./data/phi0914/phi0018/phi0914.phi0018.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Aemilius praetor senatum consuluisset reddendumque iis foedus patres       censuissent, praetor Samnitibus respondit nec,        quo minus perpetua cum eis amicitia esset, per populum Romanum stetisse nec       contradici quin, quoniam ipsos belli culpa sua contracti taedium ceperit,       amicitia de integro reconcilietur;  quod ad       Sidicinos attineat, nihil intercedi quo minus Samniti populo pacis bellique       liberum arbitrium sit   foedere icto cum domum       reuertissent extemplo inde exercitus Romanus deductus annuo stipendio et trium       mensum frumento accepto, quod pepigerat consul ut tempus indutiis daret quoad       legati redissent   Samnites copiis iisdem,       quibus usi aduersus Romanum bellum fuerant, contra Sidicinos profecti haud in       dubia spe erant mature urbis hostium potiundae,  cum ab Sidicinis deditio prius ad       Romanos coepta fieri est  dein, postquam patres ut seram eam ultimaque tandem       necessitate expressam aspernabantur, ad Latinos iam sua sponte in arma motos       facta est   ne Campani quidem—adeo iniuriae       Samnitium quam beneficii Romanorum memoria praesentior erat—his se armis       abstinuere   ex his tot populis unus ingens       exercitus duce Latino fines Samnitium ingressus plus populationibus quam       proeliis cladium fecit; et quamquam superiores certaminibus Latini erant, haud       inuiti, ne saepius dimicandum foret, agro hostium excessere   id spatium Samnitibus datum est Romam legatos mittendi; qui       cum adissent senatum, conquesti eadem se foederatos pati quae hostes essent       passi,  precibus infimis petiere ut satis       ducerent Romani uictoriam quam Samnitibus ex Campano Sidicinoque hoste       eripuissent;  ne uinci etiam se ab       ignauissimis populis sinerent; Latinos Campanosque, si sub dicione populi Romani       essent, pro imperio arcerent Samniti agro: sin imperium abnuerent, armis       coercerent   aduersus haec responsum anceps       datum, quia fateri pigebat in potestate sua Latinos iam non esse timebantque ne       arguendo abalienarent:  Campanorum aliam       condicionem esse, qui non foedere sed per deditionem in fidem uenissent; itaque       Campanos, seu uelint seu nolint, quieturos; in foedere Latinos nihil esse quod       bellare cum quibus ipsi uelint prohibeant