./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
[cui] cum pater ” satin salve? “ et       quaenam ea maestitia esset interrogaret eum,” de lucro tibi “inquit” vivere            me scito  iam non occultis a fratre petimur insidiis; nocte cum armatis       domum ad interficiendum me venit, clausisque foribus parietum praesidio me a       furore eius sum tutatus   “ cum pavorem mixtum       admiratione patri iniecisset, ” atqui si aures praebere potes “  inquit,” manifestam rem teneas faciam  “enimvero se       Philippus dicere auditurum, vocarique extemplo Demetrium iussit, et seniores       amicos duos, expertes iuvenalium inter fratres certaminum, infrequentes iam in       regia, Lysimachum et Onomastum, accersit, quos in consilio haberet   dum veniunt amici, solus filio procul stante multa       secum animo volutans inambulavit   postquam       venisse eos nuntiatum est, secessit in partem interiorem cum duobus amicis,       totidem custodibus corporis; filiis, ut ternos inermes secum introducerent,       permisit   ibi cum consedisset, ” sedeo“       inquit” miserrimus pater, iudex inter duos filios, accusatorem parricidii et       reum, aut conficti aut admissi criminis labem apud meos inventurus   iam pridem quidem hanc procellam inminentem timebam,       cum vultus inter vos minime fraternos cernerem, cum voces quasdam exaudirem             sed interdum spes animum subibat       deflagrare iras vestras, purgari suspiciones posse: etiam hostes armis positis       foedus icisse et privatas multorum simultates finitas;  subituram vobis aliquando       germanitatis memoriam,  puerilis quondam simplicitatis consuetudinisque inter vos, meorum       denique praeceptorum, quae, vereor, ne vana surdis auribus cecinerim   quotiens ego audientibus vobis detestatus exempla       discordiarum fraternarum horrendos eventus eorum rettuli, quibus se stirpemque       suam,  domos, regna funditus evertissent!       meliora quoque exempla parte altera posui, sociabilem consortionem inter binos       Lacedaemoniorum reges, salutarem per multa saecula ipsis patriaeque;  eandem civitatem, postquam mos sibi cuique rapiendi       tyrannidem exortus sit, eversam;  iam hos       Eumenem Attalumque fratres, a tam exiguis rebus, prope ut puderet regii nominis,       mihi, Antiocho, cuilibet regum huius aetatis nulla re magis quam fraterna       unanimitate regnum aequasse   ne Romanis quidem exemplis abstinui,       quae aut visa aut audita habebam, T  et L Quinctiorum , qui bellum mecum gesserunt, P  et L Scipionum , qui  Antiochum devicerunt, patris patruique eorum, quorum perpetuam vitae       concordiam mors quoque miscuit   neque vos       illorum scelus similisque sceleri eventus deterrere a vaecordi discordia potuit,       neque horum bona mens, bona fortuna ad sanitatem flectere   vivo et spirante me hereditatem meam ambo et spe et       cupiditate inproba crevistis   eo usque me       vivere vultis, donec alterius vestrum superstes haud ambiguum regem alterum mea       morte faciam  nec fratrem nec patrem potestis pati; nihil cari, nihil sancti       est; in omnium vicem regni unius insatiabilis amor successit   agite, conscelerate aures paternas, decernite       criminibus, mox ferro decreturi; dicite palam, quidquid aut veri potestis aut       libet comminisci;  reseratae aures sunt, quae       posthac secretis alterius ab altero criminibus claudentur  “ haec furens ira cum       dixisset, lacrimae omnibus obortae et diu maestum silentium tenuit