./data/stoa0275/stoa023/stoa0275.stoa023.opp-lat1.xml
Tertullian
DeniqueAbraham deo credidit et iustitiae deputatus ab illo est; sed fidemeius patientia probavit, cum filium immolare iussus est ad fidei,non temptationem dixerim, sed typicam contestationem  Ceterumdeus quem iustitiae deputasset sciebat  Tam grave praeceptum,quod nec domino perfici placebat, patienter et audivit et,si deus voluisset, implesset  Merito ergo benedictus, quia et fidelis;merito fidelis, quia et patiens  Ita fides patientia illuminata,cum in nationes seminaretur per semen Abrahae, quod est Christus,et gratiam legi superduceret, ampliandae adimplendaeque legiadiutricem suam patientiam praefecit, quod ea sola ad iustitiaedoctrinam retro defuisset  Nam olim et oculum pro oculo etdentem pro dente repetebant, et malum malo fenerabant  Nondumenim patientia in terris, quia nec fides  Scilicet interim impatientiaoccasionibus legis fruebatur  Facile erat absente domino patientiaeet magistro  Qui postquam supervenit et gratiam fidei patientiacomposuit, iam nec verbo quidem lacessere nec fatue quidem diceresine iudicii periculo licet  Prohibita ira, restricti animi,compressa petulantia manus, exemptum linguae venenum  Pluslex quam amisit invenit, dicente Christo, Diligite inimicos vestros, et maledicentibus benedicite, et orate pro persecutoribus vestris,ut filii sitis patris vestri caelestis  Vides quem nobis patrem patientiaacquirat? Hoc principali praecepto universa patientiaedisciplina succincta est, quando ne digne quidem malefacere concessumest