./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Quis non te felicissimum cum tanto              splendore socerorum, cum coniugis pudore, cum masculae quoque prolis              opportunitate praedicauit? Praetereo, libet enim praeterire communia,              sumptas in adulescentia negatas senibus dignitates; ad singularem              felicitate tuae  cumulum uenire              delectat  Si quis rerum mortalium fructus ullum beatitudinis pondus              habet, poteritne illius memoria lucis quantalibet ingruentium malorum              mole deleri, cum duos pariter consules liberos tuos domo prouehi sub              frequentia patrum, sub plebis               alacritate uidisti, cum eisdem in curia curules in-sidentibus tu regiae              laudis orator ingenii gloriam facundiaeque meruisti, cum in circo duorum              medius consulum circumfusae multitudinis expectationem triumphali              largitione satiasti? Dedisti ut opinor  uerba fortunae, dum te illa demulcet, dum te ut               delicias suas fouet  Munus quod nulli umquam priuato commodauerat              abstulisti  Visne igitur cum fortuna calculum ponere? Nunc te primum              liuenti oculo praestrinxit  Si numerum modumque laetorum  tristiumue consideres, adhuc te felicem              negare non possis  Quod si idcirco te fortunatum esse non aestimas,              quoniam quae tunc laeta uidebantur abierunt, non est quod te miserum              putes, quoniam quae nunc creduntur maesta praetereunt  An tu in hanc                  uitae scaenam nunc primum subitus              hospesque uenisti? VI Iamne humanis rebus inesse constantiam reris, cum              ipsum saepe hominem uelox hora dissoluat? Nam etsi rara est fortuitis              manendi fides, ultimus tamen uitae dies mors quaedam fortunae est etiam                  manentis  Quid igitur referre              putas, tune illam moriendo deseras an te illa fugiendo?