กวีประชาไท: หยุด
มืดดำดุจเถื่อนถ้ำ ถามปลุกหนาวเหน็บทุรยุค วิโยกซ้ำกาลหมุนเปลี่ยนกระตุก ตามไต่แดนถิ่นทมิฬคล้ำ หมอกคล้ายปกคลุมไฟสุมในอกร้อน เริงแรงหยดเลือดเกรอะกรังแดง เดือดดิ้นทุกการณ์เหตุสำแดง สันดาปไฟลุกโหมสุดสิ้น สิ่งกั้นทำลายสายใยตัดไม่ได้ ดูเถิดบนแผ่นดินกำเนิด นักสู้ประตูปิดจึงเปิด ซากปรักความรักหักใจผู้ พบแพ้หลุมเพลาะชุดเกราะแตกแหลกเสี้ยว ถูกสังหารหอกดาบปราบคนพาล ผิดพลั้งเฉือนฟันพลาดมานาน นับเริ่มนักรบจบการตั้ง แต่งตั้งตนเองบทเพลงราวเร่งเร้า รวมพลังอีกฝั่งยังประดัง เร่งด้วยพลพรรคนับประทัง ยังชีพถูกบีบชีพจวบม้วย มากแล้วกี่ยุคฉุกใจเถิดหากเกิดท้า ทำศึกบาดเจ็บเกินหาญฮึก จักห้าวสันติสุขเถิดนึก เพียงนิดบนแผ่นดินผืนด้าว ดับด้วยความเย็นทุกข์เข็ญยากยิ่งแล้ว ลามลุกมาหยุดทุรยุค อย่าเยื้อเอาหีนโหดขังคุก ความมืดเทียนจุดโชนโอบเอื้อ แอกร้าวราวปลิด
มืดดำดุจเถื่อนถ้ำ ถามปลุกหนาวเหน็บทุรยุค วิโยกซ้ำกาลหมุนเปลี่ยนกระตุก ตามไต่แดนถิ่นทมิฬคล้ำ หมอกคล้ายปกคลุม ไฟสุมในอกร้อน เริงแรงหยดเลือดเกรอะกรังแดง เดือดดิ้นทุกการณ์เหตุสำแดง สันดาปไฟลุกโหมสุดสิ้น
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์