የመጀመርያው የማረፊያ መንገድ በህዳር 1969 አፖሎ 12 ላይ በትክክል ወረደ። ናሳ የመጀመሪያውን የማረፊያ ግቡን በበቂ አፖሎ የጠፈር መንኮራኩር አሳክቷል እና ሳተርን ቪ አስጀማሪዎች በአፖሎ 20 በኩል ለስምንት ተከታታይ የጨረቃ ማረፊያዎች ቀርተው የተራዘመ የጽናት ተልእኮዎችን እና በመጨረሻዎቹ አምስት ላይ በጨረቃ ሮቪንግ ተሽከርካሪዎች ውስጥ የማረፊያ ሰራተኞችን ማጓጓዝ. በተጨማሪም አፖሎ አፕሊኬሽንስ ፕሮግራምን አቅደው ረጅም ጊዜ የሚቆይ የምድር ምህዋር አውደ ጥናት (በኋላ ስካይላብ የተባለ) ከጠፋው S-IVB የላይኛው ደረጃ ላይ በመዞሪያው ውስጥ የሚገነባ ሲሆን ይህም አነስተኛውን የሳተርን አይቢ ማስጀመሪያ ተሽከርካሪን በመጠቀም። ነገር ግን እቅድ አውጪዎች ብዙም ሳይቆይ የሳተርን ቪን ሁለቱን የቀጥታ ደረጃዎች በመጠቀም ከኤስ-IVB (ይህም የሳተርን ቪ ሶስተኛ ደረጃ ነበር) የተሰራውን አውደ ጥናት ለመጀመር የሳተርን ቪን ሁለት የቀጥታ ደረጃዎችን በመጠቀም በብቃት ሊከናወን እንደሚችል ወሰኑ ይህም ወዲያውኑ አፖሎን 20 ን ያስወግዳል። የበጀት ቅነሳን ማጠናከር ብዙም ሳይቆይ ናሳ አፖሎ 18 እና 19 ን እንዲቀንስ አደረገ፣ ነገር ግን ሶስት የተራዘሙ/የጨረቃ ሮቨር ተልእኮዎችን እንዲቀጥል አድርጓል። አፖሎ 13 በበረራ ላይ የነበረ የጠፈር መንኮራኩር ውድቀት አጋጥሞታል እና በኤፕሪል 1970 የጨረቃ ማረፊያውን ማቋረጥ ነበረበት ፣ ሰራተኞቹን በሰላም መለሰ ፣ ግን ለጊዜው ፕሮግራሙን እንደገና አቆመ ። በአፖሎ 14 (የካቲት 1971)፣ አፖሎ 15 (ጁላይ 1971)፣ አፖሎ 16 (ኤፕሪል 1972) እና አፖሎ 17 (ታህሳስ 1972) በአራት ስኬታማ ማረፊያዎች ቀጠለ።
በጨረቃ ላይ ሁለተኛው ማረፊያ የተሳካው መቼ ነበር?
በህዳር 1969 አፖሎ 12
በኅዳር 1969 ዓ.ም
November 1969