./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
Roma an Carthago iura gentibus daret ante crastinam noctem scituros; neque enim       Africam aut Italiam sed orbem terrarum uictoriae praemium fore; par periculum       praemio quibus aduersa pugnae fortuna fuisset         nam neque Romanis effugium ullum patebat in aliena ignotaque terra, et       Carthagini, supremo auxilio effuso, adesse uidebatur praesens excidium             ad hoc discrimen procedunt postero die       duorum opulentissimorum populorum duo longe clarissimi duces, duo fortissimi       exercitus, multa ante parta decora aut cumulaturi eo die aut euersuri             anceps igitur spes et metus miscebant       animos; contemplantibusque modo suam, modo hostium aciem, cum oculis magis quam       ratione pensarent uires, simul laeta, simul tristia obuersabantur: quae ipsis       sua sponte non succurrebant, ea duces admonendo atque hortando subiciebant             Poenus sedecim annorum in terra Italia res       gestas, tot duces Romanos, tot exercitus occidione occisos et sua cuique decora       ubi ad insignem alicuius pugnae memoria militem uenerat referebat:  Scipio Hispanias et recentia in Africa proelia et       confessionem hostium quod neque non petere pacem propter metum neque manere in       ea prae insita animis perfidia potuissent   ad       hoc conloquium Hannibalis in secreto habitum ac liberum fingenti qua uolt       flectit   ominatur, quibus quondam auspiciis       patres eorum ad Aegates pugnauerint insulas, ea illis exeuntibus in aciem       portendisse deos   adesse finem belli ac       laboris; in manibus esse praedam Carthaginis, reditum domum in patriam ad       parentes liberos coniuges penatesque deos         celsus haec corpore uoltuque ita laeto ut uicisse iam crederes dicebat  instruit       deinde primos hastatos, post eos principes; triariis postremam aciem clausit