Many of those found guilty by the Court were executed in Plötzensee Prison in Berlin. The proceedings of the court were often even less than show trials in that some cases, such as that of Sophie Scholl and her brother Hans Scholl and fellow White Rose activists, trials were concluded in less than an hour without evidence being presented or arguments made by either side. The president of the court often acted as prosecutor, denouncing defendants, then pronouncing his verdict and sentence without objection from defense counsel, who usually remained silent throughout.
ศาลได้ลงมือจากจํานวนมากมายของโทษประหารชีวิตของประธานผู้พิพากษา โรลันท์ ไฟรส์เลอร์,รวมทั้งที่ตามมาด้วยแผนการลอบสังหารฮิตเลอร์ในวันที่ 20 กรกฎาคม 1944.ผู้คนจํานวนมากที่พบว่ามีความผิดโดยศาลจะได้รับการดําเนินการในเรือนจํา Plötzensee ในกรุงเบอร์ลิน การดําเนินการของศาลมักจะถูกแม้จะน้อยกว่าการพิจารณาคดีแสดง(show trials)ในบางกรณี อย่างเช่น โซเฟีย โชลล์(Sophie Scholl)และพี่ชายของเธอ ฮันส์ โชลล์(Hans Scholl)และผู้สนับสนุนในกลุ่มนักเคลื่อนไหว กุหลาบสีขาว(die Weiße Rose) การพิจารณาคดีได้ข้อสรุปในเวลาที่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงโดยไม่มีหลักฐานที่นําเสนอหรือมีข้อโต้แย้งที่ทําโดยทั้งสองฝ่าย ประธานศาลมักจะทําหน้าที่เป็นอัยการ,การประณามต่อจําเลย,แล้วออกเสียงคําตัดสินและประโยคของเขาโดยไม่ได้รับการคัดค้านจากทนายฝ่ายจําเลย,ที่มักจะยังคงเงียบตลอด ซึ่งมักจะเข้าข้างฝ่ายโจกท์,ไปยังจุดที่ถูกลากก่อนที่มันจะเป็นประหนึ่งการลงโทษประหารชีวิต