กวีประชาไท: กวีไม่มีชื่อ
ค่ำคืนปวดร้าวหดหู่เมื่อต้องอยู่ซ่อนเร้นจากผู้คนหัวใจมันร่ำร้องและสับสนฉันต้องทนอยู่อย่างนี้อีกนานไหมพ่อแม่พี่น้องจำต้องจากตั้งพลัดพรากทั้งที่อยู่ แต่เหมือนตายกลับต้องย้ายพลัดถิ่นไปไกลจากกันแม่จ๋า ยายจ๋า หนูเหงาหนูเศร้าทั้งอึดอัดและสับสนไม่เข้าใจว่าทำไมความเป็นคนมันไม่เท่ากับคนที่เหมือนกันเสรีภาพ เสมอภาค ภาราดรภาพมีจริงหรือแค่ปราชญ์กันเล่าหนาความเป็นธรรมอยู่ที่ไหนใครตรวจตราหรือเป็นแค่ขี้ข้าอำนาจอธรรมเคยทำงานต้องตกงานเพราะคิดต่างต้องห่างบ้านจากเมืองมาหลบหนีศิลปะกลายเป็นอาชญากรรมในทันทีพวกที่มีส่วนร่วมถูกจับกุมศิลปะนั้นเพื่อชีวิตศิลปะนั้นเพื่อสังคมศิลปะไม่ใช่เพียงเสพสมแต่สังคมกลับเสื่อมโทรมลงทุกวันถูกสั่งให้ห้ามคิด ห้ามเคลื่อนและห้ามถามสั่งปราบปรามวิชาการงานทั้งหลายขอเวลาปฏิรูปก่อน ตอนประเทศไทยคืนความสุขให้ใครท่านผู้นำประชาชนคนจนหรืออำมาตย์มิบังอาจอยากถามเพียงสงสัยคนหาบแร่แผงลอยโดนขับไล่ไสหัวไปพวกไพร่ไม่มีเงินคนจน มันก็จน ไม่มีกินต้องกู้หนี้ยืมสินอีกหรือท่านถูกกดขี่ข่มเหงกันรายวันเพื่อแลกกับที่ขายบนรายทางถ้ามีเงินคงไม่หาบคงไม่เร่คงเช่าที่เท่ๆ เป็นเจ๊ขายแต่เพราะจนค้นแค้นสุดบรรยายแล้วจะให้เอาอะไรไปเท่าเทียม
 ค่ำคืนปวดร้าวหดหู่เมื่อต้องอยู่ซ่อนเร้นจากผู้คนหัวใจมันร่ำร้องและสับสนฉันต้องทนอยู่อย่างนี้อีกนานไหมพ่อแม่พี่น้องจำต้องจากตั้งพลัดพรากทั้งที่อยู่ แต่เหมือนตายกลับต้องย้ายพลัดถิ่นไปไกลจากกันแม่จ๋า
กวีประชาไท,ดอกก้านของ