กวีประชาไท: สัตว์ประหลาด
มันเป็นแค่ตัวอักษรในกระดาษค่อยๆพัฒนามาเป็นสัตว์เซลล์เดียวถักทอความซับซ้อนขึ้นผ่านวันเวลาเสพความบ้าคลั่งของผู้คนเป็นอาหารจนวันหนึ่งมันเริ่มคลานออกมาจากตัวบทกฏหมายมีเจตจำนงในตัวเองกัดกินผู้ฝ่าฝืนอย่างหิวกระหายมูมมามไม่นานก็เริ่มคุกคามกระทั่งผู้ที่สนับสนุนมันสวาปามทุกๆฝ่ายไม่เลือกหน้าเหล่ารอยัลลิสต์เริ่มเคลือบแคลงแต่ก็สายเกินไปมันพัฒนากลายเป็นโครงสร้างชีวิตที่มีอิสระหลุดออกมาจากกระดาษอย่างสมบูรณ์ไล่ชำแหละร่างของพ่อ แม่ และลูกๆฝ่ายซ้าย ฝ่ายขวาเสรีนิยม จารีตนิยมขย้ำร่างของนักวิชาการ แอคติวิสต์ ทหาร พ่อค้า นักการเมือง แรงงาน ชาวนาจนที่สุดก็กลืนกินกระทั่งสิ่งที่มันเองต้องปกป้องสิ่งที่เป็นต้นกำเนิดของมันเองมันทำลายทุกสรรพสิ่งบนแผ่นดินจนหมดสุดท้ายก็ค่อยๆเคี้ยวกลืนตัวเองจนเหลือแต่ความว่างเปล่านักท่องเที่ยวคนสุดท้ายถ่ายรูปความว่างเปล่าเป็นที่ระลึกก่อนขึ้นเครื่องบินจากไปทิ้งความเวิ้งว้างไว้ข้างหลังและไม่หวนกลับมาอีก
 มันเป็นแค่ตัวอักษรในกระดาษค่อยๆพัฒนามาเป็นสัตว์เซลล์เดียวถักทอความซับซ้อนขึ้นผ่านวันเวลาเสพความบ้าคลั่งของผู้คนเป็นอาหาร
กวีประชาไท,รชา พรมภวังค์