./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Rerum etenim quae geruntur illud         propter quod unaquaeque res geritur, eiusdem rei praemium esse non iniuria        uideri potest, uti currendi in stadio propter quam curritur iacet praemium        corona  Sed beatitudinem esse idem ipsum bonum  propter quod        omnia geruntur ostendimus  Est igitur         humanis actibus ipsum bonum ueluti praemium commune propositum  Atqui hoc a        bonis non potest separari neque enim bonus ultra iure uocabitur qui careat        bono; quare probos mores sua praemia non relinquunt  Quantumlibet igitur        saeuiant mali,  sapienti tamen corona non        decidet, non arescet  Neque enim probis animis proprium decus aliena decerpit        improbitas  Quod si extrinsecus accepto laetaretur, poterat hoc uel alius        quispiam uel ipse etiam qui contulisset auferre; sed quoniam id sua  cuique probitas confert, tum suo praemio carebit,        cum probus esse desierit  Postremo cum omne praemium idcirco appetatur quoniam        bonum esse creditur, quis boni compotem praemii iudicet expertem? At cuius        praemii? Omnium pulcherrimi  maximique         Memento etenim corollarii illius quod paulo ante praecipuum dedi ac sic        collige: cum ipsum bonum beatitudo sit, bonos omnes eo ipso quod boni sint        fieri beatos liquet  Sed qui beati sint deos esse conuenit  Est igitur praemium        bonorum quod nullus  deferat dies, nullius        minuat potestas, nullius fuscet improbitas, deos fieri  Quae cum ita sint, de        malorum quoque inseparabili poena dubitare sapiens nequeat  Nam cum bonum        malumque item poenae atque praemium aduersa fronte dissideant, quae in boni        praemio  uidemus accedere eadem necesse est        in mali poena contraria parte respondeant  Sicut igitur probis probitas ipsa        fit praemium, ita improbis nequitia ipsa  supplicium est  Iam        uero quisquis afficitur poena, malo se affectum esse non dubitat  Si igitur        sese  ipsi aestimare uelint, possuntne sibi        supplicii expertes uideri quos omnium malorum extrema nequitia non affecit modo        uerum etiam uehementer infecit? Vide autem ex aduersa parte bonorum, quae        improbos poena comitetur  Omne namque quod sit unum  esse ipsumque unum bonum esse paulo ante didicisti, cui consequens        est ut omne quod sit id etiam bonum esse uideatur  Hoc igitur modo quidquid a        bono deficit esse desistit; quo fit ut mali desinant esse quod fuerant, sed        fuisse homines adhuc ipsa humani  corporis        reliqua species ostentat  Quare uersi in malitiam humanam quoque amisere        naturam  Sed cum ultra homines quemque prouehere sola probitas possit, necesse        est ut quos ab humana condicione deiecit, infra hominis meritum detrudat        improbitas   Euenit igitur, ut quem        transformatum uitiis uideas hominem aestimare non possis  Auaritia feruet        alienarum opum uiolentus ereptor? Lupi similem dixeris  Ferox atque inquies        lingnam litigiis exercet? Cani comparabis  Insidiator occultus subripuisse            fraudibus gaudet? Vulpeculis exaequetur         Irae in-temperans fremit? Leonis animum gestare credatur  Pauidus ac fugax non        metuenda formidat? Cernis similis habeatur  Segnis ac stupidus torpit? Asinum        uiuit  Leuis atque inconstans studia permutat?  Nihil auibus differt  Foedis inmundisque        libidinibus immergitur? Sordidae suis uoluptate detinetur  Ita fit ut qui        probitate deserta homo esse desierit, eum in diuinam condicionem transire non        possit, uertatur in beluam