./data/phi1212/phi003/phi1212.phi003.perseus-lat2.xml
Apuleius
igitur Euathlus postquam cunctailla exorabula iudicantium et decipula aduersantium etartificia dicentium uersutus alioquin eti ingeniatus adastutiam facile perdidicit, contentus scire quod concupieratcoepit nolle quod pepigerat, sed callide nectendis morisfrustrari magistrum diutuleque nec agere uelle nec reddere,usque dum Protagoras eum ad iudices prouocauit expositaque condicione, qua docendum receperat, anceps argumentum ambifariam proposuit: nam siue ego uincero, inquit, soluere mercedem debebis ut condempnatus, seu tuuiceris, nihilo minus reddere debebis ut pactus, quippequi hanc causam primam penes iudices uiceris  ita, siuincis, in condicionem incidisti: si uinceris, in damnationem  quid quaeris? ratio conclusa iudicibus acriter et inuincibiliter uidebatur  enimuero Euathlus, utpote tantiueteratoris perfectissimus discipulus, biceps illud argumentum retorsit  nam si ita est, inquit, neutro modo quodpetis debeo  aut enim uinco et iudicio dimittor, aut uincoret pacto absoluor, ex quo non debeo mercedem, si hanc primam causam fuero penes iudices uictus  ita me omnimodo liberat sententia, si uinco, condicio, si uincor sententianonne uobis uidentur haec sophistarum argumenta obuersainuicem uice spinarum, quas uentus conuoluerit, inter secohaerere, paribus utrimque aculeis, simili penetratione,mutuo uulnere? atque ideo merces Protagorae tam aspera,tam senticosa uersutis et auaris relinquenda est: cui scilicetmulto tanta praestat illa altera merces, quam Thalenmemorant suasisse