./data/phi0914/phi00144/phi0914.phi00144.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
gratiae ab senatu actae muneraque missa,       torquis aureus duo pondo et paterae aureae quattuor pondo, equus phaleratus       armaque equestria   secundum Gallos Pamphylii       legati coronam auream ex viginti milibus Philippeorum factam in curiam       intulerunt, petentibusque iis, ut id donum in cella Iovis optimi maximi ponere       et sacrificare in Capitolio liceret, permissum        benigneque amicitiam renovare volentibus legatis responsum et binum milium aeris       singulis missum munus   tum ab rege Prusia et       paulo post ab Rhodiis de eadem re longe aliter       disserentes legati auditi sunt   utraque legatio de pace reconcilianda       cum rege Perseo egit  Prusiae preces magis quam  postulatio fuere profitentis et ad id tempus se cum Romanis stetisse et,       quoad bellum foret, staturum;  ceterum cum ad       se a Perseo legati venissent de finiendo cum Romanis bello, ei se pollicitum       deprecatorem apud senatum futurum; petere, si possent inducere in animum, ut       finiant iras, se quoque in gratia reconciliatae pacis ponerent   haec regii legati  Rhodii superbe commemoratis meritis suis erga populum Romanum et paene victoriae,       utique de Antiocho rege,  maiore parte ad se       vindicata adiecerunt, cum pax inter Macedonas Romanosque esset, sibi amicitiam       cum rege Perseo coeptam; eam se invitos, nullo eius in se merito, quoniam ita       Romanis visum sit in societatem se belli trahere, interrupisse   tertium se annum multa eius incommoda       belli sentire mari interim intercluso; inopem insulam esse, nisi ma ritimis iuvetur  colendi  itaque commeatibus         cum id ultra pati non possent, legatos alios ad Persea in Macedoniam misisse,       qui ei denuntiarent, Rhodiis placere pacem eum conponere cum Romanis; se Romam       eadem nuntiatum missos   per quos stetisset,       quo minus belli finis fieret, adversus eos quid sibi faciendum esset, Rhodios       consideraturos esse  ne nunc quidem haec sine indignatione legi audirive       posse certum habeo  inde existimari potest, qui habitus animorum audientibus ea       patribus fuerit   Claudius nihil responsum  auctor est, tantum senatus consultum recitatum, quo Caras et Lycios       liberos esse iuberet populus Romanus litterasque extemplo ad utramque gentem       senatus consultum indicatum mitti;  qua audita       re principem legationis, cuius magniloquentiam vix curia paulo ante ceperat,       corruisse   alii responsum esse tradunt,       populum Romanum et principio eius belli haud vanis auctoribus conpertum       habuisse, Rhodios cum Perseo rege adversus rem publicam suam occulta consilia       inisse,  et si id ante       dubium fuisset, legatorum paulo ante verba ad certum redegisse, et plerumque       ipsam se fraudem, etiamsi initio cautior fuerit, detegere   Rhodios nunc in orbe terrarum       arbitria belli pacisque agere, Rhodiorum  nutu arma sumpturos positurosque Romanos esse  iam non deos foederum       testis, sed Rhodios habituros   itane tandem?       ni pareatur iis exercitusque de Macedonia deportentur, visuros esse, quid sibi       faciendum sit?  quid Rhodii visuri sint, ipsos       scire; populum certe Romanum devicto Perseo, quod prope diem sperent fore,       visurum, ut pro meritis cuiusque in eo bello civitatis gratiam dignam referat             munus tamen legatis in singulos binum       milium aeris missum est, quod ii non acceperunt