./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
eo accedebat hortator       adsiduus Sallustius ut agerem quam diligentissime cum Lucceio       de vestra vetere gratia reconcilianda  sed cum omnia fecissem, non modo eam       voluntatem eius quae fuerat erga te reciperare non potui, verum ne causam quidem elicere       immutatae voluntatis  tametsi iactat ille quidem illud suum arbitrium et ea       quae iam tum cum aderas offendere eius animum intellegebam, tamen habet quiddam profecto       quod magis in animo eius insederit, quod neque epistulae tuae neque nostra adlegatio tam       potest facile delere  quam tu praesens non modo oratione sed tuo vultu illo       familiari tolles, si modo tanti putaris, id quod, si me audies et si humanitati tuae       constare voles, certe putabis  ac ne illud mirere cur, cum ego antea       significarim tibi per litteras me sperare illum in nostra potestate fore, nunc idem       videar diffidere, incredibile est quanto mihi videatur illius voluntas obstinatior et in       hac iracundia offirmatior  sed haec aut sanabuntur cum veneris aut ei molesta       erunt in utro culpa erit