./data/phi0914/phi0014/phi0914.phi0014.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
se ad causam cognoscendam consedisse, qua cognita habiturum       fuisse Maelium similem causae fortunam; uim parantem ne iudicio se committeret,       ui coercitum esse   nec cum eo tamquam cum ciue       agendum fuisse, qui natus in libero populo inter iura legesque, ex qua urbe       reges exactos sciret eodemque anno sororis filios regis et liberos consulis,       liberatoris patriae, propter pactionem indicatam recipiendorum in urbem regum a       patre securi esse percussos,  ex qua Collatinum       Tarquinium consulem nominis odio abdicare se magistratu atque exsulare iussum,       in qua de Sp Cassio post aliquot annos propter consilia inita de regno supplicium       sumptum, in qua nuper decemuiros bonis, exsilio, capite multatos ob superbiam       regiam, in ea Sp Maelius spem regni conceperit   et quis       homo? quamquam nullam nobilitatem, nullos honores, nulla merita cuiquam ad       dominationem pandere uiam; sed tamen Claudios, Cassios consulatibus,       decemuiratibus, suis maiorumque honoribus, splendore familiarum sustulisse       animos quo nefas fuerit: Sp Maelium , cui tribunatus plebis magis optandus quam sperandus fuerit,       frumentarium diuitem †bilibris† farris sperasse libertatem se ciuium suorum       emisse, ciboque obiciendo ratum uictorem finitimorum omnium populum in       seruitutem perlici posse,  ut quem senatorem       concoquere ciuitas uix posset regem ferret, Romuli conditoris, ab dis orti,       recepti ad deos, insignia atque imperium habentem  non pro scelere id magis quam       pro monstro habendum, nec satis esse sanguine eius expiatum,  nisi tecta parietesque intra quae tantum amentiae conceptum       esset dissiparentur bonaque contacta pretiis regni mercandi publicarentur        iubere itaque quaestores uendere ea bona atque in publicum redigere