./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Sensus enim solus cunctis aliis cognitionibus destitutus        immobilibus animantibus cessit quales sunt conchae maris quaeque  alia saxis haerentia nutriuntur, imaginatio uero        mobilibus beluis quibus iam inesse fugiendi appetendiue aliquis uidetur        affectus, ratio uero humani tantum generis est sicut intellegentia sola diuini         Quo fit ut ea notitia ceteris praestet quae suapte  natura non modo proprium sed ceterarum quoque notitiarum subiecta        cognoscit  Quid igitur, si ratiocinationi sensus imaginatioque refragentur,        nihil esse illud uniuersale dicentes quod sese intueri ratio putet? Quod enim        sensibile uel imaginabile est, id  uniuersum        esse non posse; aut igitur rationis uerum esse iudicium nec quidquam esse        sensibile, aut quoniam sibi notum sit plura sensibus et imaginationi esse        subiecta, inanem conceptionem esse rationis quae quod sensibile sit ac        singulare quasi quiddam uniuersale         consideret  Ad haec, si ratio contra respondeat se quidem et quod sensibile et        quod imaginabile sit in uniuersitatis ratione conspicere, illa uero ad        uniuersitatis cognitionem adspirare non posse, quoniam  eorum        notio corporales figuras non possit excedere, de  rerum uero cognitione firmiori potius perfectumque iudicio esse        credendum, in huiusmodi igitur lite nos quibus tam ratiocinandi quam imaginandi        etiam sentiendique uis inest nonne rationis potius causam probaremus? Simile        est quod humana ratio diuinam         intellegentiam futura, nisi ut ipsa cognoscit, non putat intueri  Nam ita        disseris: Si qua certos ac necessarios habere non uideantur euentus, ea certo        euentura praesciri nequeunt  Harum igitur rerum nulla est praescientia, quam si        etiam in his esse  credamus, nihil erit quod        non ex necessitate pro-ueniat  Si igitur uti rationis participes sumus, ita        diuinae iudicium mentis habere possemus, sicut imaginationem sensumque lationi        cedere oportere iudicauimus, sic diuinae sese menti humanam submittere            rationem iustissimum censeremus  Quare        in illius summae intellegentiae cacumen, si possumus, erigamur; illic enim        ratio uidebit quod in se non potest intueri, id autem est, quonam modo etiam        quae certos exitus non habent, certa tamen uideat  ac definita praenotio neque id sit opinio sed summae potius        scientiae nullis terminis inclusa simplicitas