./data/phi0914/phi00131/phi0914.phi00131.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
minuit deinde ei forte oblata res hostium Aetolorum       numerum   Scopas, princeps gentis, ab  Alexandrea magno cum pondere auri ab rege Ptolomaeo missus, sex milia       peditum et quingentos equites mercede conductos Aegyptum vexit;  nec ex iuventute Aetolorum quemquam reliquisset, ni       Damocritus nunc belli, quod instaret, nunc futurae solitudinis admonens,       incertum cura gentis an ut adversaretur Scopae parum donis cultus,  partem iuniorum castigando domi continuisset             haec ea aestate ab Romanis Philippoque gesta       terra; classis a Corcyra eiusdem principio aestatis cum L Apustio legato profecta Maleo superato circa Scyllaeum agri Hermionici       Attalo regi coniuncta est   tum vero       Atheniensium civitas, cui odio in Philippum per metum iam diu moderata erat, id       omne in auxilii praesentis spem effudit   nec       umquam ibi desunt linguae promptae ad plebem concitandam; quod genus cum in       omnibus liberis civitatibus, tum praecipue Athenis, ubi oratio plurimum pollet,       favore multitudinis alitur   rogationem extemplo tulerunt plebesque       scivit, ut  Philippi statuae, imagines omnes nominaque earum, item maiorum eius       virile ac muliebre secus omnium tollerentur delerenturque diesque festi, sacra,       sacerdotes, quae ipsius maiorumque eius honoris causa instituta essent, omnia       profanarentur;  loca quoque, in quibus positum       aliquid inscriptumve honoris eius causa fuisset, detestabilia esse, neque in iis       quicquam postea poni dedicarique placere eorum, quae in loco puro poni       dedicarique fas esset;  sacerdotes publicos, quotienscumque       pro populo  Atheniensi sociisque, exercitibus et classibus eorum precarentur,       totiens detestari atque exsecrari Philippum, liberos eius regnumque, terrestres       navalesque copias, Macedonum genus omne nomenque   additum decreto, si quis quid postea, quod ad notam ignominiamque       Philippi pertineret, ferret, id omne populum Atheniensem iussurum;  si quis contra ignominiam prove honore eius dixisset       fecissetve, qui occidisset eum, iure caesurum  postremo inclusum, ut omnia, quae       adversus Pisistratidas decreta quondam erant, eadem in Philippo servarentur             Athenienses quidem litteris verbisque,       quibus solis valent, bellum adversus Philippum gerebant;  Attalus Romanique, cum Piraeum primo ab       Hermione petissent, paucos ibi morati dies oneratique aeque inmodicis ad honores       sociorum,  atque in ira adversus hostem       fuerant, Atheniensium decretis navigant a Piraeo Andrum   et cum in portu, quem Gaurion vocant,       constitissent, missis, qui temptarent oppidanorum animos, si voluntate tradere       urbem quam vim experiri  mallent,  postquam praesidio regio       arcem teneri nec se potestatis suae esse respondebant, expositis copiis       apparatuque omni urbium oppugnandarum diversis partibus rex et legatus Romanus       ad urbem subeunt   plus aliquanto Graecos       Romana arma signaque non ante visa animique militum tam prompte succedentium       muros terruere;  itaque fuga extemplo in arcem       facta est, urbe hostes potiti  et in arce cum biduum loci se magis quam armorum       fiducia tenuissent, tertio die pacti ipsi praesidiumque, ut cum singulis       vestimentis Delium Boeotiae transveherentur, urbem arcemque tradiderunt             ea ab Romanis regi Attalo concessa;       praedam ornamentaque urbis ipsi avexerunt  Attalus, ne desertam haberet insulam,       et Macedonum fere omnibus et quibusdam Andriorum, ut manerent, persuasit             postea et ab Delio, qui ex pacto travecti       eo fuerant, promissis regis, cum desiderium quoque patriae facilius ad credendum       inclinaret animos, revocati