./data/phi0914/phi00123/phi0914.phi00123.perseus-lat1.xml
ii nondum Canusium       profectum sed Uenusiae cum paucis ac semiermibus consulem inuenerunt, quam       poterant maxime miserabilem bonis sociis, superbis atque infidelibus, ut erant       Campani, spernendum   et auxit rerum suarum       suique contemptum consul nimis detegendo cladem nudandoque   nam cum legati aegre ferre senatum populumque       Campanum aduersi quicquam euenisse Romanis nuntiassent pollicerenturque omnia       quae ad bellum opus essent,  'morem magis'       inquit 'loquendi cum sociis seruastis, Campani, iubentes quae opus essent ad       bellum imperare, quam conuenienter ad praesentem fortunae nostrae statum locuti       estis   quid enim nobis ad Cannas relictum est       ut, quasi aliquid habeamus, id quod deest expleri ab sociis uelimus? pedites       uobis imperemus tamquam equites habeamus? pecuniam deesse dicamus tamquam ea       tantum desit? nihil, ne quod suppleremus quidem, nobis reliquit fortuna             legiones, equitatus, arma, signa, equi       uirique, pecunia, commeatus aut in acie aut binis postero die amissis castris       perierunt   itaque non iuuetis nos in bello       oportet, Campani, sed paene bellum pro nobis suscipiatis   ueniat in mentem, ut trepidos quondam maiores uestros       intra moenia compulsos, nec Samnitem modo hostem sed etiam Sidicinum pauentes,       receptos in fidem ltadgt Saticulam defenderimus coeptumque propter uos cum       Samnitibus bellum per centum prope annos uariante fortuna euentum tulerimus             adicite ad haec, quod foedus aequum       deditis, quod leges uestras, quod ad extremum, id quod ante Cannensem certe       cladem maximum fuit, ciuitatem nostram magnae parti uestrum dedimus       communicauimusque uobiscum   itaque communem       uos hanc cladem quae accepta est credere, Campani, oportet, communem patriam       tuendam arbitrari esse   non cum Samnite aut       Etrusco res est ut quod a nobis ablatum sit in Italia tamen imperium maneat;       Poenus hostis ne Africae quidem indigenam ab ultimis terrarum oris, freto Oceani       Herculisque columnis, expertem omnis iuris et condicionis et linguae prope       humanae militem trahit   hunc natura et       moribus immitem ferumque insuper dux ipse efferauit, pontibus ac molibus ex       humanorum corporum strue faciendis et, quod proloqui etiam piget, uesci       corporibus humanis docendo   his infandis       pastos epulis, quos contingere etiam nefas sit, uidere atque habere dominos et       ex Africa et a Carthagine iura petere et Italiam Numidarum ac Maurorum pati       prouinciam esse, cui non, genito modo in Italia, detestabile sit?  pulchrum erit, Campani, prolapsum clade Romanum       imperium uestra fide, uestris uiribus retentum ac reciperatum esse   triginta milia peditum, quattuor milia equitum       arbitror ex Campania scribi posse; iam pecuniae adfatim est frumentique  si       parem fortunae uestrae fidem habetis, nec Hannibal se uicisse sentiet nec Romani       uictos esse '