./data/phi0914/phi00141/phi0914.phi00141.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
itaque, servitiis ex Achaia fugientibus receptaculum       Macedonia erat, quia, cum finibus suis iis       interdixissent, intrare regni terminos ipsi non audebant   id cum Perseus animadvertisset, conprensis omnibus       litterae    ceterum ne similis fuga servorum postea fieret, cogitandum et       illis esse   recitatis his litteris per       Xenarchum praetorem, qui privatae gratiae aditum apud regem quaerebat, et       plerisque moderate et benigne scriptas esse censentibus litteras, atque iis       maxume, qui praeter spem recepturi essent amissa mancipia, Callicrates ex iis,            qui in eo verti salutem gentis crederent,       si cum Romanis inviolatum foedus servaretur, “parva” inquit “  aut mediocris res, Achaei, quibusdam       videtur agi; ego maxumam gravissimamque omnium non agi tantum arbitror, sed            quodam modo actam esse  nam qui regibus Macedonum Macedonibusque ipsis       finibus interdixissemus, manereque id decretum  , scilicet ne legatos,            ne nuntios admitteremus regum, per quos       aliquorum ex nobis animi sollicitarentur, ii contionantem quodam modo absentem       audimus regem et, si dis placet, orationem eius probamus   et cum ferae bestiae cibum ad fraudem suam positum       plerumque aspernentur et refugiant, nos caeci specie parvi beneficii inescamur       et servulorum minimi pretii recipiendorum spe nostram ipsorum libertatem subrui       et temptari patimur   quis enim non videt viam       regiae societatis quaeri, qua Romanum foedus, quo nostra omnia continentur,       violetur? nisi hoc dubium alicui est bellandum Romanis cum Perseo esse et, quod       vivo Philippo expectatum, morte eius interpellatum est, id post mortem Philippi       futurum   duos, ut scitis, habuit filios       Philippus, Demetrium et Persea  genere materno, virtute, ingenio, favore       Macedonum longe praestitit Demetrius   sed quia in  Romanos odii regnum posuerat praemium, Demetrium nullo alio crimine quam       Romanae amicitiae initae occidit, Persea, quem belli cum       populo Romano prius paene quam regni heredem futurum sciebat, regem fecit             itaque quid hic post mortem patris egit       aliud quam bellum paravit? Bastarnas primum ad terrorem omnium in Dardaniam inmisit; qui si sedem eam tenuissent,       graviores eos accolas Graecia habuisset, quam Asia Gallos habebat   ea spe depulsus non tamen belli consilia omisit;       immo, si vere volumus dicere, iam incohavit bellum  Dolopiam armis subegit nec       provocantis de controversiis ad disceptationem populi Romani audivit; inde       transgressus Oetam, ut repente in medio umbilico Graeciae conspiceretur, Delphos       escendit   haec usurpatio itineris insoliti       quo vobis spectare videtur? Thessaliam deinde peragravit; quod sine ullius       eorum, quos oderat, noxa, hoc magis temptationem metuo   inde litteras ad nos cum muneris specie misit et       cogitare iubet, quo modo in reliquum hoc munere non egeamus, hoc est, ut       decretum, quo arcentur Peloponneso Macedones,  tollamus, rursus legatos regios et       hospitia cum principibus et mox Macedonum exercitus, ipsum quoque a Delphis —       quantum enim interfluit fretum? — traicientem in Peloponnesum videamus,       inmisceamur Macedonibus armantibus  se adversus Romanos   ego nihil novi       censeo decernendum servandaque omnia integra, donec ad certum redigatur, vanusne       hic timor noster an verus fuerit   si pax       inviolata inter Macedonas Romanosque manebit, nobis quoque amicitia et       commercium sit; nunc de eo cogitare periculosum et       inmaturum videtur ”