As the threat of war with Germany increased during the 1930s, Britain judged the support of Arabs as more important than the establishment of a Jewish homeland, and shifted to a pro-Arab stance, limiting Jewish immigration and in turn triggering a Jewish insurgency. The right of the Dominions to set their own foreign policy, independent of Britain, was recognised at the 1923 Imperial Conference. Britain's request for military assistance from the Dominions at the outbreak of the Chanak Crisis the previous year had been turned down by Canada and South Africa, and Canada had refused to be bound by the Treaty of Lausanne (1923).
แถลงว่า จะสถาปนาบ้านชนชาติสําหรับชาวยิวในปาเลสไตน์ และอนุญาตการเข้าเมืองของชาวยิวถึงขีดจํากัดซึ่งจะตัดสินโดยอํานาจอาณัติ ซึ่งนําไปสู่ความขัดแย้งเพิ่มขึ้นกับประชากรอาหรับ ซึ่งก่อการกําเริบอย่างเปิดเผยใน ค.ศ. 1936 เมื่อภัยคุกคามสงครามกับเยอรมนีเพิ่มขึ้นระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1930 อังกฤษตัดสินว่าการสนับสนุนประชากรอาหรับในตะวันออกกลางสําคัญกว่าการสถาปนาบ้านเกิดเมืองนอนยิว และเปลี่ยนท่าทีเป็นนิยมอาหรับ จํากัดการเข้าเมืองของชาวยิว แล้วจุดชนวนการก่อการกําเริบของชาวยิวแทน ประเทศในเครือจักรภพสามารถกําหนดนโยบายต่างประเทศของตนเป็นอิสระจากบริเตนได้ โดยได้รับการรับรองที่การประชุมจักรวรรดิ ค.ศ. 1923 คําขอความช่วยเหลือทางทหารของบริเตนจากประเทศในเครือจักรภพเมื่อวิกฤตชานัก (Chanak Crisis) อุบัติเมื่อปีกลายถูกแคนาดาและแอฟริกาใต้ปฏิเสธ และแคนาดาปฏิเสธถูกผูกมัดโดยสนธิสัญญาโลซาน ค.ศ. 1923 หลังแรงกดดันจากไอร์แลนด์และแอฟริกาใต้ การประชุมจักรวรรดิ ค.ศ. 1926 ออกปฏิญญาแบลฟะ ประกาศให้ประเทศในเครือจักรภพเป็น "ชุมชนปกครองตนเองในจักรวรรดิบริติช มีสถานภาพเท่าเทียมกัน