./data/phi0914/phi00131/phi0914.phi00131.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
adversus Dardanos, iam recipientes ex       Macedonia sese, Athenagoran cum expeditis peditibus ac maiore parte equitatus       misit, iussum instare ab tergo abeuntibus et carpendo postremum agmen segniores       eos ad  movendos domo exercitus efficere         Aetolos Damocritus praetor, qui morae ad decernendum bellum ad Naupactum       [auctor] fuerat, idem proximo concilio ad arma conciverat post famam equestris       ad Ottolobum pugnae Dardanorumque et Pleurati cum Illyriis transitum in       Macedoniam,  ad hoc classis Romanae adventum       Oreum et super circumfusas tot Macedoniae gentes maritimam quoque instantem       obsidionem   hae causae Damocritum Aetolosque restituerant       Romanis; et Amynandro, rege Athamanum, adiuncto profecti Cercinium obsedere             clauserant portas, incertum vi an            voluntate, quia regium habebant praesidium   ceterum intra paucos dies captum est Cercinium atque incensum; qui       superfuerunt e magna clade, liberi servique, inter ceteram praedam abducti             is timor omnis, qui circumcolunt Boeben       paludem, relictis urbibus montis coegit petere   Aetoli inopia praedae inde aversi in Perrhaebiam ire pergunt  Cyretias ibi vi       capiunt foedeque diripiunt; qui Maloeam incolunt, voluntate in deditionem       societatemque accepti   ex Perrhaebia Gomphos       petendi Amynander auctor erat; et imminet Athamania huic urbi, videbaturque       expugnari sine magno certamine posse   Aetoli       campos Thessaliae opimos ad praedam petiere sequente, quamquam non probante       Amynandro nec effusas populationes Aetolorum nec castra, quo fors tulisset loco,       sine ullo discrimine aut cura muniendi posita   itaque ne temeritas eorum       neglegentiaque sibi ac suis etiam cladis alicuius causa esset, cum campestribus       locis subicientis eos castra  Pharcadoni urbi videret,  ipse paulo       plus mille passuum inde tumulum suis, quamvis levi munimento tutum, cepit             cum Aetoli, nisi quod populabantur, vix       meminisse viderentur se in agro hostium esse, alii palati semermes vagarentur,       alii in castris sine stationibus per somnum vinumque dies noctibus aequarent,       Philippus inopinantibus advenit   quem cum       adesse refugientes ex agris quidam pavidi nuntiassent, trepidare Damocritus       ceterique duces—et erat forte meridianum tempus, quo plerique graves cibo sopiti       iacebant—  , excitare alii alios, iubere arma       capere, alios dimittere ad revocandos, qui palati per agros praedabantur;       tantaque trepidatio fuit, ut sine gladiis quidam equitum exirent, loricas       plerique non induerent   ita raptim educti,       cum universi sescentorum aegre simul equites peditesque numerum explessent,       incidunt in regium equitatum numero, armis animisque praestantem   itaque primo impetu fusi vix temptato certamine       turpi fuga repetunt castra; caesi captique, quos equites ab agmine fugientium       interclusere   Philippus iam suis vallo appropinquantibus       receptui cani iussit; fatigatos enim equos virosque non tam proelio quam       itineris simul longitudine, simul praepropera celeritate habebat   itaque turmatim equites, in vicem       manipulos levis armaturae  aquatum ire et prandere iubet,  alios       in statione armatos retinet, opperiens agmen peditum tardius ductum propter       gravitatem armorum   quod ubi advenit, et ipsis       imperatum, ut statutis signis armisque ante se positis raptim cibum caperent       binis ternisve summum ex manipulis aquandi causa missis; interim eques cum levi       armatura paratus instructusque stetit, si quid hostis moveret   Aetoli—iam enim et quae per agros sparsa multitudo       fuerat receperat se in castra—ut defensuri munimenta circa portas vallumque       armatos disponunt, dum quietos hostes ipsi feroces ex tuto spectabant             postquam mota signa Macedonum sunt et       succedere ad vallum parati atque instructi coepere, repente omnes relictis       stationibus per aversam partem castrorum ad tumulum ad castra Athamanum       perfugiunt  multi in hac quoque tam trepida fuga capti caesique sunt Aetolorum             Philippus, si satis diei superesset, non       dubius, quin Athamanes quoque exui castris potuissent, die per proelium, deinde       per direptionem castrorum absumpto sub tumulo in proxima planitie consedit prima       luce insequentis diei hostem adgressurus   sed Aetoli eodem pavore, quo sua       castra reliquerant, nocte proxima dispersi fugerunt  maximo usui fuit Amynander,       quo duce Athamanes itinerum periti summis montibus per calles ignotas       sequentibus eos  hostibus in Aetoliam perduxerunt   non       ita multos in dispersa fuga error intulit in Macedonum equites, quos prima luce       Philippus, ut desertum tumulum videt, ad carpendum hostium agmen misit