Обликот на дејството на природната селекција, што е условена со нееднаквата виталност на организмите, се нарекува:
структурен наталитет. различен морталитет. диференцијален наталитет. голем наталитет.
A B C D
Преживувањето на организмите е важен, но не и единствен составен дел на природната селекција. Поддржувачите на растителниот континуум ја одрекуваат сличноста на природната селекција кај заедниците со онаа кај организмите. Овие рани фази на раст на популацијата се под влијание на силите на природната селекција која е независна од густината на популацијата, што се нарекува "r"-селекција. Во вакви услови, популацијата потпаѓа под влијание на природната селекција која зависи сега зависи од големината на популацијата, а тоа се нарекува "К"-селекција. Адаптацијата е најзабележливиот резултат на природната селекција. Со помош на него се изучуваат принципите на природната селекција. Денес механизмите на природната селекција се објаснуваат со помош на генетиката. Поддржувачите на дискретниот карактер на природата на фитоценозите сметаат дека заедниците еволуираат како целина, при што доаѓа до коадаптација на растенијата и зголемување на стабилноста на заедницата, односно доаѓа до "природна селекција на заедницата", аналогно на природната селекција кај организмите. Според Дарвин, основна движечка сила на еволуцијата е природната селекција. Мутацијата не е единствениот начин со кој работи природната и вештачката селекција. Природната селекција е фактот што некои особини го прават преживувањето и размножувањето на даден организам многу поверојатно. Структурата на гнездата е како еден вид експеримент на силите на природната селекција. Неговата книга „Геничната теорија на природната селекција“ е објавена во 1930 година. Како последица на ова, голем дел од внатревидовата менливост или варијација (особено кај малите популации) се објаснува со случајниот дрифт на мутантните алели (кои се неутрални или делумно неутрални), а не со дејството на природната селекција. Пред него, со природната селекција биле веќе запознати Е. Блит и П. Метју. Природната селекција дејствува врз фенотиповите (особини на организмите кои можат да се набљудуваат), но генетски наследната основа на секој фенотип која дава репродуктивна предност ќе стане почеста во популацијата (види и алелна фреквенција). Опишани се мноштво на примери за дејството на стабилизирачката селекција во природата. Генетската варијација е важна бидејќи претставува „суров материјал“ за природната селекција. Тоа понекогаш се нарекува и ефект на селекција. Генетички, природната селекција означува намалување или зголемување на генетипови во популацијата. Агресијата може да вклучи насилство кое што може да се прилагоди под одредени околности во однос на природната селекција. Тука Емпедокле ја изнел идејата која потсетува на принципот на природната селекција. Аса Греј дискутирал за теологијата со Дарвин, кој го увезол и дистрибуирал памфлетот за теистичка еволуција на Греј, наречен „"Природната селекција не е недоследна со природната теологија"“. Меѓу научниците се водат остри расправи за релативната важност на генетскиот дрифт во споредба со природната селекција. Премисата зад селективниот r/K модел е дека притисоците на природната селекција се менуваат според густината на популацијата. Преживувањето на организмите е важен, но не и единствен составен дел на природната селекција. Поддржувачите на растителниот континуум ја одрекуваат сличноста на природната селекција кај заедниците со онаа кај организмите. Овие рани фази на раст на популацијата се под влијание на силите на природната селекција која е независна од густината на популацијата, што се нарекува "r"-селекција. Во вакви услови, популацијата потпаѓа под влијание на природната селекција која зависи сега зависи од големината на популацијата, а тоа се нарекува "К"-селекција. Адаптацијата е најзабележливиот резултат на природната селекција. Со помош на него се изучуваат принципите на природната селекција. Денес механизмите на природната селекција се објаснуваат со помош на генетиката. Поддржувачите на дискретниот карактер на природата на фитоценозите сметаат дека заедниците еволуираат како целина, при што доаѓа до коадаптација на растенијата и зголемување на стабилноста на заедницата, односно доаѓа до "природна селекција на заедницата", аналогно на природната селекција кај организмите. Според Дарвин, основна движечка сила на еволуцијата е природната селекција. Мутацијата не е единствениот начин со кој работи природната и вештачката селекција. Природната селекција е фактот што некои особини го прават преживувањето и размножувањето на даден организам многу поверојатно. Структурата на гнездата е како еден вид експеримент на силите на природната селекција. Неговата книга „Геничната теорија на природната селекција“ е објавена во 1930 година. Како последица на ова, голем дел од внатревидовата менливост или варијација (особено кај малите популации) се објаснува со случајниот дрифт на мутантните алели (кои се неутрални или делумно неутрални), а не со дејството на природната селекција. Пред него, со природната селекција биле веќе запознати Е. Блит и П. Метју. Природната селекција дејствува врз фенотиповите (особини на организмите кои можат да се набљудуваат), но генетски наследната основа на секој фенотип која дава репродуктивна предност ќе стане почеста во популацијата (види и алелна фреквенција). Опишани се мноштво на примери за дејството на стабилизирачката селекција во природата. Генетската варијација е важна бидејќи претставува „суров материјал“ за природната селекција. Тоа понекогаш се нарекува и ефект на селекција. Генетички, природната селекција означува намалување или зголемување на генетипови во популацијата. Агресијата може да вклучи насилство кое што може да се прилагоди под одредени околности во однос на природната селекција. Тука Емпедокле ја изнел идејата која потсетува на принципот на природната селекција. Аса Греј дискутирал за теологијата со Дарвин, кој го увезол и дистрибуирал памфлетот за теистичка еволуција на Греј, наречен „"Природната селекција не е недоследна со природната теологија"“. Меѓу научниците се водат остри расправи за релативната важност на генетскиот дрифт во споредба со природната селекција. Премисата зад селективниот r/K модел е дека притисоците на природната селекција се менуваат според густината на популацијата. Преживувањето на организмите е важен, но не и единствен составен дел на природната селекција. Поддржувачите на растителниот континуум ја одрекуваат сличноста на природната селекција кај заедниците со онаа кај организмите. Овие рани фази на раст на популацијата се под влијание на силите на природната селекција која е независна од густината на популацијата, што се нарекува "r"-селекција. Во вакви услови, популацијата потпаѓа под влијание на природната селекција која зависи сега зависи од големината на популацијата, а тоа се нарекува "К"-селекција. Адаптацијата е најзабележливиот резултат на природната селекција. Со помош на него се изучуваат принципите на природната селекција. Денес механизмите на природната селекција се објаснуваат со помош на генетиката. Поддржувачите на дискретниот карактер на природата на фитоценозите сметаат дека заедниците еволуираат како целина, при што доаѓа до коадаптација на растенијата и зголемување на стабилноста на заедницата, односно доаѓа до "природна селекција на заедницата", аналогно на природната селекција кај организмите. Според Дарвин, основна движечка сила на еволуцијата е природната селекција. Мутацијата не е единствениот начин со кој работи природната и вештачката селекција. Природната селекција е фактот што некои особини го прават преживувањето и размножувањето на даден организам многу поверојатно. Структурата на гнездата е како еден вид експеримент на силите на природната селекција. Неговата книга „Геничната теорија на природната селекција“ е објавена во 1930 година. Како последица на ова, голем дел од внатревидовата менливост или варијација (особено кај малите популации) се објаснува со случајниот дрифт на мутантните алели (кои се неутрални или делумно неутрални), а не со дејството на природната селекција. Пред него, со природната селекција биле веќе запознати Е. Блит и П. Метју. Природната селекција дејствува врз фенотиповите (особини на организмите кои можат да се набљудуваат), но генетски наследната основа на секој фенотип која дава репродуктивна предност ќе стане почеста во популацијата (види и алелна фреквенција). Опишани се мноштво на примери за дејството на стабилизирачката селекција во природата. Генетската варијација е важна бидејќи претставува „суров материјал“ за природната селекција. Тоа понекогаш се нарекува и ефект на селекција. Генетички, природната селекција означува намалување или зголемување на генетипови во популацијата. Агресијата може да вклучи насилство кое што може да се прилагоди под одредени околности во однос на природната селекција. Тука Емпедокле ја изнел идејата која потсетува на принципот на природната селекција. Аса Греј дискутирал за теологијата со Дарвин, кој го увезол и дистрибуирал памфлетот за теистичка еволуција на Греј, наречен „"Природната селекција не е недоследна со природната теологија"“. Меѓу научниците се водат остри расправи за релативната важност на генетскиот дрифт во споредба со природната селекција. Премисата зад селективниот r/K модел е дека притисоците на природната селекција се менуваат според густината на популацијата. Преживувањето на организмите е важен, но не и единствен составен дел на природната селекција. Поддржувачите на растителниот континуум ја одрекуваат сличноста на природната селекција кај заедниците со онаа кај организмите. Овие рани фази на раст на популацијата се под влијание на силите на природната селекција која е независна од густината на популацијата, што се нарекува "r"-селекција. Во вакви услови, популацијата потпаѓа под влијание на природната селекција која зависи сега зависи од големината на популацијата, а тоа се нарекува "К"-селекција. Адаптацијата е најзабележливиот резултат на природната селекција. Со помош на него се изучуваат принципите на природната селекција. Како последица на ова, голем дел од внатревидовата менливост или варијација (особено кај малите популации) се објаснува со случајниот дрифт на мутантните алели (кои се неутрални или делумно неутрални), а не со дејството на природната селекција. Денес механизмите на природната селекција се објаснуваат со помош на генетиката. Поддржувачите на дискретниот карактер на природата на фитоценозите сметаат дека заедниците еволуираат како целина, при што доаѓа до коадаптација на растенијата и зголемување на стабилноста на заедницата, односно доаѓа до "природна селекција на заедницата", аналогно на природната селекција кај организмите. Според Дарвин, основна движечка сила на еволуцијата е природната селекција. Мутацијата не е единствениот начин со кој работи природната и вештачката селекција. Природната селекција е фактот што некои особини го прават преживувањето и размножувањето на даден организам многу поверојатно. Структурата на гнездата е како еден вид експеримент на силите на природната селекција. Неговата книга „Геничната теорија на природната селекција“ е објавена во 1930 година. Пред него, со природната селекција биле веќе запознати Е. Блит и П. Метју. Природната селекција дејствува врз фенотиповите (особини на организмите кои можат да се набљудуваат), но генетски наследната основа на секој фенотип која дава репродуктивна предност ќе стане почеста во популацијата (види и алелна фреквенција). Опишани се мноштво на примери за дејството на стабилизирачката селекција во природата. Генетската варијација е важна бидејќи претставува „суров материјал“ за природната селекција. Тоа понекогаш се нарекува и ефект на селекција. Генетички, природната селекција означува намалување или зголемување на генетипови во популацијата. Агресијата може да вклучи насилство кое што може да се прилагоди под одредени околности во однос на природната селекција. Тука Емпедокле ја изнел идејата која потсетува на принципот на природната селекција. Аса Греј дискутирал за теологијата со Дарвин, кој го увезол и дистрибуирал памфлетот за теистичка еволуција на Греј, наречен „"Природната селекција не е недоследна со природната теологија"“. Меѓу научниците се водат остри расправи за релативната важност на генетскиот дрифт во споредба со природната селекција. Премисата зад селективниот r/K модел е дека притисоците на природната селекција се менуваат според густината на популацијата.