./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
principesque in omnium Etruriae populorum conciliis fremebant       aeternas opes esse Romanas, nisi inter semet ipsi seditionibus saeviant            id unum venenum, eam labem civitatibus opulentis repertam,  ut magna imperia mortalia essent  diu sustentatum  id malum, partim patrum consiliis partim       patientia plebis, iam ad extrema venisse  duas civitates ex una       factas, suos cuique parti magistratus, suas leges esse  primum in dilectibus saevire solitos, eosdem in bello tamen paruisse       ducibus  qualicumque urbis statu manente disciplina militari sisti       potuisse; iam non parendi magistratibus morem in castra quoque Romanum militem       sequi  proximo bello in ipsa acie, in ipso certamine consensu exercitus       traditam ultro victoriam victis Aequis, signa deserta, imperatorem in acie       relictum, iniussu in castra reditum  profecto , si instetur, suo milite vinci Romam posse            nihil aliud opus esse quam indici ostendique bellum; cetera sua       sponte fata et deos gesturos  hae spes Etruscos armaverant, multis in       vicem casibus victos victoresque  consules quoque Romani nihil praeterea aliud quam suas vires, sua       arma horrebant  memoria pessimi proximo bello exempli terrebat ne rem       committerent eo ubi duae simul acies timendae essent  itaque castris se tenebant, tam ancipiti periculo aversi: diem       tempusque forsitan ipsum  leniturum iras sanitatemque animis       allaturum  Veiens hostis       Etruscique eo magis praepropere agere; lacessere ad pugnam primo obequitando       castris provocandoque, postremo, ut nihil movebant, qua consules ipsos qua       exercitum increpando:  simulationem intestinae       discordiae remedium timoris inventum, et consules magis non confidere quam non       credere suis militibus; novum seditionis genus, silentium otiumque inter       armatos  ad haec in novitatem generis originisque qua falsa, qua vera       iacere  haec cum sub ipso vallo portisque streperent, haud aegre consules       pati; at imperitae multitudini nunc indignatio, nunc pudor pectora versare et ab       intestinis avertere malis; nolle inultos hostes, nolle successum non patribus,       non consulibus; externa et domestica odia certare in animis  tandem superant externa, adeo superbe insolenterque hostis eludebat            frequentes in praetorium conveniunt; poscunt pugnam, postulant ut       signum detur  consules velut deliberabundi capita conferunt, diu conloquuntur            pugnare cupiebant, sed retro revocanda et abdenda  cupiditas erat, ut adversando remorandoque incitato semel militi       adderent impetum  redditur responsum immaturam  rem agi, nondum tempus       pugnae esse; castris se  tenerent  edicunt inde ut abstineant pugna: si       quis iniussu pugnaverit, ut in hostemhosted animadversuros            ita dimissis, quo minus consules velle credunt, crescit ardor       pugnandi  accendunt insuper hostes ferocius multo, ut statuisse non       pugnare consules cognitum est:  quippe impune       se insultaturos, non credi militi arma, rem ad ultimum seditionis erupturam,       finemque venisse Romano imperio  his freti occursant portis, ingerunt       probra, aegre abstinent quin castra oppugnent  enimvero non ultra contumeliam pati Romanus posse; totis castris       undique ad consules curritur; non iam  sensim, ut ante, per centurionum principes postulant, sed passim omnes       clamoribus agunt  matura res erat;        tergiversantur tamen  Fabius deinde ad crescentem tumultum iam metu       seditionis collega concedente, cum silentium classico fecisset: ego istos, Cn  Manli,  posse vincere scio; velle ne scirem ipsi fecerunt  itaque certum atque decretum est non dare signum, nisi victores           se redituros ex hac pugna iurant  consulem Romanum miles semel in           acie fefellit, deos numquam fallet  centurio erat  M  Flavoleius, inter primores pugnae       flagitator  victor ,  inquit, M  Fabi, revertar ex           acie si fallat, IovemIovein patrem Gradivumque Martem       aliosque iratos invocat deos  idem deinceps omnis exercitus in se       quisque iurat  iuratis datur signum; arma capiunt; eunt in pugnam       irarum speique pleni  nunc iubent Etruscos probra iacere, nunc armati sibi quisque lingua       promptum hostemlhostem offerri  omnium illo die, qua plebis qua patrum, eximia virtus fuit; Fabium       nomen  maxime enituit  multis civilibus certaminibus infensos plebis       animos illa pugna sibi reconciliare statuunt