./data/phi0914/phi00139/phi0914.phi00139.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
civitates Macedonum, quae a me inter indutias defecerant, reddi mihi aequum       censebam, non quia magna accessio ea regni futura esset—sunt enim et parva       oppida et in finibus extremis posita—, sed quia multum ad reliquos Macedonas       continendos exemplum pertinebat   negatum est       mihi  bello Aetolico Lamiam obpugnare iussus a consule M' Acilio cum diu fatigatus ibi operibus proeliisque essem, transcendentem me       iam muros a capta prope urbe revocavit consul et abducere copias inde coegit             ad huius solacium iniuriae permissum       est, ut Thessaliae Perrhaebiaeque et Athamanum reciperem quaedam castella magis       quam urbes  ea quoque ipsa vos mihi, Q Caecili , paucos ante dies  ademistis   pro non dubio paulo ante,       si diis placet, legati Eumenis sumebant, quae Antiochi fuerunt, Eumenem aequius       esse quam me habere  id ego longe aliter iudico esse  Eumenes enim non, nisi       vicissent Romani, sed, nisi bellum gessissent, manere in regno suo non potuit             itaque ille vestrum meritum habet, non vos       illius; mei autem regni tantum aberat ut ulla pars in discrimine fuerit, ut tria       milia talentum et quinquaginta tectas naves et omnes Graeciae civitates, quas       antea tenuissem, pollicentem ultro Antiochum in mercedem societatis sim       aspernatus;  hostemque ei me esse prius etiam,       quam M’  Acilius exercitum in Graeciam traiceret, praetuli  et cum eo consule       belli partem, quamcumque mihi delegavit, gessi,  et insequenti consuli, L Scipioni , cum terra statuisset ducere exercitum ad Hellespontum, non iter       tantum per regnum nostrum dedi, sed vias etiam munivi, pontes feci, commeatus       praebui,  nec per Macedoniam tantum, sed per       Thraciam etiam, ubi inter cetera pax quoque praestanda a barbaris erat             pro hoc studio meo erga vos, ne dicam       merito, utrum adicere vos, Romani,  aliquid et amplificare et augere regnum meum munificentia vestra       oportebat, an, quae haberem aut meo iure aut beneficio vestro, eripere, id quod       nunc facitis?  Macedonum civitates, quas regni       mei fuisse fatemini, non restituuntur  Eumenes, tamquam ad Antiochum spoliandum       me venit et, si diis placet, decem legatorum decretum calumniae inpudentissimae       praetendit, quo maxime et refelli et coargui potest;  disertissime enim planissimeque in eo scriptum est Chersonesum et       Lysimachiam Eumeni dari  ubi tandem Aenus et Maronea et Thraciae civitates       adscriptae sunt? quod ab illis ne postulare quidem est ausus, id apud vos,       tamquam ab illis impetraverit, obtinebit?  quo       in numero me apud vos esse velitis, refert  si tamquam inimicum et hostem       insectari propositum est, pergite, ut coepistis, facere; sin aliquis est       respectus mei ut socii atque amici regis, deprecor, ne me tanta iniuria dignum       iudicetis   ” movit aliquantum oratio regis legatos        itaque medio responso rem suspenderunt: si decem legatorum decreto Eumeni datae       civitates eae essent, nihil se mutare;  si Philippus bello cepisset eas,       praemium victoriae iure belli habiturum; si neutrum eorum foret, cognitionem       placere senatui reservari et, ut omnia in integro manerent, praesidia, quae in       iis urbibus sint,  deduci   hae causae maxime animum       Philippi alienaverunt ab Romanis, ut non a Perseo filio eius novis causis motum,       sed ob has a patre bellum relictum filio videri possit  Romae nülla Macedonici       belli suspicio erat