./data/phi0914/phi00137/phi0914.phi00137.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
falcatae quoque quadrigae, quibus se perturbaturum hostium       aciem Antiochus crediderat, in suos terrorem verterunt   armatae autem in hunc maxime modum erant; cuspides circa       temonem ab iugo decem cubita exstantis velut cornua habebant, quibus, quidquid       obvium daretur,  transfigerent, et in extremis       iugis binae circa eminebant falces, altera aequata iugo, altera inferior in       terrain devexa, illa ut, quidquid ab latere obiceretur, abscideret, haec ut       prolapsos subeuntisque contingeret; item ab axibus rotarum utrimque binae eodem       modo diversae deligabantur falces   sic armatas quadrigas, quia, si in       extremo aut in medio locatae forent, per suos agendae erant, in prima acie, ut       ante dictum est   locaverat rex   quod ubi Eumenes vidit,       haud ignarus pugnae, et quam anceps esset auxilii genus, si quis pavorem magis       equis iniceret, quam iusta adoriretur pugna, Cretenses sagittarios funditoresque       et iaculatores  equitum non confertos, sed quam maxime possent dispersos       excurrere iubet et ex omnibus simul partibus tela ingerere   haec velut procella partim vulneribus missilium undique       coniectorum partim clamoribus dissonis ita consternavit equos, ut repente velut       effrenati passim incerto cursu ferrentur;        quorum impetus et levis armatura et expediti funditores et velox Cretensis       momento declinabant; et eques insequendo tumultum ac pavorem equis camelisque,       et ipsis simul consternatis, augebat clamore et ab alia circumstantium turba       multiplici adiecto   ita medio inter duas       acies campo exiguntur quadrigae; amotoque inani ludibrio, tum demum ad iustum       proelium signo utrimque dato concursum est   ceterum vana illa res verae mox cladis       causa fuit  auxilia enim subsidiaria, quae proxima locata erant, pavore et       consternatione quadrigarum territa, et ipsa in  fugam versa nudarunt omnia usque ad cataphractos equites   ad quos cum dissipatis subsidiis pervenisset       equitatus Romanus, ne primum quidem impetum [pars] eorum sustinuerunt: alii fusi       sunt, alii propter gravitatem tegumentorum armorumque oppressi sunt   totum deinde laevum cornu inclinavit, et turbatis       auxiliaribus, qui inter equitem et quos appellant phalangitas erant, usque ad       mediam aciem terror pervenit   ibi simul perturbati ordines et       impeditus intercursu suorum usus praelongarum hastarum — sarisas  Macedones vocant —, intulere signa Romanae legiones et pila in       perturbatos coniecere   ne interpositi quidem       elephanti militem Romanum deterrebant, adsuetum iam ab Africis bellis et vitare       impetum beluae et ex transverso aut pilis incessere aut, si propius subire       posset, gladio nervos incidere   iam media       acies fere omnis a fronte prostrata erat, et subsidia circumita ab tergo       caedebantur, cum in parte alia fugam suorum et prope iam ad ipsa castra clamorem       paventium accepere   namque Antiochus a dextro       cornu, cum ibi fiducia fluminis nulla subsidia cerneret praeter quattuor turmas       equitum, et eas, dum applicant se suis, ripam nudantis, impetum in eam partem       cum auxiliis et cataphracto equitatu fecit;        nec a fronte tantum instabat, sed circumito a flumine cornu iam ab latere       urgebat, donec fugati equites primum, dein proximi peditum effuso cursu ad       castra compulsi sunt   praeerat castris M Aemilius tribunus militum, M Lepidi filius;  qui post paucos annos       pontifex maximus factus est  is qua fugam cernebat suorum, cum praesidio omni       occurrit et stare primo, deinde redire in pugnam iubebat pavorem et turpem fugam       increpans;  minae exinde erant, in perniciem       suam caecos ruere, ni dicto parerent; postremo dat suis signum, ut primos       fugientium caedant, turbam insequentium ferro et vulneribus in hostem redigant             hic maior timor minorem vicit: ancipiti       coacti metu primo constiterunt; deinde et ipsi rediere in pugnam, et  Aemilius cum suo praesidio — erant autem duo milia virorum fortium —            effuse sequenti regi acriter obstitit, et       Attalus, Eumenis frater, ab dextro cornu, quo laevum hostium primo impetu       fugatum fuerat, ut ab sinistro fugam suorum et tumultum       circa castra vidit, in tempore cum ducentis equitibus advenit   Antiochus postquam et eos, quorum terga modo viderat,       repetentis pugnam et aliam et a castris et ex acie adfluentem turbam conspexit,       in fugam vertit equum   ita utroque cornu       victores Romani per acervos corporum, quos in media maxime acie cumulaverant,       ubi et robur fortissimorum virorum et arma gravitate fugam impedierant, pergunt       ad castra diripienda   equites primi omnium       Eumenis, deinde et alius equitatus toto passim campo secuntur hostem et       postremos, ut quosque adepti sunt, caedunt         ceterum fugientibus maior pestis intermixtis quadrigis elephantisque et camelis       erat et sua ipsorum turba, cum solutis ordinibus velut caeci super alios alii       ruerent et incursu beluarum obtererentur   in       castris quoque ingens et maior prope quam in acie caedes est edita: nam et       primorum fuga in castra maxime inclinavit, et huius fiducia multitudinis, qui in       praesidio erant, pertinacius pro vallo pugnarunt   retenti in portis valloque, quae se       impetu ipso capturos crediderant, Romani, postquam tandem  perruperunt, ab ira graviorem ediderunt caedem   ad quinquaginta milia peditum caesa eo die       dicuntur; equitum tria milia, mille et quadringenti capti, et quindecim cum       rectoribus elephanti   Romanorum aliquot       vulnerati sunt; ceciderunt non plus trecenti pedites, quattuor et viginti       equites et de Eumenis exercitu quinque et viginti