./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
ducemque terruit dira quies: nam Quintilium Varum sanguine oblitum et paludibus emersum cernere et audire visus est velut vocantem, non tamen obsecutus et manum intendentis reppulisse  coepta luce missae in latera legiones, metu an contumacia, locum deseruere, capto propere campo umentia ultra  neque tamen Arminius quamquam libero incursu statim prorupit: sed ut haesere caeno fossisque impedimenta, turbati circum milites, incertus signorum ordo, utque tali in tempore sibi quisque properus et lentae adversum imperia aures, inrumpere Germanos iubet, clamitans 'en Varus eodemque iterum fato vinctae legiones!' simul haec et cum delectis scindit agmen equisque maxime vulnera ingerit  illi sanguine suo et lubrico paludum lapsantes excussis rectoribus disicere obvios, proterere iacentis  plurimus circa aquilas labor, quae neque ferri adversum ingruentia  tela neque figi limosa humo poterant  Caecina dum sustentat aciem, suffosso equo delapsus circumveniebatur, ni prima legio sese opposuisset  iuvit hostium aviditas, omissa caede praedam sectantium, enisaeque legiones vesperascente die in aperta et solida  neque is miseriarum finis  struendum vallum, petendus agger, amissa magna ex parte per quae egeritur humus aut exciditur caespes; non tentoria manipulis, non fomenta sauciis; infectos caeno aut cruore cibos dividentes funestas tenebras et tot hominum milibus unum iam reliquum diem lamentabantur