./data/phi0914/phi00122/phi0914.phi00122.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
cum triste responsum non redimi captiuos       redditum esset nouusque super ueterem luctus tot iactura ciuium adiectus esset,       cum magnis fletibus questibus legatos ad portam prosecuti sunt   unus ex iis domum abiit, quod fallaci reditu in castra iure       iurando se exsoluisset  quod ubi innotuit relatumque ad senatum est, omnes       censuerunt comprehendendum et custodibus publice datis deducendum ad Hannibalem       esse  est et alia de captiuis fama:  decem       primos uenisse; de eis cum dubitatum in senatu esset admitterentur in urbem       necne, ita admissos esse ne tamen iis senatus daretur;  morantibus deinde longius omnium spe alios tres insuper       legatos uenisse, L Scribonium et C Calpurnium et L Manlium ; tum demum ab cognato Scriboni tribuno plebis de redimendis       captiuis relatum esse nec censuisse redimendos senatum;  et nouos legatos tres ad Hannibalem reuertisse, decem       ueteres remansisse, quod per causam recognoscendi nomina captiuorum ad       Hannibalem ex itinere regressi religione sese exsoluissent;  de iis dedendis magna contentione       actum in senatu esse uictosque paucis sententiis qui dedendos censuerint;            ceterum proximis censoribus adeo omnibus       notis ignominiisque confectos esse ut quidam eorum mortem sibi ipsi extemplo       consciuerint, ceteri non foro solum omni deinde uita sed prope luce ac publico       caruerint   mirari magis adeo discrepare inter       auctores quam quid ueri sit discernere queas  quanto autem maior ea clades       superioribus cladibus fuerit uel ea res indicio <est quod fides socio>rum,       quae ad eam diem firma steterat, tum labare coepit nulla profecto alia de re       quam quod desperauerant de imperio   defecere       autem ad Poenos hi populi: Atellani, Calatini, Hirpini,  Apulorum pars, Samnites praeter Pentros, Bruttii omnes,       Lucani, praeter hos Uzentini, et Graecorum omnis ferme ora, Tarentini,       Metapontini, Crotonienses Locrique, et Cisalpini omnes Galli   nec tamen eae clades defectionesque sociorum mouerunt ut       pacis usquam mentio apud Romanos fieret neque ante consulis Romam aduentum nec       postquam is rediit renouauitque memoriam acceptae cladis;  quo in tempore ipso adeo magno animo       ciuitas fuit ut consuli ex tanta clade, cuius ipse causa maxima fuisset,       redeunti et obuiam itum frequenter ab omnibus ordinibus sit et gratiae actae       quod de re publica non desperasset;  qui si Carthaginiensium ductor fuisset,       nihil recusandum supplicii foret