Odes van Salomo
Die Odes van Salomo is 'n versameling van 42 odes (liriese gedigte) wat aan Salomo toegeskryf word. Die datum van die odes is óf die 1ste óf die 2de eeu, hoewel sommige 'n latere datum voorstel. Dit is vermoedelik oorspronklik in Grieks of Siries geskryf en die meeste geleerdes glo dit is deur 'n Christen geskryf, waarskynlik iemand van die mistiese Joodse sekte Essene wat hom tot die Christendom bekeer het. 

Sommige geleerdes meen selfs die skrywer kan die apostel Johannes wees. 'n Paar geleerdes het 'n gnostiese oorsprong voorgestel, maar dié teorie word nie algemeen ondersteun nie.

Outeurskap

Taal en datum
Hoewel vroeë geleerdes gedink het die odes is oorspronklik in Grieks of Hebreeus geskryf, is daar nou konsensus dat die oorspronklike taal Siries/Armeens is. Hulle is waarskynlik in die streek Sirië geskryf, moontlik tussen die 1ste en 3de eeu, met baie wat glo dit dateer van die 2de eeu. Sommige beweer Ode 4 bespreek die sluiting van die tempel by Leontopolis in Egipte, wat sal beteken dit is omstreek 73 n.C. geskryf. 

Een van die argumente vir 'n vroeër datum is die ontdekking van verwysings na en selfs aanhalings uit die odes in die skryfwerk van Ignatius van Antiogië. Daar is moontlik ook verwysings deur Justinius die Martelaar en Irenaeus, wat ook 'n vroeëre datum ondersteun. Die odes stem in 'n groot mate ooreen met die Evangelie volgens Johannes, wat impliseer die skrywers het in dieselfde gemeenskap gewoon.

Benewens met Johannes, is daar 'n ooreenkoms met die Dooie See-rolle, en daarom lei Charlesworth af dat die skrywer iemand van die Essene was wat tot Johannes se gemeenskap bekeer is.

Liturgiese gebruik
Die Odes van Salomo is dalk saamgestel vir liturgiese gebruik. In die Siriese manuskripte eindig al die odes met 'n "halleluja", en een van die manuskripte merk die woord in die middel van 'n ode met die Siriese letter hê (ܗ). Die taalgebruik dui ook daarop dat 'n gemeente soms aangespreek word. Bernard, Aune, Pierce en ander wat kommentaar op die odes gelewer het, het duidelike tekens van die doop daarin gevind – water is altyd teenwoordig (vloede, die drink van die lewende waters, verdrinking en fonteine) asook die taal van bekering in inlywing. Charlesworth kritiseer dié siening.

Verwysings

Skakels

Apokriewe boeke
Pseudepigrawe
Ou Testament
Die Odes van Salomo is 'n versameling vanodes ( liriese gedigte ) wat aan Salomo toegeskryf word . Die datum van die odes is óf diete óf diee eeu , hoewel sommige 'n latere datum voorstel . Dit is vermoedelik oorspronklik in Grieks of Siries geskryf en die meeste geleerdes glo dit is deur 'n Christen geskryf , waarskynlik iemand van die mistiese Joodse sekte Essene wat hom tot die Christendom bekeer het . Sommige geleerdes meen selfs die skrywer kan die apostel Johannes wees . 'n Paar geleerdes het 'n gnostiese oorsprong voorgestel , maar dié teorie word nie algemeen ondersteun nie . Outeurskap Taal en datum Hoewel vroeë geleerdes gedink het die odes is oorspronklik in Grieks of Hebreeus geskryf , is daar nou konsensus dat die oorspronklike taal Siries/Armeens is . Hulle is waarskynlik in die streek Sirië geskryf , moontlik tussen diete ene eeu , met baie wat glo dit dateer van diee eeu . Sommige beweer Ode 4 bespreek die sluiting van die tempel by Leontopolis in Egipte , wat sal beteken dit is omstreekn.C . geskryf . Een van die argumente vir 'n vroeër datum is die ontdekking van verwysings na en selfs aanhalings uit die odes in die skryfwerk van Ignatius van Antiogië . Daar is moontlik ook verwysings deur Justinius die Martelaar en Irenaeus , wat ook 'n vroeëre datum ondersteun . Die odes stem in 'n groot mate ooreen met die Evangelie volgens Johannes , wat impliseer die skrywers het in dieselfde gemeenskap gewoon . Benewens met Johannes , is daar 'n ooreenkoms met die Dooie See-rolle , en daarom lei Charlesworth af dat die skrywer iemand van die Essene was wat tot Johannes se gemeenskap bekeer is . Liturgiese gebruik Die Odes van Salomo is dalk saamgestel vir liturgiese gebruik . In die Siriese manuskripte eindig al die odes met 'n " halleluja " , en een van die manuskripte merk die woord in die middel van 'n ode met die Siriese letter hê ( ܗ ) . Die taalgebruik dui ook daarop dat 'n gemeente soms aangespreek word . Bernard , Aune , Pierce en ander wat kommentaar op die odes gelewer het , het duidelike tekens van die doop daarin gevind – water is altyd teenwoordig ( vloede , die drink van die lewende waters , verdrinking en fonteine ) asook die taal van bekering in inlywing . Charlesworth kritiseer dié siening . Verwysings Skakels Apokriewe boeke Pseudepigrawe Ou Testament