./data/stoa0058/stoa025/stoa0058.stoa025.perseus-lat1.xml
Boethius
Haec igitur talia           sunt qualia subiecta permiserint; nam pars eorum in reliquarum rerum praedicatione substantia est, pars in accidentium numero est  At haec cum quis in diuinam uerterit praedicationem, cuncta mutantur quae praedicari possunt  Ad aliquid uero omnino           non potest praedicari, nam substantia in illo non est uere substantia sed ultra substantiam; item qualitas et cetera quae uenire queunt  Quorum ut amplior fiat intellectus exempla subdenda sunt      Nam cum dicimus deus, substantiam quidem           significare uidemur, sed eam quae sit ultra substantiam; cum uero iustus, qualitatem quidem sed non accidentem, sed eam quae sit substantia sed          ultra substantiam  Neque enim aliud est quod est, aliud est quod iustus est, sed idem est esse deo quod           iusto  Item cum dicitur magnus uel maximus, quantitatem quidem significare uidemur, sed eam quae sit ipsa substantia, talis qualem esse diximus ultra substantiam; idem est enim esse deo quod magno  De forma enim eius superius monstratum           est quoniam is sit forma et unum uere nec ulla pluralitas  Sed haec praedicamenta talia sunt, ut in quo sint ipsum esse faciant quod dicitur, diuise quidem in ceteris, in deo uero coniuncte atque copulate hoc modo: nam cum dicimus substantia (ut homo uel deus),       ita dicitur quasi illud de quo praedicatur ipsum sit substantia,, ut substantia homo uel deus  Sed distat, quoniam homo non integre ipsum homo est ac per hoc nec substantia; quod enim est, aliis debet quae non sunt homo  Deus uero hoc ipsum deus est;           nihil enim aliud est nisi quod est, ac per hoc ipsum deus est  Rursus iustus, quod est qualitas, ita dicitur quasi ipse hoc sit de quo praedicatur, id est si dicamus homo iustus uel deus iustus, ipsum hominem uel deum iustos esse proponimus; sed           differt, quod homo alter alter iustus, deus uero idem ipsum est quod est iustum  Magnus etiam homo uel deus dicitur atque ita quasi ipse sit homo magnus uel deus magnus; sed homo tantum magnus, deus uero ipsum magnus exsistit  Reliqua uero neque de           deo neque de ceteris praedicantur  Nam ubi uel de          homine uel de deo praedicari potest, de homine ut in foro, de deo ut ubique, sed ita ut non quasi ipsa sit res id quod praedicatur de qua dicitur  Non enim ita homo dicitur esse in foro quem ad modum           esse albus uel longus nec quasi circumfusus et determinatus proprietate aliqua qua designari secundum se possit, sed tantum quo sit illud aliis informatum rebus per hanc praedicationem ostenditur      De deo uero non ita, nam quod ubique est ita dici           uidetur non quod in omni sit loco (omnino enim in loco esse non potest) sed quod omnis ei locus adsit ad eum capiendum, cum ipse non suscipiatur in loco; atque ideo nusquam in loco esse dicitur, quoniam ubique est sed non in loco  Quando uero eodem           praedicatur modo, ut de homine heri uenit, de deo semper est  Hic quoque non quasi esse aliquid dicitur illud ipsum de quo hesternus dicitur aduentus, sed quid ei secundum tempus accesserit praedicatur  Quod uero de deo dicitur semper est, unum           quidem significat, quasi omni praeterito fuerit, omni quoquo modo sit praesenti est, omni futuro erit  Quod de caelo et de ceteris inmortalibus corporibus secundum philosophos dici potest, at de deo non ita  Semper enim est, quoniam semper praesentis est in           eo temporis tantumque inter nostrarum rerum praesens, quod est nunc, interest ac diuinarum, quod nostrum nunc quasi currens tempus facit et sempiternitatem, diuinum uero nunc permanens neque mouens sese atque consistens aeternitatem facit; cui           nomini si adicias semper, facies eius quod est nunc          iugem indefessumque ac per hoc perpetuum cursum quod est sempiternitas      Rursus habere uel facere eodem modo; dicimus enim uestitus currit de homine, de deo cuncta                 possidens regit  Rursus de eo nihil quod est esse de utrisque dictum est, sed haec omnis praedicatio exterioribus datur omniaque haec quodam modo referuntur ad aliud  Cuius praedicationis differentiam sic facilius internoscimus: qui homo est uel           deus refertur ad substantiam qua est aliquid, id est homo uel deus; qui iustus est refertur ad qualitatem qua scilicet est aliquid, id est iustus, qui magnus ad quantitatem qua est aliquid, id est magnus  Nam in ceteris praedicationibus nihil tale est  Qui enim           dicit esse aliquem in foro uel ubique, refert quidem ad praedicamentum quod est ubi, sed non quo aliquid est uelut iustitia iustus  Item cum dico currit uel regit uel nunc est uel semper est, refertur quidem uel ad facere uel ad tempus—si tamen           interim diuinum illud semper tempus dici potest—sed non quo aliquo aliquid est uelut magnitudine magnum, Nam situm passionemque requiri in deo non oportet, neque enim sunt      Iamne patet quae sit differentia praedicationum?           Quod aliae quidem quasi rem monstrant aliae uero quasi circumstantias rei quodque illa quidem 1 ita praedicantur, ut esse aliquid rem ostendant, illa uero ut          non esse, sed potius extrinsecus aliquid quodam modo affigant  Illa igitur, quae aliquid esse designant,           secundum rem praedicationes uocentur  Quae cum de rebus subiectis dicuntur, uocantur accidentia secundum rem; cum uero de deo qui subiectus non est, secundum substantiam rei praedicatio nuncupatur