./data/phi0914/phi00136/phi0914.phi00136.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
quos dicere exorsos consul interfatus, cum alia sibi       praevertenda esse dixisset, redire Hypatam eos datis dierum decem indutiis et           L ValerioFlacco cum iis misso iussit eique, quae secum acturi fuissent, exponere, et       si qua vellent alia   Hypatam ut est ventum,       principes Aetolorum apud Flaccum concilium habuerunt consultantes, quonam       agendum modo apud consulem foret   parantibus iis antiqua iura  foederum ordiri meritaque in populum Romanum absistereabstisere iis Flaccus iussit, quae ipsi violassent ac rupissent;  confessionem iis culpae magis profuturam et totam in       preces orationem versam: nec enim in causa ipsorum, sed in populi Romani       clementia spem salutis positam esse;  et se       suppliciter agentibus iis adfuturum et apud consulem et Romae in senatu: eo       quoque enim mittendos fore legatos   haec una       via omnibus ad salutem visa est, ut in fidem se permitterent Romanorum: ita enim       et illis violandi supplices verecundiam se imposituros, et ipsos nihilo minus       suae potestatis fore, si quid melius fortuna ostendisset   postquam ad consulem ventum est, Phaeneas       legationis princeps longam orationem et varie ad mitigandam iram victoris       compositam ita ad extremum finivit, ut diceret Aetolos se suaque omnia fidei       populi Romani permittere   id consul ubi audivit, “etiam atque       etiam videte” inquit, “Aetoli, ut ita permittatis ” tum  decretum Phaeneas, in quo id diserte scriptum erat, ostendit   “quando ergo” inquit “ita permittis, postulo, ut mihi       Dicaerchum civem vestrum et Menestam Epirotam”—Naupactum is cum praesidio       ingressus ad defectionem compulerat—”et Amynandrum cum principibus Athamanum,       quorum consilio ab nobis defecistis, sine mora dedatis   “ prope dicentem interfatus Romanum “ non in       servitutem ” inquit, “sed in fidem tuam nos tradidimus, et certum habeo te       imprudentia labi, qui nobis imperes, quae moris Graecorum non sint ”  ad ea consul “nec hercule” inquit “magnopere nunc       curo, quid Aetoli satis ex more Graecorum factum esse censeant, dum ego more       Romano imperium inhibeam in deditos modo decreto suo, ante armis victos:            itaque, ni propere fit, quod impero,       vinciri vos iam iubebo ” adferri catenas et circumsistere lictores iussit  tum       fracta Phaeneae ferocia Aetolisque aliis est,  et tandem cuius condicionis essent       senserunt, et Phaeneas se quidem et qui adsint Aetolorum scire facienda esse,       quae imperentur, dixit, sed ad decernenda ea concilio Aetolorum  opus esse;  ad id petere ut decem       dierum indutias daret  petente Flacco pro Aetolis indutiae datae, et Hypatam       reditum est  ubi cum in consilio delectorum, quos apocletos vocant, Phaeneas, et       quae imperarentur et quae ipsis prope accidissent,  exposuisset, ingemuerunt quidem principes condicioni suae, parendum       tamen victori censebant et ex omnibus oppidis convocandos Aetolos ad concilium             postquam vero coacta omnis multitudo eadem       illa audivit, adeo saevitia imperii atque indignitate exasperati animi sunt, ut,       si in pace fuissent, illo impetu irae concitari potuerint ad bellum   ad iram accedebat et difficultas eorum, quae       imperarentur—quonam modo enim utique regem Amynandrum se tradere posse?            —et spes forte oblata, quod Nicander eo       ipso tempore ab rege Antiocho veniens implevit expectatione vana multitudinem,       terra marique ingens parari bellum   duodecumo       is die, quam conscenderat navem, in Aetoliam perfecta legatione rediens Phalara       in sinu Maliaco tenuit   inde Lamiam pecuniam cum devexisset,       ipse cum expeditis prima vespera inter Macedonum Romanaque castra medio agro,       dum Hypatam notis callibus petit, in stationem  incidit Macedonum deductusque ad regem est nondum convivio dimisso             quod ubi nuntiatum est, velut hospitis,       non hostis adventu motus Philippus accumbere eum epularique iussit,  atque inde dimissis aliis, solum retentum, ipsum       quidem de se timere quicquam vetuit,  Aetolorum       prava consilia atque in ipsorum caput semper recidentia accusavit, qui primum       Romanos, deinde Antiochum in Graeciam adduxissent   sed praeteritorum, quae magis reprehendi quam corrigi possint,       oblitum se non facturum, ut insultet adversis rebus eorum;  Aetolos quoque finire tandem adversus se odia       debere, et Nicandrum privatim eius diei, quo servatus a se foret, meminisse             ita datis, qui in tutum eum       prosequerentur, Hypatam Nicander consultantibus de pace Romana supervenit