./data/phi0914/phi00144/phi0914.phi00144.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
cernebat et Persea iam inde ab       initio belli omni modo spem pacis temptasse et in dies magis, quo propior       admoveretur terror, nihil neque agere aliud neque cogitare;  Romanos quoque, quia traheretur       diutius spe ipsorum bellum, et ipsos duces et  senatum, non abhorrere a finiendo tam incommodo ac difficili bello             hac utriusque partis voluntate explorata,       quod fieri etiam sua sponte taedio validioris, metu infirmioris credebat posse,       in eo suam operam venditare concilianda gratia magis cupiit   nam modo ne iuvaret bello Romanos terra marique, modo       pacis patrandae cum Romanis paciscebatur mercedem: ne bello interesset, mille           talenta, ut pacem conciliaret, mille et quingenta             in utrumque non fidem modo se, sed obsides       quoque dare paratum esse ostendebat   Perseus       ad rem inchoandam promptissimus erat cogente metu et de obsidibus accipiendis       sine dilatione agebat, conveneratque, ut accepti Cretam mitterentur   ubi ad pecuniae mentionem ventum       erat, ibi haesitabat et utique alteram in tanti  nominis regibus turpem ac sordidam et danti et magis accipienti mercedem       esse aiebat;  in spem Romanae pacis non       recusare inpensam, sed eam pecuniam perfecta re daturum, interea Samothracae in       templo depositurum   ea insula cum ipsius       dicionis esset, videre Eumenes nihil interesse, in ea an       Pellae pecunia esset, id agere, ut partem aliquam praesentem ferret   ita nequiquam inter se captati nihil praeter       infamiam movere