./data/phi0914/phi00121/phi0914.phi00121.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
cum verbis extollentes gloriam virtutemque populi Romani ac       magnitudinem imperii petissent ne Poeno bellum Italiae inferenti per agros       urbesque suas transitum darent,  tantus cum       fremitu risus dicitur ortus ut vix a magistratibus maioribusque natu iuventus       sedaretur;  adeo stolida impudensque postulatio       visa est censere  ne in Italiam transmittant Galli bellum, ipsos id avertere  in se, agrosque suos pro alienis populandos obicere  sedato tandem fremitu responsum legatis est neque Romanorum in se       meritum esse neque Carthaginiensium iniuriam ob quae aut pro Romanis aut       adversus Poenos sumant arma;  contra ea audire       sese gentis suae homines agro finibusque Italiae pelli a populo Romano       stipendiumque pendere  et cetera indigna pati  eadem ferme in ceteris Galliae conciliis dicta auditaque; nec       hospitale quicquam pacatumve satis prius auditum quam Massiliam venere            ibi omnia ab sociis inquisita cum cura ac fide cognita:  praeoccupatos iam ante ab Hannibale Gallorum animos  esse; sed ne illi       quidem ipsi satis mitem gentem fore—adeo ferocia atque indomita ingenia esse—ni       subinde auro, cuius avidissima gens est, principum animi concilientur            ita peragratis Hispaniae Galliaeque populis  legati Romam redeunt haud ita multo post quam       consules in provincias profecti erant  civitatem omnem exspectatione            belli erectam        invenerunt satis constante fama iam Hiberum Poenos tramisisse