./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
quae       audita—adeo duas ex una civitate discordia fecerat— longe aliter patres ac       plebem adfecere  exsultare gaudio plebes, ultores superbiae patrum adesse dicere deos;       alius alium confirmare, ne nomina darent: cum omnibus potius quam solos       perituros; patres militarent, patres arma caperent, ut penes eosdem pericula       belli, penes quos praemia essent  at vero curia maesta ac trepida ancipiti metu et ab cive et ab hoste       Servilium consulem, cui ingenium magis populare erat, orare ut tantis       circumventam terroribus  expediret remrein       publicam  tum consul misso senatu  in contionem prodit  ibi curae       esse patribus ostendit ut consulatur plebi; ceterum deliberationi de maxima       quidem illa sed tamen parte civitatis metum pro universa re publica       intervenisse  nec posse, cum hostes prope ad portas essent, bello praeverti se            quicquam, nec, si sit laxamenti aliquid, aut plebi honestum esse, nisi       mercede prius accepta arma pro patria non cepisse, neque patribus satis decorum       per metum potius quam postmodo voluntate adflictis civium suorum fortunis       consuluisse  contioni deinde edicto addidit fidem, quo edixit ne quis civem       Romanum vinctum aut clausum teneret, quo minus ei nominis edendi apud consules       potestas fieret, neu quis militis, donec in castris esset, bona possideret aut       venderet, liberos nepotesve eius moraretur  hoc proposito edicto et qui aderant nexi profiteri extemplo nomina,       et undique ex tota urbe proripientium se ex privato, cum retinendi ius creditori       non esset, concursus in forum, ut sacramento dicerent, fieri  magna ea manus fuit, neque aliorum magis in Volsco bello virtus atque       opera enituit  Consul copias contra hostem educit; parvo dirimente       intervallo castra ponit