./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
ad eos       ludos auctore Attio Tullio vis magna Volscorum venit  priusquam committerentur ludi, Tullius, ut domi compositum cum Marcio       fuerat, ad consules venit; dicit esse quae secreto agere de re publica velit            arbitris remotis invitus ,  inquit,  quod sequius sit de meis           civibus loquor  non tamen admissum quicquam ab iis criminatum           venio,  sed cautum ne admittant  nimio plus quam velim  nostrorum ingenia sunt mobilia                multis id cladibus sensimus, quippe qui non nostro merito sed           vestra patientia incolumes simus  magnahichie nunc Volscorum multitudo est; ludi sunt;           spectaculo intenta civitas erit  memini quid per eandem occasionem ab Sabinorum iuventute in hac           urbe commissum sit; horret animus ne quid inconsulte ac temere fiat                haec nostra vestraque causa prius dicenda vobis, consules,           ratus sum  quod ad me attinet, extemplo hinc domum abire in animo est, ne           cuius facti dictive contagione praesens violer  haec locutus abiit  consules cum ad patres rem dubiam sub auctore certo detulissent,       auctor magis, ut fit, quam res ad praecavendum vel ex supervacuo movit; factoque       senatus consulto ut urbe  excederent Volsci, praecones dimittuntur qui omnes eos proficisci ante       noctem iuberent  ingens pavor primo discurrentis ad suas res       tollendas in hospitia perculit; proficiscentibus deinde indignatio oborta se ut       consceleratos contaminatosque ab ludis, festis diebus, coetu quodam modo hominum       deorumque abactos esse  cum prope continuato agmine irent, praegressus Tullius ad caput       Ferentinum, ut quisque veniret,  primores eorum excipiens querendo indignandoque,  et eos       ipsos sedulo audientes secunda irae verba et  per eos multitudinem       aliam in subiectum viae campum deduxit  ibi in contionis modum orationem exorsus, ut omnia,  inquit,  obliviscamini alia, veteres           populi Romani iniurias cladesque gentis Volscorum,  hodiernam hanc contumeliam quo tandem           animo fertis, qua per nostram ignominiam ludos commisere? An non sensistis triumphatum hodie de vobis esse?               vos omnibus, civibus, peregrinis, tot finitimis populis,           spectaculo abeuntes fuisse, vestras coniuges, vestros liberos traductos per           ora hominum? quid eos qui audivere vocem praeconis, quid qui nos videre           abeuntes, quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii existimasse           putatis, nisi aliquod profecto nefas esse, quod, si intersimus spectaculo,           violaturi simus ludos piaculumque merituri, ideo nos ab sede piorum, coetu           concilioque abigi? quid deinde? illud non succurrit, vivere nos quod           maturarimus proficisci? si hoc profectio et non fuga est                et hanc urbem vos non hostium ducitis, ubi si unum diem           morati essetis, moriendum omnibus fuit? bellum vobis indictum           est, magno eorum malo qui indixere, si viri estis  ita et sua sponte irarum  pleni et incitati domos inde       digressi sunt  instigandoque suos quisque populos effecere ut omne Volscum nomen       deficeret