Slymvorme
Slymvorme is 'n informele naam wat gegee word aan verskeie soorte onverwante eukariotiese organismes wat vrylik kan leef as enkele selle, maar wat ook kan versamel om meersellige voortplantingstrukture te vorm. Slymvorme is voorheen geklassifiseer as swamme, maar word nie meer beskou as deel van daardie klassifikasie nie.  Alhoewel hulle nie verwant is aan mekaar nie, word hulle soms nog steeds gerieflik gegroepeer binne die parafiletiese groep, waarna verwys word as die Protistaklassifikasie.

Meer as 900 spesies van slymvorme kom regoor die wêreld voor. Die algemene naam verwys na díe deel van die lewenssiklusse van sommige van hierdie organismes, waar hulle as gelatienagtige "slym" voorkom. Dit word meestal gesien in die miksogastrus, wat die enigste makroskopiese slymvorm is. Die meeste slymvorme is slegs 'n paar sentimeter groot, maar sommige spesies kan groottes bereik van tot 'n paar vierkante meter en 'n massa van tot 30 gram.

Baie slymvorme, veral die "sellulêre" slymvorm, kom die meeste van die tyd nie in hierdie toestand voor nie. Solank kos volop is, sal hierdie slymvorme as eensellige organismes bestaan. Wanneer kos skaars is, sal baie van hierdie eensellige organismes versamel en begin beweeg as 'n enkele liggaam. In hierdie toestand is hulle sensitief vir lugchemikalieë en kan hul voedselbronne opspoor. Hulle kan maklik die vorm en funksie van dele verander en stingels vorm wat vrugte produseer. Hierdie vrugte stel talle spore vry, wat lig genoeg is om deur die wind gedra te word of aan verbygaande diere vas te sit.

Hulle teer op die mikro-organismes wat in dooie plantmateriaal aangetref word. Hulle dra by tot die ontbinding van die dooie plantmateriaal, en teer op bakterieë, giste en swamme. Om hierdie rede, word slymvorme gewoonlik in grond, grasperke en in die grond van woude met bladwisselende bome gevind. In tropiese gebiede word dit oor die algemeen op blomgroepe en vrugte, asook in die blaredak van bome gevind. In stedelike gebiede word die slymvorme op deklae of selfs in die blaarreste in dakgeute gevind. Hulle groei ook in lugversorgers, veral wanneer die drein geblokkeer is.

Taksonomie

Ouer klassifikasie 
Slymvorme, as 'n groep, is polifileties. Hulle is oorspronklik deur die subklassifikasie Gymnomycota in die swamklassifikasie geplaas en het die ontbinde filums Miksomikota, Akrasiommikota, en Labirintulomikota ingesluit. Vandag word slymvorme verdeel tussen verskeie supergroepe, waarvan nie een ingesluit is in die klassifikasie van swamme nie.

Slymvorme kan oor die algemeen verdeel word in twee hoofgroepe.

 'n Plasmodiese slymvorm word omsluit in 'n enkele membraan sonder wande en is een groot sel. Hierdie "supersel" ('n sinsitium) is in wese 'n sak sitoplasma wat duisende individuele nukleuse bevat. Sien heterokariosis.
 Daarenteen, spandeer die sellulêre slymvorm die grootste gedeelte van hul lewens as individuele eensellige Protista, maar wanneer'n chemiese sein afgeskei word, versamel hulle in 'n groep wat as een organisme optree.

Moderne klassifikasie 
In die meer presiese terme, bestaan slymvorme uit die mycetozoan-groep van die amoebosoë. Mycetozoa sluit die volgende drie groepe in:

 Miksogastria of mikomycetes: sinsitiale, plasmodiese, of nie-sellulêre slymvorme
 Dictyosteliida of dictyostelids: sellulêre slymvorme
 Protosteloïede

Selfs op hierdie vlak van klassifikasie is daar teenstrydighede wat opgelos moet word. Onlangse molekulêre bewyse toon dat, terwyl die eerste twee groepe geneig is om monofilities te wees, die protosteloïede geneig is om polifileties te wees. Om hierdie rede is wetenskaplikes tans besig om die verwantskap tussen hierdie drie groepe te probeer begryp.

Miksogastria kom die mees algemeenste voor. Stemonitis is 'n algemene slymvorm wat klein bruin bossies op verrottende stompe vorm. 'n Ander vorm, wat woon in die verrottende stompe en wat dikwels gebruik word vir navorsing, is Physarum polycephalum. In die stompe het dit die voorkoms van'n slymerige web van geel drade, wat tot 'n meter lank kan word. Fuligo vorm geel korsies in deklae.

Die Dictyosteliida, 'n sellulêre slymvorm, is verlangs verwant aan die plasmodiese slymvorm en het 'n baie verskillende lewensloop. Hul amoebevorm nie groot senobiums nie, en bly 'n individu. Hulle woon in soortgelyke habitatte en teer op mikro-organismes. Wanneer kos skaars raak, is hulle gereed om spore te vorm, maar hulle doen iets radikaal verskillend. Hulle laat seinmolekules in hul omgewing vry, waardeur hulle mekaar vind en dan swerms vorm. Hierdie amoebes verbind saam in klein meersellige slakagtige gekoördineerde kreature, wat na 'n oop verligte plek kruip en dan groei in 'n vrugdraende liggaam. Sommige van die amoebes word spore om die volgende generasie te begin, maar 'n paar van die amoebes offer hulself op om 'n dooie steel te word wat die spore in die lug oplig.

Die protosteloïede het karakters wat intermediêr tussen die vorige twee groepe staan, maar hulle is baie kleiner en die vrugliggame vorm net een tot 'n paar spore.

Nie-amoebosoë slymvorme, sluit in:

 Acrasids (Orde Acrasida): slymvorm wat behoort aan die Heterolobosea binne die super groep Excavata. Hulle het 'n soortgelyke lewensloop as Dictyostelids, maar hul amoebes tree anders op deur 'n ontploffende pseudopodia. Hulle het oorspronklik aan die ontbinde filum van Acrasiomycota behoort.
 Plasmodiophorids (Orde Plasmodiophorida): parasitiese protiste wat behoort aan die super groep Rhizaria. Hulle kan dikvoetsiekte en poeiervratagtige siekte. Die Plasmodiophorids vorm ook coenocytes, maar is interne parasiete van plante (bv. dikvoetsiekte).
 Labyrinthulomycota: slym nette, wat behoort aan die superphylum Heterokonta van die klas Labyrinthulomycetes. Hulle is marien en vorm kronkel netwerke van buise waarin amoebes sonder pseudopoda kan reis.
 Fonticula is 'n sellulêre slymvorm wat deel vorm van 'n vrugdraende liggaam in 'n vulkaniese vorm. Fonticula is nie nou verwant aan óf die Dictyosteliida of die Acrasidae nie. 'n navorsingstuk in 2009 vind dat dit verwant is aan Nuclearia, wat op sy beurt verwant is aan swamme.

Lewensiklus 

Slym vorme begin hul lewens as amoeba-agtige selle. Hierdie eensellige amoebes is algemene haploïede, en teer op bakterieë. Hierdie amoebes kan voortplant as hulle die korrekte paring maat vind en vorm sigote wat dan groei in plasmodia. Dit bevat baie kerne sonder sel membrane tussen hulle, en kan tot baie meters groot groei. Die spesies Fuligo septica word dikwels as 'n slymerige geel netwerk in en op verrottende stompe gesien. Die amoebes en die plasmodia verswelg mikro-organismes. Die plasmodium groei in 'n onderlinge netwerk van protoplasmiese stringe.

Binne-in elke protoplasmiese string, vloei die sitoplasmiese inhoud vinnig. As een string noukeurig dopgehou word vir ongeveer 50 sekondes, kan gesien word dat die sitoplasma stadiger beweeg, tot stilstand kom, en dan in die omgekeerde rigting beweeg. Die vloeiende protoplasma binne 'n plasmodiese string kan 'n spoed van tot 1,35 mm per sekonde bereik, wat die vinnigste spoed is wat aangeteken is vir enige mikro-organisme. Migrasie van die plasmodium word bereik as meer protoplasma vorentoe vloei en protoplasma onttrek word uit die agterste areas. Wanneer die voedselvoorsiening kwyn, sal die plasmodium migreer na die oppervlak van die substraat en omskep word in rigiede vrugliggame. Die vrugliggame of sporangia is wat ons algemeen sien; oppervlakkig lyk hulle soos swamme of vorme, maar is nie verwant aan die ware swamme nie. Hierdie sporangia sal dan spore vrylaat wat uitbroei in amoebes om weer die lewensiklus te begin.

Plasmodia 

In Myxogastria, vind die plasmodiale gedeelte van die lewensiklus slegs plaas na singamie, wat die samesmelting van die sitoplasma en kerne van myxoamoebae of swerm selle is. Die diploïede sigoot word 'n multi-kerngevormde plasmodium deur middel van verskeie kern afdelings sonder verdere seldeling. Myxomycete plasmodia is multi-kerngevormde massas van die protoplasma wat beweeg deur sitoplasmiese vloeiing beweeg. Ten einde die plasmodium te laat beweeg, moet die sitoplasma weggekeer word na die voorste kant van die agterblywende einde. Hierdie proses veroorsaak dat die plasmodium vorentoe beweeg in 'n waaieragtige vorm. Soos dit beweeg, maak die plasmodium nutriënte bymekaar deur die fagositose van bakterieë en klein stukkies van die organiese materiaal.

Die plasmodium het ook die vermoë om te onderverdeel en om afsonderlike plasmodia daar te stel. Aan die ander kant, aparte plasmodia wat geneties soortgelyk en versoenbaar is kan saamsmelt om 'n groter plasmodium te skep. As dit baie droog raak sal die plasmodium 'n sclerotium vorm wat in wese 'n droë en dormante toestand is. Wanneer toestande weer klam word sal die sclerotium water absorbeer en 'n aktiewe plasmodium is herstel. Wanneer die voedsel skaars raak, sal die Myxomycete plasmodium die volgende fase van sy lewensiklus binnegaan deur haploïede spore te vorm, dikwels binne 'n goed-gedefinieerde sporangium of ander spoordraende struktuur.

Gedrag 
Wanneer 'n slymvorm se massa fisies van mekaar geskei word, sal die selle hul pad terug vind om weer verenig te word. Studies oor Physarum polycephalum het selfs getoon dat hul 'n vaardigheid het om te leer en om periodieke ongunstige toestande te voorspel in die laboratoriumeksperimente. John Tyler Bonner, 'n professor in ekologie, bekend vir sy studies oor slym vorme, voer aan dat hulle "niks meer as'n sak van amoebes omhul in 'n dun slymskede is nie, maar dat hulle verskillende gedragspatrone toon wat gelyk is aan dié van diere wat spiere en senuwees met ganglia – dit is, 'n eenvoudige brein, het."

Atsushi Tero van Hokkaido Universiteit het Physarum in 'n klam piering gegroei. Tero het die slymvorm in 'n sentrale posisie geplaas, wat Tokio voorgestel het, en hawermoutvlokkies rondom dit gegooi om die plekke van ander groot stede in die groter Tokio-gebied voor te stel. Omdat Physarum helder lig vermy, is lig gebruik om die berge, water en ander hindernisse in die piering voor te stel. Die slymvorm het eers die spasie met plasmodia dig gevul, en het toe uitgedun om 'n netwerk te vorm wat gefokus het op doeltreffend verbindingstakke. Die netwerk het Tokio se spoorstelsel treffend uitgebeeld.

Sien ook 

 Dictyostelium
 Vorm, 'n soort van die swam
 Mycetozoa
 Sorocarp
 Swermende beweeglikheid
 Watervorm, of Oomycete, 'n soort protist

Verwysings

Eksterne skakels 
 Slymvorm Los Doolhoflegkaart van die abc.netto.au
 Slymvorm dupliseer Spoornetwerke van Die Ekonoom
 Die ontwerp van paaie die slym vorm manier van Nuwe Wetenskaplike
 Jagslymvorm van die Smithsonian Tydskrif
Slymvorme is 'n informele naam wat gegee word aan verskeie soorte onverwante eukariotiese organismes wat vrylik kan leef as enkele selle , maar wat ook kan versamel om meersellige voortplantingstrukture te vorm . Slymvorme is voorheen geklassifiseer as swamme , maar word nie meer beskou as deel van daardie klassifikasie nie . Alhoewel hulle nie verwant is aan mekaar nie , word hulle soms nog steeds gerieflik gegroepeer binne die parafiletiese groep , waarna verwys word as die Protistaklassifikasie . Meer asspesies van slymvorme kom regoor die wêreld voor . Die algemene naam verwys na díe deel van die lewenssiklusse van sommige van hierdie organismes , waar hulle as gelatienagtige " slym " voorkom . Dit word meestal gesien in die miksogastrus , wat die enigste makroskopiese slymvorm is . Die meeste slymvorme is slegs 'n paar sentimeter groot , maar sommige spesies kan groottes bereik van tot 'n paar vierkante meter en 'n massa van totgram . Baie slymvorme , veral die " sellulêre " slymvorm , kom die meeste van die tyd nie in hierdie toestand voor nie . Solank kos volop is , sal hierdie slymvorme as eensellige organismes bestaan . Wanneer kos skaars is , sal baie van hierdie eensellige organismes versamel en begin beweeg as 'n enkele liggaam . In hierdie toestand is hulle sensitief vir lugchemikalieë en kan hul voedselbronne opspoor . Hulle kan maklik die vorm en funksie van dele verander en stingels vorm wat vrugte produseer . Hierdie vrugte stel talle spore vry , wat lig genoeg is om deur die wind gedra te word of aan verbygaande diere vas te sit . Hulle teer op die mikro-organismes wat in dooie plantmateriaal aangetref word . Hulle dra by tot die ontbinding van die dooie plantmateriaal , en teer op bakterieë , giste en swamme . Om hierdie rede , word slymvorme gewoonlik in grond , grasperke en in die grond van woude met bladwisselende bome gevind . In tropiese gebiede word dit oor die algemeen op blomgroepe en vrugte , asook in die blaredak van bome gevind . In stedelike gebiede word die slymvorme op deklae of selfs in die blaarreste in dakgeute gevind . Hulle groei ook in lugversorgers , veral wanneer die drein geblokkeer is . Taksonomie Ouer klassifikasie Slymvorme , as 'n groep , is polifileties . Hulle is oorspronklik deur die subklassifikasie Gymnomycota in die swamklassifikasie geplaas en het die ontbinde filums Miksomikota , Akrasiommikota , en Labirintulomikota ingesluit . Vandag word slymvorme verdeel tussen verskeie supergroepe , waarvan nie een ingesluit is in die klassifikasie van swamme nie . Slymvorme kan oor die algemeen verdeel word in twee hoofgroepe . 'n Plasmodiese slymvorm word omsluit in 'n enkele membraan sonder wande en is een groot sel . Hierdie " supersel " ( 'n sinsitium ) is in wese 'n sak sitoplasma wat duisende individuele nukleuse bevat . Sien heterokariosis . Daarenteen , spandeer die sellulêre slymvorm die grootste gedeelte van hul lewens as individuele eensellige Protista , maar wanneer'n chemiese sein afgeskei word , versamel hulle in 'n groep wat as een organisme optree . Moderne klassifikasie In die meer presiese terme , bestaan slymvorme uit die mycetozoan-groep van die amoebosoë . Mycetozoa sluit die volgende drie groepe in : Miksogastria of mikomycetes : sinsitiale , plasmodiese , of nie-sellulêre slymvorme Dictyosteliida of dictyostelids : sellulêre slymvorme Protosteloïede Selfs op hierdie vlak van klassifikasie is daar teenstrydighede wat opgelos moet word . Onlangse molekulêre bewyse toon dat , terwyl die eerste twee groepe geneig is om monofilities te wees , die protosteloïede geneig is om polifileties te wees . Om hierdie rede is wetenskaplikes tans besig om die verwantskap tussen hierdie drie groepe te probeer begryp . Miksogastria kom die mees algemeenste voor . Stemonitis is 'n algemene slymvorm wat klein bruin bossies op verrottende stompe vorm . 'n Ander vorm , wat woon in die verrottende stompe en wat dikwels gebruik word vir navorsing , is Physarum polycephalum . In die stompe het dit die voorkoms van'n slymerige web van geel drade , wat tot 'n meter lank kan word . Fuligo vorm geel korsies in deklae . Die Dictyosteliida , 'n sellulêre slymvorm , is verlangs verwant aan die plasmodiese slymvorm en het 'n baie verskillende lewensloop . Hul amoebevorm nie groot senobiums nie , en bly 'n individu . Hulle woon in soortgelyke habitatte en teer op mikro-organismes . Wanneer kos skaars raak , is hulle gereed om spore te vorm , maar hulle doen iets radikaal verskillend . Hulle laat seinmolekules in hul omgewing vry , waardeur hulle mekaar vind en dan swerms vorm . Hierdie amoebes verbind saam in klein meersellige slakagtige gekoördineerde kreature , wat na 'n oop verligte plek kruip en dan groei in 'n vrugdraende liggaam . Sommige van die amoebes word spore om die volgende generasie te begin , maar 'n paar van die amoebes offer hulself op om 'n dooie steel te word wat die spore in die lug oplig . Die protosteloïede het karakters wat intermediêr tussen die vorige twee groepe staan , maar hulle is baie kleiner en die vrugliggame vorm net een tot 'n paar spore . Nie-amoebosoë slymvorme , sluit in : Acrasids ( Orde Acrasida ) : slymvorm wat behoort aan die Heterolobosea binne die super groep Excavata . Hulle het 'n soortgelyke lewensloop as Dictyostelids , maar hul amoebes tree anders op deur 'n ontploffende pseudopodia . Hulle het oorspronklik aan die ontbinde filum van Acrasiomycota behoort . Plasmodiophorids ( Orde Plasmodiophorida ) : parasitiese protiste wat behoort aan die super groep Rhizaria . Hulle kan dikvoetsiekte en poeiervratagtige siekte . Die Plasmodiophorids vorm ook coenocytes , maar is interne parasiete van plante ( bv. dikvoetsiekte ) . Labyrinthulomycota : slym nette , wat behoort aan die superphylum Heterokonta van die klas Labyrinthulomycetes . Hulle is marien en vorm kronkel netwerke van buise waarin amoebes sonder pseudopoda kan reis . Fonticula is 'n sellulêre slymvorm wat deel vorm van 'n vrugdraende liggaam in 'n vulkaniese vorm . Fonticula is nie nou verwant aan óf die Dictyosteliida of die Acrasidae nie . 'n navorsingstuk invind dat dit verwant is aan Nuclearia , wat op sy beurt verwant is aan swamme . Lewensiklus Slym vorme begin hul lewens as amoeba-agtige selle . Hierdie eensellige amoebes is algemene haploïede , en teer op bakterieë . Hierdie amoebes kan voortplant as hulle die korrekte paring maat vind en vorm sigote wat dan groei in plasmodia . Dit bevat baie kerne sonder sel membrane tussen hulle , en kan tot baie meters groot groei . Die spesies Fuligo septica word dikwels as 'n slymerige geel netwerk in en op verrottende stompe gesien . Die amoebes en die plasmodia verswelg mikro-organismes . Die plasmodium groei in 'n onderlinge netwerk van protoplasmiese stringe . Binne-in elke protoplasmiese string , vloei die sitoplasmiese inhoud vinnig . As een string noukeurig dopgehou word vir ongeveersekondes , kan gesien word dat die sitoplasma stadiger beweeg , tot stilstand kom , en dan in die omgekeerde rigting beweeg . Die vloeiende protoplasma binne 'n plasmodiese string kan 'n spoed van tot35 mm per sekonde bereik , wat die vinnigste spoed is wat aangeteken is vir enige mikro-organisme . Migrasie van die plasmodium word bereik as meer protoplasma vorentoe vloei en protoplasma onttrek word uit die agterste areas . Wanneer die voedselvoorsiening kwyn , sal die plasmodium migreer na die oppervlak van die substraat en omskep word in rigiede vrugliggame . Die vrugliggame of sporangia is wat ons algemeen sien ; oppervlakkig lyk hulle soos swamme of vorme , maar is nie verwant aan die ware swamme nie . Hierdie sporangia sal dan spore vrylaat wat uitbroei in amoebes om weer die lewensiklus te begin . Plasmodia In Myxogastria , vind die plasmodiale gedeelte van die lewensiklus slegs plaas na singamie , wat die samesmelting van die sitoplasma en kerne van myxoamoebae of swerm selle is . Die diploïede sigoot word 'n multi-kerngevormde plasmodium deur middel van verskeie kern afdelings sonder verdere seldeling . Myxomycete plasmodia is multi-kerngevormde massas van die protoplasma wat beweeg deur sitoplasmiese vloeiing beweeg . Ten einde die plasmodium te laat beweeg , moet die sitoplasma weggekeer word na die voorste kant van die agterblywende einde . Hierdie proses veroorsaak dat die plasmodium vorentoe beweeg in 'n waaieragtige vorm . Soos dit beweeg , maak die plasmodium nutriënte bymekaar deur die fagositose van bakterieë en klein stukkies van die organiese materiaal . Die plasmodium het ook die vermoë om te onderverdeel en om afsonderlike plasmodia daar te stel . Aan die ander kant , aparte plasmodia wat geneties soortgelyk en versoenbaar is kan saamsmelt om 'n groter plasmodium te skep . As dit baie droog raak sal die plasmodium 'n sclerotium vorm wat in wese 'n droë en dormante toestand is . Wanneer toestande weer klam word sal die sclerotium water absorbeer en 'n aktiewe plasmodium is herstel . Wanneer die voedsel skaars raak , sal die Myxomycete plasmodium die volgende fase van sy lewensiklus binnegaan deur haploïede spore te vorm , dikwels binne 'n goed-gedefinieerde sporangium of ander spoordraende struktuur . Gedrag Wanneer 'n slymvorm se massa fisies van mekaar geskei word , sal die selle hul pad terug vind om weer verenig te word . Studies oor Physarum polycephalum het selfs getoon dat hul 'n vaardigheid het om te leer en om periodieke ongunstige toestande te voorspel in die laboratoriumeksperimente . John Tyler Bonner , 'n professor in ekologie , bekend vir sy studies oor slym vorme , voer aan dat hulle " niks meer as'n sak van amoebes omhul in 'n dun slymskede is nie , maar dat hulle verskillende gedragspatrone toon wat gelyk is aan dié van diere wat spiere en senuwees met ganglia – dit is , 'n eenvoudige brein , het . " Atsushi Tero van Hokkaido Universiteit het Physarum in 'n klam piering gegroei . Tero het die slymvorm in 'n sentrale posisie geplaas , wat Tokio voorgestel het , en hawermoutvlokkies rondom dit gegooi om die plekke van ander groot stede in die groter Tokio-gebied voor te stel . Omdat Physarum helder lig vermy , is lig gebruik om die berge , water en ander hindernisse in die piering voor te stel . Die slymvorm het eers die spasie met plasmodia dig gevul , en het toe uitgedun om 'n netwerk te vorm wat gefokus het op doeltreffend verbindingstakke . Die netwerk het Tokio se spoorstelsel treffend uitgebeeld . Sien ook Dictyostelium Vorm , 'n soort van die swam Mycetozoa Sorocarp Swermende beweeglikheid Watervorm , of Oomycete , 'n soort protist Verwysings Eksterne skakels Slymvorm Los Doolhoflegkaart van die abc.netto.au Slymvorm dupliseer Spoornetwerke van Die Ekonoom Die ontwerp van paaie die slym vorm manier van Nuwe Wetenskaplike Jagslymvorm van die Smithsonian Tydskrif