./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
cum legatus       Atheniensium, quantum poterat, gratiis agendis Romanorum in Graeciam merita       extulisset, ‘  imploratos [auxilium] adversus       Philippum tulisse opem, non rogatos ultro adversus tyrannum Nabim offerre       auxilium’, indignatusque esset haec tanta merita sermonibus tamen aliquorum       carpi futura calumniantium,  cum fateri potius       praeteritorum gratiam deberent, apparebat incessi Aetolos  igitur Alexander,       princeps gentis,  invectus primum in       Atheniensis, libertatis quondam duces et auctores, adsentationis propriae gratia       communem causam prodentis,  questus deinde       [est] Achaeos, Philippi quondam milites, ad postremum inclinata fortuna eius       transfugas, et Corinthum recepisse et id agere,  ut Argos habeant, Aetolos, primos hostis Philippi, semper socios Romanorum,       pactos in foedere suas urbes agrosque fore devicto Philippo, fraudari Echino et       Pharsalo,  insimulavit fraudis Romanos, quod       vano titulo libertatis ostentato Chalcidem et Demetriadem praesidiis tenerent,       qui Philippo cunctanti deducere inde praesidia obicere semper soliti sint ‘            numquam, donec Demetrias Chalcisque       et Corinthus tenerentur, liberam Graeciam fore’, postremo quia manendi in       Graecia  retinendique exercitus Argos et Nabim causam facerent   deportarent legiones in Italiam;  Aetolos polliceri aut condicionibus et voluntate sua       Nabim praesidium Argis deducturum, aut vi atque armis coacturos in potestate       consentientis Graeciae esse