ቀደምት የሰው ልጆች በምክንያት እና በክርስትና እምነታቸው መካከል ምንም ግጭት አላዩም (ክርስቲያናዊ ሰብአዊነት ይመልከቱ)። እነሱ በቤተክርስቲያኒቱ ላይ የሚደርሰውን በደል ይቃወማሉ፣ ነገር ግን በቤተክርስቲያን ላይ ሳይሆን በሃይማኖት ላይ ያነሰ ነው። ለእነሱ፣ “ዓለማዊ” የሚለው ቃል ምንም ዓይነት የማያምኑት ፍችዎችን አልያዘም - ይህ በኋላ የሚመጣው በአሥራ ዘጠነኛው ክፍለ ዘመን ነው። በህዳሴው ዓለማዊ መሆን ማለት በገዳም ውስጥ ከመኖር ይልቅ በዓለም ላይ ብቻ መሆን ማለት ነው። ፔትራች ወንድሙ ጌራርዶ የካርቱሺያን መነኩሴ ሆኖ ያሳለፈው ሕይወት ከራሱ የላቀ እንደሆነ ደጋግሞ አምኗል (ምንም እንኳን ፔትራች ራሱ በትንንሽ ትእዛዞች ውስጥ የነበረ እና ህይወቱን በሙሉ በቤተክርስቲያን ተቀጥሮ ነበር)። ምድራዊ ክብርን በማሸነፍ እና በጎነትን በማወደስ አንዳንድ መልካም ነገሮችን እንደሚያደርግ ተስፋ አደረገ። ምንም እንኳን ለጸሎት ብቻ የተሰጠ ሕይወት ዝቅተኛ ቢሆንም። ከሥነ-መለኮት ውጭ የሆነን የፍልስፍና መሠረት በመቀበል፣ ነገር ግን የሰው ልጅ ዘዴዎች፣ ከአንደበተ ርቱዕነታቸው ጋር ተዳምረው በመጨረሻ በተቋቋመው ባለሥልጣን ላይ ጎጂ ውጤት ይኖራቸዋል።
ሃይማኖታዊ እምነቶቻቸውን ከሰብአዊነት እምነት ጋር ማስታረቅ የቻለው ማን ነው?
ቀደምት የሰው ልጆች
ቀደምት ሰብአዊያን
Early humanists