./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
rius consulis, actumque de exercitu foret, ni K  Fabius  in tempore subsidio       venisset  ex eo tempore neque pax neque bellum cum Veientibus fuit;       res proxime formam  latrocinii venerat  legionibus Romanis cedebant in urbem; ubi abductas senserant       legiones, agros incursabant, bellum quiete quietem bello in vicem eludentes            ita neque omitti tota res nec perfici poterat  et alia       bella aut praesentia instabant, ut ab Aequis Volscisque, non diutius quam recens       dolor proximae cladis transiret quiescentibus, aut mox moturos  esse apparebat Sabinos semper infestos Etruriamque omnem  sed Veiens hostis, adsiduus magis quam gravis, contumeliis saepius       quam periculo animos agitabat, quod nullo tempore neglegi poterat aut averti       alio sinebat  tum Fabia gens senatum adiit  Consul pro gente loquitur: adsiduo magis quam magno praesidio, ut scitis, patres conscripti,           bellum Veiens eget  vos alia bella curate, Fabios hostes           Veientibus date  auctores sumus tutam ibi maiestatem Romani           nominis fore  nostrum id nobis velut familiare bellum privato sumptu gerere in           animo est: res publica et milite illic et pecunia vacet  gratiae ingentes actae  Consul e curia egressus       comitante Fabiorum agmine, qui in vestibulo curiae senatus consultum       exspectantes  steterant, domum redit  iussi armati       postero die ad  limen consulis adesse; domos inde discedunt