./data/phi0588/abo023/phi0588.abo023.perseus-lat2.xml
Quintium Flamininum consularem cenarent, atque ibi de Hannibale mentione facta   ex iis unus diceret eum in Prusiae regno esse    id postero       die Flamininus senatui detulit  patres conscripti, qui Hannibale vivo numquam se sine       insidiis futuros existimarent, legatos in Bithyniam miserunt, in eis Flamininum, qui ab rege       peterent, ne inimicissimum suum secum haberet sibique dederet  his Prusia negare ausus non       est;   illud recusavit, ne id a se fieri postularent, quod           adversus ius hospitii esset: ipsi, si possent, comprehenderent: locum, ubi esset, facile           inventuros  Hannibal enim uno loco se tenebat, in castello quod ei a rege datum erat muneri,           idque sic aedificarat, ut in omnibus partibus aedificii exitus haberet, scilicet verens ne           usu veniret, quod accidit    huc cum legati Romanorum               venissent ac multitudine domum eius circumdedissent, puer ab ianua prospiciens Hannibali               dixit plures praeter consuetudinem armatos apparere  qui imperavit ei, ut omnes fores               aedificii circumiret ac propere sibi nuutiaret, num eodem modo undique obsideretur              puer cum celeriter, quid vidisset, renuntiasset omnesque               exitus occupatos ostendisset, sensit id non fortuito factum, sed se peti neque sibi diutius               vitam esse retinendam  quam ne alieno arbitrio dimitteret, memor pristinarum virtutum               venenum, quod semper secum habere consuerat, sumpsit