./data/phi0478/phi003/phi0478.phi003.perseus-lat2.xml
Q. Tullius Cicero
ego autem tibi hoc confirmo, esse neminem, nisi aliqua   necessitudine competitorum alicui tuorum sit adiunctus, a quo non facile si contenderis   impetrare possis ut suo beneficio promereatur se ut ames et sibi ut debeas, modo ut   intellegat te magni aestimare ex animo agere, bene se ponere, fore ex eo non brevem et   suifragatoriam sed firmam et perpetuam amicitiam  nemo erit, mihi crede, in quo modo aliquid sit, qui hoc tempus sibi oblatum   amicitiae tecum constituendae praetermittat, praesertim cum tibi hoc casus adferat ut ii   tecum petant quorum amicitia aut contemnenda aut fugienda sit, et qui hoc quod ego te hortor   non modo adsequi sed ne incipere quidem possint  nam qui incipiat Antonius homines adiungere atque invitare ad   amicitiam quos per se suo nomine appellare non possit? mihi quidem nihil stultius   videtur quam existimare esse eum studiosum tui quem non noris  eximiam quandam   gloriam et dignitatem ac rerum gestarum magnitudinem esse oportet in eo quem homines ignoti   nullis suifragantibus honore adficiant; ut quidem homo nequam, iners, sine officio, sine   ingenio, cum infamia, nullis amicis hominem plurimorum studio  atque omnium bona   existimatione munitum praecurrat, sine magna culpa neglegentiae fleri non potest