./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Tum illa, Quanti, inquit, aestimabis, si bonum ipsum           quid sit agnoueris?Infinita, inquam, si quidem mihi pariter deum  quoque qui bonum est continget agnoscere Atqui hoc uerissima, inquit, ratione patefaciam, maneant modo quae           paulo ante conclusa sunt Manebunt Nonne, inquit, monstrauimus ea quae appetuntur pluribus idcirco uera           perfectaque bona non esse  quoniam a se           inuicem discreparent cumque alteri abesset alterum, plenum absolutumque           bonum afferre non posse? Tum autem uerum bonum fieri cum in unam ueluti           formam atque efficientiam colliguntur,  ut quae sufficientia           est, eadem sit potentia, reuerentia,            claritas atque iucunditas, nisi uero unum atque idem omnia sint, nihil           habere quo inter expetenda numerentur?Demonstratum, inquam nec dubitari ullo modo potest Quae igitur cum discrepant minime bona sunt, cum uero unum esse coeperint,               bona fiunt; nonne haec ut bona sint,           unitatis fieri adeptione contingit?Ita, inquam, uidetur Sed omne quod bonum est boni participatione bonum esse concedis an           minime?Ita est Oportet igitur idem esse unum atque bonum simili  ratione concedas; eadem namque substantia est eorum quorum           naturaliter non est diuersus effectus Negare, inquam,  nequeo  Nostine igitur, inquit, omne quod est tam diu manere atque           subsistere quam diu sit unum, sed interire atque dissolui  pariter atque unum destiterit?Quonam modo?Vt in animalibus, inquit, cum in unum coeunt ac permanent anima           corpusque, id animal uocatur; cum uero haec unitas utriusque separatione           dissoluitur, interire nec iam esse animal liquet  Ipsum  quoque corpus cum in una forma membrorum           coniunctione permanet, humana uisitur species; at si distributae           segregataeque partes corporis distraxerint unitatem, desinit esse quod           fuerat  Eoque modo percurrenti cetera procul dubio patebit subsistere               unumquodque, dum unum est, cum uero           unum esse desinit, interire Consideranti, inquam,  mihi plura minime aliud uidetur Estne igitur, inquit,  quod in quantum naturaliter agat relicta           subsistendi appetentia uenire ad intentum corruptionemque  desideret?Si animalia, inquam, considerem  quae habent aliquam           uolendi nolendique naturam, nihil inuenio quod nullis extra cogentibus           abiciant manendi intentionem et ad interitum sponte festinent  Omne namque           animal tueri salutem laborat, mortem            uero perniciemque deuitat  Sed quid de herbis arboribusque, quid de           inanimatis omnino consentiam rebus prorsus dubito Atqui non est quod de hoc quoque possis ambigere, cum herbas atque arbores           intuearis primum sibi  conuenientibus           innasci locis, ubi quantum earum natura queat cito exarescere atque interire           non possint  Nam aliae quidem campis aliae montibus oriuntur, alias ferunt           paludes, aliae saxis haerent, aliarum fecundae sunt steriles harenae, quas           si in alia  quispiam loca transferre           conetur, arescant  Sed dat cuique natura quod conuenit et ne, dum manere           possunt, intereant, elaborat  Quid quod omnes uelut in terras ore demerso           trahunt alimenta radicibus ac per medullas robur corticemque diffundunt?           Quid  quod mollissimum quidque, sicuti           medulla est, interiore semper sede reconditur, extra uero quadam ligni           firmitate, ultimus autem cortex aduersum caeli intemperiem quasi mali           patiens defensor opponitur? Iam uero quanta est naturae diligentia, ut           cuncta  semine multiplicat propagentur!           Quae omnia non modo ad tempus manendi uerum generatim quoque quasi in           perpetuum permanendi ueluti quasdam machinas esse quis nesciat? Ea etiam           quae inanimata esse creduntur nonne quod suum est quaeque  simili ratione desiderant? Cur enim flammas           quidem sursum leuitas uenit, terras uero deorsum pondus deprimit, nisi quod           haec singulis loca motionesque  conueniunt? Porro autem quod           cuique consentaneum est, id unumquodque conseruat, sicuti ea quae sunt               inimica corrumpunt  Iam uero quae           dura sunt ut lapides, adhaerent tenacissime partibus suis et ne facile           dissoluantur resistunt  Quae uero liquentia ut aer atque aqua, facile quidem           diuidentibus cedunt, sed cito in ea rursus a quibus sunt abscisa relabuntur,               ignis uero omnem refugit sectionem            Neque nunc nos de uoluntariis animae cognoscentis motibus, sed de naturali           intentione tractamus, sicuti est quod acceptas escas sine cogitatione           transigimus, quod in somno spiritum ducimus nescientes; nam ne in  animalibus quidem manendi amor ex animae           uoluntatibus, uerum ex naturae principiis uenit  Nam saepe mortem cogentibus           causis quam natura re-formidat uoluntas amplectitur, contraque illud quo           solo mortalium rerum durat diuturnitas gignendi  opus, quod natura semper appetit, interdum coercet uoluntas            Adeo haec sui caritas non ex animali motione sed ex naturali intentione           procedit  Dedit enim prouidentia creatis a se rebus hanc uel maximam manendi           causam ut quoad possunt naturaliter manere  desiderent; quare nihil est quod ullo modo queas dubitare           cuncta quae sunt appetere naturaliter constantiam permanendi, deuitare           perniciem Confiteor, inquam, nunc me indubitato cernere quae dudum incerta           uidebantur Quod autem, inquit, subsistere ac permanere petit,           id unum esse desiderat; hoc enim sublato ne esse quidem cuiquam           permanebit Verum est, inquam  Omnia igitur, inquit, unum desiderant         Consensi  Sed  unum id ipsum monstrauimus esse quod           bonum Ita quidem Cuncta igitur bonum petunt, quod quidem ita describas licet i ipsum bonum           esse quod desideretur ab omnibus Nihil, inquam, uerius excogitari potest  Nam uel ad nihil unum cuncta           referuntur et uno ueluti uertice destituta sine rectore  fluitabunt, aut si quid est ad quod uniuersa           festinent, id erit omnium summum bonorum  Et illa: Nimium,        inquit, o alumne laetor, ipsam enim mediae ueritatis notam mente fixisti            Sed in hoc patuit tibi quod ignorare te paulo ante dicebas Quid? inquam  Quis esset, inquit, rerum omnium finis  Is est           enim profecto, quod desideratur ab omnibus, quod quia bonum esse collegimus,           oportet rerum omnium finem bonum esse fateamur