กวีประชาไท: รุ้งกินน้ำ
เมื่อปัญหามากระทบรบรุกรับ ปัญญากลับจับเจ่าขลาดเขลาข่มต้นตอของปัญหาพาจ่อมจม ถูกกดข่มงมงั่งเบื้องหลังมาแม้แต่คิดยังไม่กล้าท้าทายคิด ทั้งชีวิตติดพันหันมองหาความลับไม่ให้รู้อยู่ลับตา ในมายาไม่กล้าคิดปิดประตูไม่มีสูตรสำเร็จให้เสร็จสม ปัญหาข่มปัญญาให้อย่าสู้สัญชาติญาณชีวิตทั่วทิศดู ดั่งพรั่งพรูพร่างพรมอารมณ์พาฤดูกาลกระแสลมบ่มพายุ ล้วนบรรจุพลังงานอันหาญท้าแต่ปัญหากว่าจะเห็นเป็นปัญญา ไกลฝนฟ้านภากาศผงาดฤทธิ์อาจปัญหาที่พาลมผสมน้ำ มากเกินนำดินฟ้ามาวิกฤติดินน้ำลมผสมไฟในชีวิต เพื่อเป็นปริศนาท้าทายคนยังหมุนควงดวงตะวันจันทร์ดารา โลกปัญหาบอกปัญญาอย่าหมองหม่นตะวันรอนโรยฝนรุ้งมุ่งมณฑล เพื่อผองชนทั้งสิ้นมีจินตนาการปัญหานำปัญญาพาสายรุ้ง สู่ท้องทุ่งทิวฝันอันไพศาลไม่มีปัญหาปัญญาไม่มีที่ทำงาน รุ้งโค้งผ่านบ้านช่องห้องหอท้อทุกข์ตรมต้นตอของปัญหาพาความคิด ในชีวิตวิกฤติใดใครขื่นขมรุ้งจึงไปในกันยา-ตุลาคม 7 สีผสมเป็นรุ้งกินน้ำตามท่าเอย
เมื่อปัญหามากระทบรบรุกรับ ปัญญากลับจับเจ่าขลาดเขลาข่มต้นตอของปัญหาพาจ่อมจม ถูกกดข่มงมงั่งเบื้องหลังมาแม้แต่คิดยังไม่กล้าท้าทายคิด ทั้งชีวิตติดพันหันมองหาความลับไม่ให้รู้อยู่ลับตา
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง