./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Terentius, ob id reus, amplecti, ad hunc modum apud senatum ordiendo: 'fortunae quidem meae fortasse minus expediat adgnoscere crimen quam abnuere: sed utcumque casura res est, fatebor et fuisse me Seiano amicum et ut essem expetisse et postquam adeptus eram laetatum  videram collegam patris regendis praetoriis cohortibus, mox urbis et militiae munia simul obeuntem  illius propinqui et adfines honoribus augebantur; ut quisque Seiano intimus ita ad Caesaris amicitiam validus: contra quibus infensus esset, metu ac sordibus conflictabantur  nec quemquam exemplo adsumo: cunctos qui novissimi consilii expertes fuimus meo unius discrimine defendam  non enim Seianum Vulsiniensem set Claudiae et Iuliae domus partem, quas adfinitate occupaverat, tuum, Caesar, generum, tui consulatus socium, tua officia in re publica capessentem colebamus  non est nostrum aestimare quem supra ceteros et quibus de causis extollas: tibi summum rerum iudicium di dedere, nobis obsequii gloria relicta est  spectamus porro quae coram habentur, cui ex te opes honores, quis plurima iuvandi nocendive potentia, quae Seiano fuisse nemo negaverit  abditos principis sensus et si quid occultius parat exquirere inlicitum, anceps: nec ideo adsequare  ne, patres conscripti, ultimum Seiani diem sed sedecim annos cogitaveritis  etiam Satrium atque Pomponium venerabamur;  libertis quoque ac ianitoribus eius notescere pro magnifico accipiebatur  quid ergo? indistincta haec defensio et promisca dabitur? immo iustis terminis dividatur  insidiae in rem publicam, consilia caedis adversum imperatorem puniantur: de amicitia et officiis idem finis et te, Caesar, et nos absolverit '