./data/stoa0058/stoa025/stoa0058.stoa025.perseus-lat1.xml
Boethius
Qua in re quid mihi sit animi quotiens stilo cogitata commendo, tum ex ipsa materiae difficultate tum ex eo quod raris id est uobis tantum conloquor, intellegi potest  Neque enim famae iactatione et inanibus uulgi clamoribus      excitamur; sed si quis est fructus exterior, hic non potest aliam nisi materiae similem sperare sententiam  Quocumque igitur a uobis deieci oculos, partim ignaua segnities partim callidus liuor occurrit, ut contumeliam uideatur diuinis tractatibus inrogare qui talibus           hominum monstris non agnoscenda haec potius quam proculcanda proiecerit  Idcirco stilum breuitate contrario et ex intimis sumpta philosophiae disciplinis nouorum uerborum significationibus uelo, ut haec mihi tantum uobisque, si quando ad ea conuertitis           oculos, conloquantur, ceteros uero ita submouimus, ut qui capere intellectu nequiuerint ad ea etiam legenda uideantur indigni  Sane 1 tantum a nobis quaeri oportet quantum humanae rationis intuitus ad diuinitatis ualet celsa conscendere  Nam ceteris quoque           artibus idem quasi quidam finis est constitutus, quousque potest uia rationis accedere  Neque enim medicina aegris semper affert salutem; sed nulla erit culpa medentis, si nihil eorum quae fieri oportebat omiserit  Idemque in ceteris  At quantum haec difficilior           quaestio est, tam facilior esse debet ad ueniam  Vobis tamen etiam illud inspiciendum est, an ex beati Augustini scriptis semina rationum aliquos in nos uenientia fructus extulerint  Ac de proposita quaestione hinc sumamus initium