กวีประชาไท: แด่ออเจ้า
มวลมหากาลเวลานิจจาเอ๋ย กระไรเลยจะเฉยหยุดไร้หมุดหมายฤดูกาลยังผ่านมาหาเปล่าดาย บันทึกร้ายเลวดี มีเอวังออเจ้าปักเข็มหมุดไว้ในผืนผ้า เพื่อหมายว่าจะมาใหม่ในภายหลังปักหมุดสุดแผนที่ ๆ ระวัง ประหนึ่งตั้งประภาคารการเดินทางปักหมุดสุดขอบหล้าอย่าเลือนหลง เข้ารกพงจงดีไร้ผีสางนักเดินทางรุ่นก่อนหน้ากล้าก้าวย่าง ปักหมุดง้างโง่งมจมทะเลส่องแสงจากประภาคารกาลเวลา หินโสโครกข้างขวาอย่าหันเหแสงฟ้าพราวจากดาวเหนือเมื่อโพล้เพล้ หมุดหมายไม่หมิ่นเหม่ให้เร่ร้างคนรุ่นก่อนสอนไว้ให้รู้ค่า กาลเวลาพาปักหมุดสุดสรรค์สร้างรุ่นต่อรุ่นสอนลูกหลานการเดินทาง เวียนวนคว้างกลางทะเลเสียเวลาสอนให้รู้จักปักหมุดหยุดเลือนหลง ยามเข้ารกเข้าพงจงแลหาคนรุ่นก่อนสะท้อนชีวิตพิจารณา เขามุ่งมาปักหมุดหมายหวังได้อะไรนักเดินทางรุ่นน้องท่องจักรวาล ประภาคารแห่งชีวิตในทิศใหม่ดาวเหนือยังส่องแสงเป็นแรงใจ หมุดหมายใหม่ไม่มีวันหมด กฎครอบงำเส้นทางแห่งอาหารวิญญาณมนุษย์ ไปปักหมุดสุดทางกลางมืดค่ำก่อนจะตายได้ปักหมุดสุดทรงจำ แม้หลุมดำดึงดูดยอมหลอมเหลวเลย 
มวลมหากาลเวลานิจจาเอ๋ย กระไรเลยจะเฉยหยุดไร้หมุดหมาย ฤดูกาลยังผ่านมาหาเปล่าดาย บันทึกร้ายเลวดี มีเอวัง ออเจ้าปักเข็มหมุดไว้ในผืนผ้า เพื่อหมายว่าจะมาใหม่ในภายหลัง ปักหมุดสุดแผนที่ ๆ
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง,บุพเพสันนิวาส