በተለይ ግጥም የፍርድ ቤት ሕይወት ዋና ነገር ነበር። መኳንንት እና ተጠባቂ ሴቶች ለደረጃቸው ምልክት የግጥም መፃፍ ጥበብ ጠንቅቀው እንዲያውቁ ይጠበቅባቸው ነበር። እያንዳንዱ አጋጣሚ ከልጁ መወለድ ጀምሮ እስከንጉሠ ነገሥት ንግሥና ድረስ ጥቅስ እንዲጻፍ ወይም የተፈጥሮን ቆንጆ ትዕይንት ሊጠይቅ ይችላል። በደንብ የተጻፈ ግጥም ወይም ሃይኩ በቀላሉ የአንድን ሰው ስም ሊያጠፋ ወይም ሊሰብር ይችላል፣ እና አብዛኛውን ጊዜ የማህበራዊ መስተጋብር ቁልፍ አካል ነው። ከሞላ ጎደል አስፈላጊ የሆነው የካሊግራፊ ወይም የእጅ ጽሑፍ ምርጫ ነበር። በዚህ ወቅት የነበሩት ጃፓናውያን የእጅ ጽሑፍ የአንድን ሰው ነፍስ ሁኔታ ሊያንፀባርቅ እንደሚችል ያምኑ ነበር፡ ስለዚህም ደካማ ወይም የችኮላ መጻፍ የድሆች እርባታ ምልክት ተደርጎ ሊወሰድ ይችላል። ስክሪፕቱ ቻይንኛም ይሁን ጃፓናዊ፣ በግጥም ረገድ ጥሩ የአጻጻፍ እና የጥበብ ችሎታ ለማህበራዊ ዝና ትልቅ ቦታ ነበረው። ሴይ ሾናጎን በትራስ መጽሃፏ ላይ እንደገለፀችው አንድ ባለ ሟች ለእቴጌ ሳዳኮ እንዴት ግጥም እንደሚጽፍ ምክሯን ሊጠይቃት ሲሞክር ጽሑፉ በጣም ደካማ ስለነበር በትህትና ልትወቅሰው ይገባ ነበር።
ግጥም ማንበብ የሚችል ማነው ተብሎ ይጠበቃል?