./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Romana pubes sedato tandem pavore, postquam ex tam turbido die       serena et tranquilla lux rediit, ubi vacuam sedem regiam vidit, etsi satis       credebat patribus, qui  proximi steterant, sublimem raptum       procella, tamen  velut orbitatis metu icta maestum aliquamdiu silentium obtinuit            deinde a paucis initio facto deum deo natum, regem parentemque urbis       Romanae salvere universi Romulum iubent; pacem precibus exposcunt, uti volens       propitius suam semper sospitet progeniem  fuisse credo tum quoque aliquos qui discerptum regem patrum manibus       taciti arguerent; manavit enim haec quoque sed perobscura fama; illam alteram       admiratio viri et pavor praesens nobilitavit  et consilio etiam unius hominis addita rei dicitur fides            namque Proculus Iulius, sollicita civitate desiderio regis et       infensa patribus, gravis, ut traditur, quamvis magnae rei auctor, in contionem       prodit  Romulus inquit, Quirites , parens urbis huius, prima hodierna luce caelo           repente delapsus se mihi obvium dedit  cum perfusus horrore           venerabundus  adstitissem, petens precibus ut contra intueri fas esset,  'Abi, nuntia,' inquit 'Romanis caelestes ita           velle ut mea Roma caput orbis terrarum sit; proinde rem militarem colant,           sciantque et ita posteris tradant nullas opes humanas armis Romanis           resistere posse ' haec ,  inquit, locutus sublimis           abiit mirum quantum illi viro nuntianti haec fides fuerit, quamque       desiderium Romuli  apud plebem exercitumque facta fide       inmortalitatis  lenitum sit