በጊዜ ሂደት የስነ-ጽሑፍ ፍቺዎች ተለዋውጠዋል; እሱ “የባህላዊ አንጻራዊ ፍቺ” ነው። በምዕራብ አውሮፓ ከአስራ ስምንተኛው ክፍለ ዘመን በፊት ፣ ስነ-ጽሑፍ እንደ ቃል ሁሉንም መጻሕፍት እና ጽሑፎች ያመለክታሉ። በሮማንቲክ ክፍለ ጊዜ ውስጥ የበለጠ የተገደበየቃሉ ስሜት ብቅ አለ ፣ በዚህ ጊዜ “ምናባዊ” ሥነ-ጽሑፍን መወሰን ጀመረ። ሥነ ጽሑፍ ምን እንደሆነ የሚናገሩ ወቅታዊ ክርክሮች ወደ አሮጌው ፣ የበለጠ ወደ ሥነ ጽሑፍ ምንነት አካታች እሳቤ ሲመለሱ ሊታዩ ይችላሉ። ለምሳሌ የባህል ጥናቶች ከቀኖናዊ ስራዎች በተጨማሪ ታዋቂ እና አናሳ ዘውጎችን እንደ የትንታኔ ርዕሰ ጉዳይ ይወስዳሉ።
በየትኛው ጊዜ ውስጥ ነው የበለጠ ሰፊ የሆነ የ "ሥነ ጽሑፍ" ስሜት ብቅ ማለት የቻለው?