./data/phi0914/phi00142/phi0914.phi00142.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
mitteret ad       consulem, qui foedus in easdem leges renovarent, quibus Philippus pater eius       pacem ab T Quinctio victore accepisset   neque finiri       bellum magnificentius quam ab tam memorabili pugna posse,           neque spem firmiorem pacis perpetuae dari, quam quae perculsos adverso       proelio Romanos molliores factura sit ad paciscendum   quodsi Romani tum quoque insita pertinacia aequa aspernarentur, deos       hominesque et moderationis Persei et illorum pervicacis superbiae futuros       testes   numquam ab talibus consiliis       abhorrebat regis animus; itaque plurium adsensu conprobata est sententia             legati ad consulem missi adhibito       frequenti consilio auditi sunt   pacem       petiere, vectigal, quantum Philippus pactus esset, daturum Persea Romanis       pollicentes; urbibus, agris locisque, quibus Philippus cessisset, cessurum et       ipsum   haec legati  summotis his cum       consultarent, Romana constantia vicit in consilio  ita tum mos erat, in adversis       voltum secundae fortunae gerere, moderari animos in secundis   responderi placuit, ita pacem dari,       si de summa rerum  liberum senatui permittat rex de se deque universa Macedonia statuendi       ius   haec cum renuntiassent legati, miraculo       ignaris moris Romani pertinacia esse, et plerique vetare       amplius mentionem pacis facere: ultro mox quaesituros, quod oblatum fastidiant             Perseus hanc ipsam superbiam, quippe ex       fiducia virium esse, timere, et summam pecuniae augens, si pretio pacem emere       posset, non destitit animum consulis temptare   postquam nihil ex eo, quod primo responderat, mutabat, desperata pace ad       Sycurium, unde profectus erat, rediit belli casum de integro temptaturus