./data/phi0914/phi00141/phi0914.phi00141.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Iunius et A Manlius , qui priore anno consules fuerant, cum Aquileiae hibernassent,       principio veris in finis Histrorum exercitum introduxerunt;  ubi cum effuse popularentur, dolor magis et       indignatio diripi res suas cernentes Histros, quam certa spes satis sibi virium       adversus duos esse exercitus, excivit   concursu ex omnibus populis iuventutis facto       repentinus et tumultuarius exercitus acrius primo inpetu quam perseverantius       pugnavit   ad quattuor milia eorum in  acie caesa; ceteri omisso bello in civitates passim diffugerunt  inde       legatos primum ad pacem petendam in castra Romana, deinde obsides imperatos       miserunt   haec cum Romae cognita litteris       proconsulum essent, C Claudius consul veritus, ne forte ea res provinciam et exercitum sibi adimeret, non votis nuncupatis, non paludatis       lictoribus, uno omnium certiore facto collega nocte profectus, praeceps in       provinciam abiit; ubi inconsultius quam venerat se gessit   nam cum contione advocata fugam e castris A Manli adversis auribus militum, quippe qui primi ipsi fugissent, iactasset           et ingessisset probra M Iunio , quod se dedecoris socium collegae fecisset, ad extremum utrumque       decedere provincia iussit  ad quod cum illi tum consulis imperio dicto audientes       futuros esse dicerent, cum is more maiorum, secundum vota in Capitolio       nuncupata,  lictoribus paludatis profectus ab       urbe esset, furens ira vocatum, qui pro quaestore Manli erat, catenas poposcit,       vinctos se Iunium Manliumque minitans Romam missurum   ab eo quoque spretum consulis imperium est; et circumfusus       exercitus, favens imperatorum causae et consuli infestus, animos ad non parendum       addebat   postremo fatigatus consul et       contumeliis singulorum et multitudinis — nam insuper inridebant —  ludibriis, nave eadem, qua venerat,       Aquileiam rediit  inde collegae  scripsit, ut militum novorum ei parti, quae scripta in Histriam       provinciam esset, ediceret, Aquileiam ut conveniret, ne quid se Romae teneret,       quo minus votis nuncupatis paludatus ab urbe exiret   haec a collega obsequenter facta, brevisque dies ad conveniendum       edicta est  Claudius prope consecutus est litteras suas   contione adveniens de Manlio et Iunio habita, non       ultra triduum moratus Romae, paludatis lictoribus votisque in Capitolio       nuncupatis, in provinciam aeque ac prius praecipiti celeritate abit   paucis ante diebus Iunius Manliusque oppidum       Nesactium, quo se principes Histrorum et regulus ipse Aepulo receperat, summa vi       oppugnare  coeperant   eo Claudius duabus legionibus novis adductis, vetere exercitu cum suis       ducibus dimisso, ipse oppidum circumsedit et vineis oppugnare intendit amnemque       praeterfluentem moenia,  qui et inpedimento       oppugnantibus erat et aquationem Histris praebebat, multorum dierum opere       exceptum novo alveo avertit   ea res barbaros       miraculo terruit abscisae aquae; et ne tum quidem memores pacis, in caedem       coniugum ac liberorum versi, etiam ut spectaculo hostibus tam foedum facinus       esset, palam in muris trucidatos praecipitabant   inter simul  conplorationem feminarum puerorumque, simul nefandam caedem, milites       transgressi murum oppidum intrarunt   cuius       capti tumultum ubi ex pavido clamore fugientium accepit rex, traiecit ferro       pectus, ne vivus caperetur;  ceteri capti aut       occisi  duo deinde oppida, Mutila et Faveria, vi capta et deleta   praeda, ut in gente inopi, spe maior fuit, et omnis       militibus concessa est  quinque milia capitum sescenta triginta duo sub corona       venierunt   auctores belli virgis caesi et       securi percussi  Histria tota trium oppidorum excidio et morte regis pacata est,       omnesque undique populi obsidibus datis in dicionem venerunt