./data/stoa0261/stoa0002/stoa0261.stoa0002.perseus-lat1.xml
Sidonius Apollinaris
omnes de te boni in commune senserunt omnia bona, cum tamen singuli quique varia virtutum genera dixissent, sane cum sibi quipiam de praesentia tua, quasi te magis nossent, praeter aequum gloriarentur, incandui, quippe cum dici non aequanimiter admitterem virum omnium litterarum vicinantibus rusticis quam institutis fieri remotioribus notiorem  processit in ulteriora contentio; et cum aliqui super hoc errore pervicaciter controversarentur (idiotarum siquidem est, sicut facile convinci, ita difficile compesci), con-stanter asserui, si eloquentibus amicis numquam agnitio contemplativa proveniat, esse asperum utcumque, tolerabile tamen, quia praevaleant ingenia sua, coram quibus imperitia civica peregrinatur, ad remotarum desideria provinciarum stilo adminiculante porrigere; per quem saepenumero absentum dumtaxat institutorum tantus colligitur affectus, quantus nec praesentanea sedulitate conficitur  igitur, si ita est, desistant calumniari communis absentiae necessitatem vultuum mage quam morum praedicatores  equidem si humana substantia rectius mole quam mente censenda est, plurimum ignoro, quid secundum corpulentiam per spatia quamvis porrecta finalem in homine miremur, quo nihil aeque miserum destitutumque nascendi condicio produxit, quippe cum praebeat tamquam ab adverso bovi pilus, apro saeta, volucri pluma vestitum (quibus insuper, ut vim vel inferant vel repellant,cornu dens unguis arma genuina sunt), membra vero nostra in hunc mundum sola censeas eiecta, non edita; cumque gignendis 1 artubus animalium ceterorum multifario natura praesidio quasi quaedam sinu patente mater occurrat, humana tantum corpora effudit, quorum inbecillitati quodammodo nover-caretur  nam 2 illud, sicuti ego censeo, qui animum tuum membris duco potiorem, non habet aequalitatem, quod statum nostrum supra pecudes veri falsique nescias ratiocinatio animae intellectualis evexit; cuius si tantisper summoveant dignitatem isti, qui amicos ludificabundi non tam iudicialiter quam oculariter intuentur, dicant velim in hominis forma quid satis praestans, quid spectabile putent  proceritatemne? quasi non haec saepe congruentius trabibus aptetur  an fortitudinem? quae valentior in leoninae cervicis toris regnat, an decorem liniamentorum? quem crebro melius infigit 3 et argilla simulacris et cera picturis  an velocitatem? quae competentius canibus adscribitur  an vigilantiam? cui certat et noctua  an vocem? cui non cesserit asinus claritate, an industriam?cui pro suo modulo comparari nec formica formidat  sed forsitan praeferunt vim videndi: tamquam non sit eminentior visus aquilarum, praeferunt audiendi efficaciam: tamquam sus hispidus non antistet auditu, praeferunt odorandi subtilitatem: tamquam non praecedat vultur olfactu  praeferunt gustandi discretionem: tamquam non plurimum hinc nos 1 cedamus 2 et simio  quid de tactu loquar, quinto sensu corporis nostri? quem sibi indifferenter tam philosophus quam vermiculus usurpant  taceo hic de appetitibus inlecebrosis, quos in coitu motui beluino carnis humanae voluptas inclinata communicat  ecce quam miseriam praeferunt excoluntque qui mihi, quod eis solo sis obtutu notior, turgidi insultant  ast ego illum semper Philagrium video, cuius si tacentis viderem faciem, Philagrium non viderem, unde illud simile vulgatum est, quod ait quidam in causa dispari sententia pari: filium Marci Ciceronis populus Romanus nonagnoscebat loquentem  conclamata sunt namque 3 iudicio universali scientiae dignitas virtus praerogativa, cuius ad maximum culmen meritorum gradibus ascenditur  primum etiam bestiale corpus, si iamforte formatum est, dignitate transcendit materiam informem; deinde formato praeponitur corpus anima-tum; tertio praecedit animam pecudis animus humanus, quia, sicut inferior est caro vitae, sic vita rationi, cuius assequendae substantiam nostram compotem deus artifex, ferinam vero impotem fecit; ita tamen, quod in statu mentis humanae pollet bipertita condicio, nam sicut animae humanitus licet ratiocinantes, hebetes tamen pigrioresque prudentum acutarumque calcantur ingenio, ita si quae sunt, quae sola naturali sapientia vigent, hae peritarum se meritis super-veniri facile concedunt  quorum ego graduum differentiam observans illum Philagrium cordis oculo semper inspicio, cui me animus potentialiter notum morum similitudine facit, nam licet bonis omnibus placeas, nemo te plus valuit intrinsecus intueri quam qui forinsecus affectat imitari, sane qualiter studiorum tuorum consectaneus fiam, consequa paginae parte reserabitur  amas, ut comperi, quietos; ego et ignavos, barbaros vitas, quia mali putentur; ego, etiamsi boni  lectioni adhibes diligentiam; ego quoque in illa parum mihi patior nocere desidiam, comples ipse 1 personam religiosi; ego vel imaginem, aliena non appetis; ego etiam refero ad quaestum, si propria non perdam, delectaris contuberniis erudi-torum; ego turbam quamlibet magnam litterariae artis expertem maxumam solitudinem appello  diceris esse laetissimus; ego quoque lacrimas omnes perire definio, quas quisque profuderit, nisi quotiens deo supplicat  humanissimus esse narrans; nostram quoque mensulam nullus, ut specum Polyphemi, hospes exhorruit, summa clementia tibi in famulos esse perhibetur; nec ego torqueor, si mei, quotiens peccaverint, non totiens torqueantur  ieiunandum alternis putas? non piget sequi, prandendum? non pudet praevenire, de cetero, si vos a me videri Christi munere datur, ita gaudeam tamquam cui de te nec minora subtracta sint  porro autem quae sint in te maiora iam satis novi  propter quae fieri facilius potest, ut et si quandoque faciem tuam coram positus inspexero, aliqua de te recens mihi laetitia potius quam sententia accedat, vale