กวีประชาไท: ความหวัง
(ในความทรงจำ)เมื่อเรานั้นตั้งคำถามทำอย่างไรประเทศไทยไม่เหมือนเดิมไม่เหมือนก่อนบทเพลง (ในความทรงจำ) ยังเว้าวอนเสียงแผ่วอ่อนผ่อนจางตรงกลางเพลงประเทศนี้มีประชาผู้เป็นใหญ่มีสิทธิ์เสียงเลือกได้ใช่พูดเบ่งแล้วทำไมไยต้องมองเกรงเกรง ?กับอำนาจข่มเหงเผด็จการจะต้องรอต่อไปใช่หรือเปล่า ?มีแต่เงาอธิปไตยใช่ไหมท่าน ?ความหวังเราคือขับไล่พวกใจมารที่ดักดานดักแดกละแวกเมืองเมืองที่บอกไร้คนจนเมื่อปีก่อนเสียงเห่าหอนไม่คลอนคลายหมาตัวเขื่องยิ่งมันอยู่ก็รู้จะเปล่าเปลืองไฟสุมแน่นแค้นเคืองในเมืองเราความหวังเก่าในปีใหม่ในทรงจำถีบระยำต่ำใต้ให้ตรงเป้าลบระบอบไม่ชอบธรรมให้หมดเค้าเลือนเขม่าควันไฟให้หมดไปบทเพลง (ในความทรงจำ) อันคร่ำคร่ามีแต่คนบอดบ้าสิ้นสงสัยว่าบ้านเมืองกระเตื้องช้ากว่าบ้านใครเพราะเหตุใดไทยจึงไม่พัฒนา
(ในความทรงจำ)เมื่อเรานั้นตั้งคำถามทำอย่างไรประเทศไทยไม่เหมือนเดิมไม่เหมือนก่อนบทเพลง (ในความทรงจำ)
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์