./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
conveniunt frequentes prima luce: ipse Tarquinius diem quidem       servavit, sed paulo ante quam sol occideret venit  multa ibi toto die       in concilio variis iactata sermonibus erant  Turnus Herdonius ab Aricia ferociter in absentem Tarquinium erat       invectus: haud mirum esse Superbo inditum Romae cognomen—iam enim ita clam       quidem mussitantes, volgo tamen eum appellabant  An quicquam       superbius esse quam ludificari sic omne nomen Latinum? principibus longe  ab domo excitis, ipsum qui concilium indixerit non adesse            temptari profecto patientiam ut, si iugum acceperint, obnoxios       premat  cui enim non apparere adfectare eum imperium in Latinos?           quod si sui bene crediderint cives, aut si creditum illud et non       raptum parricidio sit, credere et Latinos, quamquam ne sic quidem alienigenae,       debere  ;  sin suos eius paeniteat, quippe qui       alii super alios trucidentur, exsulatum eant, bona amittant, quid spei melioris       Latinis portendi? si se audiant, domum suam quemque inde abituros,       neque magis observaturos diem concilii quam ipse qui indixerit observet            haec atque alia  eodem pertinentia seditiosus facinorosusquefacinerosusque homo  hisque artibus opes       domi nactus cum maxime dissereret, intervenit Tarquinius  is finis orationi fuit; aversi omnes ad Tarquinium salutandum            qui silentio facto monitus a proximis ut purgaret se, quod id       temporis venisset, disceptatorem ait se sumptum inter patrem et filium, cura       reconciliandi eos in gratiam moratum esse, et quia ea res exemisset illum diem,       postero die acturum quae constituisset  ne id quidem ab Turno tulisse tacitum ferunt; dixisse enim nullam       breviorem esse cognitionem quam inter patrem et filium, paucisque transigi       verbis posse: ni pareat patri, habiturum infortunium esse