กวีประชาไท: เมื่อเรื่องเศร้าของเราต่างกัน
เมื่อเรื่องเศร้าของเราต่างกันน้ำตาของฉันให้ผู้ยากไร้ชาวไร่ชาวนาจากบ้านมาไกลขอประชาธิปไตยไม่ใช่ลูกปืนถูกกดขี่บีฑาเดินทางมาร้องทุกข์ขอคืนความสุขใช่บุกมาฝ่าฝืนกรุงเทพฯ เมืองฟ้ามาขอแบ่งปันที่ยืนเมื่อความขมขื่นถูกเยียวยาก็จะไปน้ำตาของเธอแด่มหานครที่รักแด่ซากปรักตึกโค่นหักใจหายเมื่อความทรงจำตกอยู่กลางกองไฟอกเธอหมองไหม้ร้องไห้อยู่ทั้งคืนโจรถ่อยหยาบช้าการศึกษาก็ต่ำยกขบวนรุกล้ำมาคุกคามข่มขืนละเมิดพรมแดนเธอแสนกล้ำกลืนจึงขอทวงคืนพื้นที่ศิวิไลซ์เมื่อเรื่องเศร้าของเราต่างกันและความใฝ่ฝันเราต่างกัน (ด้วย) ใช่ไหมเธอจึงเย็นชามองไม่เห็นความตายปล่อยซากศพเรียงรายเดียวดายอยู่กลางเมืองเลือดเราต่างสีหรือเราต่างกันที่ใดเป็นคนเท่ากันไหมใต้ฟ้าสีทองเหลืองแผ่นดินเหลืองทองที่อวดอ้างว่ารองเรืองหรือความรักอันเปล่าเปลืองทำให้เรื่องบานปลายเมื่อเรื่องเศร้าของเราต่างกันเรื่องเศร้าของฉันคือนิทานที่หล่นหายเรื่องเศร้าของเธอถูกเยียวยาอย่างสาใจความคับแค้นจึงกลายเป็นฟืนไฟเผาเมือง(ความคับแค้นจักกลายเป็นสงครามกลางเมือง)
เมื่อเรื่องเศร้าของเราต่างกัน น้ำตาของฉันให้ผู้ยากไร้ ชาวไร่ชาวนาจากบ้านมาไกล ขอประชาธิปไตยไม่ใช่ลูกปืน ถูกกดขี่บีฑาเดินทางมาร้องทุกข์ ขอคืนความสุขใช่บุกมาฝ่าฝืน กรุงเทพฯ
กวีประชาไท,การชุมนุมเดือนมีนาคม - พฤษภาคม 2553,การสลายการชุมนุมเดือนพฤษภาคม 2553,คนเสื้อแดง,นปช.,เพียงคำ ประดับความ