ከ1980ዎቹ ጀምሮ የሕንፃዎች ውስብስብነት መጨመር ሲጀምር (በመዋቅራዊ ሥርዓቶች ፣ አገልግሎቶች ፣ ኢነርጂ እና ቴክኖሎጂዎች) ፣ የሕንፃው መስክ ለእያንዳንዱ የፕሮጀክት ዓይነት ፣ የቴክኖሎጂ ዕውቀት ወይም የፕሮጀክት ማቅረቢያ ዘዴዎች በልዩ ባለሙያተኞች ብዙ ዲሲፕሊን ሆነ። በተጨማሪም ፕሮጀክቱ የሚፈለገውን ደረጃ ማሟላቱን የሚያረጋግጥ እና ተጠያቂነትን የሚመለከቱ ጉዳዮችን የሚይዘው የ'ንድፍ' አርክቴክት (ማስታወሻ 1) ከ'ፕሮጀክት' አርክቴክት ጋር መለያየት ጨምሯል።[ማስታወሻ 2] ​​ለ የማንኛውም ትልቅ ሕንፃ ዲዛይን ከጊዜ ወደ ጊዜ ውስብስብ እየሆነ መጥቷል፣ እና እንደ ዘላቂነት፣ ዘላቂነት፣ ጥራት፣ ገንዘብ እና የአካባቢ ህጎችን ማክበር ባሉ ጉዳዮች ላይ የመጀመሪያ ጥናቶችን ይፈልጋል። ትልቅ መዋቅር ከአሁን በኋላ የአንድ ሰው ንድፍ ሊሆን አይችልም ነገር ግን የብዙዎች ስራ መሆን አለበት. ዘመናዊነት እና ድህረ ዘመናዊነት በአንዳንድ የስነ-ህንጻ ሙያ አባላት የተሳካላቸው ኪነ-ህንፃ የግል፣ ፍልስፍናዊ ወይም ውበታዊ የግለሰቦች ፍላጎት እንዳልሆነ በሚሰማቸው ተተችተዋል። ይልቁንም የሰዎችን የዕለት ተዕለት ፍላጎቶች ግምት ውስጥ ማስገባት እና ቴክኖሎጂን በመጠቀም ለኑሮ ምቹ ሁኔታዎችን መፍጠር አለበት, የንድፍ ሂደቱ በባህሪ, በአካባቢ እና በማህበራዊ ሳይንስ ጥናቶች ይገለጻል.
የህንፃዎች ውስብስብነት መቀነስ የጀመረው መቼ ነው?