./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
corpora hominum salubria et ferentia laborum  rari imbres, uber solum: exuberant fruges nostrum ad morem praeterque eas balsamum et palmae  palmetis proceritas et decor, balsamum modica arbor: ut quisque ramus intumuit, si vim ferri adhibeas, pavent venae; fragmine lapidis aut testa aperiuntur; umor in usu medentium est  praecipuum montium Libanum  erigit, mirum dictu, tantos inter ardores opacum fidumque nivibus; idem amnem Iordanen alit funditque  nec Iordanes pelago accipitur, sed unum atque alterum lacum integer perfluit, tertio retinetur  lacus immenso ambitu, specie maris, sapore corruptior, gravitate odoris accolis pestifer, neque vento impellitur neque piscis aut suetas aquis volucris patitur  inertes undae superiacta ut solido ferunt; periti imperitique nandi perinde attolluntur  certo anni bitumen egerit, cuius legendi usum, ut ceteras artis, experientia docuit  ater suapte natura liquor et sparso aceto concretus innatat; hunc manu captum, quibus ea cura, in summa navis trahunt: inde nullo iuvante influit oneratque, donec abscindas  nec abscindere aere ferrove possis: fugit cruorem vestemque infectam sanguine, quo feminae per mensis exolvuntur  sic veteres auctores, sed gnari locorum tradunt undantis bitumine moles pelli manuque trahi ad litus, mox, ubi vapore terrae, vi solis inaruerint, securibus cuneisque ut trabes aut saxa discindi