./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Considera namque an per ea quibus se homines           adepturos beatitudinem putant ad destinatum finem ualeant peruenire  Si enim           uel pecuniae uel honores ceteraque tale quid afferunt  cui nihil honorum abesse uideatur, nos           quoque fateamur fieri aliquos horum adeptione felices  Quod si neque id           ualent efficere quod promittunt bonisque pluribus carent, nonne liquido           falsa in eis beatitudinis species deprehenditur? Primum igitur  te ipsum qui paulo ante diuitiis affluebas,           interrogo: Inter illas abundantissimas opes numquamne animum tuum concepta           ex qualibet iniuria confudit anxietas? Atqui, inquam, libero me           fuisse animo quin aliquid semper augerer reminisci non queo Nonne  quia uel aberat quod abesse non           uelles uel aderat quod adesse noluisses? Ita est, inquam   Illius igitur praesentiam huius absentiam           desiderabis?Confiteor, inquam  Eget uero, inquit, eo quod quisque           desiderat?Eget, inquam   Qui  uero eget           aliquo, non est usquequaque sibi ipse sufficiens? Minime, inquam   Tu itaque hanc insufficientiam plenus, inquit,           opibus sustinebas?Quidni? inquam  Opes igitur nihilo indigentem sufficientemque sibi           facere nequeunt et hoc erat quod            promittere uidebantur  Atqui hoc quoque maxime considerandum puto quod nihil           habeat suapte natura pecunia ut his a quibus possidetur inuitis nequeat           auferri  Fateor, inquam   Quidni fateare, cum eam cotidie ualentior aliquis           eripiat inuito? Vnde  enim forenses           querimoniae nisi quod uel ui uel fraude nolentibus pecuniae repetuntur           ereptae?Ita est, inquam  Egebit igitur, inquit, extrinsecus petito           praesidio quo suam pecuniam quisque tueatur?Quis id, inquam, neget?Atqui non egeret  eo, nisi possideret           pecuniam quam posset amittere?Dubitari, inquam, nequit In contrarium igitur relapsa res est; nam quae sufficientes sibi facere           putabantur opes, alieno potius praesidio faciunt indigentes  Quis autem           modus est quo  pellatur diuitiis           indigentia? Num enim diuites esurire nequeunt? Num sitire non possunt? Num           frigus hibernum pecuniosorum membra non sentiunt? Sed adest, inquies,           opulentis quo famem satient, quo sitim frigusque depellant  Sed hoc modo           consolari  quidem diuitiis indigentia           potest, auferri penitus non potest  Nam si haec hians semper atque aliquid           poscens opibus expietur, maneat necesse est quae possit expleri  Taceo quod           naturae minimum, quod auantiae nihil satis est  Quare si opes nec submouere               possunt indigentiam et ipsae suam           faciunt, quid est quod eas sufficientiam praestare credatis?