./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
Hannibal patria profugus pervenerat ad Antiochum,       sicut ante dictum est, et erat apud regem in magno honore, nulla alia arte, nisi       quod volutanti diu consilia de Romano bello nemo aptior super tali re particeps       esse sermonis poterat   sententia eius una       atque eadem semper erat, ut in Italia bellum gereretur: Italiam et commeatus et       militem praebituram externo hosti;  si nihil       ibi moveatur, liceatque populo Romano viribus et copiis Italiae extra Italiam       bellum gerere, neque regem neque gentem ullam parem Romanis esse   sibi centum tectas naves et decem milia peditum,       mille equites deposcebat: ea se classe primum Africam petiturum; magno opere       confidere et Carthaginienses ad rebellandum ab se compelli posse;  si illi cunctentur, se aliqua parte       Italiae excitaturum Romanis bellum  regem cum ceteris omnibus  transire in Europam debere et in aliqua parte Graeciae copias continere       neque traicientem et, quod in speciem famamque belli satis sit, paratum       traicere   in hanc sententiam cum adduxisset regem,       praeparandos sibi ad id popularium animos ratus litteras, ne quo casu       interceptae palam facerent conata, scribere non est ausus;  Aristonem quendam Tyrium nanctus Ephesi expertusque       sollertiam levioribus ministeriis, partim donis, partim spe praemiorum oneratum,       quibus etiam ipse rex adnuerat, Carthaginem cum mandatis mittit   edit nomina eorum, quibus conventis opus esset;       instruit etiam secretis notis, per quas haud dubie agnoscerent sua mandata esse             hunc Aristonem Carthagine obversantem non       prius amici quam inimici Hannibalis, qua de causa venisset, cognoverunt             et primo in circulis conviviis celebrata       sermonibus res est;  deinde in senatu quidam       nihil actum esse dicere exilio Hannibalis, si absens quoque novas moliri res et       sollicitando animos hominum turbare statum civitatis posset;  Aristonem quendam, Tyrium advenam, instructum       mandatis ab Hannibale et rege Antiocho venisse; certos homines cotidie cum eo       secreta colloquia serere; in occulto coqui, quod mox in omnium perniciem       erupturum esset   conclamare omnes vocari       Aristonem debere, et quaeri, quid venisset, et, nisi expromeret, cum legatis       Romam mitti; satis pro temeritate unius hominis suppliciorum pensum esse;            privatos suo periculo peccaturos; rem       publicam non extra  noxam modo sed etiam extra famam noxae conservandam esse   vocatus Ariston purgare sese et firmissimo       propugnaculo uti, quod litterarum nihil ad quemquam attulisset;  ceterum nec causam adventus satis expediebat et in       eo maxime haesitabat, quod cum Barcinae solum factionis hominibus collocutum eum       arguebant   orta inde altercatio est aliis pro       speculatore comprehendi iam et custodiri iubentibus, aliis negantibus       tumultuandi causam esse;  mali rem exempli       esse de nihilo hospites corripi; idem Carthaginiensibus et Tyri et in aliis       emporiis, quo frequenter commeent, eventurum         dilata eo die res est  Ariston Punico ingenio inter Poenos usus tabellas       conscriptas celeberrimo loco super sedem cotidianam magistratuum prima vespera       suspendit, ipse de tertia vigilia navem conscendit et profugit   postero die cum sufetes ad ius dicendum       consedissent, conspectae tabellae demptaeque et lectae  scriptum erat Aristonem       privatim ad neminem, publice ad seniores—ita senatum vocabant—mandata habuisse             publicato crimine minus intenta de       paucis quaestio erat; mitti tamen legatos Romam, qui rem ad consules et senatum       deferrent, placuit, simul qui de iniuriis Masinissae quererentur