./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Sed hoc est quod           recolentem uehementius coquit  Nam in            omni aduersitate fortunae infelicissimum est genus infortunii fuisse           felicem,Sed quod tu, inquit, falsae opinionis supplicium luas, id rebus iure           imputare non possis  Nam si te hoc inane nomen fortuitae felicitatis mouet,           quam pluribus maximisque  abundes mecum           reputes licet  Igitur si quod in omni fortunae tuae censu pretiosissimum           possidebas, id tibi diuinitus iulaesum adhuc inuiolatumque seruatur,           poterisne meliora quaeque retinens de infortunio iure causari?  Atqui uiget incolumis illud pretiosissimum           generis humani decus Symmachus socer et quod uitae pretio non segnis emeres,           uir totus ex sapientia uirtutibusque factus suarum securus tuis ingemiscit           iniuriis  Viuit uxor ingenio modesta, pudicitia pudore praecellens               et, ut omnes eius dotes breuiter           includam, patri similis  Viuit inquam tibique tantum uitae huius exosa           spiritum seruat quoque uno felicitatem minui tuam uel ipsa concesserim, tui           desiderio lacrimis ac dolore tabescit   Quid dicam liberos consulares quorum           iam, ut in id aetatis pueris, uel paterni uel auiti specimen elucet ingenii?           Cum igitur praecipua sit mortalibus uitae cura retinendae, o te si tua bona           cognoscas felicem, cui suppetunt etiam nunc quae uita nemo dubitat               esse carior! Quare sicca iam           lacrimas  Nondum est ad unum omnes exosa fortuna nec tibi nimium ualida           tempestas incubuit, quando tenaces haerent ancorae quae nec praesentis           solamen nec futuri spem temporis abesse patiantur