./data/phi0474/phi053/phi0474.phi053.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
Cicero cum tres libros de natura deorum perfecisset,		in quibus omnis eius loci quaestio continetur, ingressus est		anno post urb  cond  710 (a  Chr  nat  44) scribere de divi-		natione, quos libros una cum libro de fato, quem his erat		adiuncturus, quasi supplementa illius quaestionis de natura		deorum esse voluit  Facit autem, cum in villa Tusculana es-		sent, Q  fratrem secum ita colloquentem, ut, postquam Q  fra-		ter omne genus divinationis e disciplina Stoicorum defendisset,		ipse altero libro contra eius sententiam, quae sibi dicenda		viderentur, exponeret  In primo igitur libro Cicero complu-		rium populorum et philosophorum opinionibus de divinationis		veritate et decretis in prooemio (cap  1–4 § 1–7) explicatis		ipsum colloquium exponit  Q  frater antiquissimam se senten-		tiam sequi profitetur omnium populorum gentiumque consensu		comprobatam  Esse enim duo divinandi genera, unum arti-		ficiosum, quod partim constet ex coniectura, partim ex obser-		vatione diuturna, alterum naturale, quod animus adripiat aut		excipiat extrinsecus ex divinitate, unde omnes haustos animos		libatosque habeamus  Nullam autem esse civitatem aut gen-		tem, quae non astrologorum, sortium, somniorum praedictione		moveri soleat  Atque in his omnino magis eventa rerum spec-		tari quam causas quaeri oportere arbitratur  Multa enim in		rerum natura accidere, quae nemo dubitet quin vera sint,		etiamsi, cur ita eveniant, ignoret (cap  5–13 § 8–23)  Neque		vero propterea tollendam esse divinationem, quod quaedam								falsa sint, quaedam non ita, uti praedicta sint, eveniant  Mul-		tas enim praedictiones eventum habuisse, quod negare nemo		possit, nisi omnem annalibus fidem detrahat (cap  14–17 § 24–33)  Itaque		se iis adsentiri, qui duo divinationis genera esse		dixerint, artis unum particeps, expers alterum  Carere autem		arte eos, qui non ratione aut coniectura observatis ac notatis		signis, sed concitatione quadam animi aut animo a curis vacuo		liberoque praesentiant  Huc igitur referendas esse praedictio-		nes per oracula (cap  18, 19 § 36–41), per somnia (cap  20–30 §		42–65) itemque vaticinationes furentium (cap  31 § 65–67)  Extremae		huic disputationi Chrysippi argumentatio ad-		icitur haec divinandi genera vera esse statuentis (cap  82		§ 68–71)