Following the accession of George I to the throne of Great Britain in 1714, the kingdom was in a personal union with the Electorate of Hanover. The early years of the newly-united kingdom were marked by Jacobite risings, which ended in defeat for the Stuart cause at the Battle of Culloden in 1746. In 1763, victory in the Seven Years' War led to the dominance of the British Empire, which was to become the foremost global power for over a century, slowly growing to become the largest empire in history.
(เป็นพระนัดดาของพระเจ้าจอร์จ) ต้องการจะแย่งบัลลังก์ออสเตรีย พระเจ้าจอร์จก็ทรงนําทัพไปปกป้องแคว้นแฮนโนเวอร์ แต่ฝรั่งเศสก็ปลุกปั่นกบฏจาโคไบต์ในสกอตแลนด์ในค.ศ. 1745 นําโดยเจ้าชายชาลส์ เอ็ดเวิร์ด สจ๊วต (Charles Edward Stuart) หรือบอนนี่ ปริ้นซ์ ชาร์ลี (Bonnie Prince Charlie) หรือ The Young Pretender เป็นพระโอรสของ The Old Pretender นําทัพสกอตบุกอังกฤษ พระเจ้าจอร์จทรงส่งพระโอรสคือ เจ้าชายวิลเลียม ออกุสตุส ดยุกแห่งคัมเบอร์แลนด์ ไปปราบเจ้าชายชาลส์ในยุทธการที่คัลโลเดน (Culloden) เป็นสงครามครั้งสุดท้ายบนหมู่เกาะบริเทน ตลอดไป ในค.ศ. 1757 พันเอกรอเบิร์ต ไคลฟ์ มีชัยในยุทธการที่ปลาศีและได้แคว้นเบงกอลมาครอบครอง เป็นจุดเริ่มต้นของการยึดครองอนุทวีปอินเดียของบริเตน ในค.ศ. 1754 การแข่งขันในการแผ่ขยายอาณานิคมในอเมริกาทําให้บริเตนทําสงครามกับฝรั่งเศสในอเมริกา