እ.ኤ.አ. በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መገባደጃ ላይ ፣የሥነ ሕንፃ ሥነ-ሕንፃ ክስተት በዘመናዊነት ላይ በጥንታዊ ምላሽ እንደ አስፈላጊ እንቅስቃሴ ብቅ አለ ፣ እንደ ቻርለስ ሙር በዩኤስኤ ፣ ክርስቲያን ኖርበርግ-ሹልዝ በኖርዌይ ፣ እና በጣሊያን ውስጥ ኤርኔስቶ ናታን ሮጀርስ እና ቪቶሪዮ ግሪጎቲ ፣ በጥቅሉ ታሪካዊ ሕንፃዎችን እንደ አርአያና ምሳሌ በመጠቀም የሰውን ልምድ ለማስፋት ያለመ አዲስ ዘመናዊ አርክቴክቸር ፍላጎት አሳየ። ድህረ ዘመናዊነት የዘመኑን የግንባታ ቴክኖሎጂ እና ርካሽ ቁሳቁሶችን አጣምሮ፣ ከቀድሞ ቅድመ-ዘመናዊ እና ዘመናዊ ያልሆኑ ቅጦች ውበት ጋር፣ ከከፍተኛ ክላሲካል አርክቴክቸር እስከታዋቂ ወይም ሀገርኛ ክልላዊ የግንባታ ስልቶችን ያዘጋጀ ዘይቤ ፈጠረ። ሮበርት ቬንቱሪ የድህረ ዘመናዊውን ስነ-ህንፃ በታዋቂነት የገለፀው “ያሸበረቀ ሼድ” (በውስጡ በተግባር የተነደፈ እና በውጪ ያጌጠ ተራ ህንፃ) እና በዘመናዊ እና ጨካኝ “ዳክዬ” (አላስፈላጊ ገላጭ ቴክቶኒክ ቅርጾች ያሉ ሕንፃዎች) ላይ ደግፎታል።
የሥነ ሕንፃ ፍኖሜኖሎጂስቶች ለማስፋፋት ምን ተስፋ ነበራቸው?
የሰውን ልምድ
የሰው ልምድ
human experience