./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
cum a Leucopetra profectus (inde enim       tramittebam) stadia circiter ccc processissem, reiectus sum austro vehementi       ad eandem Leucopetram  ibi cum ventum exspectarem (erat enim       villa Valeri nostri, ut familiariter essem et libenter), Regini quidam illustres homines eo venerunt Roma sane       recentes, in iis Bruti nostri hospes qui Brutum       Neapoli reliquisset  haec adferebant, edictum Bruti       et Cassi, et fore frequentem senatum Kalendis, a Bruto et Cassio litteras missas ad consularis et praetorios       ut adessent rogare  summam spem nuntiabant fore ut Antonius       cederet, res conveniret, nostri Romam redirent  addebant etiam       me desiderari, subaccusari  quae cum audissem, sine ulla dubitatione abieci       consilium profectionis quo me hercule ne antea quidem delectabar  lectis vero tuis litteris admiratus equidem sum te       tam vehementer sententiam commutasse, sed non sine causa arbitrabar  etsi,       quamvis non fueris suasor et impulsor profectionis meae, adprobator certe fuisti, dum       modo Kal  Ian  Romae essem  ita fiebat ut, dum minus periculi       videretur, abessem, in flammam ipsam venirem  sed haec, etiam si non       prudenter, tamen ἀνεμέσητα sunt, primum quod de mea       sententia acta sunt, deinde etiam si te auctore, quid debet qui consilium dat praestare       praeter fidem?