./data/phi0914/phi0018/phi0914.phi0018.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
haud multo post       dictator aduenit classicoque extemplo ad contionem aduocauit   tum silentio facto praeco Q Fabium magistrum equitum citauit; qui simul ex inferiore loco ad tribunal       accessit,  tum dictator 'quaero' inquit 'de te,           Q Fabi , cum summum imperium dictatoris sit pareantque ei consules, regia       potestas, praetores, iisdem auspiciis quibus consules creati, aequum censeas       necne magistrum equitum dicto audientem esse;        itemque illud interrogo, cum me incertis auspiciis profectum ab domo scirem,       utrum mihi turbatis religionibus res publica in discrimen committenda fuerit an       auspicia repetenda ne quid dubiis dis agerem;        simul illud, quae dictatori religio impedimento ad rem gerendam fuerit, num ea       magister equitum solutus ac liber potuerit esse  sed quid ego haec interrogo,       cum, si ego tacitus abissem, tamen tibi ad uoluntatis interpretationem meae       dirigenda tua sententia fuerit?  quin tu       respondes uetuerimne te quicquam rei me absente agere, uetuerimne signa cum       hostibus conferre?  quo tu imperio meo spreto,       incertis auspiciis, turbatis religionibus, aduersus morem militarem       disciplinamque maiorum et numen deorum ausus es cum hoste confligere   ad haec quae interrogatus es responde; at extra ea       caue uocem mittas  accede, lictor '  aduersus       [quae] singula cum respondere haud facile esset, et nunc quereretur eundem       accusatorem capitis sui ac iudicem esse, modo uitam sibi eripi citius quam       gloriam  rerum gestarum posse uociferaretur       purgaretque se in uicem atque ultro accusaret, tunc Papirius redintegrata ira       spoliari magistrum equitum ac uirgas et secures expediri iussit   Fabius fidem militum implorans lacerantibus uestem lictoribus       ad triarios tumultum iam [in contione] miscentes sese recepit   inde clamor in totam contionem est perlatus; alibi preces,       alibi minae audiebantur  qui proximi forte tribunali steterant, quia subiecti       oculis imperatoris noscitari poterant, orabant ut parceret magistro equitum neu       cum eo exercitum damnaret;  extrema contio et       circa Fabium globus increpabant inclementem dictatorem nec procul seditione       aberant   ne tribunal quidem satis quietum       erat; legati circumstantes sellam orabant ut rem in posterum diem differret et       irae suae spatium et consilio tempus daret:        satis castigatam adulescentiam Fabi esse, satis deformatam uictoriam; ne ad       extremum finem supplicii tenderet neu unico iuueni neu patri eius, clarissimo       uiro, neu Fabiae genti eam iniungeret ignominiam   cum parum precibus, parum causa proficerent, intueri       saeuientem contionem iubebant: ita inritatis militum animis subdere ignem ac       materiam seditioni non esse aetatis, non prudentiae eius;  neminem id Q Fabio poenam deprecanti suam uitio uersurum sed dictatori, si occaecatus       ira infestam multitudinem in se prauo certamine mouisset   postremo, ne id se gratiae dare Q Fabi crederet, se ius iurandum dare paratos esse non uideri e re publica       in Q Fabium eo tempore animaduerti