กวีประชาไท: กวีรำพัน
ให้รำพันแต่ดอกไม้ ว่างดงามอย่างไรบ้างสีสันสวยด้วยน้ำค้าง อาบพร่างพรมละอองเช้าให้รำพันมวลหมู่แมลง บินหยอกแกล้งน้ำตาเศร้าจับเกสรอ่อนเบาๆ เข้าสู่การผสมพันธุ์ให้รำพันสายลมอ่อน แต่ก่อนเก่าเราเคยฝันโชยระรื่นใต้แสงจันทร์ ของคืนวันอันนานโพ้นให้รำพันถึงชนบท งามหมดจดจิตอ่อนโยนกระท่อมน้อยใต้โคนกระโดน มีเห็ดโคนขึ้นไม่ไกลให้รำพันถึงแม่น้ำ ระยิบงามยามเอื่อยไหลชวนกระโจนแหวกว่ายไป ช่ำชื่นใจวัยออนซอนให้รำพันถึงก้อนเมฆ เสกสรรค์สร้าง ปฏิมากรรูปทรงองค์เอวอรชร แขนเรียวอ่อนจิตนาการให้รำพันได้ทุกสิ่ง หากแท้จริง เป็นเพียงด้าน-หนึ่งของงาม มาประสาน หนึ่งริ้วรอย ตำหนิมีจึงรำพันถึงความจริง ประจักษ์สิ่ง มีชั่ว-ดีทุกๆอย่างไม่หลีกหนี สัจจะของ ปัจจุบันมีดีงาม มีผิดชั่ว มีความมั่ว เป็นนิรันดร์ผสานกลืนนรก-สวรรค์ ในมนุษย์ ปุถุชนดีงามมาก จึงพร่ำเพ้อ เผลอไผลหลง ทะนงตนคิดว่าอยู่เหนือชน หลุดพ้นเป็น ศาสดารำพันมาก จึงพร่ำเพ้อ มโน ละเมอ จนคลั่งบ้ากุมดี-งาม พิพากษา ด้วยศาสตรา มหากวี
 ให้รำพันแต่ดอกไม้ ว่างดงามอย่างไรบ้างสีสันสวยด้วยน้ำค้าง อาบพร่างพรมละอองเช้าให้รำพันมวลหมู่แมลง บินหยอกแกล้งน้ำตาเศร้าจับเกสรอ่อนเบาๆ เข้าสู่การผสมพันธุ์ให้รำพันสายลมอ่อน
กวีประชาไท,เวฬุ เวสารัช