./data/phi0914/phi00122/phi0914.phi00122.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Scipio in prouinciam uenit, prorogato post consulatum imperio ab senatu       missus, cum triginta longis nauibus et octo milibus militum magnoque commeatu       aduecto   ea classis ingens agmine onerariarum       procul uisa cum magna laetitia ciuium sociorumque portum Tarraconis ex alto       tenuit   ibi milite exposito profectus Scipio       fratri se coniungit, ac deinde communi animo consilioque gerebant bellum             occupatis igitur Carthaginiensibus       Celtiberico bello haud cunctanter Hiberum transgrediuntur nec ullo uiso hostes       Saguntum pergunt ire, quod ibi obsides totius Hispaniae traditos ab Hannibale       fama erat modico in arce custodiri praesidio         id unum pignus inclinatos ad Romanam societatem omnium Hispaniae populorum       animos morabatur, ne sanguine liberum suorum culpa defectionis lueretur             eo uinculo Hispaniam uir unus sollerti magis quam fideli       consilio exsoluit  Abelux erat Sagunti nobilis Hispanus, fidus ante Poenis; tum,       qualia plerumque sunt barbarorum ingenia, cum fortuna mutauerat fidem             ceterum transfugam sine magnae rei       proditione uenientem ad hostes nihil aliud quam unum uile atque infame corpus       esse ratus, id agebat ut quam maximum emolumentum nouis sociis esset   circumspectis igitur omnibus quae fortuna potestatis       eius poterat facere, obsidibus potissimum tradendis animum adiecit, eam unam rem       maxime ratus conciliaturam Romanis principum Hispaniae amicitiam   sed cum iniussu Bostaris praefecti satis sciret nihil       obsidum custodes facturos esse, Bostarem ipsum arte adgreditur   castra extra urbem in ipso litore habebat Bostar ut       aditum ea parte intercluderet Romanis  ibi eum in secretum abductum, uelut       ignorantem, monet quo statu sit res:  metum       continuisse ad eam diem Hispanorum animos, quia procul Romani abessent; nunc cis       Hiberum castra Romana esse, arcem tutam perfugiumque nouas uolentibus res;       itaque quos metus non teneat beneficio et gratia deuinciendos esse   miranti Bostari percontantique quodnam id subitum tantae rei       donum posset esse, 'obsides' inquit, 'in ciuitates remitte   id et priuatim parentibus, quorum maximum nomen in       ciuitatibus est suis, et publice populis gratum erit   uolt sibi quisque credi et habita fides ipsam plerumque       obligat fidem  ministerium restituendorum domos obsidum mihimet deposco ipse, ut       opera quoque impensa consilium adiuuem meum et rei suapte natura gratae quantam       insuper gratiam possim adiciam '  homini non       ad cetera Punica ingenia callido ut persuasit, nocte clam progressus ad hostium       stationes, conuentis quibusdam auxiliaribus Hispanis et ab his ad Scipionem       perductus,  quid adferret expromit et fide       accepta dataque ac loco et tempore constituto ad obsides tradendos Saguntum       redit  diem insequentem absumpsit cum Bostare mandatis ad rem agendam       accipiendis   dimissus, cum se nocte iturum ut       custodias hostium falleret constituisset, ad compositam cum iis horam excitatis       custodibus puerorum profectus, ueluti ignarus in praeparatas sua fraude insidias       ducit   in castra Romana perducti; cetera       omnia de reddendis obsidibus, sicut cum Bostare constitutum erat, acta per       eundem ordinem quo si Carthaginiensium nomine sic ageretur   maior aliquanto Romanorum gratia fuit       in re pari quam quanta futura Carthaginiensium fuerat  illos enim graues       [superbos] in rebus secundis expertos fortuna et timor mitigasse uideri poterat:            Romanus primo aduentu, incognitus ante,       ab re clementi liberalique initium fecerat et Abelux, uir prudens, haud frustra       uidebatur socios mutasse   itaque ingenti       consensu defectionem omnes spectare; armaque extemplo mota forent, ni hiemps,       quae Romanos quoque et Carthaginienses concedere in tecta coegit, interuenisset