./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
male       Tarquinius qui Porsenam, qui Octavium       Mamilium contra patriam, impie Coriolanus       qui auxilium petiit a Volscis, recte Themistocles qui mori maluit, nefarius Hippias       Pisistrati filius qui in Marathonia pugna cecidit arma contra       patriam ferens; at       Sulla, at Marius, at Cinna recte, immo iure       fortasse; sed quid eorum victoria crudelius, quid funestius? huius belli       genus fugi et eo magis quod crudeliora  etiam cogitari et parari videbam  me quem non nulli conservatorem istius urbis, quem parentem esse dixerunt Getarum et Armeniorum et Colchorum copias ad       eam adducere? me meis civibus famem, vastitatem inferre Italiae? hunc primum mortalem esse, deinde etiam multis modis posse exstingui       cogitabam, urbem autem et populum nostrum servandum ad immortalitatem, quantum in nobis       esset, putabam, et tamen spes quaedam me sustentabat fore ut aliquid conveniret potius       quam aut hic tantum sceleris aut ille tantum flagiti admitteret  alia res       nunc tota est, alia mens mea  sol, ut est in tua quadam epistula, excidisse       mihi e mundo videtur  ut aegroto, dum anima est, spes esse dicitur, sic ego, quoad Pompeius in Italia fuit, sperare non destiti  haec, haec me fefellerunt et, ut verum loquar, aetas iam a diuturnis       laboribus devexa ad otium domesticarum me rerum delectatione mollivit  nunc       si vel periculose experiundum erit, experiar certe ut hinc avolem  ante       oportuit fortasse; sed ea quae scripsisti me tardarunt et auctoritas maxime tua