./data/phi0914/phi0012/phi0914.phi0012.perseus-lat2.xml
Titus Livius (Livy)
sed ut inventor legis Volero, sic Laetorius collega eius auctor       cum recentior tum acrior erat  ferocem faciebat belli gloria ingens, quod aetatis eius haud quisquam       manu promptior erat  is , cum Volero nihil praeterquam de lege       loqueretur, insectatione abstinens consulum, ipse accusationem  Appi familiaeque superbissimae ac crudelissimae in plebem Romanam       exorsus,  cum a patribus non consulem, sed       carnificem ad vexandam et lacerandam plebem creatum esse contenderet, rudis in       militari homine lingua non suppetebat libertati animoque  itaque deficiente oratione, quando quidem non  tam  facile loquor,  inquit, Quirites , quam quod  locutus sum praesto, crastino die           adeste  ego hic aut in conspectu vestro moriar aut perferam           legem  occupant tribuni templum postero die;  consules nobilitasque ad impediendam legem in contione       consistunt  summoveri Laetorius iubet, praeterquam qui suffragium       ineant  adulescentes nobiles stabant nihil cedentes viatori  tum       ex his prendi quosdam Laetorius iubet  Consul Appius negare ius       esse tribuno in quemquam nisi in plebeium; non enim populi sed plebis eum       magistratum esse;  nec illum ipsum  summovere pro imperio posse more maiorum, quia ita dicatur: si vobis videtur, discedite, Quirites  facile contemptim de iure disserendo perturbare Laetorium poterat  ardens igitur ira tribunus viatorem mittit ad consulem, consul       lictorem ad tribunum, privatum esse clamitans, sine imperio, sine magistratu;            violatusque esset tribunus, ni et contio       omnis atrox coorta pro tribuno in consulem esset, et concursus hominum in forum       ex tota urbe concitatae multitudinis fieret  sustinebat tamen Appius       pertinacia tantam tempestatem;  certatumque       haud incruento proelio foret, ni Quinctius, consul alter, consularibus negotio       dato ut collegam vi, si aliter non  possent, de foro abducerent,       ipse nunc plebem  saevientem precibus lenisset, nunc orasset tribunos ut       concilium dimitterent:  darent irae spatium;       non vim suam illis tempus adempturum, sed consilium viribus additurum, et patres       in populi et consulem in patrum fore potestate