./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
id miles rationis ignarus omen praesentium accepit, suis laboribus defectionem sideris adsimulans, prospereque cessura qua pergerent si fulgor et claritudo deae redderetur  igitur aeris sono, tubarum cornuumque concentu strepere; prout splendidior obscuriorve laetari aut maerere; et postquam ortae nubes offecere visui creditumque conditam tenebris, ut sunt mobiles ad superstitionem perculsae semel mentes, sibi aeternum laborem portendi, sua facinora aversari deos lamentantur  utendum inclinatione ea Caesar et quae casus obtulerat in sapientiam vertenda ratus circumiri ten-  toria iubet; accitur centurio Clemens et si alii bonis artibus grati in vulgus  hi vigiliis, stationibus, custodiis portarum se inserunt, spem offerunt, metum intendunt  'quo usque filium imperatoris obsidebimus? quis certaminum finis? Percennione et Vibuleno sacramentum dicturi sumus? Percennius et Vibulenus stipendia militibus, agros emeritis largientur? denique pro Neronibus et Drusis imperium populi Romani capessent? quin potius, ut novissimi in culpam, ita primi ad paenitentiam sumus? tarda sunt quae in commune expostulantur: privatam gratiam statim mereare, statim recipias ' commotis per haec mentibus et inter se suspectis, tironem a veterano, legionem a legione dissociant  tum redire paulatim amor obsequii: omittunt portas, signa unum in locum principio seditionis congregata suas in sedes referunt