./data/stoa0040/stoa011/stoa0040.stoa011.perseus-lat1.xml
Horum itaque amorem perniciosissimum poenarumque plenissimum vera et divina philosophia monet frenare atque sopire, ut se toto animus, etiam dum hoc corpus agit, in ea, quae semper eiusdem modi sunt neque peregrino pulchro placent, feratur atque aestuet  Quae cum ita sint et cum te verum ac simplicem, qualis sine ulla sollicitudine amari potes, in semet ipsa mens videat, fatemur tamen congressum istum atque conspectum tuum, cum a nobis corpore discedis locisque seiungeris, quaerere nos eoque, dum licet, cupere fratribus  Quod profecto vitium, si te bene novi, amas in nobis et, cum omnia bona optes carissimis et familiarissimistuis, ab hoc eos sanare metuis  Si autem tam potenti animo es, ut et agnoscere hunc laqueum et eo captos inridere valeas, ne tu magnus atque alius  Ego quidem quamdiu desidero absentem, desiderari me volo  Invigilo tamen, quantum queo, et nitor, ut nihil amem, quod abesse a me invito potest  Quod dum officio, commoneo te interim, qualiscumque sis, inchoatam tecum disputationem perficiendam, si curae nobismet ipsis sumus  Nam eam cum Alypio perfici nequaquam sinerem, etiam si vellet  Non vult autem; non enim est humanitatis eius non mecum operam dare, ut in quam multis possemus litteris te nobiscum teneamus nescio qua necessitate fugientem