./data/phi0474/phi039/phi0474.phi039.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
Sed deCaesare cupio audire quid tandem Atticus iudicet  et ille: Praeclare, inquit, tibi constas, ut de eis qui nunc sint nihilvelis ipse dicere; et hercule si sic ageres, ut de eis egistiqui iam mortui sunt, neminem ut praetermitteres: ne tu inmultos Autronios et Staienos incurreres  Qua re sive hancturbam effugere voluisti sive veritus es ne quis se autpraeteritum aut non satis laudatum queri posset, de Caesaretamen potuisti dicere, praesertim cum et tuum de illius ingenio notissimum iudicium esset nec illius de tuo obscurum Sed tamen, Brute, inquit Atticus, de Caesare et ipse itaiudico et de hoc huius generis acerrimo existimatore saepissime audio, illum omnium fere oratorum Latine loquielegantissime; nec id solum domestica consuetudine, utdudum de Laeliorum et Muciorum familiis audiebamus,sed quamquam id quoque credo fuisse, tamen, ut essetperfecta illa bene loquendi laus, multis litteris et eis quidem reconditis et exquisitis summoque studio et diligentiaest consecutus: qui etiam in maximis occupationibus ad te ipsum, inquit in me intuens, de ratione Latine loquendiaccuratissime scripserit primoque in libro dixerit verborumdilectum originem esse eloquentiae tribueritque, mi Brute,huic nostro, qui me de illo maluit quam se dicere, laudemsingularem; nam scripsit his verbis, cum hunc nomine esset adfatus: ac si, ut cogitata praeclare eloqui possent,non nulli studio et usu elaboraverunt, cuius te paene principem copiae atque inventorem bene de nomine ac dignitate populi Romani meritum esse existimare debemus;hunc facilem etcotidianum novisse sermonem num pro relicto est habendum?