በጊዜ ሂደት የስነ-ጽሑፍ ፍቺዎች ተለዋውጠዋል; እሱ “የባህላዊ አንጻራዊ ፍቺ” ነው። በምዕራብ አውሮፓ ከአስራ ስምንተኛው ክፍለ ዘመን በፊት ፣ ስነ-ጽሑፍ እንደ ቃል ሁሉንም መጻሕፍት እና ጽሑፎች ያመለክታሉ። በሮማንቲክ ክፍለ ጊዜ ውስጥ የበለጠ የተገደበየቃሉ ስሜት ብቅ አለ ፣ በዚህ ጊዜ “ምናባዊ” ሥነ-ጽሑፍን መወሰን ጀመረ። ሥነ ጽሑፍ ምን እንደሆነ የሚናገሩ ወቅታዊ ክርክሮች ወደ አሮጌው ፣ የበለጠ ወደ ሥነ ጽሑፍ ምንነት አካታች እሳቤ ሲመለሱ ሊታዩ ይችላሉ። ለምሳሌ የባህል ጥናቶች ከቀኖናዊ ስራዎች በተጨማሪ ታዋቂ እና አናሳ ዘውጎችን እንደ የትንታኔ ርዕሰ ጉዳይ ይወስዳሉ።
በምስራቅ አውሮፓ, ስነ-ጽሁፍ ሁሉንም መጽሃፎች እና ሌላ ምን ያካትታል?