./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
ad quinque et triginta milia hominum, quantum numquam ferme antea,       Celtiberi comparaverant  Q FulviusFlaccus eam obtinebat provinciam   is, quia       armare iuventutem Celtiberos audierat, et ipse quanta poterat a sociis auxilia       contraxerat, sed nequaquam numero militum hostem aequabat   principio veris exercitum in Carpetaniam duxit et       castra locavit ad oppidum Aeburam, modico praesidio in urbe posito   paucis post diebus Celtiberi milia duo fere inde sub       colle posuerunt castra  quos ubi adesse praetor Romanus sensit, M Fulvium fratrem cum duabus turmis sociorum equitum ad castra hostium       speculatum misit, quam proxime succedere ad vallum       iussum, ut viseret, quanta essent;  pugna       abstineret, reciperetque sese, si hostium equitatum exeuntem vidisset  ita, ut       praeceptum erat, fecit  per dies aliquot nihil ultra motum, quam ut hae duae       turmae ostenderentur, deinde subducerentur, ubi equitatus hostium castris       procucurrisset   postremo Celtiberi, simul omnibus       copiis peditum equitumque castris egressi, acie derecta medio fere spatio inter       bina castra  constiterunt   campus erat planus omnis       et aptus pugnae  ibi stetere Hispani hostes expectantes; Romanus suos intra       vallum continuit  per quadriduum continuum et illi eodem loco aciem instructam       tenuerunt, et ab Romanis nihil motum   inde quievere in castris Celtiberi, quia pugnae copia       non fiebat; equites tantum in stationem egrediebantur, ut parati essent, si quid       ab hoste moveretur   pone castra utrique       pabulatum et lignatum ibant neutri alteros inpedientes   praetor Romanus ubi satis tot dierum quiete       credidit spem factam hosti nihil se priorem moturum, L, Acilium cum ala sinistra       et sex milibus provincialium auxiliorum circumire montem iubet, qui ab tergo       hostibus erat; inde, ubi clamorem audisset, decurrere ad castra eorum             nocte profecti sunt, ne possent conspici             Flaccus luce prima C Scribonium praefectum socium ad vallum hostium cum equitibus extraordinariis       sinistrae alae mittit   quos ubi et propius       accedere et plures quam soliti erant Celtiberi conspexerunt, omnis equitatus       effunditur castris, simul et peditibus signum ad exeundum datur   Scribonius, uti praeceptum erat, ubi       primum fremitum equestrem audivit, avertit  equos et castra repetit   eo effusius       sequi hostes  primo equites, mox et peditum acies aderat, haud dubia spe castra       eo die se expugnaturos   quingentos passus non       plus a vallo aberant  itaque Flaccus ubi satis abstractos eos a praesidio       castrorum suorum ratus est, intra vallum exercitu instructo tribus partibus       simul erumpit, clamore non tantum ad ardorem excitandum pugnae sublato sed       etiam, ut qui in montibus erant exaudirent         nec morati sunt, quin decurrerent, sicut imperatum erat, ad castra, ubi quinque       milium armatorum non amplius relictum erat praesidium   quos cum et paucitas sua et multitudo hostium et inprovisa res       terruisset, prope sine certamine capiuntur castra  captis, quae pars maxime       pugnantibus conspici poterat, iniecit Acilius ignem   postremi Celtiberorum, qui in acie erant,       primi flammam conspexere; deinde per totam aciem vulgatum est castra amissa esse       et tum cum maxime ardere   unde illis terror,       inde Romanis animus crevit  iam clamor suorum vincentium accidebat, iam ardentia       hostium castra adparebant   Celtiberi parumper       incertis animis fluctuati sunt; ceterum, postquam receptus pulsis nullus crat       nec usquam nisi in certamine spes, pertinacius de integro capessunt pugnam             acie media urgebantur acriter a       quinta legione; adversus laevum cornu, in quo sui generis provincialia auxilia            instruxisse Romanos cernebant, cum maiore fiducia intulerunt signa             iam prope erat, ut sinistrum cornu       pelleretur Romanis, ni septima legio successisset  simul ab oppido Aebura qui in       praesidio relicti erant in medio ardore pugnae advenerunt, et Acilius ab tergo       erat   diu in medio caesi Celtiberi; qui       supererant in omnes passim partes capessunt fugam  equites bipartito in eos       emissi magnam caedem edidere  ad viginti tria milia hostium eo die occisa, capta       quattuor milia septingenti cum equis plus quingentis et signa militaria       octoginta octo   magna victoria, non tamen       incruenta fuit; Romani milites de duabus legionibus paulo plus ducenti, socium       Latini nominis octingenti triginta, externorum auxiliarium ferme duo milia et       quadringenti ceciderunt   praetor in castra       victorem exercitum reduxit, Acilius manere in captis ab se castris iussus        postero die spolia de hostibus lecta et pro contione donati, quorum insignis       virtus fuerat