./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Sed quoniam te ad intellegendum promptissimum              esse conspicio, crebras coaceruabo               rationes  Vide enim quanta uitiosorum hominum pateat infirmitas qui ne ad              hoc quidem peruenire queunt ad quod eos naturalis ducit ac paene compelli              intentio  Et quid si hoc tam magno ac paene inuicto praeeuntis naturae              desererentur auxilio?  Considera uero              quanta sceleratos homines habeat impotentia  Neque enim leuia aut ludicra              praemia petunt, quae consequi atque obtinere non possunt, sed circa ipsam              rerum summam uerticemque deficiunt nec in eo miseris contingit effectus              quod solum  dies noctesque moliuntur;              in qua re bonorum uires eminent  Sicut enim eum qui pedibus incedens ad              eum locum usque peruenire potuisset, quo nihil ulterius peruium iaceret              incessui, ambulandi poten-  tissimum esse censeres, ita              eum qui expetendorum  finem quo nihil              ultra est apprehendit, potentissimum necesse est iudices  Ex quo fit quod              huic obiacet, ut idem scelesti, idem uiribus omnibus uideantur esse              deserti  Cur enim relicta uirtute uitia sectantur? Inscitiane bonorum?              Sed quid eneruatius ignorantiae               caecitate? An sectanda nouerunt? Sed transuersos eos libido praecipitat               Sic quoque intemperantia fragiles qui obluctari uitio nequeunt  An              scientes uolentesque bonum deserunt, ad uitia deflectunt? Sed hoc modo              non solum potentes esse sed omnino               esse desinunt  Nam qui communem omnium quae sunt finem relinquunt,              pariter quoque esse desistunt  Quod quidem cuipiam mirum forte uideatur,              ut malos, qui plures hominum sunt, eosdem non esse dicamus; sed ita sese              res habet  Nam qui mali sunt eos malos  esse non abnuo; sed eosdem esse pure atque simpliciter nego