./data/phi0914/phi00139/phi0914.phi00139.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
primo urbis magnitudo capacior patientiorque talium       malorum ea celavit; tandem indicium hoc maxime modo ad Postumium consulem       pervenit  P Aebutius , cuius pater publico equo stipendia fecerat, pupillus relictus,       mortuis deinde  tutoribus sub tutela Duroniae matris et vitrici T SemproniRutili educatus fuerat   et mater dedita       viro erat, et vitricus, quia tutelam ita gesserat, ut rationem reddere non       posset, aut tolli pupillum aut obnoxium sibi vinculo aliquo fieri cupiebat  via       una corruptelae Bacchanalia erant   mater       adulescentulum adpellat: se pro aegro eo vovisse, ubi primum convaluisset,       Bacchis eum se initiaturam, damnatam voti benignitate deum exsolvere id velle        decem dierum castimonia opus esse; decimo die cenatum, deinde pure lautum in       sacrarium deducturam   scortum nobile, libertina Hispala       Fecenia, non digna quaestu, cui ancillula assuerat, etiam  postquam manumissa erat, eodem se genere tuebatur   huic consuetudo iuxta vicinitatem cum Aebutio fuit,       minime adulescentis aut rei aut famae damnosa; ultro enim amatus adpetitusque       erat et maligne omnia praebentibus suis meretriculae munificentia sustinebatur             quin eo processerat consuetudine capta, ut       post patroni mortem, quia in nullius manu erat, tutore ab tribunis et praetore       petito, cum testamentum faceret, unum Aebutium institueret heredem   haec amoris pignora cum essent, nec quicquam       secretum alter ab altero haberent, per iocum adulescens vetat eam mirari, si per       aliquot noctes secubuisset:  religionis se       causa, ut voto pro valetudine sua facto liberetur, Bacchis initiari velle  id       ubi mulier audivit perturbata “dii meliora!” inquit; mori et sibi et illi satius       esse, quam id faceret, et in caput eorum detestari minas periculaque, qui id       suasissent   admiratus cum verba tum perturbationem tantam adulescens parcere       exsecrationibus iubet: matrem id sibi adsentiente vitrico imperasse   “vitricus ergo” inquit “tuus—matrem enim insimulare       forsitan fas non sit—pudicitiam famam spem vitamque tuam perditum ire hoc facto       properat   eo magis mirabundo quaerentique,       quid rei esset, pacem veniamque precata deorum dearumque, si coacta caritate       eius silenda enuntiasset, ancillam se ait dominae comitem id sacrarium intrasse,       liberam numquam eo accessisse:  scire       corruptelarum omnis generis eam officinam esse, et iam biennio constare neminem       initiatum ibi maiorem annis viginti   ut       quisque introductus sit, velut victimam tradi sacerdotibus; eos deducere in       locum, qui circumsonet ululatibus cantuque symphoniae et cymbalorum et       tympanorum pulsu, ne vox quiritantis, cum per vim stuprum inferatur, exaudiri       possit   orare inde atque obsecrare, ut eam rem       quocumque modo discuteret, nec se eo praecipitaret, ubi omnia infanda patienda       primum, deinde facienda essent;  neque ante       dimisit eum, quam fidem dedit adulescens ab his sacris se temperaturum             postquam domum venit, et mater mentionem       intulit, quid eo die, quid deinceps ceteris, quae ad sacra pertinerent,       faciendum esset, negat eorum se quicquam facturum nec initiari sibi in animo       esse   aderat sermoni vitricus  confestim       mulier exclamat Hispalae concubitu carere eum decem noctes non posse, illius       excetrae  delenimentis et venenis imbutum nec parentis nec vitrici nec deorum       verecundiam habere  iurgantes hinc mater, hinc vitricus cum quattuor eum servis       domo exegerunt   adulescens inde ad Aebutiam se       amitam contulit causamque ei, cur esset a matre eiectus, narravit, deinde ex       auctoritate eius postero die ad consulem Postumium arbitris remotis rem detulit             consul post diem tertium redire ad se       iussum dimisit, ipse Sulpiciam gravem feminam, socrum suam, percunctatus est,       ecquam anum Aebutiam ex Aventino nosset   cum       ea, nosse probam et antiqui moris feminam, respondisset, opus esse sibi ea       conventa dixit: mitteret nuntium ad eam, ut veniret   Aebutia accita ad Sulpiciam venit, et consul paulo post, velut forte       intervenisset, sermonem de Aebutio fratris eius filio infert   lacrimae mulieri obortae, et miserari casum       adulescentis coepit, qui spoliatus fortunis, a quibus minime oporteret, apud se       tunc esset, eiectus a matre, quod probus adulescens—dii propitii       essent—obscenis, ut fama esset, sacris initiari nollet