./data/stoa0045/stoa014/stoa0045.stoa014.perseus-lat2.xml
Ausonius, Decimus Magnus
qui           studium suum interpretationis errore palpabant  deinde illico subdidisti:           quid de duobus consulibus designatis quaeritis, quis ordo sit nuncupationis?           anne alius quam quem praefectura constituit? o felicem verecundiam tuam, cui           ista popularis ratio tam prudenter occurrit! scisti aliud, Gratiane, quod           diceres: sed propter quorundam verecundiam dicere noluisti  scopulosus hic           mihi locus est et propter eam, quam numquam adpetivi, gloriam, recusandus            cum prior renuntiatus sim, satis est tuum tenere iudicium: interpretes           valete meritorum, neque autem ego, sacratissime imperator, in tenui           beneficio gradum nuncupationis amplector, non est haec gloria ignota           Ciceroni: praetorem me, inquit, populus Romanus primum fecit, consulem           priorem, ex ipsa eius sententia intellegitur commendabilius uni videri quam           pluribus esse praepositum, nulla  enim est equidem           contumelia secundi, sed in duobus gloria magna praelati  Alexandri Macedouis           hoc fertur, cum legisset illos versus Homericos, quibus Hectore provocante           de novem ducibus, qui omnes pugnare cupiebant, unum deligi placeret sortis           eventu, trepida ubi contentione votorum Iovem optimum maximum totus precatur           exercitus, ut Aiacem vel Tydei filium aut ipsum regem ditium Mycenarum           sortiri patiatur Agamemnonem: occiderem, inquit, illum, qui me tertium           nominasset  o magnanimitatem fortissimi viri! nominati inter novem tertius           recusabat; ubi certe pluribus antecelleret quam subesset  quanta hic           verecundia gravaretur posterior de duobus? est enim in hoc numero arduae           plena dignationis electio  eum universis mortalibus duo, qui fiant consules,           praeferuntur, qui alteri praeponitur, non uni, sed omnibus antefertur