./data/phi0914/phi00131/phi0914.phi00131.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
quo cum esset       nuntiata clades sociae urbis, quamquam serum auxilium perditis rebus erat, tamen,        quae proxima auxilio est, ultionem petens, cum expeditis quinque milibus et       trecentis equitibus extemplo profectus cursu prope Chalcidem contendit,       haudquaquam dubius opprimi Romanos posse   a       qua destitutus spe nec quicquam aliud quam ad deforme spectaculum semirutae ac       fumantis sociae urbis cum venisset, paucis vix, qui sepelirent bello absumptos,       relictis aeque raptim ac venerat transgressus ponte Euripum per Boeotiam Athenas       ducit, pari incepto haud disparem eventum ratus responsurum   et respondisset, ni       speculator—hemerodromos vocant  Graeci, ingens die uno cursu emetientis spatium—, contemplatus regium       agmen ex specula quadam, praegressus nocte media Athenas pervenisset   idem ibi somnus eademque neglegentia erat, quae       Chalcidem dies ante paucos prodiderat         excitati nuntio trepido et praetor Atheniensium et Dioxippus, praefectus       cohortis mercede militantium auxiliorum, convocatis in forum militibus tuba       signum ex arce dari iubent, ut hostis adesse omnes scirent   ita undique ad portas, ad muros discurrunt  paucas       post horas Philippus, aliquanto tamen ante lucem, appropinquans urbi, conspectis       luminibus crebris et fremitu hominum trepidantium, ut in tali tumultu,            exaudito sustinuit signa et considere ac       conquiescere agmen iussit vi aperta propalam usurus, quando parum dolus       profuerat   ab Dipylo accessit  porta ea, velut in       ore urbis posita, maior aliquanto patentiorque quam ceterae est, et intra  eam extraque latae viae sunt, ut et oppidani derigere aciem a foro ad       portam possent, et extra limes mille ferme passus longus, in Academiae gymnasium       ferens, pediti equitique hostium liberum spatium praeberet   eo limite Athenienses cum Attali praesidio et       cohorte Dioxippi acie intra portam instructa signa extulerunt   quod ubi Philippus vidit, habere se hostis in       potestate ratus et diu optata caede—neque enim ulli Graecarum civitatium       infestior pugnarent scirentque ibi signa,  ibi       aciem esse debere, ubi rex esset, concitat ecum non ira tantum,  sed etiam gloria elatus, quod ingenti turba       completis etiam ad spectaculum muris conspici se pugnantem egregium ducebat             aliquantum ante aciem cum equitibus       paucis evectus in medios hostis ingentem cum suis ardorem, tum pavorem hostibus       iniecit   plurimos manu sua comminus eminusque       vulneratos compulsosque in portam consecutus et ipse, cum maiorem in angustiis       trepidantium edidisset caedem, in temerario incepto tutum tamen receptum habuit,            quia, qui in turribus portae erant,       sustinebant tela, ne in permixtos hostibus suos conicerent   intra muros deinde tenentibus milites Atheniensibus       Philippus signo receptui dato castra ad Cynosarges—templum Herculis gymnasiumque       et lucus erat circumiectus—  posuit  sed et  Cynosarges et Lycium et quidquid sancti amoenive circa urbem erat       incensum est, dirutaque non tecta solum, sed etiam sepulcra, nec divini humanive       iuris quicquam prae impotenti ira est servatum   postero die cum primo clausae fuissent portae,       deinde subito apertae, quia praesidium Attali ab Aegina Romanique ab Piraeo       intraverant urbem, castra ab urbe rettulit rex tria ferme milia passuum             inde Eleusinem profectus spe improviso       templi castellique, quod et imminet et circumdatum est templo, capiendi, cum       haudquaquam neglectas custodias animadvertisset et classem a Piraeo subsidio       venire, omisso incepto Megara ac protinus Corinthum ducit et, cum Argis       Achaeorum concilium esse audisset, inopinantibus Achaeis contioni ipsi       supervenit   consultabant de bello adversus Nabim,       tyrannum Lacedaemoniorum, qui tralato imperio a Philopoemene ad Cycliadam,       nequaquam parem  illi ducem, dilapsa cernens Achaeorum auxilia, redintegraverat bellum       agrosque finitimorum vastabat et iam urbibus quoque erat terribilis   adversus hunc hostem cum, quantum ex quaque civitate       militum scriberetur, consultarent, Philippus dempturum se eis curam, quod ad       Nabim et Lacedaemonios attineret, pollicitus nec tantum agros sociorum       populationibus prohibiturum,  sed terrorem       omnem belli in ipsam Laconicam ducto eo extemplo exercitu tralaturum   haec oratio cum ingenti adsensu hominum acciperetur,       ‘ita tamen aequum est’ inquit ‘me vestra meis armis tutari, ne mea interim       nudentur praesidiis   itaque, si vobis videtur,       tantum parate militum, quantum ad Oreum et Chalcidem et Corinthum tuenda satis       sit, ut meis ab tergo tutis securus bellum Nabidi inferam et Lacedaemoniis             ’ non fefellit Achaeos, quo spectasset tam       benigna pollicitatio auxiliumque oblatum adversus Lacedaemonios: id quaeri, ut       obsidem Achaeorum iuventutem educeret ex Peloponneso ad inligandam Romano bello       gentem   et id quidem coarguere Cycliadas,       praetor Achaeorum, nihil attinere ratus, id modo cum dixisset, non licere       legibus Achaeorum de  aliis rebus referre,  quam propter       quas convocati essent, decreto de exercitu parando adversus Nabim facto       consilium fortiter ac libere habitum dimisit, inter adsentatores regios ante eam       diem habitus   Philippus, magna spe depulsus,       voluntariis paucis militibus conscriptis Corinthum atque in Atticam terram       rediit