./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
itaque L Cornelius consul relicto ad exercitum M Claudio legato Romam venit   is in senatu       cum de rebus ab se gestis disseruisset,  quoque       statu provincia esset, questus est cum patribus conscriptis, quod tanto bello       una secunda pugna tam feliciter perfecto non esset habitus diis immortalibus       honos  postulavit deinde, supplicationem simul triumphumque decernerent             prius tamen quam relatio fieret,           Q Metellus , qui consul  dictatorque fuerat, litteras eodem tempore dixit et consulis L Corneli ad senatum et M Marcelli ad magnam partem senatorum adlatas esse inter se pugnantis,            eoque dilatam esse consultationem, ut       praesentibus auctoribus earum litterarum disceptaretur  itaque expectasse sese,       ut consul, qui sciret ab legato suo adversus se scriptum aliquid, cum ipsi       veniendum esset, deduceret eum secum Romam,        cum etiam verius esset Ti Sempronio imperium habenti tradi exercitum quam legato:  nunc videri esse amotum de industria, qui ea, quae       scripsisset, praesens dicere et arguere coram, et, si quid vani adferret, argui       posset, donec ad liquidum veritas explorata esset   itaque nihil eorum, quae postularet consul, decernendum in       praesentia censere   cum pergeret nihilo       segnius referre, ut supplicationes decernerentur triumphantique sibi urbem       invehi liceret, M  et C Titinii tribuni plebis se intercessuros, si de ea re fieret senatus       consultum, dixerunt