กวีประชาไท: เสื้อคลุมพระราชา
 ในนามของไพร่ฟ้า ร่วมพาราสาวัตถีข้าฯ ปันส่วนข้าวสาลี ให้แก่ท่านทั้งแดนดิน แลแดนฟ้า ลานทุ่งหญ้า ทุกหย่อมย่านขอท่านจงอภิบาล แก่ผองเราสินทรัพย์ใดในต่ำใต้ เชิญท่านให้ และรับเอาหากนรชนทุกหมู่เหล่า ขอท่านจงช่วยดูแลให้ใครใคร่ค้าช้างค้า ค้าม้าค้าทุกท่าแพค้าเงินค้าทองแท้ ทุกเมื่อวันบรรพชนคือพระอาทิตย์ ท่านสถิตดังพระจันทร์ส่องสว่างชั่วนิรันดร์ มิมีด้านซึ่งมืดมิดข้าฯ สร้างแคว้นแดนพิมาน อัญเชิญท่านขึ้นสถิตณ ไพชยนต์จตุรทิศ งามดั่งแกล้งมหาปราสาทราชวัง เทียรสุกปลั่งดั่งเสนแสงสร้างด้วยหินศิลาแลง ครั้งกรุงเก่าเถ้าและแกลบในอิฐก้อน อันก่อซ้อนเป็นฐานเสาล้วนมาจากลานนวดข้าว ของราษฎรน้ำเนื้อในลายปูนปั้น มุขกระสันแลบัญชรคือน้ำเหงื่อกรรมกร เหล่าพวกข้าฯตรีปูระนครนี้ ได้สี่ร้อยสามพันวาเทียดทวดแลปู่ตา ข้าฯ ขุดไว้ตั้งแต่ครั้งตั้งดินฟ้า ตั้งไร่นาเป็นเมืองใหญ่ข้าฯ ตั้งท่านเป็นเจ้าไท โดยอเนกชนนิกรฯอันความทุกข์ของ ข้าไท แม้มิใช่ของท่านมาก่อนแต่ก็เป็นความทุกข์ร้อน ของ ราชาข้าฯ อยากให้ท่านสดับ ฟังเสียงขับคำผญาเสียงกระดิ่งดังอยู่หน้า ประตูเมืองทั้งสี่ทิศเสียงสวดพระมาลัย ดังอยู่ใกล้แท่นที่สถิตเสียงวิญญาณในคุกอิฐ เปล่งคำถ้อยถวายพระพรเสียงลือเสียงเล่าอ้าง ข้างกำแพงพระมหานครเสียงโซ่ตรวนดังสะท้อน ก้องไปทั่วทุกทิศาฯข้าฯ อยากบอกท่านว่า พระมหามณเฑียร วันหนึ่งรป็กหญ้าพระแสงขรรค์ชัยศรีราชศาสตรา วันาอยู่ในณฑ์บทอาเศียรวาทราชสดุดี อันรัตนกวีขับกล่อมโคลงฉันท์มากมายหลายหมื่นแสนคำประพันธ์ วันนึ่.ไปยังพระมหาพิไชยมงกุฎ ที่สุปใส่บรมสาทิสลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ปานใด เมื่องเวลาประทุมเกตุย่อมตกต้องลำภุขัน เป็นธรรมดาสามัญในต่ำใต้หล้าหากราชโองการแห่งธรรมราชา ย่อมอยู่เหนือกว่าบัญชาใดๆแผ่นดินคือสวรรค์โดยการกำเนิด มหาบุรุษล้วนเกิด - ตายอย่างยิ่งใหญ่ท่านจะม่ หรือม่ยอมายพระเดชพระคุณเคยยิ่งใหญ่ไพศาล ปกปักษ์บริบาลเกินประมาณหมายดุจจันทร์กระจ่างกลางดาราราย อาจดับร้อนผ่อนคลายให้หลายชีวิตปล่อยนกคืนฟ้า ปล่อยปลาคืนน้ำ ท่านพึงระจเราต่างมุ่งหน้าสู่ประจิมทิศ เจ้า ข้าฯ บัณฑิต ศัตรู หมู่มิตร ล้วนฟ้าเดียวกันและข้าฯ ได้ยินว่า มหาอำมาตย์ ราชปุโรหิตพ่อค้าวาณิช ดุษฎีบัณฑิต ราษฎรเต็มขั้นพระสงฆ์องคเจ้า ข้าราชการเก่าทุกช่วงชนชั้น บรรดาผู้คนที่.ม นสิบปีพวกเขาเหล่านั้น .เพียง ปลูกเลี้ยงหม่อนไหมถักทอเส้นใยย้อมด้ายธรรมชาติฉูดฉาดหลากสีเจียระไนเพชรพลอย บรรจงเรียงร้อยเป็นสร้อยมาลีประดับด้วยดวงอัญมณีศรีบุษราคัมบุดุนลายทองทุกร่องทุกสายเลื่อมพรายระยับวาวแววประดุจโคมแก้วอัจกลับในยามคืนค่ำสะท้อนประกายวะวับวะวายในแดดเริงระบำพวกเขาสอนว่า ทุกๆ ถ้อยคำจงจำใส่ใจแต่เพราะเหตุใด ข้าฯ จึงมองไม่เห็นเสื้อคลุมนั้น ? 
 ในนามของไพร่ฟ้า ร่วมพาราสาวัตถี ข้าฯ ปันส่วนข้าวสาลี ให้แก่ท่าน ทั้งแดนดิน แลแดนฟ้า ลานทุ่งหญ้า ทุกหย่อมย่าน ขอท่านจงอภิบาล แก่ผองเรา
กฤช เหลือลมัย,กวีประชาไท