./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
iam profectus ab Demetriade rex, quia ita       decreturos sciebat, Phalara in sinum Maliacum processerat   inde decreto accepto Lamiam venit, exceptus ingenti favore       multitudinis cum plausibus clamoribusque et quibus aliis laetitia effusa vulgi       significatur   in concilium ut ventum est, aegre a Phaenea       praetore principibusque aliis [introductus] facto silentio dicere orsus rex             prima eius  oratio fuit excusantis, quod tanto minoribus spe atque opinione omnium       copiis venisset   id suae impensae erga eos       voluntatis maximum debere indicium esse, quod nec paratus satis ulla re et       tempore ad navigandum immaturo vocantibus legatis eorum haud gravate obsecutus       esset credidissetque, cum se vidissent Aetoli, omnia vel in se uno posita       praesidia existimaturos esse   ceterum eorum       quoque se, quorum expectatio destituta in praesentia videatur, spem abunde       expleturum:  nam simul primum anni tempus       navigabile praebuisset mare, omnem se Graeciam armis viris equis,  omnem oram maritimam classibus completurum, nec       impensae nec labori nec periculo parsurum, donec depulso cervicibus eorum       imperio Romano liberam vere Graeciam atque in ea principes Aetolos fecisset             cum exercitibus commeatus quoque omnis       generis ex Asia venturos; in praesentia curae esse Aetolis debere, ut copia       frumenti suis et annona tolerabilis rerum aliarum suppeditetur   in hanc sententiam rex cum magno omnium       adsensu locutus discessit   post discessum       regis inter duos principes Aetolorum, Phaeneam et Thoantem, contentio fuit             Phaeneas reconciliatore pacis et       disceptatore de iis, quae in  controversia cum populo Romano essent, utendum potius Antiocho censebat       quam duce belli;  adventum eius et maiestatem       ad verecundiam faciendam Romanis vim maiorem habituram quam arma; multa homines,       ne bellare necesse sit, voluntate remittere, quae bello et armis cogi non       possint   Thoas negare paci studere Phaeneam,       sed discutere apparatum belli velle, ut taedio et impetus relanguescat regis et       Romani tempus ad comparandum habeant:  nihil       enim aequi ab Romanis impetrari posse totiens legationibus missis Romam, totiens       cum ipso Quinctio disceptando satis expertum esse, nec nisi abscisa omni spe       auxilium Antiochi imploraturos fuisse   quo       celerius spe omnium oblato non esse elanguescendum, sed orandum potius regem,       ut, quoniam, quod maximum fuerit, ipse vindex Graeciae venerit, copias quoque       terrestris navalisque accersat   armatum regem       aliquid impetraturum; inermem non pro Aetolis modo, sed ne pro se quidem ipso       momenti ullius futurum apud Romanos   haec vicit sententia, imperatoremque       regem appellandum censuerunt et triginta principes, cum quibus, si qua vellet,       consultaret, delegerunt