./data/phi0474/phi048/phi0474.phi048.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
quibus natura iure responderit non esseverum aliunde finem beate vivendi, a se principia reigerendae peti; esse enim unam rationem, qua et principia rerum agendarum et ultima bonorum continerentur, atque ut Aristonis esset explosa sententia dicentis nihil differre aliud ab alio, nec esse res ullaspraeter virtutes et vitia, inter quas quicquam omninointeresset, sic errare Zenonem, qui nulla in re nisi invirtute aut vitio propensionem ne minimi quidem momenti ad summum bonum adipiscendum esse diceretet, cum ad beatam vitam nullum momentum ceterahaberent, ad appetitionem tamen rerum esse in iismomenta diceret; quasi vero haec appetitio non adsummi boni adeptionem pertineret! Quid autem minus consentaneum est quam quod aiunt cognito summobono reverti se ad naturam, ut ex ea petant agendiprincipium, id est officii?