./data/phi0914/phi00125/phi0914.phi00125.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
quo ubi est uentum, inter       exercitus ducesque uictoria recenti laetos gratulatio ingens facta, imperatore       tanto cum omni exercitu deleto et alteram pro haud dubia parem uictoriam       exspectantes   ad Romanos nondum quidem fama       tantae cladis peruenerat, sed maestum quoddam silentium erat et tacita       diuinatio, qualis iam praesagientibus animis imminentis mali esse solet             imperator ipse, praeterquam quod ab sociis       se desertum, hostium tantum auctas copias sentiebat, coniectura etiam et ratione       ad suspicionem acceptae cladis quam ad ullam bonam spem pronior erat:  quonam modo enim Hasdrubalem ac Magonem,       nisi defunctos suo bello, sine certamine adducere exercitus potuisse?  quomodo autem non obstitisse aut ab tergo secutum       fratrem, ut, si prohibere quo minus in unum coirent et duces et exercitus       hostium non posset, ipse certe cum fratre coniungeret copias?  his anxius curis id modo esse salutare in praesens       credebat, cedere inde quantum posset; exinde una nocte ignaris hostibus et ob id       quietis aliquantum emensus est iter   luce ut       senserunt profectos, hostes praemissis Numidis quam poterant maxime citato       agmine sequi coeperunt  ante noctem adsecuti Numidae, nunc ab tergo, nunc in       latera incursantes, consistere coegerunt ac tutari agmen;  quantum possent tamen tuto ut simul pugnarent       procederentque, Scipio hortabatur, priusquam pedestres copiae adsequerentur