ሙጋላውያን ምናልባት እስካሁን ከኖሩት ሁሉ እጅግ የበለፀጉ ነጠላ ሥርወ መንግሥት ነበሩ። በሙጓል ዘመን፣ ዋናዎቹ የፖለቲካ ኃይሎች የሙጋል ኢምፓየርን እና ገባር ወንዞቹን እና፣ በኋላም እየጨመረ የመጣውን ተተኪ መንግስታት - ማራታ ኢምፓየርን ጨምሮ - ከጊዜ ወደ ጊዜ ደካማ የሆነውን የሙጋል ስርወ መንግስትን ያቀፈ ነበር። Mughals ብዙውን ጊዜ ግዛታቸውን ለማንበርከክ አረመኔያዊ ዘዴዎችን ሲጠቀሙ ከህንድ ባህል ጋር የመዋሃድ ፖሊሲ ነበራቸው ፣ ይህም ለአጭር ጊዜ የዴሊ ሱልጣኔት ያልተሳካላቸው ስኬታማ እንዲሆኑ ያደረጋቸው ። ይህ ወቅት በክፍለ አህጉሩ ሰፊ የሆነ ማኅበራዊ ለውጥ አሳይቷል ምክንያቱም የሂንዱ አብዛኞቹ በሙጋል ንጉሠ ነገሥታት ሲገዙ፣ አብዛኛዎቹ ሃይማኖታዊ መቻቻልን ያሳዩ፣ የሂንዱ ባህልን በነፃነት ይደግፋሉ። የባባር የልጅ ልጅ የሆነው ታዋቂው ንጉሠ ነገሥት አክባር ከሂንዱዎች ጋር ጥሩ ግንኙነት ለመመሥረት ሞክሯል. ነገር ግን በኋላ ላይ እንደ አውራንጋዜብ ያሉ አፄዎች ሙሉ በሙሉ የሙስሊሞችን የበላይነት ለመመስረት ሞክረዋል፣ በዚህም ምክንያት በዚህ ወቅት በርካታ ታሪካዊ ቤተመቅደሶች ወድመዋል እና ሙስሊም ባልሆኑ ሰዎች ላይ ግብር ተጥሏል። አክባር በጃኢኒዝም ቅዱስ ቀናት ውስጥ "አማሪ" ወይም እንስሳትን አለመግደል አወጀ። ሙስሊም ላልሆኑ ሰዎች የጂዝያ ግብር መልሶ መለሰ። የሙጋል ንጉሠ ነገሥት የአካባቢ ንጉሣውያንን አግብተው ራሳቸውን ከአካባቢው ማሃራጃዎች ጋር ተባበሩ እና የቱርኮ-ፋርስ ባህላቸውን ከጥንታዊ የህንድ ዘይቤዎች ጋር ለማዋሃድ ሞክረዋል፣ ይህም ልዩ የሆነ የኢንዶ-ሣራሴኒክ አርክቴክቸር ፈጠረ። ይህ ባህል መሸርሸር ከጨመረው ጭካኔ እና ማዕከላዊነት ጋር ተዳምሮ ከአውራንግዜብ በኋላ ለስርወ መንግስቱ ውድቀት ትልቅ ሚና የተጫወተው፣ ከቀደምት ነገስታት በተለየ መልኩ በአንፃራዊነት ብዙሀን ያልሆኑ ፖሊሲዎችን በአጠቃላይ ህዝብ ላይ የጫነ ሲሆን ይህም ብዙሃኑን የሂንዱ ህዝብ ያቃጥለዋል።
ከስርወ መንግስታት ሁሉ የበለጠ ሀብታም የሆነው ማን ነበር?
ሙጋላውያን
ሙጋሎች
The Mughals