./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
si quid in te peccavi ac  potius quoniam       peccavi ignosce; in me enim ipsum peccavi vehementius  neque haec eo scribo       quo te non meo casu maximo dolore esse adfectum sciam, sed profecto, si quantum me amas       et amasti tantum amare deberes ac debuisses, numquam esses passus me quo tu abundabas       egere consilio nec esses passus mihi persuaderi utile nobis esse legem de collegiis       perferri  sed tu tantum lacrimas praebuisti dolori meo, quod erat amoris, tam       quam ipse ego; quod meritis meis perfectum potuit, ut dies et noctes quid mihi faciendum       esset cogitares, id abs te meo non tuo scelere praetermissum est  quod si non       modo tu sed quisquam fuisset qui me Pompei minus liberali responso       perterritum a turpissimo consilio revocaret, quod unus tu facere maxime potuisti, aut occubuissem honeste aut victores hodie viveremus  hic mihi ignosces; me enim ipsum multo magis accuso, deinde te quasi me       alterum et simul meae culpae socium quaero  ac si restituor, etiam minus       videbimur deliquisse abs teque certe quoniam nullo nostro tuo ipsius beneficio       diligemur