./data/phi0914/phi00136/phi0914.phi00136.perseus-lat1.xml
luce prima signo pugnae proposito instruit       aciem consul, arta fronte, ad naturam et angustias loci   rex, postquam signa hostium conspexit,       et ipse copias educit   levis armaturae partem ante vallum in primo locavit, tum Macedonum       robur, quos sarisophorus appellabant, velut firmamentum circa ipsas munitiones       constituit   his ab sinistro cornu iaculatorum       sagittariorumque et funditorum manum sub ipsis radicibus montis posuit, ut ex       altiore loco nuda latera hostium incesserent         ab dextro Macedonibus ad ipsum munimentorum finem, qua loca usque ad mare invia       palustri limo et voraginibus claudunt, elephantos cum adsueto praesidio posuit,       post eos equites, tum modico intervallo relicto ceteras copias in secunda acie             Macedones pro vallo locati primo facile       sustinebant Romanos, temptantis ab omni parte aditus, multum adiuvantibus, qui       ex loco superiore fundis velut nimbum glandis et sagittas simul ac iacula       ingerebant;  deinde, ut maior nec iam toleranda vis       hostium inferebat se, pulsi loco intra munimenta subductis ordinibus       concesserunt;  inde ex vallo prope alterum vallum hastis prae se obiectis fecerunt             et ita modica altitudo valli erat, ut et       locum superiorem suis ad pugnandum praeberet, et propter longitudinem hastarum       subiectum haberet hostem   multi temere       subeuntes vallum transfixi sunt; et aut incepto irrito recessissent aut plures       cecidissent, ni M Porcius ab iugo Callidromi deiectis inde Aetolis et magna ex parte       caesis—incautos enim et plerosque sopitos oppresserat —  super imminentem castris collem apparuisset        Flacco non eadem fortuna ad Tichiunta et Rhoduntiam, nequiquam subire ad ea       castella conato, fuerat   Macedones quique alii       in castris regiis erant primo, dum procul nihil aliud quam turba et agmen       apparebat, Aetolos credere visa procul pugna subsidio venire;  ceterum, ut primum signaque et arma ex propinquo       cognita errorem aperuerunt, tantus repente pavor omnis cepit, ut abiectis armis       fugerent   et munimenta sequentis impedierunt,       et angustiae vallis, per quam sequendi erant, et maxime omnium quod elephanti       novissimi agminis erant, quos pedes aegre praeterire, eques nullo poterat modo       timentibus equis tumultumque inter se maiorem quam in proelio edentibus;            aliquantum temporis et direptio castrorum       tenuit: Scarpheam tamen eo die consecuti sunt hostem   multis in ipso itinere caesis       captisque, non equis virisque tantum,  sed etiam elephantis, quos capere non potuerant, interfectis, in castra       reverterunt;  quae temptata eo die inter ipsum       pugnae tempus ab Aetolis, Heracleam obtinentibus praesidio, sine ullo haud parum       audacis incepti effectu fuerant   consul noctis       insequentis tertia vigilia praemisso equitatu ad persequendum hostem, signa       legionum luce prima movit   aliquantum viae       praeceperat rex, ut qui non ante quam Elatiae ab effuso constiterit cursu; ubi       primum reliquiis pugnaeque et fugae collectis, cum perexigua manu semiermium       militum Chalcidem se recepit   Romanus       equitatus ipsum quidem regem Elatiae adsecutus non est; magnam partem agminis       aut lassitudine subsistentis aut errore, ut qui sine ducibus per ignota itinera       fugerent, dissipatos oppresserunt;  nec       praeter quingentos, qui circa regem fuerunt, ex toto exercitu quisquam effugit,       etiam ex decem milibus militum, quos Polybio auctore traiecisse secum regem in       Graeciam scripsimus, exiguus numerus:  quid, si Antiati Valerio credamus       sexaginta milia militum fuisse in regio exercitu scribenti, quadraginta inde       milia cecidisse  supra quinque milia capta cum signis militaribus ducentis       triginta? Romanorum centum quinquaginta in ipso certamine pugnae, ab incursu       Aetolorum se tuentes non plus quinquaginta interfecti sunt   consule per Phocidem et Boeotiam exercitum       ducente consciae defectionis civitates cum velamentis ante portas stabant metu,       ne hostiliter diriperentur   ceterum per omnes       dies haud secus quam in pacato agro sine vexatione       ullius rei agmen processit, donec in agrum Coroneum ventum est   ibi statua regis Antiochi posita in templo Minervae       Itoniae iram accendit, permissumque militi est, ut circumiectum templo agrum       popularetur; dein cogitatio animum subit, cum communi decreto Boeotorum posita       esset statua, indignum esse in unum Coronensem agrum saevire   revocato extemplo milite finis populandi factus;       castigati tantum verbis Boeoti ob ingratum in tantis tamque recentibus       beneficiis animum erga Romanos