./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
’ enimvero       id auditu etiam dicere indignum esse Hegesianax, Thraciae et Chersonesi urbibus       arceri Antiochum, cum, quae Seleucus, proavus eius, Lysimacho rege bello       victo et in acie caeso per summum decus parta reliquerit, pari cum laude eadem       ab Thracibus possessa, partim armis receperit Antiochus, partim deserta, sicut       ipsam Lysimachiam, et revocatis cultoribus frequentaverit et, quae strata ruinis       atque incendiis erant, ingentibus impensis aedificaverit   quid igitur simile esse ex ea possessione, ita parta,       ita recuperata, deduci Antiochum, et Romanos abstinere Asia, quae numquam eorum       fuerit?  amicitiam expetere Romanorum       Antiochum, sed quae impetrata gloriae sibi, non pudori sit   ad haec Quinctius ‘quando quidem’ inquit ‘honesta       pensamus, sicut aut sola aut prima certe pensari decet principi orbis terrarum       populo et tanto regi,  utrum tandem  videtur honestius, liberas velle omnis, quae ubique sunt, Graeciae       urbis, an servas et vectigalis facere?  si       sibi Antiochus pulchrum esse censete, quas urbes proavus belli iure habuerit,       avus paterque numquam usurpaverit pro suis,        eas repetere in servitutem, et populus Romanus susceptum patrocinium libertatis       Graecorum non deserere fidei constantiaeque suae ducit esse   sicut a Philippo Graeciam liberavit, ita et ab       Antiocho Asiae urbes, quae Graii nominis sint, liberare in animo habet             neque enim in Aeolidem Ioniamque coloniae       in servitutem regiam missae sunt, sed stirpis augendae causa gentisque       vetustissimae per orbem terrarum propagandae ’  cum haesitaret Hegesianax nec infitiari posset       honestiorem causam libertatis quam servitutis praetexi titulo, ’quin mittimus       ambages?‘ inquit P Sulpicius , qui maximus natu ex decem legatis erat;  ‘alteram ex duabus condicionibus, quae modo diserte a Quinctio latae       sunt, legite aut supersedete de amicitia agere‘  ’nos vero‘ inquit Menippus ‘nec volumus nec possumus pacisci quicquam, quo       regnum Antiochi minuatur ’