./data/phi0914/phi00126/phi0914.phi00126.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
multum ac diu cunctatus, et tum quoque magis inopia consilii potioris       quam spe effectus, Dasium appellat;  at ille, cum ab re aversus, tum aemulo potentatus inimicus, rem       Hannibali aperit  arcessito utroque Hannibal cum pro tribunali quaedam ageret mox de       Blattio cogniturus, starentque summoto populo accusator et reus, Blattius de       proditione Dasium appellat  enimvero ille, velut in manifesta re, exclamat sub oculis Hannibalis       secum de proditione agi  Hannibali atque eis qui aderant quo       audacior res erat, minus similis veri visa est:  aemulationem profecto atque odium esse, et id crimen adferri        quod, quia testem habere non posset,  liberius fingenti  esset  ita inde dimissi sunt            nec Blattius ante abstitit tam audaci incepto quam idem       obtundendo, docendoque quam ea res ipsis patriaeque salutaris esset, pervicit ut       praesidium Punicum—quingenti  autem Numidae erant—Salapiaque traderetur Marcello  nec sine caede multa tradi potuit  longe fortissimi       equitum toto Punico exercitu erant  Itaque quamquam inprovisa res       fuit, nec usus equorum in urbe erat, tamen armis inter tumultum captis et       eruptionem temptaverunt et,  cum evadere       nequirent, pugnantes ad ultumum occubuerunt, nec plus quinquaginta ex his  in potestatem hostium vivi venerunt  plusque aliquanto damni haec ala equitum amissa Hannibali quam       Salapia fuit; nec deinde umquam Poenus, quo longe plurimum valuerat, equitatu       superior fuit