กวีประชาไท: เธอ-น้องสาว ความดีงามกำลังร่ำไห้ฯ
สิ้นสุดยุติธรรมไร้สำนึกสัตว์นรกฉกลึกถึงด่าวดิ้นสิ้นคนล้นสัตว์มากัดกินไม่มีฟ้าประชาดิน-รอดับดาวฯคน-คนผู้รู้เข่นเห็นคนต่ำยืนเหยียบ เทียบกระทำทราม ด้วยสามหาวด้วยแห่เหี้ยเลี้ยคลานวิมานดาวที่กลิ่นคาวเลือดประชาจากฆ่าฟันฯเสวยสวรรค์วิมานทิพย(ะ)มายารอยยิ้มเปื้อนหน้าฆ่าเข่นเพื่อเซ่นฝันฝันว่ายังหยัด ชีพยาวนับ ร้อยกัปป์กัลป์เถลิงเริงสวรรค์ มายาครอบเกินกรอบเกณฑ์กรีดร่ายสายรักเธอถักร้อยหญิงสาวตัวน้อยทิ้งรอยเห็นเธอกรายจิตจำหลักอย่างรักเป็นจิตญาณเธอจึงเผลอเซ่นพวกสัตว์มารฯสิ้นสุดมนุษาเทวาเถลิงรำร่ายระบายเปิงป่าวประหารใครกัน-ใครสิทธิใครในสาธารณ์ที่สิทธิ์ยื่นร้าวรานให้ผู้คนฯความดีงามเมื่อเจ็บนักแม้ความรักก็สิ้นหนเธอกุมกรงทรงร่างหยัดร่างตนปรารถนาหลุดพ้นบ่วงมายาฯหมดไทยไร้ทาสหมดชาตินั่นแหละสมหมดร่างร้างลมนั่นแหละสานั่นแหละโศกโลกไร้ในเมตตาฟ้าก็เพียงฟ้าที่ฆ่าคนฯ
สิ้นสุดยุติธรรมไร้สำนึกสัตว์นรกฉกลึกถึงด่าวดิ้นสิ้นคนล้นสัตว์มากัดกินไม่มีฟ้าประชาดิน-รอดับดาวฯคน-คนผู้รู้เข่นเห็นคนต่ำยืนเหยียบ เทียบกระทำทราม
กวีประชาไท,ก่องแก้ว กวีวรรณ