./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Itaque paulo post: O inquam,           summum lassorum solamen animorum quam tu me  uel sententiarum pondere uel canendi etiam iucunditate refouisti!           Adeo ut iam me post haec inparem fortunae ictibus esse non arbitrer  Itaque           remedia quae paulo acriora esse dicebas, non modo non per-horresco, sed           audiendi auidus uehementer efflagito  Tum illa  Sensi, inquit, cum           uerba nostra tacitus attentusque rapiebas, eumque tuae mentis habitum uel           exspectaui uel, quod est uerius, ipsa perfeci  Talia sunt quippe quae           restant, ut degustata quidem mordeant, interius autem recepta dulcescant            Sed  quod tu te audiendi cupidum dicis,           quanto ardore flagrares, si quonam te ducere aggrediamur agnosceres!        Quonam? inquam  Ad ueram, inquit, felicitatem, quam tuus quoque           somniat animus, sed occupato ad imagines uisu ipsam illam  non potest intueri  Tum ego:  Fac obsecro           et quae illa uera sit, sine cunctatione demonstra Faciam, inquit illa, tui causa libenter  Sed quae tibi causa notior           est, eam prius designare uerbis atque informare conabor ut ea perspecta cum           in  contrariam partem flexeris oculos,           uerae beatitudinis speciem possis agnoscere