Antikorlar:
B- hücrelerine bağlanması için reseptör moleküllerdir. vücut için yabancı maddelerdir. antijenlerin bağlanması için protein moleküllerdir. bağışıklık hücreleridir.
A B C D
H2 antagonisti

H-reseptör antagonistleri, mide paryetal hücresinde histaminin etkisini bloke ederek bu hücrelerdeki asit salınımını azaltan moleküllerdir. Ligand bağlanması tanımlamak için genelde, reseptör bağlanma yerlerinin yarısının tutulduğu ligand konsantrasyonu kullanılır, bu ayrışma sabiti (k) olarak adlandırılır. Steroidin bağlanması üzerine bu steroid reseptör proteinlerin türlerinin çoğu ikilenir ("dimerleşir"), böylece iki reseptör altbirimi birleşerek hücre çekirdeğine girebilen, DNA'ya bağlanan bir birim oluştururlar. 1997’de CALTECH’te bir araştırma grubunun sonuçlanan araştırmalarının açıklanmasıyla, geliştirilen neurochip metodunun canlı beyin hücrelerine bağlanması başarıldı. Çöpçü reseptör sınıf B tip I

Çöpçü reseptör sınıf B, tip I (İngilizce "Scavenger receptor class B type I" kısaltması SR-BI olarak değinilir), çeşitli hücrelerde görülen bir entegral membran proteinidir. İnhibitörler enzim aktivitesini azaltan moleküllerdir, aktivatörler ise enzim aktivitesi artıran moleküllerdir. En yüksek afiniteyi gösteren B hücreleri, bundan sonra, tekrar bir enfeksiyon durumunda arttırılmış bağışıklık yanıtının verilmesine katkıda bulunan uzun-yaşamlı hafıza B hücrelerine ve antikor üreten plazma hücrelerine farklılaşmak üzere seçilirler. Antikorlar hücre dışı ortama salgılanabilirler veya plazma hücresi olarak adlandırılan özelleşmiş B lenfositlerinin membranlarına takılabilirler. Bazı hormon sistemlerinde reseptör bir ısı-şok proteinine (İngilizce "Heat Shock Protein") bağlıdır, hormonun bağlanması üzerine bu protein salınır. Reseptör

Reseptör aşağıdaki anlamlarda kullanılır: Reseptör tayrozin kinaz-benzeri yunus reseptör

Moleküler biyolojide, reseptör tayrozin kinaz-benzeri yunus reseptör (ROR) bir tayrozin kinaz reseptör ailesidir. B ve T hücrelerinin her ikisi de özgül hedefleri tanıyan reseptör molekülleri taşırlar. Bununla birlikte gram+ bakterilerin doğada yaşayabilmeleri için gerekli olan moleküllerdir. Hedef proteine bağlanamamış antikorlaradan kurtulmak için ikinci yıkama işlemi gerçekleştirillir ve takiben birincil antikorlar etkileşecek olan ikincil antikorlar solusyona eklenir. Virüs, bakteri ve ilaçlar için reseptör olurlar. Epitop

Epitop, antijenik determinant veya antijenik belirleyici, bir antijenin antikora ve B hücrelerine bağlanan kısmıdır. Polisakkaritler suda çözünmeyen büyük moleküllerdir. Histonlar molekül ağırlığı küçük moleküllerdir. Koku reseptör nöronlarındaki ekspresyon, çok sayıda koku alıcı reseptör geninin sınırlı bir alt kümesi için doğrulanmıştır. HIV vücuda girdiğinden itibaren, vücutta bununla savaşmak için özel antikorlar oluşur. Bu parçalar dingillerin tahtaya bağlanması için kullanılır. Bileşiklerin en küçük yapı taşı moleküllerdir. Son olarak ikincil antikorlar eklenir. Hastalıktan kurtulanlardan alınan antikorlar 10 hasta için kullanıldı, hastaların durumlarında iyileşme gözlemlendi. Tedavi için bileğe lastik bir bant bağlanması yeterlidir. Endokannabinoidler, kannabinoid reseptörlerini aktive eden, vücut içinde üretilen maddelerdir. Ardından yabancı maddelere (antijenlere) karşı antikorlar üreterek yanıtını hazırlar. Antikorlar (ya da immunoglobulinler, Ig), bağışıklık sistemince yabancı cisimleri tanımlamak ve nötralize etmek için kullanılan Y şekilli proteinlerdir. Antikorlar, adaptif bağışıklık sisteminin protein bileşkeleridir, ana işlevleri antijenlere, yani vücuda yabancı olan maddelere, bağlanıp onların imha edilmeleri için işaretlemektir. Kanserojen maddelerdir. Pisisit

Pisisitler"(piskisitler)",balıklar için zehirli kimyasal maddelerdir. Hedef proteine bağlanamamış antikorlaradan kurtulmak için ikinci yıkama işlemi gerçekleştirillir ve takiben birincil antikorlar etkileşecek olan ikincil antikorlar solusyona eklenir. Gübreler, bitkilerin büyümesi için gerekli gıdayı ihtiva eden maddelerdir. Buzdolabının içindeki ısıyı dışarı taşımak için kullanılan akışkan maddelerdir. Vücut aktiviteleri için gerekli olan enerji için, vücut şekeri kullanır. Ağda

Ağda, istenmeyen tüylerden arınmak için kullanılan yapışkan çeşitli maddelerdir. HIV vücuda girdiğinden itibaren, vücutta bununla savaşmak için özel antikorlar oluşur. Son olarak ikincil antikorlar eklenir. Hastalıktan kurtulanlardan alınan antikorlar 10 hasta için kullanıldı, hastaların durumlarında iyileşme gözlemlendi. Silikon sıvılar oldukça kararlı maddelerdir. Sinerjistler antioksidan etkisini arttıran maddelerdir. Toksinler genellikle polipeptid yapısında maddelerdir. Gazlar en çok genleşen maddelerdir. Ancak yaygın dezenfektanlar, kimyasal maddelerdir. Bununla birlikte antikorlar yeterince spesifik değildirler. Sonuçta oluşan antikorlar hayvanın kanından alınır. Yalıtkanlar ise parçacıklarını yerlerinden koparmak için çok yüksek değerde gerilmeler gerektiren maddelerdir. Tanıyı doğrulamak için kan örneklerinden viral antikorlar, viral RNA veya virüsün kendisi aranır. Boyanın uçucu kısmını oluşturan kimyasal maddelerdir. Antihistaminik

Antihistaminik, histaminin etkisini önleyen maddelerdir. Proteazom

Proteazom, büyük protein yapılardan oluşan moleküllerdir. Bilinen hiçbir kanın yapısında antikorlar ve protein yan yana bulunmaz. Proteinoit

Proteinoitler, veya termal proteinler,amino asitlerden inorganik olarak oluşan protein benzeri moleküllerdir. Temel amacı kandaki antikorlar degil, HIV virüsünün dış yapısındaki pcr24 adlı protein yapısının saptanmasıdır. Bu model, enzim-substrat etkileşimi dışında çeşitli biyokimyasal durumlar için de kullanılır, antijen-antikor bağlanması, DNA-DNA hibridizasyonu, ve protein-protein etkileşimi gibi. Bulgulara göre iki veya daha fazla IgE molekülüne antijenlerin bağlanması (yani çapraz bağların oluşması) sonucu mast hücresi aktive olur (etkinleştirilir). Antikorlar, adaptif bağışıklık sisteminin protein bileşkeleridir, ana işlevleri antijenlere, yani vücuda yabancı olan maddelere, bağlanıp onların imha edilmeleri için işaretlemektir. Bazı hormon sistemlerinde reseptör bir ısı-şok proteinine (İngilizce "Heat Shock Protein") bağlıdır, hormonun bağlanması üzerine bu protein salınır. Protein

Proteinler, amino asitlerin zincir halinde birbirlerine bağlanması sonucu oluşan büyük organik bileşiklerdir. İnhibitörler enzim aktivitesini azaltan moleküllerdir, aktivatörler ise enzim aktivitesi artıran moleküllerdir. Eğer proteini tanıyan antikorlar varsa, Western blot ve ELISA yöntemleri ile arzu edilen protein spesifik olarak tespit edilip nicelenebilir. Bununla birlikte gram+ bakterilerin doğada yaşayabilmeleri için gerekli olan moleküllerdir. Bu etki özellikle DNA-protein bağlanması sonucu sıkı bükülmenin oluştuğu yerlerde görülür, nükleozom taneciklerinde olduğu gibi. Hedef proteine bağlanamamış antikorlaradan kurtulmak için ikinci yıkama işlemi gerçekleştirillir ve takiben birincil antikorlar etkileşecek olan ikincil antikorlar solusyona eklenir. Polisakkaritler suda çözünmeyen büyük moleküllerdir. Histonlar molekül ağırlığı küçük moleküllerdir. Lizofosfatidilkolin bağlanması sonucu kalsiyum akısı, immün hücrelerde kemotaksi, ERK protein kinaz aktivasyonu ve G2A reseptörlerinin içealımı indüklenir. Protein biyosentezi

Protein biyosentezi, hücrenin protein sentezlenmesi için gereken bir biyokimyasal süreçtir. Proteinin bağlanması Coomassie boyasının mavi formunu sabitler, bu nedenle var olan solüsyonundaki bileşenin miktarı protein yoğunluğunun ölçülmesi için bir orandır ve emilim okunmasıyla saptanabilir. HIV vücuda girdiğinden itibaren, vücutta bununla savaşmak için özel antikorlar oluşur. Çoğu protein için bu değişimler, protein biyosentezinin son adımlarındandır. Bu parçalar dingillerin tahtaya bağlanması için kullanılır. Bileşiklerin en küçük yapı taşı moleküllerdir. Son olarak ikincil antikorlar eklenir. Proteinoitler amino asit çözeltileri (solüsyonları) ısıtıldığında oluşan protein benzeri moleküllerdir, bunlar sulu çözeltide doğru konsantrasyonda bulunduklarında bunların kapalı zar (membran) kompartımanlarına benzer mikroküreler oluştururular. Doğal kātil hücreler bağışıklık sisteminin özelleşmemiş savunma hücreleridir. Bağışıklık sisteminin ürettiği antikorlar da kanda bulunmaktadır. Hücre aracılığıyla aşırı duyarlılık olarak da adlandırılır, etken bileşenler bağışıklık sistemi hücreleridir. Kullanılabilir yöntemler bu proteinlere karşı aşı (edinilmiş bağışıklık sistemi) veya daha önceden var olan antikorlar (pasif bağışıklık). Doğal ya da edinilmiş bağışıklık antijenlerine karşı üretilen opsonize edici antikorlar yoluyladır. Buzağılar bağışık analarından kolostrumu alarak pasif bağışıklık sağlarlar ve alınan antikorlar, aşı virusunun bir bağışıklık oluşturmasını önleyerek yaklaşık dokuz aya kadar bağışıklık sağlayabilirler. Burada patojen hayat döngüsünün çoğunu, bağışıklık hücreleri antikorlar ve tamamlayıcılarla doğrudan temasdan korunduğu konak hücrelerde geçirir. CDC'nin bağışıklık testinde sistiserke özgü antikorlar, "Taenia solium"un larval kistlerindeki yapısal glikoprotein antijenlere tepki göstebilir. Pernisyöz anemide vücudun bağışıklık sisteminin bir parçası olan antikorlar intrinsik faktöre veya bu faktörü üreten paryetal hücrelere saldırır. Antikorlar (ya da immunoglobulinler, Ig), bağışıklık sistemince yabancı cisimleri tanımlamak ve nötralize etmek için kullanılan Y şekilli proteinlerdir. Antikor aracılığıyla aşırı duyarlılık reaksiyonunda, vücudun kendi hücreleri üzerinde yer alan antijenlere karşı gelişen bağışıklık yanıt sonrası antikorlar gelişmiştir. Omurgalıların edinilmiş bağışıklık sistemi bir virüsle karşılaştığında, virüse bağlanan ve genellikle enfeksiyon yapma özelliğini ortada kaldıran özgül antikorlar üretirler. Antikorlar, adaptif bağışıklık sisteminin protein bileşkeleridir, ana işlevleri antijenlere, yani vücuda yabancı olan maddelere, bağlanıp onların imha edilmeleri için işaretlemektir. Sentezini yapabilenler bitki hücreleridir. Sentezini yapabilenler hayvan hücreleridir. Karşı kutuptakilerde antipot
hücreleridir. Antikorlar, bu durumda (RA’da), sinovyuma karşı bir immün (bağışıklık) saldırısına geçerler zira sinovyumdaki bazı molekül(ler) en başta bağışıklık yanıtının oluşmasına yol açan zararlı organizmadaki bir moleküle ‘benzemektedir’ – bu fenomene moleküler taklitçilik denir. Odontoblastlar aslında dental papillaların dış hücreleridir. Son olarak ikincil antikorlar eklenir. Diğer otoimmün hastalıklarda olduğu gibi, “hatalı kimlik” teorisi zararlı bir organizmanın bağışıklık yanıtına yol açtığını ve geride o organizmaya spesifik (özel) antikorlar bıraktığını var sayar. Bu organların ürettiği gametler haploid germ hücreleridir. Bununla birlikte antikorlar yeterince spesifik değildirler. Sonuçta oluşan antikorlar hayvanın kanından alınır. Edinilmiş bağışıklık sisteminin klasik molekülleri (örneğin antikorlar ve T hücreleri) 
sadece çeneli omurgalılarda bulunur, farklı bir lenfosit-türevi molekül taşemen veya Myxinidae gibi ilkel çenesiz omurgasızlarda keşfedilmiştir. Girdikleri organizmada özel birtakım antikorlar meydana getirirler.