./data/phi0474/phi058/phi0474.phi058.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
d  viii Id  Febr  Milo, adfuit   dixit Pompeius sive voluit ; nam, ut surrexit, operae Clodianae clamorem sustulerunt, idque ei perpetua oratione contigit non modo ut acclamatione sed ut convicio et maledictis impediretur  qui ut peroravit (nam in eo sane fortis fuit ; non est deterritus ; dixit omnia atque interdum etiam silentio, cumauctoritate †peregerat†) sed ut peroravit, surrexit Clodius  ei tantus clamor a nostris (placuerat enim referre gratiam) ut neque mente nec lingua neque ore consisteret   ea res acta est, cum hora sexta vix Pompeius perorasset, usque ad horam viii, cum omnia maledicta, versus denique obscenissimi in Clodium et Clodiam dicerentur   ille furens et exsanguis interrogabat suos in clamore ipso, quis esset qui plebem fame necaret   respondebant operae : 'Pompeius ' quis Alexandream ire cuperet  respondebant : 'Pompeius '  quem ire vellent  respondebant : 'Crassum ' is aderat tum Miloni animo non amico  Hora fere nona quasi signo dato Clodiani nostros consputare coeperunt  exarsit dolor   Vrgere illi ut loco nos moverent   factus est a nostris impetus ; fuga operarum ; eiectus de rostris Clodius,ac nos quoque tum fugimus, ne quid in turba   senatus vocatus in curiam   Pompeius domum   neque ego tamen in senatum, ne aut de tantis rebus tacerem aut in Pompeio defendendo (nam is carpebatur a Bibulo, Curione, Favonio, Servilio filio) animos bonorum virorum offenderem  res inposterum dilata est   Clodius in Quirinalia prodixit diem