./data/phi0914/phi00137/phi0914.phi00137.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
veterani omnes et periti belli       erant, et ipse dux Philopoemenis, summi tum omnium Graecorum imperatoris,       discipulus  qui biduum simul ad quietem hominum equorumque et ad visendas       hostium stationes, quibus locis temporibusque accederent reciperentque sese,       sumpserunt   ad radices fere collis, in quo       posita urbs est, regii succedebant  ita libera ab tergo populatio erat, nullo ab       urbe, ne in stationes quidem qui procul iacularetur,       excurrente   postquam semel compulsi metu  se moenibus incluserunt, contemptus eorum et inde neglegentia apud       regios oritur  non stratos, non infrenatos magna pars habebant equos;  paucis ad arma et ordines relictis dilapsi ceteri       sparserant se toto passim campo, pars in iuvenales lusus lasciviamque versi,       pars vescentes sub umbra, quidam somno etiam strati   haec Diophanes ex alta urbe Pergamo contemplatus arma suos       capere et ad portam praesto esse iubet; ipse Attalum adit et in animo sibi esse       dixit hostium stationem temptare   aegre id       permittente Attalo, quippe qui centum equitibus adversus sescentos, mille       peditibus cum quattuor milibus pugnaturum cerneret, porta egressus haud procul       statione hostium, occasionem opperiens, consedit   et qui Pergami erant amentiam magis quam audaciam credere       esse, et hostes paulisper in eos versi, ut nihil moveri viderunt, nec ipsi       quicquam ex solita neglegentia, insuper etiam eludentes paucitatem, mutarunt             Diophanes quietos aliquamdiu suos, velut       ad spectaculum modo eductos, continnit;  postquam dilapsos ab ordinibus hostes       vidit, peditibus, quantum accelerare possent, sequi iussis ipse princeps inter       equites cum turma sua, quam potuit effusissimis habenis, clamore ab omni  simul pedite atque equite sublato stationem hostium improviso invadit             non homines solum sed equi etiam territi,       cum vincula abrupissent, trepidationem et tumultum inter suos fecerunt             pauci stabant impavidi equi; eos ipsos       non sternere, non infrenare aut escendere facile poterant multo maiorem quam pro       numero equitum terrorem Achaeis inferentibus         pedites vero ordinati et praeparati sparsos per neglegentiam et semisomnos prope       adorti sunt   caedes passim fugaque per campos       facta est  Diophanes secutus effusos, quoad tutum fuit, magno decore genti       Achaeorum parto — spectaverant enim e moenibus Pergami non viri modo sed feminae       etiam — in praesidium urbis redit   postero die regiae magis compositae et       ordinatae stationes quingentis passibus longius ab urbe posuerunt castra, et       Achaei eodem ferme tempore atque in eundem locum processerunt   per multas horas intenti utrimque velut iam futurum impetum       expectavere; postquam haud procul occasu solis redeundi in castra tempus erat,       regii signis collatis abire agmine ad iter magis quam ad pugnam composito       coepere   quievit Diophanes, dum in conspectu       erant; deinde eodem, quo pridie, impetu in postremum agmen incurrit, tantumque       rursus pavoris ac tumultus incussit, ut,  cum terga caederentur, nemo pugnandi causa restiterit; trepidantesque et       vix ordinem agminis servantes in castra compulsi sunt   haec Achaeorum audacia Seleucum ex agro Pergameno movere       castra coegit