./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
forte Galbianae legioni in adversa fronte valli opus cesserat, et visi procul sociorum equites vanam formidinem ut hostes fecere  rapiuntur arma metu proditionis  ira militum in Tampium Flavianum incubuit, nullo criminis argumento, sed iam pridem invisus turbine quodam ad exitium poscebatur: propinquum Vitellii, proditorem Othonis, interceptorem donativi clamitabant  nec defensioni locus, quamquam supplicis manus tenderet, humi plerumque stratus, lacera veste, pectus atque ora singultu quatiens  id ipsum apud infensos incitamentum erat, tamquam nimius pavor conscientiam argueret  obturbabatur militum vocibus Aponius, cum loqui coeptaret; fremitu et clamore ceteros aspernantur  uni Antonio apertae militum aures; namque et facundia aderat mulcendique vulgum artes et auctoritas  ubi crudescere seditio et a conviciis ac probris ad tela et manus transibant, inici catenas Flaviano iubet  sensit ludibrium miles, disiectisque qui tribunal tuebantur extrema vis parabatur  opposuit sinum Antonius stricto ferro, aut militum se manibus aut suis moriturum obtestans, ut quemque notum et aliquo militari decore insignem aspexerat, ad ferendam opem nomine ciens  mox conversus ad signa et bellorum deos, hostium potius exercitibus illum furorem, illam discordiam inicerent orabat, donec fatisceret seditio et extremo iam die sua quisque in tentoria dilaberentur  profectus eadem nocte Flavianus obviis Vespasiani litteris discrimini exemptus est