./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Nec licet, inquit, uti conuenienti monstrabitur loco  Sed tamen si id           ipsum quod eis licere creditur auferatur, magna ex parte sceleratorum           hominum poena releuetur  Etenim quod incredibile cuiquam forte  uideatur, infeliciores esse necesse est malos,           cum cupita perfecerint, quam si ea quae cupiunt implere non possint  Nam si           miserum est uoluisse praua, potuisse miserius est, sine quo uoluntatis           miserae  langueret effectus  Itaque cum sua singulis miseria               sit, triplici infortunio necesse est           urgeantur quos uideas scelus uelle, posse, perficere Accedo, inquam,  sed uti hoc infortunio cito careant patrandi           sceleris possibilitate deserti uehementer exopto  Carebunt, inquit, ocius quam uel tu forsitan uelis  uel illi sese aes timent esse carituros  Neque           enim est aliquid in tam breuibus uitae metis ita serum quod exspectare           longum immortalis praesertim animus putet: quorum magna spes et excelsa           facinorum machina repentino atque insperato saepe fine destruitur,               quod quidem illis miseriae modum           statuit  Nam si nequitia miseros facit, miserior sit necesse est diuturnior           nequam; quos infelicissimos esse iudicarem, si non eorum malitiam saltem           mors extrema finiret   Etenim si de prauitatis infortunio  uera conclusimus, infinitam liquet esse miseriam           quam esse constat aeternam  Tum ego:  Mira quidem, inquam,  et           concessu difficilis inlatio, sed his eam quae prius concessa sunt nimium           conuenire cognosco  Recte, inquit, aestimas  Sed qui conclusioni  accedere durum putat, aequum est uel falsum           aliquid praecessisse demonstrat uel collocationem propositionum non esse           efficacem necessariae conclusionis ostendat; alioquin concessis           praecedentibus nihil prorsus est quod de inlatione causetur  Nam hoc               quoque quod dicam non minus mirum           uideatur, sed ex his quae sumpta sunt aeque est necessarium Quidnam? inquam  Feliciores, inquit, esse improbos supplicia           luentes quam si eos nulla iustitiae poena coerceat  Neque id nunc molior           quod cuiuis  ueniat in mentem, corrigi           ultione prauos mores et ad rectum supplicii terrore deduci, ceteris quoque           exemplum esse culpanda fugiendi, sed alio quodam modo infeliciores esse           improbos arbitror impunitos, tametsi nulla ratio correctionis, nullus           respectus  habeatur exempli Et quis erit, inquam, praeter hos alius modus? Et illa:           Bonos, inquit, esse felices, malos uero miseros nonne           concessimus?Ita est, inquam  Si igitur, inquit, miseriae cuiuspiam bonum           aliquid addatur, nonne felicior est  eo           cuius pura ac solitaria sine cuiusquam boni ad-mixtione miseria est?Sic, inquam, uidetur Quid si eidem misero qui cunctis careat bonis, praeter ea quibus miser est           malum aliud fuerit adnexum, nonne multo infelicior eo censendus est               cuius infortunium boni participatione           releuatur?Quidni? inquam  Sed puniri improbos iustum, impunitos uero elabi           iniquum esse manifestum est Quis id neget?Sed ne illud quidem, ait, quisquam negabit bonum esse omne quod           iustum  est contraque quod iniustum est           malum  Liquere, respondi  1  Habent igitur improbi, cum puniuntur,           quidem boni aliquid adnexum poenam ipsam scilicet quae ratione iustitiae           bona est, idemque cum supplicio carent, inest eis aliquid ulterius mali ipsa           impunitas  quam iniquitatis merito malum           esse confessus es Negare non possum Multo igitur infeliciores improbi sunt iniusta impunitate donati quam iusta           ultione puniti  Tum ego: Ista quidem consequentia sunt eis quae paulo           ante conclusa sunt   Sed quaeso,        inquam, te, nullane animarum supplicia post defunctum morte corpus           relinquis?Et magna quidem, inquit,  quorum alia poenali acerbitate, alia uero        purgatoria clementia exerceri puto  Sed nunc de his disserere consilium non        est,  Id uero hactenus egimus, ut quae        indignissima tibi uidebatur malorum potestas eam nullam esse cognosceres        quosque impunitos querebare, uideres numquam improbitatis suae carere        suppliciis, licentiam quam cito finiri precabaris nec longam esse disceres            intelicioremque fore, si diuturnior,        infelicissimam uero, si esset aeterna; post haec miseriores esse improbos        iniusta impunitate dimissos quam iusta ultione punitos  Cui sententiae        consequens est ut tum demum grauioribus suppliciis urgeantur, cum  impuniti esse creduntur