./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
is, tamquam non, utrum bellandum esset       necne, consuleretur, sed, ubi et qua ratione bellum gereretur, victoriam se haud       dubiam proponere animo adfirmabat, si in Europam transisset rex et in aliqua       Graeciae parte sedem bello cepisset   iam primum Aetolos, qui umbilicum       Graeciae incolerent, in armis eum  inventurum, antesignanos ad asperrima quaeque belli paratos;  in duobus velut cornibus Graeciae, Nabim a       Peloponneso concitaturum omnia, repetentem Argivorum urbem, repetentem maritimas       civitates,  quibus eum depulsum Romani       Lacedaemonis muris inclusissent, a Macedonia Philippum, ubi primum bellicum cani       audisset, arma capturum: nosse se spiritus eius, nosse animum; scire ferarum       modo, quae claustris aut vinculis teneantur, ingentis iam diu iras eum in       pectore volvere;  meminisse etiam se, quotiens       in bello precari omnis deos solitus sit, ut Antiochum sibi darent adiutorem,       cuius voti si compos nunc fiat, nullam moram rebellandi facturum   tantum non cunctandum nec cessandum esse: in eo enim       victoriam verti, si et loca opportuna et socii praeoccuparentur  Hannibalem       quoque sine mora mittendum in Africam esse ad distringendos Romanos