./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
At si ad hominum iudicia reuertar, quis ille est cui haec non credenda           modo sed saltem audienda uideantur? Ita est, inquit illa  Nequeunt enim oculos           tenebris assuetos ad lucem perspicuae ueritatis attollere, similesque auibus           sunt quarum intuitum nox inluminat dies caecat  Dum enim non rerum ordinem,           sed suos  intuentur affectus, uel licentiam uel impunitatem               scelerum putant esse felicem  Vide           autem quid aeterna lex sauciat  Melioribus animum conformaueris, nihil opus           est iudice praemium deferente tu te ipse excellentioribus addidisti  Studium           ad peiora deflexeris, extra ne quaesieris ultorem  Tu te  ipse in deteriora trusisti, ueluti si uicibus           sordidam humum caelumque respicias, cunctis extra cessantibus ipsa cernendi           ratione nunc caeno nunc sideribus interesse uidearis  At uulgus ista non           respicit Quid igitur? Hisne accedamus quos beluis similes  esse monstrauimus? Quid si quis amisso penitus           uisu ipsum etiam se habuisse obliuisceretur intuitum nihilque sibi ad           humanam perfectionem deesse arbitraretur, num uidentes eadem caecos           putaremus? Nam ne illud quidem adquiescent quod aeque ualidis  rationum nititur firmamentis: infeliciores eos           esse qui faciant quam qui patiantur iniuriam  Vellem, inquam, has ipsas audire rationes Omnem, inquit, improbum num supplicio dignum negas? Minime  Infelices uero esse qui sint improbi            multipliciter liquet Ita, inquam  Qui igituir supplicio digni sunt miseros esse non           dubitas?Conuenit, inquam  Si igitur cognitor, ait, resideres, cui           supplicium inferendum putares, eine qui fecisset an qui pertulisset           iniuriam? Nec  ambigo, inquam, quin           perpesso satisfacerem dolore facientis Miserior igitur tibi iniuriae in lator quam acceptor esse uideretur  Consequitur, inquam  Hinc igitur aliis de causis ea radice nitentibus,           quod turpitudo suapte natura miseros            faciat, apparet inlatam cuilibet iniuriam non accipientis sed inferentis           esse miseriam Atqui nunc, ait,  contra faciunt oratores  Pro his enim qui graue           quid acerbumque perpessi sunt miserationem iudicum excitare conantur, cum           magis admittentibus  iustior miseratio           debeatur; quos non ab iratis sed a propitiis potius miserantibusque           accusatoribus ad iudicium ueluti aegros ad medicum duci oportebat, ut culpae           morbos supplicio resecarent  Quo pacto defensorum opera uel tota frigeret,           uel si prodesse  hominibus mallet, in           accusationis habitum uerteretur  Ipsi quoque improbi, si eis aliqua rimula           uirtutem relictam fas esset aspicere uitiorumque sordes poenarum cruciatibus           se deposituros uiderent compensatione adipiscendae probitatis, nec hos           cruciatus  esse ducerent defensorumque           operam repudiarent ac se totos accusatoribus iudicibusque permitterent  Quo           fit ut apud sapientes nullus prorsus odio locus relinquatur  Nam bonos quis           nisi stultissimus oderit? Malos uero odisse ratione caret  Nam si,               uti corporum languor, ita uitiositas           quidam est quasi morbus animorum, cum aegros corpore minime dignos odio sed           potius miseratione iudicemus, multo magis non insequendi sed miserandi sunt           quorum mentes omni languore atrocior urget improbitas