Japanese emperors have nearly always been controlled by external political forces, to varying degrees. For example, between 1192 and 1867, the "shōguns", or their "shikken" regents in Kamakura (1203–1333), were the "de facto" rulers of Japan, although they were nominally appointed by the Emperor. After the Meiji Restoration in 1867, the Emperor was the embodiment of all sovereign power in the realm, as enshrined in the Meiji Constitution of 1889.
และบางสมัย เช่น ยุคคามากูระ (ค.ศ. 1203–1333) ก็มีชิกเก็งมาใช้อํานาจแทนโชกุนอีกทอดหนึ่ง ทําให้โชกุนและชิกเก็งเป็นผู้ปกครองประเทศโดยพฤตินัย แม้ว่าโดยนิตินัยแล้วจะได้รับแต่งตั้งจากจักรพรรดิอีกที กระทั่งมีการปฏิรูปเมจิเมื่อ ค.ศ. 1867 โชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ถวายอํานาจคืนจักรพรรดิเมจิ ทําให้พระองค์ทรงไว้ซึ่งอํานาจอธิปไตยโดยบริบูรณ์ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1889