./data/phi0914/phi00142/phi0914.phi00142.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Licinius consul votis in Capitolio nuncupatis paludatus ab urbe profectus       est   semper quidem ea res cum magna dignitate       ac maiestate geritur; praecipue tamen convertit oculos       animosque, cum ad magnum nobilemque aut virtute aut fortuna hostem euntem       consulem prosecuntur   contrahit enim non       officii mode cura, sed etiam studium spectaculi, ut videant ducem suum, cuius       imperio consilioque summam rem publicam tuendam permiserunt   subit deinde cogitatio animum, qui       belli casus, quam incertus fortunae eventus communisque Mars belli  sit;  adversa secundaque, quae inscitia       et temeritate ducum cladis saepe acciderint, quae contra bona prudentia et       virtus attulerit   quem scire mortalium utrius       mentis, utrius fortunae consulem ad bellum mittant? triumphantemne mox cum       exercitu victore scandentem in Capitolium ad eosdem deos, a quibus       proficiscatur, visuri, an hostibus eam praebituri laetitiam sint?  Persei autem regi, adversus quem ibatur, famam et       bello clara Macedonum gens et Philippus pater, inter multa prospere gesta Romano       etiam nobilitatus bello, praebebat; tum ipsius Persei numquam, ex quo regnum       accepisset, desitum belli expectatione celebrari nomen   cum his cogitationibus omnium ordinum homines       proficiscentem consulem prosecuti sunt   duo       consulares tribuni militum cum eo missi, C ClaudiusQ Mucius , et tres inlustres iuvenes, P Lentulus et duo Manli Acidini; alter M Manli , alter L Manli filius erat   cum is consul Brundisium ad exercitum       atque inde cum  omnibus copiis transvectus ad Nymphaeum in Apolloniatium agro posuit       castra