./data/phi0914/phi00138/phi0914.phi00138.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Aegium a       principio Achaici concilii semper conventus gentis indicti sunt, seu dignitati       urbis id seu loci opportunitati datum est         hunc morem Philopoemen eo primum anno labefactare conatus legem parabat ferre,       ut in omnibus civitatibus, quae Achaici concilii essent, in vicem conventus       agerentur   et sub adventum consulis damiurgis       civitatium, qui summus est magistratus, Aegium evocantibus Philopoemen —            praetor tum erat — Argos conventum edixit        quo cum appareret omnes ferme conventuros, consul quoque, quamquam Aegiensium       favebat causae, Argos venit; ubi cum disceptatio fuisset, et rem inclinatam       cerneret, incepto destitit   Lacedaemonii deinde eum in sua       certamina averterunt  sollicitam eam civitatem  exules maxime habebant, quorum magna pars in maritimis Laconicae orae       castellis civitatibusque, quae omnes ademptae erant,       habitabant   id aegre patientes Lacedaemonii,       ut aliqua liberum ad mare haberent aditum, si quando Romam aliove quo mitterent       legatos, simul ut emporium et receptaculum peregrinis mercibus ad necessarios       usus esset, nocte adorti vicum maritimum nomine Lan improviso occupaverunt             vicani quique ibi exules habitabant primo       inopinata re territi sunt; deinde sub lucem congregati levi certamine expulerunt       Lacedaemonios   terror tamen omnem maritimam       oram pervasit, legatosque communiter et castella omnia vicique et exules, quibus       ibi domicilia erant, ad Achaeos miserunt   Philopoemen praetor, iam inde ab initio exulum       causae [et] amicus, et auctor semper Achaeis minuendi opes et auctoritatem       Lacedaemoniorum, concilium querentibus dedit,  decretumque referente eo factum est,       cum in fidem Achaeorum tutelamque T Quinctius et Romani Laconicae orae castella et vicos tradidissent, et, cum       abstinere iis ex foedere Lacedaemonii deberent, Las vicus oppugnatus  esset, caedesque ibi facta, qui eius rei auctores adfinesque essent,       nisi dederentur Achaeis, violatum videri foedus   ad exposcendos eos legati extemplo Lacedaemonem missi sunt  id imperium adeo       superbum et indignum Lacedaemoniis visum est, ut, si antiqua civitatis fortuna       esset, haud dubie arma extemplo capturi fuerint   maxime autem consternavit eos metus, si semel primis imperiis oboediendo       iugum accepissent, ne, id quod iam diu moliretur Philopoemen, exulibus       Lacedaemonem traderet   furentes igitur ira       triginta hominibus ex factione, cum qua consiliorum aliqua societas Philopoemeni       atque exulibus erat, interfectis decreverunt renuntiandam societatem Achaeis       legatosque extemplo Cephallaniam mittendos, qui consuli M Fulvio quique Romanis Lacedaemonem dederent orarentque eum,  ut veniret in Peloponnesum ad urbem Lacedaemonem in       fidem dicionemque populi Romani accipiendam   id ubi legati ad Achaeos rettulerunt, omnium       civitatium, quae eius concilii erant, consensu bellum Lacedaemoniis indictum       est  ne extemplo gereretur, hiems impediit;        incursionibus tamen parvis, latrocinii magis quam belli modo, non terra tantum       sed etiam navibus a mari fines eorum vastati         hic tumultus consulem Peloponnesum adduxit, iussuque eius Elin concilio indicto       Lacedaemonii ad disceptandum acciti   magna ibi non disceptatio modo sed       altercatio fuit, cui  consul, cum alia satis ambitiose partem utramque fovendo incerta       respondisset, una denuntiatione, ut bello abstinerent, donec Romam ad senatum       legatos misissent, finem imposuit   utrimque       legatio missa Romam est  exules quoque Lacedaemoniorum suam causam legationemque       Achaeis iniunxerunt   Diophanes et Lycortas,       Megalopolitani ambo, principes legationis Achaeorum fuerunt, qui, dissidentes in       re publica, tum quoque minime inter se convenientis orationes habuerunt             Diophanes senatui disceptationem omnium       rerum permittebat: eos optime controversias inter Achaeos ac Lacedaemonios       finituros esse;  Lycortas ex praeceptis       Philopoemenis postulabat, ut Achaeis ex foedere ac legibus suis, quae       decressent, agere liceret, libertatemque sibi illibatam,  cuius ipsi auctores essent, praestarent, magnae       auctoritatis apud Romanos tum gens Achaeorum erat; novari tamen nihil de       Lacedaemoniis placebat  ceterum responsum ita perplexum fuit, ut et Achaei sibi       de Lacedaemone permissum acciperent, et Lacedaemonii non omnia concessa iis       interpretarentur   hac potestate immodice Achaei ac       superbe usi sunt   Philopoemeni continuatur magistratus   qui veris initio exercitu indicto castra in       finibus Lacedaemoniorum posuit,  legatos deinde       misit ad deposcendos auctores defectionis, et civitatem in pace futuram, si id       fecisset, pollicentis, et illos nihil indicta causa passuros   silentium prae metu ceterorum fuit; quos nominatim       depoposcerat, ipsi se ituros professi sunt, fide accepta a legatis vim       abfuturam, donec causam dixissent   ierunt       etiam alii illustres viri, et advocati privatis, et quia pertinere causam eorum       ad rem publicam censebant   numquam alias       exules Lacedaemoniorum Achaei secum adduxerant in finis, quia nihil aeque       alienaturum animos civitatis videbatur; tunc exercitus totius prope antesignani       exules erant   hi venientibus Lacedaemoniis ad       portam castrorum agmine facto occurrerunt; et primo lacessere iurgiis, deinde,       altercatione orta, cum accenderentur irae, ferocissimi exulum impetum in       Lacedaemonios fecerunt   cum illi deos et fidem       legatorum testarentur, et legati et praetor summovere turbam et protegere       Lacedaemonios vinclaque iam quosdam inicientis arcere   crescebat tumultu concitato turba; et       Achaei ad spectaculum primo concurrebant; deinde vociferantibus exulibus, quae            passi forent,  et orantibus opem       adfirmantibusque simul numquam talem occasionem habituros, si eam       praetermisissent; foedus quod in Capitolio, quod Olympiae, quod in arce Athenis       sacratum fuisset, irritum per illos esse; priusquam alio de integro foedere       obligarentur,  noxios puniendos esse, accensa       his vocibus multitudo ad vocem unius, qui, ut ferirent, inclamavit, saxa       coniecit  atque ita decem septem, quibus vincula per tumultum iniecta erant,       interfecti sunt   sexaginta tres postero die       comprehensi, a quibus praetor vim arcuerat, non quia salvos vellet, sed quia       perire causa indicta nolebat, obiecti multitudini iratae, cum aversis auribus       pauca locuti essent, damnati omnes et traditi sunt ad supplicium   hoc metu iniecto Lacedaemoniis imperatum       primum, uti muros diruerent; deinde ut omnes externi auxiliares, qui mercede       apud tyrannos militassent, terra Laconica excederent;  tum uti quae servitia tyranni       liberassent — ea magna multitudo erat — ante diem certam abirent; qui ibi       mansissent, eos prendendi abducendi vendendi Achaeis ius esset;  Lycurgi leges moresque abrogarent, Achaeorum adsuescerent legibus       institutisque:  ita unius eos corporis fore et       de omnibus rebus facilius consensuros   nihil       oboedientius fecerunt, quam ut muros diruerent, nec aegrius passi sunt quam       exules reduci   decretum Tegeae in concilio       communi Achaeorum de restituendis iis factum est;  et mentione illata externos auxiliares dimissos ac       Lacedaemoniis adscriptos — ita enim vocabant qui ab tyrannis liberati erant —       urbe excessisse, in agros dilapsos, priusquam dimitteretur exercitus, ire       praetorem cum expeditis et comprehendere id genus hominum et vendere iure       praedae placuit   multi comprehensi venierunt        porticus ex ea pecunia Megalopoli permissu Achaeorum refecta est, quam       Lacedaemonii diruerant   et ager Belbinates, quem iniuria       tyranni Lacedaemoniorum  possederant, restitutus eidem civitati ex decreto vetere Achaeorum, quod       factum erat Philippo Amyntae filio regnante         per haec velut enervata civitas Lacedaemoniorum diu Achaeis obnoxia fuit; nulla       tamen res tanto erat damno quam disciplina Lycurgi, cui per octingentos annos       adsuerant, sublata