./data/phi0914/phi00121/phi0914.phi00121.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Hanno unus adversus senatum  causam foederis magno silentio propter       auctoritatem suam,  non cum  adsensu audientium egit, per deos  foederum arbitros ac testes senatum            obtestans, ne Romanum cum Saguntino suscitarent bellum:       monuisse,praedixisse se ne Hamilcaris progeniem ad exercitum mitterent; non       manes, non stirpem eius conquiescere viri, nec unquam, donec sanguinis       nominisque Barcini quisquam supersit, quietura Romana foedera  iuvenem flagrantem cupidine regni viamque unam ad id cernentem si           ex bellis bella serendo succinctus armis legionibusque vivat, velut materiam           igni praebentes ad exercitus misistis  aluistis ergo hoc           incendium quo nunc ardetis  Saguntum vestri circumsedent  exercitus, unde arcentur foedere; mox Carthaginem  circumsedebunt           Romanae legiones ducibus isdem dis per quos priore bello rupta foedera sunt           ulti  utrum hostem an vos an fortunam utriusque populi ignoratis?               legatos ab sociis  et pro sociis venientes           bonus imperator vester in  castra non admisit, ius gentium  sustulit; hi tamen, unde           ne hostium quidem legati arcentur pulsi, ad vos venerunt; res ex foedere           repetunt; ut  publica fraus absit, auctorem culpae et reum criminis deposcunt                quo lenius agunt segnius incipiunt, eo, cum coeperint, vereor ne           perseverantius saeviant  Aegates insulas Erycemque  ante oculos proponite,           quae terra marique per quattuor et viginti annos passi sitis  nec puer hic dux erat, sed pater ipse Hamilcar, Mars alter, ut           isti volunt  sed Tarento  id est Italia, non abstinueramus ex           foedere, sicut nunc Sagunto  non abstinemus  vicerunt ergo di homines,  et id de quo verbis ambigebatur, uter populus foedus rupisset,           eventus belli velut aequus iudex unde ius stabat ei victoriam dedit                Carthagini nunc Hannibal vineas turresque admovet; Carthaginis           moenia quatit ariete; Sagunti ruinae— falsus utinam vates sim!—nostris           capitibus incident, susceptumque cum Saguntinis bellum habendum cum Romanis           est   'Dedemus ergo Hannibalem?' dicet           aliquis  scio meam levem esse in eo  auctoritatem           propter paternas inimicitias; sed et  Hamilcarem eo perisse laetatus sum,           quod si ille viveret, bellum iam haberemus cum Romanis, et hunc iuvenem           tamquam furiam facemque huius belli odi ac detestor;  nec dedendum solum arbitror  ad piaculum rupti foederis, sed si nemo deposceret,  devehendum in ultimas maris terrarumque oras, ablegandum eo unde nec           ad nos nomen famaque eius accidere  neque ille sollicitare quietae civitatis statum posset  ego ita censeo, legatos extemplo Romam mittendos qui senatui           satisfaciant, alios qui Hannibali nuntient ut exercitum ab Sagunto abducat,           ipsumque Hannibalem ex foedere Romanis dedant; tertiam legationem ad res           Saguntinis reddendas decerno