The Matter with Things
The Matter with Things: Our Brains, Our Delusions, and the Unmaking of the World is 'n 2021-boek oor neurowetenskap, epistemologie en metafisika geskryf deur psigiater, denker en voormalige letterkundige Iain McGilchrist.
Na aanleiding van McGilchrist se 2009-werk, The Master and His Emissary: The Divided Brain and the Making of the Western World, ondersoek The Matter with Things die radikaal verskillende wêreldbeskouings wat deur die twee hemisfere van die brein aangebied word, en die vele kognitiewe en wêreldse implikasies van dit.

Die boek "is 'n poging om 'n manier oor te dra om na die wêreld te kyk wat heeltemal anders is as die een wat die Weste vir ten minste driehonderd-en-vyftig jaar grootliks oorheers het [dws sedert die Wetenskaplike Revolusie en die Verligting] - sommige sou sê so lank as tweeduisend jaar."

Oorsig 
Die werk is 1 500 bladsye lank en verdeel in twee volumes – "The Ways to Truth" en "What Then is True?" – met baie wetenskaplike, filosofiese en literêre aanhalings, aanhalings en voetnote, en verskeie bylaes. Die bibliografie alleen is 180 bladsye lank.

Basiese uitgangspunt: Die verdeelde brein 

McGilchrist distansieer homself van die diskoers oor die linkerbrein-regterbreinverdeling in popsielkunde, en skryf dat "omtrent alles wat oor die hemisfere in popsielkunde gesê word, verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen, nie oor hoe hulle dit benader nie."

Een van die fundamentele verskille tussen die hemisfere van die menslike brein (en dié van ander spesies, soos voëls), is volgens McGilchrist dat die linkerhemisfeer ontwikkel het om sy aandag skerp op detail te fokus; dit breek dinge uitmekaar en is geneig om te handel in abstraksies, die eksplisiete, en "óf/of" (differensiasie). Die regterhemisfeer, aan die ander kant, het 'n breë en buigsame aandag wat oop is vir watter moontlikhede ook al kom, en dit sien dinge in hul wyer konteks, waardeer die implisiete en bevoordeel "beide/en" (integrasie, holisme). Die regterhemisfeer het 'n beter waardering van homself en die linkerkant as die linkerhemisfeer van die regterkant.

Albei benaderings is nodig en aanvullend, maar die linkerhemisfeer se werking behoort nie die regterkant te oorheers nie. Dit maak "'n goeie dienskneg, maar 'n baie arm meester." 

McGilchrist skryf:
 "[Jy] kan sê, om 'n baie komplekse saak in 'n frase op te som, dat die brein se linkerhemisfeer ontwerp is om ons te help om die wêreld te begryp - en dus te manipuleer -; die regterhemisfeer om dit te begryp - sien dit alles vir wat dit is."

Hy glo dat "ons deesdae nie meer in die teenwoordigheid van die wêreld leef nie, maar eerder in 'n hervoorstelling daarvan. Die betekenis daarvan is dat die linkerhemisfeer se taak is om dit wat eerste 'teenwoordighede' aan die regterhemisfeer voor te stel."

McGilchrist voer aan dat die Westerse wêreld deur die geskiedenis tussen hoofsaaklik linkerbrein- en oorwegend regterbreinfunksies "ge-ossilleer" het, met sommige periodes van relatiewe balans.  Gedurende sekere tydperke soos die Renaissance was daar 'n beweging na regs, terwyl dit sedert die Wetenskaplike Revolusie en die Era van Verligting – met uitsonderings soos die Romantiese beweging – toenemend linkerbrein dominant geword het, en in die lig hiervan is McGilchrist bekommerd oor die vele kulturele en globale krisisse wat ons nou in die gesig staar.

Volume 1: "The Ways to Truth"  
In Deel I van "Die weë na die waarheid" kyk McGilchrist na die neurowetenskap en verskillende wêreldbeskouings van die twee hemisfere van die brein, en die middele tot waarheid: aandag, persepsie, oordeel, vrees, emosionele en sosiale intelligensie, kognitiewe intelligensie, en kreatiwiteit. Hy ondersoek ook die geestesversteurings skisofrenie, en outisme.

Volume 2: "What Then is True?"  
In Deel III, "Wat is dan waar?", vra McGilchrist en probeer om die vraag "wat is die waarheid?" te beantwoord, voordat hy oorgaan tot 'n wye verkenning van die aard van die werklikheid: die toeval van teenoorgesteldes (die idee dat by 'n dieper, hoër of transendente vlak, oënskynlike teenoorgesteldes versoen kan word of vereniging vind); die een en die baie; tyd; vloei en beweging; ruimte en materie; materie en bewussyn; waarde; doel, lewe en die aard van die kosmos; en die sin van die heilige. McGilchrist voer verder aan dat bewussyn, eerder as materie, ontologies fundamenteel is.

In Deel II kyk die skrywer na die breinhemisfere en die paaie na waarheid, wat hy sien as wetenskap, rede, intuïsie en verbeelding. Hy toon die voordele en beperkings van elke benadering, die wenslikheid daarvan om hierdie in kombinasie te gebruik, en argumenteer dat in elk van hierdie benaderings, die regterhemisfeer van die brein 'n belangriker en meer vedienlike rol speel as die linkerhemisfeer.

Ontvangs 
In September 2021 is The Matter with Things opgeneem in 'n hoofartikel getiteld "Top 10 boeke oor menslike bewussyn", wat geskryf is deur skrywer en filosoof, Charles Foster en in The Guardian gepubliseer is. Foster is van mening dat die "massiewe boek" 'n "massiewe prestasie" is, en bied 'n "verwoestende aanslag" op die oorheersende materialistiese wêreldbeskouing.

Die skrywer Philip Pullman het The Matter with Things gekies as sy gunstelingboek van die jaar 2021 vir die New Statesman. Hy beskryf McGilchrist se vroeëre werk, The Master and His Emissary, as 'n "dig nagevorsde" en "heeltemal opwindende" ondersoek van die hemisferiese funksionering van die brein. 

Hy sê dat The Matter with Things hierdie basiese idees baie verder neem, en prys die "reuse-omvang van aanbieding en pragtige prosa", en weerspieël dat hy, nadat hy 'n dekade spandeer het om die eerste werk te verteer, uitsien na 'n leeftyd se leer met The Matter with Things.

Professor in filosofie Ronan Sharkey, wat in Desember 2021 in The Tablet geskryf het, beskryf The Matter with Things as 'n "boek van merkwaardige inspirasie en geleerdheid". Hy is van mening dat McGilchrist "'n stil maar verreikende revolusie lei in die begrip van wie ons as mense is, een met potensieel belangrike gevolge vir baie van die bekommernisse - van ekologie en gesondheidsorg tot ekonomie en kunsmatige intelligensie - wat op ons hede kompliseer en ons toekoms verduister." Hy skryf dat McGilchrist ons voorsien van die hulpbronne en aanmoediging om "ons wêreld, ons werklikheid te herontdek", om 'weer te leer om te sien'". Alhoewel McGilchrist se benadering gedetailleerd en streng is, sê die resensent, dit is minder van 'n argument "as 'n pleidooi vir openheid vir wat die werklikheid ... ons kan leer."

In Desember 2021 skryf Rod Dreher in The American Conservative dat alhoewel Deel I van The Matter with Things 'n "redelik tegniese bespreking van neurowetenskap" is, is die boek "meer gefokus op die filosofiese en metafisiese implikasies" van die hemisferiese funksionering van die brein voorgestel in sy vroeëre boek, The Master and His Emissary.

Dreher vertel dat McGilchrist fundamentele vrae vra en aanspreek soos: "Wie is ons? Wat is die wêreld? Hoe kan ons bewussyn, materie, ruimte en tyd verstaan? Is die kosmos sonder doel of waarde? Kan ons werklik die heilige en  goddelike verwaarloos?" en dat "Deur dit te doen, voer hy aan dat ons verslaaf geraak het aan 'n weergawe van dinge wat deur die brein se linkerhemisfeer oorheers word, een wat ons verblind vir 'n ontsagwekkende werklikheid wat oral om ons is, as ons maar oë gehad het om dit te sien." Die resensent is van mening dat "deur die pad van voorpunt ontwikkelinge in neurologie, filosofie en fisika", bied McGilchrist"'n visie wat die wêreld terugbring tot lewe, en ons na 'n beter manier om daarin te lewe: een wat ons moet omhels as ons wil oorleef."

Ed Smith het in Januarie 2022 in die New Statesman geskryf en vertel dat "terwyl dit in neurowetenskap geanker is, brei [die werk] vinnig uit tot 'n verhandeling oor filosofie, die wetenskaplike metode, intuïsie, kreatiwiteit, waarheid, rede en die opkoms en val van die beskawing self."

Smith beskryf die boek as 'n "uiters breë en ambisieuse werk". Hy merk op dat "daar beslis groot vermetelheid in McGilchrist se prosastyl is ... Maar dit is moeilik om te sien hoe groot veralgemenings [soos 'Die Weste is verkeerd om ...'] vermy kon word, deels omdat die soort idees – of supra-rasionele insigte – onder hersiening word meer dikwels deur digters en komponiste aangespreek as skrywers van nougeset beredeneerde nie-fiksie."

Jonathan Gaisman, wat in Februarie 2022 in The Spectator geskryf het, verklaar dat "die Westerse beskawing in 'n penarie is wat geïllustreer word deur vervreemding, omgewingsvernieling, die atrofie van waarde, die steriliteit van kontemporêre kuns, die toenemende voorkoms van reglynige, geburokratiseerde denke en die triomf van prosedure bo substansie." Gaisman sien dat die mindere doel van die boek is om die gemeenskaplike basis van hierdie toestande te identifiseer en te verstaan, en hopelik hulle te verbeter, terwyl hy die groter doel sien as "om ons in staat te stel om die wêreld te ken wat ons bewoon."

Die resensent verklaar dat "McGilchrist poog om 'n verslag te gee 'uiteindelik, getrou aan ervaring, aan wetenskap en aan filosofie'." Hy is van mening dat "[d]ie omvang en erudisie verstommend is", en dat McGilchrist as 'n "allesweeter" op die skouers staan van die reuse wie se woorde hy ruimskoots aanhaal. Sy voorvaders sluit in Herakleitos (nie Plato nie), Pascal (beslis nie Descartes nie), Goethe, Wordsworth, Schelling, Hegel, Heidegger, William James, Whitehead en Bergson."

Die resensent kom tot die gevolgtrekking dat "daar niks gek of moeilik aan hierdie boek is nie. McGilchrist skryf leesbaar en met poëtiese aanvoeling. Die toon is hoflik ... beskeie en bowenal wys". Hy beveel aan dat "nadat jy dit gelees het, jy nooit weer die wêreld op dieselfde manier sal sien nie."

In Maart 2022 skryf Nick Spencer in die tydskrif Prospect dat alhoewel linkerbrein-regterbrein-diskoers in populêre sielkunde 'n "slegte pers" gehad het en ontken is, is McGilchrist se werk "heeltemal meer gesofistikeerd." Die resensent merk op dat McGilchrist het self het daarop gewys dat "omtrent alles wat in popsielkunde oor die hemisfere gesê word, verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen, nie oor hoe hulle dit benader nie."

Met sy resensie rondom Charles Darwin se werk oor evolusie, kom Nick Spencer tot die gevolgtrekking dat na sy mening, "[McGilchrist se] aansprake kan moderne ultra-Darwiniste pers maak, maar hulle kan nie maklik van die hand gewys word nie." Let op dat McGilchrist dit as 'n ouer persoon gedoen het. Darwin het betreur oor die manier waarop sy vorige, wydlopende belangstellings vernou het en sy gedagtes geatrofieer het, as gevolg van die streng aard van sy werk, spekuleer Spencer dat as hy vandag geleef het, Darwin self dalk simpatiek sou wees met McGilchrist se werk.

In 'n lang en gedetailleerde resensie vir Beshara Magazine in Junie 2022, beskryf Richard Gault McGilchrist as 'n begaafde "renaissance-man" - 'n polimaat met 'n "uitsonderlike reeks" van kennis en belangstellings. Hy is van mening dat The Matter with Things "baie bydra tot ons begrip van die wêreld en 'n formidabele kontemporêre argument bied vir 'n verenigde visie" wat "kan help om weerstand teen die verandering wat nodig is [in die wêreld af te breek] ] terwyl dit ook maniere oopmaak om vorentoe te gaan."

Rowan Williams,voormalige aartsbiskop van Canterbury, skryf vir die Los Angeles Review of Books op 8 Januarie 2023, en beskryf McGilchrist se werk as "twee oorweldigend gedetailleerde en gesofistikeerde volumes".

Oor die algemeen waarderend vir die "magistrale argument" wat die skrywer aanbied, skryf hy dat "dit juis die fatale skeeftrekking van persepsie is wat die omgewing waarin ons woon verkeerd lees wat ons op ons selfvernietigende pad sit." Hy is egter meer krities oor McGilchrist se hantering van die "metafisiese vrae", wat "aanloklik is net vanweë die krag en samehang van die res van die werk."  Williams skryf dat "Dit is geen disrespek nie, ek hoop, aan McGilchrist se genialiteit om te sê dat hierdie afdelings soms meer sorgeloos voel of in hul effek as die liggaam van die argument voel,"  Nietemin kom hy tot die gevolgtrekking dat "dit inderdaad baie geringe sake is. Daar kan nie ontken word dat dit, soos McGilchrist se vroeëre werk is 'n werklik baanbrekende en buitengewoon belangrike uitdaging vir wat Mary Midgley, in 'n boek wat baie hiermee ooreenstem, "the myths we live by" in Noord-Atlantiese moderniteit/laatmoderniteit/postmoderniteit genoem het. Dit is die era van infotainment, gruwelike openbare leuens, korrosiewe sinisme, wetenskaplike fundamentalisme, die barbaarse funksionalisering van onderwys, en die Balkanisering van openbare argument."

Aan die einde van hierdie gedetailleerde resensie kom Williams tot die gevolgtrekking dat "op die lang termyn, dink ek, McGilchrist sou sê dat dit 'n onvergewensgesinde groot boek is omdat sy onderwerp onvergewensgesind dringend en kompleks is. En hy spreek dit aan met 'n buitengewone mengsel van gedetailleerde kliniese bewyse, 'n skerp oog vir die illusies van populêre kultuur, 'n styl van voorbeeldige eenvoud en energie, en 'n konsekwente morele passie."

Kritiek 
Raymond Tallis, wat in April 2022 in die Literary Review geskryf het, sê filosoof en kultuurkritikus, dat die skrywer "wydlopende, inderdaad wêreldwye ondersoeke bied wat uiteindelik geanker is aan die argumente wat hy in sy vroeëre boek aangevoer het." Maar, Tallis is nie oortuig deur die skrywer se tesis nie, en opper verskeie besware. Hy is van mening dat die "afwykingsryke ontdekkingsreise welkome oases is na die dig-verwysde neurowetenskap. Dit sal meer verfrissend wees as dit nie altyd teruglei na sy tweeling-obsessies met die stoute linkerhemisfeer nie - daardie arrogante weet-niks weet- almal – en die heilige regterhemisfeer." Die resensent is "simpatiek" teenoor sommige van die skrywer se sienings. Hy is egter nie oortuig daarvan dat "as die hegemonie van die linkerhemisfeer onbetwis bly, die Westerse beskawing in duie sal stort," en hy kom tot die gevolgtrekking dat "[terwyl] The Matter with Things 'n paar interessante insigte in ons natuur en die wêreld bied waarin ons onsself bevind, word hulle gedevalueer deur ondergeskik te wees aan wat ironies genoeg 'n taamlik reduksionistiese kritiek op reduksionisme lyk."

Teoloog Andrew Louth het ook The Matter with Things vir die Los Angeles Review of Books op 8 Januarie 2023 geresenseer. Louth skryf dat "McGilchrist se hoofargument is dat ons oor die afgelope drie en 'n half eeue 'n wêreldbeskouing ontwikkel het wat feitlik geheel en al op die neigings van die LH-kant van die brein steun, en die bydrae van die RH-kant vir die grootste deel ignoreer. Dit beteken dat ons begrip van die wêreld grootliks op die besondere fokus, met die oog daarop om dit te beheer en te manipuleer. Dit word gedryf deur 'n soeke na sekerheid, wat bereik word deur 'n soort 'verdeel en heers'-strategie, wat die fragmentariese bevoordeel en alles wat gemeet en ontleed kan word, terwyl alles wat nie aan hierdie regime onderwerp kan word nie, ignoreer of as 'subjektief' beskou word."

Louth is bekommerd oor die manier van McGilchrist se aanbieding, en skryf dat "Benewens sy streng wetenskaplike geleerdheid, is hy 'n man van wyd en diep lees wat sy saak ondersteun deur 'n beroep op filosowe en digters, sowel as wetenskaplikes, veral fisici, wat besin oor die implikasies van hul ontdekkings. Ek het egter gevoel dat sy beroep op hul ondersteuning te dikwels neerkom op aanhalings en te min op werklike betrokkenheid by hul gedagtes." Hy merk op, byvoorbeeld in die behandeling van Plato, dat "die probleem met sulke oorkoepelende besprekings is dat hulle te veel hoeke sny en die risiko loop van wanvoorstelling," en hy het ook kommer oor McGilchrist se behandeling van die afdeling oor paradoks. Louth kom tot die gevolgtrekking dat "die saak wat [McGilchrist] maak ... nie ongehoord is nie: dit val saam met al te algemene klaagliedere oor moderniteit, wat wys op die heerskappy van kwantiteit, die opkoms van individualisme, die verlating van tradisie - menings maklik verwerp deur diegene wat trots is op die prestasies van moderniteit. Miskien is dit vir hierdie 'gekultiveerde veragters' wat McGilchrist se saak gerig is - 'n [regterhemisfeer (RH)] saak teen die hegemonie van die [linkerhemisfeer (LH)]." Hy verklaar dat "hierdie boek amper uniek is deur uitgebreide wetenskaplike kundigheid te kombineer met leer kenmerkend van die geesteswetenskappe, 'n sensitiwiteit vir taal en 'n beroep op poësie as die uiteindelike taal van waarheid. McGilchrist klink soos iemand wat weet wat hy praat. [Die] RH, vertel hy ons, is geneig tot pessimisme, maar hierdie boek gee gronde vir ten minste 'n versigtige optimisme, wat neerkom op 'goeie gedagtes in slegte tye'.

Verwysings 

Boeke
Niefiksie
Engelse boeke
The Matter with Things : Our Brains , Our Delusions , and the Unmaking of the World is ' nboek oor neurowetenskap , epistemologie en metafisika geskryf deur psigiater , denker en voormalige letterkundige Iain McGilchrist . Na aanleiding van McGilchrist sewerk , The Master and His Emissary : The Divided Brain and the Making of the Western World , ondersoek The Matter with Things die radikaal verskillende wêreldbeskouings wat deur die twee hemisfere van die brein aangebied word , en die vele kognitiewe en wêreldse implikasies van dit . Die boek " is 'n poging om 'n manier oor te dra om na die wêreld te kyk wat heeltemal anders is as die een wat die Weste vir ten minste driehonderd-en-vyftig jaar grootliks oorheers het [dws sedert die Wetenskaplike Revolusie en die Verligting ] - sommige sou sê so lank as tweeduisend jaar . " Oorsig Die werk is500 bladsye lank en verdeel in twee volumes – " The Ways to Truth " en " What Then is True ? " – met baie wetenskaplike , filosofiese en literêre aanhalings , aanhalings en voetnote , en verskeie bylaes . Die bibliografie alleen isbladsye lank . Basiese uitgangspunt : Die verdeelde brein McGilchrist distansieer homself van die diskoers oor die linkerbrein-regterbreinverdeling in popsielkunde , en skryf dat " omtrent alles wat oor die hemisfere in popsielkunde gesê word , verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen , nie oor hoe hulle dit benader nie . " Een van die fundamentele verskille tussen die hemisfere van die menslike brein ( en dié van ander spesies , soos voëls ) , is volgens McGilchrist dat die linkerhemisfeer ontwikkel het om sy aandag skerp op detail te fokus ; dit breek dinge uitmekaar en is geneig om te handel in abstraksies , die eksplisiete , en " óf/of " ( differensiasie ) . Die regterhemisfeer , aan die ander kant , het 'n breë en buigsame aandag wat oop is vir watter moontlikhede ook al kom , en dit sien dinge in hul wyer konteks , waardeer die implisiete en bevoordeel " beide/en " ( integrasie , holisme ) . Die regterhemisfeer het 'n beter waardering van homself en die linkerkant as die linkerhemisfeer van die regterkant . Albei benaderings is nodig en aanvullend , maar die linkerhemisfeer se werking behoort nie die regterkant te oorheers nie . Dit maak " 'n goeie dienskneg , maar 'n baie arm meester . " McGilchrist skryf : " [Jy ] kan sê , om 'n baie komplekse saak in 'n frase op te som , dat die brein se linkerhemisfeer ontwerp is om ons te help om die wêreld te begryp - en dus te manipuleer - ; die regterhemisfeer om dit te begryp - sien dit alles vir wat dit is . " Hy glo dat " ons deesdae nie meer in die teenwoordigheid van die wêreld leef nie , maar eerder in 'n hervoorstelling daarvan . Die betekenis daarvan is dat die linkerhemisfeer se taak is om dit wat eerste ' teenwoordighede ' aan die regterhemisfeer voor te stel . " McGilchrist voer aan dat die Westerse wêreld deur die geskiedenis tussen hoofsaaklik linkerbrein- en oorwegend regterbreinfunksies " ge-ossilleer " het , met sommige periodes van relatiewe balans . Gedurende sekere tydperke soos die Renaissance was daar 'n beweging na regs , terwyl dit sedert die Wetenskaplike Revolusie en die Era van Verligting – met uitsonderings soos die Romantiese beweging – toenemend linkerbrein dominant geword het , en in die lig hiervan is McGilchrist bekommerd oor die vele kulturele en globale krisisse wat ons nou in die gesig staar . Volume " The Ways to Truth " In Deel I van " Die weë na die waarheid " kyk McGilchrist na die neurowetenskap en verskillende wêreldbeskouings van die twee hemisfere van die brein , en die middele tot waarheid : aandag , persepsie , oordeel , vrees , emosionele en sosiale intelligensie , kognitiewe intelligensie , en kreatiwiteit . Hy ondersoek ook die geestesversteurings skisofrenie , en outisme . Volume " What Then is True ? " In Deel III , " Wat is dan waar ? " , vra McGilchrist en probeer om die vraag " wat is die waarheid ? " te beantwoord , voordat hy oorgaan tot 'n wye verkenning van die aard van die werklikheid : die toeval van teenoorgesteldes ( die idee dat by 'n dieper , hoër of transendente vlak , oënskynlike teenoorgesteldes versoen kan word of vereniging vind ) ; die een en die baie ; tyd ; vloei en beweging ; ruimte en materie ; materie en bewussyn ; waarde ; doel , lewe en die aard van die kosmos ; en die sin van die heilige . McGilchrist voer verder aan dat bewussyn , eerder as materie , ontologies fundamenteel is . In Deel II kyk die skrywer na die breinhemisfere en die paaie na waarheid , wat hy sien as wetenskap , rede , intuïsie en verbeelding . Hy toon die voordele en beperkings van elke benadering , die wenslikheid daarvan om hierdie in kombinasie te gebruik , en argumenteer dat in elk van hierdie benaderings , die regterhemisfeer van die brein 'n belangriker en meer vedienlike rol speel as die linkerhemisfeer . Ontvangs In Septemberis The Matter with Things opgeneem in 'n hoofartikel getiteld " Topboeke oor menslike bewussyn " , wat geskryf is deur skrywer en filosoof , Charles Foster en in The Guardian gepubliseer is . Foster is van mening dat die " massiewe boek " 'n " massiewe prestasie " is , en bied 'n " verwoestende aanslag " op die oorheersende materialistiese wêreldbeskouing . Die skrywer Philip Pullman het The Matter with Things gekies as sy gunstelingboek van die jaarvir die New Statesman . Hy beskryf McGilchrist se vroeëre werk , The Master and His Emissary , as 'n " dig nagevorsde " en " heeltemal opwindende " ondersoek van die hemisferiese funksionering van die brein . Hy sê dat The Matter with Things hierdie basiese idees baie verder neem , en prys die " reuse-omvang van aanbieding en pragtige prosa " , en weerspieël dat hy , nadat hy 'n dekade spandeer het om die eerste werk te verteer , uitsien na 'n leeftyd se leer met The Matter with Things . Professor in filosofie Ronan Sharkey , wat in Desemberin The Tablet geskryf het , beskryf The Matter with Things as 'n " boek van merkwaardige inspirasie en geleerdheid " . Hy is van mening dat McGilchrist " 'n stil maar verreikende revolusie lei in die begrip van wie ons as mense is , een met potensieel belangrike gevolge vir baie van die bekommernisse - van ekologie en gesondheidsorg tot ekonomie en kunsmatige intelligensie - wat op ons hede kompliseer en ons toekoms verduister . " Hy skryf dat McGilchrist ons voorsien van die hulpbronne en aanmoediging om " ons wêreld , ons werklikheid te herontdek " , om ' weer te leer om te sien ' " . Alhoewel McGilchrist se benadering gedetailleerd en streng is , sê die resensent , dit is minder van 'n argument " as 'n pleidooi vir openheid vir wat die werklikheid \ . . . ons kan leer . " In Desemberskryf Rod Dreher in The American Conservative dat alhoewel Deel I van The Matter with Things 'n " redelik tegniese bespreking van neurowetenskap " is , is die boek " meer gefokus op die filosofiese en metafisiese implikasies " van die hemisferiese funksionering van die brein voorgestel in sy vroeëre boek , The Master and His Emissary . Dreher vertel dat McGilchrist fundamentele vrae vra en aanspreek soos : " Wie is ons ? Wat is die wêreld ? Hoe kan ons bewussyn , materie , ruimte en tyd verstaan ? Is die kosmos sonder doel of waarde ? Kan ons werklik die heilige en goddelike verwaarloos ? " en dat " Deur dit te doen , voer hy aan dat ons verslaaf geraak het aan 'n weergawe van dinge wat deur die brein se linkerhemisfeer oorheers word , een wat ons verblind vir 'n ontsagwekkende werklikheid wat oral om ons is , as ons maar oë gehad het om dit te sien . " Die resensent is van mening dat " deur die pad van voorpunt ontwikkelinge in neurologie , filosofie en fisika " , bied McGilchrist " 'n visie wat die wêreld terugbring tot lewe , en ons na 'n beter manier om daarin te lewe : een wat ons moet omhels as ons wil oorleef . " Ed Smith het in Januariein die New Statesman geskryf en vertel dat " terwyl dit in neurowetenskap geanker is , brei [die werk ] vinnig uit tot 'n verhandeling oor filosofie , die wetenskaplike metode , intuïsie , kreatiwiteit , waarheid , rede en die opkoms en val van die beskawing self . " Smith beskryf die boek as 'n " uiters breë en ambisieuse werk " . Hy merk op dat " daar beslis groot vermetelheid in McGilchrist se prosastyl is \ . . . Maar dit is moeilik om te sien hoe groot veralgemenings [soos ' Die Weste is verkeerd om \ . . . ' ] vermy kon word , deels omdat die soort idees – of supra-rasionele insigte – onder hersiening word meer dikwels deur digters en komponiste aangespreek as skrywers van nougeset beredeneerde nie-fiksie . " Jonathan Gaisman , wat in Februariein The Spectator geskryf het , verklaar dat " die Westerse beskawing in 'n penarie is wat geïllustreer word deur vervreemding , omgewingsvernieling , die atrofie van waarde , die steriliteit van kontemporêre kuns , die toenemende voorkoms van reglynige , geburokratiseerde denke en die triomf van prosedure bo substansie . " Gaisman sien dat die mindere doel van die boek is om die gemeenskaplike basis van hierdie toestande te identifiseer en te verstaan , en hopelik hulle te verbeter , terwyl hy die groter doel sien as " om ons in staat te stel om die wêreld te ken wat ons bewoon . " Die resensent verklaar dat " McGilchrist poog om 'n verslag te gee ' uiteindelik , getrou aan ervaring , aan wetenskap en aan filosofie ' . " Hy is van mening dat " [d ]ie omvang en erudisie verstommend is " , en dat McGilchrist as 'n " allesweeter " op die skouers staan van die reuse wie se woorde hy ruimskoots aanhaal . Sy voorvaders sluit in Herakleitos ( nie Plato nie ) , Pascal ( beslis nie Descartes nie ) , Goethe , Wordsworth , Schelling , Hegel , Heidegger , William James , Whitehead en Bergson . " Die resensent kom tot die gevolgtrekking dat " daar niks gek of moeilik aan hierdie boek is nie . McGilchrist skryf leesbaar en met poëtiese aanvoeling . Die toon is hoflik \ . . . beskeie en bowenal wys " . Hy beveel aan dat " nadat jy dit gelees het , jy nooit weer die wêreld op dieselfde manier sal sien nie . " In Maartskryf Nick Spencer in die tydskrif Prospect dat alhoewel linkerbrein-regterbrein-diskoers in populêre sielkunde 'n " slegte pers " gehad het en ontken is , is McGilchrist se werk " heeltemal meer gesofistikeerd . " Die resensent merk op dat McGilchrist het self het daarop gewys dat " omtrent alles wat in popsielkunde oor die hemisfere gesê word , verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen , nie oor hoe hulle dit benader nie . " Met sy resensie rondom Charles Darwin se werk oor evolusie , kom Nick Spencer tot die gevolgtrekking dat na sy mening , " [McGilchrist se ] aansprake kan moderne ultra-Darwiniste pers maak , maar hulle kan nie maklik van die hand gewys word nie . " Let op dat McGilchrist dit as 'n ouer persoon gedoen het . Darwin het betreur oor die manier waarop sy vorige , wydlopende belangstellings vernou het en sy gedagtes geatrofieer het , as gevolg van die streng aard van sy werk , spekuleer Spencer dat as hy vandag geleef het , Darwin self dalk simpatiek sou wees met McGilchrist se werk . In 'n lang en gedetailleerde resensie vir Beshara Magazine in Junie beskryf Richard Gault McGilchrist as 'n begaafde " renaissance-man " - 'n polimaat met 'n " uitsonderlike reeks " van kennis en belangstellings . Hy is van mening dat The Matter with Things " baie bydra tot ons begrip van die wêreld en 'n formidabele kontemporêre argument bied vir 'n verenigde visie " wat " kan help om weerstand teen die verandering wat nodig is [in die wêreld af te breek ] ] terwyl dit ook maniere oopmaak om vorentoe te gaan . " Rowan Williams, voormalige aartsbiskop van Canterbury , skryf vir die Los Angeles Review of Books opJanuarie en beskryf McGilchrist se werk as " twee oorweldigend gedetailleerde en gesofistikeerde volumes " . Oor die algemeen waarderend vir die " magistrale argument " wat die skrywer aanbied , skryf hy dat " dit juis die fatale skeeftrekking van persepsie is wat die omgewing waarin ons woon verkeerd lees wat ons op ons selfvernietigende pad sit . " Hy is egter meer krities oor McGilchrist se hantering van die " metafisiese vrae " , wat " aanloklik is net vanweë die krag en samehang van die res van die werk . " Williams skryf dat " Dit is geen disrespek nie , ek hoop , aan McGilchrist se genialiteit om te sê dat hierdie afdelings soms meer sorgeloos voel of in hul effek as die liggaam van die argument voel , " Nietemin kom hy tot die gevolgtrekking dat " dit inderdaad baie geringe sake is . Daar kan nie ontken word dat dit , soos McGilchrist se vroeëre werk is 'n werklik baanbrekende en buitengewoon belangrike uitdaging vir wat Mary Midgley , in 'n boek wat baie hiermee ooreenstem , " the myths we live by " in Noord-Atlantiese moderniteit/laatmoderniteit/postmoderniteit genoem het . Dit is die era van infotainment , gruwelike openbare leuens , korrosiewe sinisme , wetenskaplike fundamentalisme , die barbaarse funksionalisering van onderwys , en die Balkanisering van openbare argument . " Aan die einde van hierdie gedetailleerde resensie kom Williams tot die gevolgtrekking dat " op die lang termyn , dink ek , McGilchrist sou sê dat dit 'n onvergewensgesinde groot boek is omdat sy onderwerp onvergewensgesind dringend en kompleks is . En hy spreek dit aan met 'n buitengewone mengsel van gedetailleerde kliniese bewyse , 'n skerp oog vir die illusies van populêre kultuur , 'n styl van voorbeeldige eenvoud en energie , en 'n konsekwente morele passie . " Kritiek Raymond Tallis , wat in Aprilin die Literary Review geskryf het , sê filosoof en kultuurkritikus , dat die skrywer " wydlopende , inderdaad wêreldwye ondersoeke bied wat uiteindelik geanker is aan die argumente wat hy in sy vroeëre boek aangevoer het . " Maar , Tallis is nie oortuig deur die skrywer se tesis nie , en opper verskeie besware . Hy is van mening dat die " afwykingsryke ontdekkingsreise welkome oases is na die dig-verwysde neurowetenskap . Dit sal meer verfrissend wees as dit nie altyd teruglei na sy tweeling-obsessies met die stoute linkerhemisfeer nie - daardie arrogante weet-niks weet - almal – en die heilige regterhemisfeer . " Die resensent is " simpatiek " teenoor sommige van die skrywer se sienings . Hy is egter nie oortuig daarvan dat " as die hegemonie van die linkerhemisfeer onbetwis bly , die Westerse beskawing in duie sal stort , " en hy kom tot die gevolgtrekking dat " [terwyl ] The Matter with Things 'n paar interessante insigte in ons natuur en die wêreld bied waarin ons onsself bevind , word hulle gedevalueer deur ondergeskik te wees aan wat ironies genoeg 'n taamlik reduksionistiese kritiek op reduksionisme lyk . " Teoloog Andrew Louth het ook The Matter with Things vir die Los Angeles Review of Books opJanuariegeresenseer . Louth skryf dat " McGilchrist se hoofargument is dat ons oor die afgelope drie en 'n half eeue 'n wêreldbeskouing ontwikkel het wat feitlik geheel en al op die neigings van die LH-kant van die brein steun , en die bydrae van die RH-kant vir die grootste deel ignoreer . Dit beteken dat ons begrip van die wêreld grootliks op die besondere fokus , met die oog daarop om dit te beheer en te manipuleer . Dit word gedryf deur 'n soeke na sekerheid , wat bereik word deur 'n soort ' verdeel en heers'-strategie , wat die fragmentariese bevoordeel en alles wat gemeet en ontleed kan word , terwyl alles wat nie aan hierdie regime onderwerp kan word nie , ignoreer of as ' subjektief ' beskou word . " Louth is bekommerd oor die manier van McGilchrist se aanbieding , en skryf dat " Benewens sy streng wetenskaplike geleerdheid , is hy 'n man van wyd en diep lees wat sy saak ondersteun deur 'n beroep op filosowe en digters , sowel as wetenskaplikes , veral fisici , wat besin oor die implikasies van hul ontdekkings . Ek het egter gevoel dat sy beroep op hul ondersteuning te dikwels neerkom op aanhalings en te min op werklike betrokkenheid by hul gedagtes . " Hy merk op , byvoorbeeld in die behandeling van Plato , dat " die probleem met sulke oorkoepelende besprekings is dat hulle te veel hoeke sny en die risiko loop van wanvoorstelling , " en hy het ook kommer oor McGilchrist se behandeling van die afdeling oor paradoks . Louth kom tot die gevolgtrekking dat " die saak wat [McGilchrist ] maak \ . . . nie ongehoord is nie : dit val saam met al te algemene klaagliedere oor moderniteit , wat wys op die heerskappy van kwantiteit , die opkoms van individualisme , die verlating van tradisie - menings maklik verwerp deur diegene wat trots is op die prestasies van moderniteit . Miskien is dit vir hierdie 'gekultiveerde veragters ' wat McGilchrist se saak gerig is - 'n [regterhemisfeer ( RH ) ] saak teen die hegemonie van die [linkerhemisfeer ( LH ) ] . " Hy verklaar dat " hierdie boek amper uniek is deur uitgebreide wetenskaplike kundigheid te kombineer met leer kenmerkend van die geesteswetenskappe , 'n sensitiwiteit vir taal en 'n beroep op poësie as die uiteindelike taal van waarheid . McGilchrist klink soos iemand wat weet wat hy praat . [Die ] RH , vertel hy ons , is geneig tot pessimisme , maar hierdie boek gee gronde vir ten minste 'n versigtige optimisme , wat neerkom op ' goeie gedagtes in slegte tye ' . Verwysings Boeke Niefiksie Engelse boeke