./data/stoa0261/stoa0002/stoa0261.stoa0002.perseus-lat1.xml
Sidonius Apollinaris
vir siquidem fuit providus prudens, doctus eloquens, acer et hominum aevi loci populi sui ingeniosissimus quique indesinenter salva religione philosopharetur; et licet crinem barbamque non pasceret, pallium et clavam nunc inrideret, nunc etiam execraretur, a collegio tamen conplatonicorum solo habitu ac fide dissociabatur  deus bone, quid erat illud, quotiens ad eum sola 2 consultationis gratia conveniebamus!quam ille omnibus statim 1 totum non dubitans, non fastidiens aperiebat, voluptuosissimum reputans, si forte oborta quarumpiam quaestionum insolubilitate labyrinthica scientiae suae thesauri eventilarentur  iam si frequentes consederamus, officium audiendi omnibus,2 uni solum quem forsitan elegissemus deputans ius loquendi, viritim vicissimque, non tumultuatim nec sine schematis cuiuspiam gestu artificioso doctrinae suae opes erogaturus  dein quaecumque dixisset protinus reluctantium syllogismorum contrarietatibus excipiebamus; sed repellebat omnium nostrum temerarias oppositiones: itaque nihil non perpensum probatumque recipiebatur  hinc etiam illi apud nos maxima reverentia fuit, quod non satis ferebat aegre pigram in quibus-piam sequacitatem  haec apud eum culpa veniabilis erat; quo fiebat esset ut nobis patientia eiusdem sine imitatione laudabilis, quis 3 enim virum super abditis consuleret invitus, a cuius disputationis communione ne idiotarum quidem imperitorumque sciscitatio repudiabatur? 4 haec pauca de studiis, ceterum cetera quis competenti praeconio extollat, quod condicionis humanae per omnia memor clericos opere sermone populares, exhortatione maerentes destitutos solacio, captivos pretio ieiunos cibo nudos operimento consolabatur? pariter et super his plurareplicare superforaneum statuo  nam merita sua, quibus divitem conscientiam censu pauperatus locupletavit, spe futurae retributionis celare plus studuit   episcopum fratrem maiorem natu affectuosissime observans, quem diligebat ut filium, cum tamquam patrem veneraretur  sed et ille suspiciebat hunc granditer, habens in eo consiliarium in iudiciis vicarium in ecclesiis, procuratorem in negotiis vilicum in praediis, tabularium in tributis in lectionibus comitem, in expositionibus interpretem in itineribus contubernalem, sic utrique ab alterutro usque ad invidiam exempli mutua fide germanitatis officia restituebantur  sed quid dolorem nostrum moderaturi causis potius doloris fomenta sufficimus? ergo, ut dicere institueramus, huic iam, ut est illud Maronianum, cineri ingrato id est gratiam non relaturo neniam condidimus tristem luctuosamque propemodum laboriose, quia faceret dictandi desuetudo difficultatem, nisi quod animum natura desidiosissimurn dolor fletu gravidus accendit, eius hoc carmen est: 2germani decus et dolor Mamerti, mirantum unica pompa episcoporum,  hoc dat 3 caespite membra Claudianus,triplex bybliotheca quo magistro,Romana, Attica, Christiana, fulsit; quam totam monachus virente in aevosecreta bibit institutione,orator, dialecticus, poeta,tractator, geometra, musicusque,doctus solvere vincla quaestionum et verbi gladio secare sectas,si quae catholicam fidem lacessunt psalmorum hic modulator et phonascusante altaria fratre gratulanteinstructas docuit sonare classes  hic sollemnibus annuis paravitquae quo tempore lecta convenirent antistes fuit ordine in secundo,fratrem fasce levans episcopali nam de pontificis tenore summi ille insignia sumpsit, hic laborem at tu, quisque doles, amice lector,de tanto quasi nil viro supersit,udis parce genis rigare marmor:mens et gloria non queunt humari  Ecce quod carmen, cum primum affui, super unanimi fratris ossa conscripsi, namque tunc afui, cum funerarentur; 1 nec ob hoc tamen perdidi in totum desideratissimam flendi occasionem, namdum forte meditarer, lacrimis habenas anima parturiens laxavi fecique ad epitaphium quod alii fecerunt ad sepulchrum, haec ergo scripsimus tibi, ne forsitan arbitrarere solam nos colere vivorum sodalitatem reique tuo iudicio essemus, nisi amicorum vita carentum semper aeque ut incolumium reminisceremur  namque et ex hoc, quod vix reservatur imaginaria fides vel superstitibus, non praeter aequum opinabere, si perpaucos esse conicias, qui mortuos ament  vale