./data/phi0914/phi00124/phi0914.phi00124.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
itaque per se ipsi conscriptis       armatisque iuuentutis suae quindecim milibus ad Crotonem oppugnandum pergunt       ire,  Graecam et ipsam urbem et maritimam,       plurimum accessurum opibus, si in ora maris urbem portu ac moenibus ualidam       tenuissent, credentes   ea cura angebat quod       neque non accersere ad auxilium Poenos satis audebant, ne quid non pro sociis       egisse uiderentur et, si Poenus rursus magis arbiter pacis quam adiutor belli       fuisset, ne in libertatem Crotonis, sicut ante Locrorum, frustra pugnaretur             itaque optimum uisum est ad Hannibalem       mitti legatos cauerique ab eo ut receptus Croto Bruttiorum esset   Hannibal cum praesentium eam consultationem esse       respondisset et ad Hannonem eos reiecisset, ab Hannone nihil certi ablatum;            nec enim diripi uolebat nobilem atque       opulentam urbem et sperabat, cum Bruttius oppugnaret, Poenos nec probare nec       iuuare eam oppugnationem appareret, eo maturius ad se defecturos   Crotone nec consilium unum inter populares nec       uoluntas erat  unus uelut morbus inuaserat omnes Italiae ciuitates ut plebes ab       optimatibus dissentirent, senatus Romanis faueret, plebs ad Poenos rem traheret             eam dissensionem in urbe perfuga       nuntiat Bruttiis: Aristomachum esse principem plebis tradendaeque auctorem       urbis, et in uasta urbe lateque moenibus disiectis raras stationes custodiasque       senatorum esse;  quacumque custodiant plebis       homines, ea patere aditum  auctore ac duce perfuga Bruttii corona cinxerunt       urbem acceptique ab plebe primo impetu omnem praeter arcem cepere   arcem optimates tenebant praeparato iam ante ad       talem casum perfugio  eodem Aristomachus perfugit, tamquam Poenis, non Bruttiis       auctor urbis tradendae fuisset