./data/phi0914/phi00131/phi0914.phi00131.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
navalis copias Demetriadem in Thessaliam contrahebat;  Attalum Romanamque classem principio veris ab Aegina       ratus moturos, navibus maritumaeque orae praefecit Heraclidam, quem et ante       praefecerat;  ipse terrestris copias comparabat,       magna se duo auxilia  Romanis detraxisse credens, ex una parte Aetolos, ex altera Dardanos,       faucibus ad Pelagoniam a filio Perseo interclusis   ab consule non parabatur, sed gerebatur iam bellum  per       Dassaretiorum fines exercitum ducebat, frumentum, quod ex hibernis extulerat,       integrum vehens, quod in usum militi satis esset praebentibus agris   oppida vicique partim voluntate, partim metu se       tradebant; quaedam vi expugnata, quaedam deserta in montis propinquos       refugientibus barbaris inveniebantur   ad       Lyncum stativa posuit prope flumen Bevum; inde frumentatum circa horrea       Dassaretiorum mittebat  Philippus consternata quidem omnia circa pavoremque       ingentem hominum cernebat, sed parum gnarus, quam partem petisset consul, alam       equitum ad explorandum, quonam hostes iter intendissent, misit   idem error apud consulem erat; movisse ex hibernis       regem sciebat, quam regionem petisset, ignorans   is quoque speculatum miserat equites        hae duae alae ex diverso, cum diu incertis itineribus vagatae per Dassaretios       essent,  tandem in unum iter convenerunt  neutros fefellit, ut fremitus procul       hominum equorumque exauditus est, hostes appropinquare  itaque priusquam in       conspectum venirent, equos armaque expedierant; nec mora, ubi primum hostem       videre, concurrendi facta est   forte et numero       et virtute, utpote lecti utrimque, haud impares, aequis viribus per aliquot       horas pugnarunt  fatigatio ipsorum equorumque incerta victoria diremit proelium             Macedonum quadraginta equites, Romanorum       quinque et triginta ceciderunt  neque eo magis explorati quicquam, in qua       regione castra hostium essent, aut illi ad regem aut hi ad consulem rettulerunt;            per transfugas cognitum est, quos levitas       ingeniorum ad cognoscendas hostium res in omnibus bellis praebet   Philippus aliquid et ad caritatem suorum et ut       promptius pro eo periculum adirent ratus profecturum se,  si equitum, qui ceciderant in expeditione,       sepeliendorum curam habuisset, adferri eos in castra iussit, ut conspiceretur ab       omnibus funeris honos   nihil tam incertum nec       tam inaestimabile est quam animi multitudinis  quod promptiores ad subeundam       omnem dimicationem videbatur facturum, id metum pigritiamque incussit;            nam qui hastis sagittisque et rara       lanceis facta vulnera vidissent, cum Graecis Illyriisque pugnare adsueti,       postquam gladio Hispaniensi detruncata corpora, bracchiis cum humero abscisis,       aut tota cervice desecta  divisa a corpore capita patentiaque viscera et foeditatem aliam vulnerum       viderunt,  adversus quae tela quosque viros       pugnandum foret, pavidi vulgo cernebant  ipsum quoque regem terror cepit nondum       iusto proelio cum Romanis congressum   itaque       revocato filio praesidioque, quod in faucibus Pelagoniae erat, ut iis copiis       suas augeret, Pleurato Dardanisque iter in Macedoniam patefecit   ipse cum viginti milibus peditum, duobus milibus       equitum ducibus transfugis ad' hostem profectus paulo plus mille passus a       castris Romanis tumulum propinquum Athaco fossa ac vallo communivit;  ac subiecta cernens Romana castra, admiratus esse       dicitur et universam speciem castrorum et discripta suis quaeque partibus cum       tendentium ordine tum itinerum intervallis et negasse barbarorum ea castra ulli       videri posse   biduum consul et rex,  alter alterius conatus expectantes, continuere suos intra vallum; tertio       die Romanus omnis in aciem copias eduxit   rex [non] tam celerem aleam universi       certaminis timens quadringentos Trallis—Illyriorum id, sicut alio diximus loco,       est genus—et Cretenses trecentos, addito his peditibus pari numero equitum, cum       duce Athenagora, uno ex purpuratis, ad lacessendos hostium equites misit             ab Romanis autem—aberat acies eorum paulo       plus quingentos passus—velites et equitum duae ferme alae emissae, ut numero       quoque eques pedesque hostem aequarent         credere regii genus pugnae, quo adsueverant, fore, ut equites in vicem       insequentes refugientesque nunc telis uterentur, nunc terga darent, Illyriorum       velocitas ad excursiones et impetus subitos usui esset, Cretenses in invehentem       se effuse hostem sagittas conicerent   turbavit hunc ordinem pugnandi non       acrior quam  pertinacior impetus Romanorum;  nam       haud secus, quam si tota acie dimicarent, et velites emissis hastis comminus       gladiis rem gerebant, et equites, ut semel in hostem evecti sunt, stantibus       equis, partim ex ipsis equis, partim desilientes immiscentesque se peditibus       pugnabant   ita nec eques regius equiti par       erat, insuetus ad stabilem pugnam, nec pedes concursator et vagus et prope       seminudus genere armorum veliti Romano parmam gladiumque habenti pariterque et       ad se tuendum et ad hostem petendum armato         non tulere itaque dimicationem nec alia re quam velocitate tutantes se in castra       refugerunt