./data/phi0914/phi00139/phi0914.phi00139.perseus-lat1.xml
Marcius est missus, iussus idem in Peloponneso sociorum res aspicere  nam       ibi quoque et ex  veteribus discordiis residui motus erant, et Messene desciverat a       concilio Achaico   cuius belli et causas et       ordinem si expromere velim, inmemor sim propositi, quo statui non ultra       adtingere externa, nisi qua Romanis cohaererent rebus:  eventus memorabilis est, quod, cum bello       superiores essent Achaei, Philopoemen praetor eorum capitur ad praeoccupandam       Coronen, quam hostes petebant, profectus atque ibi in       valle iniqua cum equitibus paucis obpressus         ipsum potuisse effugere Thracum Cretensiumque auxilio tradunt; sed pudor       relinquendi equites, nobilissimos gentis, ab ipso nuper lectos, tenuit             quibus dum locum ad evadendas angustias       cogendo ipse agmen praebet, sustinens impetus hostium, prolapso equo et suo ipse       casu et onere equi super eum ruentis haud multum afuit, quin exanimaretur,       septuaginta annos iam natus et diutino morbo,        ex quo tum primum reficiebatur, viribus admodum adtenuatis   iacentem hostes superfusi       obpresserunt; cognitumque primum a verecundia memoriaque meritorum haud  secus quam ducem suum adtollunt reficiuntque et ex valle devia in viam       portant, vix sibimet ipsi prae necopinato gaudio credentes;  pars nuntios Messenen praemittunt, debellatum esse,       Philopoemenem captum adduci   primum adeo       incredibilis visa res, ut non pro vano modo, sed vix pro sano nuntius audiretur        deinde ut super alium alius idem omnes adfirmantes veniebant, tandem facta       fides;  et priusquam adpropinquare urbi satis       scirent, ad spectaculum omnes simul liberi ac servi, pueri quoque cum feminis,       effunduntur  itaque clauserat portam turba, dum pro se quisque, nisi ipse oculis       suis credidisset, vix pro comperta tantam rem habiturus videretur   aegre submoventes obvios intrare portam, qui       adducebant Philopoemenem, potuerunt  aeque conferta turba iter reliquum       clauserat;  et cum pars maxima exclusa a       spectaculo esset, theatrum repente, quod propinquum viae erat, compleverunt et,       ut eo adduceretur in conspectum populi, una voce omnes exposcebant   magistratus et principes veriti, ne quem motum       misericordia praesentis tanti viri faceret, cum alios verecundia pristinae       maiestatis conlatae praesenti fortunae, alios recordatio ingentium meritorum       motura esset, procul in conspectu eum statuerunt, deinde raptim ex oculis       hominum abstraxerunt dicente praetore Dinocrate,  esse, quae pertinentia ad summam       belli percunctari eum magistratus vellent  inde abducto eo in curiam et senatu            vocato consultari coeptum   iam invesperascebat, et non modo cetera, sed       ne in proximam quidem noctem ubi satis tuto custodiretur, expediebant             obstupuerant ad magnitudinem pristinae       eius fortunae virtutisque, et neque ipsi domum recipere custodiendum audebant       nec cuiquam uni custodiam eius satis credebant   admonent deinde quidam esse thesaurum publicum sub terra, saxo quadrato       saeptum  eo vinctus demittitur, et saxum ingens, quo operitur, machina       superinpositum est   ita loco potius quam       homini cuiquam credendam custodiam rati lucem insequentem expectaverunt             postero die multitudo quidem integra,       memor pristinorum eius in civitatem meritorum, parcendum ac per eum remedia       quaerenda esse praesentium malorum censebant;        sed defectionis auctores, quorum in manu res publica erat, in secreto       consultantes omnes ad necem eius consentiebant, sed, utrum maturarent an       differrent, ambigebatur   vicit pars avidior       poenae; missusque qui venenum ferret  accepto poculo nihil aliud locutum ferunt       quam quaesisse, si incolumis Lycortas—is alter imperator Achaeorum erat—            equitesque evasissent  postquam       dictum est incolumes esse, “bene habet” inquit, et poculo inpavide  exhausto haud ita multo post exspiravit   non diuturnum mortis eius gaudium auctoribus crudelitatis fuit  victa namque       Messene bello exposcentibus Achaeis dedidit noxios, ossaque reddita       Philopoemenis sunt et sepultus ab universo Achaico est concilio, adeo omnibus       humanis congestis honoribus, ut ne divinis quidem abstineretur   ab scriptoribus rerum Graecis Latinisque tantum huic       viro tribuitur, ut a quibusdam eorum, velut ad insignem notam huius anni,       memoriae mandatum sit, tres claros imperatores eo anno decessisse, Philopoemenem       Hannibalem P Scipionem    adeo in aequo eum duarum       potentissimarum gentium summis imperatoribus posuerunt