./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Postumius et Ti Sempronius propraetores comparaverunt ita inter se, ut in Vaccaeos per       Lusitaniam iret Albinus; in Celtiberam inde reverteretur, si maius ibi bellum       esset;  Gracchus in ultima Celtiberiae       penetraret  is Mundam urbem primo vi cepit, nocte ex       inproviso adgressus  acceptis deinde obsidibus praesidioque inposito castella       obpugnare, agros urere, donec ad praevalidam aliam urbem—Certimam  adpellant Celtiberi—  pervenit  ubi cum       iam opera admoveret, veniunt legati ex oppido, quorum sermo antiquae       simplicitatis fuit, non dissimulantium bellaturos, si vires essent   petierunt enim, ut sibi in castra Celtiberorum ire       liceret ad auxilia accienda: si non impetrassent, tum separatim [eos] ab illis       se consulturos  permittente Graccho ierunt et post paucis diebus alios decem       legatos secum adduxerunt   meridianum tempus       erat  nihil prius petierunt a praetore, quam ut bibere sibi iuberet dari  epotis       primis poculis iterum poposcerunt, magno risu circumstantium in tam rudibus et       moris omnis ignaris ingeniis   tum maximus natu       ex iis ”missi sumus“ inquit” a gente nostra, qui sciscitaremur, qua tandem re       fretus arma nobis inferres   “ ad hanc       percunctationem Gracchus exercitu se egregio fidentem venisse respondit; quem si       ipsi visere velint, quo certiora ad suos referant, potestatem se eis facturum       esse;  tribunisque militum imperat, ut ornari       omnes copias peditum equitumque et decurrere iubeant armatas  ab hoc spectaculo       legati dimissi deterruerunt suos ab auxilio circumsessae urbi ferendo             oppidani cum ignes nocte e turribus       nequiquam, quod signum convenerat, sustulissent, destituti ab unica spe auxilii       in deditionem venerunt   nummum quater et  viciens ab iis est exactum, quadraginta nobilissimi equites, nec obsidum       nomine—nam militare iussi sunt—, et tamen re ipsa, ut pignus fidei essent