./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Quaenam, inquit, ista  est? Iam enim quibus           perturbere coniecto Nimium, inquam, aduersari ae repugnare uidetur  praenoscere uniuersa deum et esse ullum           libertatis arbitrium  Nam si cuncta prospicit deus neque falli ullo modo           potest, euenire necesse est quod prouidentia futurum esse praeuiderit  Quare           si ab aeterno non facta hominum modo sed etiam consilia uoluntatesque               praenoscit, nulla erit arbitrii           libertas; neque enim uel factum aliud ullum uel quaelibet exsistere poterit           uoluntas nisi quam nescia falli prouidentia diuina praesenserit  Nam si           aliorsum quam prousisae sunt detorqueri ualent, non iam erit futuri firma               praescientia  sed opinio potius           incerta, quod de deo credere nefas iudico  Neque enim illam probo rationem           qua se quidam credunt hunc quaestionis nodum posse dissoluere  Aiunt enim           non ideo quid esse euenturum, quoniam id prouidentia futurum  esse prospexerit, sed e contrario potius,           quoniam quid futurum est, id diuinam prouidentiam latere non posse eoque           modo necessarium hoc in contrariam relabi partem, neque enim necesse esse           contingere quae prouidentur, sed necesse esse quae futura sunt  prouideri—quasi uero quae euius rei causa sit           praeseientiane futurorum necessitatis an futurorum necessitas prouidentiae           laboretur, ae non illud demonstrare nitamur, quoquo modo sese habeat ordo           causarum, necessarium esse euentum praescitarum rerum, etiam  si praescientia futuris rebus eueniendi           necessitatem non uideatur inferre  Etenim si quispiam sedeat, opinionem quae           eum sedere coniectat ueram esse  necesse est; atque e           conuerso rursus, si de quopiam uera sit opinio quoniam sedet, eum sedere           necesse  est  In utroque igitur           necessitas inest, in hoc quidem sedendi, at uero in altero ueritatis  Sed           non idcirco quisque sedet quoniam uera est opinio, sed haec potius uera est           quoniam quempiam sedere praecessit  Ita cum causa ueritatis ex altera parte           procedat,  inest tamen communis in           utraque necessitas Similia de prouidentia futurisque rebus ratiocinari           patet  Nam etiam si idcirco quoniam futura sunt, prouidentur, non uero ideo           quoniam prouidentur eueniunt, nihilo minus tamen ab deo uel uentura           prouideri  uel prouisa necesse est           euenire,1 quod ad perimendam arbitrii libertatem solum satis est  Iam uero           quam praeposterum est ut aeternae praescientiae temporalium rerum euentus           causa esse dicatur! Quid est autem aliud arbitrari ideo deum futura quoniam               sunt euentura prouidere, quam putare           quae olim acciderunt causam summae illius esse prouidentiae? Ad haec sicuti           cum quid esse scio, id ipsum esse necesse est, ita cum quid futurum noui, id           ipsum futurum esse necesse est  Sic fit igitur ut euentus  praescitae rei nequeat euitari  Postremo si quid           aliquis aliorsum atque sese res habet existimet, id non modo scientia non           est, sed est opinio fallax ab scientiae ueritate longe diuersa  Quare si           quid ita futurum est ut eius certus ac necessarius non sit  euentus, id euenturum esse praesciri qui           poterit? Sicut enim scientia ipsa impermixta est falsitati, ita id quod ab           ea concipitur esse aliter atque concipitur nequit  Ea namque causa est cur           mendacio scientia  careat, quod se ita rem quamque habere           necesse est  uti eam sese habere scientia           comprehendit  Quid igitur? Quonam modo deus haec incerta futura praenoscit?           Nam si incuitabiliter euentura censet quae etiam non euenire possibile est,           fallitur; quod non sentire modo nefas est, sed etiam uoce proferre,               At si ita uti sunt, ita ea futura           esse decernit, ut aeque uel fieri ea uel non fieri posse cognoscat, quae est           haec praescientia quae nihil certum nihil stabile comprehendit? Aut quid hoc           refert uaticinio illo ridiculo Tiresiae? Quidquid dicam, aut erit aut non  Quid           etiam diuina prouidentia humana opinione praestiteris si uti homines incerta           iudicat quorum est incertus euentus? Quod si apud illum rerum omnium           certissimum fontem nihil incerti esse potest,  certus eorum est euentus quae futura firmi ter ille praescierit            Quare nulla est humanis consiliis actionibusque libertas quas diuina mens           sine falsitatis errore cuncta prospiciens ad unum alligat et constringit           euentum  Quo semel recepto quantus occasus  humanarum rerum consequatur liquet  Frustra enim bonis malisque praemia           poenaeue proponuntur quae nullus meruit liber ac uoluntarius motus animorum            Idque omnium uidebitur iniquissimum quod nunc aequissimum iudicatur uel           puniri improbos uel  remunerari probos           quos ad alterutrum non propria mittit uoluntas, sed futuri cogit certa           necessitas  Nec uitia igitur nec uirtutes quidquam fuerint, sed omnium           meritorum potius mixta atque indisereta confusio  Quoque nihil sceleratus           excogitari potest,  cum ex prouidentia rerum omnis ordo           ducatur nihilque consiliis liceat humanis, fit ut uitia quoque nostra ad           honorum omnium referantur auctorem  Igitur nec sperandi aliquid nec           deprecandi ulla ratio est  Quid enim uel speret quisque uel etiam           deprecetur,  quando optanda omnia series           indeflexa conectit? Auferetur igitur unicum illud inter homines deumque           commercium sperandi scilicet ac deprecandi  Si quidem iustae humilitatis           pretio inaestimabilem uicem diuinae gratiae promeremur, qui solus modus               est quo cum deo colloqui homines           posse uideantur illique inaccessae luci prius quoque quam impetrent ipsa           supplicandi ratione coniungi  Quae si recepta futurorum necessitate nihil           uirium habere credantur, quid erit quo summo illi rerum principi conecti           atque  adhaerere possimus? Quare necesse           erit humanum genus, uti paulo ante cantabas, dissaeptum atque disiunctum suo           fonte fatiscere