./data/stoa0162/stoa004/stoa0162.stoa004.perseus-lat2.xml
O desertum Christi floribus vernans! O solitudo, in qua illi nascuntur lapides, de quibus in Apocalypsi civitas magni regis extruitur! O heremus  familiari Deo gaudens! Quid agis, frater, in saeculo, qui maior es mundo? Quam diu te tectorum umbraepremunt? Quam diu fumeus harum urbium carcer includit? Crede mihi, nescio quid plus lucis aspicio  Libet sarcina carnis abiecta ad purum aetheris volare fulgorem  Paupertatem times? sed beatos pauperes Christus appellat  Labore terreris? sed nemo athleta sine sudoribus coronatur  De cibo cogitas? sed fides famem non sentit  Super nudam metuis humum exesa ieiuniis membra confidere? sed dominus tecum iacet  Squalidi capitis horret inculta caesaries? sed caput tuum Christus est  Infinita heremi vastitas terret? sed tu paradisum mente deambula  Quotienscumque illuc cogitatione conscendens, totiens in heremo non eris  Scabra sine balneis adtrahitur cutis? sed qui in Christo semel lotus est, non illi necesse est iterum lavare  Et, ut breviter, ad cuncta apostolum audias respondentem: Non sunt condignae passiones huius saeculi ad superventuram gloriam, quae revelabitur in nobis  Delicatus es, carissime, si et hic vis gaudere cum saeculo et postea regnare cum Christo