Кодони кои кодираат иста аминокиселина се нарекуваат:
синонимни. комплементарни. стоп кодони. старт кодони.
A B C D
Секоја тРНК молекула содржи специфична антикодонска секвенца од три бази кои можат да формираат три комплементарни базни парови со еден или повеќе кодони кои кодираат за една иста аминокиселина. Бидејќи во генетскиот код често се случува да постојат повеќе кодони за една иста аминокиселина, затоа постојат и повеќе тРНК молекули со различни антикодони, кои ја врзуваат истата аминокиселина. На пример, UCU, UCC, UCA и UCG се кодони кои кодираат за аминокиселината серин, без оглед на третата база. РНКП синтетизира две групи на РНК молекули: кодирачки РНК молекули, кои кодираат протеини (информациона РНК, иРНК) и некодирачки РНК молекули, кои не кодираат протеини, а чии гени се нарекуваат „РНК гени“. Секоја група од три бази (тројки), наречена кодон, одговара на само една одредена аминокиселина; генетскиот код одредува кои кодони специфицираат за секоја од 20-те протеински аминокиселини. Меѓутоа, многу клетки содржат помалку од 61 типови на тРНК молекули, бидејќи wobble-базата е способна водородно да се врзе за неколку (но не сите) кодони, кои специфицираат за одредена аминокиселина. РНК сплајсингот е процес при кој интроните, региони на иРНК кои не кодираат за протеини, се отстрануваат од пре-иРНК, а останатите региони, кои кодираат за протеини и се нарекуваат егзони, повторно се врзуваат за да дадат како продукт единствена, континуирана иРНК верига. Човечки гени кои кодираат актински протеини се: Човечки гени кои кодираат протеини кои го содржат имуноглобулинскиот домен се: Гените кои кодираат за оваа рРНК молекула се нарекуваат 16S рРНК гени и тие се користат во реконструкцијата на филогениите поради исклучително бавната стапка на еволутивни промени на кои подлежат овие гени. Кодони се UAC и UAU. Човечки гени кои кодираат глобински протеини се:


Во глобини спаѓаат: Аминокиселина

Аминокиселините се основните единици од кои се изградени белковините. Нејзините кодони се AAU и AAC. Кодот одредува како низите од три (тројки) нуклеотиди, означени како кодони, специфицираат која аминокиселина ќе биде додадена следна за време на синтезата на белковини, со други зборови кодонот го одредува нивниот редослед. Гените кои кодираат РНК се наоѓаат како повеќекратни копии во еден еукариотски геном. Другите два стоп-кодони се именувани според боите. Кај човекот има 48 гени кои кодираат за ABC транспортери. Потомците добиени со бесполово размножување се нарекуваат клонови, бидејќи имаат иста генетска структура со нивните родители. Кодирачките региони се составени од кодони, кои се декодираат и се транслатираат (преведуваат) во аминокиселинска секвенца од страна на рибозомот. Потфамилијата ABCD се состои од четири гени кои кодираат полутранспортери, со експресија исклучиво во пероксизомот. Во геномот на видот "Mnemiopsis leidyi," постојат десет гени кои кодираат фотопротеини. Стоп-кодоните се исто така наречени „терминациски“ или „бесмислени“ кодони. Нејзините кодони се CGU, CGC, CGA, CGG, AGA и AGG. Бројот на гените кои кодираат флавин-врзувачки протеини во геномот (флавопротеом) зависи од видот, а може да варира од 0.1 - 3.5 % (човекот, на пример, има 90 гени кои кодираат за флавопротеини). Секоја тРНК молекула содржи специфична антикодонска секвенца од три бази кои можат да формираат три комплементарни базни парови со еден или повеќе кодони кои кодираат за една иста аминокиселина. Бидејќи во генетскиот код често се случува да постојат повеќе кодони за една иста аминокиселина, затоа постојат и повеќе тРНК молекули со различни антикодони, кои ја врзуваат истата аминокиселина. На пример, UCU, UCC, UCA и UCG се кодони кои кодираат за аминокиселината серин, без оглед на третата база. РНКП синтетизира две групи на РНК молекули: кодирачки РНК молекули, кои кодираат протеини (информациона РНК, иРНК) и некодирачки РНК молекули, кои не кодираат протеини, а чии гени се нарекуваат „РНК гени“. Секоја група од три бази (тројки), наречена кодон, одговара на само една одредена аминокиселина; генетскиот код одредува кои кодони специфицираат за секоја од 20-те протеински аминокиселини. Бидејќи нуклеинските киселини можат да се поврзат со молекули со комплементарни низи, постои разлика помеѓу низи со позитивна смисла (сенс) кои кодираат протеини и комплементарни низи со негативна смисла (антисенс) кои сами по себе се нефункционални, но можат да се поврзат со низите со позитивна смисла. Меѓутоа, многу клетки содржат помалку од 61 типови на тРНК молекули, бидејќи wobble-базата е способна водородно да се врзе за неколку (но не сите) кодони, кои специфицираат за одредена аминокиселина. РНК сплајсингот е процес при кој интроните, региони на иРНК кои не кодираат за протеини, се отстрануваат од пре-иРНК, а останатите региони, кои кодираат за протеини и се нарекуваат егзони, повторно се врзуваат за да дадат како продукт единствена, континуирана иРНК верига. Човечки гени кои кодираат актински протеини се: Човечки гени кои кодираат протеини кои го содржат имуноглобулинскиот домен се: Гените кои кодираат за оваа рРНК молекула се нарекуваат 16S рРНК гени и тие се користат во реконструкцијата на филогениите поради исклучително бавната стапка на еволутивни промени на кои подлежат овие гени. Ваквите протрудирачки краеви понекогаш се нарекуваат „лепливи краеви“, бидејќи тие имаат тенденција да се поврзат со комплементарни секвенци на бази. Во молекуларната биологија, два нуклеотида кои се наоѓаат на спротивните комплементарни ДНК или РНК вериги и се поврзани со водородни врски се нарекуваат базен пар (честопати скратено во bp). Кодони се UAC и UAU. Човечки гени кои кодираат глобински протеини се:


Во глобини спаѓаат: Аминокиселина

Аминокиселините се основните единици од кои се изградени белковините. Нејзините кодони се AAU и AAC. Транспортната РНК (тРНК) ги препознава овие кодони на тој начин што во еден дел од молекулата, наречен антикодон, се наоѓаат три азотни бази кои се комплементарни на оние од кодонот на иРНК и способни да се врзат за нив со помош на три водородни врски. Кодот одредува како низите од три (тројки) нуклеотиди, означени како кодони, специфицираат која аминокиселина ќе биде додадена следна за време на синтезата на белковини, со други зборови кодонот го одредува нивниот редослед. Комплементарни агли

Комплементарни агли се два агли чиј збир изнесува 90 степени. Гените кои кодираат РНК се наоѓаат како повеќекратни копии во еден еукариотски геном. Другите два стоп-кодони се именувани според боите. Кај човекот има 48 гени кои кодираат за ABC транспортери. Потомците добиени со бесполово размножување се нарекуваат клонови, бидејќи имаат иста генетска структура со нивните родители. Кодирачките региони се составени од кодони, кои се декодираат и се транслатираат (преведуваат) во аминокиселинска секвенца од страна на рибозомот. Секоја тРНК молекула содржи специфична антикодонска секвенца од три бази кои можат да формираат три комплементарни базни парови со еден или повеќе кодони кои кодираат за една иста аминокиселина. Другите два стоп-кодони се именувани според боите. Стоп-кодоните се исто така наречени „терминациски“ или „бесмислени“ кодони. Бидејќи во генетскиот код често се случува да постојат повеќе кодони за една иста аминокиселина, затоа постојат и повеќе тРНК молекули со различни антикодони, кои ја врзуваат истата аминокиселина. Еукариотските иРНК молекули се предмет на контрола од страна на посебен систем за откривање на прерани стоп кодони (нонсенс кодони), кој скратено се наведува како NMD (од анг. На пример, UCU, UCC, UCA и UCG се кодони кои кодираат за аминокиселината серин, без оглед на третата база. Кодони се UAC и UAU. Прераните стоп кодони може да се појават како резултат на нецелосен сплајсинг, мутации во ДНК, грешки при транскрипција итн. Трите стоп-кодони се наречени: UAG е килибар ("amber"), UGA е опал (понекогаш и умбер), а UAA е окер ("ochre"). Нејзините кодони се AAU и AAC. Секоја група од три бази (тројки), наречена кодон, одговара на само една одредена аминокиселина; генетскиот код одредува кои кодони специфицираат за секоја од 20-те протеински аминокиселини. Нејзините кодони се CGU, CGC, CGA, CGG, AGA и AGG. Меѓутоа, многу клетки содржат помалку од 61 типови на тРНК молекули, бидејќи wobble-базата е способна водородно да се врзе за неколку (но не сите) кодони, кои специфицираат за одредена аминокиселина. Други старт-кодони (во зависност од организмот) се "GUG" или "UUG"; овие кодони нормално ги претставуваат аминокиселините валин и леуцин, соодветно, но, како старт-кодон, тие се транслираат како метионин или формилметионин. Рибонуклеотидите се „читаат“ од транслациската машина во секвенца од нуклеотидни тројки наречени кодони. Кодирачките региони се составени од кодони, кои се декодираат и се транслатираат (преведуваат) во аминокиселинска секвенца од страна на рибозомот. Бидејќи постојат 61 сенс кодони во стандарниот генетски код, би се очекувало да во клетката, соодветно, постојат 61 различни типови на тРНК молекули, секоја со одговарачки антикодон за секој од 61-те кодони. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Кодот одредува како низите од три (тројки) нуклеотиди, означени како кодони, специфицираат која аминокиселина ќе биде додадена следна за време на синтезата на белковини, со други зборови кодонот го одредува нивниот редослед. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Секој кодон кодира за одредена аминокиселина, освен стоп-кодоните кои ја терминираат (завршуваат) синтезата на протеинот. РНКП синтетизира две групи на РНК молекули: кодирачки РНК молекули, кои кодираат протеини (информациона РНК, иРНК) и некодирачки РНК молекули, кои не кодираат протеини, а чии гени се нарекуваат „РНК гени“. РНК сплајсингот е процес при кој интроните, региони на иРНК кои не кодираат за протеини, се отстрануваат од пре-иРНК, а останатите региони, кои кодираат за протеини и се нарекуваат егзони, повторно се врзуваат за да дадат како продукт единствена, континуирана иРНК верига. Човечки гени кои кодираат актински протеини се: Покажано е дека се потребни минимум 31 типа на тРНК за одвивање на недвосмислена транслација на 61-те сенс кодони; максимумот на различни типови на тРНК молекули, кој досега е откриен, изнесува 41. Секоја тРНК молекула содржи специфична антикодонска секвенца од три бази кои можат да формираат три комплементарни базни парови со еден или повеќе кодони кои кодираат за една иста аминокиселина. Бидејќи во генетскиот код често се случува да постојат повеќе кодони за една иста аминокиселина, затоа постојат и повеќе тРНК молекули со различни антикодони, кои ја врзуваат истата аминокиселина. Други старт-кодони (во зависност од организмот) се "GUG" или "UUG"; овие кодони нормално ги претставуваат аминокиселините валин и леуцин, соодветно, но, како старт-кодон, тие се транслираат како метионин или формилметионин. На пример, UCU, UCC, UCA и UCG се кодони кои кодираат за аминокиселината серин, без оглед на третата база. Кодони се UAC и UAU. Нејзините кодони се AAU и AAC. Другите два стоп-кодони се именувани според боите. Секоја група од три бази (тројки), наречена кодон, одговара на само една одредена аминокиселина; генетскиот код одредува кои кодони специфицираат за секоја од 20-те протеински аминокиселини. Стоп-кодоните се исто така наречени „терминациски“ или „бесмислени“ кодони. Нејзините кодони се CGU, CGC, CGA, CGG, AGA и AGG. Меѓутоа, многу клетки содржат помалку од 61 типови на тРНК молекули, бидејќи wobble-базата е способна водородно да се врзе за неколку (но не сите) кодони, кои специфицираат за одредена аминокиселина. Еукариотските иРНК молекули се предмет на контрола од страна на посебен систем за откривање на прерани стоп кодони (нонсенс кодони), кој скратено се наведува како NMD (од анг. Рибонуклеотидите се „читаат“ од транслациската машина во секвенца од нуклеотидни тројки наречени кодони. Кодирачките региони се составени од кодони, кои се декодираат и се транслатираат (преведуваат) во аминокиселинска секвенца од страна на рибозомот. Бидејќи постојат 61 сенс кодони во стандарниот генетски код, би се очекувало да во клетката, соодветно, постојат 61 различни типови на тРНК молекули, секоја со одговарачки антикодон за секој од 61-те кодони. Информационата РНК (иРНК) кодира протеини во форма на низа од континуирани кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Кодот одредува како низите од три (тројки) нуклеотиди, означени како кодони, специфицираат која аминокиселина ќе биде додадена следна за време на синтезата на белковини, со други зборови кодонот го одредува нивниот редослед. Како и кај ДНК, генетската информација кај иРНК е запишана во секвенцата на нуклеотидите, кои се поредени во кодони, кои се состојат од три последователни азотни бази. Прераните стоп кодони може да се појават како резултат на нецелосен сплајсинг, мутации во ДНК, грешки при транскрипција итн. Трите стоп-кодони се наречени: UAG е килибар ("amber"), UGA е опал (понекогаш и умбер), а UAA е окер ("ochre"). РНКП синтетизира две групи на РНК молекули: кодирачки РНК молекули, кои кодираат протеини (информациона РНК, иРНК) и некодирачки РНК молекули, кои не кодираат протеини, а чии гени се нарекуваат „РНК гени“. РНК сплајсингот е процес при кој интроните, региони на иРНК кои не кодираат за протеини, се отстрануваат од пре-иРНК, а останатите региони, кои кодираат за протеини и се нарекуваат егзони, повторно се врзуваат за да дадат како продукт единствена, континуирана иРНК верига. Човечки гени кои кодираат актински протеини се: Покажано е дека се потребни минимум 31 типа на тРНК за одвивање на недвосмислена транслација на 61-те сенс кодони; максимумот на различни типови на тРНК молекули, кој досега е откриен, изнесува 41. Човечки гени кои кодираат протеини кои го содржат имуноглобулинскиот домен се: