./data/stoa0054/stoa006/stoa0054.stoa006.perseus-lat1.xml
Bede the Venerable
Qui utrique non solum in definitione et computolunaris aetatis, sed et in mensis primi nonnumquaminuentione falluntur  Quae disputatio maior est, quamepistula hac uel ualeat conprehendi, uel debeat  Tantumhoc dicam, quod per aequinoctium uernale semper inerrabiliterpossit inueniri, qui mensis iuxta computum lunaeprimus anni, qui esse debeat ultimus  Aequinoctiumautem iuxta sententiam omnium Orientalium et maximeAegyptiorum, qui prae ceteris doctoribus calculandi palmamtenent, XII Kalendarum Aprilium die prouenireconsueuit, ut etiam ipsi horologica inspectione probamus Quaecumque ergo luna ante aequinoctium plena est,XIIIIa uidelicet uel XVa existens, haec ad praecedentisanni nouissimum pertinet mensem, ideoque paschae celebrandohabilis non est  Quae uero post aequinoctium, uelin ipso aequinoctio suum plenilunium habet, in hac absqueulla dubietate, quia primi mensis est, et antiquos paschacelebrare solitos, et nos, ubi dominica dies aduenerit, celebraredebere noscendum est  Quod ita fieri oportere illanimirum ratio cogit, quia in Genesi scriptum est, quodfecit Deus duo magna luminaria; luminare maius, utpraeesset diei; et luminare minus, ut praeesset nocti;uel, sicut alia dicit editio, luminare maius in inchoationemdiei, et luminare minus in inchoationem noctis Sicut ergo prius sol a medio procedens orientis, aequinoctiumuernale suo praefixit exortu; deinde luna, sole aduesperam occidente, et ipsa plena a medio secuta estorientis; ita omnibus annis idem primus lunae mensiseodem necesse est ordine seruari, ut non ante aequinoctium,sed uel ipso aequinoctii die, sicut in principio factum est,uel eo transcenso plenilunium habere debeat  At si unosaltim die plenilunium tempus aequinoctii praecesserit, nonhanc primo mensi anni incipientis, sed ultimo potius praeteritilunam esse adscribendam; et ideo festis paschalibus inhabilem memorata ratio probat