./data/phi1038/phi001/phi1038.phi001.perseus-lat1.xml
Valerius Maximus
qui, cum a filio insidias necti sibi comperisset nec inducere in animum posset ut uerum sanguinem ad hoc sceleris progressum crederet, seductamuxorem suppliciter rogauit ne se ulterius celaret, siue illum adulescentem subiecisset siue ex alioconcepisset  adseueratione deinde eius et iure iurando se nil tale suspicari persuasus in locum desertum filio perducto gladium, quem occultum secum adtulerat, tradidit ac iugulum feriendum praebuit, nec ueneno nec latrone ei ad peragendum parricidium opus esse adfirmans  quo facto non paulatim, sed magnoimpetu recta cogitatio pectus iuuenis occupauitcontinuoque abiecto gladio 'tu uero' inquit, 'pater, uiue, et si tam obsequens et hoc precari filio permittas, me quoque exupera  sed tantum quaeso, ne meus erga te amor eo sit tibi uilior, quod a paenitentia oritur'  solitudinem sanguine meliorem pacatioresque penatibus siluas et alimentis blandius ferrum acmortis oblatae quam datae uitae felicius beneficium!