During its territorial peak, the Roman Empire controlled about of land surface and had a population of 100 million. From the time of Caesar (100 – 44 BC) to the Fall of the Western Roman Empire, Rome dominated Southern Europe, the Mediterranean coast of Northern Africa and the Western Middle East, including the ancient trade routes with population living outside. Ancient Rome has contributed greatly to the development of law, war, art, literature, architecture, technology and language in the "Western world", and its history continues to have a major influence on the world today.
การขยายตัวของอาณาจักรโรมันเริ่มมีมานานก่อนที่จะเปลี่ยนรูปแบบการปกครองเป็นจักรวรรดิและถึงจุดสูงสุดในสมัยของจักรพรรดิทราจันด้วยการยึดครองในปีค.ศ. 106 ในช่วงสูงสุดของอารยธรรมจักรวรรดิโรมันครอบครองเขตพื้นที่บนบกประมาณ 5,900,000 ตารางกิโลเมตร (2,300,000 ตารางไมล์) และมีประชากรถึง 100 ล้านคน จากสมัยของจูเลียส ซีซาร์จนถึงการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกจักรวรรดิโรมันครอบครอบดินแดนส่วนตะวันตกของยูเรเซียเกือบทั้งหมด (เช่นเดียวกับชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางตอนเหนือของแอฟริกา) รวมไปถึงประชากรส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ภายในและทําการค้ากับประชากรที่อาศัยอยู่รอบนอกผ่านเส้นทางสายอําพัน กรุงโรมโบราณมีส่วนสําคัญอย่างมากในการพัฒนากฎหมาย สงคราม ศิลปะ วรรณกรรม สถาปัตยกรรม เทคโนโลยีและภาษาของโลกตะวันตก และประวัติศาสตร์โรมยังคงมีอิทธิพลสําคัญกับโลกยุคปัจจุบัน จักรวรรดิโรมันเป็นที่ที่แนวคิด "ตะวันตก" กําเนิดขึ้นมา