./data/phi0914/phi00136/phi0914.phi00136.perseus-lat1.xml
et Amynander, accitus ad consultandum ex       Athamania, et Hannibal Poenus, iam diu non adhibitus, interfuit ei consilio             consultatum de Thessalorum gente est,       quorum omnibus, qui aderant, voluntas temptanda videbatur   in  eo modo diversae sententiae erant, quod alii extemplo agendum, alii ex       hieme, quae tum ferme media erat, differendum in veris principium,  et alii legatos tantummodo mittendos, alii cum       omnibus copiis eundum censebant terrendosque metu, si cunctarentur   cum circa hanc fere consultationem disceptatio       omnis verteretur, Hannibal nominatim interrogatus sententiam in universi belli       cogitationem regem atque eos, qui aderant, tali oratione avertit   “si, ex quo traiecimus in Graeciam, adhibitus essem       in consilium, cum de Euboea deque Achaeis et de Boeotia agebatur, eandem       sententiam dixissem, quam hodie, cum de Thessalis agitur, dicam   ante omnia Philippum et Macedonas in societatem belli       quacumque ratione censeo deducendos esse   nam       quod ad Euboeam Boeotosque et Thessalos attinet, cui dubium est, quin, ut quibus       nullae suae vires sint, praesentibus adulando semper, quem metum in consilio       habeant, eodem ad impetrandam veniam utantur,        simul ac Romanum exercitum in Graecia viderint, ad consuetum imperium se       avertant, nec iis noxiae futurum sit, quod, cum Romani procul abessent, vim tuam       praesentis exercitusque tui experiri noluerint?  quanto igitur prius potiusque est       Philippum nobis coniungere quam hos? cui, si  semel in causam descenderit, nihil integri futurum sit, quique eas vires       adferat, quae non accessio tantum ad Romanum esse bellum, sed per se ipsae nuper       sustinere potuerint Romanos   hoc ego       adiuncto—absit verbo invidia—qui dubitare de eventu possim, cum, quibus adversus       Philippum valuerint Romani, iis nunc fore videam, ut ipsi oppugnentur?            Aetoli, qui Philippum, quod inter omnes       constat, vicerunt, cum Philippo adversus Romanos pugnabunt;  Amynander atque Athamanum gens, quorum secundum       Aetolos plurima fuit opera in eo bello, nobiscum stabunt;  Philippus tum te quieto totam molem sustinebat       belli; nunc duo maximi reges Asiae Europaeque viribus adversus unum populum, ut       meam utramque fortunam taceam, patrum certe aetate ne uni quidem Epirotarum regi       parem—qui quid tandem erit vobiscum comparatus?  —geretis bellum  quae igitur res mihi fiduciam praebet coniungi nobis       Philippum posse? una, communis utilitas, quae societatis maximum vinculum est;       altera, auctores vos Aetoli   vester enim legatus hic Thoas inter       cetera, quae ad exciendum in Graeciam Antiochum dicere est solitus,  ante omnia hoc semper adfirmavit, fremere Philippum et aegre pati sub       specie pacis leges servitutis sibi impositas         ille quidem ferae bestiae vinctae aut clausae et refringere claustra cupienti       regis iram verbis aequabat  cuius si talis animus est, solvamus nos eius vincula       et claustra refringamus, ut erumpere diu coercitam iram in hostes communes       possit   quod si nihil eum legatio nostra       moverit, at nos, quoniam nobis eum adiungere non possumus, ne hostibus nostris       ille adiungi possit, caveamus   Seleucus       filius tuus Lysimachiae est; qui si eo exercitu, quem secum habet, per Thraciam       proxima Macedoniae coeperit depopulari, facile ab auxilio ferendo Romanis       Philippum ad sua potissimum tuenda avertet         de Philippo meam sententiam habes: de ratione universi belli quid sentirem, iam       ab initio non ignorasti  quod si tum auditus forem, non in Euboea Chalcidem       captam et castellum Euripi expugnatum Romani, sed Etruriam Ligurumque et Galliae       Cisalpinae oram bello ardere, et, qui maximus iis terror est, Hannibalem in       Italia esse audirent   nunc quoque accersas       censeo omnis navalis terrestrisque copias; sequantur classem onerariae cum       commeatibus: nam hic sicut ad belli munera pauci sumus, sic nimis multi pro       inopia commeatum   cum omnis tuas contraxeris vires divisa       classe partem Corcyrae in statione  habebis,  ne transitus Romanis liber       ac tutus pateat, partem ad litus Italiae, quod Sardiniam Africamque spectat,       traicies; ipse cum omnibus terrestribus copiis in Bullinum agrum procedes;            inde Graeciae praesidebis, et speciem       Romanis traiecturum te praebens et, si res poposcerit, traiecturus  haec suadeo,       qui ut non omnis peritissimus sim belli, cum Romanis certe bellare bonis       malisque meis didici   in quae consilium dedi,       in eadem nec infidelem nec segnem operam polliceor  dii approbent eam       sententiam, quae tibi optima visa fuerit ”