./data/phi0588/abo025/phi0588.abo025.perseus-lat2.xml
Cornelius Nepos
in quo si tantum eum  prudentem dicam, minus quam   debeam praedicem, cum ille potius divinus fuerit, si divinatio appellanda est perpetua   naturalis bonitas, quae nullis casibus agitatur neque minuitur   hostis Antonius iudicatus Italia cesserat: spes restituendi nulla erat    non solum inimici, qui tum erant potentissimi et plurimi, sed etiam qui adversariis eius se   venditabant et in eo laedendo aliquam consecuturos sperabant commoditatem, Antonii   familiares insequebantur, uxorem Fulviam omnibus rebus spoliare cupiebant, liberos etiam   exstinguere parabant   Atticus, cum Ciceronis intima   familiaritate uteretur, amicissimus esset Bruto, non modo nihil iis indulsit ad Antonium   violandum, sed e contrario familiares eius ex urbe profugientes, quantum potuit, texit,   quibus rebus indiguerunt, adiuvit   Publio vero Volumnio ea   tribuit, ut plura a parente proficisci non potuerint  ipsi autem Fulviae, cum litibus   distineretur magnisque terroribus vexaretur, tanta diligentia officium suum praestitit, ut   nullum illa stiterit vadimonium sine Attico, Atticus sponsor omnium rerum fuerit   quin etiam, cum illa fundum secunda fortuna emisset in diem neque   post calamitatem versuram facere potuisset, ille se interposuit pecuniamque sine faenore   sineque ulla stipulatione credidit, maximum existimans quaestum, memorem gratumque cognosci,   simulque aperiens se non fortunae, sed hominibus solere esse amicum   quae cum faciebat, nemo eum temporis causa facere poterat existimare:   nemini enim in opinionem veniebat Antonium rerum potiturum   sed sensus eius a nonnullis optimatibus reprehendebatur, quod parum odisse malos cives   videretur  ille autem, sui iudicii, potius quid se facere par esset intuebatur quam quid   alii laudaturi forent