./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
M LiuiusC Seruilium consulem qui propior esset arcessendum ut coram eo de pace ageretur       censebat;  cum de re maiore quam quanta ea       esset consultatio incidere non posset, non uideri sibi absente consulum altero       ambobusue eam rem agi satis ex dignitate populi Romani esse  Q Metellus , qui triennio ante consul dictatorque fuerat: cum P Scipio caedendo exercitus agros populando in eam necessitatem hostes       compulisset ut supplices pacem peterent,  et nemo omnium uerius existimare       posset qua mente ea pax peteretur quam qui ante portas Carthaginis bellum       gereret, nullius alterius consilio quam Scipionis accipiendam abnuendamue pacem       esse  M UaleriusLaeuinus , qui bis consul fuerat, speculatores non legatos uenisse arguebat,       iubendosque Italia excedere et custodes cum iis usque ad naues mittendos,       Scipionique scribendum ne bellum remitteret         Laelius Fuluiusque adiecerunt et Scipionem in eo positam habuisse spem pacis si       Hannibal et Mago ex Italia non reuocarentur; ceterum omnia simulaturos       Carthaginienses, duces eos exercitusque exspectantes;  deinde quamuis recentium foederum et deorum omnium oblitos       bellum gesturos  eo magis in Laeuini sententiam discessum   legati pace infecta ac prope sine responso dimissi