./data/phi0914/phi00126/phi0914.phi00126.perseus-lat2.xml
ibi cum diu sententiis certatum esset, et magna pars senatus,       principe eius sententiae T  Manlio Torquato,        cum tyrannis bellum gerendum fuisse censerent, hostibus et Syracusanorum et       populi Romani, et urbem recipi, non capi, et receptam legibus antiquis et       libertate stabiliri, non fessam miseranda servitute bello adfligi;  inter tyrannorum et ducis Romani certamina praemium       victoris in medio positam urbem pulcherrimam ac nobilissimam perisse, horreum       atque aerarium quondam populi Romani, cuius munificentia ac donis multis       tempestatibus, hoc denique ipso Punico bello adiuta ornataque res publica esset            si ab inferis existat rex Hiero, fidissimus imperi Romani cultor, quo       ore aut Syracusas aut Romam ei ostendi posse, cum, ubi semirutam ac spoliatam       patriam respexerit, ingrediens Romam in vestibulo urbis, prope in porta, spolia       patriae suae visurus sit?  —haec taliaque cum       ad invidiam consulis miserationemque Siculorum dicerentur, mitius tamen       decreverunt patres:  acta M   Marcelli quae is gerens bellum victorque egisset rata habenda  esse; in relicum curae senatui fore rem Syracusanam,        mandaturosque consuli Laevino ut, quod  sine iactura rei publicae fieri posset, fortunis eius civitatis       consuleret  missis duobus senatoribus in Capitolium ad consulem, uti rediret in       curiam, et introductis Siculis, senatus consultum recitatum est;  legatique benigne appellati ac dimissi ad genua se       Marcelli consulis proiecerunt obsecrantes  ut quae deplorandae ac levandae calamitatis causa dixissent veniam eis       daret, et in fidem clientelamque se urbemque Syracusas acciperet            pollicens hoc  consul clementer appellatos eos dimisit