Middelmisbruik
Middelmisbruik, ook bekend as dwelmmisbruik, is die gebruik van ’n dwelmmiddel in hoeveelhede of deur metodes wat skadelik vir die individu of ander is. Dit is ’n vorm van dwelmverwante geestesteuring. Verskillende definisies van dwelmmisbruik word in openbare gesondheids-, mediese en regskringe gebruik. In sommige gevalle kom misdaad- of antisosiale gedrag voor wanneer ’n persoon onder die invloed van ’n dwelmmiddel is, en persoonlikheidsveranderings op lang termyn kan in individue voorkom.

Benewens moontlike fisieke, sosiale en sielkundige skade, kan die misbruik van dwelms ook lei tot misdaadstrawwe, hoewel dit grootliks verskil na gelang van plaaslike jurisdiksies.

Dwelmmiddels wat die meeste met misbruik verbind word, sluit in: alkohol, amfetamienplaasvervangers, barbiturate, bensodiasepiene, dagga, kokaïen, hallusinogene, metakaloon, heroïen, morfien en opioïede. Die presiese oorsaak van dwelmmisbruik is nie bekend nie; die twee algemeenste teorieë is: ’n genetiese neiging wat van ander aangeleer word of ’n gewoonte wat, as verslawing ontwikkel, tot uiting kom as ’n chronies uitmergelende siekte.

In 2010 het sowat 5% van mense wêreldwyd (230 miljoen) ’n onwettige middel gebruik. Van hulle het 27 miljoen ’n hoërisikodwelmgebruik getoon wat gelei het tot gesondheidskade en sielkundige probleme, of sosiale probleme wat hulle aan dié gevare blootgestel het.

In 2015 het dwelmmisbruiksteurings wêreldwyd gelei tot 307 400 sterftes, teenoor 165 000 in 1990. Hiervan was die meeste weens alkohol (137 500), opioïde (122 100), amfetamien (12 200) en kokaïen (11 100).

Klassifikasie

Definisies en waardeoordeel 
In openbare gesondheid is pogings om na middelgebruik te kyk uit ’n breër oogpunt as die individu. Die klem word gelê op die rol van die gemeenskap, kultuur en beskikbaarheid. Sommige beroepslui vermy die gebruik van die term "alkoholmisbruik" en "dwelmmisbruik" ten gunste van terme wat hulle as objektiewer beskou, soos "middel- en alkoholverwante probleme" of "skadelike gebruik" van dwelmmiddels.

"Dwelmmisbruik" is nie meer ’n mediese diagnose is enige van die twee mees gebruikte diagnostiese handleidings in die wêreld nie: die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging se Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings (DSM) en die Wêreldgesondheidsorganisasie se Internasionale Klassifikasie van Siektes (ICD).

Volgens Philip Jenkins, ’n professor in geskiedenis en verbonde aan die Amerikaanse Instituut vir Studies oor Godsdiens, is daar twee probleme met die term "dwelmmisbruik". Eerstens is die betekenis van die woord "dwelm" debatteerbaar. So word GHB, ’n middel wat natuurlik in die sentrale senuweestelsel voorkom, as ’n dwelm beskou en is dit in baie lande onwettig, terwyl nikotien in die meeste lande nie as ’n dwelm beskou word nie.

Tweedens impliseer die woord "misbruik" ’n erkende gebruikstandaard vir enige middel. Om nou en dan ’n glas wyn saam met ete te drink is in die meeste Westerse lande aanvaarbaar, terwyl die drink van ’n paar bottels as misbruik beskou word. Sterk voorstanders van geheelonthouding kan die drink van selfs net een glas as misbruik beskou. Sommige groepe veroordeel die gebruik van kafeïen in enige hoeveelheid. Soortgelyk is die siening dat die gebruik van dagga of ’n amfetamienplaasvervanger in enige hoeveelheid skadelik is.

Voorskrifmisbruik 
Die term middelmisbruik word algemeen gebruik vir die inneem van voorskrifmedisyne met ’n kalmerende, pynverdowende of stimulerende uitwerking bloot om ’n persoon te bedwelm of sy gemoedtoestand te verander, sonder om in ag te neem dat ’n oordosis van sulke medisyne ernstige newe-effekte kan hê. Dit word soms onwettig verkry van die persoon aan wie dit voorgeskryf is.

"Voorskrifmisbruik" het verskillende en dikwels inkonsekwente definisies na gelang van die status van die voorskrif, die gebruik sonder ’n voorskrif, die opsetlike gebruik van die middel vir die bedwelmende uitwerking daarvan, die gebruik daarvan saam met alkohol en die teenwoordigheid of afwesigheid van afhanklikheidsimptome.

Die chroniese gebruik van sekere middels lei tot ’n verandering in die sentrale senuweestelsel bekend as toleransie, sodat al hoe meer van die middel nodig word om die gewenste uitwerking te kry. Die skielike afname of beëindiging van sekere middels kan weer tot kwaai onttrekkingsimptome lei, maar dit hang in ’n groot mate af van die middel wat gebruik word.

Maniere om voorskrifmedisyne in die hande te kry om te misbruik, wissel: Dit kan onder vriende of familie gedeel of onwettig gekoop word, of verskeie dokters kan besoek word om meer as een voorskrif te kry sonder dat die dokters van mekaar weet. Soms word dokters gekritiseer omdat hulle medisyne voorskryf sonder dat hulle genoeg van die pasiënt weet. Baie dokters leer nou om die gedrag in pasiënte wat voorskrifte vra te identifiseer en raak meer bewus van "rooi ligte" wat hulle waarsku dat ’n persoon dalk ’n middel wil misbruik.

Tekens en simptome 

Na gelang van die middel kan dwelmmisbruik, insluitende alkoholmisbruik, lei tot gesondheidsprobleme, sosiale probleme, morbiditeit, beserings, onbeskermde seks, geweld, sterftes, motorongelukke, manslag, selfmoord, fisieke afhanklikheid of sielkundige verslawing.

Die selfmoordsyfer is hoog onder die misbruikers van alkohol en ander dwelmmiddels. Die rede vir die hoë syfer sluit in dat die langtermynmisbruik van dié middels tot fisiologiese versteurings van breinchemie sowel as sosiale afsondering lei. Ander faktore is dat die akute bedwelmende uitwerking van die dwelms selfmoord waarskynliker maak. Selfmoord is ook baie algemeen onder tienderjarige alkoholmisbruikers, met 1 uit 4 selfmoorde by tieners wat met alkoholmisbruik verband hou. In Amerika is sowat 30% van selfmoorde verwant aan alkoholmisbruik. Alkoholmisbruik word ook verbind met ’n groter risiko van die pleeg van misdade, soos kindermolestering, huishoudelike geweld, verkragtings, inbrake en aanvalle.

Die misbruik van middels, insluitende alkohol en voorskrifmedisyne, kan simptome veroorsaak wat soos dié van geestesiektes lyk. Dit kan tydens die bedwelmings- of onttrekkingsfase wees. In sommige gevalle kan dié middels sielkundige steurings veroorsaak lank nadat die gebruik gestaak is, soos ’n lang tydperk van psigose of depressie nadat die misbruik van amfetamien of kokaïen geëindig het. Langdurige onttrekkingsindroom kan ook voorkom met simptome wat maande ná die beëindiging van die misbruik voortduur. Bensodiasepiene is bekend daarvoor dat hulle langdurige onttrekkingsindroom veroorsaak – soms tot jare nadat die misbruik daarvan gestaak is. Die onttrekking ná die misbruik van alkohol, barbiturate en bensodiasepien kan selfs noodlottig wees. Die misbruik van hallusinogene kan lank ná die staking van misbruik nog waanbeelde en ander psigotiese verskynsels tot gevolg hê.

Dagga kan paniekaanvalle tydens bedwelming veroorsaak en met langdurige gebruik kan dit lei tot ’n toestand soortgelyk aan distimie (langdurige depressie). Navorsers het bevind die daaglikse gebruik van dagga en die gebruik van sterk dagga word onafhanklik verbind met ’n hoër kans op die ontwikkeling van skisofrenie en ander geestesteurings.

Ernstige angs en depressie word dikwels deur die volgehoue gebruik van alkohol veroorsaak. In die meeste gevalle neem dit af ná ’n lang tydperk van onthouding. Selfs volgehoue middelmatige alkoholgebruik kan angs- en depressievlakke in sommige mense verhoog. In die meeste gevalle verbeter dit ná ’n lang onthouding. Dieselfde is die geval met ander dwelmmiddels, ondanks veranderings wat in die brein veroorsaak word tydens die gebruik van die middels.

Impulsiwiteit 
Impulsiwiteit word gekenmerk deur optrede wat geskoei is op skielike begeertes of giere eerder as deurdagte idees. Individue met middelmisbruik het hoër vlakke van impulsiwiteit, en persone wat meer as een middel gebruik, is geneig om impulsiewer te wees. ’n Hipotese bestaan dat die verlies van impulsbeheer die gevolg kan wees van aangetaste inhibisiebeheer weens veranderings wat die middels in die frontale korteks veroorsaak.

Dit is ook moontlik dat senu-ontwikkelings en hormoonveranderings wat tydens die tienerjare voorkom, impulsbeheer kan beïnvloed, wat weer kan lei tot proefnemings wat latere verslawing kan veroorsaak.

Sien ook 
 Verslawing

Verwysings

Skakels 
 Adverse Childhood Experiences: Risk Factors for Substance Misuse and Mental Health  deur dr. Robert Anda van die Amerikaanse Sentrums vir Siektebeheer (video)
 Die Amerikaanse Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik

Dwelms
Middelmisbruik , ook bekend as dwelmmisbruik , is die gebruik van ’n dwelmmiddel in hoeveelhede of deur metodes wat skadelik vir die individu of ander is . Dit is ’n vorm van dwelmverwante geestesteuring . Verskillende definisies van dwelmmisbruik word in openbare gesondheids- , mediese en regskringe gebruik . In sommige gevalle kom misdaad- of antisosiale gedrag voor wanneer ’n persoon onder die invloed van ’n dwelmmiddel is , en persoonlikheidsveranderings op lang termyn kan in individue voorkom . Benewens moontlike fisieke , sosiale en sielkundige skade , kan die misbruik van dwelms ook lei tot misdaadstrawwe , hoewel dit grootliks verskil na gelang van plaaslike jurisdiksies . Dwelmmiddels wat die meeste met misbruik verbind word , sluit in : alkohol , amfetamienplaasvervangers , barbiturate , bensodiasepiene , dagga , kokaïen , hallusinogene , metakaloon , heroïen , morfien en opioïede . Die presiese oorsaak van dwelmmisbruik is nie bekend nie ; die twee algemeenste teorieë is : ’n genetiese neiging wat van ander aangeleer word of ’n gewoonte wat , as verslawing ontwikkel , tot uiting kom as ’n chronies uitmergelende siekte . Inhet sowat van mense wêreldwydmiljoen ) ’n onwettige middel gebruik . Van hulle hetmiljoen ’n hoërisikodwelmgebruik getoon wat gelei het tot gesondheidskade en sielkundige probleme , of sosiale probleme wat hulle aan dié gevare blootgestel het . Inhet dwelmmisbruiksteurings wêreldwyd gelei tot400 sterftes , teenoor000 in Hiervan was die meeste weens alkohol500 ) , opioïde100 ) , amfetamien200 ) en kokaïen100 ) . Klassifikasie Definisies en waardeoordeel In openbare gesondheid is pogings om na middelgebruik te kyk uit ’n breër oogpunt as die individu . Die klem word gelê op die rol van die gemeenskap , kultuur en beskikbaarheid . Sommige beroepslui vermy die gebruik van die term " alkoholmisbruik " en " dwelmmisbruik " ten gunste van terme wat hulle as objektiewer beskou , soos " middel- en alkoholverwante probleme " of " skadelike gebruik " van dwelmmiddels . " Dwelmmisbruik " is nie meer ’n mediese diagnose is enige van die twee mees gebruikte diagnostiese handleidings in die wêreld nie : die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging se Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings ( DSM ) en die Wêreldgesondheidsorganisasie se Internasionale Klassifikasie van Siektes ( ICD ) . Volgens Philip Jenkins , ’n professor in geskiedenis en verbonde aan die Amerikaanse Instituut vir Studies oor Godsdiens , is daar twee probleme met die term " dwelmmisbruik " . Eerstens is die betekenis van die woord " dwelm " debatteerbaar . So word GHB , ’n middel wat natuurlik in die sentrale senuweestelsel voorkom , as ’n dwelm beskou en is dit in baie lande onwettig , terwyl nikotien in die meeste lande nie as ’n dwelm beskou word nie . Tweedens impliseer die woord " misbruik " ’n erkende gebruikstandaard vir enige middel . Om nou en dan ’n glas wyn saam met ete te drink is in die meeste Westerse lande aanvaarbaar , terwyl die drink van ’n paar bottels as misbruik beskou word . Sterk voorstanders van geheelonthouding kan die drink van selfs net een glas as misbruik beskou . Sommige groepe veroordeel die gebruik van kafeïen in enige hoeveelheid . Soortgelyk is die siening dat die gebruik van dagga of ’n amfetamienplaasvervanger in enige hoeveelheid skadelik is . Voorskrifmisbruik Die term middelmisbruik word algemeen gebruik vir die inneem van voorskrifmedisyne met ’n kalmerende , pynverdowende of stimulerende uitwerking bloot om ’n persoon te bedwelm of sy gemoedtoestand te verander , sonder om in ag te neem dat ’n oordosis van sulke medisyne ernstige newe-effekte kan hê . Dit word soms onwettig verkry van die persoon aan wie dit voorgeskryf is . " Voorskrifmisbruik " het verskillende en dikwels inkonsekwente definisies na gelang van die status van die voorskrif , die gebruik sonder ’n voorskrif , die opsetlike gebruik van die middel vir die bedwelmende uitwerking daarvan , die gebruik daarvan saam met alkohol en die teenwoordigheid of afwesigheid van afhanklikheidsimptome . Die chroniese gebruik van sekere middels lei tot ’n verandering in die sentrale senuweestelsel bekend as toleransie , sodat al hoe meer van die middel nodig word om die gewenste uitwerking te kry . Die skielike afname of beëindiging van sekere middels kan weer tot kwaai onttrekkingsimptome lei , maar dit hang in ’n groot mate af van die middel wat gebruik word . Maniere om voorskrifmedisyne in die hande te kry om te misbruik , wissel : Dit kan onder vriende of familie gedeel of onwettig gekoop word , of verskeie dokters kan besoek word om meer as een voorskrif te kry sonder dat die dokters van mekaar weet . Soms word dokters gekritiseer omdat hulle medisyne voorskryf sonder dat hulle genoeg van die pasiënt weet . Baie dokters leer nou om die gedrag in pasiënte wat voorskrifte vra te identifiseer en raak meer bewus van " rooi ligte " wat hulle waarsku dat ’n persoon dalk ’n middel wil misbruik . Tekens en simptome Na gelang van die middel kan dwelmmisbruik , insluitende alkoholmisbruik , lei tot gesondheidsprobleme , sosiale probleme , morbiditeit , beserings , onbeskermde seks , geweld , sterftes , motorongelukke , manslag , selfmoord , fisieke afhanklikheid of sielkundige verslawing . Die selfmoordsyfer is hoog onder die misbruikers van alkohol en ander dwelmmiddels . Die rede vir die hoë syfer sluit in dat die langtermynmisbruik van dié middels tot fisiologiese versteurings van breinchemie sowel as sosiale afsondering lei . Ander faktore is dat die akute bedwelmende uitwerking van die dwelms selfmoord waarskynliker maak . Selfmoord is ook baie algemeen onder tienderjarige alkoholmisbruikers , metuitselfmoorde by tieners wat met alkoholmisbruik verband hou . In Amerika is sowat van selfmoorde verwant aan alkoholmisbruik . Alkoholmisbruik word ook verbind met ’n groter risiko van die pleeg van misdade , soos kindermolestering , huishoudelike geweld , verkragtings , inbrake en aanvalle . Die misbruik van middels , insluitende alkohol en voorskrifmedisyne , kan simptome veroorsaak wat soos dié van geestesiektes lyk . Dit kan tydens die bedwelmings- of onttrekkingsfase wees . In sommige gevalle kan dié middels sielkundige steurings veroorsaak lank nadat die gebruik gestaak is , soos ’n lang tydperk van psigose of depressie nadat die misbruik van amfetamien of kokaïen geëindig het . Langdurige onttrekkingsindroom kan ook voorkom met simptome wat maande ná die beëindiging van die misbruik voortduur . Bensodiasepiene is bekend daarvoor dat hulle langdurige onttrekkingsindroom veroorsaak – soms tot jare nadat die misbruik daarvan gestaak is . Die onttrekking ná die misbruik van alkohol , barbiturate en bensodiasepien kan selfs noodlottig wees . Die misbruik van hallusinogene kan lank ná die staking van misbruik nog waanbeelde en ander psigotiese verskynsels tot gevolg hê . Dagga kan paniekaanvalle tydens bedwelming veroorsaak en met langdurige gebruik kan dit lei tot ’n toestand soortgelyk aan distimie ( langdurige depressie ) . Navorsers het bevind die daaglikse gebruik van dagga en die gebruik van sterk dagga word onafhanklik verbind met ’n hoër kans op die ontwikkeling van skisofrenie en ander geestesteurings . Ernstige angs en depressie word dikwels deur die volgehoue gebruik van alkohol veroorsaak . In die meeste gevalle neem dit af ná ’n lang tydperk van onthouding . Selfs volgehoue middelmatige alkoholgebruik kan angs- en depressievlakke in sommige mense verhoog . In die meeste gevalle verbeter dit ná ’n lang onthouding . Dieselfde is die geval met ander dwelmmiddels , ondanks veranderings wat in die brein veroorsaak word tydens die gebruik van die middels . Impulsiwiteit Impulsiwiteit word gekenmerk deur optrede wat geskoei is op skielike begeertes of giere eerder as deurdagte idees . Individue met middelmisbruik het hoër vlakke van impulsiwiteit , en persone wat meer as een middel gebruik , is geneig om impulsiewer te wees . ’n Hipotese bestaan dat die verlies van impulsbeheer die gevolg kan wees van aangetaste inhibisiebeheer weens veranderings wat die middels in die frontale korteks veroorsaak . Dit is ook moontlik dat senu-ontwikkelings en hormoonveranderings wat tydens die tienerjare voorkom , impulsbeheer kan beïnvloed , wat weer kan lei tot proefnemings wat latere verslawing kan veroorsaak . Sien ook Verslawing Verwysings Skakels Adverse Childhood Experiences : Risk Factors for Substance Misuse and Mental Health deur dr . Robert Anda van die Amerikaanse Sentrums vir Siektebeheer ( video ) Die Amerikaanse Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik Dwelms