./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Aemilius et Opiter Verginius consulatum       ineunt; Vopiscum Iulium pro Verginio in quibusdam annalibus consulem invenio            hoc anno—quoscumque consules habuit—rei ad populum Furius et       Manlius  circumeunt sordidati non plebem magis quam iuniores patrum  suadent , monent, honoribus et administratione rei publicae       abstineant; consulares vero fasces, praetextam curulemque sellam nihil aliud       quam pompam funeris putent; claris insignibus velut infulis velatos ad mortem       destinari  quod si consulatus tanta dulcedo sit, iam nunc ita in animum inducant       consulatum captum et oppressum ab tribunicia potestate esse; consuli, velut       apparitori tribunicio,  omnia ad nutum imperiumque tribuni agenda       esse;  si se commoverit,  si       respexerit patres, si aliud quam plebem esse in re publica crediderit, exsilium       Cn  Marci, Meneni damnationem et mortem sibi proponat  ante oculos  his accensi vocibus patres consilia  inde non publica, sed in privato seductaque a plurium conscientia       habuere  ubi cum id modo constaret, iure an iniuria eripiendos esse       reos, atrocissima quaeque maxime placebat sententia, nec auctor quamvis audaci       facinori deerat  igitur iudicii die, cum plebs in foro erecta exspectatione staret,       mirari primo quod non descenderet tribunus; dein, cum iam mora suspectior       fieret, deterritum a primoribus credere et desertam ac proditam causam publicam       queri;  tandem qui obversati vestibulo tribuni       fuerant nuntiant domi mortuum esse inventum  quod ubi in totam       contionem pertulit rumor, sicut acies funditur duce occiso, ita dilapsi passim       alii alio  praecipuus pavor tribunos invaserat, quam nihil auxilii       sacratae leges haberent morte collegae monitos  nec patres satis moderate ferre laetitiam; adeoque neminem noxiae       paenitebat ut etiam insontes fecisse videri vellent, palamque ferretur malo       domandam tribuniciam potestatem