./data/phi1038/phi001/phi1038.phi001.perseus-lat1.xml
Valerius Maximus
Damon et Phintias Pythagoricae prudentiae sacris initiati tam fidelem inter se amicitiamiunxerant, ut, cum alterum ex his Dionysius Syracusanus interficere uellet, atque is tempus ab eo, quo prius quam periret domum profectus res suasordinaret, impetrauisset, alter uadem se pro reditu eius tyranno dare non dubitaret  solutus erat periculo mortis qui modo gladio ceruices subiectas habuerat: eidem caput suum subiecerat cui securo uiuere licebat  igitur omnes et in primis Dionysius nouae atqueancipitis rei exitum speculabantur  adpropinquante deinde finita die nec illo redeunte unus quisquestultitiae tam temerarium sponsorem damnabat  at is nihil se de amici constantia metuere praedicabat  eodem autem momento et hora a Dionysio constituta et eam qui acceperat superuenit  admiratusamborum animum tyrannus supplicium fidei remisitinsuperque eos rogauit ut se in societatem amicitiae tertium sodalicii gradum mutua culturumbeniuolentia reciperent  hascine uires amicitiae? mortiscontemptum ingenerare, uitae dulcedinem extinguere, crudelitatem mansuefacere, odium in amoremconuertere, poenam beneficio pensare potuerunt  quibus paene tantum uenerationis quantum deoruminmortalium caerimoniis debetur: illis enim publica salus, his priuata continetur, atque ut illarum aedes sacra  domicilia, harum fida hominum pectora quasiquaedam sancto spiritu referta templa sunt