Piocadh na sróine
Is éard atá i gceist le piocadh na sróine ná múcas a bhaint ón tsrón le méar (rinitileicsis) agus, uaireanta, an múcas a baineadh a ithe (múcafagacht). I gcultúir an Iarthair, meastar go ginearálta gur iompraíocht chlaonaíoch é seo; is minic a dhéanann tuismitheoirí agus péidiatraithe iarracht cosc a chur ar an iompar. Is ábhar magaidh agus grinn sna meáin í an mhúcafagacht.

Is iompar thar a bheith forleathan é piocadh na sróine: léiríonn roinnt suirbhéanna go bhfuil sé beagnach uilíoch, agus déantar é timpeall ceithre huaire sa lá ar an meán. Rinneadh staidéar ar phiocadh na sróine sa bhliain 1995, agus iarradh faisnéis ó 1,000 duine fásta a roghnaíodh go randamach ó Wisconsin, SAM. Fuarthas 254 freagra. Shainmhínigh an staidéar piocadh na sróine mar “méar (nó rud eile) a chur isteach sa tsrón le hintinn tál triomaithe a bhaint as”. Díobh siúd a d’fhreagair an suirbhé, dúirt 91% gur phioc siad a srón go rialta (cé nár chreid ach 75% díobh go ndearna gach duine é), agus mhaígh beirt fhreagróirí gur chaith siad idir 15 agus 30 nóiméad agus idir uair agus dhá uair an chloig sa lá ag piocadh a sróine.

Táirgeann an tseicin mhúcasach i gcuas na sróine múcas fliuch a bhaineann deannach agus pataiginí ón aer a théann tríd an gcuas. Den chuid is mó, aistríonn na fabhráin sa chuas an múcas i dtreo na scornaí, áit ar féidir é a shlogadh. Mar sin féin, ní fhanann an múcas go léir sách sreabhach lenar féidir leis na fabhráin é a aistriú. Dá ghaire an múcas do pholl na sróine, is amhlaidh is mó an taise a chailleann sé don aer lasmuigh, agus is mó an seans go dtriomóidh sé agus go rachaidh sé i bhfostú sa tsrón. Nuair a bhíonn sé triomaithe, is gnách go mbíonn an múcas ina chúis le greannú a chuireann fonn ar dhaoine é a bhaint. Bíonn fonn ar dhaoine an múcas a bhaint freisin mar gheall ar análú laghdaithe tríd an tsrón, agus uaireanta mar gheall ar imní go bhféadfadh daoine eile é a fheiceáil i bpoll na sróine.

I gcultúir áirithe, meastar gur gníomh príobháideach é piocadh na sróine, cosúil le dífhaecú (cacadh), mún, bromadh, brúchtaíl, agus lámhchartadh. Cé go gcreidtear go bhfuil an mhúcafagacht fiú níos measa, léirítear é mar ábhar grinn sna meáin.

Tagairtí 

Iompar Daonna
Is éard atá i gceist le piocadh na sróine ná múcas a bhaint ón tsrón le méar ( rinitileicsis ) agus , uaireanta , an múcas a baineadh a ithe ( múcafagacht ) . I gcultúir an Iarthair , meastar go ginearálta gur iompraíocht chlaonaíoch é seo ; is minic a dhéanann tuismitheoirí agus péidiatraithe iarracht cosc a chur ar an iompar . Is ábhar magaidh agus grinn sna meáin í an mhúcafagacht . Is iompar thar a bheith forleathan é piocadh na sróine : léiríonn roinnt suirbhéanna go bhfuil sé beagnach uilíoch , agus déantar é timpeall ceithre huaire sa lá ar an meán . Rinneadh staidéar ar phiocadh na sróine sa bhliain agus iarradh faisnéis ó000 duine fásta a roghnaíodh go randamach ó Wisconsin , SAM. Fuarthasfreagra . Shainmhínigh an staidéar piocadh na sróine mar “méar ( nó rud eile ) a chur isteach sa tsrón le hintinn tál triomaithe a bhaint as” . Díobh siúd a d’fhreagair an suirbhé , dúirt gur phioc siad a srón go rialta ( cé nár chreid ach díobh go ndearna gach duine é ) , agus mhaígh beirt fhreagróirí gur chaith siad idiragusnóiméad agus idir uair agus dhá uair an chloig sa lá ag piocadh a sróine . Táirgeann an tseicin mhúcasach i gcuas na sróine múcas fliuch a bhaineann deannach agus pataiginí ón aer a théann tríd an gcuas . Den chuid is mó , aistríonn na fabhráin sa chuas an múcas i dtreo na scornaí , áit ar féidir é a shlogadh . Mar sin féin , ní fhanann an múcas go léir sách sreabhach lenar féidir leis na fabhráin é a aistriú . Dá ghaire an múcas do pholl na sróine , is amhlaidh is mó an taise a chailleann sé don aer lasmuigh , agus is mó an seans go dtriomóidh sé agus go rachaidh sé i bhfostú sa tsrón . Nuair a bhíonn sé triomaithe , is gnách go mbíonn an múcas ina chúis le greannú a chuireann fonn ar dhaoine é a bhaint . Bíonn fonn ar dhaoine an múcas a bhaint freisin mar gheall ar análú laghdaithe tríd an tsrón , agus uaireanta mar gheall ar imní go bhféadfadh daoine eile é a fheiceáil i bpoll na sróine . I gcultúir áirithe , meastar gur gníomh príobháideach é piocadh na sróine , cosúil le dífhaecú ( cacadh ) , mún , bromadh , brúchtaíl , agus lámhchartadh . Cé go gcreidtear go bhfuil an mhúcafagacht fiú níos measa , léirítear é mar ábhar grinn sna meáin . Tagairtí Iompar Daonna