./data/phi0914/phi00127/phi0914.phi00127.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Claudium propraetorem deducuntur  eum primo incertis inplicantes responsis, ut metus tormentorum       admotus fateri vera coegit, edocuerunt litteras se ab Hasdrubale ad Hannibalem       ferre  cum iis litteris, sicut erant, signatis L  Verginio tribuno militum       ducendi ad Claudium consulem traduntur;  duae       simul turmae Samnitium praesidii causa missae  qui ubi ad consulem       pervenerunt, litteraeque lectae per interpretem sunt, et ex captivis       percunctatio facta,  tum Claudius non id       tempus esse rei publicae ratus quo consiliis ordinariis provinciae suae quisque       finibus per exercitus suos cum hoste destinato ab senatu  bellum gereret—audendum ac novandum  aliquid inprovisum, inopinatum, quod coeptum non minorem apud cives quam       hostes terrorem faceret,  perpetratum in magnam laetitiam ex       magno metu verteret—  litteris Hasdrubalis Romam ad senatum missis       simul et ipse patres conscriptos, quid pararet,  edocet: ut,  cum in Umbria se occursurum Hasdrubal fratri scribat, legionem a Capua       Romam arcessant,  dilectum Romae habeant,       exercitum urbanum ad Narniam hosti opponant  haec senatu  scripta  praemissi item per agrum Larinatem Marrucinum       Frentanum Praetutianum, qua exercitum ducturus erat, ut omnes ex agris       urbibusque commeatus paratos militi ad vescendum in viam deferrent, equos       iumentaque alia producerent, ut vehiculorum fessis copia esset  ipse de toto exercitu civium sociorumque quod roboris erat delegit,       sex milia peditum, mille equites; pronuntiat occupare se in Lucanis proximam       urbem Punicumque in ea praesidium velle; ut ad iter parati omnes essent            profectus nocte flexit in Picenum  et consul quidem       quantis maximis itineribus poterat ad conlegam ducebat, relicto Q  Catio legato       qui castris praeesset  Romae haud minus terroris ac tumultus erat quam fuerat quadriennio            ante, cum castra Punica obiecta Romanis moenibus        portisque fuerant  neque satis constabat animis tam audax iter       consulis laudarent vituperarentne; apparebat, quo nihil iniquius est, ex eventu       famam habiturum:  castra prope Hannibalem       hostem relicta sine duce, cum exercitu cui detractum foret omne quod roboris,       quod floris fuerit; et consulem in Lucanos ostendisse iter, cum Picenum et       Galliam peteret,  castra relinquentem nulla       alia re tutiora quam errore hostis, qui ducem inde atque exercitus partem abesse            ignoraret  quid futurum, si id palam fiat, et aut insequi Neronem cum sex       milibus armatorum profectum Hannibal toto exercitu velit aut castra invadere       praedae relicta, sine viribus, sine imperio, sine auspicio? veteres eius belli clades, duo consules proximo anno interfecti       terrebant; et ea omnia accidisse, cum unus imperator, unus exercitus hostium in       Italia esset; nunc duo bella Punica facta, duos ingentes exercitus, duos prope       Hannibales in Italia esse  quippe et Hasdrubalem patre eodem Hamilcare genitum, aeque inpigrum       ducem, per tot annos in Hispania Romano exercitatum bello, gemina victoria       insignem, duobus exercitibus cum clarissimis ducibus deletis  nam itineris quidem celeritate ex Hispania et concitatis ad arma       Gallicis gentibus multo magis quam Hannibalem  ipsum gloriari       posse;  quippe in iis locis hunc coegisse        exercitum quibus ille maiorem partem militum fame ac frigore, quae miserrima       mortis genera sint, amisisset  adiciebant etiam periti rerum Hispaniae haud cum ignoto eum  duce C  Nerone congressurum, sed quem in saltu impedito deprensus forte       haud secus quam puerum conscribendis fallacibus condicionibus pacis frustratus       elusisset  omnia maiora etiam vero praesidia hostium, minora sua, metu       interprete semper in deteriora inclinato, ducebant