./data/phi0914/phi00121/phi0914.phi00121.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
missus Hannibal in       Hispaniam primo statim adventu omnem exercitum in se convertit; Hamilcarem iuvenem redditum sibi veteres  milites       credere; eundem vigorem in vultuvoitu vimque  in oculis, habitum oris lineamentaque intueri  dein       brevi effecit ut pater in se minimum momentum  ad favorem conciliandum esset;  nunquam       ingenium idem ad res diversissimas, parendum atque imperandum, habilius fuit            itaque haud facile discerneres utrum imperatori an exercitui       carior esset;  neque Hasdrubal alium quemquam       praeficere malle, ubi quid fortiter ac strenue agendum esset, neque milites alio       duce plus confidere aut audere  plurimum audaciae ad pericula capessenda, plurimum consilii inter       ipsa pericula erat; nullo labore aut corpus fatigari aut animus vinci poterat;            caloris ac frigoris patientia par; cibi       potionisque desiderio naturali non voluptate  modus finitus; vigiliarum somnique nec die nec nocte discriminata       tempora; id quod gerendis rebus superesset quieti datum;  ea neque molli strato neque silentio accersita; multi       saepe militari sagulo opertum humi iacentem inter custodias stationesque militum       conspexerunt  vestitus nihil inter aequales excellens; arma atque equi       conspiciebantur  equitum peditumque idem longe primus erat; princeps       in proelium ibat, ultimus conserto proelio excedebat  has tantas viri virtutes ingentia vitia aequabant: inhumana       crudelitas perfidia plus quam Punica, nihil veri nihil sancti, nullus deum metus       nullum ius iurandum nulla religio  cum hac indole virtutum atque vitiorum  triennio sub       Hasdrubale imperatore meruit nulla  re quae agenda videndaque magno futuro       duci esset praetermissa