./data/phi0474/phi010/phi0474.phi010.perseus-lat2.xml
M. Tullius Cicero
Marcum Antonium, aiunt				solitum esse dicere 'idcirco se nullam umquam orationem scripsisse				ut, si quid aliquando non opus esset ab se esse dictum, posset negare dixisse';				proinde quasi, si quid a nobis				dictum aut actum sit, id nisi litteris mandarimus, hominum memoria non				comprehendatur  ego vero in isto genere libentius cum multorum tum hominis				eloquentissimi et sapientissimi, L Lucii Crassi, auctoritatem				sequor qui, cum Cn Gnaeum Plancum defenderet accusante M Marco Bruto, homine in dicendo vehementi et callido, cum				Brutus duobus recitatoribus constitutis ex duabus eius orationibus capita				alterna inter se contraria recitanda curasset, quod in dissuasione rogationis eius				quae contra coloniam Narbonensem ferebatur quantum potest de auctoritate senatus				detrahit, in suasione legis Serviliae summis ornat senatum laudibus, et multa in				equites Romanos cum ex ea oratione asperius dicta recitasset quo animi illorum				iudicum in Crassum incenderentur, aliquantum esse commotus dicitur