የምዕራቡ ዓለም ፍልስፍና ስሜትን በተለያየ መንገድ ይመለከት ነበር። በstoic theories ውስጥ እንደ ማመዛዘን እንቅፋት እና ስለዚህ ለበጎነት እንቅፋት ሆኖ ይታይ ነበር. አርስቶትል ስሜቶች የበጎነት አስፈላጊ አካል እንደሆኑ ያምን ነበር። በአሪስቶቴሊያን አመለካከት ሁሉም ስሜቶች (ስሜታዊነት የሚባሉት) ከምግብ ፍላጎት ወይም አቅም ጋር ይዛመዳሉ። በመካከለኛው ዘመን የአርስቶተሊያን አመለካከት በስኮላስቲክ እና በተለይም በቶማስ አኩዊናስ ተቀባይነት አግኝቷል. እንደ ሬኔ ዴካርትስ፣ ኒኮሎ ማቺያቬሊ፣ ባሮክ ስፒኖዛ እና ዴቪድ ሁም በመሳሰሉ ፈላስፎች ስራዎች ውስጥም የስሜት ንድፈ ሃሳቦች አሉ። በ19 ኛው ክፍለ ዘመን ስሜቶች እንደ ተለዋዋጭ ተደርገው ይወሰዳሉ እና ከስነ-አእምሮ ባለሙያ እይታ አንጻር በተደጋጋሚ ያጠኑ ነበር.
ስሜትን በበጎነት ላይ እንቅፋት እንዳልሆነ የሚመለከተው የትኛው የአስተሳሰብ ትምህርት ቤት ነው?