./data/phi0914/phi00132/phi0914.phi00132.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
is se in eo saltu qui regiis tum teneretur castris,       armentum pascere solitum ait omnes montium eorum amfractus callesque nosse             si secum aliquos consul mittere velit, se       non iniquo nec perdifficili aditu super caput hostium eos educturum   haec ubi consul audivit,  percunctatum ad Charopum mittit, satisne credendum super tanta re       agresti censeret  Charopus renuntiari iubet, ita crederet, ut suae potius omnia       quam illius potestatis essent   cum magis       vellet credere quam auderet mixtumque gaudio et metu animum gereret, auctoritate       motus Charopi experiri spem oblatam statuit et,  ut averteret re ge m ab suspicione, biduo insequenti       lacessere hostem dispositis ab omni parte copiis succedentibusque integris in       locum defessorum non destitit   quattuor milia       inde lecta peditum et trecentos equites tribuno militum tradit  equites, quoad       loca patiantur, ducere iubet; ubi ad invia equiti ventum sit, in planitie aliqua       locari equitatum, pedites, qua dux monstraret viam, ire;  ubi, ut polliceatur, super caput hostium perventum sit,       fumo dare signum nec antea clamorem tollere, quam ab se signo recepto pugnam       coeptam arbitrari posset   nocte itinera fieri       iubet — et pernox forte luna erat — ; interdiu cibi quietisque sumeret tempus        ducem promissis ingentibus oneratum, si fides extet, vinctum tamen tribuno       tradit   his copiis ita dimissis eo intentius       Romanus undique instat, carpit stationes   interim die tertio cum verticem,  quem petierant, Romani cepisse ac tenere se       fumo significarent, tum vero trifariam divisis copiis consul valle media cum       militum robore succedit, cornua dextra laevaque admovet castris;  nec segnius hostes obviam eunt  et dum aviditate       certaminis provecti extra munitiones pugnant, haud paulo superior est Romanus       miles et virtute et scientia et genere armorum;  postquam multis vulneratis interfectisque recepere se regii in loca aut       munimento aut natura tuta, verterat periculum in Romanos temere in loca iniqua       nec facilis ad receptum angustias progressos         neque impunita temeritate inde recepissent sese, ni clamor primum ab tergo       auditus, dein pugna etiam coepta amentis repentino terrore regios fecisset             pars in fugam effusi sunt; pars, magis       quia locus fugae deerat, quam quod animi satis esset ad pugnam, cum       substitissent, ab hoste et a fronte et ab tergo urgente circumventi sunt,            deleri totus exercitus potuit, si       fugientis persecuti victores essent;  sed       equitem angustiae locorumque asperitas, peditem armorum gravitas impediit             rex primo effuse ac sine respectu       fugit; dein quinque milium spatium progressus, cum ex iniquitate locorum, id       quod erat, suspicatus esset, sequi non posse hostem, substitit in tumulo quodam       dimisitque suos per omnia iuga vallesque, qui  palatos in unum colligerent   non plus       duobus milibus hominum amissis cetera omnis multitudo, velut signum aliquod       secuta, in unum cum convenisset, frequenti agmine petunt Thessaliam   Romani, quoad tutum fuit, insecuti caedentes       spoliantesque caesos, castra regia, etiam sine defensoribus difficili aditu,       diripiunt;  atque ea nocte in suis castris manserunt        postero die consul per ipsas angustias, quas inter valle se flumen insinuat,       hostem sequitur