Gierstgras-beukenbos
Het gierstgras-beukenbos (Milio-Fagetum) is een associatie uit het beuken-verbond (Fagion sylvaticae). De  associatie omvat bosplantengemeenschappen die van mesotrofe, lemige bodems die gekenmerkt worden door de dominantie van beuk en een ondergroei met braam, varens en bosgierstgras.

Deze associatie is in Nederland zeldzaam, en komt in Vlaanderen zeldzaam voor in het Brabants district.

Naamgeving en codering 
 Synoniem: Maianthemo-Fagetum Passarge 1960
 Frans: Hêtraie à millet
 Duits: Flattergras-Buchenwald
 EUNIS 2004-code: G1.62 : Atlantis acidophilous Fagus forests
 Natura2000-habitattypecode (EU-code): H9120
 BWK-karteringscode: fa

De wetenschappelijke naam Milio-Fagetum is afgeleid van de botanische namen van twee belangrijke soorten binnen deze klasse, het bosgierstgras (Milium effusum) en de beuk (Fagus sylvatica).

Symmorfologie 
Het gierstgras-beukenbos is een hoog opgaand loofbos. De struiklaag is slecht tot matig ontwikkeld, met een groot aandeel van struikvormige gewone esdoorn en hazelaar. De kruidlaag is betrekkelijk goed ontwikkeld met veel varens, terwijl de moslaag minder opvallend aanwezig is.

Ecologie 
Het gierstgras-beukenbos komt voor op mesotrofe zandleem- en leembodems, dikwijls op de overgang van drogere zandgronden naar voedselrijkere, vochtige bodems op de bodem van de vallei. Het valt daardoor ecologisch tussen het wintereiken-beukenbos van de meer zure, uitgeloogde, zandige bodems, en het eiken-haagbeukenbos van voedselrijkere en vochtiger leembodems in.

Diagnostische taxa voor Nederland en Vlaanderen 

Het gierstgras-beukenbos heeft voor Nederland en Vlaanderen slechts één specifieke kensoort, het bosgierstgras.

Verder is de vegetatie een mengeling van de soorten van het voedselarme wintereiken-beukenbos en van het rijkere eiken-haagbeukenbos. Gemeenschappelijk met het wintereiken-beukenbos zijn onder andere de zomereik, de wilde lijsterbes, de wilde kamperfoelie, de brede en de smalle stekelvaren, en de adelaarsvaren. Met het eiken-haagbeukenbos zijn gemeenschappelijk onder andere de gewone esdoorn, de haagbeuk, de beuk, de wijfjesvaren, de klimop, de bosanemoon en de witte klaverzuring.

In de boomlaag is de beuk dominant, en komen andere boomsoorten als de zomereik, wintereik, haagbeuk en winterlinde slechts sporadisch voor. De struiklaag is weinig soortenrijk, met als meest voorkomende soorten de gewone esdoorn en de hazelaar. 

De kruidlaag is nog het meest divers, met een soortenrijkdom die tussen dat van het wintereiken-beukenbos en het eiken-haagbeukenbos in ligt. De gewone braam is de meest voorkomende soort, en kan tevens zeer abundant zijn. Daarnaast komen er heel wat varens als de wijfjesvaren, brede- en smalle stekelvaren, adelaarsvaren en dubbelloof voor.

Verspreiding 
Het gierstgras-beukenbos komt in Nederland zelden voor, zoals in de Schone Grub in Zuid-Limburg. In Vlaanderen komt het vooral voor in het Brabants district op zandleem- en leembodems. De beste voorbeelden worden gevonden in het Zoniënwoud, het Meerdaalwoud en het Bertembos.

Biologische Waarderingskaart 
In de Biologische Waarderingskaart (BWK) van Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest valt deze associatie onder het beukenbos met voorjaarsflora zonder wilde hyacint (fa).
 
Dit vegetatietype staat gewaardeerd als 'Biologisch zeer waardevol'.

Zie ook 
 Vegetatiekunde van A tot Z
 Lijst van bosgemeenschappen in Nederland

Gierstgras-beukenbos
Bos
Het gierstgras-beukenbos ( Milio-Fagetum ) is een associatie uit het beuken-verbond ( Fagion sylvaticae ) . De associatie omvat bosplantengemeenschappen die van mesotrofe , lemige bodems die gekenmerkt worden door de dominantie van beuk en een ondergroei met braam , varens en bosgierstgras . Deze associatie is in Nederland zeldzaam , en komt in Vlaanderen zeldzaam voor in het Brabants district . Naamgeving en codering Synoniem : Maianthemo-Fagetum Passarge Frans : Hêtraie à millet Duits : Flattergras-Buchenwald EUNIScode : G1.62\ : Atlantis acidophilous Fagus forests Natura2000-habitattypecode ( EU-code ) : H9120 BWK-karteringscode : fa De wetenschappelijke naam Milio-Fagetum is afgeleid van de botanische namen van twee belangrijke soorten binnen deze klasse , het bosgierstgras ( Milium effusum ) en de beuk ( Fagus sylvatica ) . Symmorfologie Het gierstgras-beukenbos is een hoog opgaand loofbos . De struiklaag is slecht tot matig ontwikkeld , met een groot aandeel van struikvormige gewone esdoorn en hazelaar . De kruidlaag is betrekkelijk goed ontwikkeld met veel varens , terwijl de moslaag minder opvallend aanwezig is . Ecologie Het gierstgras-beukenbos komt voor op mesotrofe zandleem- en leembodems , dikwijls op de overgang van drogere zandgronden naar voedselrijkere , vochtige bodems op de bodem van de vallei . Het valt daardoor ecologisch tussen het wintereiken-beukenbos van de meer zure , uitgeloogde , zandige bodems , en het eiken-haagbeukenbos van voedselrijkere en vochtiger leembodems in . Diagnostische taxa voor Nederland en Vlaanderen Het gierstgras-beukenbos heeft voor Nederland en Vlaanderen slechts één specifieke kensoort , het bosgierstgras . Verder is de vegetatie een mengeling van de soorten van het voedselarme wintereiken-beukenbos en van het rijkere eiken-haagbeukenbos . Gemeenschappelijk met het wintereiken-beukenbos zijn onder andere de zomereik , de wilde lijsterbes , de wilde kamperfoelie , de brede en de smalle stekelvaren , en de adelaarsvaren . Met het eiken-haagbeukenbos zijn gemeenschappelijk onder andere de gewone esdoorn , de haagbeuk , de beuk , de wijfjesvaren , de klimop , de bosanemoon en de witte klaverzuring . In de boomlaag is de beuk dominant , en komen andere boomsoorten als de zomereik , wintereik , haagbeuk en winterlinde slechts sporadisch voor . De struiklaag is weinig soortenrijk , met als meest voorkomende soorten de gewone esdoorn en de hazelaar . De kruidlaag is nog het meest divers , met een soortenrijkdom die tussen dat van het wintereiken-beukenbos en het eiken-haagbeukenbos in ligt . De gewone braam is de meest voorkomende soort , en kan tevens zeer abundant zijn . Daarnaast komen er heel wat varens als de wijfjesvaren , brede- en smalle stekelvaren , adelaarsvaren en dubbelloof voor . Verspreiding Het gierstgras-beukenbos komt in Nederland zelden voor , zoals in de Schone Grub in Zuid-Limburg . In Vlaanderen komt het vooral voor in het Brabants district op zandleem- en leembodems . De beste voorbeelden worden gevonden in het Zoniënwoud , het Meerdaalwoud en het Bertembos . Biologische Waarderingskaart In de Biologische Waarderingskaart ( BWK ) van Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest valt deze associatie onder het beukenbos met voorjaarsflora zonder wilde hyacint ( fa ) . Dit vegetatietype staat gewaardeerd als ' Biologisch zeer waardevol ' . Zie ook Vegetatiekunde van A tot Z Lijst van bosgemeenschappen in Nederland Gierstgras-beukenbos Bos