በአንግሎ አሜሪካዊ አስተሳሰብ ውስጥ የትንታኔ ሥነ-ምግባር እያደገ በመምጣቱ፣ በአውሮፓ ውስጥ በነባር ማህበረሰቦች ላይ የሚያተኩሩ በርካታ አዳዲስ የፍልስፍና መስመሮች በ1950ዎቹ እና 1980ዎቹ መካከል ተነስተዋል። ከእነዚህ ውስጥ አብዛኛዎቹ የማርክሲስት ኢኮኖሚያዊ ትንታኔን ወስደዋል ነገር ግን ከባህላዊ ወይም ርዕዮተ ዓለም አፅንዖት ጋር አዋህደዋል። ከፍራንክፈርት ትምህርት ቤት ውጪ፣ እንደ ኸርበርት ማርከስ፣ ቴዎዶር ደብሊው አዶርኖ፣ ማክስ ሆርኬይመር እና ዩርገን ሀበርማስ ያሉ አሳቢዎች የማርክሲያን እና የፍሬውዲያን አመለካከቶችን አጣምረዋል። በመጠኑም ቢሆን ፣በርካታ ሌሎች አህጉራዊ አሳቢዎች - አሁንም በማርክሲዝም ተጽዕኖ ስር - በመዋቅራዊነት እና "ወደ ሄግል መመለስ" ላይ አዲስ ትኩረት ሰጥተዋል። በ(ድህረ-) መዋቅራዊ መስመር ውስጥ (በአብዛኛው ያንን መለያ ባይወስድም) እንደ ጊልስ ዴሌውዝ፣ ሚሼል ፎኩካልት፣ ክላውድ ሌፎርት እና ዣን ባውድሪላርድ ያሉ አሳቢዎች አሉ። የ Situationists ሄግል የበለጠ ተጽዕኖ ነበር; በተለይ ጋይ ዴቦር የማርክሲስትን የሸቀጦች ፌቲሽዝምን ትንታኔ ወደ ፍጆታው ጎራ በማዛወር በፍጆታ እና በዋና ርዕዮተ ዓለም ምስረታ መካከል ያለውን ግንኙነት ተመልክቷል።
የማርክሲስት ሸቀጥ ፌቲሽዝምን ወደ ባህላዊ አጽንዖት የወሰደው ማነው?