./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
Appius enim ad me ex itinere bis terve ὑπομεμψιμοίρουσ litteras miserat quod quaedam a se constituta       rescinderem  ut si medicus, cum aegrotus alii medico traditus sit, irasci velit ei       medico qui sibi successerit si quae ipse in curando constituerit mutet ille, sic Appius, cum ἐξ ἀφαιρέσεωσ provinciam       curarit, sanguinem miserit, quicquid potuit detraxerit, mihi tradiderit enectam, προσανατρεφομένην eam a me  non libenter videt       sed modo suscenset, modo gratias agit  nihil enim a me fit cum ulla illius       contumelia; tantum modo dissimilitudo meae rationis offendit hominem  quid       enim potest esse tam dissimile quam illo imperante exhaustam esse sumptibus et iacturis       provinciam, nobis eam obtinentibus nummum nullum esse erogatum nec privatim nec publice? quid dicam de illius praefectis, comitibus, legatis etiam? de rapinis, de       libidinibus, de contumeliis? nunc autem domus me hercule nulla tanto consilio       aut tanta disciplina gubernatur aut tam modesta est quam nostra tota provincia  haec non nulli amici Appi ridicule interpretantur qui me       idcirco putent bene audire velle ut ille male audiat, et recte facere non meae laudis       sed illius contumeliae causa  sin       Appius, ut Bruti litterae quas ad te misit significabant,       gratias nobis agit non moleste fero, sed tamen eo ipso die quo haec ante lucem       scribebam, cogitabam eius multa inique constituta et acta tollere