./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
Carthagini       erat quidem ingens terror, et circumferentem arma Scipionem omnibus finitimis       raptim perdomitis ipsam Carthaginem repente adgressurum credebant   itaque et muri reficiebantur       propugnaculisque armabantur, et pro se quisque quae diutinae obsidionis       tolerandae sunt ex agris conuehit   rara mentio       est pacis, frequentior legatorum ad Hannibalem arcessendum mittendorum;            pars maxima classem, quae ad commeatus       excipiendos parata erat, mittere iubent ad opprimendam stationem nauium ad       Uticam incaute agentem; forsitan etiam naualia castra relicta cum leui praesidio       oppressuros   in hoc consilium maxime       inclinant; legatos tamen ad Hannibalem mittendos censent: quippe classi ut       felicissime geratur res, parte aliqua leuari Uticae obsidionem:  Carthaginem ipsam qui tueatur neque imperatorem alium quam       Hannibalem neque exercitum alium quam Hannibalis superesse   deductae ergo postero die naues, simul et legati in Italiam       profecti; raptimque omnia stimulante fortuna agebantur, et in quo quisque       cessasset prodi ab se salutem omnium rebatur         Scipio grauem iam spoliis multarum urbium exercitum trahens, captiuis aliaque       praeda in uetera castra ad Uticam missis iam in Carthaginem intentus occupat       relictum fuga  custodum Tyneta—abest ab       Carthagine quindecim milia ferme passuum—, locum cum operibus tum suapte natura            tutum et qui et ab Carthagine conspici       et praebere ipse prospectum cum ad urbem tum ad circumfusum mare urbi possit