„Светлината е рој од многу ситни честички кои се однесуваат како еластични топчиња.“ Со овој исказ е претставена:
Брановата теорија за светлината. Електромагнетната природа за светлината. Дуалната природа на светлината. Корпускуларната теорија за светлината.
A B C D
Поасон покажал изненадувачка надменост кон брановата теорија за светлината. Во статистичка смисла, еластичното расејување на светлината од бројни честички многу помали од од брановата должина на светлината е процес познат под името Рејлиево расејување, додека пак сличниот процес на расејување од честички кои се слични и поголеми од брановата должина се нарекува Миево расејување со Тиндалов ефект како резултат од тоа расејување. Бил член на „старата гарда“ на Кралската академија, кои одлучно верувале во корпускуларната теорија за светлината и тоа што сè повеќе се прифаќала брановата теорија за светлината ги вознемирило. Кога светлината се разгледува како честички, светлината се претставува како збир од честички наречени „фотони“. Всушност разгледувањето на светлината како топовски ѓулиња и не е многу конзистентно со Њутновата теорија за гравитацијата затоа што брзината на светлината е фиксна. Па така Ајнштајн се спротивставил на брановата теорија на светлината предложена од Планк. Тие беа наградени:

Според квантната теорија, светлината може да се смета не само како електромагнетски бран, туку и како "поток" на честички наречени фотони кои патуваат со "с", вакуумната брзина на светлината. Имено, Стокс открил дека брановата должина на светлината која ја испушта флуросцентната супстанција не може да биде помала од брановата должина на светлината со која е таа озрачена. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. На границата на Томсоновото расејување, присуството на брановата природа на светлината е очигледно, светлината се распрскува независно од фреквенцијата, во споредба со Комптоновото расејување кое е фреквенциско зависно и е строго квантномеханички процес, со што се зема и природата на светлината како честичка. Релативистичките честички се честички чија маса на мирување е нула или занемарлива во споредба со нивната кинетичка енергија, и така се движи со брзината на светлината или многу блиску до истата; нерелативистичките честички имаат многу повисока маса за одмор од нивната енергија и затоа се движат многу побавно од брзината на светлината. Со тоа, Њутон ја негирал во тоа време важечката бранова (ундулациона) теорија на светлината и, наспроти неа, ја развил корпускуларната или емисиона теорија, според која светлосните зраци претставуваат ситни снопови честички (корпускули) кои ги исфрлаат светлечките тела. Френел, поттикната од Араго, зема учество на натпреварот и поднесува студија базирана на брановата теорија на светлината. Основач на модерната оптика, тој дал објаснување за сите оптички појави во рамките на брановата теорија на светлината. Последиците се следниве:

Квантната механика кај честичките без да се зема предвид специјалната релативност (за честички кои се движат со брзина многу помала од светлината) е позната како нерелативистичка квантна механика. Брановата оптика е поопфатен модел за светлината, кој вклучува бранови појави како што се дифракција и интерференција кои не можат да се објаснат со геометриската оптика. Многу особини на светлината, вклучувајќи ја тука и дифракцијата, можат природно да се објаснат со брановата теорија, така што идејата на Хајгенс доминирала во годините потоа. Многу особини на светлината, вклучувајќи ја тука и дифракцијата, можат природно да се објаснат со брановата теорија, така што идејата на Хајгенс доминирала во годините потоа. Лоренц поставил теорија дека атомите се состојат од наелектризирани честички и предлагал дека осцилациите на тие наелектризирани честички се изворот на светлината. Што е помала брановата должина на светлината, толку повеќе енергија содржи. Тахион е општ назив за хипотетичките честички кои се движат побрзо од светлината и имаат имагинарна маса при мирување. Додека XIX век го виде успехот на брановата теорија за светлината, исто така беше сведок на растењето на атомската теорија за опишување на материјата. Во 1690 година, Кристијан Хајгенс ја предлага брановата теорија за светлината заснована на тврдењата на Роберт Хук во 1664 година. Како и да е, брановата аналогија останала незаменлива при сфаќањето на другите карактеристики на светлината, како дифракцијата. Кога светлината се разгледува како честички, светлината се претставува како збир од честички наречени „фотони“. Тој ја предложил идејата за електромагнетната природа на светлината, потпирајќи се на блискоста на нејзината брзина со брзината измерена од Физо. Електромагнетната информација за полнежот се движи со брзина на светлината. Тој исто така ја открил електромагнетната индукција, димагнетизмот и законот за електролиза , а исто така и врската помеѓу магнетното поле и светлината, што е показател за електромагнетната природа. Поточно кажано, сепак тоа не е доказ за однесувањето на светлината како честички, туку тоа ја покажува квантната природа на материјата. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Релативистичките честички се честички чија маса на мирување е нула или занемарлива во споредба со нивната кинетичка енергија, и така се движи со брзината на светлината или многу блиску до истата; нерелативистичките честички имаат многу повисока маса за одмор од нивната енергија и затоа се движат многу побавно од брзината на светлината. Отстапувањата се случуваат кога честичната природа на светлината е од важност или при многу силни електрични полиња. Последиците се следниве:

Квантната механика кај честичките без да се зема предвид специјалната релативност (за честички кои се движат со брзина многу помала од светлината) е позната како нерелативистичка квантна механика. На границата на Томсоновото расејување, присуството на брановата природа на светлината е очигледно, светлината се распрскува независно од фреквенцијата, во споредба со Комптоновото расејување кое е фреквенциско зависно и е строго квантномеханички процес, со што се зема и природата на светлината како честичка. Тахион е општ назив за хипотетичките честички кои се движат побрзо од светлината и имаат имагинарна маса при мирување. Во статистичка смисла, еластичното расејување на светлината од бројни честички многу помали од од брановата должина на светлината е процес познат под името Рејлиево расејување, додека пак сличниот процес на расејување од честички кои се слични и поголеми од брановата должина се нарекува Миево расејување со Тиндалов ефект како резултат од тоа расејување. Всушност разгледувањето на светлината како топовски ѓулиња и не е многу конзистентно со Њутновата теорија за гравитацијата затоа што брзината на светлината е фиксна. Овој дијаграм е извлечен со помош на "(x, t)" координати на стационарниот набљудувач, и е прилагоден така што брзината на светлината е еден, односно, така што зракот на светлината ќе биде претставена со линија со агол од 45 ° од "x" оска. Кога светлината поминува низ суспензијата на цврсти честички, таа ја рефлектира светлината. При фотоспроводливоста се манифестира квантната природа на светлината. Даде уште еден доказ за квантната природа на светлината. Тие беа наградени:

Според квантната теорија, светлината може да се смета не само како електромагнетски бран, туку и како "поток" на честички наречени фотони кои патуваат со "с", вакуумната брзина на светлината. Постојните потенцијални теории кои дозволуваат можни честички побрзи од светлината ги вклучуваат и оние кои ја прекршуваат Лоренцовата непроменливост, симетријата кај специјалната релативност, така што брзината на светлината не е пречка. Во овој случај се вели дека светлината е "неполаризирана". Точната природа на светлината е едно од клучните прашања на кое се обидуваат да одговорат физичарите. Уште еднаш, корпускуларната природа на светлината била оспорена. Како кулминација претставува работата на англискиот физичар Џејмс Кларк Максвел, кој ги обединил сите теоретски достигнувања до тогаш во витка единствена теорија и ја открил електромагнетната природа на светлината. Брзината на светлината во течност е побавна од брзината на светлината во вакуум и се менува ако течноста се движи заедно со светлината. Кога светлината се разгледува како честички, светлината се претставува како збир од честички наречени „фотони“. Следејќи ја Планковата квантизација на светлината (зрачење на црни тела), Алберт Ајнштајн го толкувал Планковиот квант како фотон, честичка на светлина, и предложил дека енергијата на фотон е пропорционална со неговата фреквенција, еден од првите знаци на дуалната природа на светлината. Поточно кажано, сепак тоа не е доказ за однесувањето на светлината како честички, туку тоа ја покажува квантната природа на материјата. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Отстапувањата се случуваат кога честичната природа на светлината е од важност или при многу силни електрични полиња. На границата на Томсоновото расејување, присуството на брановата природа на светлината е очигледно, светлината се распрскува независно од фреквенцијата, во споредба со Комптоновото расејување кое е фреквенциско зависно и е строго квантномеханички процес, со што се зема и природата на светлината како честичка. Релативистичките честички се честички чија маса на мирување е нула или занемарлива во споредба со нивната кинетичка енергија, и така се движи со брзината на светлината или многу блиску до истата; нерелативистичките честички имаат многу повисока маса за одмор од нивната енергија и затоа се движат многу побавно од брзината на светлината. Во статистичка смисла, еластичното расејување на светлината од бројни честички многу помали од од брановата должина на светлината е процес познат под името Рејлиево расејување, додека пак сличниот процес на расејување од честички кои се слични и поголеми од брановата должина се нарекува Миево расејување со Тиндалов ефект како резултат од тоа расејување. Овој дијаграм е извлечен со помош на "(x, t)" координати на стационарниот набљудувач, и е прилагоден така што брзината на светлината е еден, односно, така што зракот на светлината ќе биде претставена со линија со агол од 45 ° од "x" оска. Кога светлината поминува низ суспензијата на цврсти честички, таа ја рефлектира светлината. Последиците се следниве:

Квантната механика кај честичките без да се зема предвид специјалната релативност (за честички кои се движат со брзина многу помала од светлината) е позната како нерелативистичка квантна механика. При фотоспроводливоста се манифестира квантната природа на светлината. Тие беа наградени:

Според квантната теорија, светлината може да се смета не само како електромагнетски бран, туку и како "поток" на честички наречени фотони кои патуваат со "с", вакуумната брзина на светлината. Тахион е општ назив за хипотетичките честички кои се движат побрзо од светлината и имаат имагинарна маса при мирување. Всушност разгледувањето на светлината како топовски ѓулиња и не е многу конзистентно со Њутновата теорија за гравитацијата затоа што брзината на светлината е фиксна. Постојните потенцијални теории кои дозволуваат можни честички побрзи од светлината ги вклучуваат и оние кои ја прекршуваат Лоренцовата непроменливост, симетријата кај специјалната релативност, така што брзината на светлината не е пречка. Точната природа на светлината е едно од клучните прашања на кое се обидуваат да одговорат физичарите. Уште еднаш, корпускуларната природа на светлината била оспорена. Бојата на било кој материјал се должи на светлината од самата природа. Брзината на светлината во течност е побавна од брзината на светлината во вакуум и се менува ако течноста се движи заедно со светлината. Во овој случај се вели дека светлината е "неполаризирана". Постојат експерименти во кои и бранови и ефекти на честичната природа на светлината се појавуваат во ист експеримент како што е интерференција на еден фотон. Даде уште еден доказ за квантната природа на светлината. Комптоновиот експеримент ги убеди физичарите дека светлината може да се однесува како поток од честички (квантови) чија енергија е пропорционална на фреквенцијата. Со тоа, Њутон ја негирал во тоа време важечката бранова (ундулациона) теорија на светлината и, наспроти неа, ја развил корпускуларната или емисиона теорија, според која светлосните зраци претставуваат ситни снопови честички (корпускули) кои ги исфрлаат светлечките тела. Бил член на „старата гарда“ на Кралската академија, кои одлучно верувале во корпускуларната теорија за светлината и тоа што сè повеќе се прифаќала брановата теорија за светлината ги вознемирило. Еден од членовите на жирито, Симеон Дени ПоасонПоасон, е голем поддржувач на корпускуларната теорија на светлината. Кога светлината се разгледува како честички, светлината се претставува како збир од честички наречени „фотони“. Кога Ајнштајн го објавил неговиот влијателен труд во 1905 година за корпускуларната теорија за светлината, Миликан бил убеден дека тоа е погрешно, зашто поголемиот број на докази покажувале дека светлината е бран. Всушност разгледувањето на светлината како топовски ѓулиња и не е многу конзистентно со Њутновата теорија за гравитацијата затоа што брзината на светлината е фиксна. Уште еднаш, корпускуларната природа на светлината била оспорена. Тие беа наградени:

Според квантната теорија, светлината може да се смета не само како електромагнетски бран, туку и како "поток" на честички наречени фотони кои патуваат со "с", вакуумната брзина на светлината. Во 1815 година, на дваесет и седум години, ѝ се спротивставува корпускуларната теорија на светлината на Њутн која била на снага дотогаш, и со експерименти за дифракцијата на светлината, ги поставува основите на „вибраторната“ теорија на светлината, која ќе ја дополни и коригира во 1818 година. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Тој верувал дека светлината се однесува така како да претставува струја од ситни честички, делумно и поради тоа што сенките се одликуваат со остри рабови. Релативистичките честички се честички чија маса на мирување е нула или занемарлива во споредба со нивната кинетичка енергија, и така се движи со брзината на светлината или многу блиску до истата; нерелативистичките честички имаат многу повисока маса за одмор од нивната енергија и затоа се движат многу побавно од брзината на светлината. По тоа, корпускуларната теорија за светлината била побиена, и не била спомната сè дури до XX век кога била оживеана како дуалност на бран и честичка. Последиците се следниве:

Квантната механика кај честичките без да се зема предвид специјалната релативност (за честички кои се движат со брзина многу помала од светлината) е позната како нерелативистичка квантна механика. Лоренц поставил теорија дека атомите се состојат од наелектризирани честички и предлагал дека осцилациите на тие наелектризирани честички се изворот на светлината. Њутоновата теорија на светлината преовладувала во текот на 18. век, во 19. век ја изгубила доминацијата, но на почетокот на 20. век, со подемот на квантната теорија, корпускуларната теорија повторно заживеала. Тахион е општ назив за хипотетичките честички кои се движат побрзо од светлината и имаат имагинарна маса при мирување. Во статистичка смисла, еластичното расејување на светлината од бројни честички многу помали од од брановата должина на светлината е процес познат под името Рејлиево расејување, додека пак сличниот процес на расејување од честички кои се слични и поголеми од брановата должина се нарекува Миево расејување со Тиндалов ефект како резултат од тоа расејување. Овој дијаграм е извлечен со помош на "(x, t)" координати на стационарниот набљудувач, и е прилагоден така што брзината на светлината е еден, односно, така што зракот на светлината ќе биде претставена со линија со агол од 45 ° од "x" оска. Од областа теорија на светлината, работел на Фрезнеловата бранова теорија и на дисперзијата и поларизацијата на светлината. Кога светлината поминува низ суспензијата на цврсти честички, таа ја рефлектира светлината. Постојните потенцијални теории кои дозволуваат можни честички побрзи од светлината ги вклучуваат и оние кои ја прекршуваат Лоренцовата непроменливост, симетријата кај специјалната релативност, така што брзината на светлината не е пречка. Такви се, на пример, Алхазеновата теорија за светлината (XI в. корпускуларна теорија за светлината, со познатото тврдење дека белата светлина е мешавина од бои кои се добиени со разложување на белата светлина со помош на призма. За тела кои се движат со брзина блиски до брзината на светлината, Њутновите закони биле заменети со квантната теорија.