เก็บวิญญาณร่าง ซีอุย ไม่ใช่จองจำแต่นำความรู้
อดีตเรื่องราว ซีอุย แซ่อึ้ง รู้จักกันในฉายา มนุษย์กินคน บอกเล่าติดหูกันมายาวนานถึงความโหดเหี้ยม ชอบฆ่าเด็ก แหวะอก ควักหัวใจและตับออกมากิน สร้างความสยดสยองไปทั่วทุกมุมเมือง วันนี้กลับมาเป็นกระแสถูกหยิบยกมาพูดกันในสังคมอีกครั้ง,เมื่อมีผู้ออกมาล่ารายชื่อ เรียกร้องทวงสิทธิ์ความเป็นธรรม ด้วยการขอนำร่าง ,ซีอุย, ออกจากพิพิธภัณฑ์ศิริราช อ้างเหตุผลว่า ซีอุย ตกเป็นเหยื่อ แพะรับบาป พร้อมทั้งต้องคืนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ลบล้างฉายา มนุษย์กินคน ออกจากสังคมไทย,ตามที่ศูนย์ข้อมูลหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ มีการรวบรวมเหตุการณ์สะเทือนขวัญคดีฆ่าเด็ก 6 ศพ ทำให้ ซีอุย ต้องถูกพิพากษารับโทษความผิดด้วยการประหารชีวิต เมื่อวันที่ 17 ก.ย.2502 จากนั้นมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์สมัยนั้น ขอศพ จากเรือนจำมาวิเคราะห์ให้นักศึกษาแพทย์ได้ศึกษา ปัจจุบันร่างของซีอุยถูกนำมาเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ รพ.ศิริราชมานานกว่า 60 ปี,พลิกแฟ้มย้อนวันเวลาในช่วงนั้น ซีอุย แซ่อึ้ง เป็นชาวแต้จิ๋ว เมื่ออายุ 18 ปี ถูกคัดเลือกเข้าประจำการในหน่วยรบทหารราบกองพันที่ 8 เคยร่วมรบในสงครามจีนกับญี่ปุ่น ในปี 2489 ลักลอบเข้ามาในเมืองไทย ด้านท่าส่งสินค้าที่คลองเตย ก่อนเดินทางต่อไปที่ อ.ทับสะแก จ.ประจวบคีรีขันธ์ และเดินทางหางานใน จ.ระยอง,ในระยะ 8 ปี อาศัยในประเทศไทย มีการก่อเหตุ ใน จ.ประจวบคีรีขันธ์ 4 คดี เริ่มก่อเหตุครั้งแรกฆ่า ด.ญ.บังอร วันที่ 8 เม.ย.2497 อ.ทับสะแก แต่รอดชีวิต ในวันที่ 10 พ.ค.2497 ก่อเหตุฆ่า ด.ญ.นิด ที่ อ.ทับสะแก ลักษณะฆ่าชำแหละอวัยวะ ในวันที่ 20 มิ.ย.2497 ก่อเหตุฆ่า ด.ญ.ลิ้มเฮียง ที่ อ.ทับสะแก ลักษณะฆ่าข่มขืน,ถัดมาวันที่ 27 ต.ค.2497 ก่อเหตุฆ่า ด.ญ.กำหงัน ที่ อ.สามร้อยยอด ด้วยวิธีเชือดคอ ในวันที่ 28 พ.ย. 2497 ก่อเหตุฆ่า ด.ญ.ลี่จู พร้อมกับชำแหละศพ ที่ อ.ดุสิต จ.พระนคร ในวันที่ 5 ก.พ.2500 ก่อเหตุฆ่า ด.ญ.ซิ่วจู พร้อมชำแหละอวัยวะ ที่ อ.เมืองนครปฐม กระทั่งวันที่ 27 ม.ค.2501 ในพื้นที่ อ.เมืองระยอง นายซีอุยก่อเหตุฆ่า ด.ช.สมบุญ พร้อมชำแหละตับ หัวใจและพยายามเผาอำพรางศพ แต่ถูกพ่อและอาของเด็กตามมาพบเสียก่อน,นี่คือฉากสุดท้ายของ ซีอุย ก่อนถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมส่งฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาตัดสินประหารชีวิต ลดโทษเหลือจำคุกตลอดชีวิต แต่ศาลอุทธรณ์ ตัดสินประหารชีวิต สุดท้ายศาลฎีกาตัดสินประหารชีวิตด้วยการยิงเป้า เมื่อวันที่ 17 กันยายน 2502,และหลังจากถูกประหารชีวิต ปิดฉากคดีฆาตกรรมอำมหิต มนุษย์กินคน,มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ขอศพมาเพื่อการศึกษา และถูกนำมาเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ รพ.ศิริราช มานานกว่า 60 ปีนับจากการเรียกร้องสิทธิ์นั้นแล้ว ยังนำมาสู่อีกกระแสให้นำศพซีอุยไปประกอบพิธีตามหลักศาสนาปลดปล่อยดวงวิญญาณที่ถูกจองจำมานาน เพื่อจะได้ไปเกิดใหม่ ตามความเชื่อโบราณ,พระราชธรรมนิเทศ หรือ พระพยอม กลฺยาโณ เจ้าอาวาสวัดสวนแก้ว จ.นนทบุรี พระนักเทศน์ชื่อดัง ให้ข้อมูลว่า กระแสนำร่าง ซีอุย มาเก็บไว้ในห้องกระจก ไม่เผาตามหลักทางศาสนาเป็นการจองจำดวงวิญญาณไม่ให้เกิดใหม่นั้นถือว่าเป็นเรื่องค่อนข้างเข้าใจผิด คลาดเคลื่อนจากความจริง เพราะประเทศไทย มีการประกอบพิธีหลังความตาย กลายเป็นปลูกฝังเกิดเป็นความเคยชินกันเอง,เช่นการเชิญดวงวิญญาณ เรียกวิญญาณกลับบ้าน บริเวณจุดเสียชีวิต ความเชื่อเกี่ยวกับว่า เวียนว่ายตายเกิด หากมีญาติเสียชีวิตจุดใดนอกบ้าน หรือประสบเหตุเสียชีวิต ดวงวิญญาณของผู้เสียชีวิตจะล่องลอยวนเวียนอยู่บริเวณที่สิ้นลมหายใจ,ดวงวิญญาณของผู้เสียชีวิต สิงสถิตอยู่ตรงนั้นไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้ กลายเป็นวิญญาณสัมภเวสี เร่ร่อนพเนจรไป จนกว่าจะมีคนเสียชีวิตบริเวณนั้นแทนที่ตัวเอง,ทว่าตามหลักของพระพุทธศาสนา มีเพียงหลักคำสอนไว้ว่า เมื่อต้องมี จุติ คือ ตายแล้วต้องมีการ ปฏิสนธิ คือ การเกิด ส่วนจะเกิดเป็นอะไรนั้น ต้องอยู่ที่ผลบุญที่เคยสะสมในครั้งมีชีวิตอยู่,หลักศาสนาไม่เคยมีคำสอนเรื่องดวงวิญญาณหลังความตาย ก่อนไปเกิดใหม่ ต้องวนเวียนเฝ้าร่างที่ตายจากออกมา รอให้เรียกเชิญไปเกิด หรือระหว่างรอเกิดใหม่นั้นดวงวิญญาณต้องร่อนเร่ เป็นดวงวิญญาณสัมภเวสี เพื่อหาจุดที่จะไปเกิดใหม่,แต่ความเชื่อของคนที่ห้ามกันไม่ได้นี้มักอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหลักทางวิทยาศาสตร์อยู่เสมอ ที่ต้องใช้หลักข้อมูลและหลักฐานที่ชัดเจน,สิ่งสำคัญยังไม่มีข้อพิสูจน์ว่า ซีอุย คือ มนุษย์กินคนจริงหรือไม่ หากเป็นเรื่องจริงก็สมควรเก็บ ซีอุย ไว้เป็นกรณีศึกษาต่อไปว่า ครั้งหนึ่งประเทศไทยเคยมี มนุษย์กินคน และความเชื่อที่ต้องนำร่าง ซีอุย เผาศพ ปลดปล่อยดวงวิญญาณไปสู่ภพภูมิที่ดี อาจไม่น่าเชื่อถือตามมาด้วย เพราะมนุษย์กินคนสร้างบาปหนา กระทำผิดหลักความเป็นมนุษย์ทั่วไป คงไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้,เมื่อมองอีกมุมหนึ่งการนำร่างของซีอุย ไว้ในพิพิธภัณฑ์ศิริราช แล้วเกิดประโยชน์ต่อสังคม ใช้ในการศึกษาทางการแพทย์ของสรีระส่วนต่างๆ ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้ ก็ถือว่าเป็นแหล่งความรู้ให้ข้อมูลถึงร่างกายของมนุษย์ทุกซอกทุกมุมอย่างแท้จริง,ซึ่งประโยชน์ในทางพระพุทธศาสนา ให้เรียนรู้เรื่องความเปลี่ยนแปลงของร่างกายหลังความตาย อสุภสัญญา หรือ การพิจารณากาย หมายถึง ร่างกายที่เคยสวยงามตามปกติ ค่อยๆเสื่อมสลาย กลายสภาพเป็นแก่ชราลง จนเห็นตนเองเป็นศพ เน่า อืด พุพอง หนอนกิน,เมื่อกลายเป็นซากศพแล้ว ถึงแม้จะปรุงแต่งอย่างไร ก็ไม่สามารถปกปิดความเป็นจริงที่น่าเกลียด น่าปฏิกูล น่าขนพองสยองเกล้าเอาไว้ได้อีกต่อไป และไม่สามารถฝืนความเป็นจริงนี้ไปได้ คือ ความเป็นจริงของกายนี้ จะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเป็นสิ่งน่าเกลียด น่ากลัว น่าขยะแขยง น่ารังเกียจ,เตือนสติของชีวิตให้เห็นความจริง รู้ความจริง คือ ความเกิดขึ้น ความตั้งอยู่ ความเสื่อมสลายและความดับไป เห็นถึงสภาวะที่เป็นทุกข์ อย่ายึดมั่นถือมั่นได้ง่าย ที่เรียกว่าอสุภสัญญา,พระพยอม เล่าให้ฟังอีกว่า สมัยเมื่อครั้งอาตมามีอายุประมาณ 10 ขวบ เรื่องราวความโหดร้ายของซีอุย โด่งดังไปทั่วทุกภูมิภาค เพราะถูกตีแผ่ผ่านบนหน้าหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ และวิทยุ ทุกวัน แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นข่าวจริงหรือข่าวปลอม หรือว่าข่าวลือ,และไม่ทราบว่า ซีอุย คือใคร ก่อเหตุฆ่าที่ไหน แต่รู้เพียงว่าชอบกินตับ จนเด็กทั้งประเทศกลัวมากหากใครดื้อรั้นซุกซน ไม่ยอมเชื่อฟังพ่อแม่มักจะขู่ว่า ระวังซีอุยมาจับกิน แม้แต่อาตมายังกลัวถึงขึ้นไม่กล้าออกจากบ้านไปไหนหลายวันเลย,ชีวิตในวันนั้น ไม่มีอะไรที่จะทำเด็กกลัวเท่ากับ ซีอุยกินตับเด็ก ทำเอาเรื่องราวนี้มีการเล่าต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น และมีคนรู้จักกันมาถึงทุกวันนี้,กระทั่งในปี 2513 อาตมาอุปสมบท และมีโอกาสมาศึกษาเกี่ยวกับการพิจารณาสังขารร่างกาย ความเปลี่ยนแปลงของร่างกายหลังความตายของ ซีอุย แซ่อึ้ง รวมถึงร่างกายของคนที่ถูกดองไว้ จัดแสดงอยู่พิพิธภัณฑ์นิติเวชศาสตร์ รพ.ศิริราช,การนำร่างไร้วิญญาณมาสร้างคุณประโยชน์ต่อสังคม อาจมีผลดีมากกว่าผลเสียก็ได้ แต่ความจริงทั้งหมดเมื่อขัดแย้งกันอยู่ก็ต้องค้นหาความจริง นำหลักฐานมาพิสูจน์กันต่อไป
อดีตเรื่องราว ซีอุย แซ่อึ้ง รู้จักกันในฉายา มนุษย์กินคน บอกเล่าติดหูกันมายาวนานถึงความโหดเหี้ยม ชอบฆ่าเด็ก แหวะอก 
ซีอุย,ซีอุย ศิริราช,มนุษย์กินคน,ศิริราช,พิพิธภัณฑ์ศิริราช,นักศึกษาแพทย์,สกู๊ปหน้า1,ข่าวทั่วไป