./data/phi0914/phi00133/phi0914.phi00133.perseus-lat1.xml
raro alias tantus clamor dicitur in principio pugnae exortus; nam forte utraque acies simul conclamavere nec solum qui pugnabant sed subsidia etiam quique tum maxime in proelium veniebant               dextero cornu rex loci plurimum auxilio, ex iugis altioribus pugnans, vincebat; sinistro tum cum maxime adpropinquante phalangis parte, quae novissimi agminis fuerat, sine ullo ordine trepidabatur;         media acies, quae propior              dextrum cornu erat, stabat spectaculo velut nihil ad se pertinentis pugnae intenta               phalanx, quae venerat agmen magis quam acies aptiorque itineri quam pugnae, vixdum in iugum evaserat               in hos incompositos Quinctius, quamquam pedem referentes in dextro cornu suos cernebat, elephantis prius in hostem actis impetum facit, ratus partem profligatam cetera tracturam               non dubia res fuit; extemplo terga vertere Macedones, terrore primo bestiarum aversi               et ceteri quidem hos pulsos sequebantur; unus e tribunis militum ex tempore capto consilio, cum viginti signorum militibus, relicta ea parte suorum, quae haud dubie vincebat, brevi circuitu dextrum cornu hostium aversum invadit          nullam aciem              ab tergo adortus non turbasset; ceterum ad communem omnium in tali re trepidationem accessit,              quod phalanx Macedonum gravis atque immobilis nec circumagere se poterat, nec hoc qui a fronte paulo ante pedem referentes tunc ultro territis instabant patiebantur               ad hoc loco etiam premebantur, quia iugum, ex quo pugnaverant, dum per proclive pulsos insecuntur, tradiderant hosti ad terga sua circumducto  paulisper in medio caesi, deinde omissis plerique armis capessunt fugam          Philippus cum paucis peditum equitumque primo tumulum altiorem inter ceteros cepit,       ut       specularetur, quae in laeva parte suorum fortuna esset; deinde, postquam fugam effusam animadvertit et omnia circa iuga signis atque armis fulgere, tum et ipse acie excessit               Quinctius cum institisset cedentibus, repente quia erigentes hastas Macedonas conspexerat,              quidnam pararent incertus, paulisper novitate rei constituit signa; deinde, ut accepit hunc morem esse Macedonum tradentium sese, parcere victis in animo habebat               ceterum ab ignaris militibus, omissam ab hoste pugnam et quid imperator vellet,              impetus in eos est factus, et primis caesis ceteri in fugam dissipati sunt          rex effuso cursu              Tempe petit  ibi ad Gonnos diem unum substitit ad excipiendos, si qui proelio superessent  Romani victores in castra hostium spe praedae       irrumpunt;       ea magna iam       ex parte       direpta ab Aetolis inveniunt               caesa eo die octo milia hostium,       quinque       capta  ex victoribus septingenti ferme ceciderunt               si Valerio qui credat omnium rerum inmodice numerum augenti, quadraginta milia hostium eo die sunt caesa; capta — ibi modestius mendacium est —              quinque milia septingenti, signa militaria ducenta undequinquaginta  Claudius quoque duo et triginta milia hostium caesa scribit, capta quattuor milia et trecentos               nos non minimo potissimum numero credidimus, sed Polybium secuti sumus, non incertum auctorem cum omnium Romanarum rerum tum praecipue in Graecia gestarum