እ.ኤ.አ. በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መገባደጃ ላይ ፣የሥነ ሕንፃ ሥነ-ሕንፃ ክስተት በዘመናዊነት ላይ በጥንታዊ ምላሽ እንደ አስፈላጊ እንቅስቃሴ ብቅ አለ ፣ እንደ ቻርለስ ሙር በዩኤስኤ ፣ ክርስቲያን ኖርበርግ-ሹልዝ በኖርዌይ ፣ እና በጣሊያን ውስጥ ኤርኔስቶ ናታን ሮጀርስ እና ቪቶሪዮ ግሪጎቲ ፣ በጥቅሉ ታሪካዊ ሕንፃዎችን እንደ አርአያና ምሳሌ በመጠቀም የሰውን ልምድ ለማስፋት ያለመ አዲስ ዘመናዊ አርክቴክቸር ፍላጎት አሳየ። ድህረ ዘመናዊነት የዘመኑን የግንባታ ቴክኖሎጂ እና ርካሽ ቁሳቁሶችን አጣምሮ፣ ከቀድሞ ቅድመ-ዘመናዊ እና ዘመናዊ ያልሆኑ ቅጦች ውበት ጋር፣ ከከፍተኛ ክላሲካል አርክቴክቸር እስከታዋቂ ወይም ሀገርኛ ክልላዊ የግንባታ ስልቶችን ያዘጋጀ ዘይቤ ፈጠረ። ሮበርት ቬንቱሪ የድህረ ዘመናዊውን ስነ-ህንፃ በታዋቂነት የገለፀው “ያሸበረቀ ሼድ” (በውስጡ በተግባር የተነደፈ እና በውጪ ያጌጠ ተራ ህንፃ) እና በዘመናዊ እና ጨካኝ “ዳክዬ” (አላስፈላጊ ገላጭ ቴክቶኒክ ቅርጾች ያሉ ሕንፃዎች) ላይ ደግፎታል።
በ 1950 ዎቹ መጀመሪያ ላይ ምን ሆነ?