./data/phi0914/phi00126/phi0914.phi00126.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
scripto       deinde exercitu de remigum supplemento agi coeptum;  in quam rem cum neque hominum satis, nec ex qua pararentur       stipendiumque acciperent pecuniae quicquam ea tempestate in publico esset,            edixerunt consules ut privati  ex censu ordinibusque, sicut antea, remiges darent cum stipendio       cibariisque dierum triginta  ad id edictum tantus fremitus hominum, tanta indignatio fuit ut magis       dux quam materia seditioni deesset: secundum Siculos Campanosque plebem Romanam       perdendam lacerandamque sibi consules sumpsisse  per tot annos tributo exhaustos nihil reliqui praeter terram  nudam ac vastam habere  tecta hostis incendisse,                  servos agri cultores rem publicam abduxisse, nunc ad militiam parvo aere emendo,       nunc remiges imperando;  si quid cui argenti       aerisve fuerit, stipendio remigum et tributis annuis ablatum  se ut       dent quod non habeant nulla vi, nullo imperio cogi posse  bona sua       venderent; in corpora quae reliqua essent saevirent; ne unde redimantur quidem       quicquam superesse  haec non in occulto, sed propalam in foro atque oculis ipsorum       consulum ingens turba circumfusi fremebant;        nec eos sedare consules nunc castigando, nunc consolando poterant            spatium deinde iis tridui se dare ad cogitandum dixerunt; quo       ipsi ad rem inspiciendam et expediendam  usi sunt  senatum postero die habuerunt de remigum supplemento; ubi cum multa       disseruissent cur aequa plebis recusatio esset, verterunt orationem eo ut       dicerent privatis id seu aequum seu iniquum onus iniungendum esse  nam unde, cum pecunia in aerario non esset,       paraturos navalis socios? quo modo autem sine classibus aut Siciliam       obtineri aut Italia Philippum arceri posse aut tuta Italiae litora esse?