./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
concertare equis regium et antiquis ducibus factitatum memorabat idque vatum laudibus celebre et deorum honori  datum  enimvero cantus Apollini sacros, talique ornatu adstare non modo Graecis in urbibus sed Romana apud templa numen praecipuum et praescium  nec iam sisti poterat, cum Senecae ac Burro visum ne utraque pervinceret alterum concedere  clausumque valle Vaticana spatium in quo equos regeret haud promisco spectaculo: mox ultro vocari populus Romanus laudibusque extollere, ut est vulgus cupiens voluptatum et, si eodem princeps trahat, laetum  ceterum evulgatus pudor non satietatem, ut rebantur, sed incitamentum attulit  ratusque dedecus molliri, si pluris foedasset, nobilium familiarum posteros egestate venalis in scaenam deduxit; quos fato perfunctos ne nominatim tradam, maioribus eorum tribuendum puto  nam et eius flagitium est qui pecuniam ob delicta potius dedit quam ne delinquerent  notos quoque equites Romanos operas arenae promittere subegit donis ingentibus, nisi quod merces ab eo qui iubere potest vim necessitatis adfert