./data/phi0914/phi00142/phi0914.phi00142.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
plurium annales, et  quibus credidisse malis, ipsum Eumenem venisse tradunt   Eumenes igitur ut Romam venit, exceptus cum tanto       honore, quantum non meritis tantum eius, sed beneficiis etiam suis, ingentia       quae in eum congesta erant, existimaret deberi populus Romanus, in senatum est       introductus   causam veniendi sibi Romam fuisse       dixit praeter cupiditatem visendi deos hominesque, quorum beneficio in ea       fortuna esset, supra quam ne optare quidem auderet, etiam ut coram moneret       senatum, ut Persei conatis obviam iret   orsus       inde a Philippi consiliis, necem Demetri filii rettulit, adversantis Romano       bello; Bastarnarum gentem excitam sedibus suis, quorum auxiliis fretus in       Italiam transiret;  haec secum volutantem in       animo oppressum fato regnum ei reliquisse, quem infestissimum esse sensisset       Romanis  itaque Persea hereditarium a patre relictum       bellum et simul cum imperio traditum iamiam primum alere ac fovere omnibus       consiliis   florere  praeterea iuventute, quam stirpem longa pax ediderit, florere opibus       regni, florere etiam aetate  quae cum corporis robore ac viribus vigeat, animum       esse inveteratum diutina arte atque usu belli, iam inde a puero patris       contubernio Romanis quoque bellis,  non       finitumis tantum adsuetum, missum a patre in expeditiones multas variasque             iam ex quo ipse accepisset regnum, multa,       quae non vi, non dolo Philippus, omnia expertus, potuisset moliri, admirando       rerum successu tenuisse   accessisse ad vires       eam, quae longo tempore multis magnisque meritis pareretur, auctoritatem             nam apud Graeciae atque Asiae civitates vereri       maiestatem eius omnes  nec pro quibus meritis, pro qua munificentia tantum ei       tribuatur,  cernere, nec dicere pro certo       posse, utrum felicitate id quadam eius accidat, an, quod ipse vereatur dicere,       invidia adversus Romanos favorem illi conciliet   inter ipsos quoque reges ingentem       auctoritate, Seleuci filiam duxisse eum, non petentem,  sed petitum ultro; sororem dedisse Prusiae precanti atque oranti;            celebratas esse utrasque nuptias       gratulatione et donis innumerabilium legationum et velut       auspicibus nobilissumis populis deductas esse         Boeotorum gentem, captatam Philippo, numquam ad scribendum amicitiae foedus       adduci potuisse; tribus nunc locis cum Perseo foedus incisum litteris esse,            uno Thebis, altero ad Delum, augustissumo       et celeberrumo in templo, tertio Delphis  in Achaico concilio vero nisi discussa       res per paucos Romanum imperium intentantis esset, eo rem prope adductam, ut       aditus ei in Achaiam daretur   at hercule suos       honores, cuius merita in eam gentem privatim an publice sint maiora, vix dici       posset, partim desertos per incultum ac neglegentiam, partim hostiliter sublatos       esse  iam Aetolos quem ignorare in seditionibus suis non ab Romanis, sed a       Perseo praesidium petisse?  his eum fultum societatibus atque       amicitiis eos domesticos apparatus belli habere, ut externis non egeat  triginta       milibus peditum,  quinque milibus equitum, in decem annos frumentum praeparasse, ut       abstinere et suo et hostium agro frumentandi causa possit   iam pecuniam tantam habere, ut decem milibus       mercennariorum militum praeter Macedonum copias stipendium in totidem annos       praeparatum habeat, praeter annuum, quod ex metallis regiis capiat, vectigal             arma vel tribus tantis exercitibus in       armamentaria congessisse  iuventutem, ut iam Macedonia deficiat, velut ex       perenni fonte unde hauriat, Threciam subiectam esse   reliquom orationis adhortatio fuit: “non ego       haec” inquit “incertis iactata rumoribus et cupidius credita, quia vera esse de       inimico crimina volebam, adfero ad vos, patres conscripti, sed conperta et       explorata, haud secus quam si speculator missus a vobis subiecta oculis       referrem;  neque relicto regno meo, quod amplum       et egregium vos fecistis, mare tantum traiecissem, ut vana ad vos adferendo       fidem abrogarem mihi:  cernebam nobilissimas       Asiae et Graeciae civitates in dies magis denudantis iudicia sua, mox, si       permitteretur, eo processuras, unde receptum ad paenitendum non haberent;            cernebam Persea non continentem se       Macedoniae regno, alia armis occupantem, alia, quae vi subigi non possent,       favore  ac benivolentia conplectentem;        videbam, quam inpar esset sors, cum ille vobis bellum pararet, vos ei securam pacem praestaretis, quamquam mihi quidem non       parare, sed gerere paene bellum videbatur         Abrupolim, socium atque amicum vestrum, regno expulit; Arthetaurum Illyrium,       quia scripta ab eo quaedam vobis conperit, socium item atque amicum vestrum,       interfecit;  euersam et Callicritum Thebanos,       principes civitatis, quia liberius adversus eum in concilio Boeotorum locuti       fuerant delaturosque ad vos, quae agerentur, professi erant, tollendos curavit;            auxilium Byzantiis adversus foedus tulit;       Dolopiae bellum intulit; Thessaliam et Doridem cum exercitu pervasit, ut in       bello intestino deterioris partis auxilio meliorem adfligeret;  confudit et miscuit omnia in Thessalia Perrhaebiaque       spe novarum tabularum, ut manu debitorum obnoxia sibi optumatis opprimeret             haec cum vobis quiescentibus et       patientibus fecerit et concessam sibi Graeciam esse a vobis videat, pro certo       habet neminem sibi, antequam in Italiam traiecerit, armatum occursurum             hoc quam vobis  tutum aut honestum sit, vos videritis; ego certe mihi turpe esse duxi,       prius Persea ad bellum inferendum quam me socium ad praedicendum, ut caveretis,       venire in Italiam   functus necessario mihi       officio et quodam modo liberata atque exonerata fide mea, quid ultra facere       possum, quam uti deos deasque precer, ut vos et vestrae rei publicae et nobis       sociis atque amicis, qui ex vobis pendemus, consulatis?  ” haec oratio movit patres conscriptos        ceterum in praesentia nihil praeterquam fuisse in curia regem scire quisquam       potuit: eo silentio clausa curia erat; bello denique perfecto, quaeque dicta ab       rege quaeque responsa essent, emanavere