Wykonując defibrylację u dziecka ważącego ok. 20 kg, należy zastosować dawkę
dalszy koniec kości piszczelowej 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej. bliższy koniec kości piszczelowej 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej. bliższy koniec kości piszczelowej 4 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej. dalszy koniec kości piszczelowej 4 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej.
A B C D
Najczęstszym miejscem założenia dostępu doszpikowego jest bliższy koniec kości piszczelowej, około 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej (kość leży w tym miejscu blisko skóry, jest łatwa do zlokalizowania) oraz 2 cm powyżej kostki przyśrodkowej na dalszym końcu kości piszczelowej. Kończy się płaskim, rozbieżnym ścięgnem przyczepiającym się do kości piszczelowej poniżej i przyśrodkowo od guzowatości piszczeli oraz do powięzi goleni. Ważne jest ułożenie kciuka na guzowatości kości piszczelowej. Rozciąga się esowato od położonej w pobliżu proksymalnego końca kości guzowatości piszczeli ("tuberositas tibiae") do kostki przyśrodkowej ("malleolus medialis"). Znany jest przypadek 7-letniego ważącego ok. 20 kg dziecka zaatakowanego przez tego ptaka. Przy braku możliwości wkłucia do piszczeli zalecanym miejscem dostępu jest koniec dalszy kości udowej. Trzon kości piszczelowej ma przekrój trójkątny, najbardziej widoczny jest brzeg przedni, który rozpoczyna się poniżej kłykci guzowatością piszczeli. Ezcurra i Agnolín (2012) uznali też koniec dalszy lewej kości piszczelowej oznaczony MB. "morbus Osgood-Schlatter, nazwy historyczne:" "necrosis aseptica tuberositas tibiae", "apophysitis tuberositatis tibiae", "morbus Osgood-Schlatter") – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej. Kończy się na guzowatości pierwszej kości śródstopia i kości klinowatej przyśrodkowej obok przyczepu ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego. Choroba polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Dalszy koniec kości zaopatrzony był w kłykieć, od strony przyśrodkowej większy niż od bocznej. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Koniec dalszy stanowi głowa kości łokciowej, przedłużająca się po stronie przyśrodkowej w wyrostek rylcowaty ("processus styloideus"). Długość ciała ok. 70-100 cm, wysokość ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 135 cm, masa ok. 2 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 80 cm, masa ok. 20 kg. Objawem choroby jest ból w okolicy guzowatości kości piszczelowej, nasilający się podczas wysiłku i ucisku. Długość ciała ok. 2 m (długość czaszki 20 cm), wysokość ok. 80 cm, masa ok. 100 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 60 cm, masa ok. 15-20 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 60 cm, masa ok. 15-20 kg. "retinaculum flexorum cruris") – zgrubienie powięzi, rozpoczynające się na tylnym i dolnym brzegu kostki przyśrodkowej kości piszczelowej, a kończące na kości piętowej. Biegnie ku dołowi, kończąc się przyczepem do guzowatości piszczeli. Do osiągnięcia jamy szpikowej należy igłę wprowadzić w głąb kości na ok. 1,5 – 2 cm. Długość ciała ok. 70-100 cm, wysokość ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 1-1,2 m, masa ok. 2 kg. Najczęstszym miejscem założenia dostępu doszpikowego jest bliższy koniec kości piszczelowej, około 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej (kość leży w tym miejscu blisko skóry, jest łatwa do zlokalizowania) oraz 2 cm powyżej kostki przyśrodkowej na dalszym końcu kości piszczelowej. Kończy się płaskim, rozbieżnym ścięgnem przyczepiającym się do kości piszczelowej poniżej i przyśrodkowo od guzowatości piszczeli oraz do powięzi goleni. Ważne jest ułożenie kciuka na guzowatości kości piszczelowej. Rozciąga się esowato od położonej w pobliżu proksymalnego końca kości guzowatości piszczeli ("tuberositas tibiae") do kostki przyśrodkowej ("malleolus medialis"). Znany jest przypadek 7-letniego ważącego ok. 20 kg dziecka zaatakowanego przez tego ptaka. Przeżuwacze trzonu strzałki nie mają w ogóle, koniec bliższy zrasta się z kłykciem bocznym kości piszczelowej tworząc wyrostek strzałkowy kości piszczelowej. Jego przyczep bliższy leży na środkowej części przyśrodkowej powierzchni kości strzałkowej, jak też na pobliskiej błony międzykostnej. Trzon kości piszczelowej ma przekrój trójkątny, najbardziej widoczny jest brzeg przedni, który rozpoczyna się poniżej kłykci guzowatością piszczeli. "morbus Osgood-Schlatter, nazwy historyczne:" "necrosis aseptica tuberositas tibiae", "apophysitis tuberositatis tibiae", "morbus Osgood-Schlatter") – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej. Szkielet kończyn reprezentowały prawa kość biodrowa, dalsza część lewej kości udowej, a także bliższy koniec lewej piszczeli. Kończy się na guzowatości pierwszej kości śródstopia i kości klinowatej przyśrodkowej obok przyczepu ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego. Choroba polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Przyczep bliższy głowy przyśrodkowej znajduje się na tylnej powierzchni kości ramiennej poniżej bruzdy nerwu promieniowego sięgając i częściowo wchodząc w torebkę stawu łokciowego tworząc płaskie ścięgno. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Długość ciała ok. 70-100 cm, wysokość ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 135 cm, masa ok. 2 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 80 cm, masa ok. 20 kg. Objawem choroby jest ból w okolicy guzowatości kości piszczelowej, nasilający się podczas wysiłku i ucisku. Długość ciała ok. 2 m (długość czaszki 20 cm), wysokość ok. 80 cm, masa ok. 100 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 60 cm, masa ok. 15-20 kg. Długość ciała ok. 2 m, wysokość ok. 60 cm, masa ok. 15-20 kg. "retinaculum flexorum cruris") – zgrubienie powięzi, rozpoczynające się na tylnym i dolnym brzegu kostki przyśrodkowej kości piszczelowej, a kończące na kości piętowej. Biegnie ku dołowi, kończąc się przyczepem do guzowatości piszczeli. Do osiągnięcia jamy szpikowej należy igłę wprowadzić w głąb kości na ok. 1,5 – 2 cm. Długość ciała ok. 70-100 cm, wysokość ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 1-1,2 m, masa ok. 2 kg. Najczęstszym miejscem założenia dostępu doszpikowego jest bliższy koniec kości piszczelowej, około 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej (kość leży w tym miejscu blisko skóry, jest łatwa do zlokalizowania) oraz 2 cm powyżej kostki przyśrodkowej na dalszym końcu kości piszczelowej. Kończy się płaskim, rozbieżnym ścięgnem przyczepiającym się do kości piszczelowej poniżej i przyśrodkowo od guzowatości piszczeli oraz do powięzi goleni. Ważne jest ułożenie kciuka na guzowatości kości piszczelowej. Rozciąga się esowato od położonej w pobliżu proksymalnego końca kości guzowatości piszczeli ("tuberositas tibiae") do kostki przyśrodkowej ("malleolus medialis"). Znany jest przypadek 7-letniego ważącego ok. 20 kg dziecka zaatakowanego przez tego ptaka. Przeżuwacze trzonu strzałki nie mają w ogóle, koniec bliższy zrasta się z kłykciem bocznym kości piszczelowej tworząc wyrostek strzałkowy kości piszczelowej. Jego przyczep bliższy leży na środkowej części przyśrodkowej powierzchni kości strzałkowej, jak też na pobliskiej błony międzykostnej. Trzon kości piszczelowej ma przekrój trójkątny, najbardziej widoczny jest brzeg przedni, który rozpoczyna się poniżej kłykci guzowatością piszczeli. "morbus Osgood-Schlatter, nazwy historyczne:" "necrosis aseptica tuberositas tibiae", "apophysitis tuberositatis tibiae", "morbus Osgood-Schlatter") – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej. Szkielet kończyn reprezentowały prawa kość biodrowa, dalsza część lewej kości udowej, a także bliższy koniec lewej piszczeli. Kończy się na guzowatości pierwszej kości śródstopia i kości klinowatej przyśrodkowej obok przyczepu ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego. Choroba polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Przyczep bliższy głowy przyśrodkowej znajduje się na tylnej powierzchni kości ramiennej poniżej bruzdy nerwu promieniowego sięgając i częściowo wchodząc w torebkę stawu łokciowego tworząc płaskie ścięgno. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Objawem choroby jest ból w okolicy guzowatości kości piszczelowej, nasilający się podczas wysiłku i ucisku. "retinaculum flexorum cruris") – zgrubienie powięzi, rozpoczynające się na tylnym i dolnym brzegu kostki przyśrodkowej kości piszczelowej, a kończące na kości piętowej. Biegnie ku dołowi, kończąc się przyczepem do guzowatości piszczeli. Zakończony jest na tylnej, bocznej i przedniej powierzchni tej kości, dystalnie od guzowatości kości promieniowej. Zwykle poszkodowanymi są młodzi mężczyźni poniżej 20. roku życia, którzy doświadczają urazu kości podudzia (piszczeli lub strzałki). Przyczepem końcowym mięśnia jest wspólne ścięgno mięśnia czworogłowego uda, które zaś przyczepia się do guzowatości kości piszczelowej. W kości piszczelowej można wyróżnić posiadający trzy powierzchnie i trzy brzegi trzon kości piszczelowej i dwa jej końce (bliższy i dalszy, czyli odpowiednio proksymalny i dystalny). W ten sposób czerpak może dostać się do materiału na głębokości ok. 20 cm poniżej powierzchni. Zdiagnozowano u niego złamanie kości piszczelowej i strzałkowej. Niżej, na wysokości stawu kolanowego, mięsień ten zmienia się w słabe ścięgno zakończone na przyśrodkowej części grzebienia kości piszczelowej. Najczęstszym miejscem założenia dostępu doszpikowego jest bliższy koniec kości piszczelowej, około 2 cm poniżej guzowatości piszczeli na powierzchni przednio-przyśrodkowej (kość leży w tym miejscu blisko skóry, jest łatwa do zlokalizowania) oraz 2 cm powyżej kostki przyśrodkowej na dalszym końcu kości piszczelowej. Kończy się płaskim, rozbieżnym ścięgnem przyczepiającym się do kości piszczelowej poniżej i przyśrodkowo od guzowatości piszczeli oraz do powięzi goleni. Ważne jest ułożenie kciuka na guzowatości kości piszczelowej. Rozciąga się esowato od położonej w pobliżu proksymalnego końca kości guzowatości piszczeli ("tuberositas tibiae") do kostki przyśrodkowej ("malleolus medialis"). Znany jest przypadek 7-letniego ważącego ok. 20 kg dziecka zaatakowanego przez tego ptaka. Przy braku możliwości wkłucia do piszczeli zalecanym miejscem dostępu jest koniec dalszy kości udowej. Trzon kości piszczelowej ma przekrój trójkątny, najbardziej widoczny jest brzeg przedni, który rozpoczyna się poniżej kłykci guzowatością piszczeli. Ezcurra i Agnolín (2012) uznali też koniec dalszy lewej kości piszczelowej oznaczony MB. "morbus Osgood-Schlatter, nazwy historyczne:" "necrosis aseptica tuberositas tibiae", "apophysitis tuberositatis tibiae", "morbus Osgood-Schlatter") – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej. Kończy się na guzowatości pierwszej kości śródstopia i kości klinowatej przyśrodkowej obok przyczepu ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego. Choroba polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Dalszy koniec kości zaopatrzony był w kłykieć, od strony przyśrodkowej większy niż od bocznej. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli. Koniec dalszy stanowi głowa kości łokciowej, przedłużająca się po stronie przyśrodkowej w wyrostek rylcowaty ("processus styloideus"). Objawem choroby jest ból w okolicy guzowatości kości piszczelowej, nasilający się podczas wysiłku i ucisku. "retinaculum flexorum cruris") – zgrubienie powięzi, rozpoczynające się na tylnym i dolnym brzegu kostki przyśrodkowej kości piszczelowej, a kończące na kości piętowej. Biegnie ku dołowi, kończąc się przyczepem do guzowatości piszczeli. Zakończony jest na tylnej, bocznej i przedniej powierzchni tej kości, dystalnie od guzowatości kości promieniowej. Zwykle poszkodowanymi są młodzi mężczyźni poniżej 20. roku życia, którzy doświadczają urazu kości podudzia (piszczeli lub strzałki). Przyczepem końcowym mięśnia jest wspólne ścięgno mięśnia czworogłowego uda, które zaś przyczepia się do guzowatości kości piszczelowej. W ten sposób czerpak może dostać się do materiału na głębokości ok. 20 cm poniżej powierzchni. Zdiagnozowano u niego złamanie kości piszczelowej i strzałkowej. Niżej, na wysokości stawu kolanowego, mięsień ten zmienia się w słabe ścięgno zakończone na przyśrodkowej części grzebienia kości piszczelowej. Z kolei kostniakomięsak w dystalnej części kości udowej i proksymalnej części kości piszczelowej zwykle wymaga usunięcia 15–20 cm dystalnej części kości udowej i proksymalnej części kości piszczelowej wraz z przylegającymi fragmentami mięśnia czworogłowego.