./data/phi0914/phi00145/phi0914.phi00145.perseus-lat1.xml
IuventiusThalna praetor, cuius inter cives et peregrinos				iurisdictio erat, populum adversus Rhodios incitabat rogationemque promulgaverat,					 ut Rhodiis bellum indiceretur, et ex				magistratibus eius anni deligerent, qui ad id bellum cum classe mitteretur, se eum				sperans futurum esse   huic actioni M Antonius et M Pomponius tribuni plebis adversabantur   sed et praetor				novo maloque exemplo rem ingressus erat, quod non ante  consulto senatu, non consulibus certioribus factis de sua				unius sententia rogationem ferret, vellent iuberentne Rhodiis bellum indici, cum				antea semper prius senatus de bello consultus esset,  deinde ex auctoritate patrum ad populum latum,  et tribuni plebis, cum ita traditum esset, ne quis prius				intercederet legi, quam privatis suadendi dissuadendique legem potestas facta esset,				eoque persaepe evenisset, ut et, qui non professi essent se intercessuros,				animadversis vitiis legis ex oratione dissuadentium intercederent, et,  qui ad				intercedendum venissent, desisterent victi auctoritatibus suadentium legem  tum				inter praetorem tribunosque omnia 				intempestive agendi certamen erat:  tribuni				festinationem praetoris ante tempus intercedendo  in adventum imperatoris ‘  est  peccaverimusne adhuc dubium est; poenas, ignominias omnes iam patimur 				antea, Carthaginiensibus victis, Philippo, Antiocho superatis cum Romam venissemus,				ex publico hospitio in curiam gratulatum vobis, patres conscripti, ex curia in				Capitolium ad deos vestros dona ferentes  ; nunc ex sordido deversorio,					 vix				mercede recepti ac prope hostium more extra urbem manere iussi in hoc squalore				venimus in curiam Romanam Rhodii, quos provinciis nuper Lycia atque Caria, quos						 praemiis atque honoribus				amplissumis donastis   et Macedonas Illyriosque				liberos esse, ut audimus, iubetis, cum servierint, antequam vobiscum bellarent —					 nec cuiusquam fortunae invidemus, immo				agnoscimus clementiam populi Romani —, Rhodios, qui nihil aliud quam quieverunt, hoc				bello hostes ex sociis facturi estis?  certe eidem				vos estis Romani, qui ideo felicia bella vestra esse, quia iusta sint, prae vobis				fertis, nec tam exitu eorum, quod vincatis, quam principiis, quod non sine causa				suscipiatis, gloriamini  Messana in Sicilia				oppugnata Carthaginienses, Athenae oppugnatae et Graecia in servitutem petita et				adiutus Hannibal pecunia auxiliis Philippum hostem fecerunt  Antiochus ipse ultro, ab Aetolis, hostibus vestris,				accersitus, ex Asia classe in Graeciam traiecit; Demetriade et Chalcide et saltu				Thermopylarum occupato de possessione imperii vos deicere conatus   cum Perseo						socii vestri oppugnati, aut				interfecti reguli principesque gentium aut populorum causa belli vobis fuere 					 quem tandem titulum nostra calamitas habitura				est, si perituri sumus? nondum segrego civitatis causam a Polyarato et Dinone,				civibus nostris, et iis, quos ut traderemus vobis adduximus, si omnes Rhodii aeque				noxii essemus, quod nostrum in hoc bello crimen esset? Persei partibus favimus et quem ad modum Antiochi Philippique bello pro				vobis adversus reges, sic nunc pro rege adversus vos stetimus   quem ad modum soleamus socios iuvare et quam inpigre				capessere bella, C Livium, L AemiliumRegillum interrogate, qui classibus vestris in				Asia praefuerunt  numquam vestrae naves pugnavere sine nobis;  nostra classe pugnavimus semel ad Samum, iterum in				Pamphylia adversus Hannibalem inperatorem;  quae				victoria nobis eo gloriosior est, quod, cum ad Samum magnam partem navium adversa				pugna et egregiam iuventutem amisissemus, ne tanta quidem clade territi iterum ausi					sumus regiae classi ex Syria venienti obviam ire 					 haec				non  gloriandi causa rettuli — neque enim				ea nunc nostra est fortuna —, sed ut admonerem, quem ad modum adiuvare socios				solerent Rhodii  				praemia et Philippo et Antiocho devictis amplissima				accepimus a vobis  si, quae vestra nunc est fortuna deum benignitate et virtute				vestra, ea Persei fuisset et praemia petitum ad victorem regem venissemus in				Macedoniam, quid tandem diceremus?  pecuniane a				nobis adiutum an frumento? auxiliis terrestribus an navalibus? quod praesidium				tenuisse nos? ubi pugnasse aut sub illius ducibus aut per				nos ipsos?  si quaereret, ubi miles noster, ubi				navis intra praesidia sua fuisset, quid responderemus? causam fortasse diceremus				apud victorem, quem ad modum apud vos dicimus   hoc				enim legatos utroque de pace mittendo consecuti sumus, ut ab				neutra parte gratiam iniremus, ab altera etiam crimen et periculum esset   quamquam Perseus				vere obiceret, id quod vos non potestis, patres conscripti, nos principio belli				misisse ad vos legatos, qui pollicerentur vobis, quae ad bellum opus essent;				navalibus copiis, armis, iuventute nostra,  sicut prioribus bellis, ad omnia paratos fore 					 ne praestaremus, per vos stetit, qui de				quacumque causa tum aspernati nostra auxilia estis  neque fecimus igitur quicquam					tamquam hostes, neque bonorum sociorum defuimus officio,				sed a vobis prohibiti praestare non potuimus   ‘quid igitur? nihilne factum neque dictum est in				civitate vestra, Rhodii, quod nolletis, quo merito offenderetur populus Romanus?’				hic iam non, quod factum est, defensurus sum — non adeo				insanio —, sed publicam causam a privatorum culpa segregaturus   nulla est civitas, quae non et improbos cives aliquando				et imperitam multitudinem semper habeat   etiam				apud vos fuisse audivi, qui adsentando multitudini grassarentur, et secessisse				aliquando a vobis plebem nec in potestate vestra rem publicam fuisse   si hoc in hac				tam bene morata civitate accidere potuit, mirari quisquam potest aliquos fuisse apud				nos, qui regis amicitiam petentes plebem nostram consiliis depravarent? qui tamen				nihil ultra valuerunt, quam ut in officio 				cessaremus   non praeteribo id, quod gravissimum				est in hoc bello crimen civitatis nostrae: legatos eodem tempore et ad vos et ad				Persea de pace misimus, quod infelix consilium furiosus, ut postea audivimus,					 orator stultissimum fecit, quem sic locutum				constat, tamquam C Popilius legatus Romanus, quem ad summovendos a				bello Antiochum et Ptolemaeum reges misistis, loqueretur   sed tamen ea sive superbia, sive stultitia appellanda est, eadem, quae				apud vos, et apud Persea fuit   tam civitatium				quam singulorum hominum mores sunt; gentes quoque aliae iracundae, aliae audaces,				quaedam timidae, in vinum, in Venerem proniores aliae sunt  Atheniensium populum fama est celerem et supra vires				audacem esse ad conandum, Lacedaemoniorum cunctatorem et vix in ea, quibus fidit,				ingredientem   non negaverim et totam Asiae regionem inaniora parere ingenia				et  nostrorum tumidiorem sermonem esse, quod				excellere inter finitimas civitates videamur, et id ipsum non tam viribus nostris				quam vestris honoribus ac iudiciis   satis quidem				et tunc in praesentia castigata illa legatio erat, cum tam tristi responso vestro				dimissa  si tum parum ignominiae pensum est, haec certe tam miserabilis ac supplex				legatio etiam insolentioris, quam illa fuit, legationis satis magnum piaculum esset 					 superbiam, verborum praesertim, iracundi				oderunt, prudentes inrident, utique si inferioris adversus superiorem est; capitali				poena nemo umquam dignam iudicavit   id enim vero				periculum erat, ne Romanos Rhodii contemnerent  etiam deos aliqui verbis				ferocioribus increpant, nec ob id quemquam fulmine ictum audimus   quid igitur superat, quod purgemus, si nec factum hostile				ullum nostrum est, et verba tumidiora legati offensionem				aurium, non  perniciem civitatis meruerunt?					 voluntatis nostrae tacitae velut litem				aestimari vestris inter vos sermonibus audio, patres conscripti: favisse nos regi et				illum vincere maluisse, ideo bello persequendos esse credunt alii vestrum;					alii voluisse quidem nos hoc, non tamen ob id bello				persequendos esse: neque moribus neque legibus ullius civitatis ita conparatum esse,				ut, si qui velit inimicum perire, si nihil fecerit, quo id fiat, capitis damnetur 					 his, qui nos poena, non crimine liberant,				gratiam quidem habemus; ipsi nobis hanc dicimus legem: si omnes voluimus, quod				arguimur, non distinguimus voluntatem a facto;  omnes plectamur; si alii principum				nostrorum vobis, alii regi faverunt, non postulo, ut propter nos, qui partium				vestrarum fuimus, regis fautores salvi sint: 				illud deprecor, ne nos propter illos pereamus   non				estis vos illis infestiores, quam civitas est ipsa; et hoc quia sciebant, plerique				eorum aut profugerunt aut mortem sibi consciverunt, alii damnati a nobis in				potestate vestra erunt, patres conscripti   ceteri				Rhodii sicut gratiam nullam meriti hoc bello, ita ne poenam quidem sumus  priorum				nostrorum bene factorum cumulus hoc, quod nunc cessatum in officio est, expleat 					 cum tribus regibus gessistis bella per hos				annos; ne plus obsit nobis, quod uno bello cessavimus, quam quod duobus bellis pro				vobis pugnavimus  Philippum, Antiochum, Persea				tamquam tris sententias ponite; duae nos absolvunt, una dubia est; ut gravior sit,				illi de nobis si iudicarent, damnati essemus: vos iudicatis,				patres conscripti, sit Rhodus in terris an funditus deleatur   non enim de				bello deliberatis, patres conscripti, quod inferre potestis, gerere non						potestis, cum nemo Rhodiorum arma				adversus vos laturus sit  si perseverabitis in ira,					 tempus a vobis petemus, quo hanc funestam				legationem domum referamus  omnia libera capita, quidquid Rhodiorum virorum				feminarum est,  cum omni pecunia nostra naves				conscendemus ac relictis penatibus publicis privatisque Romam veniemus et omni auro				et argento, quidquid publici, quidquid privati est, in				comitio, in vestibulo curiae vestrae cumulato, corpora nostra coniugumque ac				liberorum vestrae potestati permittemus hic passuri, quodcumque patiendum erit;					 procul ab oculis nostris urbs nostra				diripiatur, incendatur   hostis Rhodios esse				Romani iudicare possunt  ; est enim et nostrum aliquod de nobis iudicium, quo				numquam iudicabimus nos vestros hostis, nec quicquam hostile, etiam si omnia				patiemur, faciemus ’