./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Tum illa: Si  priora, inquit, concessa respicias, ne illud quidem           longius aberit quin recorderis quod te dudum nescire confessus es Quid? inquam  Quibus, ait illa, gubernaculis mundus           regatur Memini, inquam, me inscitiam meam fuisse confessum, sed  quid afferas, licet iam prospiciam, planius           tamen ex te audire desidero Mundum, inquit, hunc deo regi paulo ante minime dubitandum           putabas Ne nunc quidem arbitror, inquam, nec umquam dubitandum putabo           quibusque in hoc rationibus accedam            breuiter exponam  Mundus hic ex tam diuersis contrariisque partibus in unam           formam minime conuenisset, nisi unus esset qui tam diuersa coniungeret            Coniuncta uero naturarum ipsa diuersitas inuicem discors dissociaret atque           diuelleret, nisi unus esset  qui quod           nexuit contineret  Non tam uero certus naturae ordo procederet nec tam           dispositos motus locis, temporibus, efficientia, spatiis, qualitatibus  explicarent, nisi unus esset qui has mutationum uarietates           manens ipse disponeret  Hoc quidquid  est           quo condita manent atque agitantur, usitato cunctis uocabulo deum           nomino  Tum illa: Cum haec, inquit, ita sentias, paruam mihi           restare operam puto ut felicitatis compos patriam sospes reuisas  Sed quae           proposuimus  intueamur  Nonne in           beatitudine sufficientiam numerauimus deumque beatitudinem ipsam esse           consensimus?Ita quidem Et ad mundum igitur inquit,  regendum nullis extrinsecus adminiculis           indigebit; alioquin si quo egeat, plenam sufficientiam  non habebit Id, inquam, ita est necessarium Per se igitur solum cuncta disponit  Negari, inquam, nequit Atqui deus ipsum bonum esse monstratus est Memini, inquam  Per bonum igitur cuncta disponit, si quidem per se           regit omnia  quem bonum esse consensimus           et hic est ueluti quidam clauus atque gubernaculum quo mundana machina           stabilis atque incorrupta seruatur Vehementer assentior, inquam, et id te paulo ante dicturam tenui           licet suspicione prospexi Credo; inquit, iam enim ut arbitror uigilantius           ad cernenda uera oculos deducis  Sed quod dicam non minus ad contuendum           patet Quid? inquam  Cum deus, inquit, omnia bonitatis clauo           gubernare iure credatur eademque omnia sicuti docui ad bonum  naturali intentione festinent, num dubitari           potest quin uoluntaria regantur seque ad disponentis nutum            ueluti conuenientia contemperataque rectori sponte conuertant?Ita, inquam, necesse est; nec beatum regimen esse uideretur, si           quidem detrectantium  iugum foret, non           obtemperantium salus Nihil est igitur quod naturam seruans deo contrahe conetur Nihil, inquam  Quod si conetur, ait, num tandem proficiet           quidquam, aduersus eum quem iure beatitudinis potentissimum esse           concessimus?Prorsus, inquam, nihil ualeret Non est igitur aliquid quod summo huic bono uel uelit uel possit           obsistere Non, inquam, arbitror Est igitur summum, inquit, bonum quod regit cuncta fortiter suauiterque           disponit  Tum ego: Quam, inquam, me non           modo ea quae conclusa est summa rationum, uerum multo magis haec ipsa quibus           uteris uerba delectant, ut tandem aliquando stultitiam magna lacerantem sui           pudeat Accepisti, inquit, in fabulis lacessentes caelum  Gigantas; sed illos quoque, uti condignum              fuit, benigna fortitudo disposuit  Sed uisne rationes ipsas inuicem              collidamus? Forsitan ex huiusmodi conflictatione pulchra quaedam              ueritatis scintilla dissiliat Tuo, inquam, arbitratu Deum, inquit, esse omnium potentem nemo              dubitauerit Qui quidem, inquam, mente consistat, nullus prorsus ambigat Qui uero est, inquit, omnium potens, nihil est quod ille non                 possit Nihil, inquam  Num igitur deus facere malum potest?Minime, inquam  Malum igitur, inquit, nihil est, cum id           facere ille non possit, qui nihil non potest Ludisne, inquam, me inextricabilem labyrinthum rationibus texens,           quae nunc quidem qua egrediaris introeas, nunc uero quo introieris  egrediare, an mirabilem quendam diuinae           simplicitatis orbem complicas? Etenim paulo ante beatitudine incipiens eam           summum bonum esse dicebas quam in summo deo sitam loquebare  Ipsum quoque           deum summum esse bonum plenamque beatitudinem  disserebas; ex quo neminem beatum fore nisi qui pariter deus           esset quasi munusculum dabas  Rursus ipsam boni formam dei ac beatitudinis           loquebaris esse substantiam ipsumque unum id ipsum esse bonum docebas quod           ab omni rerum natura peteretur   Deum           quoque bonitatis gubernaculis uniuersitatem regere disputabas uolentiaque           cuncta parere nec ullam mali esse naturam  Atque haec nullis extrinsecus           sumptis sed ex altero altero fidem trahente insitis domesticisque           probationibus explicabas