./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Quae quidem sola considerans              Epicurus consequenter sibi summum bonum uoluptatem  esse constituit, quod cetera omnia              iucunditatem animo uideantur afferre  Sed ad hominum studia reuertor,              quorum animus etsi caligante memoria tamen bonum suum repetit, sed uelut              ebrius domum quo tramite reuertatur ignorat  Num enim uidentur  errare hi qui nihilo indigere nituntur? Atqui              non est aliud quod aeque perficere beatitudinem possit quam copiosus              bonorum omnium status nec alieni egens sed sibi ipse sufficiens  Num uero              labuntur hi qui quod sit optimum, id etiam reuerentiae cultu  dignissimum putent? Minime  Neque enim uile              quiddam contemnendumque est quod adipisci omnium fere mortalium laborat              intentio  An in bonis non est numeranda potentia? Quid igitur? Num              imbecillum ac sine uiribus aestimandum est, quod omnibus rebus  constat esse praestantius? An claritudo              nihili pendenda est? Sed sequestrari nequit quin omne quod              excellentissimum sit id etiam uideatur esse clarissimum  Nam non esse              anxiam tristemque  beatitudinem nec doloribus molestiisque              subiectam  quid attinet dicere, quando              in minimis quoque rebus id appetitur quod habere fruique delectet? Atqui              haec sunt quae adipisci homines uolunt eaque de causa diuitias,              dignitates, regna, gloriam uoluptatesque desiderant quod per haec sibi              sufficientiam, reuerentiam,               potentiam, celebritatem, laetitiam credunt esse uenturam  Bonum est              igitur quod tam diuersis studiis homines petunt; in quo quanta sit              naturae uis facile monstratur, cum licet uariae dissidentesque sententiae              tamen in diligendo boni fine consentiunt