./data/phi0474/phi057/phi0474.phi057.perseus-lat1.xml
M. Tullius Cicero
ad Lavernium       me consecutus est  una Formias       venimus et ab hora octava ad vesperum secreto conlocuti sumus  quod quaeris ecquae spes pacificationis sit, quantum ex Pompei       multo et accurato sermone perspexi, ne voluntas quidem est  sic enim       existimat, si ille vel dimisso exercitu consul factus sit, σύγχυσιν τῆσ πολιτείασ fore, atque etiam putat eum, cum audierit contra       se diligenter parari, consulatum hoc anno neglecturum ac potius exercitum provinciamque       retenturum  sin autem ille fureret, vehementer hominem contemnebat et suis et       rei publicae copiis confidebat  quid quaeris? etsi mihi crebro ξυνὸσ Ἐνυάλιοσ occurrebat, tamen levabar cura virum fortem       et peritum et plurimum auctoritate valentem audiens πολιτικῶσ de pacis simulatae periculis disserentem  habebamus autem in manibus Antoni contionem       habitam x Kal  Ianuar , in qua erat accusatio Pompei usque a       toga pura, querela de damnatis, terror armorum  in quibus ille   quid censes aiebat facturum esse ipsum, si in possessionem rei publicae venerit, cum haec quaestor eius infirmus et inops audeat dicere?quid multa? non modo non expetere pacem istam sed etiam timere visus est  ex illa autem sententia †i† relinquendae urbis movet       hominem, ut puto  mihi autem illud molestissimum est, quod solvendi sunt       nummi Caesari et instrumentum triumphi eo conferendum  est enim ἄμορφον ἀντιπολιτευομένου χρεωφειλέτην esse  sed haec et multa alia coram