คสช.พระเอกหรือผู้ร้าย?
มีนาคม 2553 กลุ่มคนเสื้อแดงจำนวนมากได้มาชุมนุมที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เรียกร้องให้รัฐบาลในขณะนั้นที่มีพรรคประชาธิปัตย์เป็นแกนนำ ลาออกหรือยุบสภาเพื่อให้มีการเลือกตั้งใหม่ การชุมนุมยืดเยื้อมาหลายเดือน แต่จบลงด้วยการ สังหารหมู่ ที่รัฐบาลใช้คำว่า กระชับพื้นที่ จนเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตทั้งทหารและพลเรือนกว่า 100 คนหลังการนองเลือดในครั้งนั้น กลุ่มคนเสื้อแดงได้เรียกร้องให้รัฐบาลชุดใหม่ที่มีพรรคเพื่อไทยเป็นแกนนำ เดินหน้าเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับผู้เสียชีวิตเหล่านั้น ดีเอสไอจึงได้ตอบสนองโดยดำเนินการร้องต่อศาลยุติธรรมเพื่อให้ไต่สวนการเสียชีวิตหลายคดีอยู่ในระหว่างการไต่สวน ขณะที่อีกหลายคดี ศาลมีคำสั่งว่า ผู้ตายตายจากการปฏิบัติหน้าที่ หรือจากกระสุนที่ยิงมาจากอาวุธของ เจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งแน่นอนก็คือ ทหาร โดยเฉพาะ ที่สามารถระบุหน่วยงานทหารได้อย่างชัดเจน จนนำไปสู่การฟ้องร้องคดีอาญาต่อนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตนายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น และผู้ที่เกี่ยวข้อง แน่นอนว่าสิ่งนี้ได้สร้างความกังวลใจให้กับทหารไม่น้อยขณะที่ญาติของผู้เสียชีวิตกำลังรอคอยอย่างมีความหวังต่อการเอาผิดฆาตกร และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการสังหารหมู่ในครั้งนั้น พรรคเพื่อไทยกลับสร้างความผิดหวังครั้งใหญ่ให้กับญาติฯ และกลุ่มคนเสื้อแดง ด้วยการเสนอ พ.ร.บ. นิรโทษกรรมฉบับ เหมาเข่ง หรือที่เรียกกันติดปากว่า ฉบับ สุดซอย เพื่อลบล้างความผิดให้กับทุกฝ่าย รวมถึงฆาตกรและผู้ที่อยู่เบื้องหลังด้วย จะด้วยความหวังดีหรือมีวาระซ่อนเร้นก็ตาม แต่สิ่งนี้ได้สร้างความแตกแยกทางความคิดอย่างรุนแรง โดยเฉพาะในกลุ่มคนเสื้อแดงและญาติของผู้เสียชีวิตที่ให้การสนับสนุนรัฐบาลชุดนี้แกนนำพรรคประชาธิปัตย์บางคนจึงสบโอกาสจัดตั้งมวลชน ซึ่งต่อมาเรียกตนเองว่า กปปส. เพื่อต่อต้าน พ.ร.บ. นิรโทษกรรมฉบับนี้ รัฐบาลที่ดันเปลี่ยนบทบาทจาก พระเอก ไปเป็นผู้ร้ายกะทันหัน จึงต้องยอมถอย พ.ร.บ. ฉบับนี้ แม้จะต้องเสียหน้าอย่างหนักก็ตาม แต่สุภาษิตที่ว่า ได้ทีขี่แพะไล่ ยังคงใช้ได้อยู่เสมอ รัฐบาลจึงต้องเผชิญหน้ากับการกดดันอย่างหนักจาก กปปส. จนต้องยุบสภาในเวลาต่อมาแม้รัฐบาลจะยุบสภาไปแล้ว แต่ความขัดแย้งทางการเมืองยังคงอยู่ แถมทำท่าบานปลายมากขึ้น กปปส. ยังคงขัดขวางการทำงานของรัฐบาลรักษาการ ทั้งการปิดล้อมสถานที่ราชการ ขัดขวางการจ่ายหนี้ค่าข้าว รวมทั้งขัดขวางการเลือกตั้ง ส.ส. ครั้งล่าสุดความวุ่นวายทางการเมืองกว่าครึ่งปีที่ผ่านมา และความอ่อนแอของรัฐบาลรักษาการ ถือเป็นการเปิดโอกาสให้ทหารที่กำลังต้องการ ลบล้างความผิดของตนเอง ใช้เป็นข้ออ้างในการทำรัฐประหารครั้งล่าสุด โดยอ้างเหตุผลอันสวยหรูเพื่อยุติความขัดแย้งทางการเมืองขณะนี้กลุ่มทหารที่ก่อการรัฐประหารซึ่งเรียกตนเองว่า คสช. พยายาม สร้างภาพ ให้ตนเอง ทั้งการสลายสีเสื้อ จ่ายหนี้ค่าข้าวให้กับชาวนา กวาดล้างการทุจริตในหน่วยงานรัฐและรัฐวิสาหกิจ รวมทั้งการเดินหน้าโครงการเมกกะโปรเจ็กของรัฐบาลชุดที่ผ่านมา แต่สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเพียงน้ำตาลที่เคลือบยาพิษให้กับวาระซ่อนเร้นของตนเองในหน้าประวัติศาสตร์ไทย ไม่มีการรัฐประหารและการสังหารหมู่ครั้งใดที่ไม่มีการนิรโทษกรรม ทั้งเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 6 ตุลาคม 2519 รวมทั้งพฤษภาทมิฬ 2535 ทุกเหตุการณ์จบลงด้วยการนองเลือด และนิรโทษกรรม ในเวลาต่อมาโดยรัฐบาลที่ส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากทหารผู้ที่น่าสงสารมากที่สุดคือ ญาติของผู้เสียชีวิต รวมทั้งผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการสังหารหมู่ 2553 ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ขณะที่ผู้ที่น่าสมน้ำหน้ามากที่สุดคือ พรรคเพื่อไทย ที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เห็นช่องของความน่าเห็นใจใด ๆ ส่วนผู้ที่ได้รับการชมเชยมากที่สุดคือ ทหาร ที่ได้ทั้งผลงานและการนิรโทษกรรมให้กับตนเอง หากจะแบ่งบทบาทตามละครน้ำเน่า พรรคเพื่อไทยก็คือผู้ร้าย ที่มักจะตายอย่างโง่ ๆ ขณะที่ทหารกลายเป็นพระเอกแบบฟลุค ๆ ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
 มีนาคม 2553 กลุ่มคนเสื้อแดงจำนวนมากได้มาชุมนุมที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เรียกร้องให้รัฐบาลในขณะนั้นที่มีพรรคประชาธิปัตย์เป็นแกนนำ ลาออกหรือยุบสภาเพื่อให้มีการเลือกตั้งใหม่
คดี 6 ศพวัดปทุมวนาราม,คสช.,นิรโทษกรรม,รัฐประหาร,เอกชัย หงส์กังวาน