แมตช์ผีบอก : ปล่อยวาง
จบแล้ว รักที่เธอเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป,ถึงเธอดีเพียงใด ฉันคงไม่เข้าไปสนใจ ไม่อยากจะกอดเธอขนาดนั้น,แต่ในวันนี้ ฉันคงต้องยอมปล่อยมือที่หวังเธอ หลุดมาเพื่อกอดตัวเอง,เมื่อเธอไม่สนใจ ฉันคงต้องรักตัวฉันเอง,และปล่อยให้เธอไปไกลจากตรงนี้ อย่างไม่มีวันกลับมา,วันนี้อยากจะบอกเลยว่า อารมณ์ของผมมันก็จะประมาณนี้นะครับ กับเรื่องราวของการชมฟุตบอลตลอดระยะเวลา 2 สัปดาห์ที่ผ่านมามันเบื่อ มันเซ็ง มันสะเทือนใจ มันล้า จนอยากจะหนีเข้าป่าไปสักพัก แต่มันก็ไปไม่ได้ เพราะดันเป็นคนที่ไม่เคยเข้าป่า ก็เลยเปลี่ยนใจ หนีไปไหนก็ได้ที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องของฟุตบอล แต่ท้ายที่สุด มันก็ทำไม่ได้ ถึงแม้ว่าทีมรัก จะทำร้ายจิตใจมากน้อยเพียงใด ก็ต้องฝืนใจรักมันต่อไปอยู่ดี,ผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ นะครับว่า ไอ้อารมณ์แบบนี้มันจะต้องเกิดขึ้นบ่อยกับผมแค่ไหน คราวก่อนที่เขียนถึงกัน ก็ไม่ต่างจากนี้ คราวที่แล้วก็เสมอ แล้วก็แพ้จุดโทษ ถัดมาก็เสมอวูลฟ์ เสมอในยูโรปาลีก และก็มาแพ้เลสเตอร์ เท่ากับว่า 5 นัดหลังสุด ไม่ชนะใครเลย บ้าบอคอหอยพอกมากๆ ทำไมมันถึงเป็นไปได้ขนาดนี้ มันเกิดอะไรขึ้น What Happened ???,และเชื่อหรือไม่ครับ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ผมเริ่มมานั่งคิด ยืนคิด นอนคิด ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น ผมเจ็บช้ำน้ำใจกับทีมรักมาขนาดไหนแล้ว ปีแล้วปีเล่า นัดแล้วนัดเล่า มันก็ไม่เคยทำให้ผมได้ยิ้มได้อย่างเต็มที่เลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งผมก็เลยพยายามที่จะมองความรักของทีมปืนโตของผมเหมือนคู่รักวัยรุ่น,มันคงอารมณ์เหมือนวัยรุ่นที่มีแฟนแล้วก็คงจะพยายามหาทางออกให้กับปัญหาที่เกิดขึ้น บางวันชื่นมื่นจนโลกเป็นสีชมพู บางวันท้องฟ้าหม่นหมองเหมือนพายุฝนกระหน่ำ แต่ทั้งคู่ก็ประคับประคองเพื่อให้มันผ่านพ้นไปได้ จนสุดท้ายก็อยู่กันเป็นคู่ชีวิตในวันสุดท้าย พอผมคิดมันได้แบบนั้น เชื่อหรือไม่ครับว่า ความเกลียดชัง ความโมโหโกรธา ที่มันสุมอยู่ในใจผมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น มันได้มอดหายลงไปมากมายเลยทีเดียว เพราะสุดท้ายแล้ว ในเมื่อเราขาดเค้าไม่ได้ เลิกรักเค้าไม่ได้ เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้,ก็เลยอยากจะฝากไปถึงแฟนๆ ทีมอื่นด้วยนะครับ ทั้งสเปอร์สเองก็ดี ที่ผลงานก็ไม่ได้ต่างจากผมเท่าไหร่ ปิศาจแดงเองก็ดี ที่ผลงาน 3 วันดี 4 วันแย่ แต่ก็ยังมีชัยชนะให้เห็นบ้างพอชื่นใจ ลองมองโลกอีกแบบนะครับ อย่าไปหัวร้อน อย่าไปเสียใจ กับผลงานที่เกิดขึ้นเลยครับ เพราะสุดท้ายแล้ว เราก็เลิกรักไม่ได้อยู่ดี เพราะฉะนั้นต้องอยู่กับมันให้ได้ทำใจยอมรับ และปล่อยวาง แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง,ดูอย่างแฟนลิเวอร์พูลสิครับ อันดับเค้าไม่ขยับมาหลายเดือนละ พวกเค้ายังไม่บ่นอะไรเลย แถมยังออกมาตีอกชกตัวดีใจเสมือนตัวเองเป็นแชมป์ไปแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเค้าเพิ่งจะนำทีมอันดับ 2 อยู่แค่ 8 แต้มเอง ถ้าเค้านำสัก 20 แต้มแล้วทำแบบนี้ผมจะไม่ว่าเลยบอกตรงๆ นี่ยังไม่ผ่าน 1 ใน 3 ของฤดูกาลเลย ก็จองรถแห่กันซะแล้ว เฮ้อ เบื่อจริงๆ รู้จักปล่อยวางบ้างนะครับ ผมเป็นห่วงจริงๆ นะตัวเธอ วันนี้ไปดีกว่า สวัสดีครับ
และเชื่อหรือไม่ครับ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ผมเริ่มมานั่งคิด ยืนคิด นอนคิด ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น ผมเจ็บช้ำน้ำใจกับทีมรักมาขนาดไหนแล้ว ปีแล้วปีเล่า
ฟุตบอล,ป๋อง กพล,คนดังนั่งเขียน,แฟนบอล,อาร์เซนอล,กีฬาฟุตบอล