./data/phi0914/phi00138/phi0914.phi00138.perseus-lat1.xml
P ScipioniAfricano , ut Valerius Antias auctor est, duo Q Petillii diem dixerunt  id, prout cuiusque ingenium erat, interpretabantur             alii non tribunos plebis, sed universam       civitatem, quae id pati posset, incusabant:        duas maximas orbis terrarum urbes ingratas uno prope tempore in principes       inventas, Romam ingratiorem, si quidem victa Carthago victum Hannibalem in       exilium expulisset, Roma victrix victorem Africanum expellat   alii, neminem unum tantum eminere civem       debere, ut legibus interrogari non possit; nihil tam aequandae libertatis esse       quam  potentissimum quemque posse dicere causam   quid autem tuto cuiquam, nedum summam rem publicam,       permitti, si ratio non sit reddenda? qui ius aequum pati non possit, in eum vim       haud iniustam esse   haec agitata sermonibus,       donec dies causae dicendae venit  nec alius antea quisquam nec ille ipse Scipio       consul censorve maiore omnis generis hominum frequentia quam reus illo die in       forum est deductus   iussus dicere causam sine       ulla criminum mentione orationem adeo magnificam de rebus ab se gestis est       exorsus, ut satis constaret neminem umquam neque melius neque verius laudatum       esse   dicebantur enim ab eodem animo       ingenioque, a quo gesta erant, et aurium fastidium aberat, quia pro periculo,       non in gloriam referebantur   tribuni plebis vetera luxuriae crimina       Syracusanorum hibernorum et Locris Pleminianum tumultum cum ad fidem praesentium       criminum retulissent, suspicionibus magis quam argumentis pecuniae captae  reum accusarunt:  filium captum sine       pretio redditum, omnibusque aliis rebus Scipionem, tamquam in eius unius manu       pax Romana bellumque esset, ab Antiocho cultum;  dictatorem eum consuli, non legatum in provincia fuisse; nec ad aliam rem eo       profectum, quam ut, id quod Hispaniae Galliae Siciliae Africae iam pridem       persuasum esset, hoc Graeciae Asiaeque et omnibus ad orientem versis regibus       gentibusque appareret,  unum hominem caput       columenque imperii Romani esse, sub umbra Scipionis civitatem dominam orbis       terrarum latere, nutum eius pro decretis patrum, pro populi iussis esse  infamia       intactum invidia, qua possunt, urgent         orationibus in noctem perductis prodicta dies est   ubi ea venit, tribuni in Rostris prima luce consederunt;       citatus reus magno agmine amicorum clientiumque per mediam contionem ad Rostra       subiit silentioque facto “  hoc” inquit “die,       tribuni plebis vosque, Quirites, cum Hannibale et Carthaginiensibus signis       collatis in Africa bene ac feliciter pugnavi   itaque,  cum hodie litibus et iurgiis supersederi aequum sit, ego hinc extemplo       in Capitolium ad Iovem optimum maximum Iunonemque et Minervam ceterosque deos,       qui Capitolio atque arci praesident,        salutandos ibo, hisque gratias agam, quod mihi et hoc ipso die et saepe alias       egregie gerendae rei publicae mentem facultatemque dederunt   vestrum quoque quibus commodum est, Quirites, ite mecum, et       orate deos, ut mei similes principes habeatis,  ita, si ab annis septemdecim ad senectutem semper vos aetatem meam honoribus       vestris anteistis, ego vestros honores rebus gerendis praecessi   ” ab Rostris in Capitolium ascendit  simul se       universa contio avertit et secuta Scipionem est, adeo ut postremo scribae       viatoresque tribunos relinquerent, nec cum iis praeter servilem comitatum et       praeconem, qui reum ex Rostris citabat, quisquam esset   Scipio non in Capitolio modo, sed per            totam urbem omnia templa deum cum populo Romano circumiit   celebratior is prope dies favore hominum et       aestimatione verae magnitudinis eius fuit, quam quo triumphans de Syphace rege       et Carthaginiensibus urbem est invectus