./data/phi0914/phi00137/phi0914.phi00137.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
statuit tamen non prius consulem adire       quam P Scipionem , et ita mandatum ab rege erat  in eo maximam spem habebat,       praeterquam quod et magnitudo animi et satietas gloriae placabilem eum maxime       faciebat,  notumque erat gentibus, qui victor       ille in Hispania, qui deinde in Africa fuisset, etiam quod filius eius captus in       potestate regis erat   is ubi et quando et quo       casu captus sit, sicut pleraque alia, parum inter auctores constat  alii       principio belli, a Chalcide Oreum petentem, circumventum ab regiis navibus       tradunt;  alii, postquam transitum in Asiam       est, cum turma Fregellana missum exploratum ad regia castra, effuso obviam       equitatu cum reciperet sese, in eo tumultu delapsum ex equo cum duobus equitibus       oppressum, ita ad regem deductum esse   illud satis constat, si pax cum populo       Romano maneret hospitiumque privatim regi cum Scipionibus  esset, neque liberalius neque benignius haberi colique adolescentem,       quam cultus est, potuisse   ob haec cum       adventum P Scipionis legatus expectasset, ubi is venit, consulem adit petitque, ut       mandata audiret   advocato frequenti consilio legati verba sunt       audita   is, multis ante legationibus ultro       citroque nequiquam de pace missis, eam ipsam fiduciam impetrandi sibi esse       dixit, quod priores legati nihil impetrassent: Zmyrnam enim et Lampsacum et       Alexandriam Troadem et Lysimachiam in Europa iactatas in illis disceptationibus       esse;  quarum Lysimachia iam cessisse regem, ne       quid habere eum in Europa dicerent; eas quae in Asia sint civitates tradere       paratum esse, et si quas alias Romani, quod suarum partium fuerint, vindicare ab       imperio regio velint;  impensae quoque in       bellum factae partem dimidiam regem praestaturum populo Romano   hae condiciones erant pacis; reliqua       oratio fuit, ut memores rerum humanarum et suae fortunae moderarentur et alienam       ne urgerent  finirent Europa imperium, id  quoque immensum esse;  et parari       singula acquirendo facilius potuisse quam universa teneri posse;  quod si Asiae quoque partem aliquam abstrahere       velint, dummodo non dubiis regionibus finiant; vinci suam temperantiam Romana       cupiditate pacis et concordiae causa regem passurum  ea, quae legato magna ad       pacem impetrandam videbantur, parva Romanis visa:  nam et impensam, quae in bellum facta esset, omnem       praestare regem aequum censebant,  cuius culpa       bellum excitatum esset, et non Ionia modo atque Aeolide deduci debere regia       praesidia,  sed sicut Graecia omnis liberata       esset, ita, quae in Asia sint, omnes liberari urbes; id aliter fieri non posse,       quam ut cis Taurum montem possessione Asiae Antiochus cedat