በ1212 በንጉሱ ላይ የተደረገው ሴራ እንደሚያሳየው በጆን እና ባሮዎች መካከል ያለው ውጥረት ለበርካታ ዓመታት እያደገ ነበር። ብዙ ያልተደሰቱ ባሮኖች ከሰሜን እንግሊዝ መጡ; ያ አንጃ ብዙ ጊዜ በዘመኑ በነበሩት እና የታሪክ ተመራማሪዎች “ሰሜናዊው” የሚል ስያሜ ተሰጥቶት ነበር። ሰሜናዊው ባሮኖች በፈረንሳይ ግጭት ውስጥ ምንም ዓይነት የግል ድርሻ እምብዛም አልነበራቸውም, እና ብዙዎቹ ለጆን ብዙ ገንዘብ ዕዳ አለባቸው; አመፁ “የንጉሡ ባለዕዳዎች አመጽ” ተብሎ ተወስዷል። ብዙዎቹ የጆን ወታደራዊ ቤተሰቦች ዓመፀኞቹን ተቀላቅለዋል፣ በተለይም ጆን በመላው እንግሊዝ ውስጥ ለአስተዳደር ኃላፊነት ከሾማቸው መካከል። የአካባቢያቸው ትስስር እና ታማኝነት ለጆን ካላቸው የግል ታማኝነት ይበልጣል። በ1211 በጆን እና በሊቨሊን መካከል የተደረገውን ስምምነት መቃወም ወደ ግልፅ ግጭት እየተቀየረ ባለበት በሰሜን ዌልስ ዙሪያ ውጥረት ጨመረ። ለአንዳንዶች የጴጥሮስ ዴ ሮቼስ ዳኛ ሆኖ መሾሙ በጣም አስፈላጊ ነገር ነበር ምክንያቱም እሱ በብዙ ባሮዎች ዘንድ እንደ “አስፈሪ የባዕድ አገር ሰው” ተደርጎ ይቆጠር ነበር። እ.ኤ.አ. በ1214 የጆን የፈረንሣይ ወታደራዊ ዘመቻ ሽንፈት ምናልባትም በጆን የመጨረሻዎቹ የንጉሠ ነገሥት ዓመታት ውስጥ የባሮኒያን ዓመፅ የቀሰቀሰው የመጨረሻው ጭድ ነው። ጀምስ ሆልት በቡቪንስ ሽንፈትን ተከትሎ የእርስ በርስ ጦርነትን መንገድ "ቀጥታ፣ አጭር እና የማይቀር" ሲል ገልፆታል።
ዳኛ ማን ተሾመ?
የጴጥሮስ ዴ ሮቼስ
ፒተር ዴ ሮቼስ
Peter des Roches