./data/phi0914/phi00132/phi0914.phi00132.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Cycliadan, principem factionis ad       Philippum trahentium res, expulerant; Aristaenus, qui Romanis gentem iungi       volebat, praetor erat   classis Romana cum       Attalo et Rhodiis Cenchreis stabat, parabantque communi omnes consilio Corinthum       oppugnare   optimum igitur ratus est, priusquam       eam rem adgrederentur, legatos ad gentem Achaeorum mitti pollicentis, si ab rege       ad Romanos defecissent, Corinthum contributuros in anticum gentis concilium             auctore consule legati a fratre eius           L Quinctio et  Attalo et Rhodiis et Atheniensibus ad Achaeos missi   Sicyone datum est iis concilium  erat autem non admodum       simplex habitus inter Achaeos animorum: terrebat Nabis Lacedaemonius, gravis et       adsiduus hostis;  horrebant Romana arma;       Macedonum beneficiis et veteribus et recentibus obligati erant; regem ipsum       suspectum habebant pro eius crudelitate perfidiaque,  neque ex iis, quae tum ad tempus faceret, aestimantes       graviorem post bellum dominum futurum cernebant   neque solum, quid in senatu quisque civitatis suae aut in communibus       conciliis gentis pro sententia dicerent,        ignorabant, sed ne ipsis quidem secum cogitantibus, quid vellent aut quid       optarent, satis constabat  ad homines ita incertos introductis legatis potestas       dicendi facta est   Romanus primum legatus           L Calpurnius , deinde Attali regis legati, post eos Rhodii disseruerunt;            Philippi deinde legatis potestas       dicendi facta  est; postremi Athenienses, ut refellerent Macedonum dicta, auditi sunt        ii fere atrocissime in regem, quia nulli nec plura nec tam acerba passi erant,       invecti sunt   et illa quidem contio sub       occasum solis tot legatorum perpetuis orationibus die absumpto dimissa est             postero die advocatur concilium; ubi cum per       praeconem, sicut Graecis mos est, suadendi, si quis vellet, potestas a       magistratibus facta esset, nec quisquam prodiret, diu silentium aliorum alios       intuentium fuit   neque mirum, si, quibus sua       sponte volutantibus res inter se repugnantes obtorpuerant quodam modo animi, eos       orationes quoque insuper turbaverant utrimque, quae difficilia essent, promendo       admonendoque per totum diem habitae   tandem       Aristaenus, praetor Achaeorum, ne tacitum concilium dimitteret, 'ubi' inquit       'illa certamina animorum, Achaei, sunt, quibus in conviviis et circulis, cum de       Philippo et Romanis mentio incidit, vix manibus temperatis?  nunc in concilio ad eam  rem unam indicto, cum legatorum utrimque verba audieritis, cum referant       magistratus, cum praeco ad suadendum vocet, obmutuistis! si non cura salutis       communis,  ne studia quidem, quae in hanc aut       in illam partem animos vestros inclinarunt, vocem cuiquam possunt exprimere?            cum praesertim nemo tam hebes sit, qui       ignorare possit dicendi ac suadendi, quod quisque aut velit aut optimum putet,       nunc occasionem esse, priusquam quicquam decernamus; ubi semel decretum erit,       omnibus id, etiam quibus ante displicuerit, pro bono atque utili fore       defendendum ' haec adhortatio praetoris non modo quemquam unum elicuit ad       suadendum,  sed ne fremitum quidem aut murmur       contionis tantae ex tot populis congregatae movit   tum Aristaenus praetor rursus: 'non       magis consilium vobis, principes Achaeorum, deest  quam lingua; sed suo quisque periculo in commune consultum non vult        forsitan ego quoque tacerem, si privatus essem; nunc praetori video aut non       dandum concilium legatis fuisse, aut non sine responso eos dimittendos esse;            respondere autem nisi ex vestro decreto       qui possum? et quoniam nemo vestrum, qui in hoc concilium advocati estis, pro       sententia quicquam dicere vult aut audet, orationes legatorum hesterno die ut pro sententiis dictas percenseamus,  perinde ac non postulaverint, quae e re sua essent, sed       suaserint, quae nobis censerent utilia esse         Romani Rhodiique et Attalus societatem amicitiamque nostram petunt et in bello,       quod adversus Philippum gerunt, se a nobis adiuvari aequum censent   Philippus societatis secum admonet et iuris iurandi       et modo postulat, ut secum stemus, modo, ne intersimus armis, contentum ait se       esse   nulline venit in mentem, cur, qui            nondum socii sunt, plus petant quam socius? non fit hoc neque modestia       Philippi neque impudentia Romanorum, Achaei:        fortuna et dat fiduciam postulantibus et demit  Philippi praeter legatum videmus       nihil; Romana classis ad Cenchreas stat urbium Euboeae spolia prae se ferens,       consulem legionesque eius, exiguo maris spatio diiunctas, Phocidem ac Locridem       pervagantis videmus:  miramini, cur diffidenter       Cleomedon, legatus Philippi, ut pro rege arma caperemus adversus Romanos, modo       egerit?  qui, si ex eodem foedere ac iure       iurando, cuius nobis religionem iniciebat, rogemus eum, ut nos Philippus et ab       Nabide ac Lacedaemoniis et ab Romanis defendat, non modo praesidium, quo tueatur       nos, sed ne quid respondeat quidem nobis sit inventurus,  non hercule magis quam ipse Philippus priore anno, qui       pollicendo se adversus Nabidem bellum gesturum cum temptasset nostram iuventutem       hinc in Euboeam extrahere,  postquam nos neque       decernere id sibi praesidium neque velle illigari Romano bello vidit, oblitus       societatis eius, quam nunc iactat, vastandos populandosque Nabidi ac       Lacedaemoniis reliquit   ac mihi quidem minime conveniens       inter se oratio Cleomedontis visa est  elevabat Romanum bellum eventumque eius       eundem fore, qui prioris belli, quod cum  Philippo gesserint, dicebat   cur       igitur nostrum ille auxilium absens petit potius quam praesens nos, socios       veteres, simul ab Nabide ac Romanis tueatur? nos dico? quid ita passus est       Eretriam Carystumque capi? quid ita tot Thessaliae urbes? quid ita Locridem       Phocidemque?  quid ita nunc Elatiam oppugnari       patitur? cur excessit faucibus Epiri claustrisque illis inexpugnabilibus super       Aoum amnem relictoque, quem insidebat, saltu penitus in regnum abiit?  aut vi aut metu aut voluntate  si sua voluntate tot       socios reliquit hostibus diripiendos, qui recusare potest, quin et socii sibi       consulant? si metu, nobis quoque ignoscat timentibus; si victus armis cessit,       Achaei Romana arma sustinebimus, Cleomedon, quae vos Macedones non sustinuistis?            an tibi [potius] credamus Romanos non       maioribus copiis nec viribus nunc bellum gerere, quam antea gesserint, potius       quam res ipsas intueamur?  Aetolos tum classe       adiuverunt; nec duce consulari nec exercitu bellum gesserunt; sociorum Philippi       maritimae tum urbes in terrore ac tumultu erant; mediterranea adeo tuta ab armis       Romanis fuerunt, ut Philippus Aetolos nequiquam opem Romanorum implorantis       depopularetur;  nunc autem defuncti bello Punico       Romani, quod per sedecim annos velut intra viscera Italiae  toleraverunt, non praesidium Aetolis bellantibus miserunt, sed ipsi       duces belli arma terra marique simul Macedoniae intulerunt   tertius iam consul summa vi gerit bellum  Sulpicius in ipsa       Macedonia congressus fudit fugavitque regem, partem opulentissimam regni eius       depopulatus;  nunc Quinctius tenentem claustra       Epiri natura loci, munimentis, exercitu fretum castris exuit, fugientem in       Thessaliam persecutus praesidia regia sociasque urbes eius prope in conspectu       regis ipsius expugnavit