กวีประชาไท: ฝากคำนี้ถึงปีศาจ
ไม่มีวรรณศิลป์จะสอดใส่โยนีใจใครทั้งสิ้นไม่อยากฝากรักไว้ในแผ่นดินที่เปื้อนราคินอสุรกายมีแต่โศลกผรุสวาทะจาบจ้วงปวงเทวะมากหลายมีคนจน มีคนเจ็บ มีคนตายล้วนฉิบหายใต้ฝ่าตีนคือธรรมดาสามัญมนุษย์ใช่บุตรลิงกระเบื้องเมืองขีดขีนมอญ ฝรั่ง เจ๊ก ลาว แขก จีนนุ่งกางเกงยีนส์ใช่โจงกระเบนเอาเถิดถ้าทรงเครื่องขัดรัตนานั่งเล่นนมสนมคุณท้าวทั้งเช้าทั้งเย็นแต่บีบเค้น--เข่นฆ่าทำห่าอะไรอยู่เย็นหรือเป็นอยู่เพียงรู้แต่พูดไม่ได้แหงนหน้ามองท้องฟ้าคราใดคลื่นไส้ อาเจียน เวียนกระบาลชำเรากันเพื่อวรรณศิลป์เถิดมหศิลปินทุกภูมิสถานท่าจะสนุกสุขสำราญมีทรัพย์ บริวาร บำนาญกินพงษ์เผ่าอันเก่ากาล์ทุกขราษฏร์ดาดดาทั้งหมดทั้งสิ้นไม่มีปีกให้บินเจ้าจงกินดาวให้เขาดูฝากคำนี้ถึงปีศาจผู้เจ้าช่วยประกาศคำข่มขู่เถิดว่า แผ่นดินของใครไม่อาจรู้บทกวีนี้ของกูแต่ผู้เดียว
ไม่มีวรรณศิลป์จะสอดใส่โยนีใจใครทั้งสิ้นไม่อยากฝากรักไว้ในแผ่นดินที่เปื้อนราคินอสุรกายมีแต่โศลกผรุสวาทะจาบจ้วงปวงเทวะมากหลายมีคนจน มีคนเจ็บ
กวีประชาไท,เมฆครึ่งฟ้า