กวีประชาไท: จริงกับเท็จ
คล้ายเป็นปมเงื่อนงำอำมหิต หลงในทิศเท็จจริงวนยากจนหนอไปทางขวาหรือซ้ายที่หมายรอ ประเทศท้อเท็จกับจริงหญิงและชายทำเลนั้นสุวรรณภูมิชอุ่มน้ำ ช่างเลอล้ำนำอาหารหวานคาวขายแต่ส่วนใหญ่ยากจนหม่นใจกาย ร่วมเกิดตายนรกสวรรค์อันตราตรึงในความจริงถูกเห็นเป็นความลวง เรื่องต้องล้วงลงลึกนึกไม่ถึงความจริงเป็นสิ่งไม่ตายนั้นคล้ายคลึง แต่คนซึ่งพูดความจริงนิ่งแล้วคิดหากความจริงพูดไปในวงกว้าง รื้อยุ้งฉางทางสกปรกไม่ปกปิดสาธารณชนคนทั่วทิศ ความถูกผิดจะเปิดเผยเลยลวดลายความจริงที่พูดไม่ได้เอาตายแน่ แม้พูดแค่ครึ่งเดียวก็เสียวหลายปากพาจนหม่นไหม้ให้ถึงตาย บทสุดท้ายภายใต้กรรมที่ทำมามี 2 ฝ่ายภายใต้กรรมที่กำหนด ภายใต้กฎข้อเท็จจริงหลังพิงฝาสัจธรรมกำหนดกฎกติกา แด่คนกล้าประชาชูปูชนียบุคคล ?เท็จกับจริงสิงสู่คู่สังคม ประหนึ่งปมผูกให้ใช้เหตุผลบางปมแก้ได้ยากมากเวทมนตร์ ทำผู้คนหม่นมัวชั่วกัปกัลป์ภายใต้ปมเท็จจริงสิ่งซับซ้อน ช่างยอกย้อนจนอ่อนใจภัยมหันต์ความจริงพูดได้เพียงครึ่งถูกดึงดัน ที่เหลือมันพูดเท็จหมกเม็ดเอย
คล้ายเป็นปมเงื่อนงำอำมหิต หลงในทิศเท็จจริงวนยากจนหนอไปทางขวาหรือซ้ายที่หมายรอ ประเทศท้อเท็จกับจริงหญิงและชายทำเลนั้นสุวรรณภูมิชอุ่มน้ำ ช่างเลอล้ำนำอาหารหวานคาวขายแต่ส่วนใหญ่ยากจนหม่นใจกาย
ธุลีดาวหาง,กวีประชาไท