ለብዙዎቹ የአስራ ስምንተኛው ክፍለ ዘመን ፈረንሳይ ጦርነቶቿን በተመሳሳይ መንገድ ቀረበች። ቅኝ ገዥዎች እራሳቸውን እንዲከላከሉ ወይም አነስተኛ እገዛን ብቻ (የተወሰኑ ወታደሮችን ወይም ልምድ የሌላቸውን ወታደር በመላክ) ለቅኝ ግዛቶቹ የሚደረጉ ውጊያዎች ለማንኛውም ሊጠፉ እንደሚችሉ በመገመት ይረዳል። ይህ ስልት ፈረንሳይን በተወሰነ ደረጃ አስገድዶ ነበር፡ ጂኦግራፊ ከብሪቲሽ የባህር ሃይል የበላይነት ጋር ተዳምሮ ለፈረንሳይ የባህር ሃይል ለፈረንሳይ ቅኝ ግዛቶች ከፍተኛ አቅርቦት እና ድጋፍ ለመስጠት አስቸጋሪ አድርጎታል። በተመሳሳይ፣ በርካታ ረጅም የመሬት ድንበሮች ለማንኛውም የፈረንሣይ ገዥ ውጤታማ የሆነ የአገር ውስጥ ጦር አስፈላጊ ነበር። እነዚህን ወታደራዊ ፍላጎቶች ከግምት ውስጥ በማስገባት የፈረንሣይ መንግሥት በሚያስገርም ሁኔታ ስልቱን በአውሮጳ ውስጥ ባለው ሠራዊቱ ላይ በመመሥረት አብዛኛው ሠራዊቱን በአህጉሪቱ ያስቀምጣል ፣ ድሎችን ወደ ቤት ቅርብ ያደርገዋል ። እቅዱ እስከጦርነቱ መጨረሻ ድረስ መታገል እና ከዚያም በስምምነት ድርድር በአውሮፓ ውስጥ የጠፉትን የባህር ማዶ ንብረቶችን መልሶ ለማግኘት በአውሮፓ ውስጥ የግዛት ግዥዎችን ለመገበያየት ነበር። ይህ አካሄድ ፈረንሳይን በጦርነቱ ጥሩ አላገለገለውም፣ ቅኝ ግዛቶቹ በእርግጥ ጠፍተዋል፣ ነገር ግን አብዛኛው የአውሮፓ ጦርነት በጥሩ ሁኔታ ቢሄድም፣ በመጨረሻ ፈረንሳይ ጥቂት ሚዛናዊ የአውሮፓ ስኬቶች አልነበራትም።
በዚህ አካሄድ ፈረንሳይ የአውሮፓን ግዛት በማከል ምን ያህል ስኬት አስመዝግባለች?
በመጨረሻ ፈረንሳይ ጥቂት ሚዛናዊ የአውሮፓ ስኬቶች
ፈረንሳይ ጥቂት ተቃራኒ የአውሮፓ ስኬቶች አልነበራትም።
France had few counterbalancing European successes.