የእስልምና ፖለቲካ ፍልስፍና በመሠረቱ በእስልምና ምንጮች ማለትም በቁርኣን እና በሱና፣ በመሐመድ ቃላት እና ተግባራት ላይ የተመሰረተ ነበር፣ ስለዚህም በመሰረቱ ቲኦክራሲያዊ እንዲሆን አድርጎታል። ነገር ግን፣ በምዕራቡ ዓለም አስተሳሰብ፣ በአጠቃላይ ለታላላቅ የእስልምና ፈላስፎች ብቻ የተለየ ቦታ እንደሆነ ይታሰባል፡- አል-ኪንዲ (አልኪንዱስ)፣ አል-ፋራቢ (አቡናስር)፣ ኢብን ሲና (አቪሴና)፣ ኢብን ባጃህ (አቬምፓሴ) ), ኢብኑ ራሽድ (አቬሮስ) እና ኢብን ካልዱን። የእስልምና ፖለቲካዊ ጽንሰ-ሀሳቦች እንደ ኩድራ (ስልጣን)፣ ሱልጣን፣ ኡማህ፣ ሴማ (ግዴታ) እና ሌላው ቀርቶ የቁርአን “አስኳል” ውሎች—ማለትም፣ ኢባዳ (አምልኮ)፣ ዲን (ሃይማኖት)፣ ራብ (መምህር) እና ኢላህ (መለኮት) - እንደ ትንተና መሰረት ይወሰዳል. ስለዚህም የሙስሊም የፖለቲካ ፈላስፋዎች ሃሳቦች ብቻ ሳይሆኑ ሌሎች በርካታ የህግ ሊቃውንት እና ኡለማዎችም የፖለቲካ አስተሳሰቦችን እና ቲዎሪዎችን አቅርበው ነበር። ለምሳሌ ኸዋሪጆች በእስልምና ታሪክ የመጀመሪያዎቹ ዓመታት ስለ ኺላፋ እና ኡማ ወይም የሺዓ እስልምና ኢማማህ ጽንሰ ሃሳብ ላይ ያነሷቸው ሃሳቦች የፖለቲካ አስተሳሰብ ማረጋገጫዎች ተደርገው ይወሰዳሉ። በ7ኛው እና 8ኛው ክፍለ ዘመን በኢህል ሱና እና በሺዓ መካከል የነበረው ግጭት እውነተኛ የፖለቲካ ባህሪ ነበረው።
ኢህል ሱና እና ሺዓ እስልምናን በተመለከተ ምን አነሱ?