./data/phi0914/phi00144/phi0914.phi00144.perseus-lat1.xml
Aemilius consul e curia in contionem processit orationemque talem habuit  ‘animadvertisse videor,  Quirites, maiorem mihi sortito Macedoniam provinciam       gratulationem factam, quam cum aut consul sum consalutatus, aut quo die       magistratum inii,  neque id ob aliam causam,       quam quia bello in Macedonia, quod diu trahitur, existimastis dignum maiestate       populi Romani exitum per me imponi posse  deos quoque huic favisse sorti spero       eosdemque in rebus gerendis adfuturos esse   haec partim ominari, partim sperare       possum; illud adfirmare pro certo audeo, me omni ope adnisurum esse, ne frustra vos hanc spem de me conceperitis   quae ad bellum opus sunt et senatus decrevit, et, quoniam extemplo       proficisci placet neque ego in mora sum, C Licinius collega, vir egregius, aeque enixe parabit ac si ipse id bellum       gesturus esset   vos, quae scripsero senatui       aut vobis ru mores credulitate vestra alatis, quorum auctor nemo       extabit   nam nunc quidem, quod vulgo fieri,       hoc praecipue bello animadverti, nemo tam famae contemptor est, cuius non       debilitari animus possit   in omnibus circulis atque  etiam, si dis placet, in conviviis sunt, qui exercitus in Macedoniam       ducant, ubi castra locanda sint sciant, quae loca praesidiis occupanda, quando       aut quo saltu intranda Macedonia, ubi horrea ponenda, qua terra, mari       subvehantur commeatus, quando cum hoste manus conserendae, quando quiesse sit       melius   nec, quid faciendum sit, modo       statuunt, sed, quidquid aliter, quam ipsi censuere, factum est, consulem veluti       dicta die accusant   haec magna impedimenta       res gerentibus sunt; neque enim omnes tam firmi et       constantis animi contra adversum rumorem esse possunt, quamQ Fabius fuit, qui suum imperium minui per vanitatem populi maluit quam       secunda fama male rem publicam gerere   non sum is, qui non existumem       admonendos duces esse; immo eum, qui de sua unius sententia omnia gerat,       superbum iudico  magis quam sapientem   quid ergo est?       primum a prudentibus et proprie rei militaris peritis et usu doctis monendi       imperatores sunt; deinde ab iis, qui intersunt gerendis rebus, qui loca, qui hostem, qui temporum opportunitatem vident, qui       in eodem velut navigio participes sunt periculi   itaque si quis est, qui, quod e re publica sit, suadere se mihi in       eo bello, quod gesturus sum, confidat, is ne deneget operam rei publicae et in Macedoniam mecum veniat  nave, equo, tabernaculo,       viatico etiam a me iuvabitur;  si quem id       facere piget et otium urbanum militiae laboribus       praeoptat, e terra ne gubernaverit   sermonum       satis ipsa praebet urbs; iis loquacitatem suam contineat; nos castrensibus       consilis contentos futuros esse sciat   ’ ab hac contione, Latinis, quae       pridie kal  Apriles fuerunt, in monte sacrificio rite perpetrato protinus inde       et consul et praetor Cn Octavius in  Macedoniam profecti sunt   traditum       memoriae est maiore quam solita frequentia prosequentium consulem celebratum, ac       prope certa spe ominatos esse homines adesse finem Macedonico bello maturumque       reditum cum egregio triumpho consulis fore