./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Ostendam breuiter tibi summae cardinem              felicitatis   Estne aliquid tibi te              ipso pretiosius? Nihil inquies  Igitur si tui compos fueris, possidebis              quod nec tu amittere umquam uelis nec fortuna possit auferre  Atque ut              agnoscas in his fortuitis rebus beatitudinem  constare non              possessio collige  Si beatitudo est summum  naturae bonum ratione degentis nec est summum bonum quod              eripi ullo modo potest, quoniam praecellit id quod nequeat auferri,              manifestum est quoniam 1 ad beatitudinem percipiendam fortunae              instabilitas adspirare non possit  Ad haec quem caduca ista  felicitas uenit uel scit eam uel nescit esse              mutabilem  Si nescit, quaenam beata sors esse potest ignorantiae              caecitate? Si scit, metuat necesse est, ne amittat quod amitti posse non              dubitat; quare continuus timor non sinit esse felicem  An uel si              amiserit,  neglegendum putat? Sic              quoque perexile bonum est quod aequo animo feratur amissum  Et quoniam tu              idem es cui persuasum atque insitum permultis demonstrationibus scio              mentes hominum nullo modo esse mortales cumque clarum sit fortuitam              felicitatem  corporis morte finiri,              dubitari nequit, si haec afferre beatitudinem potest, quin omne mortalium              genus in miseriam mortis fine labatur  Quod si multos scimus beatitudinis              fructum non morte solum uerum etiam doloribus suppliciisque quaesisse,              quonam modo praesens  facere beatos              potest quae miseros transacta non efficit?