./data/phi0474/phi046/phi0474.phi046.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
Sed quaero quando ista fuerint Academia vetere†dunttia, ut animum sapientis commoveri et conturbari negarent: mediocritates illi probabant et in omnipermotione naturalem volebant esse quendam modum legimus omnes Crantoris veteris Academici de luctu;est enim non magnus verum aureolus et ut TuberoniPanaetius praecipit ad verbum ediscendus libellus atque illi quidem etiam utiliter a natura dicebant permotiones istas animis nostris datas, metum cavendicausa, misericordiam aegritudinemque clementiae; ipsam iracundiam fortitudinis quasi cotem esse dicebant — recte secusne alias viderimus;atrocitas quidem ista tua quo modo in veterem Academiam inruperitnescio  Ilia vero ferre non possum — non quomihi displiceant, sunt enim Socratica pleraque mirabilia Stoicorum, quae para/doca nominantur; sed ubiXenocrates, ubi Aristoteles ista tetigit (hos enim quasieosdem esse vultis): illi umquam dicerent sapientessolos reges solos divites solos formosos; omnia quaeubique essent sapientis esse; neminem consulem prae-torem imperatorem, nescio an ne quinquevirum quidem quemquam nisi sapientem; postremo solum civemsolum liberum, insipientes omnes peregrinos exulesservos, furiosos denique; scripta Lycurgi Solonis, duodecim tabulas nostras non esse leges, ne urbis quidemaut civitatis nisi quae essent sapientium