กวีประชาไท: ความตายของชายชาวนา
คุณคงนึกภาพออกแน่อากาศบริสุทธิ์ ผู้คนแสนซื่อกับฉากท้องทุ่งเขียวขจีแล้วสีทองอร่ามหยาดน้ำค้างเกาะรวง ลมโยนคลื่นย้ายควายกับเคียวไถคราดแอกแหคันเบ็ดช่างสวยงามตามท้องเรื่องแต่คุณอาจต้องใจเย็นหน่อยหากฉันขอสร้างภาพดังต่อไปนี้ภาพเป็นเช่นนั้นจริงอย่างน้อยก็เคยเป็นอย่างมาก ขาดรายละเอียดไปนิดร่างไร้ลมของสามีที่รักกลายเป็นฝุ่นดินในป่าคืนสู่ใบไม้สายฝนหล่นรวมผืนนาเป็นปลาไส้เดือนเมล็ดข้าวน่าภูมิใจ หากใครจะเมตตาบอกเรื่องนี้กับเธอบ้างแต่เชื่อเถอะคุณ หญิงม่ายนางนั้นไม่เชื่อหรอกพ่อเป็นอาสาสมัคร หัวก้าวหน้า ประจำหมู่บ้านจ่อตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านรอมร่อจำได้ รถจักรยาน คือรางวัลดีเด่นที่พ่อได้จากทางการเจ้าคนนายคน ของทุกคนน่าภูมิใจ หากใครจะกรุณาพูดเรื่องนี้กับเธอหน่อยในวันที่ผัวตายแล้วรถจักรยานถูกยึด คืนหลวงแต่เชื่ออยู่แล้วใช่ไหมคุณ แม่ไม่มีวันเชื่อหรอกไม่ใช่ไม่เชื่อว่าเคยได้รถจักรยาน เพราะแม่ก็เคยนั่งเคยปั่นแต่แม่ไม่เชื่อน้ำใจเจ้านายอีกแล้วแม่กลัวนับจากนั้น แม่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาลแรมปีถูกแย่งที่ เพราะผัวตัวดีชิ่งตายก่อนคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้เหตุการณ์เหล่านี้ยิ่งทำให้แม่รักพ่อแม่ไม่ได้รักพ่อที่เป็นท้องนาเป็นเมล็ดข้าวแต่แม่รักพ่อที่ทำให้ เลือดเข้าตาทำให้รู้ว่าความเป็นธรรมไม่ใช่ทุ่งนาเขียวขจีแล้วสีทองอร่ามแต่คือท้องทุ่งสีเพลิงเลือดแดงฉานความเป็นธรรมมีค่าเท่าชีวิตหากใครจะปรานีบอกหญิงม่ายนางนั้นสักนิด
 คุณคงนึกภาพออกแน่อากาศบริสุทธิ์ ผู้คนแสนซื่อกับฉากท้องทุ่งเขียวขจีแล้วสีทองอร่ามหยาดน้ำค้างเกาะรวง
กวีประชาไท,ปราโมทย์ ระวิน