กวีประชาไท: เจ้าจันทร์หลั่งเลือด
ข้าเห็นเจ้าจันทร์เธอหลั่งเลือดเธอถูกเฉือนเชือดจนใจเจ้าสูญสลายทรมานเจ็บรวดร้าวจนแทบตายเลือดไหลออกเป็นสาย เธอตายแล้วจันทร์เอ๋ยเธอหลั่งเลือดอีกระลอกเจ็บระยำช้ำชอกไร้แววแผ่วเลือดแดงฉานท่วมธรณีทั่วทุกแนวหมดสิ้นแล้วจันทร์เอ๋ยเคยอยู่เคียงจะมีอีกสักกี่จันทร์ต้องหลั่งเลือดให้แปดเปื้อนฟ้านทีไร้สุ้มเสียงจักมีสักหนทางไหมที่จะเลี่ยงเสียงลั่นเปรี้ยง จากมัจจุราชบนผืนดินจักมีไหมสักหนทางที่จะเลี่ยงเสียงปร้างเปรี้ยง จากอมนุษย์เลวระยำ๐๐๐๐โลกเรานั้นก็เปรียบเสมือนอุปมา (The world is but a metaphor) เมื่อมีเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น เราก็มักจะจินตนาการภาพใดภาพหนึ่งเช่นกันไปเปรียบเทียบกับลักษณะเค้าโครงของเรื่องเฉพาะเจาะจงที่ว่าสำหรับเหตุการณ์สุดเศร้าสลดที่เพิ่งผ่านมา ข้าพเจ้าเองก็กลับมองเห็นดวงจันทร์ไม่เป็นเหมือนเคย ไม่ยิ้มเล่นหัวเหมือนเคย มันสะอึกสะอื้นไม่หยุด ครวญครางไม่เลิก มารู้อีกที ข้าพเจ้าก็สังเกตุเห็น มันหลั่งเลือดด้วยความคารวะสุดจิตต่อคุณไม้หนึ่ง ก. กุนทีจักรวาล สายธารธรรม
 ข้าเห็นเจ้าจันทร์เธอหลั่งเลือดเธอถูกเฉือนเชือดจนใจเจ้าสูญสลายทรมานเจ็บรวดร้าวจนแทบตายเลือดไหลออกเป็นสาย เธอตายแล้ว
กวีประชาไท,จักรวาล สายธารธรรม,ไม้หนึ่ง ก.กุนที