./data/phi0914/phi00141/phi0914.phi00141.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
“difficilem orationem Callicrates et mihi et omnibus, qui ab eo       dissentimus, fecit:  agendo enim Romanae       societatis causam ipse temptarique et oppugnari dicendo, quam nemo neque temptat       neque oppugnat, effecit, ut, qui ab se dissentiret, adversus Romanos dicere       videretur   ac primum omnium, tamquam non hic       nobiscum fuisset, sed aut ex curia populi Romani veniret aut regum arcanis       interesset, omnia scit et nuntiat, quae occulte facta sunt   divinat etiam, quae futura fuerint, si Philippus       vixisset, quid ita Perseus regni heres sit, quid parent Macedones, quid cogitent       Romani   nos autem, qui nec ob quam causam nec       quem ad modum perierit Demetrius scimus, nec, quid Philippus, si vixisset,       facturus fuerit, ad haec, quae palam geruntur,  consilia nostra accommodareaccomodare oportet  ac scimus Persea regno accepto  regem a populo Romano appellatum; audimus legatos Romanos venisse ad       regem et eos benigne exceptos   haec omnia       pacis equidem signa esse iudico, non belli, nec Romanos offendi posse, si, ut       bellum gerentes eos secuti sumus, nunc quoque pacis auctores sequamur  cur       quidem nos inexpiabile omnium soli bellum adversus regnum Macedonum geramus, non       video   opportuni propinquitate ipsa Macedoniae       sumus? an infirmissimi omnium, tamquam, quos nuper subegit, Dolopes? immo contra       ea vel viribus nostris, deum benignitate, vel regionis intervallo tuti             sed simus aeque subiecti ac Thessali       Aetolique: nihilo plus fidei auctoritatisque habemus adversus Romanos, qui       semper socii atque amici fuimus, quam Aetoli, qui paulo ante hostes fuerunt?            quod Aetolis, quod Thessalis, quod       Epirotis, omni denique Graeciae cum Macedonibus iuris est, idem et nobis sit        cur exsecrabilis ista nobis solis velut dissertio iuris humani est?  fecerit aliquid Philippus,  cur       adversus eum armatum et bellum gerentem hoc decerneremus; quid Perseus, novus       rex, omnis iniuriae insons, suo beneficio paternas simultates oblitterans,       meruit, cur soli omnium hostes ei simus?        quamquam et illud dicere poteram, tanta priorum Macedoniae regum merita erga nos       fuisse, ut Philippi unius iniurias, si quae forte fuerunt, utique post mortem        cum classis Romana Cenchreis staret,        consul cum exercitu Elatiae esset, triduum nos in concilio fuisse consultantis,       utrum Romanos an Philippum sequeremur   nihil       metus praesens ab Romanis sententias nostras inclinarit; fuit certe tamen       aliquid, quod tam longam deliberationem faceret  [id quod] erat vetusta       coniunctio cum Macedonibus, vetera et magna in nos regum merita   valeant et nunc eadem illa, non ut       praecipue amici, sed ne praecipue inimici simus  ne id, quod non agitur,       Callicrates, simulaverimus agi; nemo novae societatis aut novi foederis, quo nos       temere inligemus, conscribendi est  auctor,  sed commercium tantum iuris       praebendi repetendique sit, ne interdictione finium nostrorum nostros quoque et nos regno arceamus, ne servis nostris       aliquo fugere liceat   quid hoc adversus       Romana foedera est? quid rem parvam et apertam magnam et suspectam facimus?            quid vanos tumultus ciemus? quid ut ipsi       locum adsentandi Romanis habeamus, suspectos alios invisosque efficimus? si       bellum erit, ne Perseus quidem dubitat, quin Romanos secuturi simus  in pace,       etiam si non finiuntur odia, intermittantur         ” cum idem huic orationi, qui litteris regis adsensi erant, adsentirentur,       indignatione principum, quod quam rem ne legatione quidem dignam iudicasset       Perseus, litteris paucorum versuum impetraret, decretum differtur   legati deinde postea missi ab rege, cum Megalopoli       concilium esset, dataque opera est ab iis, qui offensionem apud Romanos       timebant, ne admitterentur