ศาลแพ่งยกฟ้อง กรณี ประชาไท ฟ้องถูกปิดกั้นเว็บไซต์ ละเมิดสิทธิเสรีภาพประชาชน
ศาลแพ่งยกฟ้อง กรณีเว็บไซต์ประชาไทเป็นโจทก์ฟ้อง นายก-สุเทพ-ไอซีที ที่ปิดกั้น หลังประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน รวมทั้งขอให้มีการไต่สวนฉุกเฉินเพื่อขอความคุ้มครองชั่วคราวยกเลิกการปิดกั้น หลังรอ 5 ชั่วโมง ศาลพิพากษาโดยไม่มีการเบิกความพยาน ระบุจำเลยมีอำนาจตาม พ.ร.ก.ฉุกเฉิน23 เม.ย.53 ที่ศาลแพ่ง ถนนรัชดาภิเษก เวลาประมาณ 10.00 น. นางสาวจีรนุช เปรมชัยพร ผู้อำนวยการเว็บไซต์ประชาไท () ผู้รับมอบอำนาจจากมูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน เป็นโจทก์ยื่นฟ้องต่อ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี (จำเลยที่1) นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ผอ.ศอฉ. (จำเลยที่ 2) ร.ต.หญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี รมว.เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (จำเลยที่ 3) กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (จำเลยที่ 4)และกระทรวงการคลัง (จำเลยที่ 5) เรื่อง ละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1455/2553 โดยเรียกร้องค่าเสียหาย 350000 บาท กรณีมีคำสั่งปิดกั้นและขอให้ศาลเปิดการไต่สวนฉุกเฉินเพื่อขอให้คุ้มครองชั่วคราว ในการยกเลิกการปิดกั้น www.prachatai.comต่อมาได้รับการแจ้งจากเจ้าหน้าที่ศาลว่าจะมีการไต่สวนพยานในเวลา 13.30 น. ซึ่งพยานได้แก่ จีรนุช เปรมชัยพร ในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข ในฐานะบรรณาธิการเว็บไซต์ สฤณี อาชวานันทกุล ในฐานะผู้อ่าน และ รศ.ดร.อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์ ในฐานะนักวิชาการด้านสื่อสารมวลชน จนกระทั่งเวลาประมาณ 17.30 น. ศาลได้นั่งบัลลังก์อ่านคำพิพากษายกฟ้อง โดยไม่มีการไต่สวน ระบุจำเลยทั้งหมดมีอำนาจตามพระราชกำหนดบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินฯโดยรายละเอียดคำพิพากษาระบุว่า พิเคราะห์แล้วเห็นว่าการที่คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบแก่นายกรัฐมนตรี (จำเลยที่1) ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 เป็นการใช้อำนาจบริหารราชการแผ่นดินตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่กำหนดไว้โดยเฉพาะ และการที่นายกฯ มีคำสั่งแต่งตั้งนายสุเทพ เทือกสุบรรณ เป็น ผอ.ศอฉ. (จำเลยที่ 2) ก็อาศัยอำนาจแห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 จำเลยที่ 2 ย่อมอำนาจตามพระราชกำหนดดังกล่าวที่จะใช้มาตรการอันจำเป็นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินได้ แม้รัฐธรรมนูญมาตรา 45 วรรค 4 จะรับรองสิทธิการนำเสนอข่าวสารของสื่อมวลชน แต่ก็ได้ให้อำนาจแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามพระราชกำหนดดังกล่าว ซึ่งเป็นกฎหมายเพื่อรักษาความมั่นคงตามมาตรา 45 วรรคสองที่ว่าการห้ามหนังสือพิมพ์หรือสื่อมวลชนอันเสนอข่าวสารหรือแสดงความคิดเห็นทั้งหมดหรือบางส่วน หรือการแทรกแซงด้วยวิธีการใดๆ เพื่อลิดรอนเสรีภาพตามมาตรานี้จะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ ฯลฯ การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงอยู่ในขอบเขตที่กฎหมายให้อำนาจไว้ ส่วนจำเลยที่ 3เป็นเพียงผู้ดำเนินการตามคำสั่งของจำเลยที่ 2 ในการปิดกั้นเว็บไซต์ของโจทก์ โดยอาศัยอำนาจของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 1 ให้อำนาจไว้ ตามพระราชกำหนดฯ จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 4 และที่ 5 ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐได้ พิพากษายกฟ้อง (อ่านฉบับเต็มในล้อมกรอบด้านล่าง) ทั้งนี้ ในคำฟ้องโจทย์สรุปความได้ว่าเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 จำเลยที่ 123 ได้ปิดกั้นเว็บไซต์ที่อ้างว่ามีการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารที่อาจส่งผลกระทบต่อความมั่นคง โดย อยู่ในรายชื่ออันดับที่ 8ของรายชื่อเว็บไซต์ทั้งหมด 36 เว็บไซต์ โจทก์จึงไม่สามารถนำเสนอข่าวสารเหตุการณ์และบทความต่างๆ ผ่านเว็บไซต์ดังกล่าวได้ ส่งผลให้ให้ประชาชนไม่สามารถใช้บริการข่าวสารเหตุการณ์และบทความต่างๆ จากเว็บไซต์ของโจทก์ได้ การสั่งปิด เป็นการละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพของโจทก์ตามที่รัฐธรรมนูญ มาตรา 4 มาตรา 45 และมาตรา 29 รับรองไว้ และแม้จะมีกฎหมายให้อำนาจในการจำกัดสิทธิเสรีภาพที่รัฐธรรมนูญมาตรา 45 คุ้มครองไว้ แต่รัฐต้องจำกัดเท่าที่จำเป็น ไม่กระทบสาระสำคัญแห่งสิทธิและเสรีภาพ และไม่สามารถจำกัด ลิดรอน หรือละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพของบุคคลที่รัฐธรรมนูญได้บัญญัติรับรองคุ้มครองไว้ตามอำเภอใจ โดยไม่มีพยานหลักฐานหรือเหตุผลที่มีน้ำหนักสนับสนุน ในการปิดกั้นดังกล่าว จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ไม่ได้ชี้แจงแสดงเหตุผลและพยานหลักฐานใดๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่า ข่าวสาร เหตุการณ์ บทความ หรือความคิดเห็นที่นำเสนอผ่าน ของโจทก์ มีเรื่องใด ตอนใด ข้อความใด ที่เป็นข้อความอันอาจทำให้ประชาชนเกิดความหวาดกลัว หรือเป็นข้อความที่นำเสนอโดยมีเจตนาบิดเบือนข้อมูลข่าวสาร ทำให้เกิดความเข้าใจผิดต่อสถานการณ์ฉุกเฉินจนกระทบต่อความมั่นคงของรัฐ หรือความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน แต่กลับใช้อำนาจและอาศัยดุลยพินิจที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพื่อลิดรอน จำกัด หรือละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพสื่อสารมวลชนของโจทก์อันเป็นสิทธิเสรีภาพที่มีความสำคัญในสังคมประชาธิปไตย ทั้งยังขัดกับกติการะหว่างประเทศว่าด้วย สิทธิพลเมือง และการเมือง (International Covenant on Civil and Political Rights : ICCPR) ข้อ 19 ว่าด้วยการคุ้มครองเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น และเสรีภาพของสื่อสารมวลชนซึ่งประเทศไทยได้ให้สัตยาบันเป็นภาคีสมาชิกและต้องถือปฏิบัติ โดยค่าแห่งความเสียหายดังกล่าวไม่อาจคำนวณเป็นตัวเงินได้ แต่เพื่อให้เป็นบรรทัดฐานและป้องกันมิให้รัฐใช้อำนาจหรือใช้ดุลพินิจไปในทางที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพื่อละเมิดต่อสิทธิเสรีภาพของประชาชนอีกต่อไป โจทก์ขอเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งห้าเป็นจำนวนเงิน 350000 บาท เพื่อชดใช้ความเสียหายที่โจทก์ได้รับโจทก์ขอเรียนว่าตามหลักการแบ่งแยกอำนาจ องค์กรที่มีอำนาจหน้าที่ในการตรวจสอบการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของฝ่ายปกครองคือ องค์กรตุลาการ และในคดีนี้ศาลที่มีอำนาจ คือ ศาลยุติธรรม ซึ่งโดยหลักการแล้วศาลย่อมมีอำนาจหน้าที่ในการตรวจสอบการกระทำของจำเลยที่ 2 ว่าการใช้อำนาจหน้าที่ออกคำสั่งให้ปิด ของโจทก์เป็นไปตามเงื่อนไขที่พระราชกำหนดฯ ให้ไว้หรือไม่ และเป็นการใช้ดุลพินิจที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เพื่อเป็นหลักประกันการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนชาวไทยตามที่รัฐธรรมนูญได้รับรองและคุ้มครองไว้ ในทางตรงกันข้ามหากศาลจำกัดอำนาจหน้าที่ของศาลไว้โดยไม่เข้าไปควบคุมตรวจสอบการใช้อำนาจและการใช้ดุลพินิจของจำเลยที่ 2 โดยให้เหตุผลว่าการใช้อำนาจตามพระราชกำหนดฯ ฉุกเฉิน เป็นอำนาจและดุลพินิจของฝ่ายบริหารโดยเฉพาะ และศาลไม่อาจเข้าไปทบทวนหรือตรวจสอบได้ ก็จะส่งผลอย่างร้ายแรงต่อสิทธิเสรีภาพของโจทก์และประชาชนชาวไทย เพราะจะเป็นการยอมรับว่าหลังจากมีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในพื้นที่ใดแล้ว ฝ่ายบริหารสามารถอ้างอำนาจตามพระราชฯ กระทำการละเมิดสิทธิเสรีภาพประชาชนได้ตามอำเภอใจ เท่ากับว่าประชาชนไม่มีหลักประกันสิทธิเสรีภาพโดยองค์กรตุลาการ ฝ่ายบริหารอยู่เหนือการควบคุมตรวจสอบ คดีหมายเลขดำที่ 1455/255323 เมษายน 2553มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน โจทก์นายกรัฐมนตรี ที่ 1 กับพวกรวม 5 คน จำเลย พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ตามพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 มีเจตนารมณ์ที่จะให้อำนาจนายกรัฐมนตรี โดยความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรีในการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน เพื่อบังคับใช้ทั่วราชอาณาจักรในบางเขตท้องที่ได้ตามความจำเป็นแห่งสถานการณ์ ซึ่งมาตรา 4 แห่งพระราชกำหนดดังกล่าวให้ความหมายของ สถานการณ์ฉุกเฉิน ว่า สถานการณ์อันกระทบหรืออาจกระทบต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชนหรือเป็นภัยต่อความมั่นคงของรัฐหรืออาจทำให้ประเทศหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของประเทศ ตกอยู่ในภาวะคับขัน หรือการกระทำผิดเกี่ยวกับการก่อการร้ายตามประมวลกฎหมายอาญาการรบหรือการสงคราม ซึ่งจำเป็นต้องมีมาตรการเร่งด่วนเพื่อรักษาไว้ซึ่งการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย เอกราชและบูรณภาพแห่งอาณาเขต ผลประโยชน์ของชาติ การปฏิบัติตามกฎหมาย ความปลอดภัยของประชาชน การดำรงชีวิตโดยปกติสุขของประชาชน การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพ ความสงบเรียบร้อย หรือประโยชน์ส่วนรวม หรือการป้องปัดหรือแก้ไขเยียวยา ความเสียหายจากภัยพิบัติสาธารณะอันมีมาอย่างฉุกเฉินและร้ายแรง ดังนั้นการที่คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบแก่นายกรัฐมนตรี (จำเลยที่ 1) ในการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 ย่อมเป็นการใช้อำนาจในการบริหารราชการแผ่นดินตามบทบัญญัติแห่ง กฎหมายที่กำหนดไว้โดยเฉพาะ ฉะนั้น การที่จำเลยที่ 1 มีคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่พิเศษ 1/2553 ให้นายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกรัฐมนตรี (จำเลยที่ 2 ) เป็นผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินก็ โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 7 วรรคสาม วรรคห้า และวรรคหก มาตรา 8 มาตรา 9 มาตรา 11 และมาตรา 15 แห่งพระราชกำหนดดังกล่าว กับมีคำสั่งนายกรัฐมนตรีที่พิเศษ 2/2553 ให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้กำกับการปฏิบัติงานในการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินที่มีความร้ายแรง จำเลยที่ 2 ย่อมมีอำนาจตามความในมาตรา 9 (2) (3) แห่งพระราชกำหนดดังกล่าวที่จะใช้มาตรการอันจำเป็นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินได้ แม้ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 มาตรา 45 วรรคสี่ ที่ว่าการห้ามหนังสือพิมพ์หรือสื่อมวลชนอันเสนอข่าวสารหรือแสดงความคิดเห็นทั้งหมดหรือบางส่วน หรือการแทรกแซงด้วยวิธีการใดๆ เพื่อลิดรอนเสรีภาพตามมาตรานี้จะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ ฯลฯ แต่ก็ได้ให้อำนาจแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามพระราชกำหนดดังกล่าว ซึ่งเป็นกฎหมายเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐตามมาตรา 45 วรรคสอง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงอยู่ในขอบเขตที่กฎหมายให้อำนาจไว้ ส่วนจำเลยที่ 3 เมื่อคณะรัฐมนตรีเห็นชอบแก่จำเลยที่ 1 ในการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินแล้ว บรรดาอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดกระทรวงหนึ่ง หรือหลายกระทรวงเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการอนุญาต อนุมัติ สั่งการ บังคับบัญชา หรือช่วยในการป้องกัน แก้ไขปราบปราม ยับยั้งในสถานการณ์ฉุกเฉินย่อมโอนมาเป็นอำนาจหน้าที่นายกรัฐมนตรี (จำเลยที่1) เป็นการชั่วคราวตามมาตรา 7 แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 ดังกล่าว จำเลยที่ 3 จึงเป็นผู้ดำเนินการตามคำสั่งของจำเลยที่ 2 ในการปิดกั้นเว็บไซต์ของโจทก์โดยอาศัยอำนาจของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 1 ได้ให้อำนาจไว้ตามประกาศมาตรา 11 แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินพ.ศ.2548 ลงวันที่ 7 เมษายน 2553 การกระทำของจำเลยที่ 3 จึงไม่เป็นละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 4 และที่ 5 ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐได้ พิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับนางสาวณัชชา น้อยเชื้อเวียงนายชัยวัฒน์ ธนวัฒนตระกูล
ศาลแพ่งยกฟ้อง กรณีเว็บไซต์ประชาไทเป็นโจทก์ฟ้อง นายก-สุเทพ-ไอซีที ที่ปิดกั้น www.prachatai.com หลังประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน รวมทั้งขอให้มีการไต่สวนฉุกเฉินเพื่อขอความคุ้มครองชั่วคราวยกเลิกการปิดกั้น
prachatai.com,ประชาไท,ปิดกั้นเว็บไซต์,ศอฉ.,ศาลแพ่ง,สิทธิเสรีภาพ,สื่อมวลชน,สุเทพ เทือกสุบรรณ,อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ,เสรีภาพสื่อมวลชน,ไอซีที