ከ1800ዎቹ መጨረሻ ጀምሮ እስከ1900ዎቹ መጀመሪያ ድረስ የተደረጉ ተከታታይ ሙከራዎች እንደሚያሳዩት የስኳር በሽታ የሚከሰተው በቆሽት በተለምዶ የሚመረተው ንጥረ ነገር ባለመኖሩ ነው። እ.ኤ.አ. በ1869 ኦስካር ሚንኮቭስኪ እና ጆሴፍ ቮን ሜሪንግ የስኳር በሽታ በውሻዎች ላይ በቀዶ ሕክምና ቆሽት እንዲወገድ ደርሰውበታል ። እ.ኤ.አ. በ1921 ካናዳዊው ፕሮፌሰር ፍሬድሪክ ባንቲንግ እና ተማሪው ቻርለስ ቤስት ይህንን ጥናት ደግመውታል ፣ እና የጣፊያ ጭስ ማውጫ መርፌ በቆሽት መወገድ ምክንያት የሚመጡትን ምልክቶች ይለውጣል ። ብዙም ሳይቆይ ቁስቁሱ በሰዎች ውስጥ እንደሚሰራ ታይቷል ነገር ግን የኢንሱሊን ህክምናን እንደ መደበኛ የሕክምና ሂደት ማዳበር ቁስሉን በበቂ መጠን እና ሊባዛ በሚችል ንፅህና በማምረት ችግሮች ዘግይቷል ። ተመራማሪዎቹ ከኩባንያው ከፍተኛ ባዮሎጂካል ቁሶችን የማጥራት ልምድ ላይ በመመስረት ከኢሊ ሊሊ እና ኩባንያ የኢንዱስትሪ ተባባሪዎች እርዳታ ጠይቀዋል። የኤሊ ሊሊ እና የኩባንያው ኬሚስት ጆርጅ ዋልደን የማውጫው ፒኤች በጥንቃቄ ማስተካከል በአንጻራዊነት ንጹህ የሆነ የኢንሱሊን መጠን እንዲፈጠር አስችሏል. በቶሮንቶ ዩኒቨርሲቲ ግፊት እና ተመሳሳይ የመንጻት ዘዴ በፈጠሩት የአካዳሚክ ሳይንቲስቶች የፓተንት ፈተና፣ በርካታ ኩባንያዎች ልዩ ያልሆነ የኢንሱሊን ምርት ለማግኘት ስምምነት ላይ ተደርሷል። የኢንሱሊን ሕክምና ከመገኘቱ እና ከመስፋፋቱ በፊት የስኳር ህመምተኞች የህይወት ተስፋ ጥቂት ወራት ብቻ ነበር።
ከጣፊያው የሚወጣው ቆሽት የጣፊያን የማስወገድ ምልክቶችን እንደተለወጠ ማን አወቀ?
ፍሬድሪክ ባንቲንግ እና ተማሪው ቻርለስ ቤስት
ፍሬድሪክ ባንቲንግ እና ተማሪው ቻርለስ ቤስት
Frederick Banting and his student Charles Best