./data/phi0474/phi054/phi0474.phi054.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
Tullius exponit sermonem a se habitum cumA  Hirtio consule designato a  u  c  710, a  ante Chr  nat  44post C  Caesaris interitum in Puteolano de fato, ut is liberquasi supplementum  esset trium librorum de natura deorumet duorum librorum de divinatione (conf  de divin  II cap  1§ 3), et hac disputatione contra Posidonium suscepta, cuiusipsum principium amissum est, docere conatur, si fati nullumesset nomen, nulla natura et vis, si forte, temere, casu autpleraque fierent aut omnia, non aliter ac nunc omnia eventura, nihil igitur attinere inculcare fatum, quo sublato ratiorerum  omnium ad naturam fortunamve referretur (cap  1–3§ 1–6)  Deinde sequitur disputatio cum Chrysippo de contagione rerum et de naturae coniunctione, quam sumpa/qeianvocant; qua Cicero docet effici, ut alii ad alia propensioressint ob causas naturales et rerum antecessiones, non utvoluntatum  nostrarum  atque appetitionum tales sint causae(cap  4–8 § 7–16)  Iam ad Diodori peri\ dunatw=n sententiamse vertit nihil posse fieri censentis, nisi quod verum aut sitaut futurum sit (cap  9 § 17–20)  Tum ad Chrysippum pergitita ratiocinantem: si sit motus sine causa, non omnem enuntiationem aut veram aut falsam fore; nam, quod non habeatcausas efficientes, id nec verum nec falsum fore; motum igitur sine causa nullum esse, quo posito rerum antecessionibusfieri omnia; id si ita sit, fato fieri omnia  Ad haec Cicero concedit quidem motum nullum sine causa esse, neque vero, quaecumque fiant, fieri omnia causis antecedentibus; voluntatisenim nostrae non esse causas externas et antecedentes (cap 10–12 § 21–29)  Hic disserit etiam de ignava ratione, id estde a)rgw=| lo/gw|, qua admissa omnem e vita tolli actionem liberam docet Chrysippi et Carneadi rationes sequens (cap  13–16§ 30–38)  Denique cum duae fuissent veterum philosophorumsententiae, una eorum, qui censerent omnia ita fato fieri, utfatum vim necessitatis adferret, altera eorum, qui sine ullofato esse animorum motus voluntarios putarent, Chrysippumait medium ferire voluisse, sed tamen magis ad eorum accedere sententiam, qui necessitate motus animos liberos esse arbitrentur (cap  17–19 § 39–45)  Utcumque se res habeat,hoc certe modo ad hanc causam disceptandam non ab atomiserrantibus et de via declinantibus Epicurio more praesidiumpetendum videri (cap  20 § 46–48)