./data/phi0914/phi00122/phi0914.phi00122.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
et iam pervenerat  ad loca nata       insidiis, ubi maxime montes Cortonenses Trasumennus subit  Via       tantum interest perangusta, velut ad id  ipsum de industria relicto spatio; deinde paulo latior patescit       campus; inde colles insurgunt  ibi castra in aperto locat, ubi ipse cum Afris modo Hispanisque       consideret; Baliares ceteramque levem armaturam post montes circumducit; equites       ad ipsas fauces saltus tumulis apte tegentibus locat, ut ubi intrassent Romani       obiecto equitatu clausa omnia lacu ac montibus essent  Flaminius cum pridie solis occasu ad lacum pervenisset, inexplorato       postero die vixdum satis certa  luce angustiis superatis,       postquam in patentiorem  campum pandi agmen coepit, id tantum hostium quod ex       adverso erat conspexit; ab tergo ac super caput non detectae  insidiae  Poenus ubi, id quod petierat, clausum lacu ac montibus et       circumfusum suis copiis habuit hostem, signum omnibus dat simul invadendi            qui ubi qua cuique  proximum fuit decucurrerunt, eo magis Romanis subita atque improvisa res       fuit, quod orta ex lacu nebula campo quam montibus densior sederat agminaque       hostium ex pluribus collibus  ipsa inter se satis conspecta       eoque magis pariter decucurrerant  Romanus clamore prius undique orto quam satis cerneret, se       circumventum esse sensit, et ante in frontem lateraque pugnari coeptum est quam       satis instrueretur acies aut expediri arma stringique gladii possent  Consul perculsis omnibus ipse satis, ut in re trepida,  impavidus turbatos ordines vertente se quoque ad dissonos clamores       instruit, ut tempus locusque patitur, et quacumque adire  audirique potest adhortatur       ac stare ac pugnare iubet:  nec enim inde votis       aut imploratione deum, sed vi ac virtute evadendum esse; per medias acies ferro       viam fieri, et quo timoris minus sit eo minus ferme periculi        esse  ceterum prae strepitu ac tumultu nec consilium nec imperium accipi       poterat, tantumque aberat ut sua signa atque ordines et  locum noscerent  ut vix ad arma capienda aptandaque pugnae competeret animus       opprimerenturque quidam onerati magis iis quam tecti  et erat in       tanta caligine maior usus aurium quam oculorum  ad gemitus volnerum  ictusque corporum aut armorum et mixtos terrentium paventiumque clamores       circumferebant ora oculosque  alii fugientes pugnantium globo inlati haerebant, alios redeuntes in       pugnam avertebat fugientium agmen  deinde , ubi in omnes partes nequiquam impetus capti et ab lateribus       montes ac lacus, a fronte et ab tergo hostium acies claudebant, apparuitque       nullam nisi in dextera ferroque salutis spem esse,  tum sibi quisque dux adhortatorque factus ad rem gerendam, et nova       de integro exorta pugna est, non illa ordinata per principes hastatosque ac       triarios, nec ut pro signis antesignani post signa alia pugnaret acies, nec ut       in sua legione miles aut cohorte aut manipulo esset:  fors conglobabat,  et animus suus cuique ante aut post pugnandi ordinem dabat; tantusque       fuit ardor animorum, adeo intentus pugnae animus,  ut eum motum terrae qui multarum  urbium       Italiae magnas partes prostravit avertitque  cursu rapidos amnes,       mare fluminibus invexit, montes lapsu ingenti proruit, nemo pugnantium senserit