./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
satis constitit fuisse in eo exercitu veteranos qui non stationem, non vigilias inissent, vallum fossamque quasi nova et mira viserent, sine galeis, sine loricis, nitidi et quaestuosi, militia per oppida expleta  igitur dimissis quibus senectus aut valetudo adversa erat supplementum petivit  et habiti per Galatiam Cappadociamque dilectus, adiectaque ex Germania legio cum equitibus alariis et peditatu cohortium  retentusque omnis exercitus sub pellibus, quamvis hieme saeva adeo ut obducta glacie nisi effossa humus tentoriis locum non praeberet  ambusti multorum artus vi frigoris et quidam inter excubias exanimati sunt  adnotatusque miles qui fascem lignorum gestabat ita praeriguisse manus, ut oneri adhaerentes truncis brachiis deciderent  ipse cultu levi, capite intecto, in agmine, in laboribus frequens adesse, laudem strenuis, solacium invalidis, exemplum omnibus ostendere  dehinc quia duritia caeli militiaeque multi abnuebant deserebantque, remedium severitate quaesitum est  nec enim, ut in aliis exercitibus, primum alterumque delictum venia prosequebatur, sed qui  signa reliquerat, statim capite poenas luebat  idque usu salubre et misericordia melius adparuit: quippe pauciores illa castra deseruere quam ea in quibus ignoscebatur