./data/phi0914/phi00143/phi0914.phi00143.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Stratus validissima       tum urbs Aetoliae erat; sita est super Ambracium sinum prope amnem Inachum  cum       decem milibus peditum eo profectus est et equitibus trecentis, quos pauciores       propter angustias viarum et asperitatem duxit   tertio die cum pervenisset ad Citium       montem,  vix transgressus propter altitudinem nivis locum quoque castris aegre       invenit   profectus inde, magis quia manere non       poterat, quam quod tolerabilis aut via aut tempestas       esset, cum ingenti vexatione praecipue iumentorum altero die ad templum Iovis,       Nicaeum quem vocant, posuit castra   ad       Aratthum inde flumen itinere ingenti emenso retentus altitudine amnis mansit        quo spatio temporis ponte perfecto, traductis copiis diei progressus iter obvium       Archidamum, principem Aetolorum, per quem ei Stratus tradebatur, habuit             eo die ad finem agri Aetolici castra posita             inde altero die ad Stratum perventum; ubi       prope Inachum amnem castris positis cum expectaret       effusos omnibus portis Aetolos in fidem suam venturos, clausas portas atque ipsa       ea nocte, qua venerat, receptum Romanum praesidium cum C Popilio legato invenit   principes, qui praesentis Archidami            auctoritate conpulsi regem arcessierant, obviam egressoeggresso Archidamo segniores facti locum adversae factioni dederant ad Popilium       cum mille peditibus ab Ambracia accersendum         in tempore et Dinarchus, praefectus equitum gentis Aetolorum, cum sescentis       peditibus et equitibus  centum venit   satis constabat eum tamquam ad Persea tendentem Stratum venisse, mutato       deinde cum fortuna animo Romanis se, adversus quos venerat, iunxisse   nec Popilius securior, quam debebat esse, inter tam       mobilia ingenia erat  claves portarum custodiamque murorum suae extemplo       potestatis fecit;  Dinarchum Aetolosque cum       iuventute Stratiorum in arcem per praesidii speciem amovit   Perseus ab imminentibus superiori parti urbis tumulis       temptatis conloquiis cum obstinatos atque etiam telis procul arcentis videret,       quinque milia passuum ab urbe trans Petitarum amnem posuit castra   ibi consilio advocato cum Archidamus Epirotarumque       transfugae retinerent, Macedonum principes non pugnandum cum infesto tempore       anni censerent,  nullis praeparatis commeatibus, cum       inopiam prius obsidentes quam obsessi sensuri essent, maxime  quod hostium haud procul inde hiberna erant, territus in Aperantiam       castra movit   Aperanti eum propter Archidami       magnam in ea gente gratiam auctoritatemque consensu omnium acceperunt; is ipse       cum octingentorum militum praesidio his est praepositus   rex cum non minore       vexatione iumentorum hominumque, quam venerat, in Macedoniam rediit; Appium       tamen ab obsidione Phanotes fama ducentis ad Stratum Persei summovit   Cleuas cum praesidio inpigrorum iuvenum insecutus sub       radicibus prope inviis montium ad mille hominum ex agmine inpedito occidit, ad       ducentos cepit   Appius superatis angustiis in       campo, quem Meleona vocant, stativa dierum paucorum habuit  interim Cleuas       adsumpto Philostrato, qui  Epirotarum gente habebat, in agrum Antigonensem       transcendit   Macedones ad depopulationem profecti;       Philostratus cum cohorte sua in insidiis loco obscuro consedit  in palatos       populatores cum erupissent ab Antigonea armati, fugientes eos persequentes       effusius in vallem  insessam ab hostibus praecipitant   ibi       mille occisis, centum ferme captis et ubique prospere gesta re prope stativa       Appi castra movent, ne qua vis sociis suis ab Romano exercitu inferri possit             Appius nequiquam in his locis terens       tempus, dimissis Chaonumque et si qui alii Epirotae erant praesidiis, cum       Italicis militibus in Illyricum regressus per Parthinorum socias urbes in       hiberna militibus divisis ipse Romam sacrificii causa rediit   Perseus ex Penestarum gente mille pedites, ducentos       equites revocatos Cassandream, praesidio ut essent, misit   ab Gentio eadem adferentes redierunt        nec deinde alios atque alios mittendo temptare eum destitit, cum appareret,       quantum in eo praesidii esset, nec tamen impetrare ab animo posset, ut inpensam       in rem maximi ad omnia momenti faceret