Dmanisi-hominiene
Die Dmanisi-hominiene of Dmanisi-mense was 'n bevolking van hominiene uit die vroeë Pleistoseen wie se fossiele en steengereedskap by Dmanisi, Georgië, ontdek is. Die fossiele en gereedskap se ouderdom wissel tussen 1,85 miljoen en 1,77 miljoen jaar, en dit maak die Dmanisi-hominiene die vroegste goed gedateerde hominienfossiele in Eurasië en die bes bewaarde fossiele van vroeë Homo van 'n enkele terrein, hoewel ander fossiele en artefakte vroeër in Asië ontdek is. Hoewel hulle presiese klassifikasie omstrede is en betwis word, is die Dmanisi-fossiele baie belangrik in navorsing oor vroeë mense se migrasie uit Afrika. Altesaam meer as 100 fossiele is ontdek, onder meer vyf beroemde en goed bewaarde skedels, wat bekend is as Dmanisi-skedel 1-5.

Die taksonomiese status van die Dmanisi-hominiene is effens onduidelik vanweë hulle klein breine, primitiewe skeletstruktuur en die groot wisseling tussen die skedels. Hulle aanvanklike beskrywing klassifiseer hulle as Homo (erectus?) ergaster ('n andersins Afrika-takson) of moontlik 'n vroeë vertakking van latere Asiatiese H. erectus. Die ontdekking van 'n enorme kakebeen, D2600, in 2000 het navorsers tot die hipotese gelei dat meer as een hominientakson op die terrein teenwoordig was en in 2002 is die kakebeen aangewys as die tipespesimen van die nuwe spesie Homo georgicus. Latere ontledings deur die navorsingspan het hulle laat besluit dat al die skedels waarskynlik dieselfde takson verteenwoordig en dat die verskille vanweë verskillende ouderdomme en geslagsdimorfie is, hoewel dit nie algemeen aanvaar word nie. In 2006 is die klassifikasie verander na H. erectus georgicus of H. e. ergaster georgicus. Daar word steeds oor die naam gedebatteer.

Anatomies toon die fossiele 'n mosaïek van eienskappe. Dit het sekere eienskappe van latere H. erectus en moderne mense, maar ook van vroeëre Homo en Australopithecus. Die lengte en vorm van hulle bene was modern en sou aangepas gewees het om lang afstande te loop en hardloop, maar hulle arms was meer soos dié van Australopithecus en moderne niemenslike ape. Die hominiene sou ook verskil het van latere niedwergagtige Homo – hulle het klein lywe (145-166 cm) en breine (545-775 cc) gehad, wat albei eerder vergelykbaar is met dié van H. habilis as met dié van H. erectus. Morfologiese eienskappe wat dieselfde in al die skedels is, sluit in groot wenkbroue en gesigte – maar die mate waarin dit tot uiting kom, verskil.

In die Pleistoseen was Georgië se klimaat klammer en woudagtig, amper Mediterreens. Die Dmanisi-fossielterrein was naby 'n antieke meeroewer geleë wat deur woude en graslande omring was, en dit was die tuiste van uiteenlopende diere uit die Pleistoseen. Die gunstige klimaat by Dmanisi kon hominiene gelok het om daar toevlug te soek en dit sou van Afrika af bereikbaar gewees het deur die Levantynse Korridor. Steengereedskap wat op die terrein ontdek is, is in die Oldowan-tradisie uit die vroeë Pleistoseen.

Verwysings

Aangehaalde bronne

Skakels

Fossiele
Prehistoriese mense
Uitgestorwe primate
Die Dmanisi-hominiene of Dmanisi-mense was 'n bevolking van hominiene uit die vroeë Pleistoseen wie se fossiele en steengereedskap by Dmanisi , Georgië , ontdek is . Die fossiele en gereedskap se ouderdom wissel tussen85 miljoen en77 miljoen jaar , en dit maak die Dmanisi-hominiene die vroegste goed gedateerde hominienfossiele in Eurasië en die bes bewaarde fossiele van vroeë Homo van 'n enkele terrein , hoewel ander fossiele en artefakte vroeër in Asië ontdek is . Hoewel hulle presiese klassifikasie omstrede is en betwis word , is die Dmanisi-fossiele baie belangrik in navorsing oor vroeë mense se migrasie uit Afrika . Altesaam meer asfossiele is ontdek , onder meer vyf beroemde en goed bewaarde skedels , wat bekend is as Dmanisi-skedel 1-5 . Die taksonomiese status van die Dmanisi-hominiene is effens onduidelik vanweë hulle klein breine , primitiewe skeletstruktuur en die groot wisseling tussen die skedels . Hulle aanvanklike beskrywing klassifiseer hulle as Homo ( erectus ? ) ergaster ( 'n andersins Afrika-takson ) of moontlik 'n vroeë vertakking van latere Asiatiese H . erectus . Die ontdekking van 'n enorme kakebeen , D2600 , inhet navorsers tot die hipotese gelei dat meer as een hominientakson op die terrein teenwoordig was en inis die kakebeen aangewys as die tipespesimen van die nuwe spesie Homo georgicus . Latere ontledings deur die navorsingspan het hulle laat besluit dat al die skedels waarskynlik dieselfde takson verteenwoordig en dat die verskille vanweë verskillende ouderdomme en geslagsdimorfie is , hoewel dit nie algemeen aanvaar word nie . Inis die klassifikasie verander na H . erectus georgicus of H. e . ergaster georgicus . Daar word steeds oor die naam gedebatteer . Anatomies toon die fossiele 'n mosaïek van eienskappe . Dit het sekere eienskappe van latere H . erectus en moderne mense , maar ook van vroeëre Homo en Australopithecus . Die lengte en vorm van hulle bene was modern en sou aangepas gewees het om lang afstande te loop en hardloop , maar hulle arms was meer soos dié van Australopithecus en moderne niemenslike ape . Die hominiene sou ook verskil het van latere niedwergagtige Homo – hulle het klein lywecm ) en breinecc ) gehad , wat albei eerder vergelykbaar is met dié van H . habilis as met dié van H . erectus . Morfologiese eienskappe wat dieselfde in al die skedels is , sluit in groot wenkbroue en gesigte – maar die mate waarin dit tot uiting kom , verskil . In die Pleistoseen was Georgië se klimaat klammer en woudagtig , amper Mediterreens . Die Dmanisi-fossielterrein was naby 'n antieke meeroewer geleë wat deur woude en graslande omring was , en dit was die tuiste van uiteenlopende diere uit die Pleistoseen . Die gunstige klimaat by Dmanisi kon hominiene gelok het om daar toevlug te soek en dit sou van Afrika af bereikbaar gewees het deur die Levantynse Korridor . Steengereedskap wat op die terrein ontdek is , is in die Oldowan-tradisie uit die vroeë Pleistoseen . Verwysings Aangehaalde bronne Skakels Fossiele Prehistoriese mense Uitgestorwe primate