The indigenous peoples of Peru made a tincture of cinchona to control fever. Its effectiveness against malaria was found and the Jesuits introduced the treatment to Europe around 1640; by 1677, it was included in the London Pharmacopoeia as an antimalarial treatment. It was not until 1820 that the active ingredient, quinine, was extracted from the bark, isolated and named by the French chemists Pierre Joseph Pelletier and Joseph Bienaimé Caventou.
ชนพื้นเมืองของเปรูนําสารละลายแอลกอฮอล์ซิงโนามาควบคุมไข้ พบประสิทธิภาพต่อมาลาเรียและคณะเยสุอิตนําการรักษานี้มาทวีปยุโรปราว พ.ศ. 2183 ใน พ.ศ. 2220 ยานี้รวมอยู่ในตํารับยาลอนดอนเป็นการรักษาต้านมาลาเรีย แต่ก็ล่วงถึง พ.ศ. 2363 จึงได้มีการแยกส่วนประกอบออกฤทธิ์ คือ ควินิน จากเปลือกไม้ แยกและตั้งชื่อโดยนักเคมีชาวฝรั่งเศส ปีแยร์ โฌแซ็ฟ เปลติเยร์ (Pierre Joseph Pelletier) และโฌแซ็ฟ บีย็องแอเม กาว็องตู (Joseph Bienaimé Caventou)