./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
non nequiquam isti unum Demetrium filium te habere, me subditum et paelice       genitum adpellant   nam si gradum, si caritatem       filii apud te haberem, non in me querentem deprehensas insidias, sed in eum, qui       fecisset, saevires,  nec adeo vilis tibi vita       esset nostra, ut nec praeterito periculo meo movereris neque futuro, si       insidiantibus sit inpune   itaque si mori tacitum oportet, taceamus, precati tantum deos, ut a       me coeptum scelus in me finem habeat, nec per meum latus tu petaris;  sin autem, quod circumventis in solitudine natura       ipsa subicit, ut hominum, quos numquam viderint, fidem tamen inplorent, mihi       quoque ferrum in me strictum cernenti vocem mittere liceat,  per te patriumque nomen, quod utri       nostrum sanctius sit, iam pridem sentis, ita me audias, precor, tamquam si voce       et comploratione nocturna excitus mihi quiritanti intervenisses, Demetrium cum       armatis nocte intempesta in vestibulo  meo deprehendisses  quod tum vociferarer in re praesenti pavidus, hoc       nunc postero die queror   frater, non       comisantium in vicem more iam diu vivimus inter nos        regnare utique vis  huic spei tuae obstat aetas mea, obstat gentium ius, obstat       vetustus Macedoniae mos, obstat vero etiam patris iudicium   haec transcendere nisi per meum sanguinem non potes        omnia moliris et temptas  adhuc seu cura mea seu fortuna restitit parricidio       tuo   hesterna die in lustratione et decursu       et simulacro ludicro pugnae funestum prope proelium fecisti, nec me aliud a       morte vindicavit, quam quod me ac meos vinci passus sum   ab hostili proelio tamquam fraterno       lusu pertrahere me ad cenam voluisti  credis me, pater, inter inermes convivas       cenaturum fuisse, ad quem  armati comisatum venerunt? credis nihil mihi a       gladiis nocte periculi fuisse, quem rudibus te inspectante prope occiderunt?            quid hoc noctis, quid inimicus ad iratum,       quid cum ferro subcinctis iuvenibus venis? convivam me tibi committere ausus non       sum;  comisatorem te cum armatis venientem       recipiam? si aperta ianua fuisset, funus meum parares hoc tempore, pater, quo       querentem audis  nihil ego tamquam accusator criminose nec dubia argumentis       colligendo ago   quid enim? negat venisse se       cum multitudine ad ianuam meam, an ferro subcinctos secum fuisse? quos       nominavero, arcesse  possunt quidem omnia audere, qui hoc ausi sunt, non tamen       audebunt negare   si deprehensos intra limen       meum cum ferro ad te deducerem, rem pro manifesto haberes;  fatentes pro deprehensis habe        exsecrare nunc cupiditatem regni et furias fraternas concita  sed ne sint       caecae, pater,  exsecrationes tuae; discerne, dispice insidiatorem et petitum insidiis;            noxium incesse caput  qui occisurus       fratrem fuit, habeat etiam iratos paternos deos; qui periturus fraterno scelere       fuit, perfugium in patris misericordia et iustitia habeat   quo enim alio confugiam, cui non sollemne lustrale       exercitus tui, non decursus militum, non domus, non epulae, non nox ad quietem       data naturae beneficio mortalibus tuta est?  si       iero ad fratrem invitatus, moriendum est; si recepero intra ianuam comisatum       fratrem, moriendum est: nec eundo nec manendo insidias evito  quo me conferam?            nihil praeter deos, pater, et te colui        non Romanos habeo, ad quos confugiam: perisse expetunt, quia tuis iniuriis       doleo, quia tibi ademptas tot urbes, tot gentes, modo Thraciae maritimam oram       indignor  nec me nec te incolumi Macedoniam suam futuram sperant;  si me scelus fratris, te senectus       absumpserit aut ne ea quidem expectata fuerit, regem regnumque Macedoniae sua       futura sciunt  si quid extra Macedoniam tibi Romani  reliquissent, mihi quoque id relictum crederem receptaculum   at in Macedonibus satis praesidii est  vidisti       hesterno die inpetum militum in me  quid illis defuit nisi ferrum? quod illis       defuit interdiu, convivae fratris noctu sumpserunt   quid de magna parte principum loquar, qui in Romanis spem omnem       dignitatis et fortunae posuerunt et in eo, qui omnia apud Romanos potest? neque       hercule istum mihi tantum fratri maiori, sed prope est, ut tibi quoque ipsi,       regi et patri, praeferant   iste enim est,       cuius beneficio poenam tibi senatus remisit, qui nunc te ab armis Romanis       protegit, qui tuam senectutem obligatam et obnoxiam adulescentiae suae esse       aequum censet   pro isto Romani stant, pro       isto omnes urbes tuo imperio liberatae, pro isto Macedones, qui pace Romana       gaudent: mihi praeter te, pater, quid usquam aut spei aut praesidii est?            quo spectare illas litteras ad te nunc missas           T Quincti credis, quibus et bene te consuluisse rebus tuis ait, quod Demetrium       Romam miseris, et hortatur, ut iterum et cum pluribus legatis et primoribus eum       remittas Macedonum? T Quinctius nunc est auctor omnium rerum isti et magister; eum sibi te abdicato       patre in locum tuum substituit; illic ante omnia  clandestina cocta sunt consilia         quaeruntur adiutores consiliis, cum te plures et principes Macedonum cum isto       mittere iubet  qui hinc integri et sinceri Romam eunt, Philippum regem se habere       credentes, imbuti illinc et infecti Romanis delenimentis redeunt  Demetrius iis       unus omnia est; eum iam regem vivo patre adpellant   haec si indignor, audiendum est statim non ab aliis solum, sed etiam       a te, pater, cupiditatis regni crimen   ego       vero, si in medio ponitur, non agnosco  quem enim suo loco moveo, ut ipse in       eius locum succedam? unus ante me pater est, et, ut diu sit, deos rogo             superstes—et ita sim, si merebor, ut ipse       me esse velit—hereditatem regni, si pater tradet, accipiam   cupit regnum, et quidem scelerate cupit, qui       transcendere festinat ordinem aetatis, naturae, moris Macedonum, iuris gentium        “obstat frater maior, ad quem iure, voluntate etiam patris, regnum pertinet;            tollatur: non primus regnum fraterna       caede petiero, pater senex et [filio] solus [orbatus] de se magis timebit, quam       ut filii necem ulciscatur  Romani laetabuntur, probabunt,  defendent factum, “  hae spes incertae,       pater, sed non inanes sunt   ita enim se res       habet: periculum vitae propellere a me potes puniendo eos, qui ad me       interficiendum ferrum sumpserunt; si facinori eorum successerit, mortem mean       idem tu persequi non poteris ”