./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Tullius erat  tum Anci filii duo, etsi antea semper pro indignissimo habuerant se       patrio regno tutoris fraude pulsos, regnare Romae advenam non modo vicinae, sed       ne Italicae quidem stirpis, tum impensius iis indignitas crescere, si ne ab       Tarquinio quidem ad se rediret regnum,  sed       praeceps inde porro ad servitia caderet, ut in eadem civitate post centesimum       fere annum quod  Romulus, deo prognatus deus ipse, tenuerit regnum donec in terris  fuerit, id servus serva natus possideat  cum  commune Romani nominis tum praecipue id domus suae dedecus fore, si Anci regis       virili stirpe salva non modo advenis, sed servis etiam regnum Romae pateret            ferro igitur eam arcere contumeliam statuunt  sed et       iniuriae dolor in Tarquinium ipsum magis quam in Servium eos stimulabat, et quia       gravior ultor caedis, si superesset, rex futurus erat quam privatus, tum Servio       occiso quemcumque alium generum delegisset eundem regni heredem facturus       videbatur, ob haec ipsi regi insidiae parantur  ex pastoribus duo ferocissimi delecti ad facinus, quibus consueti       erant uterque agrestibus ferramentis, in vestibulo regiae quam potuere       tumultuosissime specie rixae in se omnes apparitores regios convertunt; inde,       cum ambo regem appellarent clamorque eorum penitus in regiam pervenisset, vocati       ad regem pergunt  primo uterque vociferari et certatim alter alteri obstrepere;       coerciti ab lictore et iussi in vicem dicere tandem obloqui desistunt; unus rem       ex composito orditur  dum intentus in eum se rex totus averteret, alter elatam securim in       caput deiecit, relictoque in volnere telo ambo se foras eiciunt