กวีประชาไท: ไม่ใช่ละครลิง
 มีนาคม ลมฤดูร้อนพัดอ้อนออด ร่างลมลอดลำไม้ร่ายไล้ร่างร่างของลมโลมเปลือกไม้ไปพลางๆ ตัวลม อย่างที่เห็นเร้นใบไม้ลมรูปร่างอย่างไรไม่อาจเห็น แต่ลมเป็นลมหายใจให้เราได้ฤดูร้อนอ้อนออดใครถอดใจ โถยังไม่เมษาแท้แค่ต้นฤดูอารมณ์คนข่มไม่ไหวคนใจร้อน ไม่ลดทอนเวลาข้าชอบขู่อารมณ์ใครใคร่ยั่วตัวกูของกู เหมือนยั่วงูให้ฉกตลกเราเสียงเพลงหนักแผ่นดินได้ยินอีกแล้ว ฟังแว่วแถวไทยแลนด์แสนสร้อยเศร้า6 ตุลา 2519 ราวลืมเงา ยักษ์ใหญ่เข้าเมืองมาหากินคนวิธีการหมากกลคนนั่งคิด เพื่อพิชิตพิชัยสงครามตามแห่งหนขณะพระแผ่เมตตาสู่สากล ท่องบทมนต์ให้พ้นทุกข์ทุก ๆ ชาวเกิดเล่ห์กลคนชนะในประจัญ การแข่งขันเขาเอาเปรียบเทียบดำขาวใส่สีเทาเข้าแข่งตำแหน่งยาว ทุกครั้งคราวเลวร้ายทำหลั่งน้ำตาอารมณ์ใครในเครื่องแบบปวดแสบร้อน ใหญ่ยอกย้อนซ่อนนัยยะปรารถนากลการแต่งบทละครสอนกันมา ล้วนรักษาอำนาจบาตรใหญ่ตนคงไม่เคยคิดว่าประชาธิปไตย ใครเป็นใหญ่แท้จริงลิงล่องหนบทละคร 6 ตุลาฆ่าประชาชน ตามด้วยเมษายน 2553 ร้อนความเลว 
มีนาคม ลมฤดูร้อนพัดอ้อนออด ร่างลมลอดลำไม้ร่ายไล้ร่างร่างของลมโลมเปลือกไม้ไปพลางๆ ตัวลม อย่างที่เห็นเร้นใบไม้ลมรูปร่างอย่างไรไม่อาจเห็น แต่ลมเป็นลมหายใจให้เราได้ฤดูร้อนอ้อนออดใครถอดใจ
ธุลีดาวหาง,กวีประชาไท