./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
sed praeterquam quod viribus creverat Romanus exercitus, ex       occulto etiam additur dolus, missis qui magnam vim lignorum, in Anienis ripa       iacentem, ardentem in flumen conicerent; ventoque iuvante accensa ligna et       pleraque ratibus  inpacta sublicisque  cum haererent, pontem incendunt ea quoque res in pugna terrorem attulit Sabinis, et        fusis  eadem fugam impedit; multique mortales, cum hostem effugissent, in       flumine ipso periere; quorum fluitantia arma ad urbem cognita in Tiberi prius       paene quam nuntiari posset insignem victoriam fecere  eo proelio praecipua equitum gloria fuit; utrimque ab cornibus       positos, cum iam pelleretur media peditum suorum acies, ita incurrisse ab       lateribus ferunt, ut non sisterent modo Sabinas legiones ferociter instantes       cedentibus, sed subito in fugam averterent  montes effuso cursu Sabini petebant, et pauci tenuere; maxima pars,       ut ante dictum est, ab equitibus in flumen acti sunt  Tarquinius instandum perterritis ratus, praeda captivisque Romam       missis, spoliis hostium—id votum Volcano erat—ingenti cumulo accensis, pergit       porro in agrum Sabinum exercitum inducere;  et       quamquam male gesta res erat nec gesturos melius sperare poterant, tamen, quia       consulendi res non dabat spatium, ire obviam Sabini tumultuario milite;       iterumque ibi fusi perditis iam prope rebus pacem petiere