กวีประชาไท: เมืองฉีกยิ้ม
 ไม่มีท้องนาที่เคยเก็บเกี่ยวลูกชายเคยช่วยพ่อแบกมัดกล้าคันเบ็ดไม้ไผ่ของเด็กน้อยและ แมลงปอสีส้มซุ้มฟางในฤดูหนาวอบอุ่นราว ไอรัก จากอ้อมกอดของแม่ยามป้อนนมส้มตำถาดรอบกองไฟเห็บหมัดของเจ้าด่างหางดำเสียงหัวเราะเยาะเหา บนผมรุงรังของพี่สาวในบ้านเกิดเหย้าเรือนของญาติๆ ลูกพี่ลูกน้องเหลือแต่เพียงน้ำขอดบ่อ กลางทุ่งแห้งๆเครื่องยนต์สูบน้ำดับสนิทรถไถนาจอดนิ่งขาดน้ำมันเชื้อเพลิงคอกวัวควายว่างเปล่าจอบเสียมมู่ทู่ยุ้งฉางก็ว่างเปล่า สายตาของยายก็ว่างเปล่ามองข้าวสารในถุงพลาสติก ปลากระป๋องจากร้านธงฟ้าเม็ดยาพารา กาแฟซอง และบัตรคนจนกี่ปีแล้ว ที่เป็นอยู่ในเมืองน้ำเน่าท่วมขัง และฝนพิษซ้ำซากอาหารจานเดียว ข้าวหุงชื้นแฉะผู้คนอดทนเบียดเสียดเต็มคันทุกเช้า ทุกเย็น ทุกค่ำคืน เต็มไปด้วยสงครามเมืองที่ปูทับทุ่งสังหารด้วยผืนพรมอ่อนนุ่มที่มีคนตายกลางย่านการค้าและแหล่งแฟชั่นภาพเด็กน้อยหัวเราะเยาะหยันศพกลางแสงเรืองรองของไฟ และพลุเทศกาลเมืองที่คนกัดกินคนได้แทนข้าวปลาไม่เคยมีประวัติกรรมกรในหอจดหมายเหตุไม่มีข่าวคนตายเพราะความอดอยากแม้เสียงจักรไฟฟ้ายังเงียบลงไม่มีบทเพลงรักจากทรานซีสเตอร์ของสาวโรงงานทุกช่องสัญญาณประกาศเตือนเพียงค่านิยมของคนเมืองไม่มีอ้อมกอดไม่มีน้ำใจไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงของผู้ทุกข์ยากอดทนมองปฏิทินหน้าเก่า ในความหวาดกลัวหดมือที่จะฉีกดึง กลับไปในแสงมัวๆ ของบ้านมัวๆทีวีช่องเดิม จอภาพหยุดนิ่งหยากไย่เกาะคลุมปุ่มรีโมทของคนเมืองเมืองที่ถูกกดสั่งให้เงียบสงบเมืองที่ ฉีก ยิ้ม จนได้ยินแต่เสียงท้องร้องอ่าน ในงาน ประชาธิปไตยที่กินได้ การเมืองที่เห็นหัวคนจน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์16 ธันวาคม 2561
ไม่มีท้องนาที่เคยเก็บเกี่ยวลูกชายเคยช่วยพ่อแบกมัดกล้าคันเบ็ดไม้ไผ่ของเด็กน้อยและ แมลงปอสีส้มซุ้มฟางในฤดูหนาวอบอุ่นราว ไอรัก
คาล รีอัล,กวีประชาไท