./data/phi1212/phi001/phi1212.phi001.perseus-lat1.xml
dic tu, quibus uerbis epistulam finierit mulierobcantata, uecors, amens, amans: Ἐγὼ οὔτε μεμάγευμαιοὔτετ᾽ ἐρῶ  τὴν εἱμαρμένην ἐκφ  etiamne amplius? reclamat uobis Pudentilla et sanitatem suam a uestriscalumniis quodam praeconio uindicat nubendi autem seurationem seu necessitatem fato adscribit, a quo multummagia remota est uel potius omnino sublata  quae enimrelinquitur uis cantaminibus et ueneficiis, si fatum reicuiusque ueluti uiolentissimus torrens neque retineri potestneque impelli? igitur hac sententia sua Pudentilla nonmodo me magum, sed omnino esse magiam negauit  bene,quod integras epistolas matris Pontianus ex more adseruauit; bene, quod uos festinatio iudicii anteuortit, ne quidin istis litteris ex otio nouaretis  tuum hoc, Maxime,tuaeque prouidentiae beneficium est, quod a principio intellectas calumnias, ne corroborarentur tempore, praecipitasti et nullam impertita mora subneruiasti  finge nuncaliquid matrem filio secretis litteris de amore, uti adsolet,confessam  hocine uerum fuit, Rufine, hoc non dico pium,sed saltem humanum, prouulgari eas litteras et potissimumfili praeconio puplicari? sed sumne ego inscitus, quipostulo, ut alienum pudorem conserues qui tuum perdideris?