Органели присутни и во прокариотската и еукариотската клетка се:
рибозоми. митохондрии. ендоплазматичен ретикулум. лизозоми.
A B C D
Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Слично, теоријата за ендосимбиотско потекло на пероксизомите, мембранозни органели во еукариотската клетка, е исто така отфрлена. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Тоа е една од најзабележителните структури во еукариотската клетка. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Периферниот регион (процитоплазмата) има поголема густина од централниот и освен рибозоми, во него не се содржат други органели. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Познати органели се:

- Јадрото е органела која ја има во секоја клетка. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Транспозоните сочинуваат голем дел од геномот и се одговорни за голем дел од масата на ДНК во еукариотската клетка. Хлоропластите, исто така, содржат друга структурно и функционално несродна РНКП која е кодирана од јадрото на еукариотската клетка. Докажано е дека хлоропластите потекнуваат од ендосимбиотски цијанобактерии кои влегле во еукариотската клетка по пат на ендоцитоза. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. Амитоза

Амитоза (бинарна делба, или фисиона делба) е еден вид на бесполово размножување на бактерии (prokaryotes), одредени протозои и некои органели (митохондриите, хлоропласти, пероксизоми) во евкариотската клетка, во кој една клетка се дели на две нови клетки. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Според седиментационата константа се разликуваат два типа на рибозоми: прокариотски (или бактериски) со 70 S и еукариотски со 80 S.

Рибозомите се органели во кои се остварува синтезата на протеините, со учество на нуклеинските киселини рибозомска РНК и транспортна РНК. Затоа се вели дека прокариотската транслација се одвива ко-транскрипционо. Транслацијата може да се одвива на рибозоми кои пливаат слободно во цитоплазмата, или на рибозоми кои се наоѓаат на ендоплазматскиот ретикулум. Бројот на рибозоми во клетката е различен и се движи до неколку илјади. Како и сите други живи организми, бактериите поседуваат рибозоми, кои се неопходни во процесот на биосинтеза на протеини; но структурата на бактериските рибозоми е различна од онаа кај археите и еукариотите. Митохондриите се органели витални во метаболизмот. Органелите се делат на "универзални", "растителни" и "животински" органели. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Слично, теоријата за ендосимбиотско потекло на пероксизомите, мембранозни органели во еукариотската клетка, е исто така отфрлена. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Тоа е една од најзабележителните структури во еукариотската клетка. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите. За разлика од бактериите и археите, еукариотите содржат органели како што се клеточните јадра, Голџиев систем и митохондрии во нивните клетки. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Познати органели се:

- Јадрото е органела која ја има во секоја клетка. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Транспозоните сочинуваат голем дел од геномот и се одговорни за голем дел од масата на ДНК во еукариотската клетка. Хлоропластите, исто така, содржат друга структурно и функционално несродна РНКП која е кодирана од јадрото на еукариотската клетка. Докажано е дека хлоропластите потекнуваат од ендосимбиотски цијанобактерии кои влегле во еукариотската клетка по пат на ендоцитоза. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. На пример, тие ги придвижуваат хромозомите при кариокинезата, потоа играат улога во движењето на трепките и камшичињата, како и во движењето на различни органели што можат да го менуваат местото (митохондрии и сл. Амитоза

Амитоза (бинарна делба, или фисиона делба) е еден вид на бесполово размножување на бактерии (prokaryotes), одредени протозои и некои органели (митохондриите, хлоропласти, пероксизоми) во евкариотската клетка, во кој една клетка се дели на две нови клетки. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Затоа се вели дека прокариотската транслација се одвива ко-транскрипционо. Како такви, тие се способни и за саморепродукција и тоа со делба на диференцирани митохондрии. Митохондриите се органели витални во метаболизмот. Органелите се делат на "универзални", "растителни" и "животински" органели. Други пак се наоѓаат во некои органели, како во хлоропластите и митохондриите. Цитозомите или се органели својствени за животинските и растителните клетки. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Две органели — ендоплазматичен ретикулум и голџиев систем — се наменети за подредување и транспорт на протеините за секреција, вградување во клеточната мембрана и вградување во лизозомите. Слично, теоријата за ендосимбиотско потекло на пероксизомите, мембранозни органели во еукариотската клетка, е исто така отфрлена. може да биде со рибозоми или без нив, па според тоа разликуваме "груб (зрнест, грануларен) ендоплазматичен ретикулум" и "мазен (агрануларен) ендоплазматичен ретикулум", соодветно. Колагенот се создава во цистерните на гранулираниот ендоплазматичен ретикулум како "проколаген". Главни интрацелуларни мембрански органели се eндоплазматичниот ретикулум, Голџиевиот систем и митохондриите. Ендоплазматичен ретикулум

Ендоплазматичниот ретикулум (латински: reticulum-мрежа) е универзална органела која во клетката е претставена со систем на ципни структури, кои најчесто се поврзани и формираат мрежа. Тоа е една од најзабележителните структури во еукариотската клетка. Доколку на надворешната страна на ендоплазматичниот ретикулум се наоѓаат рибозоми, ваквиот ендоплазматичен ретикулум се вика грануларен (зрнест), тој е вклучен во процесите на синтеза на протеините. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. За разлика од него, агрануларниот (мазен) ендоплазматичен ретикулум на својата површина нема рибозоми и учествува во синтезата на мастите. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите. Ензимите се синтетизираат во грануларниот ендоплазматичен ретикулум, се сместуваат во структурите на Голџиевиот систем, од каде се одделуваат како лизозомни меурчиња. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Познати органели се:

- Јадрото е органела која ја има во секоја клетка. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Транспозоните сочинуваат голем дел од геномот и се одговорни за голем дел од масата на ДНК во еукариотската клетка. Во оваа смисла, терминот лумен исто така се користи за да се опише внатрешниот простор на некоја клеточна компонента или структура, како ендоплазматичен ретикулум. Хлоропластите, исто така, содржат друга структурно и функционално несродна РНКП која е кодирана од јадрото на еукариотската клетка. Испреплетените ципни структури на ендоплазматичниот ретикулум во цитоплазмата, овозможуваат континуитет со јадрената ципа, со ципите на 
Голџиевиот системот и на другите органели. Докажано е дека хлоропластите потекнуваат од ендосимбиотски цијанобактерии кои влегле во еукариотската клетка по пат на ендоцитоза. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. Мембраните кај еукариотската клетка имаат важна улога во структурата на различни органели. Освен јадро, еукариотската клетка содржи различни органели обградени со мембрани во цитоплазмата. Ендосимбиотска теорија

Ендосимбиотската теорија го објаснува потеклото на митохондриите и хлоропластите како органели на еукариотската клетка. Слично, теоријата за ендосимбиотско потекло на пероксизомите, мембранозни органели во еукариотската клетка, е исто така отфрлена. Тоа е една од најзабележителните структури во еукариотската клетка. Поточно кажано, клетките содржат мали органели наречени лизозоми кои имаат способност да го варат клеточниот материјал. Овие гени изгледа дека се важни за одржување на формата на прокариотската клетка. Прокариотската репликација може да трае само дваесетина минути, додека еукариотската е значително подолга и трае околу осум часа кај цицачите. Во цитоплазмата на прокариотската клетка се разликуваат два региона: "централен" (грчки: prokaryon, од каде доаѓа и името) и "периферен" (или "процитоплазма"). Познати органели се:

- Јадрото е органела која ја има во секоја клетка. Сферозом

Сферозомите се органели својствени за растителната клетка и во нив се врши синтеза на масни материи. Транспозоните сочинуваат голем дел од геномот и се одговорни за голем дел од масата на ДНК во еукариотската клетка. Хлоропластите, исто така, содржат друга структурно и функционално несродна РНКП која е кодирана од јадрото на еукариотската клетка. Докажано е дека хлоропластите потекнуваат од ендосимбиотски цијанобактерии кои влегле во еукариотската клетка по пат на ендоцитоза. Животинската клетка, како и растителната, е изградена од универзалните органели: клеточна мембрана, цитоплазма, јадро, рибозоми, митохондрии, ендоплазматичен ретикулум и други. Прокариотската делба, која е од типот на бинарна делба, е форма на бесполовото размножување и клеточна делба која се среќава кај сите прокариоти (бактерии и археи), како и од некои органели од еукариотските организми. Амитоза

Амитоза (бинарна делба, или фисиона делба) е еден вид на бесполово размножување на бактерии (prokaryotes), одредени протозои и некои органели (митохондриите, хлоропласти, пероксизоми) во евкариотската клетка, во кој една клетка се дели на две нови клетки. Во внатрешноста на прокариотската клетка, рестрикционите ензими селективно ја сечат "страната" ДНК во процес кој се нарекува "рестрикциона дигестија"; во исто време, ДНК на домаќинот е заштитена со помош на модификациски ензим (метилтрансфераза) кој врши модификација на прокариотската ДНК за да ја заштити од дејството на рестрикционите ензими. Затоа се вели дека прокариотската транслација се одвива ко-транскрипционо. Митохондриите се органели витални во метаболизмот. Органелите се делат на "универзални", "растителни" и "животински" органели. Други пак се наоѓаат во некои органели, како во хлоропластите и митохондриите. Цитозомите или се органели својствени за животинските и растителните клетки. Таа содржи и неколку други посебни органели. При овој процес донор – клетка се вметнува во јајце клетка.