./data/phi0914/phi00124/phi0914.phi00124.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
eam rem ad       consilium <cum> rettulisset Fabius, aliis pro transfuga uerberandus       necandusque uideri ancipitis animi communis hostis, qui post Cannensem cladem,       tamquam cum fortuna fidem stare oporteret, ad Hannibalem descisset traxissetque       ad defectionem Arpos;  tum, quia res Romana       contra spem uotaque eius uelut resurgere ab stirpibus uideatur, nouam referre       proditionem proditis polliceatur, aliunde ipse stet semper, aliunde sentiat,       infidus socius, uanus hostis; id ad Faleriorum Pyrrhique proditorem tertium       transfugis documentum esset   contra ea consulis pater Fabius temporum oblitos homines in       medio ardore belli tamquam in pace libera de quoque arbitria agere aiebat;            qui, cum illud potius agendum atque       cogitandum sit si quo modo fieri possit ne qui socii a populo Romano desciscant,       id non cogitent, documentum autem dicant statui oportere si quis resipiscat et       antiquam societatem respiciat   quod si abire       ab Romanis liceat, redire ad eos non liceat, cui dubium esse quin breui deserta       ab sociis Romana res foederibus Punicis omnia in Italia iuncta uisura sit?            se tamen non eum esse qui Altinio fidei       quicquam censeat habendum; sed mediam secuturum consilii uiam   neque eum pro hoste neque pro socio in praesentia habitum       libera custodia haud procul a castris placere in aliqua fida ciuitate [eum]       seruari per belli tempus; perpetrato bello tum consultandum utrum prior defectio       plus merita sit poenae an hic reditus ueniae   Fabio adsensum est Calenisque legatis       traditus et ipse et comites; et auri satis magnum pondus quod secum tum       attulerat ei seruari iussum   Calibus eum       interdiu solutum custodes sequebantur, nocte clausum adseruabant  Arpis domi       primum desiderari quaerique est coeptus;  dein       fama per totam urbem uolgata tumultum, ut principe amisso, fecit, metuque rerum       nouarum extemplo nuntii missi   quibus       nequaquam offensus Poenus, quia et ipsum ut ambiguae fidei uirum suspectum iam       pridem habebat et causam nactus erat tam ditis hominis bona possidendi       uendendique;  ceterum, ut irae magis quam       auaritiae datum crederent homines, crudelitatem quoque auiditati addidit       coniugemque eius ac liberos in castra accitos,  quaestione prius habita primum de fuga Altini, dein quantum auri argentique       domi relictum esset, satis cognitis omnibus uiuos combussit