./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
inde ad negotia urbana animum       convertit; quorum erat primum ut Iovis templum in monte Tarpeio monumentum regni       sui nominisque relinqueret: Tarquinios reges ambos patrem vovisse, filium       perfecisse  et ut libera a ceteris religionibus area esset tota Iovis templique       eius quod inaedificaretur, exaugurare fana sacellaque statuit, quae aliquot ibi,       a Tatio rege primum in ipso discrimine adversus Romulum pugnae vota, consecrata       inaugurataque postea fuerant  inter principia condendi huius operis movisse numen ad indicandam       tanti imperii molem traditur deos  nam cum omnium sacellorum       exaugurationes admitterent aves, in Termini fano non addixere;  idque omen auguriumque ita acceptum est, non motam Termini       sedem unumque eum deorum non evocatum sacratis sibi finibus firma stabiliaque       cuncta portendere  hoc perpetuitatis auspicio accepto secutum aliud magnitudinem imperii       portendens prodigium est: caput humanum integra facie aperientibus fundamenta       templi dicitur apparuisse  quae visa species haud per ambages arcem eam imperii caputque rerum       fore portendebat, idque ita cecinere vates, quique in urbe  erant       quosque ad eam rem consultandam ex Etruria  acciverant            augebatur ad impensas regis animus  itaque Pometinae  manubiae, quae perducendo ad culmen operi destinatae erant, vix in       fundamenta suppeditavere  eo magis Fabio, praeterquam quod antiquior est, crediderim       quadraginta ea sola talenta fuisse,  quam       Pisoni, qui quadraginta milia pondo argenti seposita in eam rem scribit, summam            pecuniae neque ex unius tum urbis praeda sperandam et nullius ne horum       quidem  operum fundamenta non exsuperaturam