./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
deinceps et qui ante nexi fuerant creditoribus tradebantur et       nectebantur alii  quod ubi cui militi inciderat, collegam appellabat            concursus ad Servilium fiebat; illius promissa iactabant; illi       exprobrabant sua quisque belli merita cicatricesque acceptas            postulabant ut aut referret ad senatum, aut  auxilio esset consul civibus suis, imperator militibus  movebant consulem haec, sed tergiversari res cogebat; adeo in alteram       causam non collega solum praeceps erat  sed omnis factio nobilium  ita medium se gerendo nec plebis       vitavit odium nec apud patres gratiam iniit  patres mollem consulem et ambitiosum rati, plebes fallacem; brevique       apparuit adaequasse eum Appi odium  certamen consulibus inciderat uter dedicaret Mercuri aedem            senatus a se rem ad populum reiecit: utri eorum dedicatio iussu       populi data esset,  eum praeesse annonae, mercatorum collegium                  instituere, sollemnia pro pontifice iussit suscipere  populus dedicationem aedis dat M  Laetorio, primi pili centurioni,       quod facile appareret non tam ad honorem eius, cui curatio altior fastigio suo       data esset, factum quam ad consulum ignominiam  saevire inde utique consulum alter patresque; sed plebi creverant       animi, et longe alia quam primo instituerant via grassabantur  desperato enim consulum senatusque auxilio, cum in ius duci debitorem       vidissent, undique convolabant  neque decretum exaudiri consulis prae       strepitu et clamore poterat, neque cum decresset quisquam obtemperabat            vi agebatur, metusque omnis et periculum,  cum in conspectu consulis singuli a pluribus violarentur, in creditores       a debitoribus verterant  super haec timor incessit Sabini belli; dilectuque decreto nemo nomen       dedit, furente Appio et insectante ambitionem collegae, qui populari silentio       rem publicam proderet, et ad id quod de credita pecunia ius non dixisset,       adiceret ut ne dilectum quidem ex senatus consulto haberet:  non esse tamen desertam omnino rem publicam neque proiectum       consulare imperium, se unum et suae et patrum maiestatis vindicem fore            cum circumstaret cotidiana multitudomultitude       licentia accensa, arripi unum  insignem ducem seditionum iussit            ille cum a lictoribus  iam traheretur, provocavit; nec cessisset       provocationi consul, quia non dubium erat populi iudicium, nisi aegre victa       pertinacia foret consilio magis et auctoritate principum quam populi clamore;       adeo supererant animi ad sustinendam invidiam  crescere inde malum in dies non clamoribus modo apertis sed, quod       multo perniciosius erat, secessione occultisque conloquiis  tandem       invisi plebi consules magistratu abeunt, Servilius neutris, Appius patribus mire       gratus