./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Mucius, adulescens nobilis, cui indignum videbatur       populum  Romanum servientem cum sub regibus esset nullo  bello       nec ab hostibus ullis obsessum esse, liberum        eundem populum ab iisdem Etruscis obsideri quorum saepe exercitus       fuderit,—itaque magno audacique aliquo facinore eam indignitatem vindicandam       ratus, primo sua sponte penetrare in hostium castra constituit;  dein metuens ne, si consulum iniussu et ignaris omnibus       iret, forte deprehensus a custodibus Romanis retraheretur ut transfuga, fortuna       tum urbis crimen adfirmante, senatum adit  transire Tiberim,  inquit,  patres, et intrare, si           possim, castra hostium volo, non praedo nec populationum in vicem ultor:           maius, si di iuvant, in animo est facinus  adprobant patres  abdito intra vestem ferro proficiscitur            ubi eo venit, in confertissima turba prope regium tribunal constitit            ibi cum stipendium militibus forte daretur, et scriba cum rege sedens       pari fere ornatu multa ageret eumque milites  volgo adirent, timens sciscitari uter Porsinna esset, ne ignorando regem       semet ipse aperiret quis esset, quo temere traxit fortuna facinus, scribam pro       rege obtruncat  vadentem inde, qua per trepidam turbam cruento mucrone sibi ipse       fecerat viam, cum concursu ad clamorem facto conprehensum regii satellites       retraxissent, ante tribunal regis destitutus, tum  quoque inter       tantas fortunae minas metuendus magis  quam metuens, Romanus sum,  inquit,  civis;  C  Mucium vocant  hostis hostem occidere           volui, nec ad mortem minus animi est quam fuit ad caedem: et facere et pati           fortia Romanum est  nec unus in te ego hos animos gessi; longus post me ordo est idem           petentium decus  proinde in hoc discrimen, si iuvat, accingere,           ut in singulas horas capite dimices tuo, ferrum hostemque in vestibulo           habeas regiae  hoc tibi iuventus Romana indicimus bellum  nullam           aciem, nullum proelium timueris; uni tibi et cum singulis res erit  cum rex simul ira infensus periculoque conterritus circumdari ignes       minitabundus iuberet nisi expromeret propere quas insidiarum sibi minas per       ambages iaceret, en tibi,  inquit, ut sentias quam vile corpus sit           iis qui magnam gloriam vident, dextramque accenso ad sacrificium       foculo inicit  quam cum velut alienato ab sensu torreret animo, prope       attonitus miraculo rex cum ab sede sua prosiluisset amoverique ab altaribus       iuvenem iussisset, tu vero abi,  inquit,  in te magis quam in me hostilia           ausus  iuberem macte virtute esse, si pro mea patria ista virtus           staret; nunc iure belli liberum te intactum inviolatumque hinc dimitto  tunc Mucius quasi remunerans meritum quando quidem,  inquit,  est apud te virtuti honos,           ut            beneficio tuleris a me quod minis nequisti: trecenti coniuravimus principes           iuventutis Romanae, ut in te hac via grassaremur  mea prima sors fuit; ceteri, ut cuiusque  ceciderit primi, quoad te opportunum fortuna dederit, suo quisque           tempore aderunt