./data/phi0588/abo015/phi0588.abo015.perseus-lat2.xml
Cornelius Nepos
erat enim modestus,   prudens, gravis, temporibus sapienter utens, peritus belli, fortis manu, animo maximo, adeo   veritatis diligens, ut ne ioco quidem mentiretur    idem   continens, clemens patiensque admirandum in modum, non solum populi, sed etiam amicorum   ferens iniurias, in primis commissa celans, quodque interdum non minus prodest quam diserte   dicere, studiosus audiendi: ex hoc enim facillime disci arbitrabatur   itaque cum in circulum venisset, in quo aut de re publica disputaretur   aut de philosophia sermo haberetur, numquam inde prius discessit, quam ad finem sermo esset   adductus    paupertatem adeo facile perpessus est, ut de re   publica nihil praeter gloriam ceperit  amicorum in se tuendo caruit facultatibus, fide ad   alios sublevandos saepe sic usus est, ut iudicari possit omnia ei cum amicis fuisse   communia    nam cum aut civium suorum aliquis ab hostibus   esset captus aut virgo nubilis propter paupertatem collocari non posset, amicorum concilium   habebat et, quantum quisque daret, pro facultatibus imperabat   eamque summam cum fecerat, potius quam ipse acciperet pecuniam, adducebat   eum, qui quaerebat, ad eos, qui conferebant, eique ut ipsi numerarent faciebat, ut ille, ad   quem ea res perveniebat, sciret quantum cuique deberet