./data/phi0914/phi00140/phi0914.phi00140.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
ego       autem, pater, quem ad modum nec nunc sperare regnum nec ambigere umquam de eo       forsitan debeam, quia minor sum, quia tu me maiori cedere vis, sic illud nec       debui facere nec debeo, ut indignus, te patre indignus, omnibus videar             id enim vitiis meis,  non cedendi cui ius fasque est modestia consequar  Romanos obicis mihi       et ea, quae gloriae esse debent, in crimen vertis   ego nec obses Romanis ut traderer nec ut legatus mitterer Romam,       petii; a te missus ire non recusavi  utroque tempore ita me gessi, ne tibi       pudori, ne regno tuo, ne genti Macedonum essem   itaque mihi cum Romanis, pater, causa amicitiae tu fuisti  quoad tecum illis       pax manebit, mecum quoque gratia erit; si bellum esse coeperit, qui obses, qui       legatus pro patre non inutilis fui, idem hostis illis acerrimus ero   nec hodie, ut prosit mihi Romanorum gratia, postulo,       ne obsit tantum, deprecor  nec in bello coepit, nec ad bellum reservatur; pacis       pignus fui, ad pacem retinendam legatus missus sum: neutra res mihi nec gloriae       nec crimini sit   ego si quid inpie in te,       pater, si quid scelerate in fratrem admisi, nullam deprecor poenam; si innocens       sum, ne invidia conflagrem, cum crimine non possim, deprecor   non hodie me primum frater accusat, sed hodie primum       aperte, nullo meo in se merito  si mihi pater succenseret, te maiorem fratrem       pro minore deprecari oportebat, te adulescentiae, te errori veniam impetrare       meo  ubi praesidium esse oportebat, ibi exitium est   e convivio et comisatione prope       semisomnus raptus sum  ad causam parricidii dicendam  sine advocatis, sine patronis ipse pro me       dicere cogor   si pro alio dicendum esset,       tempus ad meditandum et componendam orationem sumpsissem, cum quid aliud quam       ingenii fama periclitarer? ignarus, quid arcessitus essem, te iratum et iubentem       dicere causam, fratrem accusantem audivi         ille diu ante praeparata ac meditata in me oratione est       usus; ego id tantum temporis, quo accusatus sum, ad cognoscendum, quid ageretur,       habui   utrum momento illo horae accusatorem       audirem, an defensionem meditarer? adtonitus repentino atque inopinato malo, vix       quid obiceretur intellegere potui;  nedum       satis sciam, quo modo me tuear  quid mihi spei esset, nisi patrem iudicem       haberem? apud quem etiam si caritate a fratre maiore vincor, misericordia certe       reus vinci non debeo   ego enim, ut me mihi       tibique serves, precor; ille, ut me in securitatem suam occidas, postulat  quid       eum, cum regnum ei tradideris, facturum credis in me esse, qui iam nunc       sanguinem meum sibi indulgeri aequum censet?”