Leczeniem farmakologicznym w przypadku bradykardii jest podanie
Atropiny 500 ug dożylnie, powtarzając dawkę co 3-5 min do całkowitej dawki 3 mg. Atropinę 50 ug dożylnie, powtarzając dawkę co 1 min do całkowitej dawki 1 mg. Atropiny 500 ug dożylnie, jednorazowo. Atropiny 50 ug dożylnie, jednorazowo.
A B C D
Wśród stanów patologicznych powodujących bradykardię można wymienić:

Bradykardię u pacjentów w ciężkim stanie leczy się podając 0,5 mg atropiny dożylnie (dawkę można powtarzać do dawki całkowitej 3 mg). W przypadku ciężkiej bradykardii zaleca się zastosowanie atropiny. Pacjentom podzielonym na 3 kohorty (3 pacjentów, 3 pacjentów, 27 pacjentów) podano dawkę początkową 100 mg, 300 mg lub 500 mg, a następnie, tydzień później, 3 kolejne wlewy w odstępach tygodniowych, zawierające odpowiednio 500 mg, 1000 mg lub 2000 mg ofatumumabu. Zwykle początkowa dawka nasycająca leku wynosi 840 mg, następnie podczas kolejnych podań stosuje się dawkę podtrzymującą 420 mg. Pertuzumab podaje się dożylnie w odstępach co 3 tygodnie. W zaburzeniach rytmu serca stosuje się dożylnie propranolol (5–10 mg), lidokainę (50–100 mg) czy esmolol (200–500 μg/kg m.c./min). Zastosowanie znajduje metyloprednizolon podawany dożylnie w dawce 500 mg przez 5 dni. Początkowo 5 mg w ciągu 2 min., a następnie 2 mg co 5 min. Jeśli to konieczne dawkę podwaja się co 20 min, aż to otrzymania dawki skutecznej (zwykle 5–6 mU/min, maksymalnie 20 mU/min). Dawki wynoszące od 3 do 5 mg na kilogram masy ciała wywołują słabą stymulację. dawkę uderzeniową, czyli pierwsze podanie zazwyczaj w dwukrotnej wartości dawki cyklicznej. Po podaniu doustnie dawki 500 mg, maksymalne stężenie leku w osoczu występuje po 1–3 godzinach. Zwykle u osób dorosłych 2,5–5 mg 3 razy na dobę, następnie dawkę należy stopniowo zwiększać do optymalnej dawki terapeutycznej wynoszącej 10–20 mg.

Leku nie wolno stosować u kobiet karmiących piersią. Najczęściej stosowany schemat podawania leku polega na stopniowym wzroście dawki co 3 minuty, począwszy od dawki 5 µg/kg/min, zwiększanej o 10 µg/kg/min, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 40–50 µg/kg/min. Jako premedykację można zastosować 10 mg diazepamu przed snem, 0,5 mg atropiny na 60 min. W razie braku odpowiedzi chronotropowej przy maksymalnej dawce dobutaminy podaje się dożylnie do 2 mg atropiny w dawkach frakcjonowanych. Dawkę można zwiększać o 12,5 mg co 3–4 dni do zaobserwowania optymalnego działania lub wystąpienia objawów nietolerancji. Jeżeli po 3 defibrylacjach utrzymuje się migotanie komór, podaje się 300 mg amiodaronu dożylnie w 5% roztworze glukozy. W przypadku kandydozy pochwy wystarczającą dawką jest podanie 150 mg jednorazowo. niektóre środki arsenorganiczne mają dawkę rzędu 200 mg/min/m³). Przydatne może być podanie dawki próbnej (u dorosłych 25–75 mg). Następnie zmniejsza się stopniowo do dawki podtrzymującej – 250 mg dziennie (125–500 mg dziennie). Próbę wykonuje się, podając dożylnie 0,5–1 mg glukagonu, a następnie mierzy się ciśnienie co 30 sek przez 5 min, a potem co 60 s przez następne 10 min. W przypadku wystąpienia niektórych działań niepożądanych dawkę leku można zredukować do 3 mg dwa razy na dobę, a następnie w razie konieczności do 2 mg dwa razy na dobę. 50–150 mg na dobę podzielone na 2 lub 3 dawki. Na rynku dostępne są dawki: 5 mg, 10 mg i 20 mg. Wśród stanów patologicznych powodujących bradykardię można wymienić:

Bradykardię u pacjentów w ciężkim stanie leczy się podając 0,5 mg atropiny dożylnie (dawkę można powtarzać do dawki całkowitej 3 mg). dawkę uderzeniową, czyli pierwsze podanie zazwyczaj w dwukrotnej wartości dawki cyklicznej. Po trzeciej defibrylacji podaje się 1 mg adrenaliny dożylnie. Próbę wykonuje się, podając dożylnie 0,5–1 mg glukagonu, a następnie mierzy się ciśnienie co 30 sek przez 5 min, a potem co 60 s przez następne 10 min. Może być podawana doustnie, dożylnie i domięśniowo w dawce 1–2 mg co 12 godzin. Najczęściej stosuje się dawkę 80 mg 1 raz dziennie. W przypadku kandydozy pochwy wystarczającą dawką jest podanie 150 mg jednorazowo. niektóre środki arsenorganiczne mają dawkę rzędu 200 mg/min/m³). Przydatne może być podanie dawki próbnej (u dorosłych 25–75 mg). W zaburzeniach rytmu serca stosuje się dożylnie propranolol (5–10 mg), lidokainę (50–100 mg) czy esmolol (200–500 μg/kg m.c./min). Niekiedy potrzebne jest podanie dodatkowej dawki leku w ciągu 1-2 godzin drogą domięśniową. Jeśli to konieczne dawkę podwaja się co 20 min, aż to otrzymania dawki skutecznej (zwykle 5–6 mU/min, maksymalnie 20 mU/min). Dawkę oraz częstotliwość przyjmowania leku ustala lekarz – zwykle początkowo dorośli z chorobą Parkinsona 1 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając dawki. Zwykle początkowa dawka nasycająca leku wynosi 840 mg, następnie podczas kolejnych podań stosuje się dawkę podtrzymującą 420 mg. Pertuzumab podaje się dożylnie w odstępach co 3 tygodnie. Początkowa dawki wynosi 1 mg/kg mc, maksymalna 6 mg/kg mc w 2–4 dawkach. Początkowo w indukcji ustąpienia zmian stosuje się prednizon w dawce 1 mg/kg/doba, w przypadku braku poprawy po 1 miesiącu zwiększa się dawkę do 1,5 mg/kg/doba i dodaje się hydroksychlorochinę lub chlorochinę w dawce 500–750 mg/doba. Dawki enoksaparyny określa się w miligramach preparatu (1 mg odpowiada 100 j.m. Dożylnie antybiotyk podawany w dawce 100 mg co 12 godz. W przypadku pominięcia dawki nie przyjmuje się dodatkowej dawki, a kolejną dawkę przyjmuje się o zwykłej porze. W przypadku gdy niemożliwe jest podanie leku dożylnie, należy go stosować domięśniowo lub podskórnie w dawkach podzielonych. Leczenie ambulatoryjne: początkowo 3 mg podawane 1 h przed snem, w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 6 mg na dobę. Oddziaływania psychospołeczne stosuje się dodatkowo poza leczeniem farmakologicznym. Dawkę oraz częstotliwość podawania leku ustala lekarz, zwykle 1 mg raz na dobę. Osoby dorosłe z nadciśnieniem tętniczym początkowo 1 mg, następnie dawkę można stopniowo zwiększać. Dawki toksyczne (według danych amerykańskich): Inhalacyjna dawka śmiertelna – 36-45 mg*min*m (przy śmiertelności 50%), dawka obezwładniająca – 5 mg*min*m, śmiertelna dawka doustna – ok. 5 mg. Ośmiogodzinny kontakt 10 mg ciekłego VX z niechronioną skórą prowadzi do śmierci. W przypadku ciężkiej bradykardii zaleca się zastosowanie atropiny. W przypadku kandydozy pochwy wystarczającą dawką jest podanie 150 mg jednorazowo. W przypadku gdy niemożliwe jest podanie leku dożylnie, należy go stosować domięśniowo lub podskórnie w dawkach podzielonych. Oddziaływania psychospołeczne stosuje się dodatkowo poza leczeniem farmakologicznym. Chemioprewencja nowotworów jest leczeniem farmakologicznym obejmującym wczesne postacie raka (jeszcze na etapie raka przedinwazyjnego). Dożylnie podanie leku wywołuje jego najszybsze działanie. Leczeniem z wyboru jest podanie leków przeciwhistaminowych (ranitydyna, cymetydyna, difenhydramina). Metiksen

Metiksen – organiczny związek chemiczny, pochodna tioksantenu, antagonista receptorów muskarynowych, pod względem farmakologicznym zbliżony do atropiny. Jednorazowo mieści 500 wiernych. Przy stosowaniu powtarzanych dawek lek może wywołać bradykardię, której zapobiega podanie atropiny. W rzęsistkowicy cewki moczowej 2000 mg jednorazowo łącznie z leczeniem miejscowym. Zaburzenie nie jest zależne od chorób przewodu pokarmowego i stanów związanych z leczeniem farmakologicznym (leki przeczyszczające) lub operacyjnym. W takim przypadku można dożylnie podać glukagon. Ze względu na bradykardię występującą po podaniu neostygminy należy jej podanie poprzedzić podaniem atropiny. W przypadku wystąpienia reakcji uczuleniowej, podanie leku jest nieskuteczne. W przypadku wystąpienia reakcji uczuleniowej, podanie leku jest nieskuteczne. W razie braku odpowiedzi chronotropowej przy maksymalnej dawce dobutaminy podaje się dożylnie do 2 mg atropiny w dawkach frakcjonowanych. W przypadku znacznie nasilonej bradykardii, gdy jest to możliwe, należy zastosować czasową stymulację celem uzyskania poprawy hemodynamicznej. W przypadku prawidłowej ciąży wykonywane jest trzykrotnie, jednorazowo dla każdego trymestru. W zapaleniu rzeżączkowym wskazane są cyprofloksacyna (jednorazowo 500 mg), ofloksacyna (jednorazowo 400 mg) lub ceftriakson (domięśniowo - jednorazowo 250 mg). Ataki nerwobólu nerwu trójdzielnego mogą zostać złagodzone przez podanie lidokainy lub fenytoiny dożylnie. Natomiast w przypadku dużych, objawowych zmian leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne Leczeniem w tym przypadku okazać się może protezowanie. atropiny). Antidotum jest siarczan atropiny podawany pozajelitowo. W przypadku ciężkiej bradykardii zaleca się zastosowanie atropiny. W przypadku kandydozy pochwy wystarczającą dawką jest podanie 150 mg jednorazowo. W przypadku gdy niemożliwe jest podanie leku dożylnie, należy go stosować domięśniowo lub podskórnie w dawkach podzielonych. Oddziaływania psychospołeczne stosuje się dodatkowo poza leczeniem farmakologicznym. Chemioprewencja nowotworów jest leczeniem farmakologicznym obejmującym wczesne postacie raka (jeszcze na etapie raka przedinwazyjnego). Dożylnie podanie leku wywołuje jego najszybsze działanie. Leczeniem z wyboru jest podanie leków przeciwhistaminowych (ranitydyna, cymetydyna, difenhydramina). Metiksen

Metiksen – organiczny związek chemiczny, pochodna tioksantenu, antagonista receptorów muskarynowych, pod względem farmakologicznym zbliżony do atropiny. Przy stosowaniu powtarzanych dawek lek może wywołać bradykardię, której zapobiega podanie atropiny. W rzęsistkowicy cewki moczowej 2000 mg jednorazowo łącznie z leczeniem miejscowym. Zaburzenie nie jest zależne od chorób przewodu pokarmowego i stanów związanych z leczeniem farmakologicznym (leki przeczyszczające) lub operacyjnym. W takim przypadku można dożylnie podać glukagon. Ze względu na bradykardię występującą po podaniu neostygminy należy jej podanie poprzedzić podaniem atropiny. W przypadku wystąpienia reakcji uczuleniowej, podanie leku jest nieskuteczne. W przypadku wystąpienia reakcji uczuleniowej, podanie leku jest nieskuteczne. W razie braku odpowiedzi chronotropowej przy maksymalnej dawce dobutaminy podaje się dożylnie do 2 mg atropiny w dawkach frakcjonowanych. W przypadku znacznie nasilonej bradykardii, gdy jest to możliwe, należy zastosować czasową stymulację celem uzyskania poprawy hemodynamicznej. W przypadku prawidłowej ciąży wykonywane jest trzykrotnie, jednorazowo dla każdego trymestru. Ataki nerwobólu nerwu trójdzielnego mogą zostać złagodzone przez podanie lidokainy lub fenytoiny dożylnie. Natomiast w przypadku dużych, objawowych zmian leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne Leczeniem w tym przypadku okazać się może protezowanie. atropiny). Antidotum jest siarczan atropiny podawany pozajelitowo. Jest podawany dożylnie. W przypadku ciężkiej choroby może być konieczne podawanie płynów dożylnie.