./data/stoa0054/stoa006/stoa0054.stoa006.perseus-lat1.xml
Incedebamus autem tacentes, ut uidebaturmihi, contra ortum solis solstitialem;  cumque ambularemus,deuenimus ad uallem multae latitudinisac profunditatis, infinitae autem longitudinis; quae adleuam nobis sita, unum latus flammis feruentibusnimium terribile, alterum furenti grandine ac frigoreniuium omnia perflante atque uerrente non minusintolerabile praeferebat  Utrumque autem erat animabushominum plenum, quae uicissim huc indeuidebantur quasi tempestatis impetu iactari  Cumenim uim feruoris inmensi tolerare non possent,prosiliebant miserae in medium rigoris infesti; etcum neque ibi quippiam requiei inuenire ualerent,resiliebant rursus urendae in medium flammaruminextinguibilium  Cumque hac infelici uicissitudinelonge lateque, prout aspicere poteram, sine ulla quietisintercapedine innumerabilis spirituum deformiummultitudo torqueretur, cogitare coepi, quod hic fortasseesset infernus, de cuius tormentis intolerabilibusnarrari saepius audiui  Respondit cogitationi meaeductor, qui me praecedebat: Non hoc, inquiens,suspiceris; non enim hic infernus est ille, quemputas At cum me hoc spectaculo tam horrendo perterritumpaulatim in ulteriora produceret, uidi subitoante nos obscurari incipere loca, et tenebris omniarepleri  Quas cum intraremus, in tantum paulispercondensatae sunt, ut nihil praeter ipsas aspicerem,excepta dumtaxat specie et ueste eius, qui me ducebat Et cum progrederemur sola sub nocte per umbras,ecce subito apparent ante nos crebri flammarumtetrarum globi, ascendentes quasi de puteo magno,rursumque decidentes in eundem  Quo cum perductusessem, repente ductor meus disparuit, ac me solumin medio tenebrarum et horridae uisionis reliquit At cum idem globi ignium sine intermissione modoalta peterent, modo ima baratri repeterent, cernoomnia, quae ascendebant, fastigia flammarum plena essespiritibus hominum, qui instar fauillarum cum fumoascendentium, nunc ad sublimiora proicerentur, nuncretractis ignium uaporibus relaberentur in profunda Sed et fetor inconparabilis cum eisdem uaporibusebulliens omnia illa tenebrarum loca replebat  Etcum diutius ibi pauidus consisterem, utpote incertus,quid agerem, quo uerterem gressum, qui me finismaneret;  audio subitum post terga sonitum inmanissimifletus ac miserrimi, simul et cachinnum crepitantemquasi uulgi indocti captis hostibus insultantis Ut autem sonitus idem clarior redditus ad me usqueperuenit, considero turbam malignorum spirituum,quae quinque animas hominum merentes heiulantesque,ipsa multum exultans et cachinnans, medias illastrahebat in tenebras; e quibus uidelicet hominibus,ut dinoscere potui, quidam erat adtonsus ut clericus,quidam laicus, quaedam femina  Trahentes autem eosmaligni spiritus descenderunt in medium baratri illiusardentis; factumque est, ut cum longius subeuntibuseis, fletum hominum et risum daemoniorum clarediscernere nequirem, sonum tamen adhuc promiscuumin auribus haberem  Interea ascenderunt quidamspirituum obscurorum de abysso illa flammiuoma, etadcurrentes circumdederunt me, atque oculis flammantibus,et de ore ac naribus ignem putidum efflantesangebant; forcipibus quoque igneis, quos tenebant inmanibus, minitabantur me conprehendere, nec tamenme ullatenus contingere, tametsi terrere praesumebant Qui cum undiqueuersum hostibus et caecitate tenebrarumconclusus, huc illucque oculos circumferrem,si forte alicunde quid auxilii, quo saluarer, adueniret,apparuit retro uia, qua ueneram, quasi fulgor stellaemicantis inter tenebras, qui paulatim crescens, et adme ocius festinans, ubi adpropinquauit, dispersi suntet aufugerunt omnes, qui me forcipibus rapere quaerebantspiritus infesti Ille autem, qui adueniens eos fugauit, erat ipse,qui me ante ducebat; qui mox conuersus ad dextrumiter, quasi contra ortum solis brumalem me ducerecoepit  Nec mora, exemtum tenebris in auras meserenae lucis eduxit; cumque me in luce aperta duceret,uidi ante nos murum permaximum, cuius nequelongitudini hinc uel inde, neque altitudini ullus esseterminus uideretur  Coepi autem mirari, quare admurum accederemus, cum in eo nullam ianuam, uelfenestram, uel ascensum alicubi conspicerem  Cumergo peruenissemus ad murum, statim nescio quoordine fuimus in summitate eius  Et ecce ibi campuserat latissimus  ac laetissimus, tantaque flagrantiauernantium flosculorum plenus, ut omnem mox fetoremtenebrosi fornacis, qui me peruaserat, effugaret admirandihuius suauitas odoris  Tanta autem luxcuncta ea loca perfuderat, ut omni splendore diei siuesolis meridiani radiis uideretur esse praeclarior  Erantquein hoc campo innumera hominum albatorumconuenticula, sedesque plurimae agminum laetantium Cumque inter choros felicium incolarum medios meduceret, cogitare coepi, quod hoc fortasse esset regnumcaelorum, de quo praedicari saepius audiui  Responditille cogitatui meo: Non, inquiens, non hoc estregnum caelorum, quod autumas Cumque procedentes transissemus et has beatorummansiones spirituum, aspicio ante nos multo maioremluminis gratiam quam prius; in qua etiam uocem cantantiumdulcissimam audiui; sed et odoris flagrantiamiri tanta de loco effundebatur, ut is, quem anteadegustans quasi maximum rebar, iam permodicus mihiodor uideretur; sicut etiam lux illa campi florentiseximia, in conparatione eius, quae nunc apparuit, lucis,tenuissima prorsus uidebatur, et parua  In cuiusamoenitatem loci cum nos intraturos sperarem, repenteductor substitit; nec mora, gressum retorquens ipsame, qua uenimus, uia reduxit Cumque reuersi perueniremus ad mansiones illaslaetas spirituum candidatorum, dixit mihi: Scis,quae sint ista omnia, quae uidisti? Respondi ego:Non  Et ait: Uallis illa, quam aspexisti flammisferuentibus et frigoribus horrenda rigidis, ipse est locus,in quo examinandae et castigandae sunt animaeillorum, qui differentes confiteri et emendare scelera,quae fecerunt, in ipso tandem mortis articulo adpaenitentiam confugiunt, et sic de corpore exeunt; quitamen, quia confessionem et paenitentiam uel in mortehabuerunt, omnes in die iudicii ad regnum caelorumperueniunt  Multos autem preces uiuentium, et elimosynae,et ieiunia, et maxime celebratio missarum, utetiam ante diem iudicii liberentur, adiuuant  Porroputeus ille flammiuomus ac putidus, quem uidisti,ipsum est os gehennae, in quo quicumque semel inciderit,numquam inde liberabitur in aeuum  Locusuero iste florifer, in quo pulcherrimam hanc iuuentutemiucundari ac fulgere conspicis,  ipse est, in quorecipiuntur animae eorum, qui in bonis quidemoperibus de corpore exeunt; non tamen sunt tantaeperfectionis, ut in regnum caelorum statim mereanturintroduci; qui tamen omnes in die iudicii ad uisionemChristi, et gaudia regni caelestis intrabunt  Namquicumque in omni uerbo, et opere, et cogitationeperfecti sunt, mox de corpore egressi ad regnumcaeleste perueniunt; ad cuius uicina pertinet locusille, ubi sonum cantilenae dulcis cum odore suauitatisac splendore lucis audisti  Tu autem, quia nunc adcorpus reuerti, et rursum inter homines uiuere debes,si actus tuos curiosius discutere, et mores sermonesquetuos in rectitudine ac simplicitate seruare studueris,accipies et ipse post mortem locum mansionis interhaec, quae cernis, agmina laetabunda spirituum beatorum Namque ego, cum ad tempus abscessissema te, ad hoc feci, ut, quid de te fieri deberet, agnoscerem Haec mihi cum dixisset, multum detestatussum reuerti ad corpus, delectatus nimirum suauitate acdecore loci illius, quem intuebar, simul et consortioeorum, quos in illo uidebam  Nec tamen aliquidductorem meum rogare audebam; sed inter haecnescio quo ordine repente me inter homines uiuerecerno