Два раствора на гликоза се одделени со полупропустлива мембрана; растворот А има концентрација од 5 %, растворот Б има концентрација од 20 %. Што очекуваш да се случи?
Глукозата се движи од растворот А кон растворот Б. Мембраната е непропустлива за водата, но само за гликозата од Б кон А. Водата се движи од растворот Б кон растворот А. Водата се движи од растворот А кон растворот Б.
A B C D
Ако растворот не се снабдува со воздух, нивото на растворот се држи доволно ниско за дел од корените да бидат над растворот за да можат да добиваат доволно кислород. Сепак, јод монобромидот има тенденција да бромира фенолот, дури и во растворот на тетрахлорометан, бидејќи има тенденција да се дисоцира во неговите елементи во растворот, а бромот е пореактивен од јодот [44]. Откако ќе настане растворот, обично со концентрација од околу 83%, вишокот вода испарува и се добива раствор од амониум нитрат со концентрација од 95% до 99,9%, зависно од чистотата. Базата ги прима (отстранува) хидрониум јоните од растворот, или донира хидроксидни јони (OH) во растворот. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. По варењето растворот мора да се олади, а потоа да се истура во буре. За целосно да се отстрани од растворот, тој се преципитира со водород сулфид . Електролитот како раство може да се опише како "концентриран" ако има висока концентрација на јони, или "разреден" ако има ниска концентрација Ако поголем дел од растворот се дисоцира за да создаде слободни јони, електролитот е силен; ако повеќето не се дисоцира, електролитот е слаб. Јачината на растворот од киселина и база се изразува со единицата pH. Концентрацијата на сол во растворот се мери со соломер (салинометар). Растворот се снабдува со кислород со пумпа и порозни камења. Формирањето на амониум јонот зависи од pH на растворот. При оваа состојба се вели дека растворот е заситен. Се испробуваат стотици, а понекогаш и илјадници, услови на растворот додека не се пронајде најсоодветниот. Стронциум карбонат се преципитира од растворот на стронциум сулфид со воведување на јаглерод диоксид . Во растворот разликуваме "растворувач" (обично се бележи со А) и "растворена супстанца" (обично се бележи со B). Кога растворот е потрошен до одредено ниво, се додава вода или нов хранлив раствор, може да се користи посебен вентил или „Мариотово шише“ за автоматско одржување на нивото на растворот. Како што се менува pH на растворот од аминокиселини или белковини, така се менува и вкупниот полнеж. При оваа анестезија, растворот на анестетичкото средство во ткивата се инфилтрира со инјектирање. Со упростување се добива: 

каде {"M"} е активитетот на металниот јон во растворот. Тој е повеќе кисел отколку H S. Во растворот се јонизира со HSe . Во течности, линерната дволомност е невозможна, но сепак може да има кружнна дволомност кога во растворот има хирален молекул. Во растворот две или пповеќе материи се разложуваат до атоми или молекули. Во кој било друг повисок однос, растворот станува дијамагнетичен. Електролитот како раство може да се опише како "концентриран" ако има висока концентрација на јони, или "разреден" ако има ниска концентрација Ако поголем дел од растворот се дисоцира за да создаде слободни јони, електролитот е силен; ако повеќето не се дисоцира, електролитот е слаб. Откако ќе настане растворот, обично со концентрација од околу 83%, вишокот вода испарува и се добива раствор од амониум нитрат со концентрација од 95% до 99,9%, зависно од чистотата. Сепак, јод монобромидот има тенденција да бромира фенолот, дури и во растворот на тетрахлорометан, бидејќи има тенденција да се дисоцира во неговите елементи во растворот, а бромот е пореактивен од јодот [44]. Ако растворот не се снабдува со воздух, нивото на растворот се држи доволно ниско за дел од корените да бидат над растворот за да можат да добиваат доволно кислород. Водородните јони, или протони, дифундираат од простор со висока протонска концентрација кон простор со ниска концентрација, па така електрохемискиот концентрациски градиент на протоните низ мембраната може да се искористи за синтеза на ATP. Меѓутоа, првобитниот гломеруларен филтрат има висока концентрација на бикарбонати, а ниска концентрација на водородни јони. За целосно да се отстрани од растворот, тој се преципитира со водород сулфид . Има два настапи за младата и еден за Б- селекцијата. Најголемата длабочина на езерото изнесува 48 метара, а водата заради големата концентрација на билки има прозирно зелена боја. Односот на водата и медот не е строго определен, но треба да се внимава растворот да биде добро засладен. Стандардната концентрација на растворот за употреба кај возрасни е 0.1% w/v ксилометазолин (или 1 mg на 1 mL раствор), а кај растворите за употреба кај деца под 12 години вообичаено е 0.05% (0.5 mg/mL). Ако молекулите на супстратот треба се движат од средина каде ги има со пониска концентрација кон средина каде ги има со повисока концентрација (односно во спротивна насока на нивниот концентрациски градиент), тогаш се потребни специфични трансмембрански протеини за нивен транспорт. Исказот "Б" е королар на исказот "А" ако "Б" може непосредно да се изведе од "А", но значењето на зборот "непосредно" зависи од авторот и контекстот. Трансмембранските ATPази ја користат хемиската потенцијална енергија на ATP за извршување на механичка работа: тие ги транспортираат растворените супстанци во насока спротивна на термодинамички-преферираната насока на движење — т.е., од страната на мембраната каде се наоѓаат со пониска концентрација кон страната на мембраната каде се наоѓаат со повисока концентрација. Доклоку растворот е многу хипотоничен, навлегувањето на водата може да предизвика прскање на еритроцитната мембрана и излегување на еритроцитната содржина во околниот раствор. Во течности, линерната дволомност е невозможна, но сепак може да има кружнна дволомност кога во растворот има хирален молекул. Со други зборови, да знаеме дека А го причинува Б, треба да можеме да го изведене Б имајќи ја само информацијата за А, или да го извлечеме Б од А. 

Во глава ii Лок разликува помеѓу три нивоа на сознание. Два броја "А" и "Б" можат да се помножат со делумни производи: за секоја цифра во "Б", производот на таа цифра во "А" се пресметува и се пишува во нов ред, се пренесува лево така што неговата најдесна цифра се порамнува со цифрата што се користела во "Б". Тоа може да се примени и на а ∗ б=б ∗ а. Компарацијата е од обликот „А X กว่า Б“ ("kwa", ), "А е поX од Б". Еден од нив се движи од повисока кон пониска концентрација, што ослободува eнтрописка енергија која го овозможува транспортот на другиот јон од пониска кон повисока концентрација. Активен транспорт

Во цитологијата, активен транспорт е движењето на молекулите низ мембрана од регион на нивна пониска концентрација кон регион на нивна повисока концентрација, осносно спротивно на концентрацискиот градиент. На пример, планетата А оди кон Б, а Б оди кон Ц. На овој начин се поврзани планетите А и Ц. Заедно со прекршоците од Групата А , во Групата Б се објавени само 11 прекршоци со информации за апсење. Една третина од капка на оригинална супстанца растворена во целата вода на светот може да произведе лек со концентрација од 13 Ц. Особено популарен хомеопатски третман за грип претставува и 200Ц растворот од црниот дроб на патка, познат под името Oscillococcinum. Ако растворот не се снабдува со воздух, нивото на растворот се држи доволно ниско за дел од корените да бидат над растворот за да можат да добиваат доволно кислород. Сепак, јод монобромидот има тенденција да бромира фенолот, дури и во растворот на тетрахлорометан, бидејќи има тенденција да се дисоцира во неговите елементи во растворот, а бромот е пореактивен од јодот [44]. Откако ќе настане растворот, обично со концентрација од околу 83%, вишокот вода испарува и се добива раствор од амониум нитрат со концентрација од 95% до 99,9%, зависно од чистотата. Базата ги прима (отстранува) хидрониум јоните од растворот, или донира хидроксидни јони (OH) во растворот. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. По варењето растворот мора да се олади, а потоа да се истура во буре. За целосно да се отстрани од растворот, тој се преципитира со водород сулфид . Електролитот како раство може да се опише како "концентриран" ако има висока концентрација на јони, или "разреден" ако има ниска концентрација Ако поголем дел од растворот се дисоцира за да создаде слободни јони, електролитот е силен; ако повеќето не се дисоцира, електролитот е слаб. Јачината на растворот од киселина и база се изразува со единицата pH. Концентрацијата на сол во растворот се мери со соломер (салинометар). Растворот се снабдува со кислород со пумпа и порозни камења. Формирањето на амониум јонот зависи од pH на растворот. При оваа состојба се вели дека растворот е заситен. Се испробуваат стотици, а понекогаш и илјадници, услови на растворот додека не се пронајде најсоодветниот. Стронциум карбонат се преципитира од растворот на стронциум сулфид со воведување на јаглерод диоксид . Во растворот разликуваме "растворувач" (обично се бележи со А) и "растворена супстанца" (обично се бележи со B). Доклоку растворот е многу хипотоничен, навлегувањето на водата може да предизвика прскање на еритроцитната мембрана и излегување на еритроцитната содржина во околниот раствор. Кога растворот е потрошен до одредено ниво, се додава вода или нов хранлив раствор, може да се користи посебен вентил или „Мариотово шише“ за автоматско одржување на нивото на растворот. Како што се менува pH на растворот од аминокиселини или белковини, така се менува и вкупниот полнеж. Односот на водата и медот не е строго определен, но треба да се внимава растворот да биде добро засладен. При оваа анестезија, растворот на анестетичкото средство во ткивата се инфилтрира со инјектирање. Со упростување се добива: 

каде {"M"} е активитетот на металниот јон во растворот. Тој е повеќе кисел отколку H S. Во растворот се јонизира со HSe . Во течности, линерната дволомност е невозможна, но сепак може да има кружнна дволомност кога во растворот има хирален молекул. Ако растворот не се снабдува со воздух, нивото на растворот се држи доволно ниско за дел од корените да бидат над растворот за да можат да добиваат доволно кислород. Сепак, јод монобромидот има тенденција да бромира фенолот, дури и во растворот на тетрахлорометан, бидејќи има тенденција да се дисоцира во неговите елементи во растворот, а бромот е пореактивен од јодот [44]. Откако ќе настане растворот, обично со концентрација од околу 83%, вишокот вода испарува и се добива раствор од амониум нитрат со концентрација од 95% до 99,9%, зависно од чистотата. Базата ги прима (отстранува) хидрониум јоните од растворот, или донира хидроксидни јони (OH) во растворот. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. По варењето растворот мора да се олади, а потоа да се истура во буре. За целосно да се отстрани од растворот, тој се преципитира со водород сулфид . Електролитот како раство може да се опише како "концентриран" ако има висока концентрација на јони, или "разреден" ако има ниска концентрација Ако поголем дел од растворот се дисоцира за да создаде слободни јони, електролитот е силен; ако повеќето не се дисоцира, електролитот е слаб. Јачината на растворот од киселина и база се изразува со единицата pH. Концентрацијата на сол во растворот се мери со соломер (салинометар). Растворот се снабдува со кислород со пумпа и порозни камења. Формирањето на амониум јонот зависи од pH на растворот. При оваа состојба се вели дека растворот е заситен. Се испробуваат стотици, а понекогаш и илјадници, услови на растворот додека не се пронајде најсоодветниот. Стронциум карбонат се преципитира од растворот на стронциум сулфид со воведување на јаглерод диоксид . Во растворот разликуваме "растворувач" (обично се бележи со А) и "растворена супстанца" (обично се бележи со B). Доклоку растворот е многу хипотоничен, навлегувањето на водата може да предизвика прскање на еритроцитната мембрана и излегување на еритроцитната содржина во околниот раствор. Кога растворот е потрошен до одредено ниво, се додава вода или нов хранлив раствор, може да се користи посебен вентил или „Мариотово шише“ за автоматско одржување на нивото на растворот. Како што се менува pH на растворот од аминокиселини или белковини, така се менува и вкупниот полнеж. Односот на водата и медот не е строго определен, но треба да се внимава растворот да биде добро засладен. При оваа анестезија, растворот на анестетичкото средство во ткивата се инфилтрира со инјектирање. Со упростување се добива: 

каде {"M"} е активитетот на металниот јон во растворот. Тој е повеќе кисел отколку H S. Во растворот се јонизира со HSe . Во течности, линерната дволомност е невозможна, но сепак може да има кружнна дволомност кога во растворот има хирален молекул.