./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
eo audentius Rhoxolani, Sarmatica gens, priore hieme caesis duabus cohortibus, magna spe Moesiam inruperant, ad novem milia equitum, ex ferocia et successu praedae magis quam pugnae intenta  igitur vagos et incuriosos tertia legio adiunctis auxiliis repente invasit  apud Romanos omnia proelio apta: Sarmatae dispersi aut cupidine prae-  dae graves onere sarcinarum et lubrico itinerum adempta equorum pernicitate velut vincti caedebantur  namque mirum dictu ut sit omnis Sarmatarum virtus velut extra ipsos  nihil ad pedestrem pugnam tam ignavum: ubi per turmas advenere vix ulla acies obstiterit  sed tum umido die et soluto gelu neque conti neque gladii, quos praelongos utraque manu regunt, usui, lapsantibus equis et catafractarum pondere  id principibus et nobilissimo cuique tegimen, ferreis lamminis aut praeduro corio consertum, ut adversus ictus impenetrabile ita impetu hostium provolutis inhabile ad resurgendum; simul altitudine et mollitia nivis hauriebantur  Romanus miles facilis lorica et missili pilo aut lanceis adsultans, ubi res posceret, levi gladio inermem Sarmatam (neque enim scuto defendi mos est) comminus fodiebat, donec pauci qui proelio superfuerant paludibus abderentur  ibi saevitia hiemis aut vulnerum absumpti  postquam id Romae compertum, M  Aponius Moesiam obtinens triumphali statua, Fulvus Aurelius et Iulianus Tettius ac Numisius Lupus, legati legionum, consularibus ornamentis donantur, laeto Othone et gloriam in se trahente, tamquam et ipse felix bello et suis ducibus suisque exercitibus rem publicam auxisset