./data/stoa0058/stoa001/stoa0058.stoa001.perseus-lat2.xml
Boethius
Id autem est bonum quo quis              adepto nihil ulterius desiderare queat  Quod quidem est omnium summum              bonorum cunctaque intra se bona continens, cui si quid aforet summum esse              non posset, quoniam relinqueretur               extrinsecus quod posset optari  Liquet igitur esse beatitudinem statum              bonorum omnium congregatione perfectum  Hunc, uti diximus, diuerso              tramite mortales omnes conantur adipisci  Est enim mentibus hominum ueri              boni naturaliter inserta cupiditas,               sed ad falsa deuius error abducit  Quorum quidem alii summum bonum esse              nihilo indigere credentes ut diuitiis affluant elaborant; alii uero bonum              quod sit dignissimum ueneratione iudicantes adeptis honoribus reuerendi              ciuibus suis esse nituntur  Sunt  qui              summum bonum in summa potentia esse constituat; hi uel regnare ipsi              uolunt uel regnantibus adhaerere conantur  At quibus optimum quiddam              claritas uidetur, hi uel belli uel pacis artibus gloriosum nomen              propagare festinant  Plurimi uero boni fructum  gaudio laetitiaque metiuntur; zahi felicissimum putant              uoluptate diffluere  Sunt etiam qui horum fines causasque alterutro              permutent, ut qui diuitias ob potentiam uoluptatesque desiderant uel qui              potentiam seu pecuniae causa seu proferendi nominis  appetunt  In his igitur ceterisque talibus              humanorum actuum uotorumque uersatur intentio, ueluti nobilitas fauorque              popularis quae uidentur quandam claritudinem comparare, uxor ac liberi              quae iucunditatis gratia  petuntur; amicorum uero quod              sanctissimum quidem  genus est, non in              fortuna sed in uirtute numeratur, reliquum uero uel potentiae causa uel              delectationis assumitur  Iam uero corporis bona promptum est ut ad              superiora referantur  Robur enim magnitudoque uidetur praestare              ualentiam, pulchritudo atque               uelocitas celebritatem, salubritas uoluptatem; quibus omnibus solam              beatitudinem desiderari liquet  Nam quod quisque prae ceteris petit, id              summum esse iudicat bonum  Sed summum bonum beatitudinem esse              definiuimus; quare beatum esse iudicat statum  quem prae ceteris quisque desiderat Habes igitur ante oculos propositam fere formam felicitatis humanae—opes,              honores, potentiam, gloriam, uoluptates  Quae quidem sola considerans              Epicurus consequenter sibi summum bonum uoluptatem  esse constituit, quod cetera omnia              iucunditatem animo uideantur afferre  Sed ad hominum studia reuertor,              quorum animus etsi caligante memoria tamen bonum suum repetit, sed uelut              ebrius domum quo tramite reuertatur ignorat  Num enim uidentur  errare hi qui nihilo indigere nituntur? Atqui              non est aliud quod aeque perficere beatitudinem possit quam copiosus              bonorum omnium status nec alieni egens sed sibi ipse sufficiens  Num uero              labuntur hi qui quod sit optimum, id etiam reuerentiae cultu  dignissimum putent? Minime  Neque enim uile              quiddam contemnendumque est quod adipisci omnium fere mortalium laborat              intentio  An in bonis non est numeranda potentia? Quid igitur? Num              imbecillum ac sine uiribus aestimandum est, quod omnibus rebus  constat esse praestantius? An claritudo              nihili pendenda est? Sed sequestrari nequit quin omne quod              excellentissimum sit id etiam uideatur esse clarissimum  Nam non esse              anxiam tristemque  beatitudinem nec doloribus molestiisque              subiectam  quid attinet dicere, quando              in minimis quoque rebus id appetitur quod habere fruique delectet? Atqui              haec sunt quae adipisci homines uolunt eaque de causa diuitias,              dignitates, regna, gloriam uoluptatesque desiderant quod per haec sibi              sufficientiam, reuerentiam,               potentiam, celebritatem, laetitiam credunt esse uenturam  Bonum est              igitur quod tam diuersis studiis homines petunt; in quo quanta sit              naturae uis facile monstratur, cum licet uariae dissidentesque sententiae              tamen in diligendo boni fine consentiunt