./data/phi0914/phi00138/phi0914.phi00138.perseus-lat1.xml
nam praetor eorum, cum alia parte Ambraciam oppugnari       cerneret,  alia infestam oram navibus hostium       esse, alia Amphilochos Dolopiam que a Macedonibus       vastari, nec Aetolos ad tria simul diversa bella occursantis sufficere,  convocato concilio Aetolos principes, quid agendum esset, consuluit             omnium eo sententiae decurrerunt, ut pax,       si posset, aequis, si minus, tolerandis condicionibus peteretur: Antiochi       fiducia bellum susceptum;  Antiocho terra       marique superato et prope extra orbem terrae ultra iuga Tauri exacto quam spem       esse sustinendi belli?  Phaeneas et Damoteles       quod e re Aetolorum, ut in tali casu, fideque sua esse censerent, agerent: quod       enim sibi consilium aut cuius rei electionem a fortuna relictam?  cum his mandatis legati missi orare consulem, ut       parceret urbi, misereretur gentis quondam sociae, nolle dicere iniuriis,       miseriis certe coactae insanire;  non plus mali       meritos Aetolos Antiochi bello, quam boni ante, cum adversus Philippum bellatum       sit, fecisse; nec tum large gratiam relatam sibi, nec nunc immodice poenam       iniungi debere  ad ea consul respondit magis saepe quam vere umquam Aetolos       pacem petere  imitarentur Antiochum in petenda pace, quem in bellum traxissent;            non paucis urbibus eum, de quarum       libertate certatum sit, sed omni Asia cis Taurum montem, opimo regno,       excessisse   Aetolos nisi inermes de pace       agentes non auditurum se;  arma illis prius equosque omnis       tradendos esse, deinde mille talentum argenti populo Romano dandum, cuius summae       dimidium praesens numeretur, si pacem habere vellent  ad ea  adiecturum etiam in foedus esse, ut eosdem quos populus Romanus amicos       atque hostis habeant   adversus quae legati, et quia gravia erant, et       quia suorum animos indomitos ac mutabiles noverant, nullo reddito responso domum       regressi sunt, ut etiam atque etiam, quid agendum esset, re integra praetorem et       principes consulerent   clamore et iurgio       excepti, quam diu rem traherent, qualemcumque pacem referre iussi, cum redirent       Ambraciam, Acarnanum insidiis prope viam positis, cum quibus bellum erat,       circumventi Thyrreum custodiendi deducuntur         haec mora iniecta est paci, cum iam Atheniensium Rhodiorumque legati, qui ad       deprecandum pro iis venerant, apud consulem essent   Amynander quoque Athamanum rex fide accepta venerat in       castra Romana, magis pro Ambracia urbe, ubi maiorem partem temporis exulaverat,       quam pro Aetolis sollicitus   per hos certior       factus consul de casu legatorum adduci eos a Thyrreo iussit; quorum post       adventum agi coeptum est de pace   Amynander,       quod sui maxime operis erat, impigre agebat, ut Ambracienses compelleret ad       deditionem   id cum per colloquia principum       succedens murum parum proficeret, postremo consulis permissu ingressus urbem            partim consilio partim precibus evicit, ut permitterent se Romanis             et Aetolos C Valerius , Laevini filius, qui cum ea gente primum amicitiam pepigerat,       consulis frater matre eadem genitus, egregie adiuvit   Ambracienses prius pacti, ut Aetolorum auxiliares sine       fraude emitterent, aperuerunt portas  dein  quingenta Euboica ut darent       talenta, ex quibus ducenta praesentia, trecenta per annos sex pensionibus       aequis; captivos perfugasque redderent Romanis;  urbem ne quam formulae sui iuris facerent, quae post id tempus, quo T Quinctius traiecisset in Graeciam, aut vi capta ab Romanis esset aut voluntate       in amicitiam venisset;  Cephallania insula ut       extra ius foederis esset  haec quamquam spe ipsorum aliquanto leviora essent,       petentibus Aetolis, ut ad concilium referrent, permissum est   parva disceptatio de urbibus tenuit,       quae cum sui iuris aliquando fuissent, avelli velut a corpore suo  aegre patiebantur; ad unum omnes tamen accipi pacem iusserunt             Ambracienses coronam auream consuli       centum et quinquaginta pondo dederunt  signa aenea marmoreaque et tabulae       pictae, quibus ornatior Ambracia, quia regia ibi Pyrrhi fuerat, quam ceterae       regionis eius urbes erant, sublata omnia avectaque;  nihil praeterea tactum violatumve