./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
pluribus modis se petitum criminatus est et omnes insidiarum       vias in unum diem contulit   volui interdiu eum post lustrationem,       cum concurrimus, et quidem, si diis placet,  lustrationum die, occidere; volui, cum ad cenam invitavi, veneno       scilicet tollere; volui, cum comisatum gladiis adcincti me secuti sunt, ferro       interficere   tempora quidem qualia sint ad       parricidium electa vides, lusus, convivii, comisationis  quid? dies qualis? quo       lustrans exercitus, quo inter divisam victimam, praelatis omnium, qui umquam       fuere, Macedoniae regum armis regiis, duo soli tua tegentes latera, pater,       praevecti sumus et secutum est Macedonum agmen—  ,hoc ego, etiam si quid antea admisissem piaculo dignum, lustratus et       expiatus sacro, tum cum maxime in hostiam itineri nostro circumdatam intuens,       parricidium, venena, gladios in comisationem praeparatos volutabam in animo, ut       quibus aliis deinde sacris contaminatam omni scelere mentem expiarem?  sed caecus criminandi cupiditate animus, dum omnia       suspecta efficere vult, aliud alio confundit         nam si veneno te inter cenam tollere volui, quid minus aptum fuit quam pertinaci       certamine et concursu iratum te efficere, ut merito, sicut fecisti invitatus ad       cenam abnueres?  cum autem iratus negasses,       utrum, ut placarem te, danda opera fuit, ut aliam quaererem occasionem, quoniam       semel venenum paraveram,  an ab illo consilio       velut transiliendum ad aliud fuit, ut ferro te, et quidem eo die, per speciem       comisationis occiderem?  quo deinde modo, si te metu  mortis credebam cenam evitasse meam, non ab eodem metu comisationem       quoque evitaturum existimabam?”