./data/phi0914/phi001fr/phi0914.phi001fr.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
inter M  Porcium Catonem et Scipionem Nasicam, quorum alter					sapientissimus vir in civitate habebatur, alter optimus vir etiam iudicatus a					senatu erat, diversis certatum sententiis est, Catone suadente bellum et ut					tolleretur delereturque Carthago, Nasica					dissuadente  placuit tamen, quod contra foedus naves haberent, quod exercitum					extra fines duxissent, quod socio populi Romani et amico, Masinissae, arma					intulissent, quod filium eius Gulussam, qui cum legatis Romanis erat, in oppidum					non recepissent, bellum his indici  priusquam ullae  copiae in naves imponerentur, Uticenses legati Romam venerunt se					suaque omnia dedentes  ea legatio velut omen grata patribus, acerba					Carthaginiensibus fuit  ludi Diti patri ad Tarentum ex praecepto librorum facti,					qui ante annum centesimum primo Punico bello,					quingentesimo et altero anno ab urbe  condita					facti erant  legati triginta Romam venerunt, per quos se Carthaginienses					dedebant  Catonis sententia evicit, ut in decreto perstaretur, et ut consules					quam primum ad bellum proficiscerentur  qui ubi in Africam transierunt, acceptis					quos imperaverant trecentis obsidibus et armis omnibus  instrumentisque belli, si qua Carthagine erant, cum ex auctoritate					patrum iuberent, ut in alio loco, dum a mari decem milia passuum ne minus					remoto, oppidum facerent, indignitate rei ad bellandum Carthaginienses					compulerunt  obsideri obpugnarique coepta est Carthago a L  Marcio M'  Manilio					consulibus  in qua  obpugnatione cum neglectos ab					una parte muros duo tribuni temere cum cohortibus suis irrupissent et ab					oppidanis graviter caederentur, a Scipione † Orfitiano expliciti sunt; per quem					et castellum Romanorum, quod nocte expugnabant, paucis equitibus iuvantibus					liberatum est, castrorumque, quae Carthaginienses					omnibus copiis ab urbe pariter egressi obpugnabant, liberatorum is ipse					praecipuam gloriam tulit  praeterea cum ab inrita obpugnatione Carthaginis					consul — alter enim Romam ad comitia ierat — exercitum duceret adversus					Hasdrubalem, qui cum ampla manu saltum inicum insederat,					suasit  primo consuli, ne tam inico loco					confligeret  victus deinde complurum, qui et prudentiae et virtuti eius					invidebant, sententiis et ipse saltum ingressus est  cum, sicut praedixerat,					fusus fugatusque esset Romanus exercitus et duae cohortes ab hoste obsiderentur,					cum paucis equitum turmis in saltum reversus 					liberavit eas et incolumes reduxit  quam virtutem eius et Cato, vir promptioris					ad vituperandum linguae, in senatu sic prosecutus  est, ut					diceret reliquos, qui in Africa militarent, umbras volitare, Scipionem vigere,					et populus Romanus eo favore complexus, ut comitiis plurimae eum tribus consulem					scriberent, cum hoc per aetatem non liceret  cum L  Scribonius tribunus						 plebis rogationem promulgasset, ut Lusitani,					qui in fidem populo R  dediti ab Ser  Galba in Gallia venissent, in libertatem					restituerentur, M  Cato acerrime suasit  extat oratio in annalibus ipsius					inclusa  Q  Fulvius Nobilior ei, saepe ab eo in senatu laceratus, respondit pro					Galba  ipse quoque Galba, cum se  damnari					videret, complexus duos filios praetextatos et Sulpicii Gali filium, cuius tutor					erat, ita miserabiliter pro se locutus est, ut rogatio antiquaretur  extant tres					orationes eius, duae adversus Libonem tribunum plebis rogationemque eius habitae					de Lusitanis, una contra L  Cornelium Cethegum, in qua Lusitanos  prope se castra habentis caesos fatetur, quod compertum					habuerit equo atque homine suo ritu immolatis per speciem pacis adoriri					exercitum suum in animo habuisse