By the end of the Portuguese colonial war in 1974, black African participation had become crucial due to declining numbers of recruits available from Portugal itself. While Portuguese forces had all but won the guerrilla war in Angola, and had stalemated FRELIMO in Mozambique, colonial forces were forced on the defensive in Guinea, where PAIGC forces had carved out a large area of the rural countryside under effective insurgent control, using Soviet-supplied AA cannon and ground-to-air missiles to protect their encampments from attack by Portuguese air assets. Overall, the increasing success of Portuguese counterinsurgency operations and the inability or unwillingness of guerrilla forces to destroy the economy of Portugal's African territories was seen as a victory for the Portuguese government policies.
สงครามอาณานิคมโปรตุเกส สงครามอาณานิคมโปรตุเกส (,), ในโปรตุเกสเรียกว่า สงครามต่างแดน (,) ส่วนในอดีตอาณานิคมเรียกว่าสงครามแห่งการปลดปล่อย (,), คือการต่อสู้ระหว่างทหารของโปรตุเกสกับขบวนการชาตินิยมในอาณานิคมแอฟริกาของโปรตุเกสระหว่างปี พ.ศ. 2504ถึงปี พ.ศ. 2517 เกิดการรัฐประหารล้มล้างระบอบเอสตาโด โนโว เปลี่ยนแปลงในรัฐบาลนําความขัดแย้งถึงจุดสิ้นสุด ในยุโรปในช่วงปี พ.ศ. 2493 ถึง พ.ศ. 2503, ระบอบการปกครองเอสตาโด โนโวของโปรตุเกสไม่ได้ยอมถอนตัวจากการเป็นอาณานิคมแอฟริกา เป็นดินแดนเหล่านั้นได้รับการเรียกร้องเอกราชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 ในช่วงปี พ.ศ. 2503 การเคลื่อนไหวเป็นอิสระต่าง ๆ กลายเป็นกองกําลังติดอาวุธ ในแองโกลา ขบวนการประชาชนเพื่อการปลดปล่อยแองโกลา,แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติแองโกลา,สหภาพแห่งชาติเพื่อความเป็นอิสระแองโกลา ในโปรตุเกสกินี พรรคแอฟริกันเป็นอิสระของประเทศกินีและเคปเวิร์ดและในโมซัมบิก แนวร่วมปลดปล่อโมซัมบิก ในตลอดความขัดแย้งได้มีการทารุณกรรมพลเรือนที่เกี่ยวข้องทุกฝ่าย