./data/phi0914/phi00125/phi0914.phi00125.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
cum haud       ferme discreparet, quin quae ubique regum fuissent Romanorum essent, Siculis       cetera cum libertate ac legibus suis seruarentur, euocatis ad conloquium iis       quibus ab Epicyde creditae res erant,  missos       se simul ad Marcellum, simul ad eos ab exercitu Siculorum aiunt, ut una omnium       qui obsiderentur quique extra obsidionem fuissent fortuna esset neue alteri       proprie sibi paciscerentur quicquam   recepti       deinde ab iis, ut necessarios hospitesque adloquerentur, expositis quae pacta       iam cum Marcello haberent, oblata spe salutis perpulere eos ut secum praefectos       Epicydis Polyclitum et Philistionem et Epicyden, cui Sindon cognomen erat,       adgrederentur   interfectis iis et multitudine ad       contionem uocata inopiam quaeque ipsi inter se fremere occulte soliti erant       conquesti, quamquam tot mala urgerent, negarunt fortunam accusandam esse quod in       ipsorum esset potestate quam diu ea paterentur;  Romanis causam oppugnandi Syracusas fuisse caritatem Syracusanorum, non       odium; nam ut occupatas res ab satellitibus Hannibalis, deinde Hieronymi,       Hippocrate atque Epicyde, audierint, tum bellum mouisse et obsidere urbem       coepisse, ut crudeles tyrannos eius, non ut ipsam urbem expugnarent   Hippocrate uero interempto, Epicyde intercluso ab       Syracusis et praefectis eius occisis, Carthaginiensibus omni possessione       Siciliae terra marique pulsis quam superesse causam Romanis cur non, perinde ac       si Hiero ipse uiueret unicus Romanae amicitiae cultor, incolumes Syracusas esse       uelint?  itaque nec urbi nec hominibus aliud       periculum quam ab semet ipsis esse, si occasionem reconciliandi se Romanis       praetermisissent; eam autem, qualis illo momento horae sit, nullam deinde fore,       si simul liberatas †ab impotentibus tyrannis apparuisset†