./data/phi0914/phi00145/phi0914.phi00145.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
exceptus enim est				ab iis, qui simul eo bello militaverant, haud paulo benignius, quam si ipse rex				Eumenes venisset   adduxerant eum duae in speciem				honestae res, una gratulatio conveniens in ea victoria, quam ipse adiuvisset, altera				querimonia Gallici tumultus acceptaeque cladis, qua regnum in dubium adductum esset 									suberat et secreta spes honorum 				praemiorumque ab senatu, quae vix salva pietate ei contingere poterant  erant enim				quidam Romanorum quoque non boni auctores, qui spe cupiditatem eius elicerent:					 eam opinionem de Attalo et Eumene Romae esse,				tamquam de altero Romanis certo amico, altero nec Romanis nec Persei fido socio 					 itaque vix statui posse, utrum, quae pro se,				an, quae contra fratrem petiturus esset, ab senatu magis inpetrabilia forent; adeo				universos omnia et huic tribuere et illi vero negare   eorum hominum, ut res docuit,						Attalus erat, qui, quantum spes				spopondisset, cuperent, ni unius amici prudens monitio velut frenos animo eius,				gestienti secundis rebus, inposuisset  Stratius cum				eo fuit medicus, ad id ipsum a non securo Eumene Romam missus speculator rerum, quae				a fratre agerentur, monitorque fidus, si decedi fide vidisset   is ad occupatas iam aures sollicitatumque iam animum cum				venisset, adgressus tempestivis sermonibus rem prope prolapsam restituit, aliis alia				regna crevisse rebus dicendo;  regnum eorum novum,				nullis vetustis fundatum opibus, fraterna stare concordia, quod unus nomen regium et				praecipuum capitis insigne gerat, omnes fratres regnent  Attalum vero, qui aetate				proximus sit, quis non pro rege habeat? neque eo solum, quia tantas praesentes eius						opes cernat, sed quod haud ambiguum				sit prope diem regnaturum; eam infirmitatem aetatemque Eumenis esse nullam stirpem				liberum habentis; necdum enim agnoverat eum, qui postea regnavit   quid adtinere vim adferre rei sua sponte ad eum mox				venturae? accessisse etiam novam tempestatem regno tumultus Gallici, cui vix				consensu et concordia regum resisti queat;  si vero ad externum bellum domestica				seditio adiciatur, sisti non posse; nec aliud eum quam, ne frater in regno moriatur, sibi ipsi spem				propinquam regni erepturum   si utraque gloriosa				res esset, et servasse fratri regnum et eripuisse, servati tamen regni, quae iuncta				pietati sit, potiorem laudem fuisse  sed enim vero cum detestabilis altera res et				proxima parricidio sit, quid ad deliberationem dubii superesse?  utrum enim partem regni petiturum esse, an totum				erepturum? si partem, ambo infirmos distractis viribus et omnibus iniuriis probrisque obnoxios fore; si totum, privatumne ergo maiorem				fratrem an exulem illa aetate, illa corporis infirmitate  an ad ultimum mori iussurum?  egregium enim, ut fabulis traditus				impiorum fratrum eventus taceatur, Persei exitum videri, qui ex fraterna caede raptum diadema in templo				Samothracum, velut praesentibus dis exigentibus poenas, ad pedes victoris hostis				prostratus posuerit   eos ipsos, qui non illi				amici, sed Eumeni infesti stimulent eum, pietatem constantiamque laudaturos, si				fidem ad ultimum fratri praestitisset   haec plus valuere in Attali animo  itaque introductus in				senatum gratulatus victoriam est et sua merita eo bello				fratrisque, si qua erant, et Gallorum defectionem, quae nuper ingenti motu facta				erat, exposuit;  petiit, ut legatos mitteret ad				eos, quorum auctoritate ab armis avocarentur  his pro regni utilitate editis				mandatis Aenum sibi et Maroneam petiit   ita destituta eorum spe, qui fratre				accusato partitionem regni petiturum crediderant, curia excessit  [ut] raro alias				quisquam rex aut privatus tanto favore tantoque omnium adsensu est auditus; omnibus				honoribus muneribusque et praesens est cultus et proficiscentem prosecuti sunt