กวีประชาไท: ผู้เฒ่ากับเสรีภาพไม่มีจริง
หากฉันเติบโตเป็นผู้เฒ่าในวันข้างหน้าคงมีเรื่องเล่านิทานให้เด็กๆ ได้รับฟังด้วยวัยเยาว์อันซุกซนของฉันวัยหนุ่มร่ำเรียนหนังสือซึ่งเป็นเรื่องที่เด็กๆ ชอบใจฟังประสบการณ์ในโรงเรียนและชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยถึงบทกวีชิ้นนี้ฉันเขียนมันออกมาด้วยวัยยี่สิบปลายยังอีกไกลจะมีเส้นผมหงอกและมีลูกหลานทว่าฉันหวังเป็นอย่างยิ่งเติบโตเป็นผู้เฒ่าชราเป็นที่รักของคนหนุ่มสาวพร้อมให้คำปรึกษาชีวิตและพร้อมเป็นเครื่องวิทยุเล่าเรื่องราวแต่ถ้าฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ฉันคงเล่าถึงบ้านเมืองที่เคยตกเป็นของเผด็จการซึ่งมีเรื่องราวของฉันเขียนบทเพลงและบทกวีขับไล่อำนาจรัฐบาลและฉันคงเล่าอีกเช่นกันในบ้านเกิดของตนที่เคยมีเหตุการณ์ไม่สงบสามจังหวัดชายแดนใต้หากฉันเติบโตเป็นผู้เฒ่าในอนาคตเรื่องราวทั้งหลายที่ผ่านมาในชีวิตคงมีสักหนึ่งปรากฏการณ์ที่ไม่เคยถูกกล่าวขานไม่เคยถูกจารึกในประวัติศาสตร์ไม่เคยถูกแถลงในข่าวเช้าไม่เคยปราศรัยบนถนนอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยนั่นคือเสรีภาพที่ไม่เคยมีอยู่จริง
หากฉันเติบโตเป็นผู้เฒ่าในวันข้างหน้าคงมีเรื่องเล่านิทานให้เด็กๆ ได้รับฟังด้วยวัยเยาว์อันซุกซนของฉันวัยหนุ่มร่ำเรียนหนังสือซึ่งเป็นเรื่องที่เด็กๆ
กวีประชาไท,มูบารัด สาและ