./data/phi0914/phi00139/phi0914.phi00139.perseus-lat1.xml
Titus Livius (Livy)
ad cuius       nuntium perturbata Hispala, quod ad tam nobilem et gravem feminam ignara causae       arcesseretur, postquam lictores in vestibulo turbamque consularem et consulem       ipsum conspexit, prope exanimata est   in       interiorem partem aedium abductam socru adhibita consul, si vera dicere inducere       in animum posset, negat perturbari debere;        fidem vel a Sulpicia, tali femina, vel ab se acciperet; expromeret sibi, quae in       luco Similae Bacchanalibus in sacro nocturno solerent fieri   hoc ubi audivit, tantus pavor tremorque omnium       membrorum mulierem cepit, ut diu hiscere non posset   tandem confirmata puellam admodum se ancillam initiatam cum domina       ait; aliquot annis, ex quo manumissa sit, nihil, quid ibi fiat, scire             iam id ipsum consul laudare, cum  initiatam se non infitiaretur;  sed et       cetera eadem fide expromeret  neganti ultra quicquam scire, non eandem dicere,       si coarguatur ab alio, ac per se fatenti veniam aut gratiam fore: eum sibi omnia       exposuisse, qui ab illa audisset   mulier haud dubie, id quod erat, Aebutium       indicem arcani rata esse, ad pedes Sulpiciae procidit et eam primo orare coepit,            ne mulieris libertinae cum amatore       sermonem in rem non seriam modo, sed capitalem etiam verti vellet: se terrendi       eius causa, non quod sciret quicquam, ea locutam esse   hic Postumius accensus ira, tum quoque ait eam cum Aebutio se       amatore cavillari credere, non in domo gravissimae feminae et cum consule loqui;       et Sulpicia adtollere paventem, simul illam adhortari, simul iram generi lenire             tandem confirmata, multum incusata       perfidia Aebuti, qui optime in eo ipso meritae talem gratiam rettulisset,            magnum sibi metum deorum, quorum occulta       initia enuntiaret, maiorem multo dixit hominum esse, qui se indicem manibus suis       discerpturi essent   itaque hoc se Sulpiciam,       hoc consulem orare, ut se extra Italiam aliquo ablegarent, ubi reliquum vitae       degere tuto posset   bone animo esse iubere eam       consul, et sibi curae fore dicere, ut Romae tuto habitaret  tum Hispala originem       sacrorum expromit:  primo sacrarium id feminarum fuisse,       nec quemquam eo virum  admitti solitum; tres in anno statos dies habuisse, quibus interdiu       Bacchis initiarentur, sacerdotes in vicem matronas creari solitas   Pacullam Anniam Campanam sacerdotem omnia, tamquam       deum monitu, inmutasse; nam et viros eam primam filios suos initiasse, Minium et       Herennium Cerrinios, et nocturnum sacrum ex diurno et pro tribus in anno diebus       quinos singulis mensibus dies initiorum fecisse   ex quo in promiscuo sacra sint et permixti viri feminis, et noctis       licentia accesserit, nihil ibi facinoris, nihil flagitii praetermissum  plura       virorum inter sese quam feminarum esse stupra   si qui minus patientes dedecoris sint et pigriores ad facinus, pro victimis       inmolari  nihil nefas ducere, hanc summam inter eos religionem esse   viros velut mente capta cum iactatione fanatica       corporis vaticinari; matronas Baccharum habitu crinibus sparsis cum ardentibus       facibus decurrere ad Tiberim demissasque in aquam faces, quia vivum sulphur cum       calce insit, integra flamma efferre   raptos a       diis homines dici, quos machinae inligatos ex conspectu in abditos specus       abripiant; eos esse, qui aut coniurare aut sociari facinoribus aut stuprum pati       noluerint   multitudinem ingentem, alterum iam       prope populum esse, in his nobiles quosdam viros feminasque  biennio proximo       institutum esse, ne quis maior  viginti annis initiaretur; captari aetates et erroris et stupri       patientes   peracto indicio advoluta rursus genibus preces       easdem, ut se ablegaret, repetivit   consul       rogat socrum, ut aliquam partem aedium vacuam faceret, quo Hispala inmigraret        cenaculum super aedes datum est scalis ferentibus in publicum obseratis, aditu       in aedes verso   res omnes Feceniae extemplo       translatae et familia arcessita; et Aebutius migrare ad consulis clientem       iussus