ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์: บาดแผลแห่งค่ำคืน
ในความเมามายปลายเดือนเขาพบตัวเองในซ่องชั้นต่ำสกปรกมันอำพรางในหลืบมุมของเมืองใหญ่กลางวันจึงแทบไม่มีใครรู้เลยว่าที่นี่คือซ่องก่อนจะเผยโฉมเมื่อราตรีมาถึงอย่างไม่น่าเชื่อภายในอวลด้วยกลิ่นเหม็นอับและคาวน้ำกามแสงไฟสลัวสาดส่องใบหน้าพวกหล่อนมัวๆๆเหมือนภาพเขียนอิมเพรสชั่นนิสไร้ราคามุมสุดของร้านสามล้อคนนั้นคงเมาเหล้าขาวมาได้ที่แม้สั่งเบียร์มาถึงสามขวดแต่มันไม่พร่องเลย…เพราะตะแกมัวสาละวนกับนมของกะหรี่คราวลูกโต๊ะถัดไปแมงดาหน้าบากกำลังนั่งคุยบางอย่างกับแม่เล้าขณะที่พวกหล่อนส่วนใหญ่ยังรอคอยประตูแรกค่ำคืนนี้เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับสถานที่เยี่ยงนี้เขาคือคนโสดวัยกลางคนหัวใจกรุ่นด้วยไฟราคะเขาสั่งเบียร์พร้อมกับชี้ไปที่หญิงอวบอัดดวงตาเศร้าคนนั้นเขาและหล่อนพูดคุยกันแทบไม่รู้เรื่องเนื่องเพราะตู้เพลงระยำนั่นมันระเบิดเสียงเหมือนซาตานผุดจากนรกหลังจากเบียร์ขวดที่แปดผ่านไปเขาจึงรู้ว่าหล่อนมาจากอุบลหล่อนเป็นแม่ลูกสามเพิ่งเข้าวงการกามไม่กี่เดือนในความเป็นจริงเขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าหล่อนจะมาจากนรกขุมไหนตัวหล่อนต่างหากที่เขาต้องการ แม้หล่อนอายุคราวป้าแต่บุคลิกบางอย่างของหล่อนทำให้สัญชาตญาณดิบเขาพวยพุ่งใบหน้าแดงซ่านซูบซีดไปด้วยกามราคะใช่ เขาไม่ได้นอนกับผู้หญิงมาร่วมปีแล้วในจิตนาการเขาอยากล่อหล่อนข้างตู้เพลงหรือกระแทกบั้นท้ายหล่อนริมฟุตบาทให้มันรู้แล้วรู้รอดไป…เขาเฝ้ารอเวลาบทสวาทราคะที่กำลังเริ่มต้น ผัวหล่อนโดนทหารยิงตายที่บ่อนไก่ เมื่อเดือนพฤษภาปีที่แล้ว แมงดาหน้าบากบอกกับเขาขณะไปจ่ายเงินค่าตัวข้างป้ายรถเมล์คืนนั้นมีคนพบเห็นเขานั่งฟูมฟายร้องไห้เหมือนคนเสียสตินานแสนนาน
 ในความเมามายปลายเดือน เขาพบตัวเองในซ่องชั้นต่ำสกปรก มันอำพรางในหลืบมุมของเมืองใหญ่ กลางวันจึงแทบไม่มีใครรู้เลยว่าที่นี่คือซ่อง ก่อนจะเผยโฉมเมื่อราตรีมาถึงอย่างไม่น่าเชื่อ
กวี,ปราโมทย์  แสนสวาสดิ์