./data/phi0914/phi00110/phi0914.phi00110.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
inde Fabius quintum et       P Decius  quartum consulatum ineunt, tribus consulatibus censuraque collegae, nec gloria magis rerum,              quae ingens erat, quam concordia inter se clari  quae ne perpetua esset, ordinum magis quam ipsorum inter se certamen interuenisse reor,              patriciis tendentibus ut Fabius †in† Etruriam extra ordinem prouinciam haberet, plebeiis auctoribus Decio ut ad sortem rem uocaret               fuit certe contentio in senatu et, postquam ibi Fabius plus poterat, reuocata res ad populum est  in contione, ut inter militares uiros et factis potius quam dictis fretos, pauca uerba habita               Fabius, quam arborem conseuisset, sub ea legere alium fructum indignum esse dicere; se aperuisse Ciminiam siluam uiamque per deuios saltus Romano bello fecisse               quid se id aetatis sollicitassent, si alio duce gesturi bellum essent? nimirum aduersarium se, non socium imperii legisse—sensim exprobrat—et inuidisse Decium concordibus collegis tribus               postremo se tendere nihil ultra quam ut, si dignum prouincia ducerent, in eam mitterent; in senatus arbitrio se fuisse et in potestate populi futurum        P Decius  senatus iniuriam querebatur: quoad potuerint, patres adnisos ne plebeiis aditus ad magnos honores esset;              postquam ipsa uirtus peruicerit ne in ullo genere hominum inhonorata esset, quaeri quemadmodum inrita sint non suffragia modo populi sed arbitria etiam fortunae et in paucorum potestatem uertantur               omnes ante se consules sortitos prouincias esse: nunc extra sortem Fabio senatum prouinciam dare,—si honoris eius causa,              ita eum de se deque re publica meritum esse ut faueat       Q Fabi  gloriae quae modo non sua contumelia splendeat               cui autem dubium esse, ubi unum bellum sit asperum ac difficile, cum id alteri extra sortem mandetur, quin alter consul pro superuacaneo atque inutili habeatur?              gloriari Fabium rebus in Etruria gestis; uelle et       P Decium  gloriari; et forsitan, quem ille obrutum ignem reliquerit, ita ut totiens nouum ex improuiso incendium daret, eum se exstincturum               postremo se collegae honores praemiaque concessurum uerecundia aetatis eius maiestatisque; cum periculum, cum dimicatio proposita sit, neque cedere sua sponte neque cessurum               et si nihil aliud ex eo certamine tulerit, illud certe laturum ut quod populi sit populus iubeat potius quam patres gratificentur               Iouem optimum maximum deosque immortales se precari, ut ita sortem aequam sibi cum collega dent si eandem uirtutem felicitatemque in bello administrando daturi sint               certe et id natura aequum et exemplo utile esse et ad famam populi Romani pertinere, eos consules esse quorum utrolibet duce bellum Etruscum geri recte possit               Fabius nihil aliud precatus populum Romanum quam ut, priusquam intro uocarentur ad suffragium tribus,       Ap Claudi  praetoris allatas ex Etruria litteras audirent, comitio abiit  nec minore populi consensu quam senatus prouincia Etruria extra sortem Fabio decreta est