Секреторните везикули се карактеристични за:
јадрото. рибозомите. Голџи систем. лизозомите.
A B C D
Мерокрините жлезди го исфрлаат секретот преку егзоцитоза на секреторните везикули, додека апокрините со отфрлање на апикалниот (врвен) дел на жлездената клетка, заедно со секреторните везикули. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Кај жлездените клетки, секреторните везикули се движат кон површината на клетката, при што мембраната им се слева со клеточната мембрана и на тој начин содржината преку егзоцитоза се одделува во надворешната средина. Секреторните влакна ја инервираат паротидната плункова жлезда. Се развиваат везикули и були. Липозом

Липозомите претставуваат фосфолипидни везикули. Лифтовите се карактеристични за облакодерите. Сите овие се карактеристични за државата. Простите се карактеристични за торбестите габи. Асиметричните форми се карактеристични за постмодернизмот. Се смета дека овие везикули се одделуваат од самата мембрана на КВ. За алдехидите се карактеристични следниве типови реакции: За листот на сојата карактеристични се влакненцата. Овие навики се карактеристични за оралната поезија. Карактеристични се за определени области на Земјата. За некои видови се карактеристични далечни миграции. Долините се карактеристични за силна плеистоценска глацијација. Карактеристични за паркот се столетните зимзелени шуми. Овие елементи се карактеристични за исламската архитектура. Тие се карактеристични за повеќето членконоги, особено за инсектите. При тоа пресинаптичката мембрана од синаптичките везикули се лачи медијаторот ацетил холин. Сензитивните влакна пренесуваат импулси од рецепторите за вкус на јазикот, а секреторните (парасимпатички) влакана ги инервираат подјазичната, подвиличната, и солзната жлезда. Метанефридиите се карактеристични екскреторни органи за прстенестите црви. Суптанците карактеристични за животот се далеку по сложени. За ементалерот се карактеристични големите дупки и аромата. Мерокрините жлезди го исфрлаат секретот преку егзоцитоза на секреторните везикули, додека апокрините со отфрлање на апикалниот (врвен) дел на жлездената клетка, заедно со секреторните везикули. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Кај жлездените клетки, секреторните везикули се движат кон површината на клетката, при што мембраната им се слева со клеточната мембрана и на тој начин содржината преку егзоцитоза се одделува во надворешната средина. Секреторните влакна ја инервираат паротидната плункова жлезда. Се развиваат везикули и були. Аминокиселините се донесуваат до рибозомите и прават белковини. Оваа активност се изведува од страна на рибозомите. Во оваа група се наоѓаат:

Одредени антибиотици се врзуваат и за рибозомите на патогенот. Липозом

Липозомите претставуваат фосфолипидни везикули. Лифтовите се карактеристични за облакодерите. Рибозомите се надмолекулски комплекси, односно изградени се од протеини и рибозомска РНК. Рибозомите се составени од две компоненти и тоа : мала и голема. Сите овие се карактеристични за државата. Простите се карактеристични за торбестите габи. Асиметричните форми се карактеристични за постмодернизмот. На и-РНК рибозомите се групирани во формации наречени полирибозоми или полизоми. Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Во биолошките системи, протеините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Се смета дека овие везикули се одделуваат од самата мембрана на КВ. За алдехидите се карактеристични следниве типови реакции: За листот на сојата карактеристични се влакненцата. Овие навики се карактеристични за оралната поезија. Карактеристични се за определени области на Земјата. За некои видови се карактеристични далечни миграции. Долините се карактеристични за силна плеистоценска глацијација. Мерокрините жлезди го исфрлаат секретот преку егзоцитоза на секреторните везикули, додека апокрините со отфрлање на апикалниот (врвен) дел на жлездената клетка, заедно со секреторните везикули. Голџиев систем

Голџиев систем е органела која е именувана по италијанскиот научник Камилио Голџи. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Кај жлездените клетки, секреторните везикули се движат кон површината на клетката, при што мембраната им се слева со клеточната мембрана и на тој начин содржината преку егзоцитоза се одделува во надворешната средина. Камилио Голџи

Камилио Голџи ( - 21 јануари 1926) бил италијански лекар, патолог, научник, и добитник на Нобелова награда. Овие ограничувања се карактеристични за начинот на лекување и правниот систем во заедницата. Секреторните влакна ја инервираат паротидната плункова жлезда. Се развиваат везикули и були. Од ендоплазматичниот ретикулум, протеините се транспортираат во мали мембрански везикули до голџиевиот систем, каде се врши нивната натамошна обработка и подредување за транспорт до нивните крајни дестинации. Липозом

Липозомите претставуваат фосфолипидни везикули. Лифтовите се карактеристични за облакодерите. Сите овие се карактеристични за државата. Простите се карактеристични за торбестите габи. Асиметричните форми се карактеристични за постмодернизмот. Целта на службата за е да создаде систем на заштитени подрачја кои ги претставуваат сите карактеристични природни предели во земјата. Се смета дека овие везикули се одделуваат од самата мембрана на КВ. За алдехидите се карактеристични следниве типови реакции: За листот на сојата карактеристични се влакненцата. Овие навики се карактеристични за оралната поезија. Карактеристични се за определени области на Земјата. За некои видови се карактеристични далечни миграции. Долините се карактеристични за силна плеистоценска глацијација. Карактеристични за паркот се столетните зимзелени шуми. Овие елементи се карактеристични за исламската архитектура. Тие се карактеристични за повеќето членконоги, особено за инсектите. Мерокрините жлезди го исфрлаат секретот преку егзоцитоза на секреторните везикули, додека апокрините со отфрлање на апикалниот (врвен) дел на жлездената клетка, заедно со секреторните везикули. На постериорниот крај од телото постојат две многу карактеристични структури означени како анални везикули, за кои се мисли дека имаат екскреторна функција. Кај жлездените клетки, секреторните везикули се движат кон површината на клетката, при што мембраната им се слева со клеточната мембрана и на тој начин содржината преку егзоцитоза се одделува во надворешната средина. Секреторните влакна ја инервираат паротидната плункова жлезда. Се развиваат везикули и були. Лизозомите и пероксизомите се исто така специјализирани метаболички компартмани за дигестија на макромолекулите и за различни оксидативни реакции, соодветно. Лизозомите ја разложуваат оваа несакана материја преку ензими, високо специјализирани протеини неопходни за опстанок. Липозом

Липозомите претставуваат фосфолипидни везикули. Лифтовите се карактеристични за облакодерите. Под дејство на ферментите на лизозомите фагоцитираните органски материи се разградуваат до попрости материи. Сите овие се карактеристични за државата. Простите се карактеристични за торбестите габи. Асиметричните форми се карактеристични за постмодернизмот. Се смета дека овие везикули се одделуваат од самата мембрана на КВ. За алдехидите се карактеристични следниве типови реакции: За листот на сојата карактеристични се влакненцата. Овие навики се карактеристични за оралната поезија. Карактеристични се за определени области на Земјата. За некои видови се карактеристични далечни миграции. Долините се карактеристични за силна плеистоценска глацијација. Карактеристични за паркот се столетните зимзелени шуми. Овие елементи се карактеристични за исламската архитектура. Тие се карактеристични за повеќето членконоги, особено за инсектите. При тоа пресинаптичката мембрана од синаптичките везикули се лачи медијаторот ацетил холин. Сензитивните влакна пренесуваат импулси од рецепторите за вкус на јазикот, а секреторните (парасимпатички) влакана ги инервираат подјазичната, подвиличната, и солзната жлезда.