./data/phi0474/phi036/phi0474.phi036.perseus-lat1.xml
nam Herma-goras quidem nec quid dicat attendere nec quid polli-ceatur intellegere videtur, qui oratoris materiam in cau-sam et in quaestionem dividat, causam esse dicat rem,quae habeat in se controversiam in dicendo positamcum personarum certarum interpositione; quam nosquoque oratori dicimus esse adtributam (nam tres easpartes, quas ante diximus, subponimus, iudicialem, de-liberativam, demonstrativam)  quaestionem autem eamappellat, quae habeat in se controversiam in dicendopositam sine certarum personarum interpositione, adhunc modum: ecquid sit bonum praeter honestatem?verine sint sensus?quae sit mundi forma?quae sitsolis magnitudo? quas quaestiones procul ab oratorisofficio remotas facile omnes intellegere existimamus;nam quibus in rebus summa ingenia philosophorum plurimo cum labore consumpta intellegimus, eas sicutaliquas parvas res oratori adtribuere magna amentiavidetur  quodsi magnam in his Hermagoras habuissetfacultatem studio et disciplina comparatam, videreturfretus sua scientia falsum quiddam constituisse deoratoris artificio et non quid ars, sed quid ipse posset,exposuisse  nunc vero ea vis est in homine, ut ei multorhetoricam citius quis ademerit, quam philosophiamconcesserit: neque eo, quo eius ars, quam edidit, mihimendosissime scripta videatur; nam satis in ea videturex antiquis artibus ingeniose et diligenter electas rescollocasse et nonnihil ipse quoque novi protulisse; ve-rum oratori minimum est de arte loqui, quod hic fecit,multo maximum ex arte dicere, quod eum minime po-tuisse omnes videmus