./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
At si  quando,        quod perrarum est, probis deferantur, quid in eis aliud quam probitas utentium        placet? Ita fit ut non uirtutibus ex dignitate sed ex uirtute dignitatibus        honor accedat  Quae uero est ista uestra expetibilis ac praeclara potentia?        Nonne, o terrena  animalia, consideratis        quibus qui praesidere uideamini? Nunc si inter mures uideres unum aliquem ius        sibi ac potestatem prae ceteris uindicantem, quanto mouereris cachinno! Quid        uero, si corpus spectes, inbecillius homine reperire queas quos  saepe muscularum quoque uel morsus uel in secreta        quaeque reptantium necat introitus? Quo uero quisquam ius aliquod in quempiam        nisi in solum corpus et quod infra corpus est, fortunam loquor, possit        exserere? Num quidquam libero imperabis  animo? Num mentem firma sibi ratione        cohaerentem de statu propriae quietis amouebis? Cum liberum quendam uirum        suppliciis se tyrannus adacturum Putaret, ut aduersum se factae coniurationis        conscios proderet, linguam ille momordit atque abscidit et in  os tyranni saeuientis abiecit; ita cruciatus, quos        putabat tyrannus materiam crudelitatis, uir sapiens fecit esse uirtutis  Quid        autem est quod in alium facere quisquam 1 possit, quod sustinere ab alio ipse        non possit? Busiridem accipimus necare hospites  solitum ab Hercule hospite fuisse mactatum  Regulus plures Poenorum        bello captos in uincla coniecerat, sed mox ipse uictorum catenis manus        praebuit  Vllamne igitur eius hominis potentiam putas, qui quod ipse in alio        potest, ne id in se alter  ualeat efficere        non possit? Ad haec si ipsis dignitates ac potestatibus inesset aliquid        naturalis ac proprii boni, numquam pessimis prouenirent  Neque enim sibi solent        aduersa sociari; natura respuit ut contraria quaeque iungantur  Ita cum        pessimos  plerumque dignitatibus fungi        dubium non sit, illud etiam liquet natura sui bona non esse quae se pessimis        haerere patiantur  Quod quidem de cunctis fortunae muneribus dignius existimari        potest, quae ad improbissimum quemque uberiora perueniunt  De  quibus illud etiam considerandum puto, quod nemo        dubitat esse fortem, cui fortitudinem inesse conspexerit, et cuicumque        uelocitas adest manifestum  est esse uelocem  Sic musica quidem        musicos medicina medicos rhetorice rhetores facit  Agit  enim cuiusque rei natura quod proprium est nec        contrariarum rerum miscetur effectibus et ultro quae sunt auersa depellit         Atqui nec opes inexpletam restinguere auaritiam queunt nec potestas sui        compotem fecerit quem uitiosae libidines insolubilibus  adstrictum retinent catenis, et collata improbis        dignitas non modo non efficit dignos, sed prodit potius et ostentat indignos         Cur ita prouenit? Gaudetis enim res sese aliter habentes falsis compellare        nominibus quae facile ipsarum rerum redarguuntur  effectu; itaque nec illae diuitiae nec illa potentia nec haec        dignitas iure appellari potest  Postremo idem de tota concludere fortuna licet        in qua nihil expetendum, nihil natiuae bonitatis inesse manifestum est, quae        nec se bonis semper adiungit  et bonos        quibus fuerit adiuncta non efficit