กวีประชาไท: ขอบคุณเสรีภาพ
ระหกระเหินห้อง หอนอนนิทราสนิทตอน ต่างบ้านซอกแทรกซุกซุนซอน โซซัด โซเซลี้ภัยทั่วหล้าล้าน เร่าร้อนรอนแรมความรุนแรงไล่ฆ่า คนหายความคิดเห็นต่างตาย ต้องลี้เมืองมารดรดูดาย โดดเดี่ยว ด้าวนาปุ่มเปลือกปลื้มกระพี้ พล่ามพ่น สอพลอชนชั้นนำต่อเนื่อง เนืองนองศิลปะการปกครอง ข่มแค้นยุคสมัยไม่ปรองดอง เรื่องธรรม ดานอให้สามัคคีแม้น มาตรฐาน ทรชนลี้ภัยไปสุดฟ้า กะลาแลนด์ไม่อยู่บ้านร่วมแดน ดินด้าวเคยยึดกุมแก่นแกน เกี่ยวก้อย กันนาสะบัดมือปวดร้าว รักแล้ว ลวงหนอความรักถึงหัวปัก หัวปำยกโทษให้ระยำ ย่อมได้อย่าให้บ่อยกระทำ เท่านั้น แลนอซ่อนในสันดานไซร้ โศกซับเศร้าซ้อนเพียงขอคำเท็จพ่าย คำจริงปราชญ์ย่อมเตือนติติง ใช่ต้านแท้ควรอบอุ่นอิง ออกปก ป้องนาเท็จสุดท้ายสะท้าน ฆาตกรรม สะท้อนมาฝรั่งเศสรู้ เรื่องยาววิหารนอเทรอดามดาว ด่วนไหม้ร้อนเร่าเรื่องบาปคราว อาณา นิคมฤาลี้ภัยใครล่าไร้ เร่าร้อน เสรี
ระหกระเหินห้อง หอนอนนิทราสนิทตอน ต่างบ้านซอกแทรกซุกซุนซอน โซซัด โซเซลี้ภัยทั่วหล้าล้าน เร่าร้อนรอนแรมความรุนแรงไล่ฆ่า คนหายความคิดเห็นต่างตาย ต้องลี้เมืองมารดรดูดาย โดดเดี่ยว
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง,ผู้ลี้ภัยการเมือง,วัฒน์ วรรลยางกูร