./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
hanc esse Classici, hanc Tutoris patriam; horum scelere clausas caesasque legiones  quid tantum Cremonam meruisse? quam e gremio Italiae raptam quia unius noctis moram victoribus attulerit  stare in confinio Germaniae integram sedem spoliis exercituum et ducum caedibus ovantem  redigeretur praeda in fiscum: ipsis sufficere ignis et rebellis coloniae ruinas, quibus tot castrorum excidia pensarentur  Cerialis metu infamiae, si licentia saevitiaque imbuere militem crederetur, pressit iras: et paruere, posito civium bello ad externa modestiores  convertit inde animos accitarum e Mediomatricis legionum miserabilis aspectus  stabant conscientia flagitii maestae, fixis in terram oculis: nulla inter coeuntis exercitus consalutatio; neque solantibus hortantibusve responsa dabant, abditi per tentoria et lucem ipsam vitantes  nec proinde periculum aut metus quam pudor ac dedecus obstupefecerat, attonitis etiam victo-  ribus, qui vocem precesque adhibere non ausi lacrimis ac silentio veniam poscebant, donec Cerialis mulceret animos, fato acta dictitans quae militum ducumque discordia vel fraude hostium evenissent  primum illum stipendiorum et sacramenti diem haberent: priorum facinorum neque imperatorem neque se meminisse  tunc recepti in eadem castra, et edictum per manipulos ne quis in certamine iurgiove seditionem aut cladem commilitoni obiectaret