./data/phi1351/phi005/phi1351.phi005.perseus-lat1.xml
Cornelius Tacitus
quo magis mirum fuit quod preces Marci Hortali, nobilis iuvenis, in  paupertate manifesta superbius accepisset  nepos erat oratoris Hortensii, inlectus a divo Augusto liberalitate decies sestertii ducere uxorem, suscipere liberos, ne clarissima familia extingueretur  igitur quattuor filiis ante limen curiae adstantibus, loco sententiae, cum in Palatio senatus haberetur, modo Hortensii inter oratores sitam imaginem modo Augusti intuens, ad hunc modum coepit: 'patres conscripti, hos, quorum numerum et pueritiam videtis, non sponte sustuli sed quia princeps monebat; simul maiores mei meruerant ut posteros haberent  nam ego, qui non pecuniam, non studia populi neque eloquentiam, gentile domus nostrae bonum, varietate temporum accipere vel parare potuissem, satis habebam, si tenues res meae nec mihi pudori nec cuiquam oneri forent  iussus ab imperatore uxorem duxi  en stirps et progenies tot consulum, tot dictatorum  nec ad invidiam ista sed conciliandae misericordiae refero  adsequentur florente te, Caesar, quos dederis honores: interim Q  Hortensii pronepotes, divi Augusti alumnos ab inopia defende '