./data/phi0588/abo023/phi0588.abo023.perseus-lat2.xml
Cornelius Nepos
hunc tanta cupiditate incendit bellandi, ut usque a rubro   mari arma conatus sit inferre Italiae    ad quem cum legati       venissent Romani, qui de eius voluntate explorarent darentque operam consiliis clandestinis       ut Hannibalem in suspicionem regi adducerent, tamquam ab ipsis corruptus alia atque antea       sentiret, neque id frustra fecissent idque Hannibal comperisset  seque ab interioribus consiliis segregari vidisset, tempore dato adiit ad       regem, eique cum multa de fide sua et odio in Romanos commemorasset, hoc adiunxit: 'pater       meus' inquit 'Hamilcar puerulo me, utpote non amplius novem annos nato, in Hispaniam       imperator proficiscens Karthagine Iovi optimo maximo hostias immolavit   quae divina res dum conficiebatur, quaesivit a me vellemne secum in       castra proficisci  id cum libenter accepissem atque ab eo petere coepissem ne dubitaret       ducere, tum ille, faciam, inquit, si mihi fidem quam postulo dederis  simul me ad aram       adduxit, apud quam sacrificare instituerat, eamque ceteris remotis tenentem iurare iussit       numquam me in amicitia cum Romanis fore    id ego           iusiurandum patri datum usque ad hanc aetatem ita conservavi, ut nemini dubium esse debeat,           quin reliquo tempore eadem mente sim futurus    quare si               quid amice de Romanis cogitabis, non imprudenter feceris, si me celaris; cum quidem bellum               parabis, te ipsum frustraberis, si non me in eo principem posueris '