./data/phi1038/phi001/phi1038.phi001.perseus-lat1.xml
Pompeio petens Iulidem oppidum intraui: forte enim euenit ut tunc summae dignitatis ibi femina, sed ultimae iamsenectutis, reddita ratione ciuibus cur excedere uita deberet, ueneno consumere se destinarit mortemque suam Pompei praesentia clariorem fieri magniaestimaret  nec preces eius uir ille, ut omnibusuirtutibus, ita humanitatis quoque laude instructissimus, aspernari sustinuit  uenit itaque ad eamfacundissimoque sermone, qui ore eius quasi e beato quodam eloquentiae fonte manabat, ab incepto consilio diu nequicquam reuocare conatus ad ultimum propositum exequi passus est  quae nonagesimum annumtransgressa cum summa et animi et corporis sinceritate lectulo, quantum dinoscere erat, cotidianaconsuetudine cultius strato recubans et innixa cubito 'tibi quidem' inquit, 'Sex  Pompei, dii magis quosrelinquo quam quos peto gratias referant, quod nec hortator uitae meae nec mortis spectator esse fastidisti  ceterum ipsa hilarem fortunae uultum semper experta, ne auiditate lucis tristem intueri cogar,reliquias spiritus mei prospero fine, duas filias et † uno nepotum gregem superstitem relictura permuto'  cohortata deinde ad concordiam suos distributo eis patrimonio et cultu suo sacrisque domesticis maiori filiae traditis poculum, in quo uenenum temperatum erat, constanti dextera arripuit  tum defusisMercurio delibamentis et inuocato numine eius, ut se placido itinere in meliorem sedis infernae deduceret partem, cupido haustu mortiferam traxit potionem ac sermone significans quasnam subinde partescorporis sui rigor occuparet, cum iam uisceribus eum et cordi imminere esset elocuta, filiarum manus ad supremum opprimendorum oculorum officiumaduocauit  nostros autem, tametsi nouo spectaculoobstupefacti erant, suffusos tamen lacrimis dimisit