./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Tum ego: Recta quidem, inquam, exhortatio tuaque prorsus           auctoritate dignissima, sed quod tu dudum de prouidentia  quaestionem pluribus aliis implicitam esse           dixisti, re experior  Quaero enim an esse aliquid omnino et quidnam esse           casum arbitrere  Tum illa  Festino, inquit, debitum           promissionis absoluere uiamque tibi qua patriam reueharis aperire  Haec           autem etsi  perutilia cognitu tamen a           propositi nostri tramite paulisper auersa sunt, uerendumque est ne deuiis           fatigatus ad emetiendum rectum iter sufficere non possis Ne id, inquam, prorsus uereare  Nam  quietis mihi loco           fuerit ea quibus maxime delector            agnoscere, simul cum omne disputatione tuae latus indubitata fide           constiterit, nihil de sequentibus ambigatur  Tum illa   Morem,        inquit, geram tibi, simulque sic orsa est: Si quidem, inquit,           aliquis euentum temerario motu nullaque causarum  conexione productum casum esse definiat, nihil           omnino casum esse confirmo et praeter subiectae rei significationem inanem           prorsus uocem esse decerno  Quis enim coercente in ordinem cuncta deo locus           esse ullus temeritati reliquus potest? Nam nihil ex  nihilo exsistere uera  sententia, est cui nemo           umquam ueterum refragatus est, quamquam id illi non de operante principio,           sed de materiali subiecto hoc omnium de natura rationum quasi quoddam           iecerint fundamentum  At si nullis ex causis aliquid oriatur,  id de nihilo ortum esse uidebitur  Quod si hoc           fieri nequit, ne casum quidem huiusmodi esse possibile est qualem paulo ante           definiuimus Quid igitur, inquam, nihilne est quod uel casus uel fortuitum iure           appellari queat? An est aliquid, tametsi uulgus  lateat, cui uocabula ista conueniant?Aristoteles meus id, inquit, in Physicis et breui et ueri propinqua           ratione definiuit Quonam, inquam modo?Quotiens, ait, aliquid cuiuspiam rei gratia geritur aliudque           quibusdam de causis quam  quod           intendebatur obtingit, casus uocatur, ut si quis colendi agri causa fodiens           humum defossi auri pondus inueniat  Hoc igitur fortuito quidem creditur           accidisse, uerum non de nihilo est; nam proprias causas habet quarum           inprouisus inopinatusque concursus  casum           uidetur operatus  Nam nisi cultor agri  humum foderet, nisi           eo loci pecuniam suam depositor obruisset, aurum non esset inuentum  Haec           sunt igitur fortuiti causa compendii, quod ex obuiis sibi et confluentibus           causis, non ex gerentis intentione            prouenit  Neque enim uel qui aurum obruit uel qui agrum exercuit ut ea           pecunia reperiretur intendit; sed uti dixi, quo ille obruit hunc fodisse           conuenit atque concurrit  Licet igitur definire casum esse inopinatum ex           confluentibus causis in his  quae ob           aliquid geruntur euentum; concurrere uero atque confluere causas facit ordo           ille ineuitabili conexione procedens, qui de prouidentiae fonte descendens           cuncta suis locis temporibusque disponit