./data/stoa0275/stoa023/stoa0275.stoa023.opp-lat1.xml
Tertullian
O felicissimumillum quoque, qui omnem patientiae speciem adversus omnemdiaboli vim expunxit! quem non abacti greges, non illae inpecore divitiae, non filii uno ruinae impetu adempti, non ipsiusdenique corporis in vulnere cruciatus a patientia et fide dominodedita exclusit, quem diabolus totis viribus frustra cecidit  Nequeenim a respectu dei tot doloribus avocatus ille est, sed constititnobis in exemplum et testimonium tam spiritu quam carne, tamanimo quam corpore, patientiae perpetrandae, ut neque damnissaecularium, nec amissionibus carissmorum, nec corporis quidemconfliontationibus succidamus  Quale in illo viro feretrum deusdiabolo extruxit? Quale vexillum de inimico gloriae suae extulit,cum ille homo ad omnem acerbum nuntium nihil ex ore promeret nisi Deo gratias, cum uxorem iam malis delassatam et ad pravaremedia suadentem execraretur? Quid ridebat deus, quid dissecabaturMalus, cum Iob immundam ulceris sui redundantiammagna aequanimitate destringeret, cum erumpentes bestiolas indein eosdem specus et pastus refossae carnis ludendo revocare?Itaque operarius ille victoriae dei retusis omnibus iaculis temptationumlorica clypeoque patientiae et integritatem mox corporis adeo recuperavit, et quae amiserat conduplicata possedit  Etsi filios quoque restitui voluisset, pater iterum vocaretur  Sedmaluit in illo die reddi sibi  Tantum gaudii, securus sic de domino,distulit, Sustinuit iam voluntariam orbitatem, ne sinealiqua patientia viveret