./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
eo et       Antiochus audito legatorum Romanorum adventu occurrit   Apameae  congressis disceptatio eadem ferme fuit, quae Romae inter Quinctium et       legatos regis fuerat, mors nuntiata Antiochi filii regis, quem missum paulo ante       dixeram in Syriam, diremit conloquia   magnus       luctus in regia fuit magnumque eius iuvenis desiderium: id enim iam specimen sui       dederat, ut, si vita longior contigisset, magni iustique regis in eo indolem       fuisse appareret   quo carior acceptiorque       omnibus erat, eo mors eius suspectior fuit, gravem successorem eum instare       senectuti suae patrem credentem per spadones quosdam, talium ministeriis       facinorum acceptos regibus, veneno sustulisse         eam quoque causam clandestino facinori adiciebant, quod Seleuco filio       Lysimachiam dedisset, Antiocho quam similem daret sedem, ut procul ab se honore       eum quoque ablegaret, non habuisset   magni       tamen luctus species per aliquot dies regiam tenuit; legatusque Romanus ne       alieno tempore incommodus obversaretur, Pergamum concessit;  rex Ephesum omisso quod inchoaverat bello redit  ibi per       luctum regia clausa cum Minnione quodam, qui princeps amicorum eius erat,       secreta consilia agitavit   Minnio, ignarus omnium externorum       viresque aestimans regis ex rebus in Syria aut Asia gestis, non causa modo       superiorem esse Antiochum, quod nihil aequi postularent Romani, sed bello quoque       superaturum credebat   fugienti regi       disceptationem cum legatis, seu iam experto eam minus prosperam seu maerore       recenti confuso, professus Minnio se quae pro causa essent dicturum persuasit,       ut a Pergamo accerserentur legati   iam convaluerat Sulpicius; itaque ambo Ephesum       venerunt  rex a Minnione excusatus, et absente eo agi res coepta est   ibi praeparata oratione Minnio “specioso titulo“       inquit “uti vos, Romani, Graecarum civitatium liberandarum video, sed facta       vestra orationi non conveniunt, et aliud Antiocho iuris statuistis, alio ipsi       utimini   qui enim magis Zmyrnaei Lampsacenique       Graeci sunt quam Neapolitani et Regini et Tarentini a quibus stipendium, a       quibus naves ex foedere exigitis?  cur       Syracusas atque in alias Siciliae Graecas urbes praetorem quotannis cum imperio       et virgis et securibus mittitis? nihil aliud profecto dicatis quam armis       superatis vos iis has leges imposuisse   eandem       de Zmyrna, Lampsaco civitatibusque, quae Ioniae aut Aeolidis sunt, causam ab       Antiocho accipite   bello superatas a       maioribus, stipendiarias ac vectigales factas in antiquum ius repetit: itaque ad       haec ei responderi velim, si ex aequo disceptatur et non belli causa quaeritur             “ ad ea Sulpicius “fecit  verecunde“ inquit “Antiochus, qui, si alia pro causa eius non erant,       quae dicerentur, quemlibet ista quam se dicere maluit   quid enim simile habet civitatium earum, quas comparasti,       causa? ab Reginis et Neapolitanis et Tarentinis, ex quo in nostram venerunt       potestatem, uno et perpetuo tenore iuris, semper usurpato, numquam intermisso,       quae ex foedere debent, exigimus   potesne       tandem dicere, ut ii populi non per se, non per alium quemquam foedus       mutaverint,  sic Asiae civitates, ut semel       venere in maiorum Antiochi potestatem, in perpetua possessione regni vestri       permansisse, et non alias earum in Philippi, alias in Ptolomaei fuisse       potestate, alias per multos annos nullo ambigente libertatem usurpasse?            nam si, quod aliquando servierunt,       temporum iniquitate pressi, ius post tot secula adserendi eos in servitutem       faciet,  quid abest, quin actum nihil nobis       sit, quod a Philippo liberavimus Graeciam, et repetant posteri eius Corinthum       Chalcidem Demetriadem et Thessalorum totam gentem?  sed quid ego causam civitatium ago, quam       ipsis agentibus et nos et regem  ipsum cognoscere aequius est?  “ Vocari deinde civitatium legationes iussit,       praeparatas iam ante et instructas ab Eumene, qui, quantumcumque virium Antiocho       decessisset, suo id accessurum regno ducebat         admissi plures, dum suas quisque nunc querellas, nunc postulationes inserit, et       aequa iniquis miscent, ex disceptatione altercationem fecerunt  itaque nec       remissa ulla re nec impetrata aeque, ac venerant, omnium incerti legati Romam       redierunt