./data/phi0914/phi00121/phi0914.phi00121.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
licuit in Hispaniam, provinciam meam, quo iam profectus eram, cum           exercitu ire meo, ubi et fratrem consilii participem ac periculi socium           haberem et Hasdrubalem potius quam Hannibalem hostem et minorem haud dubie           molem belli;  tamen, cum praeterveherer           navibus Galliae oram, ad famam huius hostis in terram egressus praemisso           equitatu ad Rhodanum movi castra  equestri proelio, qua parte copiarum conserendi manum fortuna           data est, hostem fudi: peditum agmen, quod in modum fugientium raptim           agebatur, quia adsequi terra non poteram, regressus ad naves,  quanta maxime potui celeritate tanto maris            terrarumque circuitu, in radicibus prope Alpium huic  timendo hosti           obvius fui  utrum , cum declinarem certamen, improvidus  incidisse videor an occurrere in vestigiis eius, lacessere ac           trahere ad decernendum? experiri iuvat utrum alios repente Carthaginienses per viginti           annos terra ediderit, an idem sint qui ad Aegates pugnaverunt insulas et           quos ab Eryce duodevicenis denariis aestimatos emisistis,  et utrum Hannibal hic sit aemulus itinerum           Herculis, ut ipse fert, an vectigalis stipendiariusque et servus populi           Romani a patre relictus  quem nisi Saguntinum scelus agitaret, respiceret profecto si non           patriam victam domum certe patremque et foedera Hamilcaris scripta manu,                qui iussus ab consule nostro           praesidium deduxit ab Eryce, qui graves impositas victis Carthaginiensibus           leges fremens maerensque accepit, qui decedens Sicilia stipendium populo           Romano dare pactus est  itaque vos ego, milites, non eo solum animo quo adversus alios           hostes soletis pugnare velim, sed cum indignatione quadam atque ira, velut           si servos videatis vestros arma repente contra vos ferentes  licuit ad Erycem clausos ultimo supplicio humanorum,  fame interficere; licuit victricem           classem in Africam traicere  atque intra paucos dies sine           ullo certamine Carthaginem delere:—veniam dedimus precantibus,  emisimus ex obsidione, pacem cum victis           fecimus, tutelae deinde nostrae duximus, cum Africo bello urgerentur                pro his impertitis furiosum iuvenem sequentes oppugnatum patriam           nostram veniunt! atque utinam pro decore tantum hoc vobis et non           pro salute esset certamen:  non de           possessione Siciliae ac Sardiniae, de quibus quondam agebatur, sed pro           Italia vobis est pugnandum  nec est alius ab tergo exercitus, qui nisi nos vincimus hosti           obsistat, nec Alpes aliae sunt, quas dum superant comparari nova possint           praesidia  hic est obstandum, milites, velut si ante Romana           moenia pugnemus  unus quisque se non corpus suum, sed coniugem ac liberos parvos           armis protegere putet; nec domesticas solum agitet curas, sed identidem hoc           animo reputet, nostras nunc intueri manus senatum populumque Romanum; qualis           nostra vis virtusque fuerit,  talem deinde           fortunam illius urbis  ac Romani imperii fore  haec apud Romanos consul