./data/phi0978/phi001/phi0978.phi001.perseus-lat2.xml
sic hominum illa, ut caelum dei, quae nosnascentes excipit, natos alit semelque editos et sustinetsemper, novissime conplexa gremio iam a reliqua naturaabdicates, tum maxime ut mater operiens, nullo magissacra merito quam quo nos quoque sacros facit, etiammonimenta ac titulos gerens nomenque prorogans nostrumet memoriam extendens contra brevitatem aevi, cuiusnumen ultimum iam nullis precamur irati grave, tamquamnesciamus hanc esse solan quae numquam irascatur homini aquae subeunt in imbres, rigescunt in grandines, lumescuntin fluctus, praecipitantur in torrentes, aer densatur nubibus,furit procellis: at haec benigna, mitis, indulgens ususquemortalium semper ancilla, quae coacta generat, quae spontefundit, quos odores saporesque, quos sucos, quos tactus,quos colores! quam bona fide creditum faenus reddit!quae nostra causa alit! pestifera enim animantia, vitalispiritu habente culpam: illi necesse est semina excipere etgenita sustinere; sed in malis generantium noxa est  illaserpentem homine percusso amplius non recipit poenasqueetiam inertium nomine exigit  illa medicas fundit herbaset semper homini parturit  quin et venena nostri miseritaminstituisse credi potest, ne in taedio vitae fames, morsterrae meritis alienissima, lenta nos consumeret tabe, nelacerum corpus abrupta dispergerent, ne laquei torqueretpoena praepostera incluso spiritu, cui quaereretur exitus,ne in profundo quaesita morte sepultura pabulo fieret,ne ferri cruciatus scinderet corpus  ita est, miseritagenuit id, cuius facillimo haustu inlibato corpore et cumtoto sanguine exstingueremur, nullo labore, sitientibussimiles, qualiter defunctos non volucres, non ferae attingerent terraeque servaretur qui sibi ipsi periisset  verumfateamur: terra nobis malorum remedium genuit, nosillud vitae facimus venenum  non enim et ferro, quocarere non possumus, simili modo utimur? nec tamenquereremur merito, etiamsi maleficii causa tulisset  adversus unam quippe naturae partem ingrati sumus  quasnon ad delicias quasque non ad contumelias servit homini?in maria iacitur aut, ut freta admittamus, eroditur   aquis,ferro, igni, ligno, lapide, fruge omnibus cruciatur horismultoque plus, ut deliciis quam ut alimentis famuleturnostris  et tamen quae summa patitur atque extremacute tolerabilia videantur: penetramus in viscera, auriargentique venas et aeris ac plumbi metalla fodientes,gemmas etiam et quosdam parvulos quaerimus lapides scrobibus in profundum actis  viscera eius extrahimus,ut digito gestetur gemma, quo petitur  quot manusatteruntur, ut unus niteat articulus! si ulli essent inferi,iam profecto illos avaritiae atque luxuriae cuniculi refodissent  et miramur, si eadem ad noxam genuit aliqua!ferae enim, credo, custodiunt illam arcentque sacrilegasmanus  non inter serpentes fodimus et venas auri tractamus cum veneni radicibus? placatiore tamen dea obhaec, quod omnes hi opulentiae exitus ad scelera caedesqueet bella tendunt, quodque sanguine nostro rigamus insepultisque ossibus tegimus, quibus tamen velut exprobratofurore tandem ipsa se obducit et scelera quoque mortaliumoccultat