กวีประชาไท: เหนื่อย(หน่าย)
การปล้นจี้ตีชิงวิ่งราวนั้น ราวแข่งขันกันว่า มหา ไหมมหาโจรโพนทนาเก่งกว่าใคร เหมือนโจรไม่สุจริตคิดไม่เป็นกลายเป็นการแข่งขันกันเป็นมหา เกิดขึ้นมาหน้าหนังสือพิมพ์อย่ายิ้มเล่นปล้นกันบ่อยถ่อยเถื่อนเกลื่อนประเด็น เหนื่อยใจเห็นคดีมีเป็นเบือน่าเหน็ดเหนื่อยนักหนอต่อหน้าที่ เกิดมามีภาระมานะเหนือต้องดิ้นรนค้นหามาจุนเจือ ไหลหลั่งเหงื่อเสื้อผ้าชุ่มรุมประดังแม้สูงวัยใกล้ความตายไม่คลายเหนื่อย ช่างล้าเมื่อยง่าย ๆ กลายปวดหลังใครหนอยืนในผืนนาถอนหญ้ายัง ใครกำลังลุยทำเป็นกรรมกรความยากจนทนทำกล้ำกลืนทุกข์ เกิดกี่ยุคผูกหลานลูกเหมือนถูกหลอนความรู้แค่ ป.4 เร่พเนจร ราษฎรแผ่นดินกินเหงื่อกันเหนื่อยมากมายหลายสมัยที่ได้เกิด สัตว์ประเสริฐกำเนิดตนค้นความฝันมีตำแหน่งประชาชนคนสามัญ เป็นคนชั้นล่าง ๆ เส้นทางไปแม้แต่หมายังไม่อดสลดเอ๋ย เห็นคนเคยคุ้ยถังข้างทางไหมแข่งกับหมาว่าถังขยะมีอะไร สลดใจในภาพตราบตรึงตราเห็นโจรบ่นว่าเหนื่อยเมื่อยใจนัก เข้ามาลักแล้วจัดแจงมัดแข้งขาสั่งลูกน้องกำหนดกฎกติกา แต่ต่อมาบ่นว่าเหนื่อยพับเผื่อยเอย
การปล้นจี้ตีชิงวิ่งราวนั้น ราวแข่งขันกันว่า มหา ไหมมหาโจรโพนทนาเก่งกว่าใคร เหมือนโจรไม่สุจริตคิดไม่เป็นกลายเป็นการแข่งขันกันเป็นมหา
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง