ภาษาของอำนาจ/อำนาจของภาษาใน สงครามแห่งสี
มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรได้ผ่านภาษา แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ ความหมาย (meaning) มากกว่าสื่อ ความจริง (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด หรือเชื่อ (อย่างเอาเป็นเอาตาย) ว่าตนเองกำลังสื่อความจริงความเชื่อที่ว่าตนเองสามารถใช้ภาษาสื่อความจริง ทำให้มนุษย์รู้สึกอย่างสามัญว่าตนมีอำนาจเหนือภาษา สามารถ ใช้ ภาษาสื่อโน่นนี่ตามที่ตนต้องการได้ทุกอย่าง แต่ทว่าภาษากลับเล่นตลกกับมนุษย์ คือนอกจากมันจะไม่ยอมสื่อความจริงอย่างเป็นไปตามความต้องการของผู้สื่อ (เท่านั้น) แล้ว ยังย้อนเกล็ดกลับมาเล่นงานผู้ที่ ใช้ มันอย่างหน้าตาเฉย แสดงให้เห็นว่าในด้านหนึ่งภาษามันมีอำนาจเหนือการควบคุมของผู้ใช้ภาษา อย่างที่ว่ากันว่า เมื่อเราพูดออกไป คำพูดจะเป็นนายของเราไม่ทราบว่าใครคือมนุษย์คนแรกที่สร้างคำ เช่น ผี ขึ้นมา และไม่ทราบว่าเขาสร้างขึ้นมาเพื่อต้องการสื่อ fact หรือ meaning อะไร แต่คำ เช่น ผี มันมีอำนาจทำให้คนกลัวทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็น fact ที่ตัวเองกลัว เหมือนคำ เช่น โคตรโกง โกงทั้งโคตร ล้มล้างสถาบัน ไม่จงรักภักดี ขายชาติ ฯลฯ คนจำนวนมากก็ยังไม่ได้เห็น fact ที่คำพวกนี้อ้างถึง แต่ก็ทำให้คนทั้งเกลียดทั้งกลัว meaning ของคำต่างๆ เหล่านี้และทั้งเกลียดทั้งกลัวใครบางคนที่ถูกการรวบmeaning ของคำต่างๆ เหล่านี้มาปะติดปะต่อให้สังคมเห็นภาพว่าเขาคือ ปีศาจไม่มีใครเห็นผี แต่คนต่างกลัวความหมายของผีที่ถูกสร้างขึ้น (โดยเฉพาะที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่อ้างว่าเห็นผี) เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีที่ทำให้คนกลัว มิได้เกิดจากอำนาจของผู้เล่า หากเกิดจากอำนาจของเรื่องเล่านั้นๆ เองอำนาจของภาษาจึงไม่ได้อยู่ที่ว่ามันโชว์ fact อะไร แต่อยู่ที่มันสามารถแสดง meaning อะไร ในการสัประยุทธ์ทางการเมืองระหว่าง สี เห็นได้ชัดว่า เป็นสงครามการผลิตสร้างmeaning และเป็นสงครามที่ดำเนินไปบนหลักการ (กู) ที่ว่า fact จะเป็นอย่างไรไม่สำคัญเท่ากับว่าคนเชื่ออะไร หรือคนคล้อยตาม meaning แบบไหนสิ่งยืนยันข้อสรุปข้างบนนี้ก็คือ จนป่านนี้ fact ของ โคตรโกง โกงทั้งโคตร ล้มล้างสถาบัน ไม่จงรักภักดี ขายชาติ ฯลฯ ยังไม่ถูกโชว์ให้สังคมเห็นจะจะผ่านกระบวนการพิสูจน์ที่เป็นวิทยาศาสตร์ แต่คนที่ถูกทำให้มี meaning ของ ปีศาจ ก็ไม่มีแผ่นดินอยู่แล้ว (ที่แย่กว่านั้นคือคนในสังคมกลับพูดถึงกันแต่ meaning ของ ปีศาจ มากกว่าที่จะใส่ใจการสืบค้น fact ของ ปีศาจ)เมื่อเราดูหนังจีน ได้ยินคำเช่น ขอจงทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี เราอาจขำๆ กัน แต่สำหรับคนที่อยู่ในประวัติศาสตร์ที่หนังกล่าวถึง หรือคนที่กล่าวคำเช่นนั้นในกาลเทศะทางประวัติศาสตร์เช่นนั้นย่อมจำนนต่อ ความศักดิ์สิทธิ์ ของภาษาของอำนาจ (ที่ไร้ความหมายในทางข้อเท็จจริงหรือความเป็นไปได้ใดๆ) เช่นนั้นคำในเชิง positive เช่น เราจะสู้เพื่อในหลวง ปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตริย์ กู้ชาติ ใช้ธรรมนำหน้า ตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน ฯลฯ ทั้งผู้สื่อและผู้รับสื่อต่างก็ไม่ชัดเจน (หรือไม่เข้าใจตรงกัน) ว่าคำพวกนี้สื่อถึง facts อะไรกันแน่ในบริบทของสังคมประชาธิปไตยสมัยใหม่เช่นทุกวันนี้ แต่ที่แน่ๆ คือคำพวกนี้มันมี meaning ที่ศักดิ์สิทธิ์ชนิดที่ว่าทำให้คนคล้อยตามได้ง่ายๆโดยไม่ตั้งคำถามใดๆในบริบทสังคมประชาธิปไตยแบบไทยๆที่วัฒนธรรม critical thinking ในเรื่องสิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค และอื่นๆยังไม่เข้มแข็งทำนองเดียวกัน คำในเชิง negative เช่น ศัตรูของชาติ ขายชาติ ล้มล้างสถาบัน ฝ่ายอธรรม เนรคุณแผ่นดิน ฯลฯ ก็ไม่ชัดเจนว่าสื่อถึง facts อะไรกันแน่ แต่ meaning ที่ถูกสร้างขึ้นโดยคำต่างๆเหล่านี้ได้ทำให้เกิดภาพอันน่าเกลียดน่ากลัวของ ปีศาจ อย่างสมเจตนาของฝ่ายที่ผลิตสร้างวาทกรรมเหล่านี้แต่ก็อย่างที่กล่าวแล้วว่า ในแง่หนึ่งภาษามันมีอำนาจของตัวมันเองที่เป็นอิสระจากอำนาจของผู้ใช้ภาษาหรืออำนาจของสิ่งที่เป็นฐานในการผลิตสร้างภาษา ดังนั้น meaning แห่งภาษาของอำนาจจึงไม่ได้เป็นไปตามอำนาจหรือความต้องการของผู้ผลิตสร้างภาษาเสมอไปภาษาที่ผู้สร้างต้องการจะให้มันมี meaning ในทางเป็นฐานความชอบธรรมแก่ฝ่ายตนและมี meaning ในทางทำลายล้างฝ่ายอื่นๆ จึงย้อนกลับมาทำลายเครดิตของฝ่ายตนเสียเอง เป็นอุปสรรคต่อการเดินไปข้างหน้าในทางที่ฝ่ายตนคิดว่าสร้างสรรค์ (เช่น การสร้างการเมืองใหม่) และแม้กระทั่งย้อนกลับไปทำลายเครดิตของสถาบันต่างๆ (เช่น สถาบันสื่อ นักวิชาการ ชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ฯลฯ) ให้ลดหรือหมดความน่าเชื่อถือลงไปอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนอำนาจของภาษากำลังแสดงให้เราเห็นอะไร? เราใช้ภาษาหรือภาษาใช้เรา? เป็นเรื่องที่ยากจะชี้ชัดลงไปเฉพาะด้านใดด้านหนึ่งเพียงด้านเดียว แต่ที่พอจะเห็นรางๆ คือ ภาษาของอำนาจ (ตามจารีตเดิมๆ) กำลังลดความน่าเกรงขามและไร้พลังลงเรื่อยๆ ขณะที่ อำนาจของภาษา (ซึ่งไม่มีตัวตนของเจ้าของอำนาจเช่นนี้) กำลังย้อนเกล็ดภาษาของอำนาจอย่างคึกคัก ที่เขียนมานี้ใช้ความเข้าใจของ ผม ต่อ บางทฤษฎี มาเป็นฐานอธิบาย บางปรากฏการณ์แห่งสี แต่ไม่แน่ใจว่า ผม จะเข้าใจตรงตาม fact หรือ meaning ของบางทฤษฎีหรือความคิดของนักทฤษฎีนั้นหรือไม่ หรือเพียงใด จึงไม่ได้กล่าวอ้าง บางทฤษฎี นั้น หรือไม่ได้ปฏิบัติตาม ประเพณีอ้างอิงทางวิชาการ ถือว่าเป็นความคิดชายขอบๆ ก็แล้วกัน เอวังผู้ (หลงมา) อ่านจะมีอะไรว่าต่อก็เชิญ 
 มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรได้ผ่านภาษา แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ ความหมาย (meaning) มากกว่าสื่อ ความจริง (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด
นักปรัชญาชายขอบ,ภาษา