คุยกับ ถา iLaw พลเมืองผู้รุกเดินต่อจาก พันธ์ศักดิ์ ถูกรวบในวันแรก จนถึงสดมภ์นวมทอง
บทสัมภาษณ์ ถา iLaw พลเมืองผู้รุกเดินต่อจาก พันธ์ศักดิ์ ถูกรวบในวันแรก จนถึงสดมภ์นวมทอง กับมุมมองต่อการนำพลเมืองขึ้นศาลทหาร รวมทั้งสำรวจปัญหาทางเท้าระหว่างทางที่เดินหลังจากวานนี้(14 มี.ค.) พันธ์ศักดิ์ ศรีเทพ หนึ่งในผู้ต้องหาคดีฝ่าฝืนประกาศ คสช. จากการจัดกิจกรรมที่หน้าหอศิลปวัฒนธรรมเมื่อ 14 ก.พ. ที่ผ่านมา เดินเท้าจากภายใต้ชื่อกิจกรรม พลเมืองรุกเดิน เพื่อเรียกร้องให้ยุติการนำพลเมืองขึ้นดำเนินคดีในศาลทหาร จากหน้าโรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดนนทบุรี เพื่อมาที่หน้าสำนักพิมพ์ไทยรัฐหรือสดมภ์อนุสรณ์นวมทอง ไพรวัลย์ ในวันแรก ตามกำหนดการ 3 วันเพื่อมา สน.ปทุมวัน แต่กลับถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวในระหว่างทางบริเวณแยกบางพลู ขณะเดินมาได้ประมาณ 5 กิโลเมตร โดยนำตัวมาที่ สน.ปทุมวันก่อน และปล่อยตัวโดยไม่มีการตั้งข้อหาเพิ่มในเวลาต่อมา()อย่างไรก็ตามมีผู้ใช้เฟซบุ๊ก โพสต์ภาพการเดินเท้าต่อจากที่ พันธ์ศักดิ์ ถูกควบคุมตัว มายังจุดหมายคือสดมภ์อนุสรณ์นวมทองฯ เงียบๆ เขาคือ ณัชปกร นามเมือง หรือ ถา อายุ 23 ปี เจ้าหน้าที่ โครงการอินเตอร์เน็ทเพื่อกฎหมายประชาชน หรือ iLaw ในโอกาสนี้ประชาไทจึงได้สัมภาษณ์ถึงเหตุผลที่เดินต่อมาถึงสดมภ์ลุงนวมทองฯ รวมทั้งมุมมองต่อการนำพลเมืองขึ้นศาลทหาร รวมทั้งสำรวจปัญหาทางเท้าระหว่างทางที่เดิน ดังนี้00000ณัชปกร : เริ่มแรกตอนรู้ว่าพันธ์ศักดิ์จะเดิน ก็ยังสองจิตสองใจว่าจะเดินดีมั้ย แต่พอพันธ์ศักดิ์โดนจับมันก็คิดว่าจะเอาไงต่อ ผมคิดไปเองว่า มันต้องสานต่อเจตนารมณ์ดิ คือ เรากำลังเดินเพื่อพิสูจน์ว่านี้คือการต่อต้านความอยุติธรรมโดยสันติวิธี ถ้าพันธ์ศักดิ์โดนจับแล้วทุกคนหยุดมันก็จบ แต่คนที่หยุดเพื่อไปให้กำลังใจพี่เหน่งผมก็เห็นด้วย แต่มันต้องมีคนเดินต่อ เพราะเรากำลังเรียกร้องความเป็นธรรม การเคารพในสิทธิเสรีภาพของประชาชนและอีกใจหนึ่งผมคิดถึงลุงนวมทอง คือลุงนวมทองในความเข้าใจผมเป็นคนที่ไม่ยอมรับการรัฐประหาร โดยการเอาชีวิตพิสูจน์อุดมการณ์ของแก ในขณะที่หลายคนชื่นชมลุงนวมทอง แต่พอมีคนโดนจับ เราหยุด เราไม่แสดงจุดยืนต่อ ซึ่งผมว่าถ้าเราไม่เดินต่อ ลุงคงเสียใจ ผมก็คิดว่าไม่ได้ ต้องไปหาแกให้ได้ ว่ายังมีคนที่ยึดมั่นในระบอบประชาธิปไตยอยู่ ปัญหามันคือ รัฐควรต้องเคารพสิทธิพลเมืองให้มากกว่านี้ผมไม่ค่อยจะมีความเห็นทางวิชาการ หรือทางสิทธิมนุษยชนอะไรมากนัก แต่ถ้าถามว่ามีผลอย่างไร ผมว่ามันทำให้สังคมมันวิปริตไปหมด กลายเป็นตอนนี้ประเทศเราอยู่ในยุคอะไรก็ได้ความเข้าใจของผมเกี่ยวกับระบบยุติธรรมคือ มีหน่วยงานที่ เป็นกลาง แยกขาดจากอำนาจอื่นๆอย่างชัดเจน มาตัดสินคืนความเป็นธรรมและใช้เป็นบรรทัดฐานให้คนอยู่ร่วมกันต่อไปแต่ตอนนี้ ระบบยุติธรรมเป็นแบบอะไรก็ได้ ออกกฎเอง ตัดสินเอง ทั้งหมดมีลักษณะรวมศูนย์ ผมจึงคิดว่าการเอาพลเรือนขึ้นศาลทหารก็คือการทำให้สังคมวิปริต เพราะมันไม่มีหลักอะไรให้ยึด คนออกกฎเป็นทหาร คนตัดสินคือทหาร สมมติว่ามันเป็นเกมส์ผมถามจริงใครจะเต็มใจเล่น มันไม่แฟร์เลยแต่มันไม่ใช่การเล่นละครนะ มันมีคนที่ติดคุกจริงๆนะ ผมกังวลเรื่องความไม่พร้อมของศาลทหารมาก ครั้งหนึ่งผมเคยไปสังเกตการณ์คดีฝ่าฝืนคำสั่ง คสช. อัยการศาลทหารตอบคำถามศาลไม่ได้ อ้ำๆอึ้งๆ เปิดหนังสือ โดยมีอัยการทหารผู้ใหญ่คอยเดินไปบอกต่อหน้าศาล ซึ่งก็เข้าใจได้คนมันไม่พอ และศาลเองบางครั้งก็ยังงงๆกับวิธีการในศาล หนักเข้าก็เออๆออๆ กับอัยการทหารไป เพราะผู้พิพากษาศาลทหารมีสามคนจบกฎหมายคนเดียวก็พอ คิดดูสิครับ เราเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า ความยุติธรรมผมว่าคำว่า พลเมือง มันหมายถึงการเป็นส่วนหนึ่งในอะไรซักอย่างที่มีลักษณะของการเป็นแนวราบ การเป็น พลเมือง มันคือการโยนตัวเราเข้าไปในสังคมที่มีความสัมพันธ์ในสิทธิเสรีภาพและหน้าที่ และทุกคนคือพลเมืองการกำหนดสิทธิหน้าที่กัน อย่างที่บอกไปมันต้องเป็นแนวราบทุกคนมีสิทธิมีเสียงในเลือกหรือตัดสินใจเท่าๆกัน ว่าเราจะเอาแบบไหน ไม่เอาแบบไหน อะไรทำได้ ทำไม่ได้เพราะหากเราไม่ได้ออกกฎ ไม่ได้เป็นคนคิดกติกาในสังคม หรือมีสิทธิในการตัดสินใจเลือกมัน ผมว่าเราเป็นเบี้ย เป็นทาส เสียมากกว่า ดังนั้นการเป็นพลเมืองมันต้องมีความเป็นส่วนหนึ่ง เหมือนเราเป็นสมาชิกกลุ่มมันต้องมีพื้นที่ให้เราบ้าง ทุกวันนี้ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐไทยเลย เพราะแทบจะไม่มีพื้นที่อะไรให้ผมเลยเหมือนมีบ้านก็เช่าเขาอยู่ ต้องเสียภาษี เราไม่เป็น ไท ในการกำหนดชะตาชีวิตตัวเองเสียเท่าไร ผมเลยไม่รู้ว่า จริงๆแล้วเราคือทาสสมัยใหม่หรือเปล่า แล้วก็มีคนมาหลอกเราว่าเราเป็นพลเมืองไทย ให้เรารับใช้ชาติอย่างนั้นอย่างนี้ ต้องเสียภาษี ต้องเกณฑ์ทหาร แต่ไม่มีสิทธิไม่มีเสียงอะไรมันมีทั้งสิ่งที่ประทับใจและไม่ประทับใจไปด้วยกันครับ คือ ในความไม่ประทับใจผมก็ประทับใจที่ได้เห็นปัญหาของสังคมเมืองแบบจริงๆจังๆ ผมออกค่ายบ่อยแต่ ถิ่นที่อยู่ตัวเองกลับไม่ค่อยได้สนใจยกตัวอย่างเช่น เส้นขอบถนน คือ ตลอดถนน มีทางเท้าบ้างไม่มีบ้าง ทำให้ผมต้องเดินลงถนนบ่อยๆ และการตีเส้นก็กว้างบาง แคบบ้าง ผมรู้สึกว่าถ้าผมเป็นคนที่เดินไปทำงาน มันต้องมีวันหนึ่งแน่ๆ ที่ผมต้องบาดเจ็บเพราะโดนรถชนแน่ๆ ไม่ต้องพูดถึงคนที่ทำประกอบอาชีพแถวนั้นและเลือกใช้จักรยานเป็นพาหนะ ผมว่าอันตรายมากๆ และไม่มีคนใส่ใจเรื่องที่สอง สะพานลอยสำหรับจักรยานและผู้พิการ(มั้ง) ตรงหน้า ThaiPBS คือมันไม่ได้ทำบันไดเป็นขั้น เป็นทางชันๆขึ้นไป แต่ผมก็ว่ามันชันไป คือ จักรยานอาจจะพอได้ แต่ถ้าผมเป็นคนพิการนั่งวิลแชร์ ต้องมีแรงแบบนักกีฬาพาราลิมปิคเลยทีเดียว แต่ก็ดีที่ยังมีสะพานแบบนี้เรายังนึงถึงคนอื่นๆบ้างสาม เรื่องบ่อน้ำเสีย ตลอดเส้นทางวิภาวดี มีบ่อน้ำเสียเยอะมาก และส่งกลิ่นมหาศาล ถ้าเรานั่งรถแอร์ชุ่มช่ำ มีเครื่องปรับกินในรถ เราจะไม่มีวันเข้าใจอะไรพวกนี้เลย สิ่งที่ผมสะเทือนใจคือ มีวินมอไซด์อยู่บริเวณนั้น ใกล้กับบ่อน้ำเสียเลย แต่เขาก็ต้องทน เพราะมันเป็นที่ทำกินมีชุมชนอยู่ด้านใน และต้องการใช้บริการเขา มันเห็นปัญหาคุณภาพชีวิตของคนเหล่านี้และอีกอย่างคือน้ำเสียมันเพาะพันธุ์ยุง สาธารณสุขไม่เห็นปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างไรสุดท้าย เรื่องประทับใจจริงๆแบบไม่บ่นคือ มีพี่คนหนึ่งขับมอไซค์มาถามว่าจะไปไหน ให้ไปส่งมั้ย ทางมันยาวมาก ยังไงก็ทางเดียวกัน แต่ผมก็ปฎิเสธเขาไป เพราะทำตามอุดมการณ์ มันก็รู้สึกว่าประเทศนี้มันก็น่าอยู่เหมือนกันนะและความรู้สึกได้ชนะใจตัวเองก็เป็นเรื่องดี คือ ตั้งแต่เริ่มเดินจนเดินเสร็จมีหลายคนตลกหรือทำหน้าแปลกๆใส่ผม ผมพอจะเดาจากสีหน้าว่า เขาคงคิดว่าผมบ้า และผมทำมันสำเร็จแล้ว มีรถหลายคันวิ่งผ่าน ผมว่าเขาคงมีคำถามแบบเดียวกัน การเดินครั้งนี้มันได้พิสูจน์อะไรบางอย่าง ว่าผมไม่ได้ขี้ขลาดจนไม่กล้าทำอะไรเลย ผมภูมิใจกับการเดินเพื่อยืนยันตัวตนของตัวเอง
บทสัมภาษณ์ ถา iLaw พลเมืองผู้รุกเดินต่อจาก พันธ์ศักดิ์ ถูกรวบในวันแรก จนถึงสดมภ์นวมทอง กับมุมมองต่อการนำพลเมืองขึ้นศาลทหาร รวมทั้งสำรวจปัญหาทางเท้าระหว่างทางที่เดิน หลังจากวานนี้(14 มี.ค.)
ณัชปกร นามเมือง,นวมทอง ไพรวัลย์,พลเมือง,พลเมืองรุกเดิน,ศาลทหาร