./data/phi0914/phi00138/phi0914.phi00138.perseus-lat1.xml
Scipioni illuxit  post quem cum invidiam et certamina cum tribunis       prospiceret, die longiore prodicta in Literninum concessit certo consilio, ne ad       causam dicendam adesset   maior animus et       natura erat ac maiori fortunae adsuetus, quam ut reus esse sciret et summittere       se in humilitatem causam dicentium   ubi dies       venit citarique absens est coeptus, L Scipio morbum causae esse, cur abesset, excusabat  quam excusationem cum       tribuni,  qui diem dixerant, non  acciperent, et ab eadem superbia non venire ad causam dicendam       arguerent, qua iudicium et tribunos plebis et contionem reliquisset, et,            quibus ius sententiae de se dicendae et       libertatem ademisset, his comitatus, velut captos trahens, triumphum de populo       Romano egisset secessionemque eo die in Capitolium a tribunis plebis fecisset:            — “habetis ergo temeritatis illius       mercedem; quo duce et auctore nos reliquistis,  ab eo ipsi relicti estis, et tantum       animorum in dies nobis decrescit, ut, ad quem ante annos septemdecim exercitum       et classem habentem tribunos plebis aedilemque mittere in Siciliam ausi sumus,       qui prenderent eum et Romam reducerent, ad eum privatum ex villa sua extrahendum       ad  causam dicendam mittere non audeamus‘        —; tribuni plebis appellati ab L Scipione ita decreverunt: si morbi causa excusaretur, sibi placere accipi eam       causam diemque a collegis prodici   tribunus       plebis eo tempore Ti SemproniusGracchus erat, cui inimicitiae cum P Scipione intercedebant  is, cum vetuisset nomen suum decreto collegarum       adscribi, tristioremque omnes sententiam expectarent, ita decrevit:  cum L Scipio excusasset morbum esse causae fratri, satis id sibi videri; se           P Scipionem , priusquam Romam redisset, accusari non passurum; tum quoque, si se       appellet, auxilio ei futurum, ne causam dicat:  ad id fastigium rebus gestis, honoribus populi Romani P Scipionem deorum hominumque consensu pervenisse, ut sub Rostris reum stare et       praebere aures adolescentium conviciis populo Romano magis deforme quam ipsi       sit   adiecit decreto indignationem:  sub pedibus vestris stabit, tribuni, domitor ille Africae Scipio ? ideo       quattuor nobilissimos duces Poenorum in Hispania,  quattuor exercitus fudit fugavit; ideo Syphacem cepit,       Hannibalem devicit, Carthaginem vectigalem nobis fecit, Antiochum —  recepit enim fratrem consortem huius gloriae           L Scipio — ultra Tauri iuga emovit, ut duobus Petilliis succumberet, vos de           P Africano palmam peteretis ? nullisne meritis suis,  nullis vestris honoribus  umquam in arcem tutam et       velut sanctam clari viri pervenient, ubi, si non venerabilis, inviolata saltem       senectus eorum considat?  “ movit et decretum       et adiecta oratio non ceteros modo, sed ipsos etiam accusatores, et       deliberaturos se, quid iuris sui et officii esset, dixerunt   senatus deinde concilio plebis dimisso haberi est coeptus        ibi gratiae ingentes ab universo ordine, praecipue a consularibus senioribusque,           Ti Graccho actae sunt, quod rem publicam privatis simultatibus potiorem       habuisset,  et Petillii vexati sunt probris, quod       splendere aliena invidia voluissent et  spolia ex Africani triumpho peterent         silentium deinde de Africano fuit  vitam Literni egit sine desiderio urbis;       morientem rure eo ipso loco sepeliri se iussisse ferunt monumentumque ibi       aedificari, ne funus sibi in ingrata patria fieret   vir memorabilis; bellicis tamen quam pacis artibus       memorabilior,  prima pars vitae quam postrema fuit, quia in iuventa bella       adsidue gesta, cum senecta res quoque defloruere, nec praebita est materia       ingenio   quid ad primum consulatum secundus,       etiam si censuram adicias? quid Asiatica legatio, et valetudine adversa inutilis       et filii casu deformata et post reditum necessitate aut subeundi iudicii aut       simul cum patria deserendi?  Punici tamen belli perpetrati, quo       nullum neque maius neque periculosius Romani gessere, unus praecipuam gloriam       tulit