./data/phi0914/phi00130/phi0914.phi00130.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
praecedebat ipse uinctus; sequebatur grex nobilium       Numidarum  tum quantum quisque plurimum poterat magnitudini Syphacis famaeque       gentis uictoriam suam augendo addebat:  illum esse regem cuius tantum       maiestati duo potentissimi in terris tribuerint populi Romanus       Carthaginiensisque ut Scipio imperator suus ad amicitiam eius petendam relicta       prouincia Hispania exercituque duabus quinqueremibus in Africam nauigauerit,            Hasdrubal Poenorum imperator non ipse modo ad       eum in regnum uenerit sed etiam filiam ei nuptum dederit  habuisse eum uno       tempore in potestate duos imperatores, Poenum Romanumque   sicut ab dis immortalibus pars utraque hostiis mactandis       pacem petisset, ita ab eo utrimque pariter amicitiam petitam   iam tantas habuisse opes ut Masinissam regno pulsum eo       redegerit ut uita eius fama mortis et latebris ferarum modo in siluis rapto       uiuentis tegeretur   his sermonibus       circumstantium celebratus rex in praetorium ad Scipionem est perductus  mouit et       Scipionem cum fortuna pristina uiri praesenti fortunae conlata, tum recordatio       hospitii dextraeque datae et foederis publice ac priuatim iuncti   eadem haec et Syphaci animum dederunt in adloquendo       uictore  nam cum Scipio quid sibi uoluisset quaereret qui non societatem solum       abnuisset Romanam sed ultro bellum intulisset, tum ille peccasse quidem sese       atque insanisse fatebatur, sed non tum demum cum arma aduersus populum Romanum       cepisset;  exitum sui furoris eum fuisse, non       principium;  tum se insanisse, tum hospitia       priuata et publica foedera omnia ex animo eiecisse cum Carthaginiensem matronam       domum acceperit   illis nuptialibus facibus regiam       conflagrasse suam; illam furiam pestemque omnibus delenimentis animum suum       auertisse atque alienasse, nec conquiesse donec ipsa manibus suis nefaria sibi       arma aduersus hospitem atque amicum induerit         perdito tamen atque adflicto sibi hoc in miseriis solatii esse quod in omnium       hominum inimicissimi sibi domum ac penates eandem pestem ac furiam transisse       uideat   neque prudentiorem neque       constantiorem Masinissam quam Syphacem esse, etiam iuuenta incautiorem; certe       stultius illum atque intemperantius eam quam se duxisse