Антителата се:
протеински молекули за поврзување на антигените. непознати агенси за организмот. имунолошки клетки. рецепторни молекули за поврзување на В-клетките.
A B C D
Аглутиногените ги имаат својствата на антигените, а аглутинините на антителата. Хуморалната (антитела) реакција е дефинирана како интеракција меѓу антителата и антигените. Овој тест се заснова на врзувањето на антителата од крвта на пациентот со антигените кои се врзани за подлогата. Специфичната врска меѓу антителата и антигените има направено одлична алатка во откривањето на супстанции во различноста на техниките за дијагноза. Прионите се заразни протеински молекули кои не содржат нуклеински киселини. Антигените се молекули на кои телото реагира со производство на антитела, високоспецифични протеини познати и како имуноглобулини. Терцијарната структура се однесува на тродимензионална структура на мономерни и мултимерни протеински молекули. Во етитроцитите открил исто така две специфични аглутини (А и α, В и β) реагираат меѓусебно врз принципот на кој реагираат антигените и антителата. Меѓутоа, во поново време, кога се говори за квартерна структура на протеините се мисли на интеракција помеѓу два или повеќе протеина, а сите агрегати на протеински молекули се разгледуваат како протеински комплекси. Рибозомот е веројатно најголемата молекуларна машина, составена од неколку РНК и мноштво на протеински молекули. Тие се димерни соединенија кои се формирани со поврзување на две молекули на фенилпропаноиден дериват. ДНК се транскрибира во информациони РНК молекули (иРНК), кои патуваат во рибозомот каде што се користат како шаблон за синтеза на протеински нишки. Кај многу бактерии се среќава и Ѕ-слој од ригидно аранжирани протеински молекули, кој ја покрива надворешноста на клетката. Што е поголема стабилноста на одредена иРНК молекула толку повеќе протеински молекули можат да се продуцираат од таа иРНК. Повеќето ензими се протеински молекули кои имаат специфична каталитичка улога во хемиските реакции кои се случуваат во живите организми. S-слојот е составен од цврсти нишки на протеински молекули кои ја покриваат надворешната страна на клетката како оклоп. Цврсти материи се карактеризираат со висок степен на поврзаност помеѓу нивните молекули, и течности имаат пониски за поврзување на нивните структурни блокови. Дистрофинот е одговорен за поврзување на цитоскетот на секое мускулно влакно со основната базална ламина ( екстрацелуларна матрица ), преку протеински комплекс кој содржи многу подединици. Целосната вирусна честичка, наречена вирион, се состои од нуклеинска киселина (РНК или ДНК) во заштитна обвивка од протеински молекули наречена "капсид". Процесот го катализира голем протеински комплекс наречен сплајсозом, кој се состои од повеќе протеини и мали јадрени РНК молекули, кои ги препознаваат местата за слајсинг во секвенцата на пре-иРНК. B клетките произведуваат антитела кои се сврзуваат со антигените за да ги уништат. Производството на антитела продолжува за неколку денови или месеци, сѐ додека не се уништат антигените. Антителата припаѓаат на гама глобулините. Терапевтските вакцини се создадени за да го разбудат имунолошкиот систем против вирусите или антигените. Постојат големи бази на податоци за протеински секвенци кои ги складираат и систематизираат досега познатите протеински секвенци. Антитело

Антителата (или имуноглобулини) се серумски гликобелковинии т.е. Антителата припаѓаат на гама глобулините. Понекогаш се додаваат специјални агенси за регулирање на железото. Создадените антитела долго се задржуваат во телесните течности на организмот, така што при повторно заболување ослободените отровни материи (антигени) од страна на микроорганизмите ќе бидат неутрализирани од страна на антителата (рекција антиген-антитело). Со силни агенси за намалување, формира полиселениди. Друго предложено решение е да се користат агенси за биолошка контрола. Ја пренесуваат сензитивните лимфоцити, а никогаш антителата. Бакарни соединенија се користат како бактериостатски агенси, фунгициди и конзерванси за дрво. Општо земено, овие агенси се покажаа побезбедни отколку јонизираните контрастни агенси кај радиографијата со рендгенски зраци или КТГ. Една од таквите дефиниции е дека заболувањето претставува нарушување на нормалниот живот на организмот под влијание на штетните фактори (агенси) и се карактеризира со намалена работна способност и намалено прилагодување кон надворешната средина. Од антителата, 90% имаат забележливо анти-нуклеарно антитело . Најпрво користени агенси обично се B- блокерите. Дополнително, се администрираат антифунгални агенси, интравенски имуноглобулини. се се уште непознати). Rh антителата се безопасни сè до втората или натамошна бременост на жената. Тука се вклучени антителата, џиновскиот мускулен протеин титин и рецептор тирозинските кинази. Антителата против GAD (глутамат декарбоскилаза) се 80% позитивни кај пациенти со ПЕРМ. Контрастните агенси за МРИ имаат парамагнетни својства, на пр. Овој тест се заснова на врзувањето на антителата од крвта на пациентот со антигените кои се врзани за подлогата. Причините за настанување се непознати, но се претпоставува алергиска патогенеза. Точните причини за напуштањето на овнот (; , "емболос") се непознати. Точните причини за напуштањето на овнот (; , "емболос") се непознати. Датумот и околностите за основањето на градот се непознати. Отпорност на антибиотици се јавува за повеќе агенси, како макролиди, клиндамицин и рифампин. Во моментов сите агенси за радиоконтраст растворливи во вода се засноваат на јод. Антителата се специфични протеини ослободени од одредена класа на имуни клетки (Б лимфоцити). Кортизонот ги отстранува оштетените имунолошки клетки и ѝ допушта на косата да расте. Ова предизвикува воспалителни процеси, стимулирајќи други имунолошки клетки и решливи фактори како цитокини и антитела. Измиените црвени крвни клетки се отстранети од плазма протеини кои би станале цел на антителата на пациентот што овозможуваат трансфузија да се изврши безбедно. Вроден имунолошки систем

Вроден имунолошки систем или неспецифичен имунолошки систем ги вклучува имунолошките механизми кои се присутни во организмот уште од раѓање. Антитело

Антителата (или имуноглобулини) се серумски гликобелковинии т.е. Анализата на крвта на анти-ДНК антителата-која покажува дали имате антитела за нормална генетска содржина во одредени клетки-е крајниот метод за утврдување на лупусот. Антителата припаѓаат на гама глобулините. Сепак, еднакво важна е клеточната реакција, која не само што може да ги уништи заразените клетки, туку е и од клучно значење во контролата на реакцијата на антителата. Ја пренесуваат сензитивните лимфоцити, а никогаш антителата. Од антителата, 90% имаат забележливо анти-нуклеарно антитело . Rh антителата се безопасни сè до втората или натамошна бременост на жената. Тука се вклучени антителата, џиновскиот мускулен протеин титин и рецептор тирозинските кинази. Антителата против GAD (глутамат декарбоскилаза) се 80% позитивни кај пациенти со ПЕРМ. Во кандидатите за ХТКС се вклучени и педијатриски случаи каде пациентите имаат вродена мана како што е голем имунолошки недостаток или вродена неутропенија со недостаток на матични клетки исто така вклучува и деца или возрасни со апластична анемија кои ги изгубиле нивните матични клетки по раѓањето. После неколку дена повторно доаѓа до раст на антителата. Аглутиногените ги имаат својствата на антигените, а аглутинините на антителата. Се верува дека штетата е предизвикана од сопствениот имунолошки систем на пациентот. Хуморалната (антитела) реакција е дефинирана како интеракција меѓу антителата и антигените. Новоформираната клетки се генетски клонови на мајчините клетки. Крвните матични клетки (или хематопоетични матични клетки) се најпроучена група на возрасни матични клетки. Стапките на симптоматските инфекции се зголемени кај постарата популација поради ослабнат имунолошки систем. Имунолози се и доктори кои, на пример, третираат пациенти со нарушен имунолошки систем. Ова се јавува кај лицата чиј имунолошки систем е ослабен, најчесто поради хемотерапија. Матичните клетки создаваат прогениторни клетки односно клетки кои не се обновуваат самите, но можат да создадат неколку видови на клетки. В-клетките се одговорни за производството на антитела во т.н. Преку рецепторни молекули на нивните површини, лимфоцитите се во можност да врзуваат антигени (туѓи супстанци или микроорганизми) и да помагаат за нивното отстранување. Тие се димерни соединенија кои се формирани со поврзување на две молекули на фенилпропаноиден дериват. Клетките од В-тип, од друга страна, секретираат база. Цврсти материи се карактеризираат со висок степен на поврзаност помеѓу нивните молекули, и течности имаат пониски за поврзување на нивните структурни блокови. За жал тоа не важи и за заболување од грипот В, бидејќи овие вируси не содржат М2 молекули. Спаѓа во групата на хистамински H рецепторни антагонисти. Присуството на AU-богатите елементи кај некои иРНК молекули, во клетките на цицачите, може да ги дестабилизира тие иРНК молекули преку дејството на разни протеини кои се врзуваат за овие секвенци и стимулираат отстранување на поли(А) опашката. Во етитроцитите открил исто така две специфични аглутини (А и α, В и β) реагираат меѓусебно врз принципот на кој реагираат антигените и антителата. Постојат рецепторни полиња за невроните од I, II, III и IV ред. Вториот процес вклучува директно поврзување на хром (V), произведен со редукција на клетките и хром (IV) соединенија со ДНК . Селективни естрогенски рецепторни модулатори

Селективните естрогенски рецепторни модулатори (СЕРМ) се лиганди за естрогенскиот рецептор кои имаат агонистичка активност во едно ткиво, но може да имаат антагонистичка или никаква активност во друго ткиво. Антителата припаѓаат на гама глобулините. Терапијата ги декомпресира ткивата и ја менува формата на клетките со што тие доставуваат различни РНК гласници, се размножуваат и создаваат молекули на ЕЦМ. Антитело

Антителата (или имуноглобулини) се серумски гликобелковинии т.е. Гориво користат и клетките на живите организми, во процесот познат како клеточно дишење, каде органските молекули оксидираат и испуштаат искористлива енергија. Исфрлениот електрон (кој сега е богат со енергија) го прифаќаат другите специфични молекули во клетките кои служат како електронски пренесувачи. Бидејќи го содржат целокупниот наследен материјал, клетките се способни за саморепродукција (делба на клетките). Бактериските сигнали доведуваат до свиткување на врвот од коренчињата, нарушување на клеточниот ѕид на клетките и поврзување на бактеријата со ендоплазматичниот ретикулум на домаќинот. Таквите молекули се џиновски молекули, односно "макромолекули" или полимерни молекули. Така, регулацијата на pH се постигнува со менување на активноста на клетките од А- и В-тип, што одредува дали бикарбонатот ќе се реапсорбира или секретира. Новоформираните ДНК молекули се токму истиот кој обезбедува дека новите клетки ги имаат истите копии од гените и својствата, како и клетките од кои потекнуваат. Клетките на цицачите имаат два типа на митохондријални рРНК молекули (12S и 16S) и 4 типа на цитоплазматски рРНК (28S, 5.8S, 18S, и 5S). Третманот вклучува лекови како инхибитори на протонската пумпа, H рецепторни антагонисти или антациди. Овој тест се заснова на врзувањето на антителата од крвта на пациентот со антигените кои се врзани за подлогата.