./data/phi0914/phi00131/phi0914.phi00131.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
SulpicioGalbaC Aurelio consulibus, bellum cum rege Philippo initum est, paucis mensibus       post pacem Carthaginiensibus datam   omnium       primum eam rem idibus Martiis, quo die tum consulatus inibatur, P Sulpicius consul rettulit, senatusque decrevit, uti consules maioribus hostiis       rem divinam facerent  quibus diis ipsis videretur cum precatione ea:  ‘quod senatus populusque Romanus de re publica deque ineundo novo       bello in animo haberet, ea res uti populo Romano sociisque ac nomini Latino bene       ac feliciter eveniret’; secundum rem divinam precationemque ut de re publica       deque provinciis senatum consulerent   per eos       dies opportune irritandis ad bellum animis et litterae ab M Aurelio legato et M ValerioLaevino propraetore adlatae et Atheniensium nova legatio venit,  quae regem appropinquare finibus suis nuntiaret,       brevique non agros modo, sed urbem etiam in dicione eius futuram, nisi quid in       Romanis auxilii foret   cum renuntiassent       consules rem divinam rite peractam esse et precationi annuisse deos haruspices       respondere laetaque exta fuisse et prolationem finium victoriamque et triumphum       portendi, tum litterae Valerii Aureliique lectae et legati Atheniensium auditi             senatus inde consultum factum est, ut       sociis gratiae agerentur, quo diu sollicitati ne obsidionis quidem metu fide       decessissent;  de auxilio mittendo tum responderi       placere, cum consules provincias sortiti essent atque is consul, cui Macedonia       provincia evenisset, ad populum tulisset, ut Philippo, regi Macedonum,       indiceretur bellum  P Sulpicio provincia Macedonia sorti evenit,  isque rogationem promulgavit, vellent iuberent       Philippo regi Macedonibusque, qui sub regno eius essent, ob iniurias armaque       illata sociis populi Romani bellum indici  alteri consulum Aurelio Italia       provincia obtigit   praetores exinde sortiti       sunt C SergiusPlautus urbanam, Q FulviusGillo Siciliam, Q MinuciusRufus Bruttios, L FuriusPurpurio Galliam   rogatio de bello       Macedonico primis comitiis ab omnibus ferme centuriis antiquata est  id cum       fessi diuturnitate et gravitate belli sua sponte homines taedio periculorum       laborumque fecerant,  tum Q Baebius tribunus plebis, viam antiquam criminandi patres ingressus,       incusaverat bella ex bellis seri, ne pace umquam frui plebs posset   aegre eam rem passi patres, laceratusque probris in       senatu tribunus plebis, et consulem pro se quisque hortari, ut de integro       comitia rogationi ferendae ediceret castigaretque segnitiam populi atque       edoceret,  quanto damno  dedecorique dilatio ea belli futura esset   consul in campo Martio comitiis, priusquam       centurias in suffragium mitteret, contione advocata ‘  ignorare’ inquit ‘mihi videmini, Quirites, non, utrum bellum an       pacem habeatis, vos consuli—neque enim liberum id vobis Philippus permittet, qui       terra marique ingens bellum molitur—, sed, utrum in Macedoniam legiones       transportetis, an hostes in Italiam accipiatis   hoc quantum intersit, si numquam alias, [Punico] proximo certe bello experti       estis  quis enim dubitat, quin, si Saguntinis obsessis fidemque nostram       inplorantibus inpigre tulissemus opem, sicut patres nostri Mamertinis tulerant,       totum in Hispaniam aversuri bellum fuerimus, quod cunctando cum summa clade       nostra in Italiam accepimus?  ne illud quidem       dubium est, quin hunc ipsum Philippum, pactum iam per legatos litterasque cum       Hannibale, ut in Italiam traiceret, misso cum classe Laevino, qui ultro ei       bellum inferret, in Macedonia continuerimus   et quod tunc fecimus, cum hostem       Hannibalem in Italia haberemus, id nunc pulso Italia Hannibale, devictis  Carthaginiensibus cunctamur facere?        patiamur expugnandis Athenis, sicut Sagunto expugnando Hannibalem passi sumus,       segnitiam nostram experiri regem:  non quinto       inde mense, quem ad modum ab Sagunto Hannibal, sed quinto [inde] die, quam ab       Corintho solverit naves, in Italiam perveniet         ne aequaveritis Hannibali Philippum nec Carthaginiensibus Macedonas; Pyrrho       certe aequabitis  aequabitis dico? quantum vel vir viro       vel gens genti praestat! minima accessio semper Epirus regno Macedoniae fuit et       hodie est   Peloponnesum totam in dicione       Philippus habet Argosque ipsos, non vetere fama magis quam morte Pyrrhi       nobilitatos   nostra nunc compara  quanto magis       florentem Italiam, quanto magis integras res, salvis ducibus, salvis tot       exercitibus,  quos Punicum postea bellum absumpsit, adgressus Pyrrhus tamen  concussit et victor prope ad ipsam urbem Romanam       venit! nec Tarentini modo oraque illa Italiae, quam maiorem Graeciam vocant, ut       linguam, ut nomen secutos crederes, sed Lucanus et Bruttius et Samnis ab nobis       defecerunt   haec vos, si Philippus in Italiam       transmiserit, quietura aut mansura in fide creditis? manserunt enim Punico       postea bello  numquam isti populi, nisi cum deerit, ad quem desciscant, ab nobis       non deficient   si piguisset vos in Africam       traicere, hodie in Italia Hannibalem et Carthaginiensis hostis haberetis        Macedonia potius quam Italia bellum habeat;        hostium urbes agrique ferro atque igni vastentur; experti iam sumus foris nobis       quam domi feliciora potentioraque arma esse  ite in suffragium bene iuvantibus       divis et, quae patres censuerunt, sed etiam dii immortales,  qui mihi sacrificanti precantique, ut       hoc  bellum mihi, senatui vobisque, sociis ac nomini Latino, classibus       exercitibusque nostris bene ac feliciter eveniret, laeta omnia prosperaque       portendere   ’ ab hac oratione in suffragium missi, uti       rogaret, bellum iusserunt   supplicatio inde a       consulibus in triduum ex senatus consulto indicta est, obsecratique circa omnia       pulvinaria dii, ut, quod bellum cum Philippo populus iussisset, id bene ac       feliciter eveniret,  consultique fetiales ab consule       Sulpicio, bellum, quod indiceretur regi Philippo, utrum ipsi utique nuntiari       iuberent, an satis esset, in finibus regni quod proximum praesidium esset, eo       nuntiari  fetiales decreverunt, utrum eorum fecisset, recte  facturum   consuli a patribus       permissum, ut, quem videretur ex iis, qui extra senatum essent, legatum mitteret       ad bellum regi indicendum   tum de exercitibus       consulum praetorumque actum  consules binas legiones scribere iussi, veteres       dimittere exercitus   Sulpicio, cui novum ac       magni nominis bellum decretum erat, permissum, ut de exercitu, quem P Scipio ex Africa deportasset, voluntarios, quos posset, duceret; invitum ne       quem militem veterem ducendi ius esset         praetoribus L FurioPurpurioni et Q MinucioRufo quina milia socium Latini nominis consules darent, quibus praesidiis       alter Galliam, alter Bruttios provinciam obtineret  Q FulviusGillo ipse iussus ex eo exercitu, quem P Aelius consul habuisset, ut quisque minime multa stipendia haberet, legere,       donec et ipse quinque milia socium ac nominis Latini effecisset:  id praesidii Siciliae provinciae esset  M ValerioFaltoni , qui praetor priore anno Campaniam provinciam habuerat, prorogatum       in annum imperium est, uti propraetor in Sardiniam traiceret:  is quoque de exercitu, qui ibi esset, quinque milia       socium nominis Latini, qui eorum minime multa stipendia haberent, legeret             et consules duas urbanas legiones       scribere iussi, quae,  si quo res posceret, multis in Italia contactis gentibus Punici belli       societate iraque inde tumentibus, mitterentur  sex legionibus Romanis eo anno       usura res publica erat