./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Tum illa: Huncine,        inquit, mundum temerariis agi fortuitisque casibus putas, an ullum credis ei           regimen inesse rationis?Atqui, inquam, nullo existimauerim modo ut fortuita temeritate tam           certa moueantur, uerum operi suo            conditorem praesidere deum scio nec umquam fuerit dies qui me ab hac           sententiae ueritate depellat Ita est, inquit  Nam id etiam paulo ante cecinisti, hominesque tantum diuinae exortes              curae esse deplorasti  Nam de ceteris quin ratione regerentur,  nihil mouebare  Papae autem! Vehementer              admiror cur in tam salubri sententia Iocatus aegrotes  Verum altius              perscrutemur; nescio quid abesse coniecto Sed dic mihi, quoniam deo mundum regi non ambigis, quibus etiam              gubernaculis regatur aduertis?Vix, inquam, rogationis tuae sententiam nosco, nedum ad inquisita           respondere queam Num me, inquit, fefellit abesse aliquid, per quod, uelut hiante ualli           robore, in animum tuum perturbationum morbus inrepserit? Sed dic mihi,           meministine, quis  sit rerum finis, quoue           totius naturae tendat intentio?Audieram, inquam, sed memoriam maeror hebetauit Atqui scis unde cuncta processerint?Noui, inquam, deumque esse respondi  Et qui fieri potest, ut principio cognito quis sit rerum finis  ignores? Verum hi perturbationum mores, ea              ualentia  est, ut mouere quidem loco hominem possint,              conuellere autem sibique totum exstirpare non possint Sed hoc quoque respondeas uelim, hominemne te esse meministi?Quidni, inquam, meminerim?Quid igitur homo sit, poterisne proferre?Hocine interrogas an esse me sciam rationale animal atque mortale? Scio et           id me esse confiteor  Et illa: Nihilne aliud te esse nouisti?Nihil Iam scio  inquit  morbi tui aliam uel maximam  causam; quid ipse sis, nosse desisti  Quare           plenissime uel aegritudinis tuae rationem uel aditum reconciliandae           sospitatis inueni  Nam quoniam tui obliuione confunderis, et exsulem te et           exspoliatum piopriis bonis esse doluisti  Quoniam uero quis sit rerum fanis               ignoras, nequam homines atque           nefarios potentes felicesque arbitraris  Quoniam uero quibus gubernaculis           mundus regatur oblitus es, has fortunarum uices aestimas sine rectore           fluitare—magnae non ad morbum modo uerum ad interitum quoque causae  Sed           sospitatis  auctori grates, quod te           nondum totum natura destituit  Habemus maximum tuae fomitem salutis ueram de           mundi gubernatione sententiam, quod eam non casuum temeritati sed diuinae           rationi subditam credis  Nihil igitur pertimescas; iam tibi ex hac               minima scintillula uitalis calor           inluxerit  Sed quoniam firmioribus remediis nondum tempus est et eam           ruentium constat esse naturam, ut quotiens abiecerint  ueras           falsis opinionibus induantur ex quibus orta perturbationum caligo uerum           illum confundit intuitum,  hanc paulisper           lenibus mediocribusque fomentis at-tenuare temptabo, ut dimotis fallacium           affectionum tenebris splendorem uerae lucis possis agnoscere