масти и липоидите. Генарално се смета за најомилен вкус, слаткоста речиси секогаш е направена од некој вид на шеќер, како што се глукоза или фруктоза, или дисахариди, на пример, сахароза), која е комбинација на молекулите на глукоза и фруктоза. Плодот на оскорушата содржи 11 до 14% шеќер (значително повеќе фруктоза отколку глукоза). Овие бактерии произведуваат киселина во присуство на ферментабилни јаглехидрати какви што се сахароза, фруктоза и глукоза. Крајниот резултат е разложување на нектарот на глукоза и фруктоза, и на тој начин се создава т.н. Сахароза

Сахарозата (шеќер од трска или обичен, кујнски шеќер) е дисахарид кој се состои од глукоза и фруктоза. Тој покажал дека шеќерите на медот и грозјето се исти (глукоза и фруктоза) и се различни од шеќерот од шеќерна трска (сахароза). Слаткиот вкус на медот доаѓа од моносахаридите фруктоза и глукоза, а блажината му е приближно иста со онаа на сахарозата. Исто така ја регулира млечната глукоза, протеините, и нивоата на масти, за да бидат секогаш достапни за фетусот. Ресорпција

Ресорпција е впивање, односно апсорпција на потребните хранливи материи кои настануваат како продукт од дигестијата во дигестивниот систем кај животните и се потребни за непречено функционирање на организмот. Наследна нетолерантност кон Фруктоза - Фруктосемија

Наследна нетолеранција на фруктоза (Hereditary Fructose Intolerance- HFI) е вродена грешка на метаболизмот на фруктоза предизвикана од недостаток на ензимот алдолаза Б. Наследната нетолеранција кон фруктоза се среќава и под имињата: Фруктосемија, Фруктоза алдолаза Б-недостаток, Фруктоза 1,6 недостаток на бифосфатна алдолаза. Ако гликонот на гликозидот е глукоза, тогаш молекулата е глукозид; ако е фруктоза, тогаш молекулата е фруктозид; ако е глукуронска киселина, тогаш молекулата е глукуронид; итн. Незрелата банана содржи 17-19% скроб и само 2-5% сахароза, глукоза и фруктоза, додека зрелата банана има само 1-4% скроб, а 17-18% од шеќерите. Глукоза транспортер

Глукоза транспортерите се широка група мембрански протеини кои го олеснуваат транспортот на глукоза низ цитоплазматската мембрана. Тој ја забавува дигестијата. Најголем број на неавтотрофни клетки се неспособни да создадат слободна глукоза поради неприкажување на глукоза-6-фосфатаза и, дополнително, се вклучени единствено во внесувањето и катаболизмот на глукоза. Инсулинот се користи за добивање фруктоза. Неутралните или задоволни клиенти оценети со 3-4 се најверојатно среќни со основната услуга, меѓутоа би сакале да имаат константен сет на пропратни услуги којшто го прават основниот продукт полесен или подобар за употреба. Глукоза-6-фосфатот се изомеризира до глукоза-1-фосфат (G-1-P) со помош на фосфоглукомутаза, а подоцна е активирана од UTP (уридин трифосфат) во вид на високоенергетскиот биосинтетски прекурсор UDP-глукоза (уридин дифосфат-глукоза):

Високоенергетското соединение UDP-глукоза се користи за пренос на глукозна единица до гранките од гликогенот. Дигестијата и ресорпцијата на храната завршуваат во дебелото црево. Во плазмата, исто така, има и аминокиселини што се производи на дигестијата на протеините. Скршнувањето од 52,8° одговара на смеса која се состои од 37% α-D-глукоза и 63% β-D-глукоза. Фруктоза

Фруктоза или овошен шеќер (латински: fructus-овошје, плод) е моносахарид изграден од 6 јаглеродни атоми (хексоза). Функцијата на овие камења е дробење на храната што помага при дигестијата. Глукоза транспортер

Глукоза транспортерите се широка група мембрански протеини кои го олеснуваат транспортот на глукоза низ цитоплазматската мембрана. Најголем број на неавтотрофни клетки се неспособни да создадат слободна глукоза поради неприкажување на глукоза-6-фосфатаза и, дополнително, се вклучени единствено во внесувањето и катаболизмот на глукоза. Исто така ја регулира млечната глукоза, протеините, и нивоата на масти, за да бидат секогаш достапни за фетусот. Глукоза-6-фосфатот се изомеризира до глукоза-1-фосфат (G-1-P) со помош на фосфоглукомутаза, а подоцна е активирана од UTP (уридин трифосфат) во вид на високоенергетскиот биосинтетски прекурсор UDP-глукоза (уридин дифосфат-глукоза):

Високоенергетското соединение UDP-глукоза се користи за пренос на глукозна единица до гранките од гликогенот. Скршнувањето од 52,8° одговара на смеса која се состои од 37% α-D-глукоза и 63% β-D-глукоза. Ензимот UDP-глукоза 6-дехидрогеназа ја катализира NAD(+)-зависната оксидација на UDP-глукоза во UDP-глукуронска киселина. трајно зголемување на нивото на глукоза во крвта. Глукоза

Глукозата (СHO) претставува гроздов шеќер. Обратно, при зголемено трошење глукоген и глукоза во клетките глукогенот од црн дроб се мобилизира и се добива глукоза која поминува низ крвта. Гликемија

Гликемија е концетрација на глукоза во крвта. Две молекули на АТФ се генерираат од секоја молекула на глукоза. Така на пример, "Methylophilus methylotrophus" расте добро на глукоза. Случајниот нуклеотид кој се користи за глукозна активација при процесот на синтеза на гликоген кај "E. coli" е ATP кој дава ADP-глукоза од глукоза-1-фосфат. Раствор на 5.4% глукоза е, исто така, Физиолошки раствор. Адреналинот го стимулира претворањето на складираниот гликоген во глукоза. По пат на глуконеогенеза, овие соединенија се претвораат повторно во глукоза. Попознати липиди во составот на клетката се неутралните масти и липоидите. Под дејство на ензимот инвертаза, сахарозата се дели на глукоза и фруктоза. Секое зрно скроб се состои од голем број молекули глукоза. Багремовиот мед содржи 40,35% левулоза и 35,98% глукоза. Растенијата го претвораат вишокот од глукоза во скроб. Во Август 1960, во Прага, Роберт К. Крејн за прв пат го претставил своето откритие на котранспортот натриум-глукоза, како механиззм за цревна абсорпција на глукоза. Пред да биде третиран се јавуваат високи нивоа на глукоза во крвта. Значи, во услови на хипогликемија, глукагонот го стимулира разградувањето на гликогенот до глукоза во црниот дроб и синтеза на глукоза од липиди и протеини (најчесто при гладување). Името глукокортикоид (глукоза + кортекс + стероид) е добиено од нивната функција во регулацијата на метаболизмот на глукоза, нивната синтеза во кората на надбубрежната жлезда и нивната стероидна структура.