./data/phi0914/phi00137/phi0914.phi00137.perseus-lat1.xml
AureliusCotta legatus L Scipionis cum Antiochi regis legatis et Eumenes rex Rhodiique Romam venerunt             Cotta in senatu primum, deinde in contione       iussu patrum, quae acta in Asia essent, exposuit  supplicatio inde in triduum       decreta est, et quadraginta maiores hostiae immolari iussae   tum omnium primum Eumeni senatus datus est  is cum breviter       et egisset gratias patribus, quod obsidione se ac fratrem exemissent regnumque       ab iniuriis Antiochi vindicassent, et gratulatus esset,  quod terra marique res prospere gessissent, quodque regem       Antiochum fusum fugatumque et exutum castris prius Europa, post et Asia, quae       cis Taurum montem est, expulissent,  sua deinde       merita malle eos ex imperatoribus suis legatisque quam se commemorante       cognoscere dixit   haec approbantibus cunctis       iubentibusque dicere ipsum, omissa in id verecundia, quid  sibi ab senatu populoque Romano tribui aequum censeret: propensius       cumulatiusque, si quo possit, prout eius merita sint, senatum facturum,            ad ea rex, si ab aliis sibi praemiorum       optio deferretur, libenter, data modo facultate consulendi senatum Romanum,       consilio amplissimi ordinis usurum fuisse, ne quid aut immoderate cupisse aut       petisse parum modeste videri posset;  verum       enimvero cum ipsi daturi sint, multo magis munificentiam  eorum in se fratresque suos ipsorum arbitrii debere esse       nihil hac oratione eius patres conscripti deterriti sunt, quo minus dicere ipsum       iuberent, et, cum aliquamdiu hinc indulgentia hinc modestia inter permittentis       in vicem non magis mutua quam inexplicabili facilitate certatum esset, Eumenes       ex templo excessit   senatus in eadem perstare       sententia, ut absurdum esse diceret ignorare regem, quid sperans aut petens       venerit; quae accommodata regno suo sint, ipsum optime scire; Asiam longe melius       quam senatum nosse; revocandum igitur et cogendum, quae vellet quaeque sentiret,       expromere   reductus a praetore in templum rex et dicere       iussus “perseverassem” inquit “tacere, patres conscripti, nisi Rhodiorum       legationem mox vocaturos vos scirem, et illis auditis mihi necessitatem fore       dicendi   quae  quidem eo difficilior oratio erit, quod ea postulata eorum futura sunt,       ut non solum nihil, quod contra me sit, sed ne quod ad ipsos quidem proprie       pertineat, petere videantur   agent enim causam       civitatium Graecarum, et liberari eas dicent debere  quo impetrato, cui dubium       est, quin et a nobis aversuri sint non eas modo civitates, quae liberabuntur,       sed etiam veteres stipendiarias nostras,  ipsi       autem tanto obligatos beneficio verbo socios, re vera subiectos imperio et       obnoxios habituri sint?  et, si dis placet, cum       has tantas opes affectabunt, dissimulabunt ulla parte id ad se pertinere; vos       modo id decere et conveniens esse ante factis dicent   haec vos ne decipiat oratio,       providendum vobis erit, neve non solum inaequaliter alios nimium deprimatis ex       sociis vestris,  alios praeter modum extollatis, sed etiam ne, qui adversus vos arma       tulerint, in meliore statu sint, quam socii et amici vestri quod ad me attinet,            in aliis rebus cessisse intra finem iuris       mei cuilibet videri malim, quam nimis pertinaciter in obtinendo eo tetendisse;       in certamine autem amicitiae vestrae, benevolentiae erga vos, honoris, qui a       vobis habebitur, minime aequo animo vinci possum  hanc ego maximam hereditatem a       patre accepi, qui primus omnium Asiam Graeciamque incolentium in  amicitiam venit vestram eamque perpetua et constanti       fide ad extremum vitae finem perduxit;  nec       animum dumtaxat vobis fidelem ac bonum praestitit, sed omnibus interfuit bellis,       quae in Graecia gessistis, terrestribus navalibus, omni genere commeatuum, ita       ut nemo sociorum vestrorum ulla parte aequari posset, vos adiuvit;  postremo, cum Boeotos ad societatem vestram       hortaretur, in ipsa contione intermortuus haud multo post exspiravit   huius ego vestigia ingressus voluntati quidem et       studio in colendis vobis adicere — etenim inexsuperabilia haec erant — nihil       potui;  rebus ipsis meritisque et impensis       officiorum ut superare possem,  fortuna tempora Antiochus et bellum in Asia gestum praebuerunt materiam             rex Asiae et partis Europae Antiochus       filiam suam in matrimonium mihi dabat; restituebat extemplo civitates, quae       defecerant a nobis; spem magnam in posterum amplificandi regni faciebat, si       secum bellum adversus vos gessissem   non       gloriabor eo, quod nihil in vos deliquerim; illa potius, quae vetustissima domus       nostrae vobiscum amicitia digna sunt, referam   pedestribus navalibusque copiis, ut nemo sociorum vestrorum me aequiperare       posset, imperatores vestros adiuvi; commeatus terra marique suppeditavi;       navalibus proeliis, quae multis locis facta sunt, omnibus adfui; nec labori meo       nec periculo usquam peperci   quod miserrimum       est in bello, obsidionem passus sum, Pergami inclusus cum discrimine ultimo       simul vitae regnique   liberatus deinde       obsidione, cum alia parte Antiochus alia Seleucus circa arcem regni mei castra       haberent, relictis meis rebus tota classe ad Hellespontum L Scipioni consuli vestro occurri, ut eum in traiciendo exercitu adiuvarem             posteaquam in Asiam exercitus vester est       transgressus, numquam a consule abscessi; nemo miles Romanus magis adsiduus in       castris fuit vestris quam ego fratresque mei; nulla expeditio, nullum equestre       proelium sine me factum est;  in acie ibi steti, eam partem sum       tutatus, in qua me consul esse voluit  non sum hoc dicturas, patres  conscripti: quis hoc bello meritis erga vos mecum comparari potest?            ego nulli omnium neque populorum neque       regum, quos in magno honore habetis, non ausim me comparare   Masinissa hostis vobis ante quam socius fuit, nec incolumi       regno cum auxiliis suis, sed extorris, expulsus, amissis omnibus copiis, cum       turma equitum in castra confugit vestra:        tamen eum, quia in Africa adversus Syphacem et Carthaginiensis fideliter atque       impigre vobiscum stetit, non in patrium solum regnum restituistis, sed adiecta       opulentissima parte Syphacis regni praepotentem inter Africae reges fecistis             quo tandem igitur nos praemio atque       honore digni apud vos sumus, qui numquam hostes, semper socii fuimus?  pater, ego, fratres mei non in Asia tantum, sed       etiam procul ab domo in Peloponneso in Boeotia in Aetolia, Philippi Antiochi       Aetolico bello, terra marique pro vobis arma tulimus   quid ergo postulas? dicat aliquis  ego, patres conscripti,       quoniam dicere utique volentibus vobis parendum est, si vos ea mente ultra Tauri       iuga emostis Antiochum, ut ipsi teneretis eas terras, nullos accolas nec       finitimos habere quam vos malo,  nec ulla re       alia tutius stabiliusque regnum meum futurum spero;  sed si vobis decedere inde atque deducere exercitus in       animo est, neminem digniorem esse ex sociis vestris, qui bello a vobis parta       possideat, quam me dicere ausim   at enim magnificum est liberare       civitates servas  ita opinor, si nihil hostile adversus vos fecerunt; sin autem       Antiochi partis fuerunt, quanto est vestra prudentia et aequitate dignius sociis       bene meritis quam hostibus vos consulere? “