./data/phi0914/phi00126/phi0914.phi00126.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
et adfuit fortuna       incepto  Hanno erat imperator Carthaginiensium, sed omnem in Muttine       Numidisque spem repositam habebant  per totam Siciliam vagus praedas agebat ex sociis Romanorum neque       intercludi ab Agrigento vi aut arte ulla nec quin erumperet, ubi vellet,       prohiberi poterat  haec eius gloria quia iam imperatoris quoque famae officiebat,       postremo in invidiam vertit, ut ne bene gestae quidem res iam Hannoni propter       auctorem satis laetae essent  postremo praefecturam eius filio suo dedit, ratus cum imperio auctoritatem quoque       ei inter Numidas erepturum  quod longe aliter evenit;  nam veterem favorem eius sua insuper invidia auxit;       neque ille indignitatem iniuriae tulit confestimque ad Laevinum occultos nuntios       misit de tradendo Agrigento  per quos ut est facta fides compositusque rei gerendae modus, portam       ad mare ferentem Numidae cum occupassent pulsis inde custodibus aut caesis,       Romanos ad id  ipsum missos in urbem acceperunt  et cum agmine iam in media urbis ac forum magno tumultu iretur, ratus       Hanno non aliud quam tumultum ac secessionem, id quod et ante acciderat,       Numidarum esse, ad conprimendam seditionem processit  atque ille, cum ei multitudomultitude maior  quam Numidarum procul visa, et clamor Romanus                  haudquaquam ignotus ad auris accidisset, priusquam ad ictum teli veniret,       capessit fugam  per aversam portam emissus adsumpto comite Epicyde cum paucis ad mare       pervenit, nactique opportune parvum navigium, relicta hostibus Sicilia, de qua       per tot annos certatum erat, in Africam traiecerunt  alia multitudo Poenorum Siculorumque ne temptato quidem certamine cum       caeci in fugam ruerent clausique exitus essent, circa portas caesa