በ19ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ህትመቱ በሰፊው ከመሰራቱ በፊት ቁርኣን በካሊግራፈር እና ገልባጮች በተዘጋጁ የእጅ ጽሑፎች ይተላለፍ ነበር። የመጀመሪያዎቹ የእጅ ጽሑፎች የተጻፉት በሂጃዚ ዓይነት ስክሪፕት ነው። የሂጃዚ ዘይቤ የእጅ ጽሑፎች ግን ቁርኣንን በጽሑፍ ማስተላለፍ የጀመረው ገና በለጋ ደረጃ መሆኑን ያረጋግጣሉ። ምናልባት በዘጠነኛው ክፍለ ዘመን፣ ስክሪፕቶች በባህላዊው የኩፊክ ስክሪፕቶች የሚታወቁት ወፍራም ስትሮክ ማሳየት ጀመሩ። በዘጠነኛው መቶ ክፍለ ዘመን መገባደጃ አካባቢ፣ በቁርኣን ቅጂዎች ውስጥ አዳዲስ ስክሪፕቶች መታየት ጀመሩ እና ቀደም ሲል የነበሩትን ጽሑፎች ይተኩ። በቀድሞው ዘይቤ አጠቃቀም ላይ የተቋረጠበት ምክንያት ለማምረት በጣም ረጅም ጊዜ ስለወሰደ እና የቅጂዎች ፍላጎት እየጨመረ ነው። ስለዚህ ገልባጮች ቀለል ያሉ የአጻጻፍ ስልቶችን ይመርጣሉ። ከ11ኛው መቶ ክፍለ ዘመን ጀምሮ፣ የአጻጻፍ ስልቶች በዋናነት ናሽክ፣ ሙሃቃቅ፣ ራያኒ እና አልፎ አልፎም የቱሉዝ ፊደል ነበሩ። ናሽክ በጣም በሰፊው ጥቅም ላይ ውሏል። በሰሜን አፍሪካ እና በስፔን የማግሪቢ ዘይቤ ተወዳጅ ነበር። በይበልጥ የሚለየው በህንድ ሰሜናዊ ክፍል ብቻ ጥቅም ላይ የዋለው የቢሃሪ ስክሪፕት ነው። የናስታሊክ ዘይቤ እንዲሁ በፋርስ አለም ብዙም ጥቅም ላይ አይውልም ነበር።
በሰሜናዊ ህንድ ሰዎች ቁርአንን ለመቅዳት የትኛው ስክሪፕት ተጠቅሞ አያውቅም?