./data/phi0914/phi0018/phi0914.phi0018.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
PapiriusCrassus iterum L PlautiusUenox ; cuius principio anni legati ex Uolscis Fabraterni et Lucani Romam       uenerunt, orantes ut in fidem reciperentur:  si       a Samnitium armis defensi essent, se sub imperio populi Romani fideliter atque       oboedienter futuros  missi tum ab senatu legati denuntiatumque Samnitibus,            ut eorum populorum finibus uim       abstinerent; ualuitque ea legatio, non tam quia pacem uolebant Samnites quam       quia nondum parati erant ad bellum   eodem anno       Priuernas bellum initum, cuius socii Fundani, dux etiam fuit Fundanus, Uitruuius       Uaccus, uir non domi solum sed etiam Romae clarus; aedes fuere in Palatio eius,       qua Uacci prata diruto aedificio publicatoque solo appellata   aduersus hunc uastantem effuse Setinum Norbanumque et       Coranum agrum L Papirius profectus haud procul castris eius consedit   Uitruuio nec ut uallo se teneret aduersus ualidiorem hostem       sana constare mens, nec ut longius a castris dimicaret animus suppetere;            uix tota extra portam castrorum explicata       acie, fugam magis retro quam proelium aut hostem spectante milite, sine       consilio, sine audacia depugnat   ut et leui       momento nec ambigue est uictus, ita breuitate ipsa loci facilique receptu in tam       propinqua castra haud aegre militem a multa caede est tutatus;  nec fere quisquam in ipso certamine, pauci in turba fugae       extremae, cum in castra ruerent, caesi; primisque tenebris Priuernum inde       petitum agmine trepido, ut muris potius quam uallo sese tutarentur  a Priuerno       Plautius alter consul peruastatis passim agris praedaque abacta in agrum       Fundanum exercitum inducit   ingredienti fines senatus Fundanorum       occurrit; negant se pro Uitruuio sectamque eius secutis precatum uenisse sed pro       Fundano populo; quem extra culpam belli esse ipsum Uitruuium iudicasse, cum       receptaculum fugae Priuernum habuerit non patriam [Fundanos]   Priuerni igitur hostes populi Romani quaerendos       persequendosque esse, qui simul a Fundanis ac Romanis utriusque patriae       immemores defecerint: Fundis pacem esse et animos Romanos et gratam memoriam       acceptae ciuitatis   orare se consulem ut       bellum ab innoxio populo abstineat; agros, urbem, corpora ipsorum coniugumque ac       liberorum suorum in potestate populi Romani esse futuraque   conlaudatis Fundanis consul litterisque Romam missis in       officio Fundanos esse ad Priuernum flexit iter  prius animaduersum in eos qui       capita coniurationis fuerant a consule scribit Claudius:  ad trecentos quinquaginta ex coniuratis uinctos Romam       missos eamque deditionem ab senatu non acceptam, quod egentium atque humilium       poena defungi uelle Fundanum populum censuerint