./data/phi0914/phi00136/phi0914.phi00136.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Quinctius recepta Zacyntho ab Achaico concilio Naupactum traiecit, quae iam       per duos menses—  et iam prope excidium       erat—oppugnabatur, et si capta vi foret, omne nomen ibi Aetolorum ad       internecionem videbatur venturum   ceterum       quamquam merito iratus erat Aetolis, quod solos obtrectasse gloriae suae, cum       liberaret Graeciam, meminerat, et nihil auctoritate sua motos esse, cum, quae       tum maxime acciderant, casura praemonens a furioso incepto eos deterreret,            tamen sui maxime operis esse credens       nullam gentem liberatae ab se Graeciae funditus everti, obambulare muris, ut            facile nosceretur ab Aetolis, coepit         confestim a primis stationibus cognitus est, vulgatumque per omnes ordines,       Quinctium esse  itaque concursu facto undique in muros manus pro se quisque       tendentes consonante clamore nominatim Quinctium orare, ut opem ferret ac       servaret   et tum quidem, quamquam moveretur       his vocibus, manu tamen abnuit quicquam opis in se esse;  ceterum postquam ad consulem venit, “utrum fefellit”       inquit “te, M Acili , quid agatur, an, cum satis pervideas, nihil id magnopere ad summam       rem pertinere censes?”  erexerat expectatione       consulem; et “quin expromis” inquit “ quid rei sit?” tum Quinctius” ecquid vides       te devicto Antiocho in duabus urbibus oppugnandis tempus terere, cum iam prope       annus circumactus sit imperii tui,  Philippum       autem, qui non aciem, non signa hostium vidit, non solum urbes sed tot iam       gentes, Athamaniam Perrhaebiam Aperantiam Dolopiam, sibi adiunxisse?  atqui non tantum interest nostra       Aetolorum opes ac vires minui, quantum non supra modum Philippum crescere, et       victoriae tuae praemium te militesque tuos nondum duas urbes, Philippum tot            gentes Graeciae habere   ” adsentiebatur his consul; sed pudor, si       irrito incepto abscederet obsidione, occurrebat  tota inde Quinctio res permissa       est   is rursus ad eam partem muri, qua paulo       ante vociferati Aetoli fuerant, redit  ibi cum impensius orarent, ut misereretur       gentis Aetolorum, exire aliquos ad se iussit         Phaeneas ipse principesque alii extemplo egressi sunt  quibus provolutis ad       pedes “fortuna” inquit” vestra facit, ut et irae meae et orationi temperem             evenerunt quae praedixi eventura, et ne       hoc quidem reliqui vobis est, ut indignis accidisse ea videantur: ego tamen       sorte quadam nutriendae Graeciae datus ne ingratis quidem benefacere absistam             mittite oratores ad consulem, qui indutias       tanti temporis petant, ut mittere legatos Romam possitis, per quos senatui de       vobis permittatis; ego apud consulem defensor deprecatorque vobis adero             “ ita, ut censuerat Quinctius,       fecerunt, nec aspernatus est consul legationem;  indutiisque in diem certam datis, qua legatio renuntiari ab Roma posset,       soluta obsidio et exercitus in Phocidem missus