./data/phi0914/phi00137/phi0914.phi00137.perseus-lat1.xml
ad Elaeam primo infestis signis accessit;       deinde omissa oppugnatione urbis agros hostiliter depopulatus ad caput arcemque       regni Pergamum ducit oppugnandam   Attalus       primo stationibus ante urbem positis et excursionibus equitum levisque armaturae       magis lacessebat quam sustinebat hostem;  postremo cum per levia certamina       expertus nulla parte virium se parem  esse intra moenia se recepisset, obsideri urbs coepta est   eodem ferme tempore et Antiochus ab Apamea profectus       Sardibus primum, deinde haud procul Seleuci castris ad caput Caici amnis stativa       habuit cum magno exercitu mixto variis ex gentibus   plurimum terroris in Gallorum mercede conductis quattuor       milibus erat  hos paucis admixtis ad pervastandum passim Pergamenum agrum       [milites] misit   quae postquam Samum sunt       nuntiata, primo Eumenes avocatus domestico bello cum classe Elaeam petit; inde,       cum praesto fuissent equites peditumque expediti, praesidio eorum tutus,       priusquam hostes sentirent aut moverentur, Pergamum contendit   ibi rursus levia per excursiones proelia fieri coepta       Eumene summae rei discrimen haud dubie detractante  paucos post dies Romana       Rhodiaque classis, ut regi opem ferrent, Elaeam ab Samo venerunt   quos ubi exposuisse copias Elaeae et tot classes in       unum convenisse portum Antiocho adlatum est, et sub idem tempus audivit consulem       cum exercitu iam in Macedonia esse pararique, quae ad transitum Hellesponti opus       essent,  tempus venisse ratus, priusquam terra       marique simul urgeretur, agendi de pace [esse], tumulum quendam adversus Elaeam       castris cepit;  ibi peditum omnibus copiis relictis cum       equitatu — erant autem sex milia equitum — in campos sub ipsa Elaeae moenia       descendit misso caduceatore ad  Aemilium, velle se de pace agere   Aemilius Eumene a Pergamo accito adhibitis et       Rhodiis consilium habuit  Rhodii haud aspernari pacem; Eumenes nec honestum       dicere esse eo tempore de pace agi, nec exitum rei imponi posse:  ”qui enim“ inquit ”aut honeste inclusi moenibus et       obsessi velut leges pacis accipiemus? aut cui rata ista pax erit, quam sine       consule, non ex auctoritate senatus, iniussu populi Romani pepigerimus?            quaero enim pace per te facta rediturusne       extemplo in Italiam sis, classem exercitumque deducturus, an expectaturus, quid       de ea re consuli placeat, quid senatus censeat aut populus iubeat?  restat ergo, ut maneas in Asia, et rursus in hiberna       copiae reductae omisso bello exhauriant commeantibus praebendis socios,            deinde, si ita visum iis sit, penes quos       potestas fuerit, instauremus novum de integro bellum, quod possumus, si ex hoc       impetu rerum nihil prolatando remittitur, ante hiemem diis volentibus       perfecisse “  haec sententia vicit,       responsumque Antiocho est ante consulis adventum de pace agi non posse             Antiochus pace nequiquam temptata,       evastatis Elaeensium primum, deinde Pergamenorum agris, relicto ibi Seleuco       filio, Adramytteum hostiliter itinere facto  petit agrum opulentum, quem vocant Thebes campum, carmine Homeri       nobilitatum;  neque alio ullo loco Asiae maior       regiis militibus parta est praeda  eodem Adramytteum, ut urbi praesidio essent,       navibus circumvecti Aemilius et Eumenes venerunt