./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Marcio vincti dedantur tribuni, nisi de tergo plebis Romanae satisfiat            eum sibi carnificem novum exortum, qui aut mori aut servire       iubeat  in exeuntem e curia impetus factus esset, ni peropportune tribuni       diem dixissent  ibi ira est suppressa; se iudicem        quisque, se dominum vitae necisque inimici factum  videbat  contemptim primo Marcius audiebat minas tribunicias: auxilii, non       poenae ius datum illi potestati, plebisque non patrum tribunos esse            sed adeo infensa erat coorta plebs, ut unius poena defungendum       esset patribus  restiterunt tamen adversae invidiae  usique sunt qua suis quisque, qua totius ordinis viribus  ac       primo temptata res est si dispositis clientibus absterrendo singulos a       coitionibus conciliisque disicere rem possent  universi deinde processere—quidquid erat patrum, reos diceres—       precibus plebem exposcentes unum sibi civem, unum senatorem, si innocentem       absolvere nollent, pro nocente donarent  ipse cum die dicta non adesset, perseveratum in ira est            damnatus absens in Volscos exsulatum abiit minitans patriae       hostilesque iam tum spiritus gerens  venientem Volsci benigne       excepere benigniusque in dies colebant, quo maior ira in suos eminebat       crebraeque nunc querellae, nunc minae percipiebantur  hospitio utebatur Atti Tulli  longe is tum princeps Volsci       nominis erat Romanisque semper infestus  ita cum alterum vetus odium,       alterum  ira recens stimularet, consilia conferunt de Romano            bello  haud facile credebant plebem suam impelli posse ut totiens       infeliciter temptata arma caperent: multis saepe bellis, pestilentia postremo       amissa iuventute fractos spiritus esse; arte agendum in exoleto iam vetustate       odio, ut recenti aliqua ira exacerbarentur animi