จอน อึ๊งภากรณ์: ไม่เอาสงครามกลางเมืองคือการยอมจำนนหรือ?
ผมเป็นคนหนึ่งที่รณรงค์ต่อต้านสงครามกลางเมืองเพราะมันเป็นสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่มีคุณค่าของแต่ละคนตั้งแต่ครอบครัว ชุมชน สังคม และวิถีชีวิต แล้วประชาชนมีแต่จะสูญเสียกันทุกฝ่ายเท่าที่ผมเข้าใจสงครามกลางเมืองไม่เคยนำระบอบประชาธิปไตยมาสู่ประเทศใดในโลกผมขอยืนยันว่าประชาธิปไตยไม่มีทางได้มาจากการฆ่าทำลายชีวิตคน เพราะการฆ่าคนเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ร้ายแรงที่สุด ขณะที่ระบอบประชาธิปไตยที่สมบูรณ์เป็นระบบที่เคารพสิทธิ์ของทุกๆคนอย่างถ้วนหน้าในทางกลับกันประวัติศาสตร์โลกมีแต่กรณีการได้ระบอบประชาธิปไตยโดยการยืนหยัดต่อต้านและไม่ร่วมมือกับอำนาจเผด็จการนี่คือหลักการยอมเสี่ยงชีวิตแต่ไม่ยอมฆ่าใครที่ประสบความสำเร็จในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยทั่วโลกรวมทั้งในประเทศไทยช่วงวันที่14 ตุลาคม 2516 และช่วงเดือนพฤษภาคม 2535ส่วนการต่อต้านอำนาจเผด็จการในลักษณะอารยะขัดขืนไร้อาวุธ(ขอย้ำตรงไร้อาวุธ) เป็นการต่อสู้แบบอหิงสาอย่างเป็นธรรมและอย่างไม่ทำลาย สามารถชนะใจคนทั้งประเทศ ผู้เสียชีวิตมักจำกัดอยู่ที่อาสาสมัครที่พร้อมเสียสละชีวิตหรืออิสรภาพเพื่ออุดมการณ์ที่สูงส่ง แต่ครอบครัว ชุมชน และสังคมของพวกเขานอกจากจะไม่ถูกทำลายแล้วยังจะเข้มแข็งขึ้นในด้านการตื่นตัวทางการเมืองต่อพวกฝ่ายซ้ายไร้เดียงสาที่ออกมาชูวาทกรรมผมขอตอบโต้ดังนี้:ผมไม่เห็นมีใครเสนอให้ยอมจำนนต่ออำนาจเผด็จการและขอยืนยันว่าระบอบประชาธิปไตยนั้นยอมใครไม่ได้และไม่มีใครมีสิทธิ์เอามาเป็นเรื่องต่อรองกับใครเพราะเป็นสมบัติของคนทั้งประเทศการต่อสู้กับอำนาจเผด็จการควรต้องเป็นการต่อสู้แบบอารยะขัดขืนโดยใช้สติปัญญาและความกล้าหาญ อย่างที่ได้ทำกันสำเร็จทั่วโลก
 ผมเป็นคนหนึ่งที่รณรงค์ต่อต้านสงครามกลางเมืองเพราะมันเป็นสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่มีคุณค่าของแต่ละคนตั้งแต่ครอบครัว ชุมชน สังคม และวิถีชีวิต แล้วประชาชนมีแต่จะสูญเสียกันทุกฝ่าย
จอน อึ๊งภากรณ์,สงครามการเมือง