./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Quod enim simplex est indiuisumque natura, id           error humanus separat et a uero atque perfecto ad falsum imperfectumque           traducit  An tu arbitraris quod nihilo indigeat egere potentia?Minime, inquam  Recte tu  quidem            Nam si quid est quod in ulla re inbecillioris ualentiae sit, in hac           praesidio necesse est egeat alieno Ita est, inquam  Igitur sufficientiae potentiaeque una est eademque           natura Sic uidetur Quod uero huiusmodi sit, spernendumne            esse censes an contra rerum omnium ueneratione            dignissimum?At hoc, inquam, ne dubitari quidem potest Addamus igitur sufficientiae potentiaeque reuerentiam, ut haec tria unum           esse iudicemus Addamus, si quidem uera nolumus            confiteri Quid uero, inquit, obscurumne hoc atque ignobile censes esse an omni           celebritate clarissimum? Considera uero, ne quod nihilo indigere, quod           potentissimum, quod honore dignissimum esse concessum est,  egere claritudine quam sibi praestare non possit           atque ob id aliqua ex parte uideatur abiectius Non possum, inquam, quin hoc uti est ita etiam celeberrimum esse           confitear Consequens igitur est ut claritudinem superioribus tribus nihil differre           fateamur Consequitur, inquam  Quod igitur nullius egeat alieni, quod suis           cuncta uiribus possit, quod sit clarum atque reuerendum, nonne hoc etiam           constat esse laetissimum? Sed unde huic, inquam, tali maeror ullus           obrepat ne cogitare quidem possum; quare            plenum esse laetitiae, si quidem superiora manebunt, necesse est           confiteri Atqui illud quoque per eadem necessarium est sufficientiae, potentiae,           claritudinis, reuerentiae, iucunditatis nomina quidem esse diuersa, nullo           modo uero discrepare substantiam Necesse est, inquam  Hoc igitur quod est unum simplexque natura,           prauitas humana dispertit et dum rei quae partibus caret partem conatur           adipisci, nec portionem quae nulla est nec ipsam quam minime affectat           adsequitur Quonam, inquam, modo?Qui diuitiae, inquit, petit penuriae fuga, de potentia nihil laborat, uilis           obscurusque esse mauult, multas etiam sibi naturales quoque subtrahit uolup-               tates, ne pecuniam quam parauit amittat  Sed hoc modo ne           sufficientia quidem contingit ei quem            ualentia deserit, quem molestia pungit, quem uilitas abicit, quem recondit           obscuritas  Qui uero solum posse desiderat, profligat opes, despicit           uoluptates honoremque potentia carentem gloriam quoque nihili pendit  Sed           hunc quoque quam multa deficiant  uides            Fit enim ut aliquando necessariis egeat, ut anxietatibus mordeatur cumque           haec depellere nequeat, etiam id quod maxime petebat potens esse desistat            Similiter ratiocinari de honoribus, gloria, uoluptatibus licet  Nam cum           unumquodque horum  idem quod cetera sit,           quisquis horum aliquid sine ceteris petit, ne illud quidem quod desiderat           apprehendit Quid igitur? inquam  Si qui cuncta simul cupiat adipisci, summam           quidem ille beatitudinis uelit  Sed num in his eam reperiet, quae           demonstrauimus  id quod polluentur non           posse conferre?Minime, inquam  In his igitur quae singula quaedam expetendorum           praestare ei eduntur, beatitudo nullo modo uestiganda est Fateor, inquam, et hoc nihil dici uerius potest Habes  igitur, inquit,  et formam           falsae felicitatis et causas  Deflecte nunc in aduersum mentis intuitum; ibi           enim ueram quam promisimus statim uidebis  Atqui haec, inquam, uel           caeco perspicua est eamque tu paulo ante monstrasti, dum falsae causas               aperire conaris  Nam nisi fallor ea           uera est et perfecta felicitas quae sufficientem, potentem, reuerendum,           celebrem laetumque perficiat  Atque ut me interius animaduertisse cognoscas,           quae unum horum,  quoniam idem cuncta sunt, ueraciter           praestare potest  hanc esse plenam           beatitudinem sine ambiguitate cognosco O te alumne hac opinione felicem, si quidem hoc, inquit, adieceris                 Quidnam? inquam  Essene aliquid in his mortalibus caducisque rebus           putas quod huiusmodi statum possit afferre?Minime, inquam, puto idque a te, nihil ut amplius desideretur,           ostensum est Haec igitur uel imagines ueri boni uel inperfecta quaedam bona dare           mortalibus uidentur, uerum autem atque perfectum bonum conferre non           possunt Assentior inquam  Quoniam igitur agnouisti quae uera illa sit, quae autem beatitudinem           mentiantur, nunc superest ut unde ueram hanc petere possis agnoscas Id quidem, inquam, iam dudum uehementer exspecto Sed cum, ut in Timaeo 1 Platoni, inquit, nostro  placet, in minimis quoque rebus diuinum           praesidium debeat implorari, quid nunc faciendum censes, ut illius summi           boni sedem reperire mereamur?Inuocandum, inquam, rerum omnium patrem, quo praetermisso nullum rite           fundatur exordium Recte, inquit, ac simul ita modulata est