./data/phi0914/phi00122/phi0914.phi00122.perseus-lat1.xml
Fabius Maximus            de legione prima, cuius pater priore anno dictator fuerat,  et de legione secunda L  Publicius Bibulus et P        Cornelius Scipio et de legione tertia Ap  Claudius Pulcher, qui proxime aedilis       fuerat,  omnium consensu ad P  Scipionem       admodum adulescentem et ad  Ap  Claudium summa imperii delata est  quibus consultantibus inter paucos de summa rerum nuntiat P  Furius       Philus, consularis viri filius, nequiquam eos perditam spem fovere; desperatam       comploratamque rem esse publicam;  nobiles       iuvenes quosdam, quorum  principem M  Caecilium Metellum,  mare ac naves  spectare, ut deserta Italia ad regum aliquem       transfugiant  quod malum, praeterquam atrox, super tot clades etiam novum, cum       stupore ac miraculo torpidos defixisset qui aderant et consilium advocandum de       eo censerent, negat consilii rem esse Scipio iuvenis, fatalis dux huiusce belli            audendum atque agendum non consultandum ait in tanto malo esse;  irent secum extemplo armati qui rem publicam salvam vellent;  nulla  verius quam ubi ea cogitentur hostium castra esse  pergit ire sequentibus paucis in hospitium Metelli, et cum concilium       ibi iuvenum de quibus adlatum erat invenisset, stricto super capita       consultantium gladio ex mei animi sententia,  inquit,  ut ego rem publicam populi           Romani non deseram neque alium civem Romanum deserere patiar;  si sciens fallo, tum me Iuppiter optimus maximus                domum familiam remque meam pessimo leto adficiat                in haec verba, M  Caecili, iures postulo ceterique qui adestis:           qui non iuraverit, in se hunc gladium strictum esse sciat  haud secus pavidi quam si victorem Hannibalem cernerent, iurant omnes       custodiendosque semet ipsos Scipioni tradunt