./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
equidem ante quam tuas       legi litteras, †in† hominem ire cupiebam, non me hercule ut       differrem cum eo vadimonium (nam mira sum alacritate ad litigandum), sed videbatur mihi,       si quid esset in eo populare quod plebeius factus esset, id amissurus    quid enim? ad plebem transisti ut Tigranem ires salutatum? narra mihi, reges Armenii patricios resalutare non solent?quid quaeris? acueram me ad exagitandam hanc eius       legationem  quam si ille contemnit, et si, ut scribis, bilem id commovet et       latoribus et auspicibus legis curiatae, spectaculum egregium  hercule verum ut loquamur, subcontumeliose tractatur noster Publius, primum qui, cum domi Caesaris quondam unus vir       fuerit, nunc ne in viginti quidem esse potuerit; deinde alia legatio dicta erat, alia       data est  illa opima ad exigendas pecunias Druso, ut opinor, Pisaurensi an epuloni Vatinio reservatur; haec  ieiuna       tabellari legatio datur ei cuius tribunatus ad istorum tempora reservatur  incende hominem, amabo te, quod potes  una spes est salutis istorum inter       istos dissensio; cuius ego quaedam initia sensi ex Curione  iam       vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit; Megabocchus et       haec sanguinaria iuventus inimicissima est  accedat vero, accedat etiam ista       rixa auguratus  spero me praeclaras de istis rebus epistulas ad te saepe       missurum