./data/phi0914/phi0014/phi0914.phi0014.perseus-lat2.xml
Maecilius quartum et <M > Metilius tertium tribuni plebis, ambo absentes       creati   ei cum rogationem promulgassent ut       ager ex hostibus captus uiritim diuideretur, magnaeque partis nobilium eo       plebiscito publicarentur fortunae—nec enim ferme quicquam agri,  ut in urbe alieno solo posita, non armis partum erat, nec       quod uenisset adsignatumue publice esset praeterquam plebs habebat—,  atrox plebi patribusque propositum uidebatur       certamen  nec tribuni militum, nunc in senatu, nunc [in] conciliis priuatis       principum cogendis, uiam consilii inueniebant,        cum Ap Claudius , nepos eius qui decemuir legibus scribendis fuerat, minimus natu ex       patrum concilio,  dicitur dixisse uetus se ac       familiare consilium domo adferre; proauum enim suum Ap Claudium ostendisse patribus uiam unam dissoluendae tribuniciae potestatis       per collegarum intercessionem   facile homines       nouos auctoritate principum de sententia deduci, si temporum interdum potius       quam maiestatis memor adhibeatur oratio   pro       fortuna illis animos esse; ubi uideant collegas principes agendae rei gratiam       omnem ad plebem praeoccupasse nec locum in ea relictum sibi,  haud grauate acclinaturos se ad causam       senatus, per quam cum uniuerso ordini, tum primoribus se patrum concilient             adprobantibus cunctis et ante omnes           Q SeruilioPrisco , quod non degenerasset ab stirpe Claudia, conlaudante iuuenem,       negotium datur ut quos quisque posset ex collegio tribunorum ad intercessionem       perlicerent   misso senatu, prensantur ab       principibus tribuni  suadendo monendo pollicendoque, gratum id singulis       priuatim, gratum uniuerso senatui fore, sex ad intercessionem comparauere             posteroque die cum ex composito relatum       ad senatum esset de seditione quam Maecilius Metiliusque largitione pessimi       exempli concirent,  eae orationes a primoribus       patrum habitae sunt ut pro se quisque iam nec consilium sibi suppetere diceret,       nec se ullam opem cernere aliam usquam praeterquam in tribunicio auxilio; in       eius potestatis fidem circumuentam rem publicam, tamquam priuatum inopem,       confugere;  praeclarum ipsis potestatique       esse, non ad uexandum senatum discordiamque ordinum mouendam plus in tribunatu       uirium esse quam ad resistendum improbis collegis   fremitus deinde uniuersi senatus ortus, cum ex omnibus       patribus curiae tribuni appellarentur  tum silentio facto ii qui praeparati       erant gratia principum, quam rogationem a collegis promulgatam senatus censeat       dissoluendae rei publicae esse, ei se intercessuros ostendunt   gratiae intercessoribus ab senatu actae  latores rogationis       contione aduocata proditores plebis commodorum ac seruos consularium appellantes       aliaque truci oratione in collegas inuecti, actionem deposuere