ቶኒ ዴቪስ ሂውማኒዝም (1997) በተሰኘው መጽሐፋቸው እነዚህን ተቺዎች "ሰብአዊ ፀረ-ሰብአዊነት አራማጆች" ብሏቸዋል። ፀረ ሰብአዊነትን የሚተቹ፣ በተለይም ዩርገን ሀበርማስ፣ ፀረ-ሰብአዊነት አራማጆች የሰው ልጅ ነፃ አውጪ የሆነውን ሃሳብ አለመፈጸሙን ሊያጎላ ቢችልም የራሳቸው አማራጭ ነፃ አውጪ ፕሮጀክት አያቀርቡም። ሌሎች ልክ እንደ ጀርመናዊው ፈላስፋ ሃይደገር በጥንቶቹ ግሪኮች ሞዴል ራሳቸውን እንደ ሰብአዊነት ይቆጥሩ ነበር፣ነገር ግን ሰብአዊነት በጀርመን "ዘር" ላይ ብቻ እና በተለይም በናዚዎች ላይ ብቻ የሚተገበር መስሏቸው እና በዚህም በዴቪስ አነጋገር ፀረ-ሰብአዊ ሰብአዊነት አራማጆች ነበሩ። እንዲህ ዓይነቱ የሃይድገር ሐሳብ ማንበብ ራሱ በጣም አወዛጋቢ ነው; ሄይድገር ስለ ሰብአዊነት በደብዳቤ ላይ የራሱን አመለካከት እና ትችት ያካትታል። ዴቪስ በ20ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ከተከሰቱት አሰቃቂ ጦርነቶች በኋላ “እንደ ‘የሰው ዕድል’ ወይም ‘የሰው አስተሳሰብ ድል’ ያሉ ሐረጎችን የሚጎትቱትን ስንፍና እና ጭካኔ በቅጽበት ሳያውቅ መቅረጽ መቻል እንደሌለበት አምኗል። ከኋላቸው" "በሰው ምክንያት ስም ያልተፈፀመ ወንጀል ማሰብ ፈጽሞ የማይቻል ነው"ና። ሆኖም ፣ እሱ በመቀጠል ፣ "በታሪካዊ ሰብአዊነት የተያዘውን መሬት በቀላሉ መተው ብልህነት አይሆንም። አንደኛ ነገር ሰብአዊነት በብዙ አጋጣሚዎች ከትምክህተኝነት እና ከስደት ውጭ ብቸኛው አማራጭ ሆኖ ይቀራል። የመናገር እና የመፃፍ ፣ የመደራጀት እና የዘመቻ ነፃነት። የግለሰብ ወይም የጋራ ጥቅምን መከላከል፣ መቃወም እና አለመታዘዝ፡ እነዚህ ሁሉ ሊገለጹ የሚችሉት በሰብአዊነት አነጋገር ብቻ ነው።
የሩስያ ፈላስፋ ሃይዴገር እራሱን በጥንቶቹ ግሪኮች ሞዴል ላይ ምን ግምት ውስጥ ያስገባ ነበር?