./data/phi0914/phi00135/phi0914.phi00135.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
ii post deportatos ex Graecia exercitus       primo in spe fuerant et Antiochum in vacuam Europae possessionem venturum, nec       Philippum aut Nabim quieturos   ubi nihil       usquam moveri viderunt, agitandum aliquid miscendumque rati, ne cunctando       senescerent consilia, concilium Naupactum indixerunt   ibi Thoas praetor eorum conquestus iniurias Romanorum       statumque Aetoliae, quod omnium Graeciae gentium civitatiumque inhonoratissimi       post eam victoriam essent,  cuius causa ipsi       fuissent, legatos censuit circa reges mittendos, qui non solum temptarent animos       eorum, sed suis quemque stimulis moverent ad Romanum bellum   Damocritus ad Nabim, Nicander ad Philippum, Dicaearchus,       frater praetoris, ad Antiochum est missus   tyranno Lacedaemonio Damocritus ademptis       maritimis civitatibus enervatam tyrannidem dicere; inde militem, inde naves       navalesque socios habuisse; inclusum suis prope muris Achaeos videre dominantis       in  Peloponneso;  numquam habiturum       reciperandi sua occasionem si eam, quae tum esset, praetermisisset; [et] nullum       exercitum Romanum in Graecia esse, nec [propter] Gytheum aut maritimos alios       Laconas dignam causam existimaturos Romanos, cur legiones rursus in Graeciam       transmittant   haec ad incitandum animum       tyranni dicebantur, ut, cum Antiochus in Graeciam traiecisset, conscientia       violatae per sociorum iniurias Romanae amicitiae coniungeret se cum Antiocho             et Philippum Nicander haud dissimili       oratione incitabat; erat etiam maior orationis materia, quo ex altiore fastigio       rex quam tyrannus detractus erat, quoque plures ademptae res   ad hoc vetusta regum Macedoniae fama peragratusque orbis       terrarum victoriis eius gentis referebatur  et tutum vel incepto vel eventu se       consilium adferre:  nam neque, ut ante se       moveat Philippus, quam Antiochus cum exercitu transierit in Graeciam,  suadere, et, qui sine Antiocho adversus       Romanos Aetolosque tam diu sustinuerit bellum, ei adiuncto Antiocho,  sociis Aetolis, qui tum graviores hostes quam Romani fuerint, quibus       tandem viribus resistere Romanos posse?        adiciebat de duce Hannibale, nato adversus Romanos hoste, qui plures et duces et       milites eorum occidisset, quam quot superessent, haec Philippo Nicander;            alia Dicaearchus Antiocho; et omnium       primum praedam de Philippo Romanorum esse dicere, victoriam Aetolorum; et aditum       in Graeciam Romanis nullos alios quam Aetolos dedisse, et ad vincendum vires       eosdem praebuisse   deinde quantas peditum       equitumque copias praebituri Antiocho ad bellum essent, quae loca terrestribus       copiis, quos portus maritimis   tum de       Philippo et Nabide libero mendacio abutebatur: paratum utrumque ad rebellandum       esse, et primam quamque occasionem reciperandi ea, quae bello amisissent,       arrepturos   ita per totum simul orbem       terrarum Aetoli Romanis concitabant bellum  et reges tamen aut non moti aut       tardius moti sunt;  Nabis extemplo circa omnis maritimos vicos       dimisit ad seditiones in iis miscendas, et alios principum donis ad suam causam       perduxit, alios pertinaciter in societate Romana manentis occidit   Achaeis omnium maritimorum Laconum       tuendorum a T Quinctio cura mandata erat  itaque extemplo et ad tyrannum legatos miserunt,            qui admonerent foederis Romani,        denuntiarentque, ne pacem, quam tantopere petisset, turbaret, et auxilia ad       Gytheum, quod iam oppugnabatur ab tyranno, et Romam qui ea nuntiarent, legatos       miserunt