„Уживањето во она што е убаво, утехата што ја понудува уметноста, ентузи јазмот на уметникот, што нему му дозволува да ги заборави напорите на животот, се предности што го олеснуваат фактот дека самото постоење е по стојано страдање.“ (Артур Шопенхауер: „Светот како волја и претстава“) Според Шопенхауер уметноста:
го потсетува дека постоењето е постојано страдање. го ослободува човекот од страдањата на животот. го прави човекот рамнодушен. не влијае на духот и психата на човекот.
A B C D
"Светот како волја и претстава" е најважното дело на Артур Шопенхауер. Непотребното страдање е она што Скот Пек го нарекува невротично страдање. Пек верува дека само преку страдање и агонија можеме да ги решиме многуте загатки и конфликти со кои се соочуваме.Тоа е она што тој го нарекува вистинско страдање во духовна смисла.Во обид да се избегне вистинското страдање, луѓето на крај создаваат повеќе причини за страдање. Оттука произлегува неговиот сомнеж дека „уметноста е можеби предавство на животот“, но му останува утехата дека неговата љубов кон човекот и кон животот не е предавство на уметноста. Таа го потсетува дека тоа што планира да и го направи на Ели е исто тоа што мајка му му го правел нему и го потсетува дека тој е одговорен и може да одлучи да ја поштеди Ели од страдањето кое тој го искусил во неговото детство. Артур Шопенхауер ја зел досадата како доказ во неговиот обид да ја докаже ништожноста на човековото постоење. Тоа е она што е уметничко во уметноста. Но чуствителноста од друга страна можела и да ги парализира оние што ја имале во поголемо количество; при што тие биле подложни на постојано страдање. Сликата во ретината е изворот што ја движи глетката, но она што го гледаме е “виртуелна” тродимензионална претстава за она што се наоѓа пред нас. Мислел дека светот не може да му го пружи она што тој го сакал. Шопенхауер пак тврдел дека „сè што постои за знаењето, а оттука и целиов овој свет, со еден збор е претстава.” Според него може да „нема објект без субјект“, бидејќи „сè што е објективно е веќе условено од познатиот субјект со сите облици на знаење, и претпоставените форми...“

Џон Стујарт Мил (како и ученикот на Кант Јохан Фридрих Хербарт) сметал дека исказната природа на постоењето ја дава реченицата како што е „Кентаурот е поеткса фикција“ или „Најголемиот број е невозможен“. Формализмот прави систематска разлика меѓу она што е уметноста и она што не е. Сите концепти во рамките на формализмот се поларно спротивставени. На тој пат ќе откријат дека не е се како што се чини и дека ќе им треба многу храброст да го одбранат она што се и она што го бранат и нивните родители. Татко му се сомнева дека има нешто помеѓу нив и му вели на Декс да прекине што е можно побрзо и дека не треба да му биде приоритет тоа што го сака доколку тоа е спротивно на она што е правилно. Основното значење на поимот е "да се биде нешто", односно суштество е сè она на што на кој било начин може да му се припише дека "е", она што го има битието како својственост. Ова, како што е спротивно на ""вистински"" објект, каде што постоење не ни се чини дека зависи од постоењето на умот. Целта на уметноста не е само да го потврди она што донекаде веќе е воспоставено, зашто тогаш таа би била непотребна. Ниче истакнува дека таква е уметноста, уметноста е вистинската задача на животот. Во првиот период тој бил под влијание на Шопенхауер, ја истражувал Антиката и бил посветен на уметноста. Трасимах ја дефинира правдата како "она од што има полза посилниот", сметајќи дека праведно е она што ќе речат дека е властите кои го управуваат полисот. Како Марсел Пруст, така и Пирандело тврди дека уметноста е повредна од животот, и дека смислата на животот постои само во уметноста. Во модерниот период доминираат две поголеми струи: 

Во уводниот дел на романот „Сликата на Доријан Греј“, Оскар Вајлд ги објаснува своите погледи на уметноста, тврдејќи дека уметникот е создавач на убавото и дека целта на уметноста е да се открива самата себе, а да го прикрие уметникот; понатаму, тој тврди дека моралитетот во уметноста постои само како совршена употреба на несовршеното средство; исто така, ниеден уметник нема етничка наклонетост, зашто таа е само манизирам на стилот; понатаму, тој тврди дека уметноста не може да биде морбидна, зашто уметникот може да изрази сè, а како материјал на уметноста се јавуваат и порокот и доблеста; најпосле, тој го изразува ставот дека уметноста е сосема бескорисна, т.е. Во 1971, 

Името на Комаров се споменува и во уметноста, каде што нему му се посветени неколку творби. Кондиви потстетувајќи се на Микеланџело, изјавил дека единствено нешто за кое уметникот се каел до крајот на животот, е што никогаш не успеал да го бакне лицето на Виторија, онака како што и ги бакнувал рацете. Љубота е таа, што му ги дава двата правци: „и смрт и живот“, но и двата се „проклети“, зашто животот е преполн со страдање, но и смртта не е олеснување, ако е без Лаура. "Светот како волја и претстава" е најважното дело на Артур Шопенхауер. Оттука произлегува неговиот сомнеж дека „уметноста е можеби предавство на животот“, но му останува утехата дека неговата љубов кон човекот и кон животот не е предавство на уметноста. Хобс остро ја разликува физичката „слобода“ од „законите “ на физичките лица (обврски), опишани општо како „правило или општо правило, кој му забранува на човекот да го прави она што го уништува животот или да ги отстрани средствата на зачувување на животот или да изостави она што мисли дека најдобро треба да се чува“ (ibid). Артур Шопенхауер ја зел досадата како доказ во неговиот обид да ја докаже ништожноста на човековото постоење. Она што на Дејвид Рајс во почетокот ќе му го олесни животот и ќе му дозволи да живее во висок стил наскоро ќе се покаже како опасна особина што му наметнува опасни непријатели – Паладините, чија единствена цел е да му го одземат животот. „Смислата на животот“ дава преглед на идеите на некои од најзначајните мислители и писатели во историјата, како што се: Маркс, Шопенхауер, Шекспир, Сартр, Бекет итн. Како Марсел Пруст, така и Пирандело тврди дека уметноста е повредна од животот, и дека смислата на животот постои само во уметноста. Она што му преостанува е да воведе суров режим во животот на синот. Фридрих Ниче ја дефинира философијата како „барање на сето она што е туѓо и достојно за испитување во животот, она што моралот досега го проколнуваше“. Тоа е она што е уметничко во уметноста. Непотребното страдање е она што Скот Пек го нарекува невротично страдање. Потоа, Глупоста вели дека на човекот му ги подарила животот и уживањето и дека таа е присутна во најубавото време во животот (детството и младоста), а старите ги подмладува. Ниче истакнува дека таква е уметноста, уметноста е вистинската задача на животот. Кондиви потстетувајќи се на Микеланџело, изјавил дека единствено нешто за кое уметникот се каел до крајот на животот, е што никогаш не успеал да го бакне лицето на Виторија, онака како што и ги бакнувал рацете. Зорбас останува забележен како незаборавен лик, кој страсно го прима сето она што му го нуди животот. Откако го виде уметничкиот концепт на улогата што му ја нудеа, тој ја прифати улогата, велејќи дека е можност што се добива еднаш во животот. Во овие дела Мордред често е нејзин пион, што таа го користи за да го заврши животот на кралот Артур. Во првиот период тој бил под влијание на Шопенхауер, ја истражувал Антиката и бил посветен на уметноста. Сликата во ретината е изворот што ја движи глетката, но она што го гледаме е “виртуелна” тродимензионална претстава за она што се наоѓа пред нас. Човекот треба да ја прифати препораката: „Впери го погледот само на патот по кој те води природата, бидејќи таа е заедничка според она што ти се случува, но твоја лична според она што треба да го направиш.“

За да го разбере боженствениот и човечкиот свет на човекот може да му помогне само филозофијата. Во 1971, 

Името на Комаров се споменува и во уметноста, каде што нему му се посветени неколку творби. каде што Сократ му го спасил животот. Формализмот прави систематска разлика меѓу она што е уметноста и она што не е. Сите концепти во рамките на формализмот се поларно спротивставени. Може да се рече дека уметноста му е својствена на човекот, со што тој се разликува во рамки на природата, и се издвојува од останатите живи битија. Артур Шопенхауер

Артур Шопенхауер (германски: "Arthur Schopenhauer"; во Данциг, денешен Гдањск, (Полска) - во Франкфурт на Мајна) — германски филозоф, писател и учител. "Светот како волја и претстава" е најважното дело на Артур Шопенхауер. Оттука произлегува неговиот сомнеж дека „уметноста е можеби предавство на животот“, но му останува утехата дека неговата љубов кон човекот и кон животот не е предавство на уметноста. Артур Шопенхауер ја зел досадата како доказ во неговиот обид да ја докаже ништожноста на човековото постоење. Формализмот прави систематска разлика меѓу она што е уметноста и она што не е. Сите концепти во рамките на формализмот се поларно спротивставени. Тоа е она што е уметничко во уметноста. Хобс остро ја разликува физичката „слобода“ од „законите “ на физичките лица (обврски), опишани општо како „правило или општо правило, кој му забранува на човекот да го прави она што го уништува животот или да ги отстрани средствата на зачувување на животот или да изостави она што мисли дека најдобро треба да се чува“ (ibid). Непотребното страдање е она што Скот Пек го нарекува невротично страдање. Сликата во ретината е изворот што ја движи глетката, но она што го гледаме е “виртуелна” тродимензионална претстава за она што се наоѓа пред нас. Во првиот период тој бил под влијание на Шопенхауер, ја истражувал Антиката и бил посветен на уметноста. Човекот треба да ја прифати препораката: „Впери го погледот само на патот по кој те води природата, бидејќи таа е заедничка според она што ти се случува, но твоја лична според она што треба да го направиш.“

За да го разбере боженствениот и човечкиот свет на човекот може да му помогне само филозофијата. Во 1971, 

Името на Комаров се споменува и во уметноста, каде што нему му се посветени неколку творби. Она што го прави најпознатиот природен светилник во светот е фактот што на секои осум минути избувнува вулканот, паѓајќи облак од чад на височина од 300 метри. Артур Шопенхауер

Артур Шопенхауер (германски: "Arthur Schopenhauer"; во Данциг, денешен Гдањск, (Полска) - во Франкфурт на Мајна) — германски филозоф, писател и учител. Мислел дека светот не може да му го пружи она што тој го сакал. Она што го карактеризира човекот и светот во кој живее е постојаниот немир и променливост. Уметникот што го прави ова е наречен „вајар“ (или вајар). Во 1865 година Ниче започнува темелно да ги проучува делата на Артур Шопенхауер. Еднаш, нему му се случува несреќа, која му дава необична способност да го слушне она што го мислат жените. Може да се рече дека уметноста му е својствена на човекот, со што тој се разликува во рамки на природата, и се издвојува од останатите живи битија. Целта на уметноста не е само да го потврди она што донекаде веќе е воспоставено, зашто тогаш таа би била непотребна. Фридрих Ниче ја дефинира философијата како „барање на сето она што е туѓо и достојно за испитување во животот, она што моралот досега го проколнуваше“. Она што на Дејвид Рајс во почетокот ќе му го олесни животот и ќе му дозволи да живее во висок стил наскоро ќе се покаже како опасна особина што му наметнува опасни непријатели – Паладините, чија единствена цел е да му го одземат животот. Џакомо Леопарди смета дека, заедно со философијата, поезијата претставува најблагородното, напрекрасното и најнеобичното нешто што човекот сака да го постигне и дека поезијата е врв на уметноста. Август му ја кажува неговата дилема, а Луис му вели да го направи она што тој сака да го прави. Како што вели Пек во The Road Less Traveled, "Љубовта е она што љубовта го прави. "Светот како волја и претстава" е најважното дело на Артур Шопенхауер. Оттука произлегува неговиот сомнеж дека „уметноста е можеби предавство на животот“, но му останува утехата дека неговата љубов кон човекот и кон животот не е предавство на уметноста. Артур Шопенхауер ја зел досадата како доказ во неговиот обид да ја докаже ништожноста на човековото постоење. Формализмот прави систематска разлика меѓу она што е уметноста и она што не е. Сите концепти во рамките на формализмот се поларно спротивставени. Тоа е она што е уметничко во уметноста. Во првиот период тој бил под влијание на Шопенхауер, ја истражувал Антиката и бил посветен на уметноста. Во 1971, 

Името на Комаров се споменува и во уметноста, каде што нему му се посветени неколку творби. За човекот може да се каже дека е она што не е и не е она што е. Кога ќе умре ќе стане битие-по-себе и тогаш може да се каже што е, а со тоа тој престанува да биде она што бил. Артур Шопенхауер

Артур Шопенхауер (германски: "Arthur Schopenhauer"; во Данциг, денешен Гдањск, (Полска) - во Франкфурт на Мајна) — германски филозоф, писател и учител. Може да се рече дека уметноста му е својствена на човекот, со што тој се разликува во рамки на природата, и се издвојува од останатите живи битија. Непотребното страдање е она што Скот Пек го нарекува невротично страдање. На уметноста не ѝ е потребно толкување, зашто не е можно да се толкува она што со толкувањето не може да се поправи. Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. Целта на уметноста не е само да го потврди она што донекаде веќе е воспоставено, зашто тогаш таа би била непотребна. Во 1865 година Ниче започнува темелно да ги проучува делата на Артур Шопенхауер. „Смислата на животот“ дава преглед на идеите на некои од најзначајните мислители и писатели во историјата, како што се: Маркс, Шопенхауер, Шекспир, Сартр, Бекет итн. Во главно се разбира како склоп на факти и израз на она што е, што постои и што може да се утврди, наспроти лагата која го преставува она што не е и што не може да се утврди. Кондиви потстетувајќи се на Микеланџело, изјавил дека единствено нешто за кое уметникот се каел до крајот на животот, е што никогаш не успеал да го бакне лицето на Виторија, онака како што и ги бакнувал рацете. Мислел дека светот не може да му го пружи она што тој го сакал. Хобс остро ја разликува физичката „слобода“ од „законите “ на физичките лица (обврски), опишани општо како „правило или општо правило, кој му забранува на човекот да го прави она што го уништува животот или да ги отстрани средствата на зачувување на животот или да изостави она што мисли дека најдобро треба да се чува“ (ibid). Како што доаѓал новиот век, Мери работела како советник на неколку големи колекционери на уметноста и воедно ги стимулира што повеќе да вложуваат во Америчките музеи на уметноста. Човекот треба да ја прифати препораката: „Впери го погледот само на патот по кој те води природата, бидејќи таа е заедничка според она што ти се случува, но твоја лична според она што треба да го направиш.“

За да го разбере боженствениот и човечкиот свет на човекот може да му помогне само филозофијата. Сликата во ретината е изворот што ја движи глетката, но она што го гледаме е “виртуелна” тродимензионална претстава за она што се наоѓа пред нас. На тој пат ќе откријат дека не е се како што се чини и дека ќе им треба многу храброст да го одбранат она што се и она што го бранат и нивните родители. Татко му се сомнева дека има нешто помеѓу нив и му вели на Декс да прекине што е можно побрзо и дека не треба да му биде приоритет тоа што го сака доколку тоа е спротивно на она што е правилно.