Феромагнетиците се супстанции каде магнетната пермеабилност µ е:
µ >> 1 µ > 1 µ < 1 µ = 1
A B C D
Ова е µ нуклеарниот магнет. Очекувана вредност на AR(1) процесот е:

Ε(y) = µ = ϕ/1-ϕ

Овој резултат има две импликации за y. Прво, средината на y постои ако ф ≠ 1. Проширување на аголна фреквенција "ω" = 2 "π c / λ" и електричната константа "ε" = 1"/"("µ" "c"), со што се намалува со:

каде што "λ" е на бранова должина, "c" е брзината на светлината во вакуум и "κ" = "µ" "c / "(2 "π") = 59.95849 Ω ≈ 60.0 Ω е новa воведенa константа (единици оми или реципрочната сименс, како што "т λ κ" = "ε" останува безединици). На пример, мионот се распаѓа според релацијата µ → e + ν + ν. Втората подгрупа од лептони е подгрупата на неутрина. Такви параметри најчесто се аритметичката средина на масата (µ или М), варијансата (∂2) или пропорцијата на масата (P). Во првата подгрупа спаѓаат електронот (e), мионот (µ, нарекуван и ми-мезон) и тау-честичката (τ). Различните централни тенденции се прикажуваат со разликите во µ. Разликите во σ резултираат со функции на густина со различни ширини. Поточно, стои дека како што "n" се зголемува, распоредот на разликата помеѓу просекот на примерокот S и неговиот лимит "µ", кога ќе се помножи со факторот √"n" (тоа е √"n" (S − "µ")),ќе се добие приближно нормален распоред со средна вредност 0 и варијанса σ. За доволно голем број на примероци распоредот на аритметичките средини на примероците е приближно нормален со средна вредност "µ" и варијанса σ. Корисноста на теоремата е дека распоредот на √"n"(S − "µ") пристапува нормално без оглед на обликот на распоредот на поединечниот X.

Други дополнителни теореми кои ја опишуваат централната гранична теорема се :

Lindeberg–Lévy ЦГТ

Lyapunov ЦГТ

Lindeberg ЦГТ

Multidimensional ЦГТ

Централната гранична теорема има интересна историја. Според законот на големи броеви, во просек примерокот конвергира на веројатност и речиси сигурно на очекуваната вредност "µ" како "n" → ∞. X е нормална случајна променлива со кумулативна функција на распоред F (X), а a и b се две можни вредности на X, при што а < b. 

За да може да се врши споредба на распоредите, потребно е нормалниот распоред да има единечен облик, односно облик кој не зависи од параметрите µ и σ Нормалниот распоред кој има ист облик и секогаш иста вредност на параметрите (µ=0, σ =1) , се нарекува стандарден нормален распоред. Имаат бела боја и се големи околу 4 µ. Тие содржат ткивна материја серотонин и ензим тромбокиназа, кои лесно се ослободуваат при кршење на плочката. Класичната централна гранична теорема ја опишува големината и распоредниот облик на стохастички флуктуации околу детерминистичкиот број "µ" во текот на оваа конвергенција. Како и нивниот домашен потомок, ламата, гванакото има два кожува - горниот има заштитна улога и е погруб, додека долниот е помек, со пречник 16-18 µ најквалитетниот кашмир. Зомерфелд првично ја определил константата на фината структура "α" како:

каде "e" е елементарниот полнеж, "ε" е диелектричната константа (која се нарекува и пермитивност на просторот), и "μ" е магнетната константа (наречена и магнетна пермеабилност на просторот). Во следните години, и други научници започнале да користат различни ознаки:
n, m и µ. Постепено преовладала ознаката n.

За видливата светлина повеќето прозрачни средини имаат показатели кои се со вредности меѓу 1 и 2. Длабочината на навлегувањето на добар проводник може да се пресмета преку следнава равенка:

каде δ е длабочината на навлегувањето (m), "f" е фреквенцијата (Hz), μ е магнетната пермеабилност на материјалот (H/m), и σ е електрична спроводливост на материјалот (S/m). Нормалниот распоред на веројатноста претставува големо множество на распореди, секој со единствена спецификација за параметрите µ и σ
• Средина на случајната променлива е µ
• Варијансата на случајната променлива е σ
• Доколку ја знаеме средината и варијансата, можеме да го дефинираме нормалниот распоред со користење на ознаката 
• Коефициентот на асиметрија α3=0, а коефициентот на сплоснатост α4=3

• Функцијата на густина на веројатноста е унимодална (М=Ме=Мо)
Нормалниот распоред е симетричен. Ако ја тестираме хипотезата за аритметичката средина на масата (М) ако масата е голема, како критериум за тестирање ќе се примени аритметичка средина на примерокот (µ) преку статистиката на z-тестот или студентов т-тестот во зависност на големината на примерокот. Показателот на прекршување за електромагнетното зрачење е добиен како:
каде "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната пермеабилност. брановата импеданса на рамнински електромагнетен бран во неспроводна средина е определен од:
каде formula_30 е брановата импеданса во вакуум, "μ" и "ϵ" се апсолутната диелектрична константа и магнетна пермеабилност на средината, "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната магнетна пермеабилност. Покрај тоа P нуди кумулативна и квантил функција за q.
Да претпоставиме дека имаме P независни набљудувања од нормална распределба со средна вредност µ и варијанса σ. Нека w биде опсегот за овој збир т.е. Симболот „µg“ е утврден во Меѓународниот систем на мерни единици и често се применува во научната литература, но организациите како Заедничката комисија (JCAHO) од САД препорачуваат да не се користи во болници бидејќи рачно напишан, симболот µ наликува на m, што може да доведе до илјадакратно предозирање. Тоа вклучува железо, никел, кобалт, некои легури од ретки земни метали, и некои природни минерали како што е магнетитот.. Феромагнетиците се само оние материјали кои се привлечени кон магнетот доволно силно за да  бидат  вообичаени  се сметаат за магнетни, сите други супстанции, одговараат слабо на  магнетното поле. Оттука ако знаеме n-1 од вредностите (xi - x̅) :

Бидејќи можеме да ја одредиме n-тата големина ако ги знаеме преостанатите n-1 големини, велиме дека има n-1 степени на слобода – независни вредности – за пресметување на s. Во спротивно, ако µ беше непозната, можевме да ја пресметаме оценетата вредност на σ со користење на големините
(x – M), (x – M), … , (x – M) при што секоја од нив е независна. Магнетната резонанција е релативно нова технологија. Ова е µ нуклеарниот магнет. Очекувана вредност на AR(1) процесот е:

Ε(y) = µ = ϕ/1-ϕ

Овој резултат има две импликации за y. Прво, средината на y постои ако ф ≠ 1. Проширување на аголна фреквенција "ω" = 2 "π c / λ" и електричната константа "ε" = 1"/"("µ" "c"), со што се намалува со:

каде што "λ" е на бранова должина, "c" е брзината на светлината во вакуум и "κ" = "µ" "c / "(2 "π") = 59.95849 Ω ≈ 60.0 Ω е новa воведенa константа (единици оми или реципрочната сименс, како што "т λ κ" = "ε" останува безединици). На пример, мионот се распаѓа според релацијата µ → e + ν + ν. Втората подгрупа од лептони е подгрупата на неутрина. Такви параметри најчесто се аритметичката средина на масата (µ или М), варијансата (∂2) или пропорцијата на масата (P). Во првата подгрупа спаѓаат електронот (e), мионот (µ, нарекуван и ми-мезон) и тау-честичката (τ). Различните централни тенденции се прикажуваат со разликите во µ. Разликите во σ резултираат со функции на густина со различни ширини. Поточно, стои дека како што "n" се зголемува, распоредот на разликата помеѓу просекот на примерокот S и неговиот лимит "µ", кога ќе се помножи со факторот √"n" (тоа е √"n" (S − "µ")),ќе се добие приближно нормален распоред со средна вредност 0 и варијанса σ. За доволно голем број на примероци распоредот на аритметичките средини на примероците е приближно нормален со средна вредност "µ" и варијанса σ. Корисноста на теоремата е дека распоредот на √"n"(S − "µ") пристапува нормално без оглед на обликот на распоредот на поединечниот X.

Други дополнителни теореми кои ја опишуваат централната гранична теорема се :

Lindeberg–Lévy ЦГТ

Lyapunov ЦГТ

Lindeberg ЦГТ

Multidimensional ЦГТ

Централната гранична теорема има интересна историја. Според законот на големи броеви, во просек примерокот конвергира на веројатност и речиси сигурно на очекуваната вредност "µ" како "n" → ∞. X е нормална случајна променлива со кумулативна функција на распоред F (X), а a и b се две можни вредности на X, при што а < b. 

За да може да се врши споредба на распоредите, потребно е нормалниот распоред да има единечен облик, односно облик кој не зависи од параметрите µ и σ Нормалниот распоред кој има ист облик и секогаш иста вредност на параметрите (µ=0, σ =1) , се нарекува стандарден нормален распоред. Имаат бела боја и се големи околу 4 µ. Тие содржат ткивна материја серотонин и ензим тромбокиназа, кои лесно се ослободуваат при кршење на плочката. Класичната централна гранична теорема ја опишува големината и распоредниот облик на стохастички флуктуации околу детерминистичкиот број "µ" во текот на оваа конвергенција. Како и нивниот домашен потомок, ламата, гванакото има два кожува - горниот има заштитна улога и е погруб, додека долниот е помек, со пречник 16-18 µ најквалитетниот кашмир. Зомерфелд првично ја определил константата на фината структура "α" како:

каде "e" е елементарниот полнеж, "ε" е диелектричната константа (која се нарекува и пермитивност на просторот), и "μ" е магнетната константа (наречена и магнетна пермеабилност на просторот). Во следните години, и други научници започнале да користат различни ознаки:
n, m и µ. Постепено преовладала ознаката n.

За видливата светлина повеќето прозрачни средини имаат показатели кои се со вредности меѓу 1 и 2. Длабочината на навлегувањето на добар проводник може да се пресмета преку следнава равенка:

каде δ е длабочината на навлегувањето (m), "f" е фреквенцијата (Hz), μ е магнетната пермеабилност на материјалот (H/m), и σ е електрична спроводливост на материјалот (S/m). Нормалниот распоред на веројатноста претставува големо множество на распореди, секој со единствена спецификација за параметрите µ и σ
• Средина на случајната променлива е µ
• Варијансата на случајната променлива е σ
• Доколку ја знаеме средината и варијансата, можеме да го дефинираме нормалниот распоред со користење на ознаката 
• Коефициентот на асиметрија α3=0, а коефициентот на сплоснатост α4=3

• Функцијата на густина на веројатноста е унимодална (М=Ме=Мо)
Нормалниот распоред е симетричен. Ако ја тестираме хипотезата за аритметичката средина на масата (М) ако масата е голема, како критериум за тестирање ќе се примени аритметичка средина на примерокот (µ) преку статистиката на z-тестот или студентов т-тестот во зависност на големината на примерокот. Показателот на прекршување за електромагнетното зрачење е добиен како:
каде "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната пермеабилност. брановата импеданса на рамнински електромагнетен бран во неспроводна средина е определен од:
каде formula_30 е брановата импеданса во вакуум, "μ" и "ϵ" се апсолутната диелектрична константа и магнетна пермеабилност на средината, "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната магнетна пермеабилност. Покрај тоа P нуди кумулативна и квантил функција за q.
Да претпоставиме дека имаме P независни набљудувања од нормална распределба со средна вредност µ и варијанса σ. Нека w биде опсегот за овој збир т.е. Симболот „µg“ е утврден во Меѓународниот систем на мерни единици и често се применува во научната литература, но организациите како Заедничката комисија (JCAHO) од САД препорачуваат да не се користи во болници бидејќи рачно напишан, симболот µ наликува на m, што може да доведе до илјадакратно предозирање. Тоа вклучува железо, никел, кобалт, некои легури од ретки земни метали, и некои природни минерали како што е магнетитот.. Феромагнетиците се само оние материјали кои се привлечени кон магнетот доволно силно за да  бидат  вообичаени  се сметаат за магнетни, сите други супстанции, одговараат слабо на  магнетното поле. Оттука ако знаеме n-1 од вредностите (xi - x̅) :

Бидејќи можеме да ја одредиме n-тата големина ако ги знаеме преостанатите n-1 големини, велиме дека има n-1 степени на слобода – независни вредности – за пресметување на s. Во спротивно, ако µ беше непозната, можевме да ја пресметаме оценетата вредност на σ со користење на големините
(x – M), (x – M), … , (x – M) при што секоја од нив е независна. Магнетната резонанција е релативно нова технологија. Ова е µ нуклеарниот магнет. Очекувана вредност на AR(1) процесот е:

Ε(y) = µ = ϕ/1-ϕ

Овој резултат има две импликации за y. Прво, средината на y постои ако ф ≠ 1. Проширување на аголна фреквенција "ω" = 2 "π c / λ" и електричната константа "ε" = 1"/"("µ" "c"), со што се намалува со:

каде што "λ" е на бранова должина, "c" е брзината на светлината во вакуум и "κ" = "µ" "c / "(2 "π") = 59.95849 Ω ≈ 60.0 Ω е новa воведенa константа (единици оми или реципрочната сименс, како што "т λ κ" = "ε" останува безединици). На пример, мионот се распаѓа според релацијата µ → e + ν + ν. Втората подгрупа од лептони е подгрупата на неутрина. Такви параметри најчесто се аритметичката средина на масата (µ или М), варијансата (∂2) или пропорцијата на масата (P). Во првата подгрупа спаѓаат електронот (e), мионот (µ, нарекуван и ми-мезон) и тау-честичката (τ). Различните централни тенденции се прикажуваат со разликите во µ. Разликите во σ резултираат со функции на густина со различни ширини. Поточно, стои дека како што "n" се зголемува, распоредот на разликата помеѓу просекот на примерокот S и неговиот лимит "µ", кога ќе се помножи со факторот √"n" (тоа е √"n" (S − "µ")),ќе се добие приближно нормален распоред со средна вредност 0 и варијанса σ. За доволно голем број на примероци распоредот на аритметичките средини на примероците е приближно нормален со средна вредност "µ" и варијанса σ. Корисноста на теоремата е дека распоредот на √"n"(S − "µ") пристапува нормално без оглед на обликот на распоредот на поединечниот X.

Други дополнителни теореми кои ја опишуваат централната гранична теорема се :

Lindeberg–Lévy ЦГТ

Lyapunov ЦГТ

Lindeberg ЦГТ

Multidimensional ЦГТ

Централната гранична теорема има интересна историја. Според законот на големи броеви, во просек примерокот конвергира на веројатност и речиси сигурно на очекуваната вредност "µ" како "n" → ∞. X е нормална случајна променлива со кумулативна функција на распоред F (X), а a и b се две можни вредности на X, при што а < b. 

За да може да се врши споредба на распоредите, потребно е нормалниот распоред да има единечен облик, односно облик кој не зависи од параметрите µ и σ Нормалниот распоред кој има ист облик и секогаш иста вредност на параметрите (µ=0, σ =1) , се нарекува стандарден нормален распоред. Имаат бела боја и се големи околу 4 µ. Тие содржат ткивна материја серотонин и ензим тромбокиназа, кои лесно се ослободуваат при кршење на плочката. Класичната централна гранична теорема ја опишува големината и распоредниот облик на стохастички флуктуации околу детерминистичкиот број "µ" во текот на оваа конвергенција. Како и нивниот домашен потомок, ламата, гванакото има два кожува - горниот има заштитна улога и е погруб, додека долниот е помек, со пречник 16-18 µ најквалитетниот кашмир. Зомерфелд првично ја определил константата на фината структура "α" како:

каде "e" е елементарниот полнеж, "ε" е диелектричната константа (која се нарекува и пермитивност на просторот), и "μ" е магнетната константа (наречена и магнетна пермеабилност на просторот). Во следните години, и други научници започнале да користат различни ознаки:
n, m и µ. Постепено преовладала ознаката n.

За видливата светлина повеќето прозрачни средини имаат показатели кои се со вредности меѓу 1 и 2. Длабочината на навлегувањето на добар проводник може да се пресмета преку следнава равенка:

каде δ е длабочината на навлегувањето (m), "f" е фреквенцијата (Hz), μ е магнетната пермеабилност на материјалот (H/m), и σ е електрична спроводливост на материјалот (S/m). Нормалниот распоред на веројатноста претставува големо множество на распореди, секој со единствена спецификација за параметрите µ и σ
• Средина на случајната променлива е µ
• Варијансата на случајната променлива е σ
• Доколку ја знаеме средината и варијансата, можеме да го дефинираме нормалниот распоред со користење на ознаката 
• Коефициентот на асиметрија α3=0, а коефициентот на сплоснатост α4=3

• Функцијата на густина на веројатноста е унимодална (М=Ме=Мо)
Нормалниот распоред е симетричен. Ако ја тестираме хипотезата за аритметичката средина на масата (М) ако масата е голема, како критериум за тестирање ќе се примени аритметичка средина на примерокот (µ) преку статистиката на z-тестот или студентов т-тестот во зависност на големината на примерокот. Показателот на прекршување за електромагнетното зрачење е добиен како:
каде "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната пермеабилност. брановата импеданса на рамнински електромагнетен бран во неспроводна средина е определен од:
каде formula_30 е брановата импеданса во вакуум, "μ" и "ϵ" се апсолутната диелектрична константа и магнетна пермеабилност на средината, "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната магнетна пермеабилност. Покрај тоа P нуди кумулативна и квантил функција за q.
Да претпоставиме дека имаме P независни набљудувања од нормална распределба со средна вредност µ и варијанса σ. Нека w биде опсегот за овој збир т.е. Симболот „µg“ е утврден во Меѓународниот систем на мерни единици и често се применува во научната литература, но организациите како Заедничката комисија (JCAHO) од САД препорачуваат да не се користи во болници бидејќи рачно напишан, симболот µ наликува на m, што може да доведе до илјадакратно предозирање. Тоа вклучува железо, никел, кобалт, некои легури од ретки земни метали, и некои природни минерали како што е магнетитот.. Феромагнетиците се само оние материјали кои се привлечени кон магнетот доволно силно за да  бидат  вообичаени  се сметаат за магнетни, сите други супстанции, одговараат слабо на  магнетното поле. Оттука ако знаеме n-1 од вредностите (xi - x̅) :

Бидејќи можеме да ја одредиме n-тата големина ако ги знаеме преостанатите n-1 големини, велиме дека има n-1 степени на слобода – независни вредности – за пресметување на s. Во спротивно, ако µ беше непозната, можевме да ја пресметаме оценетата вредност на σ со користење на големините
(x – M), (x – M), … , (x – M) при што секоја од нив е независна. Магнетната резонанција е релативно нова технологија. Ова е µ нуклеарниот магнет. Очекувана вредност на AR(1) процесот е:

Ε(y) = µ = ϕ/1-ϕ

Овој резултат има две импликации за y. Прво, средината на y постои ако ф ≠ 1. Проширување на аголна фреквенција "ω" = 2 "π c / λ" и електричната константа "ε" = 1"/"("µ" "c"), со што се намалува со:

каде што "λ" е на бранова должина, "c" е брзината на светлината во вакуум и "κ" = "µ" "c / "(2 "π") = 59.95849 Ω ≈ 60.0 Ω е новa воведенa константа (единици оми или реципрочната сименс, како што "т λ κ" = "ε" останува безединици). На пример, мионот се распаѓа според релацијата µ → e + ν + ν. Втората подгрупа од лептони е подгрупата на неутрина. Такви параметри најчесто се аритметичката средина на масата (µ или М), варијансата (∂2) или пропорцијата на масата (P). Во првата подгрупа спаѓаат електронот (e), мионот (µ, нарекуван и ми-мезон) и тау-честичката (τ). Различните централни тенденции се прикажуваат со разликите во µ. Разликите во σ резултираат со функции на густина со различни ширини. Поточно, стои дека како што "n" се зголемува, распоредот на разликата помеѓу просекот на примерокот S и неговиот лимит "µ", кога ќе се помножи со факторот √"n" (тоа е √"n" (S − "µ")),ќе се добие приближно нормален распоред со средна вредност 0 и варијанса σ. За доволно голем број на примероци распоредот на аритметичките средини на примероците е приближно нормален со средна вредност "µ" и варијанса σ. Корисноста на теоремата е дека распоредот на √"n"(S − "µ") пристапува нормално без оглед на обликот на распоредот на поединечниот X.

Други дополнителни теореми кои ја опишуваат централната гранична теорема се :

Lindeberg–Lévy ЦГТ

Lyapunov ЦГТ

Lindeberg ЦГТ

Multidimensional ЦГТ

Централната гранична теорема има интересна историја. Според законот на големи броеви, во просек примерокот конвергира на веројатност и речиси сигурно на очекуваната вредност "µ" како "n" → ∞. X е нормална случајна променлива со кумулативна функција на распоред F (X), а a и b се две можни вредности на X, при што а < b. 

За да може да се врши споредба на распоредите, потребно е нормалниот распоред да има единечен облик, односно облик кој не зависи од параметрите µ и σ Нормалниот распоред кој има ист облик и секогаш иста вредност на параметрите (µ=0, σ =1) , се нарекува стандарден нормален распоред. Имаат бела боја и се големи околу 4 µ. Тие содржат ткивна материја серотонин и ензим тромбокиназа, кои лесно се ослободуваат при кршење на плочката. Класичната централна гранична теорема ја опишува големината и распоредниот облик на стохастички флуктуации околу детерминистичкиот број "µ" во текот на оваа конвергенција. Како и нивниот домашен потомок, ламата, гванакото има два кожува - горниот има заштитна улога и е погруб, додека долниот е помек, со пречник 16-18 µ најквалитетниот кашмир. Зомерфелд првично ја определил константата на фината структура "α" како:

каде "e" е елементарниот полнеж, "ε" е диелектричната константа (која се нарекува и пермитивност на просторот), и "μ" е магнетната константа (наречена и магнетна пермеабилност на просторот). Во следните години, и други научници започнале да користат различни ознаки:
n, m и µ. Постепено преовладала ознаката n.

За видливата светлина повеќето прозрачни средини имаат показатели кои се со вредности меѓу 1 и 2. Длабочината на навлегувањето на добар проводник може да се пресмета преку следнава равенка:

каде δ е длабочината на навлегувањето (m), "f" е фреквенцијата (Hz), μ е магнетната пермеабилност на материјалот (H/m), и σ е електрична спроводливост на материјалот (S/m). Нормалниот распоред на веројатноста претставува големо множество на распореди, секој со единствена спецификација за параметрите µ и σ
• Средина на случајната променлива е µ
• Варијансата на случајната променлива е σ
• Доколку ја знаеме средината и варијансата, можеме да го дефинираме нормалниот распоред со користење на ознаката 
• Коефициентот на асиметрија α3=0, а коефициентот на сплоснатост α4=3

• Функцијата на густина на веројатноста е унимодална (М=Ме=Мо)
Нормалниот распоред е симетричен. Ако ја тестираме хипотезата за аритметичката средина на масата (М) ако масата е голема, како критериум за тестирање ќе се примени аритметичка средина на примерокот (µ) преку статистиката на z-тестот или студентов т-тестот во зависност на големината на примерокот. Показателот на прекршување за електромагнетното зрачење е добиен како:
каде "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната пермеабилност. брановата импеданса на рамнински електромагнетен бран во неспроводна средина е определен од:
каде formula_30 е брановата импеданса во вакуум, "μ" и "ϵ" се апсолутната диелектрична константа и магнетна пермеабилност на средината, "ε" е релативната диелектрична константа, и "μ" е релативната магнетна пермеабилност. Покрај тоа P нуди кумулативна и квантил функција за q.
Да претпоставиме дека имаме P независни набљудувања од нормална распределба со средна вредност µ и варијанса σ. Нека w биде опсегот за овој збир т.е. Симболот „µg“ е утврден во Меѓународниот систем на мерни единици и често се применува во научната литература, но организациите како Заедничката комисија (JCAHO) од САД препорачуваат да не се користи во болници бидејќи рачно напишан, симболот µ наликува на m, што може да доведе до илјадакратно предозирање. Тоа вклучува железо, никел, кобалт, некои легури од ретки земни метали, и некои природни минерали како што е магнетитот.. Феромагнетиците се само оние материјали кои се привлечени кон магнетот доволно силно за да  бидат  вообичаени  се сметаат за магнетни, сите други супстанции, одговараат слабо на  магнетното поле. Оттука ако знаеме n-1 од вредностите (xi - x̅) :

Бидејќи можеме да ја одредиме n-тата големина ако ги знаеме преостанатите n-1 големини, велиме дека има n-1 степени на слобода – независни вредности – за пресметување на s. Во спротивно, ако µ беше непозната, можевме да ја пресметаме оценетата вредност на σ со користење на големините
(x – M), (x – M), … , (x – M) при што секоја од нив е независна. Магнетната резонанција е релативно нова технологија.