./data/stoa0045/stoa011/stoa0045.stoa011.perseus-lat2.xml
Ausonius, Decimus Magnus
persuasisti mihi,           quod epistulae meae aput Capuam tibi redditae concinnatio           inhumana non esset; set hoc non diutius,           quam dum epistulam tuam legi, quae me blanditiis           inhiantem tuis velut suco nectaris delibuta perducit            ubi enim chartulam pono et me ipsum interrogo,           tum absinthium meum resipit et circumlita melle           tuo pocula deprehendo  si vero, id quod saepe facio,           ad epistulam tuam redii, rursus inlicior: et rursum           ille suavissimus, ille floridus tui sermonis adflatus           deposita lectione vanescit et testimonii pondus prohibet           inesse dulcedini  hoc me velut aerius bratteae           fucus aut picta nebula non longius, quam dum videtur,           oblectat chamaeleontis bestiolae vice, quae de           subiectis sumit colorem, aliud sentio ex epistula           tua, aliud ex conscientia mea  et tu me audes facundissimorum           hominum laude dignari: tu, inquam,           mihi ista, qui te ultra emendationem omnium protulisti?           quisquamne ita nitet, ut conparatus tibi           non sordeat? quis ita Aesopi venustatem, quis sophisticas           Isocratis conclusiones, quis ad cnthymemata           Demosthenis aut opulentiam Tullianam aut           proprietatem nostri Maronis accedat? quis ita adfectet           singula, ut tu imples omnia? quid enim aliud                      es, quam ex omni bonarum artium ingenio collecta           perfectio?