./data/phi0914/phi00132/phi0914.phi00132.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Pisias Pellenensis       erat; filium damiurgum nomine Memnonem habebat, partis eius, quae decretum       recitari perrogarique sententias prohibebat         is diu obtestatus filium, ut consulere Achaeos communi saluti pateretur neu       pertinacia sua gentem universam perditum iret,  postquam parum proficiebant  preces, iuratus se eum sua manu interempturum nec pro filio sed pro       hoste habiturum minis pervicit,  ut postero die       coniungeret iis se, qui referebant  qui cum plures facti referrent, omnibus fere       populis haud dubie approbantibus relationem ac prae se ferentibus,  quid decreturi essent, Dymaei ac Megalopolitani et       quidam Argivorum, priusquam decretum fieret, consurrexerunt ac reliquerunt       concilium neque mirante ullo nec improbante         nam Megalopolitanos avorum memoria pulsos ab Lacedaemoniis restituerat in       patriam Antigonus, et Dymaeis, captis nuper direptisque ab exercitu Romano, cum       redimi eos, ubicumque servirent, Philippus iussisset, non libertatem modo sed       etiam patriam reddiderat;  iam Argivi,       praeterquam quod Macedonum reges ab se oriundos credunt, privatis etiam       hospitiis familiarique amicitia plerique illigati Philippo erant   ob haec concilio, quod inclinaverat ad Romanam       societatem iubendam, excesserunt, veniaque iis huius secessionis fuit et magnis       et recentibus obligatis beneficiis   ceteri populi Achaeorum, cum       sententias perrogarentur,  societatem cum Attalo ac Rhodiis praesenti decreto confirmarunt;            cum Romanis, quia iniussu populi non       poterat rata esse, in id tempus, quo Romam mitti legati possent, dilata est;            in praesentia tris legatos ad L Quinctium mitti placuit et exercitum omnem Achaeorum ad Corinthum admoveri       captis Cenchreis iam urbem ipsam Quinctio oppugnante