./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
AemiliusLepidus pontifex maximus et M FulviusNobilior , qui ex Aetolis triumphaverat         inter hos viros nobiles inimicitiae erant, saepe multis et in senatu et ad       populum atrocibus celebratae certaminibus         comitiis confectis, ut traditum antiquitus est, censores in Campo ad aram Martis       sellis curulibus consederunt; quo repente principes senatorum cum agmine       venerunt civitatis, inter quos Q CaeciliusMetellus verba fecit:  “Non obliti sumus, censores, vos       paulo ante ab universo populo Romano moribus nostris praepositos  esse  et nos a vobis et admoneri et regi, non vos a nobis debere;            indicandum tamen est, quid omnes bonos in       vobis aut obfendat aut certe mutatum malint         singulos cum intuemur, M Aemili , M Fulvi , neminem hodie in civitate habemus, quem, si revocemur in       suffragium, velimus vobis praelatum esse;  ambo       cum simul adspicimus, non possumus non vereri, ne male comparati sitis, nec       tantum rei publicae prosit, quod omnibus nobis egregie placetis, quam, quod       alter alteri displicetis, noceat   inimicitias       per annos multos vobis ipsis graves et atroces geritis, quae periculum est ne ex       hac die nobis et rei publicae quam vobis graviores fiant   de quibus causis hoc timeamus, multa subcurrunt, quae       dicerentur, nisi forte inplacabiles fueritis  inplicaverint animos       vestros   has ut hodie, ut in isto templo       finiatis simultates, quaesumus vos universi, et quos coniunxit suffragiis suis       populus Romanus, hos etiam reconciliatione gratiae coniungi a nobis sinatis;            uno animo, uno consilio legatis senatum,       equites recenseatis, agatis censum, lustrum condatis;  quod in omnibus fere precationibus       nuncupabitis verbis “ut ea res mihi collegaeque meo bene et feliciter eveniat, ”       id ita ut vere, ut ex animo velitis evenire  efficiatisque, ut, quod deos precati eritis, id vos velle etiam homines       credamus  T Tatius et Romulus, in cuius urbis medio foro acie hostes concurrerant, ibi       concordes regnarunt   non modo simultates, sed       bella quoque finiuntur; ex infestis hostibus plerumque socii fideles, interdum       etiam cives fiunt   Albani diruta Alba Romam       traducti sunt; Latini, Sabini in civitatem accepti  vulgatum illud, quia verum       erat, in proverbium venit, amicitias inmortales, mortales inimicitias debere esse         “fremitus ortus cum adsensu, deinde universorum voces idem petentium confusae in       unum orationem interpellarunt   inde Aemilius       questus cum alia, tum bis a M Fulvio se certo consulatu deiectum; Fulvius contra queri se ab eo semper       lacessitum et in probrum suum sponsionem factam; tamen ambo significare, si       alter vellet, se in potestate tot principum civitatis futuros   omnibus instantibus qui aderant dextras fidemque       dedere mittere vere ac finire odium  deinde conlaudantibus cunctis deducti sunt       in Capitolium; et cura super tali re principum et facilitas censorum egregie       comprobata ab senatu et laudata est   censoribus deinde postulantibus, ut       pecuniae summa sibi, qua in opera publica uterentur, adtribueretur, vectigal annuum decretum est