./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Valerius iterum T  Lucretius consules facti  iam       Tarquinii ad Lartem Porsinnam,  Clusinum regem, perfugerant  ibi miscendo consilium                  precesque nunc orabant ne se, oriundos ex Etruscis, eiusdem sanguinis       nominisque, egentes exsulare pateretur,  nunc       monebant etiam ne orientem morem pellendi reges inultum sineret            satis libertatem ipsam habere dulcedinis  nisi quanta vi civitates eam expetant, tanta regna reges defendant,       aequari summa infimis; nihil excelsum, nihil quod supra cetera emineat in       civitatibus fore; adesse finem regnis, rei inter deos hominesque pulcherrimae            Porsinna cum regem esse Romae tutum, tum  Etruscae gentis regem amplum Tuscis ratus, Romam infesto exercitu venit            non unquam alias ante tantus terror senatum invasit; adeo valida res       tum Clusina erat magnumque Porsinnae nomen  nec hostes modo timebant,       sed suosmet ipsi cives, ne Romana plebs, metu perculsa receptis in urbem       regibus, vel cum servitute pacem acciperet  multa igitur blandimenta plebi per id tempus ab senatu data            annonae in primis habita cura, et ad frumentum comparandum missi       alii in Volscos, alii Cumas  salis quoque vendendi arbitrium, quia       impenso pretio venibat,  in publicum omne sumptum,  ademptum privatis; portoriisque et tributo plebes  liberata, ut divites conferrent, qui oneri ferendo essent: pauperes       satis stipendii pendere si liberos educent  itaque haec  indulgentia patrum asperis, postmodum       rebus in  obsidione ac fame adeo concordem civitatem tenuit ut regium nomen       non summi magis quam infimi horrerent,  nec       quisquam unus malis artibus postea tam popularis esset quam tum bene imperando       universus senatus fuit