Dialog kept on going, with mental maps of words, and pretty soon it was becoming obvious that instead of being dazzled with brilliance,
ข้อความดําเนินต่อไป มีแต่แผนภาพความคิดของศัพท์ต่างๆ และในไม่ช้า มันแน่นอนแล้วว่า แทนที่จะถูกทําให้พิศวงงงงวยด้วยผลงานที่ชาญฉลาด