By the beginning of the early modern period, the Kingdom in Italy still formally existed but had "de facto" splintered into completely independent and self-governing city states. Its territory had been significantly limited – the conquests of the Republic of Venice, which considered itself independent of the Empire, in the "domini di Terraferma" had taken most of northeastern Italy outside the jurisdiction of the Empire, while the Popes claimed full sovereignty and independence in the Papal States in Central Italy. Nevertheless, the Emperor Charles V, who was also king of Sicily and Naples via his Spanish inheritance, was able to establish his dominance in Italy to a greater extent than any Emperor since Frederick II.
แต่ในปี ค.ศ. 774 ชนแฟรงค์ที่นําโดยชาร์เลอมาญก็เข้ามารุกรานโดยอ้างว่าเพื่อเป็นการป้องกันสถาบันพระสันตะปาปาและได้รับชัยชนะต่ออาณาจักรลอมบาร์ด ชนแฟรงค์รักษาบริเวณอิตาลี-ลอมบาร์ดแยกจากจักรวรรดิของตนเอง แต่อาณาจักรลอมบาร์ดก็ประสบกับการแบ่งแยกเขตแดน สงครามกลางเมือง และวิกฤติการณ์สืบราชบัลลังก์เช่นเดียวกับที่จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงต้องประสบมาจนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่ออาณาจักรอิตาลีได้รับอิสรภาพแต่ก็ยังเป็นอาณาจักรที่ปกครองแบบกระจายอํานาจ ในปี ค.ศ. 951 สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนีอยู่แล้วก็อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อิตาลี ราชบัลลังก์อิตาลีและเยอรมนีรวมกันกลายเป็นพื้นฐานของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์