የሃይማኖት ሕግ መለኮታዊ በረከቶችን በሚያስገኝ ሥርዓተ ክብርና መስዋዕትነት ላይ ያተኮረ ነው፣ በዶኡት ዴስ ("ትሰጥ ዘንድ እሰጣለሁ") በሚለው መርህ መሠረት። ትክክለኛ ፣ የተከበረ ሃይማኖት ማህበራዊ ስምምነትን እና ብልጽግናን አምጥቷል። ሃይማኖታዊ ቸልተኝነት አምላክ የለሽነት ዓይነት ነበር፡ ንጹሕ ያልሆነ መስዋዕትነት እና የተሳሳተ ሥነ-ሥርዓት ቪቲያ (የተሳሳቱ ስህተቶች) ነበሩ። ከመጠን ያለፈ አምልኮ፣ ለአማልክት አስፈሪ መጉደል እና መለኮታዊ እውቀትን አላግባብ መጠቀም ወይም መፈለግ አጉል እምነት ነበር። ከእነዚህ የሞራል ልዩነቶች ውስጥ ማንኛቸውም መለኮታዊ ቁጣን (ኢራ ዲኦረም) ሊያስከትሉ ስለሚችሉ መንግስትን ሊጎዱ ይችላሉ። የመንግስት አማልክት በህጋዊ ቢሮዎቹ እና ተቋማቱ ተለይተው ይታወቃሉ፣ እናም የእያንዳንዱ ክፍል ሮማውያን የሟች እና መለኮታዊ አለቆችን ጥቅም እና ጥበቃ ማክበር ይጠበቅባቸው ነበር። በአደባባይ የአምልኮ ሥርዓቶች መሳተፍ ለህብረተሰባቸው እና ለእሴቶቹ ግላዊ ቁርጠኝነት አሳይቷል።
ትክክለኛ ሃይማኖታዊ ልማዶች ምን ውጤት አስገኝተዋል?
ስምምነትን እና ብልጽግናን
ስምምነት እና ብልጽግና.
harmony and prosperity.