For centuries Jews worldwide spoke the local or dominant languages of the regions they migrated to, often developing distinctive dialectal forms or branching off as independent languages. The usual course of development for these languages was through the addition of Hebrew words and phrases used to express uniquely Jewish concepts and concerns.
พัฒนาการของภาษาเหล่านี้เกิดขึ้นโดยการเพิ่มศัพท์ภาษาฮีบรูเพื่อใช้อธิบายแนวคิดเฉพาะของชาวยิวเข้าสู่ภาษาท้องถิ่น ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรฮีบรู การอยู่เป็นกลุ่มก้อนอย่างเป็นเอกเทศของชาวยิว ทําให้ภาษาเหล่านี้รักษาคําศัพท์และลักษณะดั้งเดิมของภาษาที่เป็นภาษาต้นกําเนิดได้ภาษาของชาวยิวที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษายิดดิช ซึ่งเคยมีผู้พูดมากที่สุดในอดีต