./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Dabimus dicendi locum  Tum ego: Speciosa  quidem ista sunt, inquam, oblitaque Rhetoricae ac           Musicae melle dulcedinis; tum tantum, cum audiuntur, oblectant  Sed miseris           malorum altior sensus  est  Itaque cum haec auribus insonare           desierint, insitus animum maeror praegrauat  Et illa: Ita  est, inquit  Haec enim nondum morbi tui remedia sed adhuc contumacis aduersum              curationem doloris fomenta quaedam sunt  Nam quae in profundum sese              penetrant, cum tempestiuum fuerit admouebo  Verumtamen ne te existimari              miserum uelis, an  numerum modumque              tuae felicitatis oblitus es?Taceo quod desolatum parente summorum te uirorum cura suscepit              delectusque in affiniatem principum ciuitatis, quod pretiosissimum              propinquitatis genus est, prius carus quam proximus esse coepisti                   Quis non te felicissimum cum tanto              splendore socerorum, cum coniugis pudore, cum masculae quoque prolis              opportunitate praedicauit? Praetereo, libet enim praeterire communia,              sumptas in adulescentia negatas senibus dignitates; ad singularem              felicitate tuae  cumulum uenire              delectat  Si quis rerum mortalium fructus ullum beatitudinis pondus              habet, poteritne illius memoria lucis quantalibet ingruentium malorum              mole deleri, cum duos pariter consules liberos tuos domo prouehi sub              frequentia patrum, sub plebis               alacritate uidisti, cum eisdem in curia curules in-sidentibus tu regiae              laudis orator ingenii gloriam facundiaeque meruisti, cum in circo duorum              medius consulum circumfusae multitudinis expectationem triumphali              largitione satiasti? Dedisti ut opinor  uerba fortunae, dum te illa demulcet, dum te ut               delicias suas fouet  Munus quod nulli umquam priuato commodauerat              abstulisti  Visne igitur cum fortuna calculum ponere? Nunc te primum              liuenti oculo praestrinxit  Si numerum modumque laetorum  tristiumue consideres, adhuc te felicem              negare non possis  Quod si idcirco te fortunatum esse non aestimas,              quoniam quae tunc laeta uidebantur abierunt, non est quod te miserum              putes, quoniam quae nunc creduntur maesta praetereunt  An tu in hanc                  uitae scaenam nunc primum subitus              hospesque uenisti? VI Iamne humanis rebus inesse constantiam reris, cum              ipsum saepe hominem uelox hora dissoluat? Nam etsi rara est fortuitis              manendi fides, ultimus tamen uitae dies mors quaedam fortunae est etiam                  manentis  Quid igitur referre              putas, tune illam moriendo deseras an te illa fugiendo?