./data/phi0914/phi0018/phi0914.phi0018.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
magister equitum, iussus postero die       adesse, cum omnes adfirmarent infestius Papirium exarsurum, agitatum contentione       ipsa exacerbatumque, clam ex castris Romam profugit;  et patre auctore M Fabio , qui ter iam consul dictatorque fuerat, uocato extemplo senatu, cum       maxime conquereretur apud patres uim atque iniuriam dictatoris, repente       strepitus  ante curiam lictorum summouentium       auditur et ipse infensus aderat, postquam comperit profectum ex castris, cum       expedito equitatu secutus  iteratur deinde contentio et prendi Fabium Papirius       iussit   ubi cum deprecantibus primoribus       patrum atque uniuerso senatu perstaret in incepto immitis animus,  tum pater M Fabius 'quando quidem' inquit 'apud te nec auctoritas senatus nec aetas       mea, cui orbitatem paras, nec uirtus nobilitasque magistri equitum a te ipso       nominati ualet nec preces, quae saepe hostem mitigauere, quae deorum iras       placant,  tribunos plebis appello et prouoco ad       populum eumque tibi, fugienti exercitus tui, fugienti senatus iudicium, iudicem       fero, qui certe unus plus quam tua dictatura potest polletque  uidero cessurusne       prouocationi sis, cui rex Romanus TullusHostilius cessit ' ex curia in contionem itur   quo cum paucis dictator, cum omni       agmine principum magister equitum <cum> escendisset, deduci eum de rostris       Papirius in partem inferiorem iussit   secutus       pater 'bene agis' inquit, 'cum eo nos deduci iussisti unde et priuati uocem       mittere possemus ' ibi primo non tam perpetuae orationes quam altercatio       exaudiebantur;  uicit deinde strepitum uox et       indignatio Fabi senis increpantis superbiam crudelitatemque Papiri:  se quoque dictatorem Romae fuisse nec a se quemquam,       ne plebis quidem hominem, non centurionem, non militem, uiolatum;  Papirium tamquam ex hostium ducibus, sic ex Romano       imperatore uictoriam et triumphum petere  quantum interesse inter moderationem       antiquorum et nouam superbiam crudelitatemque   dictatorem Quinctium Cincinnatum in L Minucium consulem ex obsidione a se ereptum non ultra saeuisse quam ut       legatum eum ad exercitum pro consule relinqueret  M FuriumCamillum in L Furio , qui contempta sua senectute et auctoritate foedissimo cum euentu       pugnasset, non solum in praesentia moderatum irae esse ne quid de collega secus       populo aut senatui scriberet,  sed cum       reuertisset potissimum ex tribunis consularibus habuisse quem ex collegis       optione ab senatu data socium sibi imperii deligeret   nam populi quidem, penes quem potestas       omnium rerum esset, ne iram quidem unquam atrociorem fuisse in eos qui       temeritate atque inscitia exercitus amisissent quam ut pecunia eos multaret:       capite anquisitum ob rem bello male gestam de imperatore nullo ad eam diem esse             nunc ducibus populi Romani, quae ne       uictis quidem bello fas fuerit, uirgas et secures uictoribus et iustissimos       meritis triumphos intentari   quid enim tandem       passurum fuisse filium suum, si exercitum amisisset, si fusus, fugatus, castris       exutus fuisset? quo ultra iram uiolentiamque eius excessuram fuisse quam ut       uerberaret necaretque? quam conueniens esse        propter Q Fabium ciuitatem in laetitia uictoria supplicationibus ac gratulationibus       esse, eum propter quem deum delubra pateant, arae sacrificiis fument, honore       donis cumulentur,  nudatum uirgis lacerari in       conspectu populi Romani, intuentem Capitolium atque arcem deosque ab se duobus       proeliis haud frustra aduocatos   quo id animo       exercitum, qui eius ductu auspiciisque uicisset, laturum? quem luctum in castris       Romanis, quam laetitiam inter hostes fore         haec simul iurgans, querens, deum hominumque fidem obtestans, et complexus       filium plurimis cum lacrimis agebat