When the Asian Currency Crisis (or Tom Yam Kung Crisis) hit Thailand in 1997, the Japanese Government took leadership in coordinating assistance among the international organizations and the G7 countries and mobilized every financial instrument at hand to help recover and stabilize the Asian economies. "The New Miyazawa Initiative," launched during the annual meetings of the IMF and World Bank Group in 1998, was a US$30 billion financial support package for Asian countries, the largest assistance among similar initiatives at that time. Many Thai people, including Prime Minister Abhishit Vejjajiva, told me that at the outbreak of the Asian currency crisis, many foreign companies left but Japanese companies stayed in Thailand. In fact, the number of JCC (Japanese Chamber of Commerce) members after 1997 was maintained at the same level as before the crisis. When my Thai friends tell me that a friend in need is a friend indeed, referring to this experience, I can not but feel delighted.
เมื่อเกิดวิกฤตการการเงินในเอเชีย หรือ ต้มยํากุ้ง ในปี ค. ศ. 1997 รัฐบาลญี่ปุ่นได้เป็นผู้นําในการประสานความร่วมมือกับองค์การนานาชาติและประเทศ G7 ระดมเครื่องมือทางการเงินที่มีช่วยเหลือฟื้นฟูและสร้างเสถียรภาพแก่เศรษฐกิจเอเชีย ในการประชุมประจําปีของ IMF และธนาคารโลก ในปี 1998 ได้นําเสนอการริเริ่มแผน "The New Miyazawa Initiative" เป็นโครงการสนับสนุนทางการเงินมูลค่า 30,000 ล้านดอลล่าร์ให้แก่เอเชีย เป็นความช่วยเหลือจํานวนสูงสุดในขณะนั้น คนไทยจํานวนมาก รวมทั้งนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้บอกแก่ข้าพเจ้าว่า ในช่วงการเกิดวิกฤตการเงินในเอเชีย บริษัทต่างประเทศหลายบริษัทได้ย้ายจากประเทศไทย ขณะที่บริษัทญี่ปุ่นยังคงอยู่ในประเทศไทย จํานวนบริษัทสมาชิกหอการค้าญี่ปุ่นหลังปี ค. ศ. 1997 อยู่ในระดับเดียวกับก่อนการเกิดวิกฤต เมื่อเพื่อนชาวไทยกล่าวถึงประสบการณ์ครั้งนั้นและบอกว่า เพื่อนในยามยากคือเพื่อนแท้ ก็ทําให้รู้สึกดีใจ