Forca e Lorencit me të cilën një fushë magnetike homogjene vepron mbi ngarkesën elektrike pikësore është e barabart me zero nëse:
ngarkesa lëvizë në drejtim të vijave të forcave magnetike ngarkesa lëvizë normal me drejtimin e vijave të forcave magnetike ngarkesa lëvizë nën kënd prej 60 0 në krahasim me vijat e forcave magnetike ngarkesa lëvizë nën kënd prej 45 0 në krahasim me vijat e forcave magnetike
A B C D
Ngarkesa pikësore që lëviz në fushën B përshkruan një forcë anësore që është proporcionale me fortësinë e fushës magnetike, komponentën e shpejtësisë që është normale në fushën magnetike dhe ngarkesën pikësore. Forca është e njohur si Forca e Lorencit, dhe është e dhënë sipas:

ku F është forca, "q" është ngarkesa pikësore elektrike, v është shpejtësia e çastit e ngarkesës, dhe B është fusha magnetike (në tesla). Mbi ngarkesat në lëvizje vepron një forcë , e quajtur forca e Lorencit, kur një fushë magnetike është e pranishme e cila nuk është paralelle me levizjen e tyre. Në elektrostatikë dhe magnetostatikë, forca e ushtruar në ngarkesa pikësore kur lëvizin nëpër fushën magnetike B është: 
Drejtimi i prodhimit vektorial mund të gjindet nga aplikimi i rregullës së dorës së djathtë siç vijon:

Për shembull, ngarkesa pikësore pozitive që lëvizë drejt veriut, në një regjion ku fusha magnetike tregon perëndimin, forca rezultuese do të jetë e drejtuar lart. Kur ngarkesa pikësore lëviz në fushë magnetike statike, ajo ndjek një rrugë spirale ku boshti spiral është paralel me fushën magnetike , dhe ku shpejtësia e grimcës mbetet konstante. Forca në ngarkesën pikësore negative është në drejtim të kundërt. Është e njohur nga eksperimentet në elektrostatikë se nëse kemi një ngarkesë pikësore "q" në një fushë elektrike E atëherë shfaqet forca F = "q"E. Sidoqoftë, në situate tjera, kur ngarkesa pikësore lëvizë në afërsi të një kablloje rrymë-mbajtëse, forca varet edhe nga shpejtësia e asaj ngarkese. Një "fushë elektrike" prodhohet kur ngarkesa është stacionare në lidhje me një vëzhgues që mat vetitë e ngarkesës, dhe një "fushë magnetike" (ashtu si edhe një fushë elektrike) prodhohet kur një ngarkesë lëvizë (duke krijuar një rrymë elektrike) në lidhje me këtë vëzhgues. Si njësi e nxjerrë e sistemit SI, tesla mund të shprehet edhe si 

Njësitë e përdorura:

Në prodhimin e forcës së Lorencit, ndryshimi në mes të këtyre dy fushave është një forcë nga një fushë magnetike në një ngarkesë pikësore është përgjithësissht për shkak të lëvizjes së ngarkesës pikësore përderisa forca e impartuar nga një fushë elektrike në një ngarkesë pikësore nuk është për shkak të një lëvizjeje të ngarkesës pikësore. Fushat magnetike të objekteve të largëta astronomike maten përmes efekteve të tyre në ngarkesa pikësore. Me rritjen e fushës magnetike në drejtim të kundërt,
bëhet zvoglimi I mëtejshem I induksionit për vlerën e fushës magnetike Hc, e cila quhet fushë koercitive (induksioni
merr vlerën zero). Fusha magnetike

Në fizikë, një fushë "magnetike" është një fushë vektoriale që përshkon gjithë hapësirën dhe e cila shkakton një "forcë magnetike" mbi një ngarkese elektrike lëvizëse ose mbi një dipol magnetik (siç janë magnetet e përhershëm). Nëse ky përçues është i vendosur në një fushë magnetike B që krijon një kënd teta me shpejtësinë e ngarkesave në përçues, forca në një ngarkesë të vetme "q" është 

kështu që për "N"-ngarkesa, ku 

forca në përçues është 

Ku "i=nqvA". Vektori B cilësohet si fushë magnetike dhe definohet si vektori i fushës i nevojshëm për ta bërë ligjin e Lorencit të saktë në përshkrimin e nocionit të ngarkesës pikësore. Rreth përçuesit nëpër të cilin kalon rryma elektrike formohet një fushë magnetike, pra nëse p.sh. Kur bobina vendoset mbi të thërmijat magnetike të një blloku janë magnete shumë të vegjël që sidoqoftë krijojnë një fushë magnetike, lëvizja e kokës shkruese/lexuese në këtë fushë magnetike shkakton kalimin e rrymës elektrike në fijet e bobinës. Një fushë magnetike e ndryshueshme krijon rrymë elektrike. Fusha magnetike e Tokës

Fusha magnetike e Tokës, e njohur edhe si fusha gjeomagnetike, është fushë magnetike që zgjatet nga brendësia e Tokës ku takohet me erën diellore, një lumë ngarkesash pikësore që burojnë nga Dielli. Ekuilibri ndodh kur forca rezultante që vepron mbi nje pikë lëndore është zero (pra, shuma e të gjitha forcave vektoriale është zero). Korrektimi i Maksuellit i ligjit të Amperit është veçanërisht i rëndësishëm: Ai do të thotë se një fushë magnetike që ndryshon krijon një fushë elektrike, "dhe" një fushë elektrike që ndryshon krijon një fushë magnetike. Rryma e ngarkesave elektrike gjeneron një fushë magnetike dhe paraqitet ndjesia e forcës për shkak të B-fushave magnetike. Nëqoftesë thërrmija e ngarkuar mund te konsiderohet si një ngarkese pikësore, fusha elektrike përcaktohet si forca qe vepron mbi këtë ngarkese pikësore :
ku

E marre ne mënyre te drejtpërdrejte, ky ekuacion përcakton fushën elektrike vetëm ne pozicionet ku kemi ngarkesa stacionare mbi te cilat fusha mund te veproje. Ligji i Faradeit mund të thuhet si “një fushë e ndryshueshme magnetike krijon një fushë elektrike”. Forca e Lorencit është gjithmonë normale, tek shpejtësia e ngarkesës dhe tek fusha magnetike që ajo krijon. Fusha magnetike e Hënës

Hëna ka një fushë magnetike të jashtme që është shumë e dobët në krahasim me Tokën. Ngarkesa pikësore që lëviz në fushën B përshkruan një forcë anësore që është proporcionale me fortësinë e fushës magnetike, komponentën e shpejtësisë që është normale në fushën magnetike dhe ngarkesën pikësore. Forca është e njohur si Forca e Lorencit, dhe është e dhënë sipas:

ku F është forca, "q" është ngarkesa pikësore elektrike, v është shpejtësia e çastit e ngarkesës, dhe B është fusha magnetike (në tesla). Mbi ngarkesat në lëvizje vepron një forcë , e quajtur forca e Lorencit, kur një fushë magnetike është e pranishme e cila nuk është paralelle me levizjen e tyre. Kur ngarkesa pikësore lëviz në fushë magnetike statike, ajo ndjek një rrugë spirale ku boshti spiral është paralel me fushën magnetike , dhe ku shpejtësia e grimcës mbetet konstante. Një "fushë elektrike" prodhohet kur ngarkesa është stacionare në lidhje me një vëzhgues që mat vetitë e ngarkesës, dhe një "fushë magnetike" (ashtu si edhe një fushë elektrike) prodhohet kur një ngarkesë lëvizë (duke krijuar një rrymë elektrike) në lidhje me këtë vëzhgues. Në elektrostatikë dhe magnetostatikë, forca e ushtruar në ngarkesa pikësore kur lëvizin nëpër fushën magnetike B është: 
Drejtimi i prodhimit vektorial mund të gjindet nga aplikimi i rregullës së dorës së djathtë siç vijon:

Për shembull, ngarkesa pikësore pozitive që lëvizë drejt veriut, në një regjion ku fusha magnetike tregon perëndimin, forca rezultuese do të jetë e drejtuar lart. Është e njohur nga eksperimentet në elektrostatikë se nëse kemi një ngarkesë pikësore "q" në një fushë elektrike E atëherë shfaqet forca F = "q"E. Sidoqoftë, në situate tjera, kur ngarkesa pikësore lëvizë në afërsi të një kablloje rrymë-mbajtëse, forca varet edhe nga shpejtësia e asaj ngarkese. Si njësi e nxjerrë e sistemit SI, tesla mund të shprehet edhe si 

Njësitë e përdorura:

Në prodhimin e forcës së Lorencit, ndryshimi në mes të këtyre dy fushave është një forcë nga një fushë magnetike në një ngarkesë pikësore është përgjithësissht për shkak të lëvizjes së ngarkesës pikësore përderisa forca e impartuar nga një fushë elektrike në një ngarkesë pikësore nuk është për shkak të një lëvizjeje të ngarkesës pikësore. Fusha magnetike e Tokës

Fusha magnetike e Tokës, e njohur edhe si fusha gjeomagnetike, është fushë magnetike që zgjatet nga brendësia e Tokës ku takohet me erën diellore, një lumë ngarkesash pikësore që burojnë nga Dielli. Fusha magnetike

Në fizikë, një fushë "magnetike" është një fushë vektoriale që përshkon gjithë hapësirën dhe e cila shkakton një "forcë magnetike" mbi një ngarkese elektrike lëvizëse ose mbi një dipol magnetik (siç janë magnetet e përhershëm). Nëse ky përçues është i vendosur në një fushë magnetike B që krijon një kënd teta me shpejtësinë e ngarkesave në përçues, forca në një ngarkesë të vetme "q" është 

kështu që për "N"-ngarkesa, ku 

forca në përçues është 

Ku "i=nqvA". Shprehja matematike e këtij ligji është:

Pra: Forca, me të cilën bashkëveprojnë dy ngarkesa pikësore, në prehje, a) është proporcionale me madhësinë e ngarkesave, b) invers proporcionale me katrorin e largësisë midis tyre dhe c) ka drejtimin e drejtëzës që bashkon këto ngarkesa. Fushat magnetike të objekteve të largëta astronomike maten përmes efekteve të tyre në ngarkesa pikësore. Një fushë magnetike e ndryshueshme krijon rrymë elektrike. Po ta përcaktojmë drejtimin z si drejtimin e formula_57 dhe drejtimin x si drejtimin e formula_59, atëherë nga ligji i Faradeit vijat e fushës magnetike shtrihen në drejtimin y dhe lidhen me fushën elektrike nga relacioni

Për shaka se divergjenca e fushës elektrike dhe magnetike janë zero, nuk ka fusha në drejtimin e propagimit të valës. Gishti i madh tregon drejtimin e rrymës dhe gishtat tjerë drejtimin e vijave magnetike të forcës. Vektori B cilësohet si fushë magnetike dhe definohet si vektori i fushës i nevojshëm për ta bërë ligjin e Lorencit të saktë në përshkrimin e nocionit të ngarkesës pikësore. Rreth përçuesit nëpër të cilin kalon rryma elektrike formohet një fushë magnetike, pra nëse p.sh. Ekuilibri ndodh kur forca rezultante që vepron mbi nje pikë lëndore është zero (pra, shuma e të gjitha forcave vektoriale është zero). Kur bobina vendoset mbi të thërmijat magnetike të një blloku janë magnete shumë të vegjël që sidoqoftë krijojnë një fushë magnetike, lëvizja e kokës shkruese/lexuese në këtë fushë magnetike shkakton kalimin e rrymës elektrike në fijet e bobinës. Rryma e ngarkesave elektrike gjeneron një fushë magnetike dhe paraqitet ndjesia e forcës për shkak të B-fushave magnetike. Nëqoftesë thërrmija e ngarkuar mund te konsiderohet si një ngarkese pikësore, fusha elektrike përcaktohet si forca qe vepron mbi këtë ngarkese pikësore :
ku

E marre ne mënyre te drejtpërdrejte, ky ekuacion përcakton fushën elektrike vetëm ne pozicionet ku kemi ngarkesa stacionare mbi te cilat fusha mund te veproje. Korrektimi i Maksuellit i ligjit të Amperit është veçanërisht i rëndësishëm: Ai do të thotë se një fushë magnetike që ndryshon krijon një fushë elektrike, "dhe" një fushë elektrike që ndryshon krijon një fushë magnetike. Forca e Lorencit është gjithmonë normale, tek shpejtësia e ngarkesës dhe tek fusha magnetike që ajo krijon. Forca në ngarkesën pikësore negative është në drejtim të kundërt. Ngarkesa pikësore që lëviz në fushën B përshkruan një forcë anësore që është proporcionale me fortësinë e fushës magnetike, komponentën e shpejtësisë që është normale në fushën magnetike dhe ngarkesën pikësore. Forca është e njohur si Forca e Lorencit, dhe është e dhënë sipas:

ku F është forca, "q" është ngarkesa pikësore elektrike, v është shpejtësia e çastit e ngarkesës, dhe B është fusha magnetike (në tesla). Mbi ngarkesat në lëvizje vepron një forcë , e quajtur forca e Lorencit, kur një fushë magnetike është e pranishme e cila nuk është paralelle me levizjen e tyre. Kur ngarkesa pikësore lëviz në fushë magnetike statike, ajo ndjek një rrugë spirale ku boshti spiral është paralel me fushën magnetike , dhe ku shpejtësia e grimcës mbetet konstante. Një "fushë elektrike" prodhohet kur ngarkesa është stacionare në lidhje me një vëzhgues që mat vetitë e ngarkesës, dhe një "fushë magnetike" (ashtu si edhe një fushë elektrike) prodhohet kur një ngarkesë lëvizë (duke krijuar një rrymë elektrike) në lidhje me këtë vëzhgues. Në elektrostatikë dhe magnetostatikë, forca e ushtruar në ngarkesa pikësore kur lëvizin nëpër fushën magnetike B është: 
Drejtimi i prodhimit vektorial mund të gjindet nga aplikimi i rregullës së dorës së djathtë siç vijon:

Për shembull, ngarkesa pikësore pozitive që lëvizë drejt veriut, në një regjion ku fusha magnetike tregon perëndimin, forca rezultuese do të jetë e drejtuar lart. Nëse ky përçues është i vendosur në një fushë magnetike B që krijon një kënd teta me shpejtësinë e ngarkesave në përçues, forca në një ngarkesë të vetme "q" është 

kështu që për "N"-ngarkesa, ku 

forca në përçues është 

Ku "i=nqvA". Është e njohur nga eksperimentet në elektrostatikë se nëse kemi një ngarkesë pikësore "q" në një fushë elektrike E atëherë shfaqet forca F = "q"E. Sidoqoftë, në situate tjera, kur ngarkesa pikësore lëvizë në afërsi të një kablloje rrymë-mbajtëse, forca varet edhe nga shpejtësia e asaj ngarkese. Si njësi e nxjerrë e sistemit SI, tesla mund të shprehet edhe si 

Njësitë e përdorura:

Në prodhimin e forcës së Lorencit, ndryshimi në mes të këtyre dy fushave është një forcë nga një fushë magnetike në një ngarkesë pikësore është përgjithësissht për shkak të lëvizjes së ngarkesës pikësore përderisa forca e impartuar nga një fushë elektrike në një ngarkesë pikësore nuk është për shkak të një lëvizjeje të ngarkesës pikësore. Fusha magnetike e Hënës

Hëna ka një fushë magnetike të jashtme që është shumë e dobët në krahasim me Tokën. Fusha magnetike

Në fizikë, një fushë "magnetike" është një fushë vektoriale që përshkon gjithë hapësirën dhe e cila shkakton një "forcë magnetike" mbi një ngarkese elektrike lëvizëse ose mbi një dipol magnetik (siç janë magnetet e përhershëm). Fusha magnetike e Tokës

Fusha magnetike e Tokës, e njohur edhe si fusha gjeomagnetike, është fushë magnetike që zgjatet nga brendësia e Tokës ku takohet me erën diellore, një lumë ngarkesash pikësore që burojnë nga Dielli. Një fushë magnetike e ndryshueshme krijon rrymë elektrike. Fushat magnetike të objekteve të largëta astronomike maten përmes efekteve të tyre në ngarkesa pikësore. Vektori B cilësohet si fushë magnetike dhe definohet si vektori i fushës i nevojshëm për ta bërë ligjin e Lorencit të saktë në përshkrimin e nocionit të ngarkesës pikësore. Kur bobina vendoset mbi të thërmijat magnetike të një blloku janë magnete shumë të vegjël që sidoqoftë krijojnë një fushë magnetike, lëvizja e kokës shkruese/lexuese në këtë fushë magnetike shkakton kalimin e rrymës elektrike në fijet e bobinës. Rreth përçuesit nëpër të cilin kalon rryma elektrike formohet një fushë magnetike, pra nëse p.sh. Ekuilibri ndodh kur forca rezultante që vepron mbi nje pikë lëndore është zero (pra, shuma e të gjitha forcave vektoriale është zero). Nëqoftesë thërrmija e ngarkuar mund te konsiderohet si një ngarkese pikësore, fusha elektrike përcaktohet si forca qe vepron mbi këtë ngarkese pikësore :
ku

E marre ne mënyre te drejtpërdrejte, ky ekuacion përcakton fushën elektrike vetëm ne pozicionet ku kemi ngarkesa stacionare mbi te cilat fusha mund te veproje. Forca e Lorencit është gjithmonë normale, tek shpejtësia e ngarkesës dhe tek fusha magnetike që ajo krijon. Rryma e ngarkesave elektrike gjeneron një fushë magnetike dhe paraqitet ndjesia e forcës për shkak të B-fushave magnetike. Forca në ngarkesën pikësore negative është në drejtim të kundërt. Korrektimi i Maksuellit i ligjit të Amperit është veçanërisht i rëndësishëm: Ai do të thotë se një fushë magnetike që ndryshon krijon një fushë elektrike, "dhe" një fushë elektrike që ndryshon krijon një fushë magnetike. Me rritjen e fushës magnetike në drejtim të kundërt,
bëhet zvoglimi I mëtejshem I induksionit për vlerën e fushës magnetike Hc, e cila quhet fushë koercitive (induksioni
merr vlerën zero). Për më tepër, një fushë magnetike që ndrydhon në kohë shkakton induktimin e një fushë elektrike. Ngarkesa pikësore që lëviz në fushën B përshkruan një forcë anësore që është proporcionale me fortësinë e fushës magnetike, komponentën e shpejtësisë që është normale në fushën magnetike dhe ngarkesën pikësore. Forca është e njohur si Forca e Lorencit, dhe është e dhënë sipas:

ku F është forca, "q" është ngarkesa pikësore elektrike, v është shpejtësia e çastit e ngarkesës, dhe B është fusha magnetike (në tesla). Mbi ngarkesat në lëvizje vepron një forcë , e quajtur forca e Lorencit, kur një fushë magnetike është e pranishme e cila nuk është paralelle me levizjen e tyre. Kur ngarkesa pikësore lëviz në fushë magnetike statike, ajo ndjek një rrugë spirale ku boshti spiral është paralel me fushën magnetike , dhe ku shpejtësia e grimcës mbetet konstante. Një "fushë elektrike" prodhohet kur ngarkesa është stacionare në lidhje me një vëzhgues që mat vetitë e ngarkesës, dhe një "fushë magnetike" (ashtu si edhe një fushë elektrike) prodhohet kur një ngarkesë lëvizë (duke krijuar një rrymë elektrike) në lidhje me këtë vëzhgues. Në elektrostatikë dhe magnetostatikë, forca e ushtruar në ngarkesa pikësore kur lëvizin nëpër fushën magnetike B është: 
Drejtimi i prodhimit vektorial mund të gjindet nga aplikimi i rregullës së dorës së djathtë siç vijon:

Për shembull, ngarkesa pikësore pozitive që lëvizë drejt veriut, në një regjion ku fusha magnetike tregon perëndimin, forca rezultuese do të jetë e drejtuar lart. Nëse ky përçues është i vendosur në një fushë magnetike B që krijon një kënd teta me shpejtësinë e ngarkesave në përçues, forca në një ngarkesë të vetme "q" është 

kështu që për "N"-ngarkesa, ku 

forca në përçues është 

Ku "i=nqvA". Është e njohur nga eksperimentet në elektrostatikë se nëse kemi një ngarkesë pikësore "q" në një fushë elektrike E atëherë shfaqet forca F = "q"E. Sidoqoftë, në situate tjera, kur ngarkesa pikësore lëvizë në afërsi të një kablloje rrymë-mbajtëse, forca varet edhe nga shpejtësia e asaj ngarkese. Si njësi e nxjerrë e sistemit SI, tesla mund të shprehet edhe si 

Njësitë e përdorura:

Në prodhimin e forcës së Lorencit, ndryshimi në mes të këtyre dy fushave është një forcë nga një fushë magnetike në një ngarkesë pikësore është përgjithësissht për shkak të lëvizjes së ngarkesës pikësore përderisa forca e impartuar nga një fushë elektrike në një ngarkesë pikësore nuk është për shkak të një lëvizjeje të ngarkesës pikësore. Fusha magnetike e Hënës

Hëna ka një fushë magnetike të jashtme që është shumë e dobët në krahasim me Tokën. Fusha magnetike

Në fizikë, një fushë "magnetike" është një fushë vektoriale që përshkon gjithë hapësirën dhe e cila shkakton një "forcë magnetike" mbi një ngarkese elektrike lëvizëse ose mbi një dipol magnetik (siç janë magnetet e përhershëm). Fusha magnetike e Tokës

Fusha magnetike e Tokës, e njohur edhe si fusha gjeomagnetike, është fushë magnetike që zgjatet nga brendësia e Tokës ku takohet me erën diellore, një lumë ngarkesash pikësore që burojnë nga Dielli. Një fushë magnetike e ndryshueshme krijon rrymë elektrike. Fushat magnetike të objekteve të largëta astronomike maten përmes efekteve të tyre në ngarkesa pikësore. Vektori B cilësohet si fushë magnetike dhe definohet si vektori i fushës i nevojshëm për ta bërë ligjin e Lorencit të saktë në përshkrimin e nocionit të ngarkesës pikësore. Kur bobina vendoset mbi të thërmijat magnetike të një blloku janë magnete shumë të vegjël që sidoqoftë krijojnë një fushë magnetike, lëvizja e kokës shkruese/lexuese në këtë fushë magnetike shkakton kalimin e rrymës elektrike në fijet e bobinës. Rreth përçuesit nëpër të cilin kalon rryma elektrike formohet një fushë magnetike, pra nëse p.sh. Ekuilibri ndodh kur forca rezultante që vepron mbi nje pikë lëndore është zero (pra, shuma e të gjitha forcave vektoriale është zero). Nëqoftesë thërrmija e ngarkuar mund te konsiderohet si një ngarkese pikësore, fusha elektrike përcaktohet si forca qe vepron mbi këtë ngarkese pikësore :
ku

E marre ne mënyre te drejtpërdrejte, ky ekuacion përcakton fushën elektrike vetëm ne pozicionet ku kemi ngarkesa stacionare mbi te cilat fusha mund te veproje. Forca e Lorencit është gjithmonë normale, tek shpejtësia e ngarkesës dhe tek fusha magnetike që ajo krijon. Rryma e ngarkesave elektrike gjeneron një fushë magnetike dhe paraqitet ndjesia e forcës për shkak të B-fushave magnetike. Forca në ngarkesën pikësore negative është në drejtim të kundërt. Korrektimi i Maksuellit i ligjit të Amperit është veçanërisht i rëndësishëm: Ai do të thotë se një fushë magnetike që ndryshon krijon një fushë elektrike, "dhe" një fushë elektrike që ndryshon krijon një fushë magnetike. Me rritjen e fushës magnetike në drejtim të kundërt,
bëhet zvoglimi I mëtejshem I induksionit për vlerën e fushës magnetike Hc, e cila quhet fushë koercitive (induksioni
merr vlerën zero). Për më tepër, një fushë magnetike që ndrydhon në kohë shkakton induktimin e një fushë elektrike.