እ.ኤ.አ. በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መገባደጃ ላይ ፣የሥነ ሕንፃ ሥነ-ሕንፃ ክስተት በዘመናዊነት ላይ በጥንታዊ ምላሽ እንደ አስፈላጊ እንቅስቃሴ ብቅ አለ ፣ እንደ ቻርለስ ሙር በዩኤስኤ ፣ ክርስቲያን ኖርበርግ-ሹልዝ በኖርዌይ ፣ እና በጣሊያን ውስጥ ኤርኔስቶ ናታን ሮጀርስ እና ቪቶሪዮ ግሪጎቲ ፣ በጥቅሉ ታሪካዊ ሕንፃዎችን እንደ አርአያና ምሳሌ በመጠቀም የሰውን ልምድ ለማስፋት ያለመ አዲስ ዘመናዊ አርክቴክቸር ፍላጎት አሳየ። ድህረ ዘመናዊነት የዘመኑን የግንባታ ቴክኖሎጂ እና ርካሽ ቁሳቁሶችን አጣምሮ፣ ከቀድሞ ቅድመ-ዘመናዊ እና ዘመናዊ ያልሆኑ ቅጦች ውበት ጋር፣ ከከፍተኛ ክላሲካል አርክቴክቸር እስከታዋቂ ወይም ሀገርኛ ክልላዊ የግንባታ ስልቶችን ያዘጋጀ ዘይቤ ፈጠረ። ሮበርት ቬንቱሪ የድህረ ዘመናዊውን ስነ-ህንፃ በታዋቂነት የገለፀው “ያሸበረቀ ሼድ” (በውስጡ በተግባር የተነደፈ እና በውጪ ያጌጠ ተራ ህንፃ) እና በዘመናዊ እና ጨካኝ “ዳክዬ” (አላስፈላጊ ገላጭ ቴክቶኒክ ቅርጾች ያሉ ሕንፃዎች) ላይ ደግፎታል።
የአርኪቴክቸር ፍኖሜኖሎጂ እንቅስቃሴ የጀመረው መቼ ነበር?
በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መገባደጃ
በ1950ዎቹ እና በ1960ዎቹ መጨረሻ
the late 1950s and 1960s