./data/phi0914/phi0014/phi0914.phi0014.perseus-lat2.xml
negabant consules iam ultra ferri       posse furores tribunicios; uentum iam ad finem esse; domi plus belli concitari       quam foris  id adeo non plebis quam patrum neque tribunorum magis quam consulum       culpa accidere   cuius rei praemium sit in       ciuitate, eam maximis semper auctibus crescere; sic pace bonos, sic bello fieri             maximum Romae praemium seditionum esse;            ideo <eas> singulis uniuersisque       semper honori fuisse  [reminiscerentur quam maiestatem senatus ipsi a patribus       accepissent, quam liberis tradituri essent, ut quem ad modum plebs gloriari       posset auctiorem amplioremque esse ] finem ergo non fieri, nec futuram donec       quam felices seditiones tam honorati seditionum auctores essent   quas quantasque res C Canuleium adgressum  conluuionem gentium, perturbationem auspiciorum       publicorum priuatorumque adferre, ne quid sinceri, ne quid incontaminati sit, ut       discrimine omni sublato nec se quisquam nec suos nouerit   quam enim aliam uim conubia promiscua       habere nisi ut ferarum prope ritu uolgentur concubitus plebis patrumque? ut qui       natus sit ignoret, cuius sanguinis, quorum sacrorum sit; dimidius patrum sit,       dimidius plebis, ne secum quidem ipse concors         parum id uideri quod omnia diuina humanaque turbentur: iam ad consulatum uolgi       turbatores accingi  et primo ut alter consul ex plebe fieret, id modo sermonibus       temptasse; nunc rogari ut seu ex patribus seu ex plebe uelit populus consules       creet  et creaturos haud dubie ex plebe seditiosissimum quemque; Canuleios       igitur Iciliosque consules fore   ne id       Iuppiter optimus maximus sineret regiae maiestatis imperium eo recidere; et se       miliens morituros potius quam ut tantum dedecoris admitti patiantur   certum habere maiores quoque, si diuinassent       concedendo omnia non mitiorem in se plebem, sed asperiorem alia ex aliis       iniquiora postulando cum prima impetrasset futuram,  primo quamlibet dimicationem subituros fuisse potius quam       eas leges sibi imponi paterentur  quia tum concessum sit de tribunis, iterum       concessum esse  <reminiscerentur quam maiestatem senatus ipsi a patribus       accepissent, quam liberis tradituri essent, uel quem ad modum plebs gloriari       posset  <se> auctiorem amplioremque       esse > finem non fieri posse si in eadem ciuitate tribuni plebis et patres       essent; aut hunc ordinem aut illum magistratum tollendum esse, potiusque sero       quam nunquam obuiam eundum audaciae temeritatique   illine ut impune primo discordias serentes concitent       finitima bella, deinde aduersus ea quae concitauerint armari ciuitatem       defendique prohibeant, et cum hostes tantum non arcessierint, exercitus       conscribi aduersus hostes non patiantur,  sed       audeat Canuleius in senatu proloqui se nisi suas leges tamquam uictoris patres       accipi sinant dilectum haberi prohibiturum? quid esse aliud quam minari se       proditurum patriam, oppugnari atque capi passurum? quid eam uocem animorum, non       plebi Romanae, sed Uolscis et Aequis et Ueientibus allaturam?  nonne Canuleio duce se speraturos Capitolium atque arcem       scandere posse? ni patribus tribuni cum iure ac maiestate adempta animos etiam       eripuerint, consules paratos esse duces prius aduersus scelus ciuium quam       aduersus hostium arma