./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Sed quantum ornamentis nostris decesserit,           uides  Et illa  Promouimus, inquit, aliquantum, si te nondum totius tuae sortis piget  Sed delicias tuas                  ferre non possum qui abesse              aliquid tuae beatitudini tam luctuosus atque anxius conqueraris  Quis est              enim tam conpositae felicitatis ut non aliqua ex parte cum status sui              qualitate rixetur? Anxia enim res est humanorum condicio bonorum et quae              uel  numquam tota proueniat uel              numquam perpetua subsistat  Huic census exuberat, sed est pudori degener              sanguis; hunc nobilitas notum facit, sed angustia rei familiaris inclusus              esse mallet ignotus  Ille utroque circumfluus uitam caelibem deflet; ille                  nuptiis felix orbus liberis alieno              censum nutrit heredi  Alius prole laetatus filii filiaeue delictis              maestus  inlacrimat  Idcirco nemo facile cum fortunae suae              condicione concordat j inest enim singulis quod inexpertus ignoret,              expertus exhorreat  Adde quod               felicissimi cuiusque delicatissimus sensus est et nisi ad nutum cuncta              suppetant, omnis aduersitatis insolens minimis quibusque prosternite;              adeo perexigua sunt quae fortunatissimis beatitudinis summam detrahunt               Quam multos esse coniectas qui sese caelo proximos  arbitrentur, si de fortunae tuae reliquiis              pars eis minima contingat? Hic ipse locus quem tu exilium uocas,              incolentibus patria est; adeo nihil est miserum nisi cum putes contraque              beata sors omnis est aequanimitate tolerantis  Quis est ille tam felix              qui cum  dederit inpatientiae manus,              statum suum mutare non optet? Quam multis amaritudinibus humanae              felicitatis dulcedo respersa est! Quae si etiam fruenti iucunda esse              uideatur, tamen quo minus cum uelit abeat retineri non possit  Liquet              igitur quam sit  mortalium rerum              misera beatitudo quae nec apud aequanimos perpetua perdurat necanxios              tota delectat Quid igitur o mortales extra petitis intra uos positam felicitatem? Error              uos inscitiaque confundit  Ostendam breuiter tibi summae cardinem              felicitatis   Estne aliquid tibi te              ipso pretiosius? Nihil inquies  Igitur si tui compos fueris, possidebis              quod nec tu amittere umquam uelis nec fortuna possit auferre  Atque ut              agnoscas in his fortuitis rebus beatitudinem  constare non              possessio collige  Si beatitudo est summum  naturae bonum ratione degentis nec est summum bonum quod              eripi ullo modo potest, quoniam praecellit id quod nequeat auferri,              manifestum est quoniam 1 ad beatitudinem percipiendam fortunae              instabilitas adspirare non possit  Ad haec quem caduca ista  felicitas uenit uel scit eam uel nescit esse              mutabilem  Si nescit, quaenam beata sors esse potest ignorantiae              caecitate? Si scit, metuat necesse est, ne amittat quod amitti posse non              dubitat; quare continuus timor non sinit esse felicem  An uel si              amiserit,  neglegendum putat? Sic              quoque perexile bonum est quod aequo animo feratur amissum  Et quoniam tu              idem es cui persuasum atque insitum permultis demonstrationibus scio              mentes hominum nullo modo esse mortales cumque clarum sit fortuitam              felicitatem  corporis morte finiri,              dubitari nequit, si haec afferre beatitudinem potest, quin omne mortalium              genus in miseriam mortis fine labatur  Quod si multos scimus beatitudinis              fructum non morte solum uerum etiam doloribus suppliciisque quaesisse,              quonam modo praesens  facere beatos              potest quae miseros transacta non efficit?