./data/phi0914/phi00138/phi0914.phi00138.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Fulvius Apolloniam exercitu traiecto cum Epirotarum principibus consultabat,       unde bellum inciperet  Epirotis Ambraciam placebat adgredi, quae tum       contribuerat se Aetolis:  sive ad tuendam eam       venirent Aetoli, apertos circa campos ad dimicandum esse; sive detractarent       certamen, oppugnationem fore haud difficilem:        nam et copiam in propinquo materiae ad aggeres excitandos et cetera opera esse,       et Arethontem, navigabilem amnem, opportunum ad comportanda, quae usui sint,       praeter ipsa moenia fluere, et aestatem aptam rei gerendae adesse  his       persuaserunt, ut per Epirum duceret   consuli ad Ambraciam advenienti magni operis       oppugnatio visa est  Ambracia tumulo aspero subiecta est;  Perranthem incolae vocant  urbs, qua            murus vergit in campos et flumen, occidentem, arx, quae imposita tumulo       est, orientem spectat   amnis Aretho ex       Athamania fluens cadit in sinum maris ab nomine propinquae urbis Ambracium       appellatum   praeterquam quod hinc amnis munit,       hinc tumuli, muro quoque firmo saepta erat, patente in circuitu paulo amplius       quattuor milia passuum   Fulvius bina a campo       castra, modico inter se distantia intervallo, unum castellum loco edito contra       arcem obiecit;  ea omnia vallo atque fossa ita       iungere parat, ne exitus inclusis ab urbe neve aditus foris ad auxilia       intromittenda esset  ad famam oppugnationis Ambraciae Stratum iam edicto       Nicandri praetoris convenerant Aetoli   inde       primo copiis omnibus ad prohibendam obsidionem venire in animo fuerat; dein,       postquam urbem iam magna ex parte operibus saeptam viderunt, Epirotarum trans       flumen loco plano castra posita esse, dividere copias placuit   cum mille expeditis Eupolemus Ambraciam profectus per       nondum commissa inter se munimenta urbem intravit   Nicandro cum cetera manu primo Epirotarum castra nocte       adgredi consilium fuerat haud facili ab Romanis auxilio, quia flumen intererat;            dein, periculosum inceptum ratus, ne qua       sentirent Romani et regressus inde in tuto non esset, deterritus ab hoc consilio       ad depopulandam Acarnaniam iter convertit   consul iam munimentis, quibus saepienda urbs       erat, iam operibus, quae admovere muris parabat, perfectis quinque simul locis       moenia est adgressus   tria opera       paribus intervallis, faciliore aditu a campo,  adversus Pyrrheum, quod vocant, admovit, unum e regione Aesculapii, unum       adversus arcem   arietibus muros quatiebat;       asseribus falcatis detergebat pinnas  oppidanos primo et ad speciem et ad ictus       moenium cum terribili sonitu editos pavor ac trepidatio cepit;  deinde, ut praeter spem stare muros viderunt, collectis       rursus animis in arietes tollenonibus libramenta plumbi aut saxorum stipitesve       robustos incutiebant; falces ancoris ferreis iniectis in interiorem partem muri       trahentes asserem praefringebant;  ad hoc       eruptionibus et nocturnis in custodias operum et diurnis in stationes ultro       terrorem inferebant