กวีประชาไท: คนไม่ได้กินหญ้า
ประวัติศาสตร์บาดแผลอยากแก้ไข บาดแผลใหม่ยังมีอีกหลีกยากหนอแผลเป็นแล้วแผลเล่าเจ้าเคลียคลอ เล่นเจ้าล่อเอาเถิดเลิศเล่ห์กลเล่ห์กลกางวางหลุมบ่อล่อเอาเถิด จริงบรรเจิดเตลิดเท็จเพชรล่องหนเป็นเพชรแท้เพชรเทียมเยี่ยมหน้ายล เกิดเป็นคนล้นล้ำเลิศเล่หเกิดหลอนมีเล่ห์เหลี่ยมเยี่ยมยุทธอุตริ สถิติกี่ปีที่หวังต้อนให้ฝูงชนคนกินหญ้าฐานันดร ขังคอกป้อนหญ้าให้ถึงใจคนชนชาติใดให้ร้อยจมูกผูกติดเสา ไม่ร้อนเร่าราวอกไหม้ในสายฝนกินหญ้าได้สวมใส่เขาเข้าตาจน ดั่งโดนมนต์สะกดรสหญ้ากินคนไม่ยอมกินหญ้ากล้าอยู่ยาก ต้องทนตากหน้าหนีทิ้งที่ถิ่นลี้ภัยอยู่ต่างฟ้า ต่างธานินทร์ วิญญาณขาดวิ่นดิ้นรนพ้นขื่อคาแผ่นดินเกิดเล่ห์กลเหล่าคนคด รอศรัทธาหญ้าหมดหย่ารสหญ้ากระชากเชือกร้อยจมูกผูกอิสรา ถึงเวลาตาสว่างหนทางตนประวัติศาสตร์บาดแผลแท้ความหลัง ซ่อนความหวังฝังใจไขว่คว้าผลคลื่นความคิดผลิตสิทธิ์ปวงชน นั้นคือหนทางไปในชีวิตจะปรากฏคลื่นคนพ้นรสหญ้า โถมทายท้าทะมึนงำอำมหิตเพราะคนไม่ได้กินหญ้าทุกสารทิศ ลุกทวงสิทธิ์อิสราประชาธิปไตย
ประวัติศาสตร์บาดแผลอยากแก้ไข บาดแผลใหม่ยังมีอีกหลีกยากหนอแผลเป็นแล้วแผลเล่าเจ้าเคลียคลอ เล่นเจ้าล่อเอาเถิดเลิศเล่ห์กลเล่ห์กลกางวางหลุมบ่อล่อเอาเถิด
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง