./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
atque illum supremas iam curas animo volutantem repens tumultus avertit, nuntiata consternatione ac licentia militum; namque abeuntibus exitium minitabantur, atrocissima in Verginium vi, quem clausa domo obsidebant  increpitis seditionis auctoribus regressus vacavit abeuntium adloquiis, donec omnes inviolati digrederentur  vesperascente die sitim haustu gelidae aquae sedavit  tum adlatis pugionibus duobus, cum utrumque pertemptasset, alterum capiti subdidit  et explorato iam profectos amicos, noctem quietam, utque adfirmatur, non  insomnem egit: luce prima in ferrum pectore incubuit  ad gemitum morientis ingressi liberti servique et Plotius Firmus praetorii praefectus unum vulnus invenere  funus maturatum; ambitiosis id precibus petierat ne amputaretur caput ludibrio futurum  tulere corpus praetoriae cohortes cum laudibus et lacrimis, vulnus manusque eius exosculantes  quidam militum iuxta rogum interfecere se, non noxa neque ob metum, sed aemulatione decoris et caritate principis  ac postea promisce Bedriaci, Placentiae aliisque in castris celebratum id genus mortis  Othoni sepulchrum extructum est modicum et mansurum  hunc vitae finem habuit septimo et tricensimo aetatis anno