text: ทรง พระราชดำริ เห็น ว่า สมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน ใน พระบรมราชจักรีวงศ์ ได้ เสด็จ เถลิงถวัลยราชย์ ผ่าน สยามพิภพ ทรง ดำเนิน พระราโชบาย ปกครอง ราชอาณาจักร ด้วย วิธี สมบูรณาญาสิทธิราช ภาย ใน ทศพิธราชธรรม จรรยา ทรง ทำนุบำรุง ประเทศ ให้ รุ่งเรืองไพบูลย์ สืบ มา ครบ หนึ่ง ร้อย ห้า สิบ ปี บริบูรณ์ ประชาชน ชาว สยาม ได้ รับ พระบรมราชบริหาร ใน วิถี ความ เจริญ นานา ประการ โดย ลำดับ จน บัด นี้ มี การ ศึกษา สูง ขึ้น แล้ว มี ข้า ราชการ ประกอบ ด้วย วุฒิปรีชาใน รัฐาภิปาลโนบาย สามารถ นำ ประเทศชาติ ของ ตน ใน อัน ที่ จะ ก้าวหน้า ไป สู่ สากล อารยธรรม แห่ง โลก โดย สวัสดี สมควร แล้ว ที่ จะ พระราชทาน พระบรมราชวโรกาส ให้ ข้า ราชการ และ ประชาชน ของ พระองค์ ได้ มี ส่วน มี เสียง ตาม ความ เห็นดี เห็น ชอบ ใน การ จรรโลง ประเทศสยาม ให้ วัฒนาการ ใน ภาย ภาคหน้า จึ่ง ทรง พระมหากรุณา โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทาน รัฐธรรมนูญ การ ปกครอง แผ่นดิน สยาม ตาม ความ ประสงค์ เมื่อ วัน ที่ ยี่ สิบ เจ็ด มิถุนายน พุทธศักราช สอง พัน สี่ ร้อย เจ็ด สิบ ห้า เป็น การ ชั่วคราว พอ ให้ สภาผู้แทนราษฎร และ คณะ กรรมการ ราษฎร ได้ จัด รูป งาน ดำเนิน ประศาสโนบาย ให้ เหมาะสม แก่ ที่ ได้ เปลี่ยน การ ปกครอง ใหม่ ครั้น แล้ว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ สภาผู้แทนราษฎร ปรึกษา กัน ร่าง พระราชกำหนด บท รัฐธรรมนูญ อัน จะ พึง ตรึง เป็น หลัก ถาวรแห่ง ประศาสนวิธี ต่อ ไป ซึ่ง สภาผู้แทนราษฎร ได้ แต่งตั้ง อนุกรรมการ ขึ้น คณะ หนึ่ง ประกอบ การ ร่าง รัฐธรรมนูญ นั้น
  