በ13 ኛው ክፍለ ዘመን ሆጆ ሺጌቶኪ (1198-1261 ዓ.ም.) እንዲህ ሲል ጽፏል: - "አንድ ሰው በይፋ ወይም በማስተርስ ፍርድ ቤት ውስጥ ሲያገለግል, መቶ ወይም አንድ ሺህ ሰዎችን ማሰብ የለበትም, ነገር ግን የጌታውን አስፈላጊነት ብቻ ግምት ውስጥ ማስገባት አለበት." ካርል ስቴንስትፕ የ13ኛው እና የ14ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ተዋጊ ጽሑፎች (ጉንኪ) “ቡሺን በተፈጥሮአዊ ባህሪያቸው በጦርነት ይገልፃሉ፣ እንደ ግድየለሽ ጀግንነት፣ ከባድ የቤተሰብ ትዕቢት፣ እና ራስ ወዳድነት የለሽ፣ አንዳንዴም ለጌታ እና ለሰው ያደሩ ናቸው” ብለዋል። እንደ ሺባ ዮሺማሳ (1350-1410 ዓ.ም.) ያሉ የፊውዳል ገዥዎች እንደገለፁት አንድ ተዋጊ በውትድርና መሪ ወይም በንጉሠ ነገሥቱ አገልግሎት የክብር ሞት እንደሚጠባበቅ ይጠባበቅ ነበር፡- “አንድ ሰው መሞት ያለበትን ጊዜ እንዲያልፍ ማድረግ በጣም የሚያሳዝን ጉዳይ ነው። ....መጀመሪያ ሙያው የጦር መሳሪያ የሆነ ሰው ማሰብ እና ከዛም የራሱን ዝና ብቻ ሳይሆን ዘሩንም ሊተገብር ይገባዋል።አንድና ብቸኛ ህይወቱን አጥብቆ በመያዝ ስሙን ለዘላለም አያሳፍርም። .... አንድ ሰው ህይወቱን የጣለበት ዋና አላማ ለንጉሠ ነገሥቱ ሲል ወይም ለወታደራዊ ጄኔራሎች ታላቅ ሥራ ነው ። ያ የዘር ታላቅ ዝና ይሆናል ።
ጉንኪ ምን ነበሩ?
አለበት." ካርል ስቴንስትፕ የ13ኛው እና የ14ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ተዋጊ ጽሑፎች
የ 13 ኛው እና የ 14 ኛው ክፍለ ዘመን ተዋጊ ጽሑፎች
13th and 14th century warrior writings