በ64 ዓ.ም ከሮማው ታላቁ እሳት በኋላ ንጉሠ ነገሥት ኔሮ ክርስቲያኖችን ምቹ ፍየሎች አድርገው ከሰሷቸው፣ እነሱም ከጊዜ በኋላ ስደት ደርሶባቸዋል። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የሮማውያን ኦፊሴላዊ ፖሊሲ በክርስትና ላይ ወደ ስደት ያዘነብላል። በ3ኛው ክፍለ ዘመን በነበሩት የተለያዩ ኢምፔሪያል ቀውሶች ወቅት፣ “የዘመኑ ሰዎች የትኛውንም ችግር በሃይማኖታዊ አገላለጽ ለመፍታት ተዘጋጅተው ነበር”፣ ለተወሰኑ ልማዶች ወይም የእምነት ስርዓቶች ታማኝነት ምንም ይሁን ምን። ክርስትና በሮማን መንግሥት ደህንነት ላይ ምንም ዓይነት ሃይማኖታዊ ድርሻ ከሌላቸው ከሚመስሉት አቅመ ደካሞች የድጋፍ ባሕላዊውን መሠረት ያመጣ ነበር ስለዚህም ሕልውናውን አደጋ ላይ ይጥላል። አብዛኞቹ የሮም ልሂቃን የተለያዩ አካታች ሄለናዊ ሞኒዝምን መመልከታቸውን ቀጥለዋል። በተለይም ኒዮፕላቶኒዝም ተአምረኛውን እና በባህላዊ የግራኮ-ሮማን የአምልኮ ስርዓት ውስጥ ያለውን ተአምራዊ ሁኔታ አስተናግዷል። ክርስቲያኖች እነዚህን አምላካዊ ድርጊቶች እንደ ኢኮኖሚያዊና ፖለቲካዊ ቀውስ ዋነኛ መንስኤ አድርገው ይመለከቱት ነበር።
የጥንት ክርስቲያኖች የሮማውያንን ባሕላዊ አምልኮ እንዴት ይመለከቱት ነበር?
እነዚህን አምላካዊ ድርጊቶች
አምላካዊ ያልሆኑ ድርጊቶች
ungodly practices