./data/phi0914/phi00122/phi0914.phi00122.perseus-lat2.xml
tum, quod nunquam antea factum erat, iure iurando ab tribunis militum adacti       milites;  nam ad eam diem nihil praeter       sacramentum fuerat iussu consulum conuenturos neque iniussu abituros; et ubi ad       decuriandum aut centuriandum conuenissent, sua uoluntate ipsi inter sese       decuriati equites,  centuriati pedites       coniurabant sese fugae atque formidinis ergo non abituros neque ex ordine       recessuros nisi teli sumendi aut petendi et aut hostis feriendi aut ciuis       seruandi causa   id ex uoluntario inter ipsos       foedere ad tribunos ac legitimam iuris iurandi adactionem translatum   contiones, priusquam ab urbe signa mouerentur,       consulis Uarronis multae ac feroces fuere denuntiantis bellum arcessitum in       Italiam ab nobilibus mansurumque in uisceribus rei publicae,  si plures Fabios imperatores haberet, se quo die hostem       uidisset perfecturum   collegae eius Pauli una, pridie quam       ex urbe proficisceretur, contio fuit, uerior quam gratior populo, qua nihil       inclementer in Uarronem dictum nisi id modo mirari se quidni qui dux priusquam       aut suum aut hostium exercitum locorum situm naturam regionis nosset,  iam nunc togatus in urbe sciret quae sibi agenda       armato forent,  [et] diem quoque praedicere       posset qua cum hoste signis conlatis esset dimicaturus:  se, quae consilia magis res dent hominibus quam homines       rebus, ea ante tempus immatura non praecepturum; optare ut quae caute ac       consulte gesta essent satis prospere euenirent;  temeritatem, praeterquam quod stulta sit, infelicem etiam ad id locorum       fuisse   et sua sponte apparebat tuta       celeribus consiliis praepositurum, et, quo id constantius perseueraret,           Q FabiusMaximus sic eum proficiscentem adlocutus fertur