./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
optimum visum est       Chalcidem, frustra ab Aetolis nuper temptatam, primum adgredi; et celeritate       magis in eam rem quam magno conatu et apparatu opus esse   itaque cum mille peditibus rex, qui Demetriade secuti       erant, profectus per Phocidem est, et alio itinere principes Aetoli iuniorum       paucis evocatis ad Chaeroniam occurrerunt et decem constratis navibus secuti       sunt   rex ad Salganea castris positis navibus       ipse cum principibus Aetolorum Euripum traiecit, et, cum haud procul portu       egressus esset, magistratus quoque Chalcidensium et principes ante portam       processerunt  pauci utrimque ad colloquium congressi sunt   Aetoli magno opere suadere, ut salva Romanorum amicitia       regem quoque adsumerent socium atque amicum:        neque enim eum inferendi belli, sed liberandae Graeciae causa in Europam       traiecisse, et liberandae re, non verbis et simulatione, quod fecissent Romani;            nihil autem utilius Graeciae civitatibus       esse quam utramque complecti amicitiam; ita enim ab utriusque iniuria tutas       alterius semper praesidio et fiducia fore   nam si non recepissent regem, viderent,       quid patiendum iis extemplo foret, cum Romanorum procul auxilium, hostis       Antiochus, cui resistere suis  viribus non possent, ante portas esset   ad haec Micythio, unus ex principibus, mirari se dixit, ad quos liberandos       Antiochus relicto regno suo in Europam traiecisset:  nullam enim civitatem se in Graecia nosse, quae aut       praesidium habeat, aut stipendium Romanis pendat, aut foedere iniquo adligata       quas nolit leges patiatur:  itaque       Chalcidenses neque vindice libertatis ullo egere, cum liberi sint, neque       praesidio, cum pacem eiusdem populi Romani beneficio et libertatem habeant             amicitiam regis non aspernari, nec       ipsorum Aetolorum  id primum eos pro amicis facturos, si insula excedant atque       abeant:  nam ipsis certum esse non modo non       recipere moenibus, sed ne societatem quidem ullam pacisci nisi ex auctoritate       Romanorum   haec renuntiata regi ad naves, ubi restiterat,       cum essent, in praesentia — neque enim iis venerat copiis, ut vi agere quicquam       posset — reverti Demetriadem placuit   ibi, quoniam primum vanum inceptum       evasisset, consultare cum Aetolis rex, quid deinde fieret  placuit Boeotos Achaeos  Amynandrum regem Athamanum temptare         Boeotorum gentem aversam ab Romanis iam inde a Brachylli morte, et quae secuta       eam fuerant, censebant;  Achaeorum       Philopoemenem principem aemulatione gloriae in bello Laconum infestum invisumque       esse Quinctio credebant   Amynander uxorem       Apamam, filiam Alexandri cuiusdam Megalopolitani, habebat, qui se oriundum a       magno Alexandro ferens filiis duobus Philippum atque Alexandrum et filiae Apamam       nomina inposuerat;  quam regiis inclutam       nuptiis maior ex fratribus Philippus secutus in Athamaniam fuerat   hunc forte ingenio vanum Aetoli et Antiochus       inpulerant in spem Macedoniae regni, quod is vere regum stirpis esset, si       Amynandrum Athamanesque Antiocho coniunxisset   et ea vanitas promissorum non apud       Philippum modo sed etiam apud Amynandrum valuit