Unlike other European nations during the 1950s and 1960s, the Portuguese Estado Novo regime did not withdraw from its African colonies, or the overseas provinces ("províncias ultramarinas") as those territories had been officially called since 1951. During the 1960s, various armed independence movements became active: the People's Movement for the Liberation of Angola, National Liberation Front of Angola, National Union for the Total Independence of Angola in Angola, African Party for the Independence of Guinea and Cape Verde in Portuguese Guinea, and the Mozambique Liberation Front in Mozambique.
ในยุโรปในช่วงปี พ.ศ. 2493 ถึง พ.ศ. 2503, ระบอบการปกครองเอสตาโด โนโวของโปรตุเกสไม่ได้ยอมถอนตัวจากการเป็นอาณานิคมแอฟริกา เป็นดินแดนเหล่านั้นได้รับการเรียกร้องเอกราชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 ในช่วงปี พ.ศ. 2503 การเคลื่อนไหวเป็นอิสระต่าง ๆ กลายเป็นกองกําลังติดอาวุธ ในแองโกลา ขบวนการประชาชนเพื่อการปลดปล่อยแองโกลา,แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติแองโกลา,สหภาพแห่งชาติเพื่อความเป็นอิสระแองโกลา ในโปรตุเกสกินี พรรคแอฟริกันเป็นอิสระของประเทศกินีและเคปเวิร์ดและในโมซัมบิก แนวร่วมปลดปล่อโมซัมบิก ในตลอดความขัดแย้งได้มีการทารุณกรรมพลเรือนที่เกี่ยวข้องทุกฝ่าย