./data/phi0914/phi00125/phi0914.phi00125.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Achradinam inde trinis castris per idonea dispositis loca, spe ad inopiam omnium       rerum inclusos redacturum, circumsedit   cum per aliquot dies quietae stationes       utrimque fuissent, repente aduentus Hippocratis et Himilconis ut ultro undique       oppugnarentur Romani fecit   nam et Hippocrates       castris ad magnum portum communitis signoque iis dato qui Achradinam tenebant       castra uetera Romanorum adortus est, quibus Crispinus praeerat, et Epicydes       eruptionem in stationes Marcelli fecit et classis Punica litori quod inter urbem       et castra Romana erat adpulsa est, ne quid praesidii Crispino summitti a       Marcello posset   tumultum tamen maiorem hostes       praebuerunt quam certamen; nam et Crispinus Hippocraten non reppulit tantum       munimentis sed insecutus etiam est trepide fugientem, et Epicyden Marcellus in       urbem compulit;  satisque iam etiam in posterum       uidebatur prouisum ne quid ab repentinis eorum excursionibus periculi foret             accessit et ad <haec> pestilentia,       commune malum, quod facile utrorumque animos auerteret a belli consiliis  nam       tempore autumni et locis natura grauibus, multo tamen magis extra urbem quam in       urbe, intoleranda uis aestus per utraque castra omnium ferme corpora mouit             ac primo temporis ac loci uitio et aegri       erant et moriebantur; postea curatio ipsa et contactus aegrorum uolgabat morbos,       ut aut neglecti desertique qui incidissent morerentur aut adsidentes curantesque       eadem ui morbi repletos secum traherent,        cotidianaque funera et mors ob oculos esset et undique dies noctesque ploratus       audirentur   postremo ita adsuetudine mali       efferauerant animos, ut non modo lacrimis iustoque comploratu prosequerentur       mortuos sed ne efferrent quidem aut sepelirent, iacerentque strata exanima       corpora in conspectu similem mortem exspectantium, mortuique aegros, aegri       ualidos cum metu, tum tabe ac pestifero odore corporum conficerent;  et ut ferro potius morerentur, quidam inuadebant       soli hostium stationes   multo tamen uis maior       pestis Poenorum castra quam Romana <adfecerat; nam Romani> diu       circumsedendo Syracusas caelo aquisque adsuerant magis   ex hostium exercitu Siculi, ut primum uidere ex grauitate       loci uolgari morbos, in suas quisque propinquas urbes dilapsi sunt;  at Carthaginienses, quibus nusquam receptus erat,       cum ipsis ducibus Hippocrate atque Himilcone ad internecionem omnes perierunt             Marcellus, ut tanta uis ingruebat mali,       traduxerat in urbem suos, infirmaque corpora tecta et umbrae recreauerant; multi       tamen ex Romano exercitu eadem peste absumpti sunt