./data/phi1038/phi001/phi1038.phi001.perseus-lat1.xml
Valerius Maximus
itaque stilo meo ad externa iam delabi permittam  quorumprincipatum teneat Blassius, cuius constantia nihilpertinacius: Salapiam enim patriam suam praesidio Punico occupatam Romanis cupiens restituereDasium acerrimo studio secum in administratione rei publicae dissidentem et alioquin toto animoHannibalis amicitiae uacantem, sine quo propositumconsilium peragi non poterat, ad idem opusadgrediendum maiore cupiditate quam spe certiore temptare ausus est  qui protinus sermonem eius, adiectis quae et ipsum commendatiorem et inimicum inuisiorem factura uidebantur, Hannibali retulit  a quo adesse iussi sunt, ut alter crimen probaret, alter defenderet  ceterum, cum pro tribunali res gereretur et quaestioni illi omnium oculi essent intenti, dum aliud forteciterioris curae negotium tractatur, Blassius uultudissimulante ac uoce summissa monere Dasium coepit ut Romanorum potius quam Karthaginiensiumpartes foueret  enimuero tunc ille proclamat se inconspectu ducis aduersus eum sollicitari  quod quia et incredibile existimabatur et ad unius tantum auris penetrauerat et iactabatur ab inimico, ueritatis fide caruit  sed non ita multo post Blasii miraconstantia Dasium ad se traxit Marcelloque et Salapiam et quingentos Numidas, qui in ea custodiae causa erant, tradidit