กวีประชาไท: มึงต้องจน พลเมือง
ประชาธิปไตย เปื้อนเปรอะเลอะคาวเลือดบนจุดเดือดความกำหนัดอำนาจเหนือชาวทาสไพร่ใต้ร่มเงาเขาจุนเจือเพียงเม็ดเกลือคลุกก้อนข้าว จนคุ้นเคยแล้วสอนสั่งเรียนหนังสือรู้ภาษามัธยัสถ์ถ้อยวาจาเวลาเอ่ยทุกเวลาปั้นคารมเพียงชมเชยไม่ละเลยจะโลมเล้าเพื่อ เอาใจให้เรียนมากรู้มากลำบากยิ่งคิดตำหนิติติงทุกสิ่งไซร้กอ ขอ คอ ให้พอรู้พออยู่ไปพออ่านออกเขียนได้ให้เพียงพอทั้งงานนางานไร่ไม่เคยพักครั้นเจ็บหนักก็ขายนา ไปหาหมอแต่กาลเก่าเขายกย่องเขาเยินยอเป็นสันหลังคดงอคนสำคัญจะมีสิทธิ์มีเสียงเพียง เลือกตั้งรู้คนรักคนชังคนสร้างสรรค์คนดีชั่วคนนบนอบชอบพอกันฝากความฝันอันสดใสให้ผู้แทนให้หลุดพ้นวังวน วัฏจักรปลดชีวิตติดชนักอันหนักแน่นถ้วนทุกชาวบ่าวไพร่ในดินแดนที่คับแค้นแสนยากลำบากลำบนได้ผู้แทนที่ดีมีความคิดมองชีวิตบ่าวไพร่ใช้เหตุผลคิดปลดกับดักดานพิการพิกลหวังทาสไพร่ให้หลุดพ้นจาก เพรงกรรมแล้วเจ้าที่เจ้าทางมาอ้างสิทธิเหนือชีวิตทาสไพร่ในเบื้องต่ำสามัคคีและมั่นคงเป็นธงนำช่วยตอกย้ำ มึงต้องจน พลเมือง
ประชาธิปไตย เปื้อนเปรอะเลอะคาวเลือดบนจุดเดือดความกำหนัดอำนาจเหนือชาวทาสไพร่ใต้ร่มเงาเขาจุนเจือเพียงเม็ดเกลือคลุกก้อนข้าว
กวีประชาไท,Paul Unter Redest (กวีไพร่)