./data/phi0474/phi053/phi0474.phi053.perseus-lat1.xml
1, 2 § 1–7), contra rationem Stoicam		a  Q  fratre libro superiore explanatam et defensam disputare		instituit  Initium facit a Carneadis argumento nullam esse divinationem censentis, quod nulla sit divinationis tamquam materies  Nullam enim esse divinationem neque earum rerum,		quae sensibus percipiantur, neque earum, quae arte tractentur,		neque earum, quae in re publica versentur (cap  3, 4 § 8–12) 		Praeterea non concedendum videri divinationem esse praedictionem et praesensionem rerum fortuitarum; primum enim		ventos, eventus morborum, multa alia esse fortuita, non tamen		e Stoicorum mente divinationi subiecta; deinde si fortuita dicantur, quae neque ratione neque arte provideri possint, quod		in fortuna posita sint, nullam posse earum rerum esse praesensionem  Sin autem Stoici negent esse fortunam et omnia,		quae sint quaeque futura sint, ex omni aeternitate fataliter		definita esse iudicent, nihil prodesse divinationem (cap  5–8		§ 12–21), et vero inutilem hominibus esse futurarum rerum		scientiam (cap  9 § 22–24), et quod dicant mala omnia ad ferendum leviora fore rebus divinis procuratis, nihil id esse, quod		si nihil fiat extra fatum, nihil levari re divina possit (cap  10		§ 25, 26)  Deinceps singula divinationis genera, quae (cap  11		§ 26, 27) denuo partitur, refutare adgreditur  Ac de haruspicina quidem disputat, id est de extis (cap  12–16 § 28–37)		de fulguribus (cap  17–21 § 38–49), de ostentis (cap  22–32		§ 49–69)  Deinde monstrat, quam vana sint auspicia (cap 		33–40 § 70–84)  Tum de sortibus agit (cap  41 § 85–87) et		de Chaldaeorum praedictionibus astrologicis earumque vanitate		(cap  42–47 § 87–99)  Quae reliqua sunt duo naturalis divinationis genera (cap  48 § 100), alterum praedictionis furore		quodam natae, quo etiam librorum Sibyllinorum aliorumque		oraculorum sortes et vaticinia refert (cap  49–57 § 101–118),		somniorum alterum (cap  58–71 § 119–142) attingit  In disputationis conclusione religionem tuendam, sed confutandam superstitionem esse graviter admonet (cap  72 § 148–150)