กวีประชาไท: สิ่งที่ข้าฯ ไม่เคยพบ
ครั้งแล้วครั้งเล่าของโศกนาฏกรรมข้าฯ พบว่า เพียงเพื่อจะตื่นจากฝันร้ายมีชีวิตต่อไปโดยปราศจากมิตรสหายมักคุ้นดื่มและอาบน้ำจากลำธารสายเก่าท่องบทสวดต่อหน้ารูปเคารพที่เคยเชื่อถือศรัทธาข้าฯ ต้องเลือกที่จะทรงจำ และลืมเลือนโอแต่ข้าฯ จะทำได้อย่างไรเล่า ?หญิงสาวแห่งแสงตะวัน ชายหนุ่มแห่งหมู่ดาวรอยยิ้ม เสียงหัวเราะเรื่องเล่าและคำสนทนาเหล่านั้นเคยมีอยู่จริงที่การหลับใหลไม่ว่ายาวนานเพียงใดไม่อาจทำให้ลบเลือนไปได้เรื่องดีที่สุด สำหรับผู้ที่จำต้องดำเนินชีวิตต่อไปก็คือมันเป็นเวลาหลายสิบปีมาแล้วที่ข้าฯ เพียรเสาะหาข้าฯ เสาะหามวลไม้ที่แทงยอดลงต่ำพยัคฆ์ ที่เสพพืชผลผักหญ้าเป็นภักษาหารจงอางที่ไม่หวงไข่ข้าฯ เสาะหาเลือด ที่เปลี่ยนสีไปตามน้ำน้ำที่ไม่เคยแยกสายฟืนที่ไม่กำเนิดไฟและข้าฯ เสาะหาไฟ - ไฟที่ไม่เผาไหม้กำแพงคุกไม่อาจหลอมละลายโซ่ตรวนแห่งการจองจำข้าฯ ยังเสาะหาลม ที่ไม่พัดผืนธงหลากสีปลิวสะบัดดินที่ไม่ยอมกลบฝังหลุมศพเสรีชนและผู้คนที่สยบยอมต่อความอยุติธรรมไม่เคยข้าฯ ไม่เคยพบเลยนั่นอาจเป็นเรื่องดีที่สุด สำหรับผู้ที่ต้องดำเนินชีวิตต่อไป
ครั้งแล้วครั้งเล่าของโศกนาฏกรรม ข้าฯ พบว่า เพียงเพื่อจะตื่นจากฝันร้าย มีชีวิตต่อไปโดยปราศจากมิตรสหายมักคุ้น ดื่มและอาบน้ำจากลำธารสายเก่า ท่องบทสวดต่อหน้ารูปเคารพที่เคยเชื่อถือศรัทธา ข้าฯ
กฤช เหลือลมัย,กวีประชาไท,คดี 6 ศพ วัดปทุม