./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
mirantes barbari ab tergo       apparuisse Romanum discurrere et ipsi ad arma             interim consul apud suos ‘nusquam nisi in       virtute spes est, milites’ inquit, ‘  et ego       sedulo, ne esset, feci  inter castra nostra et nos medii hostes et ab tergo       hostium ager est  quod pulcherrimum, idem tutissimum: in virtute spem positam       habere  sub haec cohortes recipi iubet, ut barbaros simulatione fugae eliceret             id, quod crediderat, evenit  pertimuisse       et cedere rati Romanos porta erumpunt et, quantum inter castra sua et aciem       hostium relictum erat loci, armatis complent   dum trepidant acie instruenda, consul       iam paratis ordinatisque omnibus incompositos adgreditur  equites primos ab       utroque cornu in pugnam induxit  sed in dextro extemplo pulsi cedentesque       trepidi etiam pediti terrorem  intulere   quod ubi consul vidit, duas       cohortes delectas ab dextro latere hostium circumduci iubet et ab tergo se       ostendere, priusquam concurrerent peditum acies   is terror obiectus hosti rem metu Romanorum equitum inclinatam aequavit;       tamen adeo turbati erant dextrae alae pedites equitesque, ut quosdam consul manu       ipse reprenderit verteritque in hostem   ita et       quamdiu missilibus pugnatum est, anceps pugna erat, et iam ab dextra parte, unde       terror et fuga coeperat, aegre Romanus restabat;  ab sinistro cornu et a fronte urgebantur barbari et cohortes a       tergo instantes pavidi respiciebant   ut       emissis soliferreis phalaricisque gladios strinxerunt, tum velut redintegrata       est pugna  non caecis ictibus procul ex improviso vulnerabantur, sed pede       collato tota in virtute ac viribus spes erat   fessos iam suos consul ex secunda acie       subsidiariis cohortibus in pugnam inductis accendit   nova acies facta; integri recentibus telis fatigatos adorti hostis       primum acri impetu velut cuneo perculerunt, deinde dissipatos in fugam       averterunt; effuso per agros cursu castra repetebantur   ubi omnia fuga completa vidit Cato,       ipse ad secundam legionem, quae in subsidio posita erat, revehitur et signa       proferri plenoque  gradu ad castra hostium oppugnanda succedere iubet   si quis extra ordinem avidius procurrit, et ipse       interequitans sparo percutit et tribunos centurionesque castigare iubet             iam castra oppugnabantur, saxisque et       sudibus et omni genere telorum summovebantur a vallo Romani  ubi recens admota       legio est, tum et oppugnantibus animus crevit, et infensius hostes pro vallo       pugnabant   consul omnia oculis perlustrat, ut,       qua minima vi resistatur, ea parte irrumpat  ad sinistram portam infrequentis       videt;  eo secundae legionis principes       hastatosque inducit  non sustinuit impetum eorum statio, quae portae apposita       erat; et ceteri, postquam intra vallum hostem vident, ipsi castris exuti signa       armaque abiciunt   caeduntur in portis, suomet       ipsi agmine in arto haerentes  secundani terga hostium caedunt, ceteri castra       diripiunt   Valerius Antias supra quadraginta       milia hostium caesa eo die scribit; Cato ipse, haud sane detrectator laudum       suarum, multos caesos ait, numerum non adscribit   tria eo die  laudabilia fecisse putatur, unum, quod circumducto exercitu procul       navibus suis castrisque, ubi spem nusquam nisi in       virtute haberent, inter medios hostes proelium commisit;  alterum, quod cohortes ab tergo hostibus obiecit;       tertium, quod secundam legionem ceteris omnibus effusis ad sequendos hostes       pleno gradu sub signis compositam instructamque subire ad portam castrorum       iussit   nihil deinde a victoria cessatum  cum       receptui signo dato suos spoliis onustos in castra reduxisset, paucis horis       noctis ad quietem datis ad praedandum in agros duxit   effusius, ut sparsis hostibus fuga, praedati sunt, quae res non       minus quam pugna pridie adversa Emporitanos Hispanos accolasque eorum in       deditionem compulit   multi et aliarum       civitatium, qui Emporias perfugerant, dediderunt se  quos omnes appellatos       benigne vinoque et cibo curatos domos dimisit         confestim inde castra movit, et, quacumque incedebat agmen, legati dedentium       civitates suas occurrebant, et,  cum Tarraconem       venit, iam omnis cis Hiberum Hispania perdomita erat, captivique et Romani et       socium ac Latini nominis, variis casibus in Hispania oppressi, donum consuli a       barbaris reducebantur   fama deinde vulgatur consulem in       Turdetaniam  exercitum ducturum, et ad devios montanos ‘profectum etiam’ falso       perlatum est   ad hunc vanum et sine auctore       ullo rumorem Bergistanorum civitatis septem castella defecerunt  eos educto       exercitu consul sine memorando proelio in potestatem redegit   haud ita multo post eidem, regresso Tarraconem       consule, priusquam inde quoquam procederet, defecerunt  iterum subacti; sed non       eadem venia victis fuit  sub corona veniere omnes, ne saepius pacem       sollicitarent