./data/phi0914/phi00144/phi0914.phi00144.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Nasica , egregius adulescens, ex omnibus unus, quibus hesterno die pugnari       placuit, denudavit mihi suum consilium; idem postea, ita ut transisse in       sententiam meam videri posset, tacuit         quibusdam aliis absentem carpere imperatorem quam praesentem monere melius visum       est   et tibi, P Nasica , et quicumque idem, quod tu, occultius       senserunt, non gravabor reddere dilatae pugnae rationem   nam tantum abest, ut me hesternae quietis paeniteat,       ut servatum a me exercitum eo consilio credam  in qua me opinione sine causa       esse ne quis vestrum credat, recognoscat agedum mecum, si videtur, quam multa       pro hoste et adversus nos fuerint   iam omnium       primum, quantum numero nos praestent, neminem vestrum nec ante ignorasse et       hesterno die, explicatam intuentis aciem, animadvertisse certum habeo             ex hac nostra paucitate quarta pars       militum praesidio inpedimentis relicta erat; nec ignavissimum quemque relinqui            ad custodiam sarcinarum scitis   sed       fuerimus omnes: parvom hoc tandem esse credimus, quod ex his castris, in quibus       hac nocte mansimus, exituri in aciem hodierno aut summum crastino die, si ita       videbitur, dis bene iuvantibus sumus?  nihilne       interest, utrum militem, quem neque viae labor eo die neque operis fatigaverit,       requietum, integrum in tentorio suo arma capere iubeas atque in aciem plenum       virium, vigentem et corpore et animo educas,        an longo itinere fatigatum et onere fessum, madentem sudore, arentibus siti       faucibus, ore atque oculis repletis pulvere, torrente meridiano sole, hosti       obicias recenti, requieto, qui nulla re ante consumptas vires ad proelium       adferat?  quis pro deum fidem ita conparatus,       vel iners atque inbellis, fortissimum virum non vicerit?       quid, quod hostes per summum otium instruxerant aciem,  praeparaverant animos, stabant       conpositi suis  quisque ordinibus, nobis tunc repente trepidandum in acie instruenda       erat et incompositis concurrendum?  at hercule aciem quidem inconditam       inordinatamque habuissemus; castra munita, provisam aquationem, tutum ad eam       iter praesidiis inpositis, explorata circa omnia, an nihil nostri habentes       praeter nudum campum, in quo pugnaremus?        maiores vestri castra munita portum ad omnis casus exercitus ducebant esse, unde       ad pugnam exirent, quo iactati tempestate pugnae receptum haberent   ideo, cum  munimentis ea saepsissent, praesidio quoque valido firmabant, quod, qui       castris exutus erat, etiamsi pugnando acie vicisset, pro victo haberetur  castra       sunt victori receptaculum, victo perfugium         quam multi exercitus, quibus minus prospera pugnae fortuna fuit, intra vallum       conpulsi tempore suo, interdum momento post, eruptione facta victorem hostem       pepulerunt?  patria altera est militaris haec       sedes, vallumque pro moenibus et tentorium suum cuique militi domus ac penates       sunt  sine ulla sede vagi dimicassemus, ut quo victores nos reciperemus?            his difficultatibus et impedimentis pugnae       illud opponitur: quid si hostis hac interposita nocte abisset, quantum rursus       sequendo eo penitus in ultimam Macedoniam exhauriendum laboris erat?  ego autem neque mansurum eum neque in aciem copias       educturum fuisse certum habeo, si cedere hinc statuisset  quanto enim facilius       abire fuit, cum procul abessemus, quam nunc, cum in cervicibus sumus, nec       fallere nos interdiu aut nocte abeund  o potest?  quid autem  est nobis       optatius quam ut, quorum castra praealta fluminis ripa tuta, vallo insuper       saepta ac crebris turribus,  oppugnare adorti sumus, eos relictis munimentis agmine effuso abeuntis       in patentibus campis ab tergo adoriamur? hae dilatae pugnae ex hesterno die in       hodiernum causae fuerunt   pugnare enim et ipsi       mihi placet, et ideo, quia per Elpeum amnem saepta ad hostem via erat, alio       saltu deiectis hostium praesidiis novom iter aperui neque prius, quam       debellavero, absistam ’