./data/phi1351/phi004/phi1351.phi004.perseus-lat2.xml
Cornelius Tacitus
maesta primum fama, dein profugi e proelio perditas res patefaciunt  non expectavit militum ardor vocem imperatoris; bonum haberet animum iubebant: superesse adhuc novas viris, et ipsos extrema passuros ausurosque  neque erat adulatio: ire in aciem, excitare partium fortunam furore quodam et instinctu flagrabant  qui procul adstiterant, tendere manus, et proximi prensare ge-  nua, promptissimo Plotio Firmo  is praetorii praefectus identidem orabat ne fidissimum exercitum, ne optime meritos milites desereret: maiore animo tolerari adversa quam relinqui; fortis et strenuos etiam contra fortunam insistere spei, timidos et ignavos ad desperationem formidine properare  quas inter voces ut flexerat vultum aut induraverat Otho, clamor et gemitus  nec praetoriani tantum, proprius Othonis miles, sed praemissi e Moesia eandem obstinationem adventantis exercitus, legiones Aquileiam ingressas nuntiabant, ut nemo dubitet potuisse renovari bellum atrox, lugubre, incertum victis et victoribus