./data/stoa0040/stoa011/stoa0040.stoa011.perseus-lat1.xml
Et ecce subito profecturi a nobis carissimi fratris nostri Albini acolithi gratissima occurrit occasio  De tua igitur, quae mihi exoptatissima est, salute laetatus sanctitati tuae salutationem debitam reddo  Semper autem debeo caritatem, quae sola etiam reddita semper detinet debitorem  Redditur enim, cum inpenditur; debetur autem, etiamsi reddita fuerit, quia nullum est tempus, quando inpendenda iam non sit  Nec, cum redditur, amittitur, sed potius reddendo multiplicatur; habendo enim redditur, non carendo  Et cum reddi non possit, nisi habeatur, nec haberi potest, nisi reddatur; immo etiam, cumredditur ab homine, crescit in homine et tanto maior adquiritur, quanto plurius redditur  Quo modo autem negatur amicis, quae debetur et inimicis? Sed inimicis cauta inpenditur, amicis secura rependitur  Agit tamen, quantum potest, ut ab his etiam, quibus pro malis bona retribuit, id recipiat, quod inpendit  Optamus quippe fieri amicum, quem veraciter diligimus inimicum, quia non eum diligimus, nisi velimus bonum; quod utique non erit, nisi amiserit inimicitiarum malum  Non ergo sic inpenditur caritas ut pecunia  Excepto enim, quod illa inpendendo minuitur, haec augetur, etiam illo inter se differunt, quod pecuniam cui dederimus, tunc ei benivolentiores erimus, si recipere non quaeramus, non autem potest esse verus caritatis inpensor, nisi fuerit benignus exactor, quoniam pecunia cum recipitur, accedit cui datur, sed recedit a quo datur, caritas vero non solum apud eum crescit qui hanc ab eo, quem diligit, exigit, etiamsi non recipit, sed etiam ille, a quo eam recipit, tunc incipit habere, cum reddit  Proinde, domine frater, mutuam tibi caritatem libens reddo gaudensque recipio; quam recipio, adhuc repeto, quam reddo, adhuc debeo  Unum enim magistrum, apud quem condiscipuli sumus, per eius apostolum dociles audiredebemus praecipientem ac dicentem: Nemini quicquam debeatis, nisi ut invicem diligatis