./data/phi0914/phi0011/phi0914.phi0011.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
principes utrimque pugnam ciebant ab Sabinis Mettius Curtius, ab       Romanis Hostius Hostilius  hic rem Romanam iniquo loco ad prima signa       animo atque audacia sustinebat  ut Hostius cecidit, confestim Romana inclinatur acies fusaque est ad       veterem portam Palatii  Romulus et ipse turba fugientium actus arma       ad caelum tollens, Iuppiter , tuis  inquit,  iussus avibus hic in           Palatio prima urbi fundamenta ieci  arcem iam scelere emptam           Sabini habent; inde huchue armati superata media valle           tendunt;  at tu, pater deum hominumque,           hinc saltem arce hostes, deme terrorem Romanis fugamque foedam siste!               hic ego tibi templum Statori Iovi, quod  monumentum           sit posteris tua praesenti ope servatam urbem  esse, voveo  haec precatus, veluti  sensisset auditas preces, hinchine inquit, Romani , iuppiterluppiter optimus maximus           resistere atque iterare pugnam iubet  restitere Romani tamquam caelesti voce iussi: ipse ad primores       Romulus provolat  Mettius Curtius ab Sabinis princeps ab arce decucurrerat et effusos       egerat Romanos, toto quantum foro spatium est  nec procul iam a porta       Palati erat clamitans, vicimus perfidos hospites, imbelles hostes; iam sciunt longe           aliud esse virgines rapere, aliud pugnare cum viris  in eum haec gloriantem cum globo ferocissimorum iuvenum Romulus       impetum facit  ex equo tum forte Mettius pugnabat; eo pelli facilius       fuit  pulsum Romani persequuntur; et alia Romana acies audacia regis       accensa fundit Sabinos  Mettius in paludem sese strepitu sequentium trepidante equo       coniecit; averteratque ea res etiam Sabinos tanti periculo viri  et       ille quidem adnuentibus ac vocantibus suis favore multorum addito animo evadit:       Romani Sabinique in media convalle duorum montium redintegrant proelium            sed res Romana erat superior