./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Age enim si iam caduca et momentaria fortunae dona non essent,        quid in eis est quod aut uestrum umquam         fieri queat aut non perspectum consideratumque uilescat? Diuitiaene uel uestra        uel sui natura pretiosae sunt? Quid earum potius, aurumne an uis congesta        pecuniae? Atqui haec effundendo magis quam coaceruando melius nitent, si quidem        auaritia  semper odiosos, claros largitas        facit  Quod si manere apud quemque non potest quod transfertur in alterum, tunc        est pretiosa pecunia cum translata in alios  largiendi usu        desinit possideri  At eadem si apud unum quanta est ubique gentium congeratur,        ceteros  sui inopes fecerit  Et uox quidem        tota pariter multorum replet auditum j uestrae uero diuitiae nisi comminutae in        plures transire non possunt  Quod cum factum est, pauperes necesse est faciant        quos relinquunt  O igitur angustas inopesque diuitias  quas nec habere totas pluribus licet et ad        quemlibet sine ceterorum paupertate non ueniunt! An gemmarum fulgor oculos        trahit? Sed si quid est in hoc splendore praecipui, gemmarum est lux illa non        hominum, quas quidem mirari homines uehementer  admiror  Quid est enim carens animae motu atque compage quod        animatae rationabilique naturae pulchrum esse iure uideatur? Quae tametsi        conditoris opera suique distinctione postremae aliquid pulchritudinis trahunt,        infra uestram tamen excellentiam  conlocatae        admirationem uestram nullo modo merebantur  An uos agrorum pulchritudo        delectat? Quidni? Est enim pulcherrimi operis pulchra portio  Sic quondam        sereni maris facie gaudemus; sic caelum sidera lunam solemque miramur  Num te        horum  aliquid attingit? Num audes alicuius        talium splendore gloriari? An uernis floribus ipse distmgueris aut tua in        aestiuos fructus intumescit ubertas? Quid inanibus gaudiis raperis? Quid        externa bona pro tuis amplexaris? Numquam tua faciet esse fortuna quae            a te natura rerum fecit aliena  Terrarum        quidem fructus animantium procul dubio debentur alimentis  Sed si, quod naturae        satis est, replere indigentiam uelis, nihil est quod fortunae affluentiam        petas  Paucis enim minimisque natura contenta est, cuius  satietatem si superfluis urgere uelis, aut        iniucnndum quod infuderis fiet aut noxium  Iam uero pulchrum uariis fulgere        uestibus putas, quarum si grata intuitu species est, aut materiae naturam aut        ingenium mirabor artificis  An uero te longus ordo famulorum  facit esse felicem? Qui si uitiosi moribus sint,        perniciosa domus sarcina et ipsi domino uehementer inimica; sin uero probi,        quonam modo in tuis opibus aliena probitas numerabitur? Ex quibus omnibus nihil        horum quae tu in tuis conputas bonis tuum esse  bonum liquido monstratur  Quibus si nihil inest appetendae        pulchritudinis, quid est quod uel amissis doleas uel laeteris retentis? Quod si        natura pulchra sunt, quid id tua refert? Nam haec per se a tuis quoque opibus        sequestrata placuissent  Neque enim  idcirco        sunt pretiosa quod in tuas uenere diuitias, sed quoniam pretiosa uidebantur,        tuis ea diuitiis adnumerare maluisti  Quid autem tanto fortunae strepitu        desideratis? Fugare credo indigentiam copia quaeritis  Atqui hoc uobis in        contrarium cedit   Pluribus quippe        adminiculis opus est ad tuendam pretiosae supellectilis uarietatem, uerumque        illud est permultis eos indigere qui permulta possideant contraque minimum qui        abundantiam suam naturae necessitate non ambitus superfluitate metiantur             Itane autem nullum est proprium uobis        atque insitum bonum ut in externis ac sepositis rebus bona uestra quaeratis?        Sic rerum uersa condicio est ut diuinum merito rationis animal non aliter sibi            splendere nisi inanimatae supellectilis possessione            uideatur? Et alia quidem suis contenta        sunt; uos autem deo mente consimiles ab rebus infimis excellente naturae        ornamenta captatis nec intellegitis quantam conditori uestro faciatis iniuriam         Ille genus humanum terrenis omnibus praestare uoluit; uos  dignitatem uestram infra infima quaeque detruditis         Nam si omne cuiusque bonum eo cuius est constat esse pretiosius, cum uilissima        rerum uestra bona esse iudicatis, eisdem uosmet ipsos uestra existimatione        submittitis, quod quidem haud inmerito cadit   Humanae quippe naturae ista condicio est ut tum tantum ceteris rebus cum se        cognoscit excellat, eadem tamen infra bestias redigatur, si se nosse desierit         Nam ceteris animantibus sese ignorare naturae est; hominibus uitio uenit  Quam        uero  late patet uester hic error qui ornari        posse aliquid ornamentis existimatis alienis? At id fieri nequit  Nam si quid        ex appositis luceat, ipsa quidem quae sunt apposita laudantur; illud uero his        tectum atque uelatum in sua nihilo minus foeditate perdurat  Ego  uero nego ullum esse bonum quod noceat habenti  Num        id mentior? ' Minime,' inquis  Atqui diuitiae possidentibus persaepe nocuerunt,        cum pessimus quisque eoque alieni magis auidus quidquid usquam auri gemmarumque        est se solum qui habeat dignissimum  putat         Tu igitur qui nunc contum gladiumque sollicitus pertimescis, si uitae huius        callem uacuus  uiator intrasses, coram latrone cantares  O        praeclara opum mortalium beatitudo quam cum adeptus fueris securus esse        desistis!