กวีประชาไท: ข้าพเจ้ามองเห็นอาวุธในมือท่าน
ข้าพเจ้ามองเห็นอาวุธในมือท่านมือถือมั่นห้ําหั่นศัตรูความบ้าคลั่งของพูดผีสิงสู่ท่านเองก็รู้อยู่ในๆความสว่างจากภายนอกบอกเอาไว้เป็นเรื่องง่ายให้คนหลงเชื่อพอถึงคราก็พามาเป็นเบือดึงมาเพื่อสนองความต้องการสันดานโจรท่านเสนอทางเดินดีมีวันใหม่อยากเห็นอนาคตสดใสให้เข้ามาถืออาวุธให้พร้อมไปเข่นฆ่าสถาปนาเมืองคนดีขี้ใส่พานเมื่อชี้ฟ้าว่ามีฟ้าที่ดีกว่าเทวดาเห็นสะดุ้งจึงมุ่งมั่นฟ้าแบบใหม่เป็นแบบไหนไปดูกันเส้นทางฝันอันใกล้ต้องไล่มารมารที่ว่าคือศาสดาคนกลุ่มหนึ่งท่านมิหวังจะได้พึ่งจึงชูตีนใส่ปลุกระดมคนมาหวังทำลายชูตัวเองเป็นใหญ่ไร้เทียมทานวางแนวทางเจิดจรัสปฎิวัติฟ้ากลับไล่ล่าอาฆาตมาตทำลายฤาฟ้าสะอาดปราศจากมารได้ในเมื่อใจคนหม่นหมองมัวตาลปัตร เมฆครื้มคลุมหนากลับกลาย เลือดจ้ามาคลุมแสงอลหม่าน วุ่นวายคล้ายนรกจำแลงมืดมน หมดสิ้นแสงนำทางวันเวลาพาความจริงเข้าสิงสู่คนรู้เทวดาร้อนสังหรณ์จิตมาถูกทางไหมกูโอ้ ชีวิตคิดจะกลับลำทำยากเย็นดิ่งลงเหวเลวร้ายพ่ายใจตนจิตสับสนไร้มวลมิตรติดกงกำหายนะเข้ามาใกล้ใจบอบช้ำกำอาวุธหลั่งน้ำตาไม่ช้านานข้าพเจ้าจึงมองเห็นอาวุธในมือท่านมือถือมั่นมันมีอยู่แม้ใครมองไม่เห็นดูไม่รู้ที่แน่ๆมันมีอยู่ข้างในใจท่านเองอาวุธที่อันตรายคือข้างใน ใจท่านเอง
 ข้าพเจ้ามองเห็นอาวุธในมือท่านมือถือมั่นห้ําหั่นศัตรูความบ้าคลั่งของพูดผีสิงสู่ท่านเองก็รู้อยู่ในๆ
กวีประชาไท,อนุชา ทองเติม