./data/phi0914/phi0018/phi0914.phi0018.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Manlius consulis filius super castra hostium cum suis turmalibus euasit, ita       ut uix teli iactu ab statione proxima abesset         ibi Tusculani erant equites; praeerat GeminusMaecius , uir cum genere inter suos tum factis clarus   is ubi Romanos equites insignemque inter eos praecedentem       consulis filium—nam omnes inter se,  utique       illustres uiri, noti erant—cognouit, 'unane' ait 'turma Romani cum Latinis       sociisque bellum gesturi estis? quid interea consules, quid duo exercitus       consulares agent?' 'aderunt in tempore' Manlius inquit,  'et cum illis aderit Iuppiter ipse, foederum a uobis       uiolatorum testis, qui plus potest polletque         si ad Regillum lacum ad satietatem uestram pugnauimus, hic quoque efficiemus       profecto ne nimis acies uobis et conlata signa nobiscum cordi sint '  ad ea Geminus paulum ab suis equo prouectus: 'uisne       igitur, dum dies ista uenit qua magno conatu exercitus moueatis, interea tu ipse       congredi mecum, ut nostro duorum iam hinc euentu cernatur quantum eques Latinus       Romano praestet?'  mouet ferocem animum iuuenis seu ira seu       detractandi certaminis pudor seu inexsuperabilis uis fati  oblitus itaque       imperii patrii consulumque edicti, praeceps ad id certamen agitur, quo uinceret       an uinceretur haud multum interesset         equitibus ceteris uelut ad spectaculum submotis, spatio, quod uacui interiacebat       campi, aduersos concitant equos; et cum infestis cuspidibus concurrissent, Manli       cuspis super galeam hostis, Maeci trans ceruicem equi elapsa est   circumactis deinde equis, cum prior ad iterandum       ictum Manlius consurrexisset, spiculum inter aures equi fixit  ad cuius uolneris       sensum cum equus prioribus pedibus erectis magna ui caput quateret,  excussit equitem, quem cuspide parmaque innixum       attollentem se ab graui casu Manlius ab iugulo, ita ut per costas ferrum       emineret, terrae adfixit;  spoliisque lectis       ad suos reuectus cum ouante gaudio turma in castra atque inde ad praetorium ad       patrem tendit, ignarus fati futurique, laus an poena merita esset   'ut me omnes' inquit, 'pater, tuo sanguine ortum       uere ferrent, prouocatus equestria haec spolia capta ex hoste caeso porto ' quod       ubi audiuit consul,  extemplo filium auersatus       contionem classico aduocari iussit  quae ubi frequens conuenit, 'quandoque'       inquit,  'tu, T Manli , neque imperium consulare neque maiestatem patriam ueritus,       aduersus edictum nostrum extra ordinem in hostem pugnasti et,  quantum in te fuit, disciplinam militarem, qua stetit ad hanc       diem Romana res, soluisti meque in eam necessitatem adduxisti, ut aut rei       publicae mihi aut mei [meorum] obliuiscendum sit,  nos potius nostro delicto plectemur quam res publica tanto       suo damno nostra peccata luat; triste exemplum sed in posterum salubre iuuentuti       erimus   me quidem cum ingenita caritas       liberum tum specimen istud uirtutis deceptum uana imagine decoris in te mouet;            sed cum aut morte tua sancienda sint       consulum imperia aut impunitate in perpetuum abroganda, nec te quidem, si quid       in te nostri sanguinis est, recusare censeam, quin disciplinam militarem culpa       tua prolapsam poena restituas—i, lictor, deliga ad palum'   exanimati omnes tam atroci imperio nec aliter quam in se       quisque destrictam cernentes securem metu magis quam modestia quieuere             itaque uelut demerso ab admiratione animo       cum silentio defixi stetissent, repente, postquam ceruice caesa fusus est cruor,       tam libero conquestu coortae uoces sunt, ut neque lamentis neque exsecrationibus       parceretur spoliisque contectum iuuenis corpus,  quantum militaribus studiis funus ullum       concelebrari potest, structo extra uallum rogo cremaretur, Manlianaque imperia       non in praesentia modo horrenda sed exempli etiam tristis in posterum essent