./data/phi0914/phi00110/phi0914.phi00110.perseus-lat2.xml
pars imperatorem suum orare ne collegae auxilium, quod acciendum ultro fuerit, sua sponte oblatam sperneretur;              plures abeunti Uolumnio obsistere; obtestari ne prauo cum collega certamine rem publicam prodat: si qua clades incidisset, desertori magis quam deserto noxae fore;              eo rem adductam ut omne rei bene aut secus gestae in Etruria decus dedecusque ad       L Uolumnium  sit delegatum; neminem quaesiturum quae uerba Appi sed quae fortuna exercitus fuerit;              dimitti ab Appio eum sed a re publica et ab exercitu retineri; experiretur modo uoluntatem militum               haec monendo obtestandoque prope restitantes consules in contionem pertraxerunt  ibi orationes longiores habitae in eandem ferme sententiam, in quam inter paucos certatum uerbis fuerat;         et cum Uolumnius, causa superior, ne infacundus quidem aduersus eximiam eloquentiam collegae uisus esset,              cauillansque Appius sibi acceptum referre diceret debere, quod ex muto atque elingui facundum etiam consulem haberent—priore consulatu, primis utique mensibus, hiscere eum nequisse,              nunc iam populares orationes serere—, 'quam mallem' inquit Uolumnius, 'tu a me strenue facere quam ego abs te scite loqui didicissem ' postremo condicionem ferre, quae decretura sit, non orator—neque enim id desiderare rem publicam—sed imperator uter sit melior               Etruriam et Samnium prouincias esse; utram mallet eligeret; suo exercitu se uel in Etruria uel in Samnio rem gesturum               tum militum clamor ortus, ut simul ambo bellum Etruscum susciperent               quo animaduerso consensu Uolumnius 'quoniam in collegae uoluntate interpretanda' inquit 'erraui, non committam ut quid uos uelitis obscurum sit: manere an abire me uelitis clamore significate '              tum uero tantus est clamor exortus ut hostes e castris exciret  armis arreptis in aciem descendunt  et Uolumnius signa canere ac uexilla efferri castris iussit;              Appium addubitasse ferunt cernentem seu pugnante seu quieto se fore collegae uictoriam; deinde ueritum ne suae quoque legiones Uolumnium sequerentur, et ipsum flagitantibus suis signum dedisse               ab neutra parte satis commode instructi fuerunt; nam et Samnitium dux       GelliusEgnatius  pabulatum cum cohortibus paucis ierat suoque impetu magis milites quam cuiusquam              ductu aut imperio pugnam capessebant et Romani exercitus nec pariter ambo ducti nec satis temporis ad instruendum fuit          prius concurrit Uolumnius quam Appius ad hostem perueniret; itaque fronte inaequali concursum est; et uelut sorte quadam mutante adsuetos inter se hostes Etrusci Uolumnio, Samnites parumper cunctati, quia dux aberat, Appio occurrere               dicitur Appius in medio pugnae discrimine, ita ut inter prima signa manibus ad caelum sublatis conspiceretur, ita precatus esse: 'Bellona, si hodie nobis uictoriam duis, ast ego tibi templum uoueo '              haec precatus uelut instigante dea et ipse collegae et exercitus uirtutem aequauit ducis: †imperatoria opera exsequuntur et milites†;              ne ab altera parte prius uictoria incipiat adnituntur  ergo fundunt fugantque hostes, maiorem molem haud facile sustinentes quam cum qua manus conserere adsueti fuerant               urgendo cedentes insequendoque effusos compulere ad castra; ibi interuentu Gelli cohortiumque Sabellarum paulisper recruduit pugna          his quoque mox fusis iam a uictoribus castra oppugnabantur; et cum Uolumnius ipse portae signa inferret, Appius Bellonam uictricem identidem celebrans accenderet militum animos, per uallum, per fossas inruperunt               castra capta direptaque; praeda ingens parta et militi concessa est  septem milia octingenti hostium occisi, duo milia et centum uiginti capti