./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Manlius consul pugnam ciebat, ubi prope similis fortuna est versata  nam ut altero in cornu Q  Fabium, sic in hoc ipsum        consulem Manlium iam velut fusos agentem hostes  et inpigre milites       secuti sunt et, ut ille gravi volnere ictus ex acie cessit, interfectum rati       gradum rettulere;  cessissentque loco, ni       consul alter cum aliquot turmis equitum in eam partem citato equo advectus,       vivere clamitans collegam, se victorem fuso altero cornu adesse, rem inclinatam       sustinuisset  Manlius quoque ad restituendam aciem se ipse coram offert            duorum consulum cognita ora accendunt militum animos            simul et vanior iam erat hostiumhostiunl       acies, dum abundante multitudine freti subtracta subsidia mittunt ad castra       oppugnanda  in quae haud magno certamine impetu facto, dum  praedae magis quam pugnae memores tererent tempus, triarii Romani, qui       primam inruptionem sustinere non potuerant, missis ad consules nuntiis quo loco       res essent, conglobati ad praetorium redeunt et sua sponte ipsi proelium       renovant  et Manlius consul revectus in castra ad omnes portas milite opposito       hostibus viam clauserat  ea desperatio Tuscis rabiem magis quam       audaciam accendit  nam cum incursantes, quacumque exitum ostenderet       spes, vano aliquotiens impetu issent, globus iuvenum unus in ipsum consulem       insignem armis invadit  prima excepta a circumstantibus tela;  sustineri  deinde vis nequit  Consul mortifero volnere ictus       cadit, fusique circa omnes  Tuscis crescit audacia; Romanos terror per tota castra trepidos       agit, et ad extrema ventum foret, ni legati rapto consulis corpore patefecissent       una porta hostibus viam  ea erumpunt; consternatoque agmine abeuntes in victorem alterum       incidunt consulem  ibi iterum caesi fusique passim            Victoria egregia parta, tristis tamen duobus tam claris       funeribus  itaque consul decernente senatu triumphum, si exercitus sine       imperatore triumphare possit, pro eximia eo bello opera facile passurum       respondit; se, familia funesta Q  Fabi fratris morte, re publica ex parte orba,       consule altero amisso, publico privatoque deformem luctu lauream non accepturum            omni acto triumpho depositus triumphus clarior fuit; adeo spreta in       tempore gloria interdum cumulatior rediit  funera deinde duo deinceps       collegae fratrisque ducit, idem in utroque laudator, cum concedendo illis suas       laudes ipse maximam partem earum ferret  neque immemor eius, quod initio consulatus imbiberat, reconciliandi            animos plebis, saucios milites curandos dividit patribus            Fabiis plurimi dati, nec alibi maiore cura habiti  inde       populares iam esse Fabii nec hoc ulla  nisi salubri rei publicae arte