./data/phi0914/phi00121/phi0914.phi00121.perseus-lat1.xml
iam montani signo dato ex castellis ad stationem solitam       conveniebant, cum repente conspiciunt alios arce occupata sua super caput       imminentes, alios via transire hostes  utraque simul obiecta res oculis animisque immobiles parumper eos       defixit; deinde, ut trepidationem in angustiis suoque ipsum tumultu misceri       agmen videre,  equis maxime consternatis,       quidquid adiecissent ipsi terroris satis ad perniciem fore rati, diversis       rupibus iuxta per vias  ac devia adsueti decurrunt  tum vero simul ab hostibus simul ab iniquitate locorum Poeni       oppugnabantur, plusque inter ipsos, sibi quoque tendente  ut periculo prius evaderet, quam cum hostibus certaminis erat            equi maxime infestum agmen faciebant, qui et clamoribus dissonis,       quos nemora etiam repercussaeque valles augebant,  territi       trepidabant et icti forte aut volnerati adeo  consternabantur ut       stragem ingentem simul hominum ac sarcinarum omnis generis facerent; multosque       turba,  cum praecipites deruptaeque utrimque       angustiae essent, in immensum  altitudinis deiecit, quosdam et armatos; sed ruinae maxime modo iumenta       cum oneribus devolvebantur  quae quamquam foeda visu erant, stetit parumper tamen Hannibal ac       suos continuit, ne tumultum ac trepidationem augeret  deinde , postquam interrumpi agmen vidit periculumque esse ne exutum       impedimentis exercitum nequiquam incolumem traduxisset, decurrit ex superiore       loco et cum impetu ipso fudisset hostem, suis quoque tumultum auxit  sed is tumultus momento temporis, postquam liberata itinera fuga       montanorum erant, sedatur; nec per otium modo, sed prope silentio mox omnes       traducti  castellum inde quod caput eius regionis erat viculosque circumiectos       capit et captivo cibo  ac pecoribus per triduum exercitum aluit; et quia nec a montanis  primo perculsis nec loco magno opere impediebantur aliquantum eo triduo       viae confecit