./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
cum saepius agitata res certiorem spem pacis in dies et       Syphaci et Carthaginiensibus per eum faceret, legati Romani uetitos se reuerti       ad imperatorem aiunt nisi certum responsum detur:  proinde, seu ipsi staret iam sententia, <promeret       sententiam>, seu consulendus Hasdrubal et Carthaginienses essent, consuleret;       tempus esse aut pacem componi aut bellum nauiter geri   dum consulitur Hasdrubal ab Syphace, ab Hasdrubale       Carthaginienses, et speculatores omnia uisendi et Scipio ad comparanda ea quae       in rem erant tempus habuit;  et ex mentione ac       spe pacis neglegentia, ut fit, apud Poenos Numidamque orta cauendi ne quid       hostile interim paterentur   tandem relatum responsum, quibusdam,       quia nimis cupere Romanus pacem uidebatur, iniquis per occasionem adiectis, quae       peropportune cupienti tollere indutias Scipioni causam praebuere;  ac nuntio regis cum relaturum se ad consilium       dixisset, postero die respondit se uno frustra tendente nulli alii pacem       placuisse; renuntiaret igitur nullam aliam spem pacis quam relictis       Carthaginiensibus Syphaci cum Romanis esse         ita tollit indutias ut libera fide incepta exsequeretur; deductisque nauibus—et       iam ueris principium erat—machinas tormentaque, uelut a mari adgressurus Uticam,            imponit, et duo milia militum ad       capiendum quem antea tenuerat tumulum super Uticam mittit, simul ut ab eo quod       parabat in alterius rei curam conuerteret hostium animos,  simul ne qua, cum ipse ad Syphacem Hasdrubalemque profectus       esset, eruptio ex urbe et impetus in castra sua relicta cum leui praesidio       fieret