./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
haec mihi in animis vestris templa, hae pulcherrimae effigies et mansurae  nam quae saxo struuntur, si iudicium posterorum in odium vertit, pro sepulchris  spernuntur  proinde socios civis et deos ipsos precor, hos ut mihi ad finem usque vitae quietam et intellegentem humani divinique iuris mentem duint, illos ut, quandoque concessero, cum laude et bonis recordationibus facta atque famam nominis mei prosequantur ' perstititque posthac secretis etiam sermonibus aspernari talem sui cultum  quod alii modestiam, multi, quia diffideret, quidam ut degeneris animi interpretabantur  optumos quippe mortalium altissima cupere: sic Herculem et Liberum apud Graecos, Quirinum apud nos deum numero additos: melius Augustum, qui speraverit  cetera principibus statim adesse: unum insatiabiliter parandum, prosperam sui memoriam; nam contemptu famae contemni virtutes