By this point the territory of Charlemagne had been divided into several territories, and over the course of the later ninth century the title of Emperor was disputed by the Carolingian rulers of Western Francia and Eastern Francia, with first the western king (Charles the Bald) and then the eastern (Charles the Fat), who briefly reunited the Empire, attaining the prize; however, after the death of Charles the Fat in 888 the Carolingian Empire broke apart, and was never restored. According to Regino of Prüm, the parts of the realm "spewed forth kinglets", and each part elected a kinglet "from its own bowels".
ตามขนบจารีตประเพณีของชาวแฟรงก์ ภายหลังจักรพรรดิชาร์เลอมาญเสด็จสวรรคต ได้มีการแบ่งดินแดนจักรวรรดิให้กับโอรสทั้ง 3 พระองค์ โดยราชบุตรของชาร์เลอมาญ "เจ้าชายหลุยส์" ได้สืบทอดมงกุฏพระจักรพรรดิ ในยุคต่อมามีการตกลงกันตามสนธิสัญญาแห่งแวร์เดิงในปีค.ศ. 843 อาณาจักรแฟรงก์จึงแยกออกไปเป็น 3 ดินแดน โดยพระเจ้าชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านได้ครอบครองดินแดนฝั่งตะวันตกไปจนถึงแม่น้ําเมิซ ฝ่ายโลทาร์ที่ 1 ได้ครอบครองอาณาจักรส่วนกลางอันครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ทะเลเหนือจนไปถึงที่ตั้งอันทรงเกียรติของกรุงโรม ส่วนลุดวิกชาวเยอรมันได้รับอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกไปครอง พระเจ้าคาร์ลผู้อ้วนท้วนสามารถรวบรวมอาณาจักรเข้าเป็นหนึ่งได้ใน ปี 887 แต่ก็เพียงชั่วขณะ เพราะเมื่อทรงสวรรคตใน ปี ค.ศ. 888 อาณาจักรกาโรแล็งเฌียงก็แตกออกจากกันอีกและไม่อาจรวมกันได้อีกเลย