With the growing importance of the central administration, a new class of scribes and educated officials who received the property by the pharaoh in payment for their services. Pharaohs and their land grants to local cults and mortuary temples to ensure that these institutions do not have the necessary resources to worship the pharaoh after his death. At the end of the Old Kingdom, five centuries of these feudal practices had destroyed the economic power of the pharaoh, who could no longer afford to support large centralized. Since power reduces the Pharaoh, governors called nomarchs begun to question the supremacy of the pharaoh. This, coupled with drought from 2200 to 2150 BC, eventually led the country to enter the 140-year period of starvation and struggle known as the First Intermediate Period.
ที่มีความสําคัญของการเจริญเติบโตของการบริหารงานกลางคลาสใหม่ของพวกอาลักษณ์และเจ้าหน้าที่การศึกษาที่ได้รับทรัพย์สินโดยฟาโรห์ในการชําระเงินสําหรับการบริการของพวกเขา และเงินช่วยเหลือ Pharaohs ที่ดินของตนเพื่อความนิยมในท้องถิ่นและวัดที่ฝังศพเพื่อให้มั่นใจว่าสถาบันเหล่านี้ไม่ได้มีทรัพยากรที่จําเป็นในการนมัสการฟาโรห์หลังจากการตายของเขา ในตอนท้ายของราชอาณาจักรเก่าที่ห้าศตวรรษของการปฏิบัติเกี่ยวกับระบบศักดินาเหล่านี้ได้ทําลายอํานาจทางเศรษฐกิจของฟาโรห์ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่สามารถจ่ายเพื่อสนับสนุนการรวมศูนย์ขนาดใหญ่ ตั้งแต่ไฟลดฟาโรห์, ราชการที่เรียกว่า nomarchs เริ่มคําถามอํานาจสูงสุดของฟาโรห์ นี้ควบคู่กับภาวะภัยแล้ง 2200 - 2150 BC, ในที่สุดนําของประเทศที่จะเข้าสู่ช่วงเวลา 140 ปีของความอดอยากและการต่อสู้ที่รู้จักกันเป็นระยะเวลากลางเป็นครั้งแรก