./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
alios       peregre in regnum Romam accitos: se regem, augentem bello Romanum imperium a       proximis scelerata coniuratione pulsum  eos inter se, quia nemo unus satis dignus regno visus sit, partes       regni rapuisse; bona sua diripienda populo dedisse, ne quis expers sceleris       esset  patriam se regnumque suum repetere et persequi ingratos  cives velle  ferrent opem, adiuvarent; suas quoque                  veteres iniurias ultum irent, totiens caesas legiones, agrum ademptum            haec moverunt Veientes, ac pro se quisque Romano saltem duce       ignominias demendas belloque amissa repetenda minaciter fremunt            Tarquinienses nomen ac cognatio movet: pulchrum videbatur suos       Romae regnare  ita duo duarum civitatium exercitus ad repetendum regnum belloque       persequendos Romanos secuti Tarquinium  postquam in agrum Romanum       ventum est, obviam hosti consules eunt: Valerius quadrato agmine peditem ducit; Brutus ad explorandum cum       equitatu antecessit  eodem modo primus eques hostium agminis fuit;       praeerat Arruns Tarquinius, filius regis; rex ipse cum legionibus sequebatur            Arruns ubi ex lictoribus procul consulem esse, deinde iam propius       ac certius facie quoque Brutum cognovit, inflammatus ira ille est vir,  inquit,  qui nos extorres expulit           patria  ipse en ille nostris decoratus insignibus magnifice           incedit  di regum ultores adeste  concitat calcaribus equum atque in ipsum infestus consulem derigit            sensit in se iri Brutus  decorum erat tum ipsis       capessere pugnam ducibus; avide itaque se certamini offert,  adeoque infestis animis concurrerunt, neuter, dum hostem       volneraret, sui protegendi corporis memor, ut contrario ictu per        parmam uterque transfixus duabus haerentes hastis  moribundi ex equis lapsi       sint  simul et cetera equestris pugna coepit, neque ita multo post et       pedites superveniunt  ibi varia victoria et velut aequo Marte       pugnatum est: dextera utrimque cornua vicere, laeva superata  Veientes , vinci ab Romano milite adsueti, fusi fugatique;       Tarquiniensis, novus hostis, non stetit solum, sed etiam ab sua parte Romanum       pepulit  ita cum pugnatum esset, tantus terror Tarquinium atque Etruscos       incessit ut omissa inrita re, nocte ambo exercitus, Veiens Tarquiniensisque,       suas quisque abirent domos  adiciunt miracula huic pugnae:  silentio proximae noctis ex silva Arsia ingentem       editam vocem; Silvani vocem eam creditam; haec dicta: uno plus Tuscorum       cecidisse in acie; vincere bello Romanum  ita certe inde abiere Romani ut victores, Etrusci pro victis            nam postquam inluxit nec quisquam hostium in conspectu erat, P        Valerius consul spolia legit triumphansque inde Romam rediit  collegae funus quanto tum potuit apparatu fecit; sed multo maius       morti decus publica fuit maestitia, eo ante omnia insignis quia matronae annum       ut parentem eum  luxerunt, quod tam acer ultor violatae       pudicitiae  fuisset