./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Tu eiusdem uiri ore hanc              sapientibus capessendae rei publicae necessariam causam esse monuisti, ne              improbis flagitiosisque ciuibus urbium relicta gubernacula  pestem bonis ac perniciem ferrent Hanc igitur auctoritatem secutus quod a te inter secreta otia didiceram              transferre in actum publicae administrationis optaui  Tu mihi et qui te              sapientium mentibus inseruit deus conscii nullum me ad magistratum                  nisi commune bonorum omnium              studium detulisse  Inde cum inprobis graues inexorabilesque discordiae et              quod conscientiae libertas habet, pro tuendo iure spreta potentiorum              semper offensio Quotiens ego Conigastum in inbecilli cuiusque  fortunas impetum facientem obuius excepi, quotiens Triguillam              regiae praepositum domus ab incepta, perpetrata iam prorsus iniuria              deieci, quotiens miseros quos infinitis calumniis inpunita barbarorum              semper auaritia uexabat, obiecta periculis auctoritate  protexi! Numquam me ab iure ad iniuriam              quisquam detraxit  Prouincialium fortunas tum priuatis rapinis tum              publicis uectigalibus pessumdari non aliter quam qui patiebantur              indolui Cum acerbae famis tempore grauis atque inexplicabilis  indicta coemptio profligatum inopia Campaniam              prouinciam uideretur, certamen aduersum praefectum               praetorii communis commodi ratione suscepi, rege cognoscente contendi et              ne coemptio exigeretur, euici  Paulinum consularem uirum cuius opes              Palatinae  canes iam spe atque              ambitione deuorassent, ab ipsis hiantium faucibus traxi  Ne Albinum              consularem uirum praeiudicatae accusationis poena corriperet, odiis me              Cypriani delatoris opposui  Satisne in me magnas uideor exaceruasse              discordias? Sed esse apud  ceteros              tutior debui qui mihi amore iustitiae nihil apud aulicos quo magis essem              tutior reseruaui  Quibus autem deferentibus perculsi sumus? Quorum              Basilius olim regio ministerio depulsus in delationem nostri nominis              alieni aeris necessitate compulsus est   Opilionem uero atque Gaudentium cum ob innumeras multiplicesque              fraudes ire in exilium regia censura decreuisset cumque illi parere              nolentes sacrarum sese aedium defensione tuerentur compertumque id regi              foret, edixit: uti ni intra praescriptum diem Rauenna  urbe decederent, notas insigniti frontibus              pellerentur  Quid huic seueritati posse astrui uidetur? Atqui in eo die              deferentibus eisdem nominis nostri delatio suscepta est  Quid igitur?              Nostraene artes ita me-ruerunt? An illos accusatores iustos fecit              praeniissa  damnatio? Itane nihil              fortunam puduit si minus accusatae innocentiae, at accusantium uilitatis?              1 At cuius criminis arguimur summam quaeris? Senatum dicimur saluum esse              uoluisse  Modum desideras?  Delatorem ne documenta              deferret quibus senatum  maiestatis              reum faceret impedisse criminamur Quid igitur o magistra censes? Infitiabimur crimen, ne tibi pudor simus?              At uolui nec umquam uelle desistam  Fatebimur? Sed impediendi delatoris              opera cessauit  An optasse illius ordinis salutem  nefas uocabo? Ille quidem suis de me              decretis, uti hoc nefas esset, effecerat  Sed sibi semper mentiens              inprudentia rerum merita non potest inmutare nec mihi Socratico decreto              fas esse arbitror uel occuluisse ueritatem uel concessisse mendacium               Verum id  quoquo modo sit, tuo              sapientiumque iudicio aestimandum relinquo  Cuius rei seriem atque              ueritatem, ne latere posteros queat, stilo etiam memoriaeque mandaui Nam de compositis falso litteris quibus libertatem  arguor sperasse Romanam quid attinet dicere?              Quarum fraus aperta patuisset, si nobis ipsorum confessione delatorum,              quod in omnibus negotiis maximas uires habet, uti licuisset  Nam quae              sperari leliqua libertas potest? Atque utinam posset ulla! Respondissem                  Canii uerbo, qui cum a Gaio              Caesare Germanici filio conscius contra se factae coniurationis fuisse              diceretur: ' Si ego,' inquit, ' scissem, tu nescisses  Qua in re non ita              sensus nostros maeror hebetauit ut impios scelerata contra uirtutem              querar  molitos, sed quae sperauerint              effecisse uehementer admiror  Nam deteriora uelle nostri fuerit fortasse                  defectus, posse contra innocentiam, quae sceleratus              quisque conceperit inspectante deo, monstri simile est  Vnde haud iniuria              tuorum quidam familiarium  quaesiuit:              'Si quidem deus, inquit, 'est, unde mala? Bona uero unde, si non est?'              Sed fas fuerit nefarios homines qui bonorum omnium totiusque senatus              sanguinem petunt, nos etiam quos propugnare bonis senatuique uiderant,              perditum ire uoluisse   Sed num idem              de patribus quoque merebamur? Meministi, ut opinor, quoniam me dicturum              quid facturumue praesens semper ipsa dirigebas, meministi, inquam,              Veronae cum rex auidus exitii communis maiestatis crimen in Albinum              delatae ad cunctum  senatus ordinem              transferre moi iretur, uniuersi innocentiam senatus quanta mei periculi              securitate defenderim  Scis me haec et uera proferre et in nulla umquam              mei laude iactasse  Minuit enim quodam modo se probantis conscientiae              secretum, quotiens  ostentando quis              factum recipit famae pretium  Sed innocentiam nostram quis exceperit              euentus uides; pro uerae uirtutis praemiis falsi sceleris poenas subimus               Et cuius umquam facinoris manifesta confessio ita iudices habuit in              seueritate concordes ut  non aliquos              uel ipse ingenii error humani uel fortunae condicio cunctis mortalibus              incerta submitteret? Si inflammare sacras aedes uoluisse, si sacerdotes              impio  iugulare gladio, si bonis omnibus necem struxisse              dicerentur, piaesentem tamen sententia, confessum  tamen conuictumue punisset  Nunc quingentis              fere passuum milibus procul muti atque indefensi ob studium propensius in              senatum morti proscriptionique damnamur  O meritos de simili crimine              neminem posse conuinci!  Cuius              dignitatem reatus ipsi etiam qui detulere uiderunt, quam uti alicuius              sceleris admixtione fuscarent, ob ambitum dignitatis sacrilegio me              conscientiam polluisse mentiti sunt  Atqui et tu insita nobis omnem rerum              mortalium cupidinem de nostri  animi              sede pellebas et sub tuis oculis sacrilegio locum esse fas non erat               Instillabas enim auribus cogitationibusque cotidie meis Pythagoricum              illud ἕπου θεῷ  1 Nec conueniebat              uilissimorum me spirituum praesidia captare quem tu in hanc excellentiam              componebas  ut consimilem deo              faceres  Praeterea penetral innocens domus, honestissimorum coetus              amicorum, socer etiam sanctus et aeque ac tu ipsa 2 reuerendus ab omni              nos huius criminis suspitione defendunt  Sed, o nefas, illi uero de te              tanti criminis  fidem capiunt atque              hoc ipso uidebimur affines fuisse maleficio, quod tuis inbuti              disciplinis, tuis instituti moribus sumus  Ita non est satis nihil mihi              tuam profuisse reuerentiam, nisi ultro tu mea potius offensione              lacereris  At uero hic etiam nostris malis  cumulus accedit, quod existimatio plurimorum non  rerum merita sed fortunae spectat euentum eaque tantum              iudicat esse prouisa quae felicitas commendauerit  Quo fit ut existimatio              bona prima omnium deserat infelices  Qui nunc populi rumores,  quam dissonae multiplicesque sententiae,              piget reminisci  Hoc tantum dixerim ultimam esse aduersae fortunae              sarcinam, quod dum miseris aliquod crimen affingitur, quae perferant              meruisse creduntur  Et ego quidem bonis omnibus pulsus, dignitatibus                  exutus, existimatione foedatus ob              beneficium supplicium tuli Videre autem uidcor nefarias sceleratorum officinas gaudio laetitiaque              fluitantes, perditissimum quemque nouis delationum fraudibus imminentem,              iacere bonos  nostri discriminis              terrore prostratos, flagitiosum quemque ad audendum quidem facinus              impunitate, ad efficiendum uero praemiis incitari, insontes autem non              modo securitate, uerum ipsa etiam defensione priuatos  Itaque libet              exclamare: