./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
prope certa spes erat non magis secum pugnaturos quam pugnaverint           cumcurn Aequis; maius quoque aliquod in tam inritatis       animis et occasione ancipiti haud desperandum esse facinus  res aliter longe evenit; nam non alio ante bello infestior       Romanus—adeo hinc contumeliis hostes, hinchine consules mora       exacerbaverant—proelium iniit  vix explicandi ordinis spatium Etruscis fuit, cum pilis inter primam       trepidationem abiectis temere magis quam emissis pugna iam in manus, iam ad       gladios, ubi Mars est atrocissimus, venerat  inter primores genus Fabium insigne spectaculo  exemploque civibus erat            ex his Q  Fabium—tertio hic anno ante consul fuerat—principem in       confertos Veientes euntem ferox viribus et armorum arte Tuscus, incautum inter       multas versantem  hostium manus, gladio per pectus transfigit; telo extracto praeceps       Fabius in volnus cadit  sensit utraque acies unius viri casum, cedebatque inde Romanus, cum       M  Fabius consul transiluit iacentis corpus obiectaque parma, hoc iurastis,  inquit,  milites, fugientes vos in           castra redituros? adeo ignavissimos hostes magis timetis quam Iovem Martemque, per           quos iurastis? at ego iniuratus aut victor revertar aut prope te           hic, Q  Fabi, dimicans cadam  consuli tum Caeso  Fabius, prioris anni consul: verbisne istis, frater, ut pugnent te impetraturum credis?               di impetrabunt, per quos iuravere; et nos, ut decet proceres, ut           Fabio nomine est dignum, pugnando potius quam adhortando accendamus militum           animos! sic in primum infensis hastis provolant duo Fabii totamque moverunt       secum aciem