በጊዜው የኡመውዮች ግብር እና አስተዳደራዊ አሰራር በአንዳንድ ሙስሊሞች ኢፍትሃዊ እንደሆነ ይታሰብ ነበር። የክርስቲያን እና የአይሁድ ህዝብ አሁንም የራስ ገዝ አስተዳደር ነበራቸው; የፍትህ ጉዳዮቻቸው የሚስተናገዱት በራሳቸው ህግ እና በራሳቸው የሃይማኖት መሪዎች ወይም በተሾሙ ሰዎች ነበር፣ ምንም እንኳን ለማዕከላዊው መንግስት ፖሊስነት የምርጫ ግብር ቢከፍሉም። መሐመድ በህይወት በነበረበት ወቅት በግልጽ የአብርሃም ሀይማኖት ቡድኖች (አሁንም በኡመያ ኸሊፋ ዘመን አብዛኞቹ) የጂዝያ ግብር እስከከፈሉ ድረስ የራሳቸውን ሃይማኖት እንዲከተሉ ሊፈቀድላቸው እንደሚገባ ተናግሯል። በኡመር ኢብኑል ኸጣብ የተጀመረው የሙስሊሙም ሆነ ሙስሊም ያልሆነው ድሆች ድህነትም ቀጥሏል። የሙዓውያ ባለቤት መይሱም (የዚድ እናት) ክርስቲያን ነበረች። በዚህ ወቅት በሙስሊሙ እና በክርስቲያኑ መካከል ያለው ግንኙነት የተረጋጋ ነበር። ኡመያውያን እንደሌሎች የግዛቱ ክፍሎች በብዛት ክርስቲያን በሆነችው በሶሪያ ውስጥ እራሳቸውን ለመጠበቅ ሳያስቡ ከክርስቲያን ባይዛንታይን ጋር በተደጋጋሚ ይዋጉ ነበር። ታዋቂ ቦታዎች በክርስቲያኖች የተያዙ ሲሆን አንዳንዶቹ በባይዛንታይን መንግሥታት ውስጥ ያገለገሉ ቤተሰቦች ነበሩ። የክርስቲያኖች ሥራ እንደ ሶርያ በተካሄደው ድል በተደረጉት ግዛቶች ውስጥ ብዙ ክርስቲያን ሕዝብ በመኖሩ የሚያስፈልገው ሰፊ የሃይማኖት ውህደት ፖሊሲ አካል ነበር። ይህ ፖሊሲም የሙዓውያ (ረዐ) ተወዳጅነት ከፍ አድርጎ ሶሪያን የስልጣን መሰረቱ አድርጓታል።
ክርስቲያኖች ምን ዓይነት ቀረጥ እንዲከፍሉ ይጠበቅባቸው ነበር?
ለማዕከላዊው መንግስት
jizya
jizya