./data/phi0914/phi00134/phi0914.phi00134.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Emporia vocant       eam regionem; in ora est minoris Syrtis et agri uberis;       una civitas eius Leptis; ea singula in dies talenta vectigal Carthaginiensibus       dedit   hanc tum regionem et totam infestam       Masinissa et ex quadam parte dubiae possessionis, sui regni an Carthaginiensium       esset, effecerat   et quia simul ad purganda crimina et       questum de se Romam eos ituros comperit, qui et illa onerarent suspicionibus et       de iure  vectigalium disceptarent, legatos et ipse Romam mittit   auditi de Tyrio advena primum Carthaginienses curam       iniecere patribus, ne cum Antiocho simul et Poenis bellandum esset   maxime ea suspicio crimen urgebat, quod, quem       comprensum Romam mitti placuisset, nec ipsum nec navem eius custodissent             de agro deinde cum regis legatis       disceptari coeptum   Carthaginienses iure       finium causam tutabantur, quod intra eos terminos esset, quibus P Scipio victor agrum,  qui iuris esset       Carthaginiensium, finisset, et confessione regis, qui, cum Aphthirem, profugum       ex regno suo, cum parte Numidarum vagantem circa Cyrenas persequeretur, precario       ab se iter per eum ipsum agrum tamquam haud dubie Carthaginiensium iuris       petisset   Numidae et de terminatione       Scipionis mentiri eos arguebant, et, si quis veram originem iuris exigere       vellet, quem proprium agrum Carthaginiensium in Africa esse?  advenis, quantum secto bovis tergo amplecti loci       potuerint, tantum ad urbem communiendam precario datum; quidquid Bursam, sedem       suam, excesserint, vi atque iniuria partum habere   neque eum, de quo agatur, probare eos       posse non modo semper,  ex quo coeperint, sed ne diu quidem se possedisse  per opportunitates       nunc illos, nunc reges Numidarum usurpasse ius, semperque penes eum possessionem       fuisse, qui plus armis potuisset   cuius       condicionis res fuerit, priusquam hostes Romanis Carthaginienses, socius atque       amicus rex Numidarum esset, eius sinerent esse nec se interponerent, quo minus,       qui posset, teneret   responderi legatis       utriusque partis placuit missuros se in Africam, qui inter populum       Carthaginiensem et regem in re praesenti disceptarent   missi P ScipioAfricanus et C CorneliusCethegus et M MinuciusRufus audita inspectaque re omnia suspensa neutro inclinatis sententiis       reliquere   id utrum sua sponte fecerint, an       quia mandatum ita fuerit, non tam certum est, quam videtur tempori aptum fuisse,       integro certamine eos relinqui;  nam ni ita       esset, unus Scipio vel notitia rei vel auctoritate, ita de utrisque meritus,       finire nutu disceptationem potuisset