Пиримидински азотни бази кои меѓу себе се заменуваат во DNA и RNA се:
урацил и тимин тимин и аденин цитозин аденин и урацил
A B C D
Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Примери за модифицирани пурински бази:
Примери за модифицирани пиримидински бази:
Постојат голем број на аналогни бази на биолошките азотни бази. Во март 2015 година, научници од НАСА објавиле дека, за првпат, успеале да синтетизираат во лабораторија, во услови кои симулираат вселенски простор, азотни бази како урацил, цитозин и тимин, со употреба на пиримидин како почетен материјал. Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Таа може да се претстави како низа на азотни бази кои се спарени во молекула на нуклеинска киселина. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. настанува хемиска модификација на самите азотни бази. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Во март 2015 година, научници од НАСА успеале да синтетизираат цитозин, заедно со урацил и тимин, од соединението пиримидин, во симулирани космички услови. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Водата на бањата спаѓа во групата на натриумско – сулфорни, алкални и азотни води кои во себе содржат ретки минерали. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Правилата на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (IUPAC) се следните:


Овие симболи важат и за РНК молекулите, освен тоа што базата Т (тимин) е заменета со базата U (урацил). Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Тој се врзува за големиот жлеб на ДНК преку серија на водородни врски и разни ван дер Валсови интеракции со изложените азотни бази. Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Примери за модифицирани пурински бази:
Примери за модифицирани пиримидински бази:
Постојат голем број на аналогни бази на биолошките азотни бази. Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. ДНК се состои од ланец од нуклеотиди, кои ги има четири видови: аденин (А), цитозин (C), гванин (G) и тимин (Т). Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Во март 2015 година, научници од НАСА објавиле дека, за првпат, успеале да синтетизираат во лабораторија, во услови кои симулираат вселенски простор, азотни бази како урацил, цитозин и тимин, со употреба на пиримидин како почетен материјал. Таа може да се претстави како низа на азотни бази кои се спарени во молекула на нуклеинска киселина. Сето ова се одвива по правилото на комплементарност на базните парови (тимин се поврзува со аденин; гванин со цитозин). Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. настанува хемиска модификација на самите азотни бази. Во август 2011 година, НАСА објавила дека хипоксантин и сродни органски молекули, вклучувајќи ги и основните азотни бази на ДНК и РНК, аденин и гванин, се откриени во метеорити пронајдени на Земјата, што укажува на тоа дека тие може да се синтетизираат во вселената. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Водата на бањата спаѓа во групата на натриумско – сулфорни, алкални и азотни води кои во себе содржат ретки минерали. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот. Примери за модифицирани пурински бази:
Примери за модифицирани пиримидински бази:
Постојат голем број на аналогни бази на биолошките азотни бази. Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Таа може да се претстави како низа на азотни бази кои се спарени во молекула на нуклеинска киселина. Во март 2015 година, научници од НАСА објавиле дека, за првпат, успеале да синтетизираат во лабораторија, во услови кои симулираат вселенски простор, азотни бази како урацил, цитозин и тимин, со употреба на пиримидин како почетен материјал. настанува хемиска модификација на самите азотни бази. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Коленото, во прилог на карактеричниот клеточен ѕид, се истакнува и по ниската содржина на азотните бази гванин и цитозин во нивната ДНК. Водата на бањата спаѓа во групата на натриумско – сулфорни, алкални и азотни води кои во себе содржат ретки минерали. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Во јадрото за време на интерфаза има многу слободни азотни бази – па на примарните нишки штотуку расплетени нишки се сврзуваат комплементарни бази, така од 2 примарни ДНК-нишки се добиваат 4 ДНК-нишки. Тековните методи за нижење се потпираат на дискриминаторската способност на ДНК полимеразите, па затоа може да се разликуват само четири азотни бази. Тој се врзува за големиот жлеб на ДНК преку серија на водородни врски и разни ван дер Валсови интеракции со изложените азотни бази. Молекулата на тиаминот се состои од пиримидински и тиазолов прстен. Во центарот на долината се наоѓаат пет езера, кои се поврзани меѓу себе. Урацил

Урацил (U) е една од четирите азотни бази кои влегуваат во составот на РНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Петте азотни бази — аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U)—се нарекуваат "основни" (или "канонски") бази. Поголемите азотни бази, аденин и гванин, се членови на класата на двоциклични органски соединенија наречени пурини; додека помалите азотни бази, цитозин, тимин и урацил, се членови на класата на едноциклични органски соединенија наречени пиримидини. Примери за модифицирани пурински бази:
Примери за модифицирани пиримидински бази:
Постојат голем број на аналогни бази на биолошките азотни бази. Базите цитозин, тимин и урацил имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пиримидин, па затоа се нарекуваат пиримидински бази. Тимин

Тиминот е една од четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК (останатите се аденин, гванин и цитозин). Освен аденин (A), цитозин (C), гванин (G), тимин (T) и урацил (U), ДНК и РНК, исто така, содржат азотни бази кои настануваат со хемиска модификација по формирањето на веригата на нуклеинската киселина. Буквите се А, C, G и Т, а ги претставуваат четирите азотни бази кои влегуваат во состав на ДНК молекулите - аденин, цитозин, гванин и тимин. Цитозин

Цитозинот е една од четирите основни азотни бази кои влегуваат во составот на ДНК и РНК, заедно со аденинот, гванинот и тиминот (урацил во РНК). Во молекулата на РНК, урацил се врзува со аденин преку две водородни врски. Според една студија на НАСА од 2011 година, биолошките азотни бази аденин, гванин и хипоксантин (база која се среќава во состав на некои РНК молекули) и уште неколку хемиски сродни, но небиолошки, азотни бази како пурин, ксантин, 2,6-диаминопурин и 6,8-диаминопурин биле откриени во составот на метеорити. Базите тимин (T) и урацил (U) се идентични меѓусебе, освен што Т поседува една метил група која недостасува во U.

Азотните бази аденин и гванин имаат хемиска структура изведена од хетероцикличното соединение пурин, па оттука тие се нарекуваат пурински бази. Како и ДНК, и РНК ги содржи истите бази - аденин (А), цитозин (С) и гванин (G); меѓутоа, РНК не содржи тимин, туку четвртиот нуклеотид на РНК е претставен со базата урацил (U). Во март 2015 година, научници од НАСА објавиле дека, за првпат, успеале да синтетизираат во лабораторија, во услови кои симулираат вселенски простор, азотни бази како урацил, цитозин и тимин, со употреба на пиримидин како почетен материјал. Таа може да се претстави како низа на азотни бази кои се спарени во молекула на нуклеинска киселина. Вакви се t-RNA, r-RNA и некои помали РНК молекули кои имаат различни улоги во јадрото. настанува хемиска модификација на самите азотни бази. Во ДНК се среќаваат четири различни нуклеотидни бази: аденин (А), цитозин (С), гванин (G) и тимин (Т). Во август 2011 година, НАСА објавила дека хипоксантин и сродни органски молекули, вклучувајќи ги и основните азотни бази на ДНК и РНК, аденин и гванин, се откриени во метеорити пронајдени на Земјата, што укажува на тоа дека тие може да се синтетизираат во вселената. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Хипоксантин се добива со деаминација на аденин; ксантин се добива со деаминација на гванин; а урацил се добива со деаминација на цитозин. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Јонизацијата може да ги раскине хемиските врски или да предизвика нови, со што ќе се промени составот на градбените единки на организмот (протеини, DNA, RNA...). Водата на бањата спаѓа во групата на натриумско – сулфорни, алкални и азотни води кои во себе содржат ретки минерали. Втората буква ја означува нуклеобазата: 

G: Гванин

А: Аденин

Т: Тимин

C: Цитозин

U: Урацил, кој не се среќава во ДНК, а во РНК е хемиски аналог на тиминот.