./data/phi1212/phi002/phi1212.phi002.perseus-lat1.xml
Tunc avis peralba illa gavia, quae super fluctus marinos pinnis natat, demergit sese propere ad Oceani profundum gremium  Ibi commodum Venerem lavantem natantemque propter assistens, indicat adustum filium eius, gravi vulneris dolore maerentem, dubium salutis iacere, iamque per cunctorum ora populorum rumoribus conviciisque variis omnem Veneris familiam male audire, quod ille quidem montano scortatu, tu vero marino natatu secesseritis ac per hoc non voluptas ulla, non gratia, non lepos, sed incompta et agrestia et horrida cuncta sint, non nuptiae coniugales, non amicitiae sociales, non liberum caritates, sed enormis eluvies et squalentium foederum insuave fastidium  Haec illa verbosa et satis coriosa avis inauribus Veneris, filii lacerans existimationem, ganniebat: at Venus irata solidum exclamat repente: Ergo iam ille bonus filius meus habet amicam aliquam!Prome agedum, quae sola mihi servis amanter, nomeneius quae puerum ingenuum et investem sollicitavit,sive illa de Nympharum populo seu de Horarumnumero seu de Musarum choro vel de mearum Gratiarum ministerio  Nec loquax illa conticuit avis, sed; Nescio inquit, Domina; puto puellam illum —si probe memini, Psyches nomine dicitur—efflictecupere  Tunc indignata Venus exclamavit velmaxime: Psychen ille meae formae succubam, meinominis aemulam si vere diligit, nimirum illud incrementum lenam me putavit, cuius monstratu puellam illam cognosceret