Mimiek
Die HAT definieer mimiek as die kuns om met gebare in plaas van woorde abstrakte dinge of mense na te boots, dikwels om mense te laat lag. Die WAT beskryf mimiek as die kuns om 'n karakter, gebeure, emosies of denkbeelde met behulp van gebare en gesigsuitdrukkings uit te beeld. Iemand wat mimiek beoefen, is ŉ mimikus. 

Tydens mimiek maak mens slegs van gebare en gesigsuitdrukkings gebruik, geen geluide en voorwerpe mag gebruik word nie. So kan ŉ mimikus byvoorbeeld deur middel van gebare ŉ kas reg pak, inkopies doen, tande borsel, ŉ vuur blus of ŉ kar bestuur. 

Mimiek vorm deel van fisieke teater, wat per definisie min rekwisiete en heelwat verbeelding verg.

Geskiedenis 

Die vroegste mimiekvertonings is in Antieke Griekeland opgevoer. Die naam is afkomstig van ’n gemaskerde danser genaamd Pantomimus, hoewel sy optredes nie noodwendig stil was nie. In die Middeleeuse Europa het mimiek geleidelik ontwikkel, totdat Jean-Gaspard Deburau die talle kenmerke wat in moderne tye aan mimiek gekoppel word, soos die geluidlose wit gesig, in die vroeë negentiende eeuse Parys as mimiekkuns gevestig het. 

Die eerste opgetekende mimiekkunstenaar was Telestēs in die toneelstuk Seven Against Thebes deur Aeschylus. Tragiese mimiek is deur Puladēs van Kilikia ontwikkel, terwyl komiese mimiek deur Bathullos van Alexandria ontwikkel is. 

Mimiek (Mimius) was van die vroegste tye af ŉ afdeling van Romeinse teater en was veral in die tweede en eerste eeu vC in die kollig, namate Publius Syrus en Decimus Laberius dit tegnies uitgebou het. In die Ryk het mimiek gefloreer, hoewel verskillende keisers verskillend daaroor gevoel het. Trajanus het mimiekkunstenaars verban, terwyl Caligula weer baie van hulle gehou het. Markus Aurelius het hulle tot priesters van Apollo verhef en Nero het self mimiekkuns beoefen.

Mimiek is van ander dramas onderskei danksy die afwesigheid van maskers en die teenwoordigheid van vrouekunstenaars, saam met mans.

Formate

In film 

Voor die werk van Étienne Decroux was daar geen belangrike verhandeling oor die kuns van mimiek nie en dus is enige interpretasie van mimiek wat voor die twintigste eeu uitgevoer is grotendeels veronderstelling, gegrond op die interpretasie van diverse bronne. Die twintigste eeu het egter ook 'n nuwe medium in gebruik gebring: die rolprent. 

Die beperkinge van vroeë rolprenttegnologie het veroorsaak dat stories met minimale dialoog vertel moes word. Dit het  dikwels 'n hoogs gestileerde vorm van fisiese toneelspel geverg, wat hoofsaaklik van die verhoog afkomstig is. Mimiek het dus 'n belangrike rol gespeel in films voor die aanvang van films met klank of spraak.  

Stil filmkomediante soos Charlie Chaplin, Harold Lloyd, en Buster Keaton het die kuns van mimiek in die teater geleer, maar deur middel van film sou hulle dekades na hul dood steeds 'n groot invloed hê op mimikuste wat in die teater werk. Chaplin is waarskynlik die bes gedokumenteerde mimikus in die geskiedenis. 

Die bekende Franse komediant, skrywer en regisseur Jacques Tati het sy aanvanklike gewildheid as 'n mimikus behaal. Sy latere rolprente het ook slegs minimale dialoog bevat en het eerder van baie subtiele en kundige choreografie gebruik gemaak. Tati, soos Chaplin voor hom, sou die bewegings van elke karakter in sy rolprente deur mimiek demonstreer en sy akteurs versoek om hom na te boots.

Op die verhoog en die straat 

Mimiek is op die verhoog uitgevoer, met Marcel Marceau en sy karakter "Bip" as die bekendste kunstenars. Mimiek is ook 'n gewilde kunsvorm in straatteater. Tradisioneel behels hierdie soort vertonings dat die akteur/aktrise strak swart en wit klere dra met witgeverfde gesigte. Maar kontemporêre mimikuste tree dikwels sonder wit gesigte op. Eweneens was mimikuste tradisioneel heeltemal stil, terwyl kontemporêre mimikuste soms stemklanke (nie woorde nie) gebruik wanneer hulle optree. Mimiekopvoerings is dikwels komies, maar soms ook baie ernstig.

In die literatuur 
Kanadese skrywer Michael Jacot se eerste roman, The Last Butterfly, vertel die verhaal van 'n mimiekunstenaar in Nazi-besette Europa wat deur sy onderdrukkers gedwing word om vir 'n span van die Rooi Kruis-waarnemers op te voer.  Nobelpryswenner Heinrich Böll se The Clown hou verband met die ondergang van 'n mimiekunstenaar, Hans Schneir, wat in armoede en dronkenskap verval het nadat hy deur sy geliefde verlaat is.  Jacob Appel se Pushcart-kortlysverhaal, "Coulrophobia", toon die tragedie van 'n verhuurder wie se huwelik stadig in duie stort nadat hy 'n ekstra woonstel aan 'n opdringerige mimiekkunstenaar verhuur het.

Mimiek in Suid-Afrika 
John Jacobs is Suid-Afrika se mimiekmeester wat sy lyf as kommunikasiemiddel gebruik.

“Mimiekkuns praat met jou siel. Dit is argitektuur van die lyf, dit is netjies, presies en iets besonders,” vertel hy in ŉ onderhoud met die Laevelder.

Mimiekkunstenaars word gewoonlik stereotipies geassosieer met witgeverfde gesigte wat uit ŉ denkbeeldige boks probeer klim. Dit is ŉ wanvoorstelling, sê Jacobs, omdat mimiekkuns eintlik kommunikasie is wat deur middel van die liggaam met die siel praat en nie oor fisiese voorkoms gaan nie.

Mimiekkunstenaars 

 Rowan Atkinson
 Samuel Avital
 Steven Banks
 Jean-Louis Barrault
 Blue Man Group
 Wolfe Bowart
 Tony Brown
 Janet Carafa
 Charlie Chaplin
 Michel Courtemanche
 Adam Darius
 Jean-Gaspard Debureau
 Étienne Decroux
 Ryan Drummond
 Jogesh Dutta
 Ladislav Fialka
 Dario Fo
 George L. Fox
 Chris Harris
 Bill Irwin
 Alejandro Jodorowsky
 Zillur Rahman John
 Doug Jones
 Buster Keaton
 Lindsay Kemp
 Stan Laurel
 Thomas Leabhart
 Grigory Gurevich 
 Jacques Lecoq
 Paul Legrand
 Tina Lenert
 Partha Pratim Majumder
 Marcel Marceau
 Ennio Marchetto
 Kari Margolis
 Carlos Martínez
 Harpo Marx
 Samy Molcho
 Tony Montanaro
 Mummenschanz
 Stefan Niedziałkowski
 Adrian Pecknold
 Lenka Pichlíková-Burke
 Slava Polunin
 Oleg Popov
 Nola Rae
 Gene Sheldon
 Richmond Shepard
 Shields and Yarnell
 Red Skelton
 Steam Powered Giraffe
 Daniel Stein
 Marko Stojanović
 Jacques Tati
 Pan Tau
 Modris Tenisons
 Tik and Tok
 Henryk Tomaszewski
 Dick Van Dyke
 Sam Wills
 Vahram Zaryan
 Achille Zavatta

Sien ook 

Busking
Corporeal mime
Dumbshow
Lip sync
Liquid and digits
Mummers play
Pantomime
Popping
Physical theatre
Turfing

Bronne 
https://www.roodekrans.net/sites/default/files/Mimiek%20opdrag-%20Graad%203%20-%20Groep%201%20vir%2017%20Augustus.pdf (soos op 26 Mei 2019 besigtig)

https://www.netwerk24.com/ZA/Krit/Nuus/hansworse-is-nie-net-vir-kinders-nie-20180403 (soos op 26 Mei 2019 besigtig)

https://lowvelder.co.za/218519/mimiek-spesiaal-vir-die-siel/ (soos op 26 Mei 2019 besigtig)

Verwysings

Eksterne skakels 

 World Mime Index 
 Internasionale mime teater inligting 
 MOVEO, internasionale skool van korporatiewe mime en fisiese teater in Barcelona 
 Internasionale Teaterskool Jacques Lecoq  
 Londen Internasionale Skool vir Uitvoerende Kunste 
 Innovo Konservatorium van Fisiese Teater 
Pages with unreviewed translations
Die HAT definieer mimiek as die kuns om met gebare in plaas van woorde abstrakte dinge of mense na te boots , dikwels om mense te laat lag . Die WAT beskryf mimiek as die kuns om 'n karakter , gebeure , emosies of denkbeelde met behulp van gebare en gesigsuitdrukkings uit te beeld . Iemand wat mimiek beoefen , is ŉ mimikus . Tydens mimiek maak mens slegs van gebare en gesigsuitdrukkings gebruik , geen geluide en voorwerpe mag gebruik word nie . So kan ŉ mimikus byvoorbeeld deur middel van gebare ŉ kas reg pak , inkopies doen , tande borsel , ŉ vuur blus of ŉ kar bestuur . Mimiek vorm deel van fisieke teater , wat per definisie min rekwisiete en heelwat verbeelding verg . Geskiedenis Die vroegste mimiekvertonings is in Antieke Griekeland opgevoer . Die naam is afkomstig van ’n gemaskerde danser genaamd Pantomimus , hoewel sy optredes nie noodwendig stil was nie . In die Middeleeuse Europa het mimiek geleidelik ontwikkel , totdat Jean-Gaspard Deburau die talle kenmerke wat in moderne tye aan mimiek gekoppel word , soos die geluidlose wit gesig , in die vroeë negentiende eeuse Parys as mimiekkuns gevestig het . Die eerste opgetekende mimiekkunstenaar was Telestēs in die toneelstuk Seven Against Thebes deur Aeschylus . Tragiese mimiek is deur Puladēs van Kilikia ontwikkel , terwyl komiese mimiek deur Bathullos van Alexandria ontwikkel is . Mimiek ( Mimius ) was van die vroegste tye af ŉ afdeling van Romeinse teater en was veral in die tweede en eerste eeu vC in die kollig , namate Publius Syrus en Decimus Laberius dit tegnies uitgebou het . In die Ryk het mimiek gefloreer , hoewel verskillende keisers verskillend daaroor gevoel het . Trajanus het mimiekkunstenaars verban , terwyl Caligula weer baie van hulle gehou het . Markus Aurelius het hulle tot priesters van Apollo verhef en Nero het self mimiekkuns beoefen . Mimiek is van ander dramas onderskei danksy die afwesigheid van maskers en die teenwoordigheid van vrouekunstenaars , saam met mans . Formate In film Voor die werk van Étienne Decroux was daar geen belangrike verhandeling oor die kuns van mimiek nie en dus is enige interpretasie van mimiek wat voor die twintigste eeu uitgevoer is grotendeels veronderstelling , gegrond op die interpretasie van diverse bronne . Die twintigste eeu het egter ook 'n nuwe medium in gebruik gebring : die rolprent . Die beperkinge van vroeë rolprenttegnologie het veroorsaak dat stories met minimale dialoog vertel moes word . Dit het dikwels 'n hoogs gestileerde vorm van fisiese toneelspel geverg , wat hoofsaaklik van die verhoog afkomstig is . Mimiek het dus 'n belangrike rol gespeel in films voor die aanvang van films met klank of spraak . Stil filmkomediante soos Charlie Chaplin , Harold Lloyd , en Buster Keaton het die kuns van mimiek in die teater geleer , maar deur middel van film sou hulle dekades na hul dood steeds 'n groot invloed hê op mimikuste wat in die teater werk . Chaplin is waarskynlik die bes gedokumenteerde mimikus in die geskiedenis . Die bekende Franse komediant , skrywer en regisseur Jacques Tati het sy aanvanklike gewildheid as 'n mimikus behaal . Sy latere rolprente het ook slegs minimale dialoog bevat en het eerder van baie subtiele en kundige choreografie gebruik gemaak . Tati , soos Chaplin voor hom , sou die bewegings van elke karakter in sy rolprente deur mimiek demonstreer en sy akteurs versoek om hom na te boots . Op die verhoog en die straat Mimiek is op die verhoog uitgevoer , met Marcel Marceau en sy karakter " Bip " as die bekendste kunstenars . Mimiek is ook 'n gewilde kunsvorm in straatteater . Tradisioneel behels hierdie soort vertonings dat die akteur/aktrise strak swart en wit klere dra met witgeverfde gesigte . Maar kontemporêre mimikuste tree dikwels sonder wit gesigte op . Eweneens was mimikuste tradisioneel heeltemal stil , terwyl kontemporêre mimikuste soms stemklanke ( nie woorde nie ) gebruik wanneer hulle optree . Mimiekopvoerings is dikwels komies , maar soms ook baie ernstig . In die literatuur Kanadese skrywer Michael Jacot se eerste roman , The Last Butterfly , vertel die verhaal van 'n mimiekunstenaar in Nazi-besette Europa wat deur sy onderdrukkers gedwing word om vir 'n span van die Rooi Kruis-waarnemers op te voer . Nobelpryswenner Heinrich Böll se The Clown hou verband met die ondergang van 'n mimiekunstenaar , Hans Schneir , wat in armoede en dronkenskap verval het nadat hy deur sy geliefde verlaat is . Jacob Appel se Pushcart-kortlysverhaal , " Coulrophobia " , toon die tragedie van 'n verhuurder wie se huwelik stadig in duie stort nadat hy 'n ekstra woonstel aan 'n opdringerige mimiekkunstenaar verhuur het . Mimiek in Suid-Afrika John Jacobs is Suid-Afrika se mimiekmeester wat sy lyf as kommunikasiemiddel gebruik . “Mimiekkuns praat met jou siel . Dit is argitektuur van die lyf , dit is netjies , presies en iets besonders , ” vertel hy in ŉ onderhoud met die Laevelder . Mimiekkunstenaars word gewoonlik stereotipies geassosieer met witgeverfde gesigte wat uit ŉ denkbeeldige boks probeer klim . Dit is ŉ wanvoorstelling , sê Jacobs , omdat mimiekkuns eintlik kommunikasie is wat deur middel van die liggaam met die siel praat en nie oor fisiese voorkoms gaan nie . Mimiekkunstenaars Rowan Atkinson Samuel Avital Steven Banks Jean-Louis Barrault Blue Man Group Wolfe Bowart Tony Brown Janet Carafa Charlie Chaplin Michel Courtemanche Adam Darius Jean-Gaspard Debureau Étienne Decroux Ryan Drummond Jogesh Dutta Ladislav Fialka Dario Fo George L . Fox Chris Harris Bill Irwin Alejandro Jodorowsky Zillur Rahman John Doug Jones Buster Keaton Lindsay Kemp Stan Laurel Thomas Leabhart Grigory Gurevich Jacques Lecoq Paul Legrand Tina Lenert Partha Pratim Majumder Marcel Marceau Ennio Marchetto Kari Margolis Carlos Martínez Harpo Marx Samy Molcho Tony Montanaro Mummenschanz Stefan Niedziałkowski Adrian Pecknold Lenka Pichlíková-Burke Slava Polunin Oleg Popov Nola Rae Gene Sheldon Richmond Shepard Shields and Yarnell Red Skelton Steam Powered Giraffe Daniel Stein Marko Stojanović Jacques Tati Pan Tau Modris Tenisons Tik and Tok Henryk Tomaszewski Dick Van Dyke Sam Wills Vahram Zaryan Achille Zavatta Sien ook Busking Corporeal mime Dumbshow Lip sync Liquid and digits Mummers play Pantomime Popping Physical theatre Turfing Bronne https://www.roodekrans.net/sites/default/files/Mimiek%20opdrag-%20Graad%203%20-%20Groep%201%20vir%2017%20Augustus.pdf ( soos opMeibesigtig ) https://www.netwerk24.com/ZA/Krit/Nuus/hansworse-is-nie-net-vir-kinders-nie-20180403 ( soos opMeibesigtig ) https://lowvelder.co.za/218519/mimiek-spesiaal-vir-die-siel/ ( soos opMeibesigtig ) Verwysings Eksterne skakels World Mime Index Internasionale mime teater inligting MOVEO , internasionale skool van korporatiewe mime en fisiese teater in Barcelona Internasionale Teaterskool Jacques Lecoq Londen Internasionale Skool vir Uitvoerende Kunste Innovo Konservatorium van Fisiese Teater Pages with unreviewed translations