Paaibeleid
Paaibeleid, in 'n internasionale konteks, is 'n diplomatieke beleid om politieke, materiële of territoriale toegewings aan 'n aggressiewe mag te maak om konflik te vermy. Die term word meestal toegepas op die buitelandse beleid van die Britse regerings van premier Ramsay MacDonald (in amp 1929–1935), Stanley Baldwin (in amp 1935–1937) en (veral) Neville Chamberlain (in amp 1937–1940) teenoor Nazi-Duitsland (vanaf 1933) en Fascistiese Italië (vanaf 1922) tussen 1935 en 1939. Onder Britse druk het die paai van Nazisme en Fascisme ook 'n rol gespeel in die Franse buitelandse beleid van die tydperk, maar was altyd baie minder gewild daar as in die Verenigde Koninkryk.

In die vroeë 1930's, is paai toegewings wyd gesien as wenslik as gevolg van die anti-oorlog reaksie op die trauma van die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918), tweede gedagtes oor die vermeende wraaksugtige behandeling deur sommige van Duitsland tydens die 1919 Verdrag van Versailles, en 'n persepsie dat fascisme 'n nuttige vorm van anti-kommunisme was. Teen die tyd van die München-ooreenkoms, wat op 30 September 1938 tussen Duitsland, die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Italië gesluit is, is die beleid egter teengestaan deur die Arbeidersparty en deur 'n paar konserwatiewe andersdenkendes soos toekomstige premier Winston Churchill, Staatsekretaris vir Oorlog Duff Cooper, en toekomstige premier Anthony Eden. Die paaibeleid is sterk ondersteun deur die Britse hoërklas, insluitend koninklikes, groot sakeondernemings (gevestig in die Stad van Londen), die House of Lords, en media soos die BBC en The Times.

Namate alarm oor die opkoms van fascisme in Europa toegeneem het, het Chamberlain hul toevlug geneem tot pogings tot nuussensuur om die openbare mening te beheer. Hy het na München met selfvertroue aangekondig dat hy "vrede vir ons tyd" verseker het.

Akademici, politici en diplomate het intens gedebatteer oor die 1930's se paaibeleid vandat dit plaasgevind het. Geskiedkundiges se beoordelings het gewissel van veroordeling ("Les van München") omdat hulle Hitler se Duitsland te sterk laat groei het tot die oordeel dat Duitsland so sterk was dat dit moontlik 'n oorlog kan wen en dat die uitstel van 'n kragmeting in die beste belang van die Weste was.

Verwysings 

Internasionale betrekkinge
Tweede Wêreldoorlog
Paaibeleid , in 'n internasionale konteks , is 'n diplomatieke beleid om politieke , materiële of territoriale toegewings aan 'n aggressiewe mag te maak om konflik te vermy . Die term word meestal toegepas op die buitelandse beleid van die Britse regerings van premier Ramsay MacDonald ( in amp1935 ) , Stanley Baldwin ( in amp1937 ) en ( veral ) Neville Chamberlain ( in amp1940 ) teenoor Nazi-Duitsland ( vanafen Fascistiese Italië ( vanaftussenen Onder Britse druk het die paai van Nazisme en Fascisme ook 'n rol gespeel in die Franse buitelandse beleid van die tydperk , maar was altyd baie minder gewild daar as in die Verenigde Koninkryk . In die vroeës , is paai toegewings wyd gesien as wenslik as gevolg van die anti-oorlog reaksie op die trauma van die Eerste Wêreldoorlog1918 ) , tweede gedagtes oor die vermeende wraaksugtige behandeling deur sommige van Duitsland tydens dieVerdrag van Versailles , en 'n persepsie dat fascisme 'n nuttige vorm van anti-kommunisme was . Teen die tyd van die München-ooreenkoms , wat opSeptembertussen Duitsland , die Verenigde Koninkryk , Frankryk en Italië gesluit is , is die beleid egter teengestaan deur die Arbeidersparty en deur 'n paar konserwatiewe andersdenkendes soos toekomstige premier Winston Churchill , Staatsekretaris vir Oorlog Duff Cooper , en toekomstige premier Anthony Eden . Die paaibeleid is sterk ondersteun deur die Britse hoërklas , insluitend koninklikes , groot sakeondernemings ( gevestig in die Stad van Londen ) , die House of Lords , en media soos die BBC en The Times . Namate alarm oor die opkoms van fascisme in Europa toegeneem het , het Chamberlain hul toevlug geneem tot pogings tot nuussensuur om die openbare mening te beheer . Hy het na München met selfvertroue aangekondig dat hy " vrede vir ons tyd " verseker het . Akademici , politici en diplomate het intens gedebatteer oor dies se paaibeleid vandat dit plaasgevind het . Geskiedkundiges se beoordelings het gewissel van veroordeling ( " Les van München " ) omdat hulle Hitler se Duitsland te sterk laat groei het tot die oordeel dat Duitsland so sterk was dat dit moontlik 'n oorlog kan wen en dat die uitstel van 'n kragmeting in die beste belang van die Weste was . Verwysings Internasionale betrekkinge Tweede Wêreldoorlog