./data/phi0914/phi00144/phi0914.phi00144.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
movebat imperii maiestas, gloria viri, ante omnia aetas,       quod maior sexaginta annis iuvenum munia in parte praecipua laboris periculique       capessebat  intervallum, quod inter cetratos et phalanges erat, inplevit legio       atque aciem hostium interrupit   a tergo cetrati erant, frontem       adversus  clupeatos habebat; chalcaspides appellabantur  secundam legionem           L Albinus consularis ducere adversus leucaspidem phalangem iussus;  ea media acies hostium fuit  in dextrum cornu, unde       circa fluvium commissum proelium erat, elephantos inducit et alas sociorum;            et hinc primum fuga Macedonum est       orta  nam sicut pleraque nova conmenta mortalium in verbis vim habent,       experiendo, cum  agi, non, quem ad modum agatur, edisseri oportet, sine ullo effectu       evanescunt, ita tum elephantos  Macedonum sine ullo usu fuerunt             elephantorum impetum subsecuti sunt socii       nominis Latini pepuleruntque laevom cornu   in       medio secunda legio inmissa dissipavit phalangem  neque ulla evidentior causa       victoriae fuit, quam quod multa passim proelia erant, quae fluctuantem turbarunt       primo, deinde disiecerunt phalangem, cuius confertae et intentis horrentis       hastis intolerabiles vires sunt;  si  carptim adgrediendo circumagere inmobilem longitudine et gravitate       hastam cogas, confusa strue inplicantur; si vero aut ab latere aut ab tergo       aliquid tumultus increpuit, ruinae modo turbantur,  sicut tum adversus catervatim incurrentes Romanos et interrupta       multifariam acie obviam ire cogebantur; et Romani, quacumque data intervalla       essent, insinuabant ordines suos   qui si       universa acie in frontem adversus instructam phalangem concurrissent, quod       Paelignis principio pugnae incaute congressis adversus cetratos evenit,       induissent se hastis nec confertam aciem sustinuissent   ceterum sicut peditum passim caedes fiebant,       nisi qui abiectis armis fugerunt, sic equitatus prope integer pugna excessit             princeps fugae rex ipse erat  iam a       Pydna cum sacris alis equitum  Pellam petebat; confestim eos Cotys sequebatur Odrysarumque equitatus             ceterae quoque Macedonum alae integris       abibant ordinibus, quia interiecta peditum acies, cuius caedes victores tenebat,       inmemores fecerat sequendi equites   diu       phalanx a fronte, a lateribus, ab tergo caesa est  postremo qui ex hostium       manibus elapsi erant, inermes ad mare fugientes, quidam aquam etiam ingressi,       manus ad eos, qui in classe erant, tendentes, suppliciter vitam orabant;            et cum scaphas concurrere undique ab       navibus cernerent, ad excipiendos sese venire rati, ut caperent potius quam       occiderent, longius in aquam, quidam etiam natantes, progressi sunt   sed cum hostiliter e scaphis caederentur, retro qui poterant nando       repetentes terram in aliam foediorem pestem incidebant; elephanti enim ab       rectoribus ad litus acti exeuntis  obterebant elidebantque   facile       convenit ab Romanis numquam una acie tantum Macedonum interfectum  caesa enim ad       viginti milia hominum sunt; ad sex milia, qui Pydnam ex       acie perfugerant, vivi in potestatem pervenerunt, et vagi ex fuga quinque milia       hominum capta   ex victoribus ceciderunt non       plus centum, et eorum multo maior pars Paeligni; volnerati aliquanto plures       sunt   quod si maturius pugnari coeptum esset,       ut satis diei victoribus ad persequendum superesset, deletae omnes copiae       forent; nunc imminens nox et fugientes texit et Romanis pigritiem ad sequendum       locis ignotis fecit