กวีตีนแดง:ฝันของผู้ยากไร้ (The Possible Dream)
ดินแดนใดหนอ แทรกแซงความฝันผู้คนเมืองนั้น ฝันเป็นสีไหนสีของพระจันทร์ หรือดวงตะวันใดแล้วผู้ยากไร้ ฝันได้กี่วันโอ้ปณิธาน ความฝันอันสูงสุดจินตนาการถูกฉุด สู่หลักประหารหัวอกกลัดหนอง ห้องใจไหวหวั่นเอ้า กราบหมอบคลาน หมั่นถอนสายบัวอาทิตย์ถึงจันทร์ อังคารโศกเศร้าฟังนิทานเก่าเก่า เรื่องเล่าเมียผัวพุธพฤหัส ศุกร์เสาร์เมามัวภาพนั้นพันพัว ทั่วทุกเสาไฟอยากนอนดูดาว แสงขาวบนราวฟ้าฟังนิทานยายตา กลางแสงจันทร์ฉายไม่ต้องไหวหวั่น จันทร์ดวงนั้นของใครไม่ต้องหวั่นไหว ภาพใครเต็มเมืองอยากนอนมองฟ้า ที่กว้างกว่ากว้างโน่นทะเลเวิ้งว้าง กลางเปลวแดดเหลืองแสงตะวันทาบทา ขอบฟ้ามลังเมลืองฤดูกาลเปล่าเปลือง เยื้องย่างผ่านไปไม่มีมนุษย์ ที่ไหนหยุดฝันเราคนเหมือนกัน ไม่ว่าชนชั้นไหนขอปีกแห่งรัก นำทางเราไปฝันอันยากไร้ กลางดงดอกไม้บานอยากฟังเพลงรัก จิ้งหรีดกับดวงดาวคนธรรพ์เปลี่ยวเหงา เพลงบทเศร้าขับขานวิมานแมนสรวง ล้วนหลอกลวงกันเถิดเรามีฝัน สู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงนิทานชาวนา โรแมนติกกว่าเทพนิยายยินเพลงรักชาวไร่ ปนเหงื่อไคลระเหยแห้งรอยยิ้มสาวกรรมกร ผ่อนร้อนกลางลมแล้งสวยกลางแดดแรง หอมกลิ่นแป้งไร้ราคาเถิดเลิกฝันใฝ่ ในฝันอันเหลือเชื่อเลิกท่องบทสวดพร่ำเพรื่อ เลิกเชื่อบุญวาสนาเลิกนั่งรอคอย ความตายจากฟากฟ้าสองมือแกร่งตีนกล้า โถมทายท้าปีนเกลียวหยุดยัดเยียดให้รัก หยุดปักป้ายริมถนนหยุดกรอกหูประชาชน หยุดปล้นดวงจันทร์เสี้ยวหยุดโฆษณา ประชาสัมพันธ์ด้านเดียวท่ามคืนฟ้าเปลี่ยว เราอยากเห็นดาวเต็มดวงจงเปิดพื้นที่ ให้แก่เสรีภาพให้วิจารณ์ให้กราบ ให้ซาบซึ้งก้าวล่วงให้ตั้งคำถาม บนความจริงทั้งปวงเลิกลุ่มหลงรักลวง ล้วนบ่วงอันตรายมหาบุรุษ ย่อมยิ้มรับคำประณามหากแปดเปื้อนเลวทราม ย่อมไต่ถามเอาผิดได้เข้าสู่การตรวจสอบ ชอบธรรมเป็นไปฝันของผู้ยากไร้ สำเร็จได้ด้วยเรา 16 มีนาคม 2554
ดินแดนใดหนอ แทรกแซงความฝัน ผู้คนเมืองนั้น ฝันเป็นสีไหน สีของพระจันทร์ หรือดวงตะวันใด แล้วผู้ยากไร้ ฝันได้กี่วัน โอ้ปณิธาน ความฝันอันสูงสุด จินตนาการถูกฉุด สู่หลักประหาร หัวอกกลัดหนอง ห้องใจไหวหวั่น
กวีตีนแดง,กวีประชาไท,เพียงคำ ประดับความ