./data/stoa0058/stoa023/stoa0058.stoa023.perseus-lat1.xml
Boethius
Sed nos hac     definitione eam quam Graeci ὑπόστασιν dicunt     terminauimus  Nomen enim personae uidetur aliunde traductum, ex his scilicet     personis quae in comoediis tragoediisque  eos quorum interest     homines repraesentabant  Persona  uero dicta     est a personando circumflexa paenultima  Quod si acuatur antepaenultima      apertissime a sono dicta uidebitur; idcirco autem a sono, quia concauitate ipsa     maior necesse est uoluatur sonus  Graeci quoque has personas πρόσωπα uocant ab eo  quod     ponantur in facie atque ante oculos obtegant uultum: παρὰ        τοῦ πρὸς ὦπας τίθεσθι  Sed quoniam personis inductis histriones     indiuiduos homines quorum intererat in tragoedia uel in comoedia ut dictum est     repraesentabant, id est Hecubam uel  Medeam uel     Simonem uel Chremetem, idcirco ceteros quoque homines, quorum certa pro sui forma     esset agnitio, et Latini personam et Graeci πρόσωπα nuncupauerunt  Longe uero illi signatius naturae     rationabilis indiuiduam subsistentiam ὑποστάσεως     nomine  uocauerunt, nos uero per inopiam     significantium uocum translaticiam retinuimus nuncupationem, eam quam illi        ὑπόστασιν dicunt personam uocantes i sed     peritior Graecia sermonum ὑπόστασιν uocat     indiuiduam subsistentiam  Atque, uti Graeca utar oratione in  rebus quae a Graecis agitata Latina interpretatione     translata sunt: αἱ οὐσίαι ἐν τοῖς καθόλου εἶναι δύναντι: ἐν        τοῖς ἀτόμοις καὶ κτὰ μέρος μόνοις ὑφίστανται, id est'  essentiae in     uniuersalibus quidem esse possunt, in solis uero indiuiduis et particularibus         substant  Intellectus enim uniuersalium     rerum ex particularibus sumptus est  Quocirca cum ipsae subsistentiae in     uniuersalibus quidem sint,in particularibus uero capiant substantiam, iure     subsistentias particulariter substantes ὑποστάσεις     appellauerunt Neque  enim pensius subtiliusque intuenti idem     uidebitur esse subsistentia quod substantia  Nam quod Graeci οὐσίωσιν vel οὐσιῶσθαι dicunt, id     nos subsistentiam vel subsistere appellamus; quod uero illi ὑπόστασιν vel ὑφίστασθαι, id nos     substantiam  uel substare interpretantur      Subsistit enim quod ipsum accidentibus, ut possit esse, non indiget  Substat autem     id quod aliis accidentibus subiectum quoddam, ut esse valeant, submimstrat; sub     illis enim stat, dum subiectum est accidentibus  Itaque genera vel species         subsistunt tantum; neque enim accidentia     generibus speciebusue contingunt  Indiuidua uero non modo subsistunt uerum etiam     substant, nam neque ipsa indigent accidentibus ut sint; informata enim sunt iam     propriis et specificis differentiis et accidentibus  ut esse possint ministrant, dum sunt scilicet subiecta  Quocirca        εἶναι atque οὐσιῶσθαι esse atque subsistere, ὑφίστασθαι uero substare intellegitur  Neque enim uerborum inops     Graecia est, ut Marcus Tullius alludit, sed essentiam, subsistentiam, substantiam,     personam  totidem nominibus reddit, essentiam     quidem οὐσίαν, subsistentiam uero οὐσίωσιν, substantiam ὑπόστασιν, personam πρόσωπον     appellans  Ideo autem ὑποστάσεις Graeci indiuiduas     substantias vocaverunt, quoniam ceteris subsunt et quibusdam quasi accidentibus     subpositae  subiectaeque sunt; atque idcirco     nos quoque eas substantias nuncupamus quasi subpositas, quas illi 1 ὑποστάσεις cumque etiam πρόσωπα nuncupent easdem substantias, possumus nos quoque nuncupare     personas  Idem est igitur οὐσίαν esse quod     essentiam, idem οὐσιωσιν quod subsistentiam, idem ὑπόστασιν quod substantiam, idem πρόσωπον quod personam  Quare autem de inrationabilibus animalibus     Graecus ὑπόστασιν non dicat, sicut nos de eisdem     nomen sub-  stantiae praedicamus, haec ratio est, quoniam  hoc melioribus applicatum est, ut aliqua id quod est     excellentius, tametsi non descriptione naturae secundum id quod ὑφίστασθαι atque substare est, at certe ὑποστασέως uel substantiae uocabulis discerneretur  Est     igitur et hominis quidem essentia, id est οὐσία,         et subsistentia, id est οὐσίωσις, et ὑπόστασις,     id est substantia, et πρόσωπον id est persona;        οὐσία quidem atque essentia quoniam est,        οὐσίωσις uero atque subsistentia quoniam in     nullo subiecto est, ὑπόστασις uero atque     substantia, quoniam subest  ceteris quae     subsistentiae non sunt, id est οὐσίωσεις; est        πρόσωπον atque persona, quoniam est rationabile     indiuiduum  Deus quoque et οὐσία est et essentia,     est enim et maxime ipse est a quo omnium esse proficiscitur  Est οὐσίωσις, id est subsistentia (subsistit  enim nullo indigens), et ὑφίστασθαι; substat enim  Vnde etiam dicimus unam esse οὐσίαν uel οὐσίωσιν, id     est essentiam uel subsistentiam deitatis, sed tres ὑποστάσεις id est tres substantias  Et quidem secundum hunc modum     dixere unam trinitatis essentiam,  tres     substantias tresque personas  Nisi enim tres in deo substantias ecclesiasticus     loquendi usus excluderet, uideretur idcirco de deo dici substantia, non quod ipse     ceteris rebus quasi subiectum supponeretur, sed quod idem omnibus uti praeesset     ita etiam quasi  principium subesset rebus,     dum eis omnibus οὐσιῶσθαι uel subsistere     subministrat