./data/phi0914/phi00132/phi0914.phi00132.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
Quinctius capta Elatia in Phocide ac Locride hiberna disposita haberet, Opunte       seditio orta est   factio una Aetolos, qui       propiores erant, altera Romanos accersebat         Aetoli priores venerunt; sed opulentior factio exclusis Aetolis missoque ad       imperatorem Romanum nuntio usque in adventum eius tenuit urbem   arcem regium tenebat praesidium, neque, ut decederent inde,       aut Opuntiorum minis aut auctoritate imperatoris Romani perpelli potuerunt             mora, cur non extemplo oppugnarentur,       ea fuit, quod caduceator ab  rege venerat locum ac tempus petens colloquio   id gravate regi concessum est, non quin cuperet Quinctius       per se partim armis, partim condicionibus confectum videri bellum;  necdum enim sciebat, utrum successor sibi alter ex       novis consulibus mitteretur, an, quod summa vi ut tenderent amicis et propinquis       mandaverat, imperium prorogaretur;  aptum autem       fore colloquium credebat, ut sibi liberum esset vel ad bellum manenti vel ad       pacem decedenti rem inclinare   in sinu Maliaco       prope Nicaeam litus elegere  eo rex ab Demetriade cum quinque lembis et una nave       rostrata venit   erant cum eo principes       Macedonum et Achaeorum exul, vir insignis, Cycliadas   cum imperatore Romano rex Amynander       erat et Dionysodorus, Attali legatus, et Agesimbrotus, praefectus Rhodiae       classis, et Phaeneas, princeps Aetolorum,  et Achaei duo, Aristaenus et Xenophon   inter hos Romanus ad extremum litus progressus, cum       rex in proram navis in ancoris stantis processisset, ‘  commodius’ inquit, ‘si in terram egrediaris, ex propinquo       dicamus in vicem audiamusque’  cum rex facturum se id negaret, ‘quem tandem’       inquit Quinctius ‘times?’  ad hoc ille superbo       et regio animo: ‘neminem equidem timeo praeter deos immortalis; non omnium autem       credo fidei, quos circa te video, atque omnium minime Aetolis’    ‘istuc quidem’ ait Romanus ‘par omnibus periculum est,       qui cum hoste ad colloquium congrediuntur, si nulla fides sit   ’ ‘non tamen’ inquit, ‘ T Quincti , par perfidiae praemium est, si fraude agatur, Philippus et       Phaeneas; neque enim aeque difficulter Aetoli praetorem alium ac Macedones regem       in meum locum substituant ’ secundum haec silentium fuit,  cum Romanus eum aecum censeret priorem dicere,       qui petisset colloquium, rex eius esse priorem orationem, qui daret pacis leges,       non qui acciperet; tum Romanus:  simplicem suam       orationem esse; ea enim se dicturum, quae ni fiant, nulla sit pacis condicio             deducenda ex omnibus Graeciae civitatibus       regi praesidia esse, captivos et transfugas sociis populi Romani reddendos,       restituenda Romanis ea Illyrici loca, quae post pacem in Epiro factam       occupasset,  Ptolomaeo Aegypti regi  reddendas urbes, quas post Philopatoris Ptolomaei mortem occupavisset        suas populique Romani condiciones has esse; ceterum et socium audiri postulata       verum esse   Attali regis legatus naves       captivosque, quae ad Chium navali proelio capta essent, et Nicephorium       Venerisque templum, quae spoliasset evastassetque, pro incorruptis restitui;            Rhodii Peraeam —regio est continentis       adversus insulam, vetustae eorum dicionis —repetebant postulabantque praesidia       deduci ab Iaso et a Bargyliis et Euromensium urbe et in Hellesponto Sesto atque       Abydo,  et Perinthum Byzantiis in antiqui       formulam iuris restitui, et liberari omnia Asiae emporia  portusque   Achaei Corinthum et Argos       repetebant  praetor Aetolorum Phaeneas cum eadem fere, quae Romani, ut Graecia       decederetur, postulasset, redderenturque Aetolis urbes, quae quondam iuris ac       dicionis eorum fuissent,  excepit orationem       eius princeps Aetolorum Alexander, vir ut inter Aetolos facundus   iam dudum se reticere ait, non quo quicquam agi       putet eo colloquio, sed ne quem sociorum dicentem interpellet  nec de pace cum       fide Philippum agere nec bella vera virtute umquam gessisse   in colloquiis insidiari et captare; in bello non congredi       aequo campo neque signis collatis dimicare, sed refugientem incendere ac       diripere urbes et vincentium praemia victum corrumpere   at non antiquos Macedonum reges, sed acie bellare solitos,       urbibus parcere, quantum possent, quo opulentius haberent imperium   nam de quorum  possessione dimicetur tollentem nihil sibi praeter bellum relinquere,       quod consilium esse?  pluris pluris priore       anno sociorum urbes in Thessalia evastasse Philippum quam omnes, qui umquam       hostes Thessaliae fuerint   ipsis quoque       Aetolis eum plura socium quam hostem ademisse: Lysimachiam pulso praetore et       praesidio Aetolorum occupasse eum;  Cium, item       suae dicionis urbem, funditus evertisse ac delesse; eadem fraude habere eum       Thebas Phthias, Echinum, Larisam, Pharsalum   motus oratione Alexandri Philippus navem, ut       exaudiretur, propius terram applicuit   orsum eum dicere, in Aetolos maxime,       violenter Phaeneas interfatus non in  verbis rem verti ait: aut bello vincendum aut melioribus parendum esse             'apparet id quidem' inquit Philippus       'etiam caeco', iocatus in valetudinem oculorum Phaeneae; et erat dicacior       natura, quam regem decet, et ne inter seria quidem risu satis temperans             indignari inde coepit, Aetolos tamquam       Romanos decedi Graecia iubere, qui, quibus finibus Graecia sit, dicere non       possent; ipsius enim Aetoliae Agraeos Apodotosque et Amphilochos, quae permagna       eorum pars sit, Graeciam non esse   'an, quod a sociis eorum non       abstinuerim, iustam querellam habent, cum ipsi pro lege hunc antiquitus morem       servent, ut adversus socios ipsi  suos publica tantum auctoritate dempta iuventutem suam militare sinant,       et contrariae persaepe acies in utraque parte Aetolica auxilia habeant?            neque ego Cium expugnavi, sed Prusiam       socium et amicum oppugnantem adiuvi; et Lysimachiam ab Thracibus vindicavi, sed,       quia me necessitas ad hoc bellum a custodia eius avertit, Thraces habent             et Aetolis haec; Attalo autem Rhodiisque       nihil iure debeo; non enim a me, sed ab illis principium belli ortum est;            Romanorum autem honoris causa Peraean       Rhodiis et naves Attalo cum captivis, qui comparebunt, restituam   nam quod ad Nicephorium Venerisque templi       restitutionem attinet, quid restitui ea postulantibus respondeam,  nisi, quo uno modo silvae lucique caesi restitui       possunt, curam impensamque sationis me praestaturum, —quoniam haec inter se       reges postulare et respondere placet   '       extrema eius oratio adversus Achaeos fuit, in qua orsus ab Antigoni primum, suis       deinde erga gentem eam meritis, recitari decreta eorum iussit omnis divinos       humanosque honores complexa atque eis obiecit recens decretum, quo ab se       descivissent;  invectusque graviter in perfidiam       eorum, Argos tamen  se iis redditurum dixit;  de Corintho       cum imperatore Romano deliberaturum esse quaesiturumque ab eo simul, utrum iisne       urbibus decedere se aecum censeat, quas ab se ipso captas iure belli habeat, an       iis etiam, quas a maioribus suis accepisset   parantibus Achaeis Aetolisque ad ea       respondere, cum prope occasum sol esset, dilato in posterum diem colloquio       Philippus in stationem, ex qua profectus erat, Romani sociique in castra       redierunt   Quinctius postero die ad Nicaeam —       is enim locus placuerat — ad constitutum tempus venit; Philippus nullus usquam,       nec nuntius ab eo per aliquot horas veniebat, et iam desperantibus venturum       repente apparuerunt naves   atque ipse quidem,       cum tam gravia et indigna imperarentur, inopem consilii diem consumpsisse       deliberando aiebat;  vulgo credebant de       industria rem in serum tractam, ne tempus dari posset Achaeis Aetolisque ad       respondendum, et eam opinionem ipse adfirmavit petendo,  ut summotis aliis, ne tempus altercando tereretur et aliqui       finis rei imponi posset, cum ipso imperatore Romano liceret sibi colloqui             id primo non acceptum, ne excludi       colloquio viderentur socii, dein,  cum haud       absisteret petere, ex omnium consilio Romanus imperator cum Ap Claudio tribuno militum ceteris summotis ad extremum litus processit;            rex cum duobus, quos pridie  adhibuerat, in terram est egressus  ibi cum aliquamdiu secreto locuti       essent, quae acta Philippus ad suos rettulerit, minus compertum est;  Quinctius haec rettulit ad socios: Romanis eum cedere       tota Illyrici ora, perfugas remittere ac si qui sint captivi;  Attalo naves et cum iis captos navalis socios, Rhodiis       regionem, quam Peraean vocant, reddere, Iaso et Bargyliis non cessurum;            Aetolis Pharsalum Larisamque reddere,       Thebas non reddere; Achaeis non Argis modo sed etiam Corintho cessurum             nulli omnium placere partium, quibus       cessurus aut non cessurus esset, destinatio: plus enim amitti in iis quam       acquiri, nec umquam, nisi tota deduxisset Graecia praesidia, causas certaminum       defore   cum haec toto ex concilio certatim omnes       vociferarentur, ad Philippum quoque procul stantem vox est perlata   itaque a Quinctio petit, ut rem totam in posterum       diem differret: profecto aut persuasurum se aut persuaderi sibi passurum             litus ad Thronium colloquio destinatur  eo       mature conventum est  ibi Philippus primum et Quinctium et omnis qui aderant       rogare,  ne spem pacis turbare vellent,       postremo petere tempus, quo legatos mittere Romam ad senatum posset: aut iis       condicionibus se pacem impetraturum aut quascumque senatus dedisset leges pacis       accepturum   id ceteris  haudquaquam placebat: nec enim aliud quam moram et dilationem ad       colligendas vires quaeri;  Quinctius verum id       futurum fuisse dicere, si aestas et tempus rerum gerendarum esset; nunc hieme       instante nihil amitti dato spatio ad legatos mittendos;  nam neque sine auctoritate senatus ratum quicquam eorum       fore, quae cum rege ipsi pepigissent, et explorari, dum bello necessariam       quietem ipsa hiems daret, senatus auctoritatem posse   in hanc sententiam et ceteri sociorum principes       concesserunt; indutiisque datis in duos menses, et ipsos mittere singulos       legatos ad senatum edocendum, ne fraude regis caperetur, placuit   additum indutiarum pacto, ut regia praesidia Phocide       ac Locride extemplo deducerentur   et ipse       Quinctius cum sociorum legatis Amynandrum  Athamanum regem, ut speciem legationi       adiceret, et Q Fabium — uxoris Quincti sororis filius erat — et Q Fulvium et Ap Claudium misit   ut ventum Romam est, prius sociorum       legati quam  regis auditi sunt  cetera eorum oratio conviciis regis consumpta est;            moverunt cum maxime senatum demonstrando       maris terrarumque regionis eius situm,  ut       omnibus appareret, si Demetriadem in Thessalia, Chalcidem in Euboea, Corinthum       in Achaia rex teneret,  non posse liberam       Graeciam esse, et ipsum Philippum non contumeliosius quam verius compedes eas       Graeciae appellare   legati deinde regis       intromissi; quibus longiorem exorsis orationem brevis interrogatio, cessurusne       iis tribus urbibus esset, sermonem incidit, cum mandati sibi de iis nominatim       negarent quicquam  sic infecta pace regii dimissi; Quinctio liberum arbitrium       pacis ac belli permissum   cui ut satis       apparuit non taedere belli senatum, et ipse victoriae quam pacis avidior neque       colloquium postea Philippo dedit neque legationem aliam, quam quae omni Graecia       decedi nuntiaret, admissurum dixit