./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
erant in Romana iuventute adulescentes aliquot, nec ii tenui loco       orti, quorum in regno libido solutior fuerat, aequales sodalesque adulescentium       Tarquiniorum, adsueti more regio vivere  eam tum aequato iure omnium licentiam quaerentes, libertatem aliorum       in suam vertisse servitutem inter se conquerebantur: regem hominem esse, a quo       impetres, ubi ius, ubi iniuria opus sit; esse gratiae locum, esse beneficio, et       irasci et ignoscere posse, inter amicum atque inimicum discrimen nosse;            leges rem surdam, inexorabilem esse,       salubriorem melioremque inopi quam potenti, nihil laxamenti nec veniae habere,       si modum excesseris; periculosum esse in tot humanis erroribus sola innocentia       vivere  ita iam sua sponte aegris animis legati ab regibus superveniunt sine       mentione reditus bona tantum repetentes  eorum verba postquam in       senatu audita sunt, per aliquot dies ea consultatio tenuit, ne non reddita belli       causa, reddita belli materia et adiumentum essent  interim legati  alia  moliri, aperte bona repetentes clam reciperandi  regni consilia struere,       et tamquam ad id quod agi videbatur ambientes, nobilium adulescentium animos       pertemptant  a quibus placide oratio accepta est, iis litteras ab Tarquiniis       reddunt et de accipiendis clam nocte in urbem regibus conloquuntur  vitelliis Aquiliisque fratribus primo commissa res est            vitelliorum soror consuli nupta Bruto erat, iamque ex eo       matrimonio adulescentes erant liberi, Titus Tiberiusque; eos quoque in       societatem consilii avunculi adsumunt  praeterea aliquot nobiles adulescentes conscii adsumpti, quorum       vetustate memoria abiit  interim cum in senatu vicisset sententia quae censebat reddenda bona,       eamque ipsam causam morae in urbe haberent legati, quod spatium ad vehicula       comparanda a consulibus sumpsissent quibus regum asportarent res, omne id tempus       cum coniuratis consultando absumunt, evincuntque instando ut litterae sibi ad       Tarquinios darentur:  nam aliter qui credituros       eos non vana ab legatis super rebus tantis adferri? datae litterae,       ut pignus fidei essent, manifestum facinus fecerunt  nam cum pridie quam legati ad Tarquinios proficiscerentur cenatum            forte apud Vitellios esset, coniuratique ibi remotis arbitris multa       inter se de novo, ut fit, consilio egissent,  sermonem eorum ex       servis unus excepit, qui iam antea  id senserat agi,  sed eam occasionem, ut litterae legatis darentur quae       deprehensae rem coarguere possent, exspectabat  postquam datas       sensit, rem ad consules detulit  consules ad deprehendendos legatos coniuratosque profecti domo sine       tumultu rem omnem oppressere; litterarum in primis habita cura ne interciderent            proditoribus extemplo in vincla coniectis, de legatis paululum       addubitatum est, et quamquam visi sunt commisisse ut hostium loco essent, ius       tamen gentium valuit  de bonis regiis,  quae reddi ante censuerant, res integra refertur ad patres            ibi victi ira  vetuere reddi, vetuere in publicum redigi:  diripienda plebi sunt data, ut contacta regia praeda spem       in perpetuum cum iis pacis amitteret  ager Tarquiniorum, qui inter       urbem ac Tiberim fuit, consecratus Marti Martius deinde campus fuit  forte ibi tum seges farris dicitur fuisse matura messi            quem campi fructum quia religiosum erat consumere, desectam cum       stramento segetem magna vis hominum simul immissa corbibus fudere in Tiberim       tenui fluentem aqua, ut mediis caloribus solet  ita in vadis       haesitantis  frumenti acervos sedisse inlitos limo;  insulam inde  paulatim, et aliis quae       fert temere flumen eodem invectis, factam  postea credo additas moles       manuque adiutum, ut tam eminens area firmaque templis quoque ac porticibus       sustinendis esset  direptis bonis regum damnati proditores sumptumque supplicium,       conspectius eo quod poenae capiendae ministerium patri de liberis consulatus       imposuit, et qui spectator erat amovendus, eum ipsum fortuna exactorem supplicii       dedit  stabant deligati ad palum nobilissimi iuvenes; sed a ceteris, velut       ab ignotis capitibus, consulis liberi omnium in se averterant oculos,       miserebatque non poenae magis homines quam sceleris quo poenam meriti essent:            illos eo potissimum anno patriam       liberatam, patrem liberatorem, consulatum ortum ex domo Iunia, patres, plebem,       quidquid deorum hominumque Romanorum esset, induxisse in animum ut superbo       quondam regi, tum infesto exsuli proderent  consules in sedem processere suam, missique lictores ad sumendum       supplicium  nudatos virgis caedunt securique feriunt, cum inter omne       tempus pater voltusque et os eius spectaculo esset eminente animo patrio inter       publicae poenae ministerium  secundum poenam  nocentium, ut in utramque partem       arcendis  sceleribus exemplum nobile esset, praemium indici pecunia ex       aerario, libertas et civitas data  ille primum dicitur vindicta       liberatus  quidam vindictae quoque nomen tractum ab illo putant; Vindicio ipsi       nomen fuisse  post illum observatum ut qui ita liberati essent in       civitatem accepti viderentur