British policies dissatisfied both Arabs and Jews. Arabs opposition developed into the 1936–1939 Arab revolt in Palestine, while the Jewish resistance developed into the Jewish insurgency in Palestine (1944–1947). In 1947, these on-going tensions erupted into civil war following the 29 November 1947 adoption of the United Nations Partition Plan for Palestine, which planned to divide Palestine into an Arab state, a Jewish state, and the Special International Regime encompassing the cities of Jerusalem and Bethlehem.
ได้มีการความตึงเครียดและความขัดแย้งระหว่างชาวอาหรับและชาวยิว นับตั้งแต่ปี 1917 การของประกาศอาเทอร์ บัลโฟร์และปี 1920 สร้างเขตปาเลสไตน์ในอาณัติ นโยบายของอังกฤษทําให้เกิดความไม่พอใจทั้งชาวอาหรับและชาวยิว ชาวอาหรับได้ก่อจลาจลในปาเลสไตน์อาหรับในปี 1936 ถึง 1939 ขณะที่ชาวยิวได้ก่อจลาจลในปาเลสไตน์ยิว (ค.ศ. 1944-47) ในปี 1947 ความตึงเครียดอย่างต่อเนื่องเหล่านี้ได้พัฒนากลายเป็นสงครามกลางเมือง ใน 29 พฤศจิกายน 1947 ยูเอ็นเข้ามาช่วยแบ่งปาเลสไตน์เป็นสามส่วน ได้แก่ รัฐอาหรับ รัฐยิวและเขตปกครองพิเศษในเยรูซาเล็ม และเบธเลเฮม