./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Ambulandi, inquit, motum secundum naturam esse hominibus num           negabis?Minime, inquam  Eiusque rei pedum officium esse naturale num dubitas?Ne hoc quidem, inquam  Si quis igitur pedibus incedere ualens ambulet           aliusque cui  hoc naturale pedum desit officium, manibus           nitens ambulare conetur, quis horum iure ualentior existimari  potest?Contexe, inquam, cetera; nam quin naturalis officii potens eo qui           idem nequeat ualentior sit, nullus ambigat Sed summum bonum, quod aeque malis bonisque propositum, boni quidem naturali           officio uirtutum petunt, mali uero uariam  per cupiditatem, quod adipiscendi boni naturale officium non est, idem           ipsum conantur adipisci  An tu aliter existimas?Minime, inquam, nam etiam quod est consequens patet  Ex his enim quae           concesserim, bonos quidem potentes, malos uero esse  necesse est imbecillos Recte, inquit, praecurris idque, uti medici sperare solent, indicium est erectae iam              resistentisque naturae  Sed quoniam te ad intellegendum promptissimum              esse conspicio, crebras coaceruabo               rationes  Vide enim quanta uitiosorum hominum pateat infirmitas qui ne ad              hoc quidem peruenire queunt ad quod eos naturalis ducit ac paene compelli              intentio  Et quid si hoc tam magno ac paene inuicto praeeuntis naturae              desererentur auxilio?  Considera uero              quanta sceleratos homines habeat impotentia  Neque enim leuia aut ludicra              praemia petunt, quae consequi atque obtinere non possunt, sed circa ipsam              rerum summam uerticemque deficiunt nec in eo miseris contingit effectus              quod solum  dies noctesque moliuntur;              in qua re bonorum uires eminent  Sicut enim eum qui pedibus incedens ad              eum locum usque peruenire potuisset, quo nihil ulterius peruium iaceret              incessui, ambulandi poten-  tissimum esse censeres, ita              eum qui expetendorum  finem quo nihil              ultra est apprehendit, potentissimum necesse est iudices  Ex quo fit quod              huic obiacet, ut idem scelesti, idem uiribus omnibus uideantur esse              deserti  Cur enim relicta uirtute uitia sectantur? Inscitiane bonorum?              Sed quid eneruatius ignorantiae               caecitate? An sectanda nouerunt? Sed transuersos eos libido praecipitat               Sic quoque intemperantia fragiles qui obluctari uitio nequeunt  An              scientes uolentesque bonum deserunt, ad uitia deflectunt? Sed hoc modo              non solum potentes esse sed omnino               esse desinunt  Nam qui communem omnium quae sunt finem relinquunt,              pariter quoque esse desistunt  Quod quidem cuipiam mirum forte uideatur,              ut malos, qui plures hominum sunt, eosdem non esse dicamus; sed ita sese              res habet  Nam qui mali sunt eos malos  esse non abnuo; sed eosdem esse pure atque simpliciter nego Nam uti cadauer hominem mortuum dixeris, simpliciter uero hominem              appellare non possis, ita uitiosos malos quidem esse concesserim, sed              esse  absolute nequeam confiteri  Est              enim quod ordinem retinet seruatque naturam; quod uero ab hac deficit,              esse etiam quod in sua natura situm est derelinquit  'Sed possunt,'              inquies, 'mali ' Ne ego quidem negauerim, sed haec eorum potentia non a              uiribus  sed ab imbecillitate              descendit  Possunt enim mala quae minime ualerent, si in bonorum              efficientia manere potuissent  Quae possibilitas eos euidentius nihil              posse demonstrat  Nam si, uti paulo ante collegimus, malum nihil est, cum              mala tantummodo  possint, nihil posse improbos              liquet Perspicuum est Atque ut intellegas quaenam sit huius potentiae uis, summo bono nihil           potentius esse paulo ante definiuimus Ita est, inquam  Sed idem, inquit, facere malum nequit Minime Est  igitur, inquit, aliquis qui           omnia posse homines putet?Nisi quis insaniat, nemo Atqui idem possunt mala Vtinam quidem, inquam, non possent Cum igitur bonorum tantummodo potens possit omnia, non uero queant omnia           potentes etiam  malorum, eosdem qui mala           possunt minus posse manifestum est  Huc accedit quod omnem potentiam inter           expetenda numerandam omniaque expetenda referri ad bonum uelut ad quoddam           naturae suae cacumen ostendimus  Sed patrandi sceleris possibilitas               referri ad bonum non potest;           expetenda igitur non est  Atqui omnis potentia expetenda est; liquet igitur           malorum possibilitatem non esse potentiam  Ex quibus omnibus bonorum quidem           potentia, malorum uero minime dubitabilis apparet  infirmitas ueramque illam Platonis esse sententiam liquet solos           quod desiderent facere posse sapientes, improbos uero exercere quidem quod           libeat, quod uero desiderent explere non posse  Faciunt enim quaelibet, dum           per ea quibus delectantur id bonum  quod           desiderant se adepturos putant; sed minime adipiscuntur, quoniam ad           beatitudinem probra non ueniunt