./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
Cominium equitem Romanum, probrosi in se carminis convictum, Caesar precibus fratris qui senator erat concessit  quo magis mirum habebatur gnarum meliorum et quae fama clementiam sequeretur tristiora malle  neque enim socordia peccabat; nec occultum est, quando ex veritate, quando adumbrata laetitia facta imperatorum celebrentur  quin ipse, compositus alias et velut eluctantium verborum, solutius promptiusque eloquebatur quotiens subveniret  at P  Suillium quaestorem quondam Germanici, cum Italia arceretur convictus pecuniam ob rem iudicandam cepisse, amovendum in insulam censuit, tanta contentione animi ut iure iurando obstringeret e re publica id esse  quod aspere acceptum ad praesens mox in laudem vertit regresso Suillio; quem vidit sequens aetas praepotentem, venalem et Claudii principis amicitia diu prospere, numquam bene usum  eadem poena in Catum Firmium senatorem statuitur, tamquam falsis maiestatis criminibus sororem petivisset  Catus, ut rettuli, Libonem inlexerat insidiis, deinde indicio perculerat  eius operae memor Tiberius sed alia praetendens exilium deprecatus est: quo minus senatu pelleretur non obstitit