ኒኮላስ ሌዛርድ ድህረ-ፓንክን "የጥበብ እና የሙዚቃ ውህደት" ሲል ገልጿል። ዘመኑ ከሥነ ጽሑፍ፣ ከሥነ ጥበብ፣ ከሲኒማ፣ ከፍልስፍና፣ ከፖለቲካ እና ከሂሳዊ ንድፈ ሐሳብ ወደ ሙዚቃዊ እና ፖፕ የባህል አውዶች የተሰጡ ሃሳቦችን በጠንካራ ሁኔታ ተካፍለዋል። አርቲስቶች በከፍተኛ እና ዝቅተኛ ባህል መካከል ያለውን የጋራ ልዩነት ለመቃወም ፈልገው እንደ ካፒቴን ቢፍሄርት እና ዴቪድ ቦቪ ባሉ አርቲስቶች ስራ ውስጥ ወደሚገኘው የስነጥበብ ትምህርት ቤት ወግ ተመለሱ። በተለያዩ የድህረ-ፐንክ አርቲስቶች ላይ ከፍተኛ ተጽዕኖ ከሚያሳድሩ እንደ ዊልያም ኤስ. ቡሮውስ እና ጄ.ጂ. ባላርድ፣ እንደ ሁኔታዊዝም እና ዳዳ ያሉ የአቫንት ጋርድ የፖለቲካ ትዕይንቶች፣ እና እንደ ድህረ ዘመናዊነት ያሉ ምሁራዊ እንቅስቃሴዎች። ብዙ ሠዓሊዎች ሥራቸውን በፖለቲካዊ አገላለጽ ይመለከቱ ነበር። በተጨማሪም፣ በአንዳንድ አካባቢዎች፣ የድህረ-ፐንክ ሙዚቃዎች መፈጠር ከሥነ ጥበብ፣ የመልቲሚዲያ ትርኢቶች፣ አድናቂዎች እና ከሙዚቃው ጋር በተያያዙ ገለልተኛ መለያዎች ውስጥ ትልቅ ሚና ከሚጫወቱ ውጤታማ ንዑስ ባሕሎች ልማት ጋር በቅርብ የተቆራኘ ነው። ብዙ የድህረ-ፐንክ አርቲስቶች ለመቅዳት ጸረ-ኮርፖሬትቲዝምን አቅርበው በምትኩ ሙዚቃን ለማምረት እና ለመልቀቅ በተለዋጭ መንገዶች ያዙ። ጋዜጠኞችም የባህሉ ጠቃሚ አካል ሆኑ፣ እና ታዋቂ የሙዚቃ መጽሔቶች እና ተቺዎች በንቅናቄው ውስጥ ተጠመቁ።
የድህረ-ፓንክ አርቲስቶች ለምን የራሳቸውን ሙዚቃ ሰርተው አልለቀቁም?