./data/phi0914/phi00142/phi0914.phi00142.perseus-lat1.xml
in litteris eadem sententia ad omnis erat, conlocutum       se cum Romanorum legatis; quae audisset quaeque dixisset, ita disposita, ut       superior fuisse in disceptatione videri posset   apud Rhodios legati addiderunt, confidere pacem futuram, auctoribus enim       Marcio atque Atilio missos Romam legatos  si pergerent Romani contra foedus       movere bellum, tum omni gratia, omni ope enitendum fore Rhodiis, ut reconcilient       pacem:  si nihil deprecando proficiant, id       agendum, ne omnium rerum ius ac potestas ad unum populum perveniat  cum       ceterorum id interesse, tum praecipue Rhodiorum, quo plus inter alias civitates       dignitate atque opibus excellant; quae serva atque obnoxia fore, si nullus alio       sit quam ad Romanos respectus   magis et       litterae et verba legatorum benigne sunt audita quam momentum ad mutandos animos       habuerunt; potentior esse partis melioris auctoritas coeperat   responsum ex decreto est optare pacem       Rhodios; si bellum esset, ne quid ab Rhodiis speraret aut peteret rex, quod            veterem amicitiam, multis magnisque meritis pace belloque partam,       diiungeret sibi ac Romanis   ab Rhodo redeuntes       Boeotiae quoque civitates, [et] Thebas et Coroneam et Haliartum, adierunt,       quibus expressum invitis existimabatur, ut relicta regia societate Romanis       adiungerentur   Thebani nihil moti sunt,       quamquam nonnihil et damnatis principibus et restitutis exulibus succensebant       Romanis   Coronaei et Haliartii favore quodam       insito in reges legatos in Macedoniam miserunt praesidium petentes, quo se       adversus inpotentem superbiam Thebanorum tueri possint   cui legationi responsum ab rege est, praesidium se       propter indutias cum Romanis factas mittere non posse: tamen ita suadere ab       Thebanorum iniuriis, qua possent, ut se vindicarent, ne Romanis praeberent       causam in se saeviendi