The two boys and I sat down a little on the beach promenade, which is really beautiful with its palm trees and the built-in playground (to the children). The boys threw the first time in their little camp stove and cooked in front of the backdrop of a small soup. I thought, that would Jere and the other two at any moment reach the port, But a couple of text later, I learned, Jere that would come alone and that it can act only by hours, because the boat would stop at every port. So I chatted with the two boys, while they decided to, the same evening to ferry to the North Island. I really wonder so slowly, that not all his time spent on community service here. Well, there is not much "pocket money", rather very ridiculous, but this one is here in New Zealand!
เด็กชายทั้งสองและฉันใส่เราเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปเดินเล่นชายหาด, ที่มีความสวยงามจริงๆไปด้วยต้นปาล์มและสนามเด็กเล่นที่สร้างขึ้น (ให้กับเด็ก). เด็กชายโยนครั้งเดียวเตาตั้งแคมป์ของเธอน้อยและปรุงสุกในด้านหน้าของฝูงชนซุปเล็ก ๆ น้อย ๆ. ฉันคิดว่า, ที่ Jere และอีกสองในช่วงเวลาใดจะต้องไปถึงท่าเรือ, แต่ต่อมาผมได้เรียนรู้ไม่กี่ SMS, Jere ที่จะมาคนเดียวและว่าอาจจะมีเพียงไม่กี่ชั่วโมง, เพราะเรือจะหยุดที่ทุกพอร์ต. ดังนั้นผมจึงพูดคุยกับผู้ชายสองคน, ในขณะที่พวกเขาตัดสินใจที่จะ, เรือข้ามฟากในตอนเย็นวันเดียวกันบนเกาะเหนือ. ผมสงสัยว่าใช่ช้าจริงๆ, ที่ไม่ปฏิบัติหน้าที่ทุกคนดําเนินการให้บริการชุมชนของเขาที่นี่. ดี, มีไม่มากที่ "กระเป๋าเงิน", ค่อนข้างไร้สาระมาก, แต่อันนี้อยู่ที่นี่ในประเทศนิวซีแลนด์!