./data/phi0914/phi00139/phi0914.phi00139.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
nam quae       sibi crimina obiciantur de insidiis legatorum et maritimis portubus frequentatis       aut desertis, alterum ridiculum esse,  se       reddere rationem, quos portus mercatores aut nautici petant, alterum mores       respuere suos   tot annos esse, per quos       numquam cessaverint legati nunc ad imperatores Romanos nunc Romam ad senatum       crimina de se deferre: quem umquam verbo violatum esse?  semel euntibus ad Quinctium insidias dici factas, sed       quid iis acciderit, non adici  quaerentium, quod falso obiciant, cum veri nihil       habeant, ea crimina esse   insolenter et       inmodice abuti Thessalos indulgentia populi Romani, velut ex diutina siti nimis       avide meram haurientes libertatem,  itaque       servorum modo praeter spem repente manumissorum licentiam vocis et linguae       experiri et iactare sese insectatione et conviciis dominorum   elatus deinde ira adiecit, nondum omnium dierum solem       occidisse  id minaciter dictum non Thessali modo in sese sed etiam Romani       acceperunt   et cum fremitus post eam  vocem ortus et tandem sedatus esset, Perrhaeborum inde Athamanumque       legatis respondit eandem, de quibus illi agant, civitatium causam esse:            consulem Acilium et Romanos sibi dedisse       eas, cum hostium essent;  si suum munus, qui       dedissent adimere velint, scire cedendum esse; sed meliori et fideliori amico in       gratiam levium et inutilium sociorum iniuriam eos facturos   nec enim ullius rei minus diuturnam esse gratiam       quam libertatis, praesertim apud eos, qui male utendo eam corrupturi sint             causa cognita pronuntiarunt legati,       placere deduci praesidia Macedonum ex iis urbibus et antiquis Macedoniae       terminis regnum finiri  de iniuriis, quas ultro citroque inlatas querantur, quo       modo inter eas gentes et Macedonas disceptetur, formulam iuris exsequendi       constituendam esse