./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
neque ea res Tarquinio spem adfectandi regni minuit; immo eo       impensius, quia de agro plebis adversa  patrum voluntate  senserat agi, criminandi Servi apud patres crescendique in curia sibi       occasionem datam ratus est, et ipse iuvenis ardentis animi et domi uxore Tullia       inquietum animum stimulante  tulit enim et Romana regia sceleris tragici exemplum, ut taedio regum       maturior veniret libertas ultimumque regnum esset quod scelere partum foret            hic L  Tarquinius—Prisci Tarquini regis filius neposne fuerit parum       liquet; pluribus tamen auctoribus filium ediderim—fratrem habuerat Arruntem       Tarquinium, mitis ingenii iuvenem  his duobus, ut ante dictum est, duae Tulliae regis filiae nupserant,       et ipsae longe dispares moribus  forte ita inciderat ne duo violenta       ingenia matrimonio iungerentur fortuna, credo, populi Romani, quo diuturnius       Servi regnum esset constituique civitatis mores possent  angebatur ferox Tullia nihil materiae in viro neque  ad       cupiditatem neque ad audaciam esse; tota in alterum aversa  Tarquinium eum mirari, eum virum dicere ac regio sanguine ortum:       spernere sororem, quod virum nacta muliebri cessaret audacia  contrahit celeriter similitudo eos, ut fere fit: malum malo       aptissimum; sed initium turbandi omnia a femina ortum est  ea       secretis viri alieni adsuefacta sermonibus nullis verborum contumeliis parcere       de viro ad fratrem, de sorore ad virum; et se rectius viduam et illumilium caelibem futurum fuisse contendere, quam cum inpari       iungi, ut elanguescendum aliena ignavia esset  si sibi eum, quo digna esset, di dedissent virum, domi se propediem       visuram regnum fuisse, quod apud patrem videat  celeriter       adulescentem suae temeritatis implet  prope continuatis funeribus cum domos vacuas novo matrimonio       fecissent, iunguntur nuptiis magis non prohibente Servio quam adprobante