./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
priores Macedonas introduci placuit;  quorum uaria oratio fuit  partim       purgantium quae questi erant missi ad regem ab Roma legati de populatione       sociorum, partim ultro accusantium quidem et socios populi Romani sed multo       infestius M Aurelium ,  quem ex tribus ad se missis       legatis dilectu habito substitisse et se bello lacessisse contra foedus et saepe       cum praefectis suis signis conlatis pugnasse,        <partim> postulantium ut Macedones duxque eorum Sopater, qui apud       Hannibalem mercede militassent, tum capti in uinclis essent, sibi       restituerentur   aduersus ea M Furius , missus ad id ipsum ab Aurelio ex Macedonia, disseruit Aurelium       relictum ne socii populi Romani fessi populationibus ui atque iniuria ad regem       deficerent; finibus sociorum non excessisse;        dedisse operam ne impune in agros eorum populatores transcenderent  Sopatrum ex       purpuratis et propinquis regis esse; eum cum quattuor milibus Macedonum et       pecunia missum nuper in Africam esse Hannibali et Carthaginiensibus auxilio             de his rebus interrogati Macedones cum       perplexe responderent, neq<uaquam> ipsi mite responsum tulerunt: bellum       quaerere regem et si pergat propediem inuenturum;  dupliciter ab eo foedus uiolatum et       quod sociis populi Romani iniurias fecerit ac bello armisque lacessiuerit, et       quod hostes auxiliis et pecunia iuuerit   et           P Scipionem recte atque ordine fecisse uideri et facere quod eos qui arma contra       populum Romanum ferentes capti sint hostium numero in uinclis habeat,  et M Aurelium e re publica facere gratumque id senatui esse quod socios populi       Romani, quando iure foederis non possit, armis tueatur   cum hoc tam tristi responso dimissis Macedonibus, legati       Carthaginienses uocati  quorum aetatibus dignitatibusque conspectis—nam longe       primi ciuitatis erant—tum pro se quisque dicere uere de pace agi   insignis tamen inter ceteros Hasdrubal erat—Haedum       populares cognomine appellabant—, pacis semper auctor aduersusque factioni       Barcinae   eo tum plus illi auctoritatis fuit       belli culpam in paucorum cupiditatem ab re publica transferenti   qui cum uaria oratione usus esset, nunc purgando       crimina, nunc quaedam fatendo ne impudenter certa negantibus difficilior uenia       esset, nunc monendo etiam patres conscriptos ut  rebus secundis modeste ac moderate uterentur—si se atque Hannonem audissent       Carthaginienses et tempore uti uoluissent, daturos fuisse pacis condiciones quas       tunc peterent; raro simul hominibus bonam fortunam bonamque mentem dari;            populum Romanum eo inuictum esse quod in secundis rebus sapere       et consulere meminerit; et hercule mirandum fuisse si aliter faceret;  ex insolentia quibus noua bona fortuna sit       impotentes laetitiae insanire: populo Romano usitata ac prope iam obsoleta ex       uictoria gaudia esse ac plus paene parcendo uictis quam uincendo imperium       auxisse —  ceterorum miserabilior oratio fuit,       commemorantium ex quantis opibus quo reccidissent Carthaginiensium res: nihil       iis qui modo orbem prope terrarum obtinuerint armis superesse praeter       Carthaginis moenia;  his inclusos, non terra       non mari quicquam sui iuris cernere; urbem quoque ipsam ac penates ita habituros       si non in ea quoque, quo nihil ulterius sit, saeuire populus Romanus uelit             cum flecti misericordia patres appareret,       senatorum unum infestum perfidiae Carthaginiensium succlamasse ferunt per quos       deos foedus icturi essent cum eos per quos ante ictum esset fefellissent  'per       eosdem',  inquit Hasdrubal 'quoniam tam       infesti sunt foedera uiolantibus '