./data/phi0914/phi00129/phi0914.phi00129.perseus-lat2.xml
publice nec dare nec eripere se       quicquam Locrensibus dixit; Romam mitterent legatos; quam senatus aequum       censuisset, eam fortunam habituros   illud       satis scire, etsi male de populo Romano meriti essent, in meliore statu sub       iratis Romanis futuros quam sub amicis Carthaginiensibus fuerint   ipse Pleminio legato praesidioque quod arcem ceperat       ad tuendam urbem relicto, cum quibus uenerat copiis Messanam traiecit             ita superbe et crudeliter habiti Locrenses       ab Carthaginiensibus post defectionem ab Romanis fuerant ut modicas iniurias non       aequo modo animo pati sed prope libenti possent;  uerum enimuero tantum Pleminius       Hamilcarem praesidii praefectum, tantum praesidiarii milites Romani Poenos       scelere atque auaritia superauerunt ut non armis sed uitiis uideretur certari             nihil omnium quae inopi inuisas opes       potentioris faciunt praetermissum in oppidanos est ab duce aut a militibus; in       corpora ipsorum, in liberos, in coniuges infandae contumeliae editae   iam auaritia ne sacrorum quidem spoliatione       abstinuit; nec alia modo templa uiolata sed Proserpinae etiam intacti omni       aetate thesauri, praeterquam quod a Pyrrho, qui cum magno piaculo sacrilegii sui       manubias rettulit, spoliati dicebantur   ergo       sicut ante regiae naues laceratae naufragiis nihil in terram integri praeter       sacram pecuniam deae quam asportabant extulerant,  tum quoque alio genere cladis eadem illa pecunia omnibus       contactis ea uiolatione templi furorem obiecit atque inter se ducem in ducem,       militem in militem rabie hostili uertit