กวีประชาไท: ชายแปลกหน้าผู้ถูกวิ่งราวความฝัน
หนวดเคราครึ้มดกคล้ำตาก่ำแดงนอนตะแคงแรงหมดจนถดถอยข้างถนนคนเดินหมื่น พัน ร้อยต่างทยอยเดินผ่านชายคนนั้นหลายขวบปีชีวิตท่ามมิดมืดยึดขึงพืดตนเองด้วยเพลงฝันร้องบรรเลงเพลงหวัง หวังฝ่าฟันแต่โลกกลับหลังหันสั่นสะเทือนสั่นสะเทือนเปื้อนมาน้ำตาหยาดจิบรสชาติฝาดขมหาใครเหมือนความทรงจำเคว้งคว้างช่างลางเลือนร่วงกล่นเกลื่อน เลื่อนลอยในแววตาบ่ายที่แดดแผดจัดร้อนอบอ้าวเขามุ่งก้าวเท้านำไปข้างหน้าแต่แล้วก็ต้องพลัดพรากพบจากลาของที่มือถูกคว้าถูกคร่าไปถูกวิ่งราวยาวนานเกินแจ้งความแค่ความฝันอันแสนงาม ใครถามไถ่ ?มิมีใครเข้าช่วยด้วยห่วงใยมีแต่ซ้ำช้ำใจไร้ข้อแม้ฝันที่จะเล่นดนตรีประทังชีพขาเล็กลีบข้างซ้ายนั้นนั่นคือแผลไร้ผู้คนสนใจไร้ใครแคร์ชีวิตจึงมิเปลี่ยนแปรเป็นแง่งามฝันที่ถูกวิ่งราวใช่ข่าวใหญ่เพราะหลายใครก็โดนไร้คำถามแต่จะมีคนมากมายมาประนามว่าโง่งั่งต่ำทรามสมควรคิดชายผู้ถูกวิ่งราวกระชากฝันมิเคยเอ่ยเผยจำนรรจ์ว่าใครผิดแต่เขาบอกโลกนี้ช่างมืดมิดฝันเพียงแค่กระจิริดยังวิ่งราว
หนวดเคราครึ้มดกคล้ำตาก่ำแดงนอนตะแคงแรงหมดจนถดถอยข้างถนนคนเดินหมื่น พัน ร้อยต่างทยอยเดินผ่านชายคนนั้นหลายขวบปีชีวิตท่ามมิดมืดยึดขึงพืดตนเองด้วยเพลงฝันร้องบรรเลงเพลงหวัง
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์