./data/stoa0275/stoa021/stoa0275.stoa021.opp-lat1.xml
Et iterum, Vivo, inquit, dominus, et paenitentiammalo quam mortem  Ergo paenitentia vita est, cumpraeponitur morti  Eam tu peccator, mei similis (immo me minor,ego enim praestantiam in delictis meam agnosco), ita invade, itaamplexare, ut naufragus alicuius tabulae fidem  Haec te peccatorumfluctibus mersum prolevabit et in portum divinae clementiae protelabit  Rape occasionem inopinatae felicitatis, ut ille tu nihil quondam penes deum nisi stilla situlae et areae pulvis et vasculum figuli arbor exinde fias illa quae penes aquas seritur et in foliis perennat et tempore suo fructus agit, quae non ignem, nonsecurem videbit  Paeniteat errorum reperta veritate, paeniteatamasse quae deus non amat, quando ne nos quidem ipsi servulisnostris ea quibus offendimur non odisse permittimus  Obsequiienim ratio in similitudine animorum constituta est  De bono paenitentiaeenumerando diffusa et pro hoc magno eloquio committendamateria est Nos vero pro nostris angustiis unum inculcamus,bonum atque optimum esse quod deus praecipit  Audaciamexistimo de bono divini praecepti disputare  Neque enim quia bonumest, idcirco auscultare debemus, sed quia deus praecepit  Adexhibitionem obsequii prior est maiestas divinae potestatis, priorest auctoritas imperantis quam utilitas servientis  Bonum estpaenitere, an non? Quid revolvis? deus praecipit  At enim illenon praecipit tantum, sed etiam hortatur  Invitat praemio, salute; iurans etiam, Vivo, dicens, cupit credi sibi  O beatos nos,quorum causa deus iurat! O miserrimos, si nec iuranti dominocredimus! Quod igitur deus tantopere commendat, quod etiamhumano more sub deieratione testatur, summa utique gravitate etaggredi et custodire debemus, ut in asseveratione divinae gratiaepermanentes in fructu quoque eius et emolumento proinde perseverarepossimus