./data/phi0588/abo025/phi0588.abo025.perseus-lat2.xml
ut Antonius rediit in   Italiam, nemo non magno in periculo Atticum putarat propter intimam familiaritatem Ciceronis   et Bruti   itaque ad adventum imperatorum de foro   decesserat, timens proscriptionem, latebatque apud PubliumP    Volumnium, cui, ut ostendimus, paulo ante opem tulerat (tanta varietas iis temporibus fuit   fortunae, ut modo hi, modo illi in summo essent aut fastigio aut periculo), habebatque secum     QuintumQ  Gellium Canum, aequalem simillimumque sui   hoc quoque Attici bonitatis exemplum, quod cum eo, quem puerum in   ludo cognorat, adeo coniuncte vixit, ut ad extremam aetatem amicitia eorum creverit       Antonius autem, etsi tanto odio ferebatur in Ciceronem,   ut non solum ei sed etiam omnibus eius amicis esset inimicus eosque vellet proscribere   multis hortantibus, tamen Attici memor fuit officii et ei, cum requisisset, ubinam esset,   sua manu scripsit, ne timeret statimque ad se veniret: se eum et eius causa Canum de   proscriptorum numero exemisse  ac ne quod periculum incideret, quod noctu fiebat, praesidium   ei misit   sic Atticus in summo timore non solum sibi, sed   etiam ei, quem carissimum habebat, praesidio fuit neque enim suae solum a quoquam     auxilium petiit salutis, sed coniuncti, ut appareret nullam seiunctam sibi ab eo   velle fortunam   quodsi gubernator praecipua laude   effertur, qui navem ex hieme marique scopuloso servat, cur non singularis eius existimetur   prudentia, qui ex tot tamque gravibus procellis civilibus ad incolumitatem pervenit?