./data/phi0914/phi00145/phi0914.phi00145.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Octavi Samothracam est adpulsa  is quoque				praesenti admoto terrore modo minis, modo spe perlicere, ut se traderet, cum conaretur, adiuvit in hoc eum res seu casu contracta seu				consilio  L Atilius, inlustris adulescens, cum in contione				esse populum Samothracum animum advertisset, a magistratibus petiit, ut sibi paucis				adloquendi populi potestatem facerent   permisso				‘utrum nos, hospites Samothraces, vere accepimus an falso sacram hanc insulam et				augusti totam atque inviolati soli esse? ’ cum creditae sanctitati  adsentirentur omnes, ‘cur igitur’ inquit ‘polluit eam				homicida, sanguine regis Eumenis violavit? et, cum omnis praefatio sacrorum eos, quibus non sint purae manus, sacris arceat,				vos penetralia vestra contaminari cruento latronis corpore sinetis? ’ nobilis fama erat apud omnes Graeciae civitates Eumenis				regis per Euandrum Delphis prope perpetrata caedes   itaque, praeterquam quod in potestate Romanorum sese insulamque totam et templum				cernebant esse, ne inmerito quidem ea sibi exprobrari rati, Theondan, qui summus				magistratus apud eos erat — regem ipsi appellant —, ad Persea mittunt, qui nuntiaret				argui caedis Euandrum Cretensem;  esse autem				iudicia apud sese more maiorum conparata de iis, qui incestas manus intulisse intra				terminos sacratos templi dicantur;  si confideret				Euander innoxium se rei capitalis argui, veniret ad causam dicendam, si committere				se iudicio non auderet, liberaret religione templum ac sibimet ipse consuleret 					Perseus				sevocato Euandro iudicium subeundi nullo pacto auctor esse: nec causa nec gratia parem fore  suberat et ille metus, ne				damnatus auctorem se nefandi facinoris protraheret   reliqui quid esse, nisi ut fortiter moriatur? nihil palam abnuere Euander; sed				cum veneno se malle mori quam ferro dixisset, occulte fugam parabat  quod cum				renuntiatum regi esset, metuens, ne tamquam a se subtracto poenae reo iram				Samothracum in se converteret, interfici Euandrum iussit   qua perpetrata temere caede subiit extemplo animum, in se nimirum				receptam labem, quae Euandri fuisset; ab illo Delphis volneratum Eumenen, ab se				Samothracae Euandrum occisum, ita duo sanctissima in terris templa se uno auctore				sanguine humano violata   huius rei crimen				corrupto pecunia Theonda avertit, ut renuntiaret populo Euandrum sibi ipsum mortem				conscisse  				ceterum tanto facinore in unicum relictum amicum admisso, per tot casus expertum				proditumque, quia non prodiderat, omnium ab se abalienavit animos   pro se quisque				transire ad Romanos; fugaeque consilium capere solum prope  relictum coegerunt; Oroandemque Cretensem, cui nota				Threciae ora erat, quia mercaturas in ea regione fecerat, appellat, ut se sublatum					in lembum ad Cotym deveheret  Demetrium est portus in promunturio quodam Samothracae; ibi lembus				stabat  sub occasum solis deferuntur, quae ad usum necessaria erant, defertur et				pecunia, quanta clam deferri poterat   rex ipse				nocte media cum tribus consciis fugae per posticum aedium in				propincum cubiculo hortum atque inde, maceriam aegre transgressus, ad mare pervenit 					Oroandes tantum moratus, dum pecunia deferretur, primis tenebris solverat navem ac per				altum Cretam petebat   postquam in portu navis non				inventa est, vagatus Perseus aliquamdiu in litore, postremo timens lucem iam				adpropinquantem, in hospitium redire non ausus in latere templi prope angulum				obscurum delituit   pueri regii apud Macedonas vocabantur principum liberi						ad ministerium electi regis  ea				cohors persecuta regem fugientem ne tum quidem abscedebat, donec iussu Cn Octavi pronuntiatum est per praeconem,  regios pueros Macedonasque alios, qui Samothracae essent,				si transirent ad Romanos, incolumitatem libertatemque et sua omnia servaturos, quae aut secum haberent aut in Macedonia reliquissent 					 ad hanc vocem transitio omnium facta est,				nominaque dabant ad C Postumium tribunum militum  liberos quoque parvos				regios Ion Thessalonicensis Octavio tradidit, nec quisquam praeter Philippum,				maximum natu ex filiis, cum rege relictus   tum				sese filiumque Octavio tradidit, fortunam deosque, quorum in				templo erat, nulla ope supplicem iuvantis accusans   in praetoriam navem inponi iussus, eodem et pecunia, quae superfuit, delata est,				extemploque classis Amphipolim repetiit   inde Octavius regem in castra ad consulem				misit praemissis litteris, ut in potestate eum esse et adduci sciret