./data/phi0588/abo025/phi0588.abo025.perseus-lat2.xml
Cornelius Nepos
extremam senectutem non   minus dignitate quam gratia fortunaque crevisset (multas enim hereditates nulla alia re quam   bonitate consecutus est) tantaque prosperitate usus esset valetudinis ut annis triginta   medicina non indiguisset,  nactus est morbum, quem initio   et ipse et medici contempserunt: nam putarunt esse tenesmon, cui remedia celeria faciliaque   proponebantur   in hoc cum tres menses sine ullis   doloribus, praeterquam quos ex curatione capiebat, consumpsisset, subito tanta vis morbi in   imum intestinum prorupit, ut extremo tempore per lumbos fistulae puris eruperint   atque hoc priusquam ei accideret, postquam in dies dolores   accrescere febresque accessisse sensit, Agrippam generum ad se arcessi iussit et cum eo     LuciumL  Cornelium Balbum Sextumque Peducaeum   hos ut venisse vidit, in cubitum innixus 'quantam' inquit 'curam   diligentiamque in valetudine mea tuenda hoc tempore adhibuerim, cum vos testes habeam, nihil   necesse est pluribus verbis commemorare  quibus quoniam, ut spero, satisfeci, me nihil   reliqui fecisse, quod ad sanandum me pertineret, reliquum est ut egomet mihi consulam  id   vos ignorare nolui: nam mihi stat alere morbum desinere     namque his diebus quidquid cibi sumpsi, ita produxi vitam, ut auxerim dolores sine spe   salutis  quare a vobis peto, primum ut consilium probetis meum, deinde ne frustra dehortando   impedire conemini '