./data/phi0914/phi0014/phi0914.phi0014.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Cornelius unus Romae relictus  tres tribuni, postquam nullo loco castra       Uolscorum esse nec commissuros se proelio apparuit, tripertito ad deuastandos       fines discessere   Ualerius Antium petit, Cornelius       Ecetras; quacumque incessere, late populati sunt tecta agrosque, ut distinerent       Uolscos; Fabius, quod maxime petebatur, ad Anxur oppugnandum sine ulla       populatione accessit   Anxur fuit, quae nunc       Tarracinae sunt, urbs prona in paludes  ab ea parte Fabius oppugnationem       ostendit;  circummissae quattuor cohortes cum           C SeruilioAhala cum imminentem urbi collem cepissent, ex loco altiore, qua nullum       erat praesidium, ingenti clamore ac tumultu moenia inuasere   ad quem tumultum obstupefacti qui aduersus Fabium urbem       infimam tuebantur locum dedere scalas admouendi, plenaque hostium cuncta erant,       et immitis diu caedes pariter fugientium ac resistentium, armatorum atque       inermium fuit   cogebantur itaque uicti, quia       cedentibus spei nihil erat, pugnam inire, cum pronuntiatum repente ne quis       praeter armatos uiolaretur, reliquam omnem multitudinem uoluntariam exuit armis,       quorum ad duo milia et quingenti uiui capiuntur   a cetera praeda Fabius militem abstinuit,        donec collegae uenirent, ab illis quoque exercitibus captum Anxur dictitans       esse, qui ceteros Uolscos a praesidio eius loci auertissent   qui ubi uenerunt, oppidum uetere fortuna opulentum tres       exercitus diripuere; eaque primum benignitas imperatorum plebem patribus       conciliauit   additum deinde omnium maxime       tempestiuo principum in multitudinem munere, ut ante mentionem ullam plebis       tribunorumue decerneret senatus, ut stipendium miles de publico acciperet, cum       ante id tempus de suo quisque functus eo munere esset