./data/phi0914/phi00142/phi0914.phi00142.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
inter eos magnae contentiones in senatu fuere             Carthaginienses querebantur praeter       agrum, de quo ante legati  ab Roma, qui in re praesenti cognoscerent, missi       essent, amplius septuaginta oppida castellaque agri Carthaginiensis biennio       proxumo Masinissam vi atque armis possedisse:        id illi, cui nihil pensi sit, facile esse  Carthaginienses foedere inligatos       silere:  prohiberi enim extra fines efferre       arma; quamquam sciant in suis finibus, si inde Numidas pellerent, se gesturos       bellum, illo haud ambiguo capite foederis deterreri, quo diserte vetentur cum       sociis populi Romani bellum gerere   sed iam       ultra superbiam crudelitatemque et avaritiam eius non pati posse       Carthaginienses  missos esse, qui orarent senatum, ut trium harum rerum unam ab       se impetrari sinerent:  ut vel ex aequo in        socium populumque, quid cuiusque esset, disceptarent, vel permitterent       Carthaginiensibus, ut adversus iniusta arma pio iustoque se tutarentur bello,       vel ad extremum, si gratia plus quam veritas apud eos valeret, semel statuerent,       quid donatum ex alieno Masinissae vellent   modestius certe daturos eos, et       scituros, quid dedissent;  ipsum nullam praeterquam suae libidinis arbitrio finem facturum   horum si nihil       impetrarent, et aliquod suum post datam a P Scipione pacem delictum esset, ipsi potius animadverterent in se   tutam servitutem se sub dominis Romanis quam       libertatem expositam ad iniurias Masinissae malle;  perire denique semel ipsis satius esse, quam sub acerbissimi       carnificis arbitrio spiritum ducere  sub haec dicta lacrimantis procubuerunt,       stratique humi non sibi magis misericordiam quam regi invidiam concitarunt  interrogari Gulussam placuit,  quid ad ea responderet, aut, si prius mallet,       expromere, super qua re Romam venisset         Gulussa neque sibi facile esse dixit de is rebus agere, de quibus nihil mandati       a patre haberet, neque patri facile fuisse mandare  cum Carthaginienses nec de       qua re acturi essent nec omninoomnio ituros se Romam indicaverint;  in       aede Aesculapi clandestinum eos per aliquot noctes consilium principum habuisse,       unde  praeterea legatos occultis cum mandatis Romam mitti   eam causam fuisse patri mittendi se Romam, qui       deprecaretur senatum, ne quid communibus inimicis criminantibus se crederent,       quem ob nullam aliam causam nisi propter constantem fidem erga populum Romanum       odissent   his utrimque auditis senatus de       postulatis Carthaginiensium consultus responderi ita iussit,  Gulussam placere extemplo in Numidiam       proficisci et nuntiare patri, ut de iis, de quibus Carthaginienses querantur,       legatos quam primum ad  senatum mittat denuntietque Carthaginiensibus, ut ad disceptandum       veniant:  se alia, quae possent, Masinissae       honoris causa et fecisse et facturos esse;  ius       gratiae non dare  agrum, qua cuiusque sit, possideri velle, nec novos statuere       fines, sed veteres observare in animo habere         Carthaginiensibus victis se et urbem et agros concessisse, non ut in pace       eriperent per iniuriam, quae iure belli non ademissent   ita regulus Carthaginiensesque dimissi munera ex       instituto data utrisque aliaque hospitalia comiter conservata