./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
deinde diu fuit silentium, cum perfusum       fletu adpareret omnibus loqui non posse  tandem vicit dolorem ipsa necessitas,       cum dicere iuberent, atque ita orsus est “        omnia, quae reorum antea fuerant auxilia, pater, praeoccupavit accusator        simulatis lacrimis in alterius perniciem veras meas lacrimas suspectas tibi       fecit   cum ipse, ex quo ab Roma redii, per       occulta cum suis conloquia dies noctesque insidietur, ultro mihi non       insidiatoris modo, sed latronis manifesti et percussoris speciem induit             periculo suo te exterret, ut innoxio       fratri per eundem te maturet perniciem  perfugium sibi nusquam gentium esse ait,       ut ego ne apud te  quidem spei quicquam reliquae habeam,        circumventum, solum, inopem, invidia gratiae externae, quae obest potius quam       prodest, onerat  iam illud quam accusatorie, quod noctis huius crimen miscuit       cum cetera insectatione vitae meae,  ut et hoc,       quod iam quale sit scies, suspectum alio vitae nostrae tenore faceret et illam       vanam criminationem spei, voluntatis, consiliorum meorum nocturno hoc ficto et       composito argumento fulciret?  simul et illud       quaesivit, ut repentina et minime praeparata accusatio videretur, quippe ex       noctis huius metu et tumultu repentino exorta         oportuit autem, Perseu, si proditor ego patris regnique eram, si cum Romanis, si       cum aliis inimicis patris inieram consilia, non expectatam fabulam esse noctis       huius, sed proditionis [meae] ante me accusatum;  si illa, separata ab hac, vana       accusatio erat invidiamque  tuam adversus me magis quam crimen meum indicatura, hodie quoque eam aut       praetermitti aut in aliud tempus differri,  ut       per se quaereretur, utrum ego tibi an tu mihi, novo quidem et singulari genere       odii, insidias fecisses   ego tamen, quantum       in hac subita perturbatione potero, separabo ea, quae tu confudisti, et noctis       huius insidias aut tuas aut meas detegam         occidendi sui consilium inisse me videri vult, ut scilicet maiore fratre       sublato, cuius iure gentium, more Macedonum, tuo etiam, ut ait, iudicio regnum       est futurum, ego minor in eius, quem occidissem, succederem locum   quid ergo illa sibi vult pars altera orationis, qua       Romanos a me cultos ait atque eorum fiducia in spem regni me venisse?  nam si et in Romanis tantum momenti credebam esse,       ut quem vellent inponerent Macedoniae regem, et meae tantum apud eos gratiae       confidebam, quid opus parricidio fuit?  an ut       cruentum diadema fraterna caede gererem? ut illis ipsis, apud quos aut vera aut       certe simulata probitate partam gratiam habeo, si quam forte habeo, exsecrabilis       et invisus essem?  nisi T Quinctium credis, cuius virtute et consiliis me nunc arguis regi, cum et ipse            tali pietate vivat cum fratre, mihi fraternae caedis fuisse auctorem             idem non Romanorum gratiam solum, sed       Macedonum iudicia ac paene omnium deorum hominumque consensum conlegit, per quae       omnia se mihi parem in certamine non futurum crediderit;  idem, tamquam in aliis omnibus rebus inferior essem,       ad sceleris ultimam spem confugisse me insimulat   vis hanc formulam cognitionis esse, ut uter timuerit, ne alter       dignior videretur regno, is consilium obprimendi fratris iudicetur cepisse?”