በመካከለኛው ዘመን፣ ቤተ ክርስቲያን እና ዓለማዊ ባለሥልጣናት የቅርብ ዝምድና ነበራቸው። ማርቲን ሉተር ሃይማኖታዊ እና ዓለማዊ ሁኔታዎችን በመርህ ደረጃ (የሁለቱን መንግስታት አስተምህሮ) ለየ። ምእመናን በሥርዓትና በሰላማዊ መንገድ ዓለማዊውን ዓለም ለማስተዳደር በምክንያት የመጠቀም ግዴታ ነበረባቸው። የሉተር የሁሉም አማኞች ክህነት አስተምህሮ የምእመናንን ሚና በቤተክርስቲያን ውስጥ ከፍ አድርጎታል። የጉባኤው አባላት አገልጋይ የመምረጥ እና አስፈላጊ ከሆነም ከሥራው እንዲሰናበቱ ድምጽ የመስጠት መብት ነበራቸው (Tretise On the right and ሥልጣን በክርስቲያን ጉባኤ ወይም ጉባኤ ላይ ሁሉንም አስተምህሮዎች ለመዳኘት እና መምህራንን የመጥራት፣ የመጫን እና የማሰናበት መብት ነበራቸው። በቅዱሳት መጻሕፍት፤ 1523)። ካልቪን በተወካዩ የቤተ ክርስቲያን አስተዳደር ውስጥ የተመረጡ ምእመናን (የቤተ ክርስቲያን ሽማግሌዎች፣ ፕሪስባይተሮች) በማካተት ይህን መሠረታዊ ዴሞክራሲያዊ አካሄድ አጠናክሮታል። ሁጉኖቶች የክልል ሲኖዶስ እና ብሄራዊ ሲኖዶስ አባላቶቻቸው በማኅበረ ቅዱሳን ተመርጠው ወደ ካልቪን ቤተ ክርስቲያን ራስን በራስ የማስተዳደር ሥርዓት ላይ አክለዋል። ይህ ሥርዓት በሌሎቹ የተሐድሶ ቤተ ክርስቲያን ተወስዷል።
የሉተር ተከታዮች ዓለማዊ ጉዳዮችን ሲቆጣጠሩ ምን እንዲጠቀሙ ተመከሩ?
በምክንያት
ምክንያት
reason