እ.ኤ.አ. በ1644 ሬኔ ዴካርት ህመሙ ወደ አንጎል እስኪደርስ ድረስ ህመም በነርቭ ፋይበር ውስጥ የሚያልፍ ረብሻ ነው ፣ ይህ እድገት የህመሙን ግንዛቤ ከመንፈሳዊ ፣ ምስጢራዊ ተሞክሮ ወደ አካላዊ ፣ ሜካኒካዊ ስሜት የለወጠው እድገት ነው ። የዴካርት ሥራ፣ ከአቪሴና ጋር፣ የ19ኛው ክፍለ ዘመን የልዩነት ንድፈ ሐሳብ እድገትን አስቀድሟል። ልዩ ፅንሰ-ሀሳብ ህመምን እንደ “ልዩ ስሜት ፣ ከንክኪ እና ከሌሎች ስሜቶች ነፃ የሆነ የራሱ የሆነ የስሜት ህዋሳት ያለው” አድርጎ ይመለከተው ነበር። ሌላው በ18ኛው እና በ19ኛው ክፍለ ዘመን ጎልቶ የወጣው ፅንሰ-ሀሳብ የተጠናከረ ንድፈ ሃሳብ ሲሆን ይህም ህመምን እንደ ልዩ የስሜት ህዋሳት ስልት ሳይሆን እንደ ኃይለኛ ብርሃን፣ ግፊት ወይም የሙቀት መጠን ካሉት ከመደበኛ ማነቃቂያዎች የተፈጠረ ስሜታዊ ሁኔታ ነው። እ.ኤ.አ. በ1890ዎቹ አጋማሽ ላይ ልዩነት በአብዛኛው በፊዚዮሎጂስቶች እና በሀኪሞች የተደገፈ ነበር ፣ እና የተጠናከረ ጽንሰ-ሀሳብ በአብዛኛው በስነ-ልቦና የተደገፈ ነው። ይሁን እንጂ በሄንሪ ሄል ከተከታታይ ክሊኒካዊ ምልከታዎች እና በማክስ ቮን ፍሬይ ከተደረጉ ሙከራዎች በኋላ የሥነ ልቦና ባለሙያዎች በጅምላ ወደ ተለያዩ አካባቢዎች ተሰደዱ፣ እና በክፍለ ዘመኑ መገባደጃ ላይ፣ አብዛኞቹ የፊዚዮሎጂ እና ሳይኮሎጂ የመማሪያ መፃህፍት የህመምን ስፔስፊኬሽን እንደ እውነታ ያቀርቡ ነበር።
በጅምላ ወደ Specificity ንድፈ ሃሳብ ማን ተሰደደ?
የሥነ ልቦና ባለሙያዎች
የሥነ ልቦና ባለሙያዎች
psychologists