./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Verginius inde et T  Vetusius        consulatum ineunt  tum vero plebs, incerta quales habitura consules       esset, coetus nocturnes, pars Esquiliis, pars in Aventino facere, ne in foro       subitis trepidaret consiliis et omnia temere ac fortuito ageret  eam rem consules rati, ut erat, perniciosam ad patres deferunt, sed       delatam consulere ordine non licuit; adeo tumultuose excepta est clamoribus       undique et indignatione patrum, si, quod imperio consulari exsequendum esset,       invidiam eius consules ad senatum reicerent  profecto , si essent in re publica magistratus, nullum futurum fuisse       Romae nisi publicum concilium; nunc in mille curias contionesque  dispersam et dissipatam esse rem publicam  unum  hercule virum—id enim plus esse quam consulem— qualis Ap  Claudius fuerit,       momento temporis discussurum illos coetus fuisse  correpti consules cum, quid ergo se facere vellent, nihil enim       segnius molliusve quam patribus placeat acturos, percunctarentur, decernunt ut       dilectum quam acerrimum habeant: otio lascivire plebem  dimisso senatu consules in tribunal escendunt; citant nominatim       iuniores  cum ad nomen nemo responderet, circumfusa multitudo in       contionis modum negare  ultra decipi plebem posse;  nunquam       unum militem habituros ni praestaretur fides publica; libertatem unicuique prius       reddendam esse quam arma danda, ut pro patria civibusque, non pro dominis       pugnent  consules quid mandatum esset a senatu videbant, sed eorum qui intra       parietes curiae ferociter loquerentur neminem adesse invidiae suae participem;       et apparebat atrox cum plebe certamen  prius itaque quam ultima experirentur, senatum iterum consulere       placuit  tum vero ad sellas consulum propere  convolavere  minimus quisque natu patrum, abdicare consulatum iubentes et deponere       imperium ad quod tuendum animus deesset