./data/stoa0058/stoa023/stoa0058.stoa023.perseus-lat1.xml
Boethius
Quo uero nomine unumquodque oporteat     appellari, ecclesiasticae sit locutionis arbitrium   Hoc interim constet quod inter naturam personamque differre     praediximus, quoniam natura est cuiuslibet substantiae specificata proprietas,     persona uero rationabilis naturae indiuidua substantia  Hanc in Christo Nestorius     duplicem esse  constituit eo scilicet traductus     errore, quod putauerit in omnibus naturis dici posse personam  Hoc enim     praesumpto, quoniam in Christo duplicem naturam esse censebat, duplicem quoque     personam esse confessus est  Qua in re eum falsum esse cum definitio  superius dicta conuincat, tum haec argumentatio     evidenter eius declarabit errorem  Si enim non est Christi una persona duasque     naturas esse manifestum est, hominis scilicet atque dei (nec tam erit insipiens     quisquam, utqui utramque earum a ratione seiungat),  sequitur ut duae uideantur esse personae; est enim persona ut dictum     est naturae rationabilis indiuidua substantia  Quae est igitur facta hominis     deique coniunctio? Num ita quasi cum duo corpora sibimet apponuntur,  ut tantum locis iuncta sint et nihil in alterum ex     alterius qualitate perueniat? Quem coniunctionis Graeci modum κατὰ παράθεσιν uocant  Sed si ita humanitas diuinitati     coniuncta est, nihil horum ex utrisque confectum est ac per hoc nihil est     Christus   Nomen quippe ipsum unum quiddam     significat singularitate uocabuli  At si duabus personis manentibus ea coniunctio     qualem superius diximus facta est naturarum, unum ex duobus effici nihil potuit;         omnino enim ex duabus personis nihil umquam fieri  potest  Nihil igitur unum secundum Nestorium Christus     est ac per hoc omnino nihil  Quod enim non est unum, nec esse omnino potest; esse     enim atque unum conuertitur et quodcumque unum est est  Etiam ea quae ex pluribus     coniunguntur  ut acernus, chorus, unum tamen     sunt  Sed esse Christum manifeste ac ueraciter confitemur; unum igitur esse     dicimus Christum  Quod si ita est, unam quoque Christi sine dubitatione personam     esse necesse est  Nam si duae personae essent, unus  esse non posset; duos uero esse dicere Christos nihil est aliud nisi     praecipitatae mentis insania  Cur enim omnino duos audeat Christos uocare, unum     hominem alium deum? Vel cur eum qui deus est Christum uocat, si eum quoque qui     homo est Christum est  appellaturus, cum nihil     simile, nihil habeant ex copulatione coniunctum? Cur simili nomine diuersissimis     abutatur naturis, cum, si Christum definire cogitur, utrisque ut ipse dicit     Christis non possit unam definitionis adhibere substantiam? Si enim  dei atque hominis diuersa substantia est unumque in     utrisque Christi nomen nec diuersarum coniunctio substantiarum unam creditur     fecisse personam, aequiuocum nomen est Christi et nulla potest definitione     concludi  Quibus autem umquam scripturis nomen      Christi geminatur? Quid uero noui per aduentum saluatoris effectum est? Nam     catholicis et fidei ueritas et raritas miraculi constat  Quam enim magnum est     quamque nouum, quam quod semel nee ullo alio saeculo possit euenire, ut eius qui     solus  est deus natura cum humana quae ab eo     erat diuer-  sissima conueniret atque ita ex distantibus naturis una     fieret coplatione persona! Secundum Nestorii uero sententiam quid contingit noui?        Seruant, inquit, proprias        humanitas diuinitasque personas  Quando enim non fuit diuinitatis propria     humanitatisque persona? Quando uero non erit? Vel quid amplius in Iesu generatione     contingit quam in cuiuslibet alterius, si discretis utrisque personis discretae     etiam fuere naturae? Ita enim personis manentibus  illic nulla naturarum potuit esse coniunctio, ut in quolibet homine,     cuius cum propria persona subsistat, nulla est ei excellentissimae substantiae     coniuncta diuinitas  Sed fortasse Iesum, id est personam hominis, idcirco Christum     uocet, quoniam per eam  mira quaedam sit     operata diuinitas  Esto  Deum uero ipsum Christi appellatione cur uocet? Cur uero     non elementa quoque ipsa simili audeat appellare uocabulo per quae deus mira     quaedam cotidianis motibus operatur? An quia inrationabiles substantiae  non possunt habere personam qua 1 Christi uocabulum     excipere possint 2? Nonne in sanctis hominibus ac pietate conspicuis apertus     diuinitatis actus agnoscitur? Nihil enim intererit, cur non sanctos quoque uiros     eadem appellatione dignetur,  si in adsumptione     humanitatis non est una ex coniunctione persona  Sed dicat forsitan, Illos quoque Christos uocari fateor, sed ad imaginem ueri        Christi  Quod si nulla ex homine atque deo una persona coniuncta est, omnes     ita ueros Christos arbitrabimur  ut hunc qui ex     uirgine genitus creditur  Nulla quippe in hoc adunata persona est ex dei atque     hominis copulatione sicut nec in eis, qui dei spiritu  de uenturo     Christo praedicebant  propter quod etiam ipsi quoque appellati sunt Christi  Iam     uero sequitur,  ut personis manentibus nullo     modo a diuinitate humanitas credatur adsumpta  Omnino enim disiuncta sunt quae     aeque personis naturisque separantur, prorsus inquam disiuncta sunt nec magis     inter se homines bouesque disiuncti quam diuinitas in  Christo humanitasque discreta est, si mansere personae  Homines     quippe ac boues una animalis communitate iunguntur; est enim illis secundum genus     communis substantia eademque in uniuersalitatis collectione natura  Deo uero atque     homini quid  non erit diuersa ratione     disiunctum, si sub diuersitate naturae personarum quoque credatur mansisse     discretus? Non est igitur saluatum genus humanum, nulla in nos salus Christi     generatione processit, tot prophetarum scripturae populum inlusere credentem,         omnis ueteris testamenti spernatur     auctoritas per quam salus mundo Christi generatione promittitur  Non autem     prouenisse manifestum est, si eadem in persona est quae in natura diuersitas      Eundem quippe saluum fecit quem creditur adsumpsisse;  nulla uero intellegi adsumptio potest, si manet aeque naturae     personaeque discretio  Igitur qui adsumi manente persona non potuit, iure non     uidebitur per Christi generationem potuisse saluari  Non est igitur per     generationem Christi hominum saluata      natura,—quod credi nefas est  Sed quamquam permulta sint quae hunc sensum     inpugnare ualeant atque perfringere, de argumentorum copia tamen haec interim     libasse sufficiat