./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
minimum       operae in Achaeis adeundis consumpserunt, quos, quia Nabidi infesti erant, ad       cetera quoque satis fidos censebant esse         Athenas primum, inde Chalcidem, inde in Thessaliam iere, adlocutique concilio       frequenti Thessalos Demetriadem iter flexere  eo Magnetum concilium indictum       est   accuratior ibi habenda oratio fuit, quod       pars  principum alienati Romanis totique Antiochi et Aetolorum erant,            quia, cum reddi obsidem filium Philippo       adlatum esset stipendiumque inpositum remitti, inter cetera vana adlatum erat       Demetriadem quoque ei reddituros Romanos esse         id ne fieret, Eurylochus, princeps Magnetum, factionisque eius quidam omnia       novari Aetolorum Antiochique adventu malebant         adversus eos ita disserendum erat, ne timorem vanum iis demendo spes incisa       Philippum abalienaret, in quo plus ad omnia momenti quam in Magnetibus esset             illa tantum commemorata, cum totam       Graeciam beneficio libertatis obnoxiam Romanis esse tum eam civitatem praecipue:            ibi enim non praesidium modo Macedonum       fuisse, sed regiam exaedificatam, ut praesens semper in oculis habendus esset       dominus;  ceterum nequiquam ea facta, si       Aetoli Antiochum in Philippi regiam adducerent, et novus et incognitus pro noto       et experto habendus rex esset   Magnetarchen summum  magistratum vocant; is tum Eurylochus erat, ac potestate ea fretus       negavit dissimulandum sibi et Magnetibus esse, quae fama vulgata de reddenda       Demetriade Philippo foret;  id ne fieret,       omnia et conanda et audenda Magnetibus esse  et inter dicendi contentionem       inconsultius evectus proiecit tum quoque specie liberam Demetriadem esse, re       vera omnia ad nutum Romanorum fieri   sub hanc       vocem fremitus variantis multitudinis fuit partim adsensu partim indignatione,       dicere id ausum eum; Quinctius quidem adeo exarsit ira; ut manus ad caelum       tendens deos testes ingrati ac perfidi animi Magnetum invocaret   hac, voce perterritis omnibus Zeno, ex principibus       unus, magnae cum ob eleganter actam vitam auctoritatis, tum quod semper       Romanorum haud dubie partis fuerat,  ab       Quinctio legatisque aliis flens petit, ne unius amentiam civitati adsignarent;       suo quemque periculo furere; Magnetas non libertatem modo, sed omnia, quae       hominibus sancta caraque sint, T Quinctio et populo Romano debere;  nihil       quemquam ab diis immortalibus precari posse, quod non Magnetes ab illis       haberent, et in corpora sua citius per furorem saevituros, quam ut Romanam       amicitiam violarent   huius orationem subsecutae multitudinis preces       sunt; Eurylochus ex concilio itineribus occultis ad portam atque inde protinus       in Aetoliam profugit   iam enim, et id magis in dies, Aetoli       defectionem nudabant, eoque ipso tempore forte Thoas, princeps gentis, quem            miserant ad Antiochum, redierat, indeque Menippum secum adduxerat regis       legatum   qui, priusquam concilium iis daretur,       impleverant omnium aures terrestris navalisque copias commemorando:  ingentem vim peditum equitumque venire, ex India       elephantos accitos, ante omnia, quo maxime credebant moveri multitudinis animos,       tantum advehi auri, ut ipsos emere Romanos posset   apparebat, quid ea oratio in concilio motura esset; nam et       venisse eos et, quae agerent, omnia legatis Romanis deferebantur;  et quamquam prope abscisa spes erat, tamen non ab re       esse Quinctio visum est sociorum aliquos legatos interesse ei concilio, qui       admonerent Romanae societatis Aetolos, qui vocem liberam mittere adversus regis       legatum auderent   Athenienses maxime in eam       rem idonei visi sunt propter et civitatis dignitatem et vetustam societatem cum       Aetolis  ab iis Quinctius petit, ut legatos ad Panaetolicum concilium mitterent             Thoas primus in eo concilio renuntiavit       legationem  Menippus post eum intromissus optimum fuisse omnibus, qui Graeciam       Asiamque incolerent, ait, integris rebus Philippi potuisse intervenire       Antiochum:  sua quemque habiturum fuisse,  neque       omnia sub nutum dicionemque Romanam perventura   “nunc quoque “ inquit, “si modo vos quae inchoastis consilia constanter       perducitis ad exitum, poterit diis iuvantibus et Aetolis sociis Antiochus       quamvis inclinatas Graeciae res restituere in pristinam dignitatem   ea autem in libertate posita est, quae suis stat       viribus, non ex alieno arbitrio pendet   ‘       Athenienses, quibus primis post regiam legationem dicendi quae vellent potestas       facta est, mentione omni regis praetermissa Romanae societatis Aetolos       meritorumque in universam Graeciam T Quincti admonuerunt:  ne temere eam nimia       celeritate consiliorum everterent; consilia calida et audacia prima specie       laeta, tractatu dura, eventu tristia esse  legatos Romanos, et in iis T Quinctium , haud procul inde abesse; dum integra omnia essent,  verbis potius de iis, quae ambigerentur,       disceptarent quam Asiam Europamque ad funestum armarent bellum   multitudo avida novandi res Antiochi tota       erat, et ne admittendos quidem in concilium Romanos censebant; principum maxime       seniores auctoritate obtinuerunt, ut daretur iis concilium   hoc decretum Athenienses cum retulissent, eundum in       Aetoliam Quinctio visum est:  aut enim moturum       aliquid, aut omnis homines testes fore penes Aetolos culpam belli esse, Romanos       iusta ac prope necessaria sumpturos arma   postquam ventum est eo, Quinctius in       concilio orsus a principio societatis Aetolorum cum Romanis,  et quotiens ab iis fides mota foederis esset, pauca de iure civitatium,       de quibus ambigeretur, disseruit:  si quid       tamen aequi se habere arbitrarentur, quanto esse satius Romam mittere legatos,       seu disceptare seu rogare senatum mallent,        quam populum Romanum cum Antiocho lanistis Aetolis non sine magno motu generis       humani et pernicie Graeciae dimicare? nec ullos prius cladem eius belli       sensuros, quam qui movissent   haec nequiquam       velut vaticinatus Romanus  Thoas deinde ceterique factionis eiusdem cum adsensu       omnium auditi pervicerunt,  ut ne dilato quidem       concilio et absentibus Romanis decretum fieret, quo accerseretur Antiochus ad       liberandam Graeciam disceptandumque inter Aetolos et Romanos   huic tam superbo decreto addidit propriam contumeliam       Damocritus praetor eorum: nam cum id ipsum decretum posceret eum Quinctius, non       veritus maiestatem viri aliud in praesentia, quod magis instaret, praevertendum       sibi esse dixit;  decretum responsumque in       Italia brevi castris super ripam Tiberis positis daturum:  tantus furor illo tempore gentem Aetolorum, tantus       magistratus eorum cepit