./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Curibus Sabinis habitabat, consultissimus vir, ut in illa       quisquam esse aetate poterat, omnis divini atque humanihuman       iuris  auctorem doctrinae eius, quia non exstat alius, falso Samium       Pythagoram edunt, quem Servio Tullio regnante Romae, centum amplius post annos,       in ultima Italiae  ora circa Metapontum Heracleamque et Crotona                  iuvenum aemulantium studia coetus habuisse constat  ex quibus locis, etsi eiusdem aetatis fuisset, quae fama in Sabinos?           aut quo linguae commercio quemquam ad cupiditatem discendi       excivisset? quove praesidio unus per tot gentes dissonas sermone       moribusque pervenisset? suopte igitur ingenio temperatum animum virtutibus fuisse opinor       magis instructumque non tam peregrinis artibus quam disciplina tetrica ac tristi       veterum Sabinorum, quo genere nullum quondam incorruptius fuit  audito nomine Numae patres Romani, quamquam inclinari opes ad Sabinos       rege inde sumpto videbantur, tamen neque se quisquam nec factionis suae alium       nec denique patrum aut civium quemquam praeferre illi viro ausi ad unumunurn omnes Numae Pompilio regnum deferendum decernunt            accitus , sicut Romulus augurato urbe condenda regnum adeptus est, de       se quoque deos consuli iussit  inde ab augure, cui deinde honoris       ergo publicum id perpetuumque sacerdotium fuit, deductus in arcem in lapidelaiide ad meridiem versus consedit  augur ad laevam eius capite velato sedem cepit, dextra manu baculum       sine nodo aduncum tenens, quem lituum appellarunt  inde ubi prospectu in urbem agrumque capto deos  precatus regiones ab       oriente ad occasum determinavit, dextras ad meridiem partes, laevas ad       septentrionem esse dixit;  signum contra, quoad           longissimeongissime conspectum oculi ferebant, animo       finivit; tumtun lituo in laevam manum translatotranslate dextra in caput Numae imposita ita precatus est, Iuppiter pater, si est fas hunc Numam Pompilium, cuius ego           caput teneo, regem Romae esse, uti tu signa nobis certa adclarassis inter           eos fines quos feci  tum peregit verbis auspicia quae mitti vellet  quibus       missis declaratus rex Numa de templo descendit