./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
Tarquinius regnare occepit, cui  Superbo cognomen       facta indiderunt, quia socerum gener sepultura prohibuit, Romulum quoque       insepultum perisse dictitans,  primoresque       patrum, quos Servi rebus favisse credebat, interfecit; conscius deinde male       quaerendi regni ab se ipso adversus se exemplum capi posse, armatis corpus       circumsaepsit;  neque enim ad ius regni quicquam praeter vim            habebat, ut qui neque populi iussu neque auctoribus patribus       regnaret  eo accedebat ut in caritate civium nihil spei reponenti metu regnum       tutandum esset  quem ut pluribus incuteret, cognitiones capitalium       rerum sine consiliis per se solus exercebat, perque eam causam occidere,            in exsilium agere, bonis multare poterat       non suspectos modo aut invisos sed unde nihil aliud quam praedam sperare posset            praecipue ita patrum numero imminuto statuit nullos in patres legere,       quo contemptior paucitate ipsa ordo esset, minusque per se nihil agi       indignarentur  hic enim regum primus traditum  a prioribus morem de omnibus senatum consulendi solvit, domesticis       consiliis rem publicam administravit; bellum, pacem, foedera, societates per se       ipse, cum quibus voluit, iniussu populi ac senatus, fecit diremitque  Latinorum sibi maxime gentem conciliabat, ut peregrinis quoque       opibus tutior inter cives esset, neque hospitia modo cum primoribus eorum, sed       adfinitates quoque iungebat  Octavio Mamilio Tusculano—is longe princeps Latini nominis erat, si       famae credimus, ab Ulixe deaque Circa oriundus—ei Mamilio filiam nuptum dat       perque eas nuptias multos sibi cognatos amicosque eius conciliat