./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
Quinctius Elatiae, quo in hiberna reduxerat copias, totum hiemis tempus iure       dicundo consumpsit mutandisque iis, quae aut ipsius Philippi aut praefectorum       eius licentia in civitatibus facta erant, cum suae factionis hominum vires       augendo ius ac libertatem aliorum deprimerent         veris initio Corinthum conventu edicto venit  ibi omnium civitatium legationes       in contionis modum circumfusas est adlocutus,  orsus ab inita primum Romanis       amicitia cum Graecorum gente et  imperatorum, qui ante se in Macedonia fuissent, suisque rebus gestis             omnia cum approbatione ingenti sunt       audita, praeterquam cum ad mentionem Nabidis ventum esset; id minime conveniens       liberanti Graeciam videbatur, tyrannum reliquisse non suae solum patriae gravem,            sed omnibus circa civitatibus metuendum,       haerentem visceribus nobilissimae civitatis  nec ignarus huius habitus animorum       Quinctius,  si sine excidio Lacedaemonis fieri potuisset,       fatebatur pacis cum tyranno mentionem admittendam auribus non fuisse; nunc, cum       aliter quam ruina gravissimae civitatis opprimi non posset,  satius visum esse, tyrannum debilitatum ac totis       prope viribus ad nocendum cuiquam ademptis relinqui, quam intermori       vehementioribus,  quam quae pati posset,       remediis civitatem sinere, in ipsa vindicta libertatis perituram  praeteritorum       commemorationi subiecit,  proficisci sibi in       Italiam atque omnem exercitum deportare in animo esse; Demetriadis Chalcidisque       praesidia intra decimum diem audituros deducta,  Acrocorinthum ipsis extemplo videntibus vacuam Achaeis traditurum, ut omnes       scirent, utrum Romanis an Aetolis mentiri mos esset,  qui male commissam libertatem populo Romano sermonibus distulerint       et mutatos pro Macedonibus Romanos dominos  sed illis nec, quid dicerent, nec,       quid facerent, quicquam umquam pensi fuisse;        reliquas civitates monere, ut ex factis, non ex dictis amicos pensent       intellegantque, quibus credendum et a quibus cavendum sit  libertate modice       utantur; temperatam eam salubrem et singulis et       civitatibus esse,  nimiam, et aliis gravem et ipsis qui            habeant, praecipitem et effrenatam esse   concordiae in civitatibus principes et ordines inter se, et in commune omnes       civitates consulerent  adversus consentientis nec regem quemquam satis validum       nec tyrannum fore;  discordiam et seditionem       omnia opportuna insidiantibus facere, cum pars, quae domestico certamine       inferior sit, externo potius se applicet quam civi cedat   alienis armis partam, externa fide redditam       libertatem sua cura custodirent servarentque, ut populus Romanus dignis datam       libertatem ac munus suum bene positum sciret