เสียง ที่ส่งไปไม่ถึง
หากจะมีการจัดอันดับรัฐบาลพลเรือนที่มีความเป็นเผด็จการสูงสุดในประวัติศาสตร์ไทย ณ เวลานี้ รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร ที่ครองอำนาจระหว่างเดือนตุลา 2519 – เดือนตุลา 2520 คงจะเจอคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทยสมัยใหม่การปราบปรามประชาชนอย่างรุนแรง ลิดรอนเสรีภาพในหลายมิติ จับกุมประชาชนและนักวิชาการที่เห็นต่าง บิดเบือนข้อเท็จจริงของสิ่งที่เกิดขึ้น ขาดความรับผิดชอบ ยึดหลัก 2 มาตรฐานอย่างชัดเจน ฯลฯ ของรัฐบาลชุดนี้ คงไม่ต้องมาอภิปรายซ้ำกันอีก แต่ที่น่าตกใจอย่างยิ่งคือ การที่พันเอกบางคนที่ชื่อคล้ายไก่พันธุ์พื้นบ้านของไทย ผู้มีบทบาทอย่างมากในการบิดเบือนข่าวสารและปราบปรามประชาชน (ขอสงวนนาม) กลับกลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของสาวๆ ในโลกไซเบอร์ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าตระหนกกว่า คือปฏิกิริยาของชนชั้นกลางส่วนใหญ่ ที่ให้ความชอบธรรมกับการปราบปรามเป็นอย่างสูง และมองปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความวุ่นวายระหว่างเดือนมีนาคม- พฤษภาคม 2553 เท่านั้น โดยมิได้ตระหนักว่า กระบวนการดังกล่าว เป็นเพียงส่วนเสี้ยวของกระบวนการอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากยุทธการยึดอำนาจจากประชาชนในปี 2549 และปี 2551 ซึ่งใครอยู่เบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างไรก็คงเป็นที่ทราบกันดีจนไม่ต้องแจกแจงกันอีกแล้วอาจจะด้วยบริบททางประวัติศาสตร์ รากทางศาสนา และรากทางวัฒนธรรม ทำให้ชนชั้นกลางไทยแตกต่างจากชนชั้นกลางในอีกหลายประเทศ (ผมใช้คำ ชนชั้นกลาง ในความหมายกว้างอันเป็นที่เข้าใจกันนะครับ และจะไม่อภิปรายเชิงทฤษฎีเรื่อง Class ในที่นี้) ตรงที่มีความพยายามน้อยมากที่จะสลัดแอกของชนชั้นสูงออกไป อันที่จริง พวกเขาอาจไม่ได้มองว่าเป็นแอก แต่มองเป็นเกียรติยศเสียด้วยซ้ำที่ได้รับใช้อะไรบางอย่างอย่างสุดจิตใจโดยไม่คำนึงว่าจะไปละเมิดสิทธิเสรีภาพในเชิงปัจเจกอันเป็นหลักการสำคัญของประชาธิปไตยก็ตาม เอาเข้าจริงแล้ว กรอบการมองโลกและวิธีคิดของชนชั้นกลางไทย อาจจะมีลักษณะอนุรักษนิยมและกลัวการเปลี่ยนแปลงมากกว่าชนชั้นกลางของตะวันตกอย่างเทียบกันไม่ได้ (ซึ่งก็มีบริบททางประวัติศาสตร์เฉพาะอีกชุดหนึ่ง) และหลายคนอาจจะพอใจกับลักษณะ ไทยๆ เช่นนี้สำหรับชนชั้นกลางไทยส่วนใหญ่ สิทธิเสรีภาพของเพื่อนร่วมชาติที่ถูกละเมิด มีค่าต่ำกว่าความสงบ การท่องเที่ยว และเศรษฐกิจของประเทศ และยิ่งมีค่าต่ำกว่าบางอย่างที่สูงส่งเกินจะเอื้อมถึงเป็นไปได้หรือไม่ว่า คำว่า ประเทศ ชาติ หรือของชนชั้นกลางไทย ไม่เคยรวมสิ่งที่เรียกว่า เพื่อนร่วมชาติ เข้าไปด้วย (หรือถ้ามี ก็คงมีค่าน้อยมากๆ อาจจะอยู่อันดับต่ำกว่าประเด็นเรื่องสูญเสียรายได้จากการท่องเที่ยวหรือเรื่องโลกร้อน)ด้วยกรอบคิดนี้ คำว่า สามัคคี ปรองดอง สมานฉันท์ จึงเป็นเพียงแค่หน้ากากที่สวมลงบนใบหน้าอันเต็มไปด้วยแผลเน่าเฟะ โดยไม่แม้แต่จะคิดถึงวิธีที่จะเยียวยาบาดแผลนั้นอย่างจริงจัง อันที่จริง พวกเขาอาจมองไม่เห็นบาดแผลเสียด้วยซ้ำ เพราะยาหลอนประสาที่พวกเขาเสพอยู่เรื่อยๆ ได้ทำให้เห็นเลือดและหนองเป็นดอกไม้หลากสีทุกวันนี้ สื่อ รัฐ และชนชั้นกลางส่วนใหญ่ต่างพุ่งลูกศรแห่งความเกลียดชังไปยังเป้าที่ชื่อ นปช. ซึ่งแน่นอน ผมไม่ปฏิเสธว่า นปช. เองก็ใช้สิทธิเสรีภาพบางอย่างจนเกินขอบเขตจนล้ำเส้นเข้าไปอยู่ในกรอบของการ คุกคาม และควรต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์ทั้งในเชิงหลักการและยุทธวิธี แต่อะไรเล่าที่ผลักพวกเขามาถึงจุดนี้ แค่การชุมนุมที่เริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม? หรือแค่ตัวแกนนำบนเวทีเท่านั้นหรือ?หลายคนอาจจะตอบว่าทักษิณ ซึ่งก็ไม่ผิดเสียทีเดียว แต่ก็เป็นเพียงแค่ปัจจัยหนึ่งเท่า นั้น เพราะนอกจากทักษิณ แกนนำ หลักการที่ไม่มั่นคง ยุทธศาสตร์ที่ผิดพลาด (ในความเห็นผม ซึ่งไม่ตรงกับหลายคน) ยังมีปัจจัยอื่นๆ อีกเป็นจำนวนมาก เริ่มจากการที่ เสียง ของพวกเขาถูกปฏิเสธในปี 2549 และหลังจากนั้นไม่นาน เสียง ของพวกเขาก็ถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่ 2 ซึ่งชนชั้นกลางรวมถึงสื่อเองต่างก็กระทำราวกับรู้เห็นเป็นใจกับการปล้นชิงครั้งนั้น ยังไม่นับถึงการกระทำต่างๆ ที่อาจพูดถึงรวมๆ ได้ด้วยคำว่า 2 มาตรฐานผมคงไม่สามารถพูดแทนประชาชนผู้ร่วมชุมนุมได้ ว่าพวกเขาไร้เดียงสาและซื่อจนถูกหลอกลวง หรือก้าวหน้าและเป็นประชาธิปไตยโดยแท้ (อย่างที่หลายคนชอบอ้าง ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง) และคงไม่อ้าง อำนาจ จากการที่ผมได้พูดคุยกับผู้ชุมนุมบางส่วน เพราะการชุมนุมที่รวมปัจเจกไว้เป็น จำนวนมากเช่นนี้ ต่างก็มีบุคคลหลายประเภท หลากหลายความคิด และหลากหลายวัตถุประสงค์ แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่งว่า การกระทำของรัฐ สื่อ และชนชั้นกลางส่วนใหญ่หลังปี 2549 (และอาจจะก่อนหน้านั้น) ทำให้พวกเขาจำนวนมาก เข้าถึง สิ่งที่แกนนำพูดบนเวที และค่อยๆ ผลักให้พวกเขามาถึงจุดนี้เพราะแม้แต่การเดินทางมารวมตัวกัน เผื่อว่า เสียง ของพวกเขาจะดังไปถึงผู้เกี่ยวข้อง ก็ยังถูกตีความว่าเป็นเพียงเสียงผู้ไร้การศึกษาที่ถูกหลอก เสียงของคนโลภที่เห็นแก่เงิน เสียงของลิ่วล้อทักษิณ เสียงของผู้ทำลายความสงบและเศรษฐกิจ กระทั่งเป็นเสียงของ ผู้ก่อการร้ายผมไม่แน่ใจว่า ต้องรอถึงเมื่อไร เสียงของพวกเขาจะกลายเป็นเสียงของ ประชาชนเพื่อนร่วมชาติความเรียงสั้นๆ นี้ คงไม่ได้เสนออะไรใหม่ และไม่ได้มีวัตถุประสงค์ให้เกิดความสมานฉันท์ ผมเชื่อว่ารอยร้าวยังคงอยู่ และจะค่อยๆ แตกลึกไปเรื่อยๆ เพราะตราบใดที่เรายังไม่สามารถพูดถึงสิ่งที่เป็น ต้นเหตุ จริงๆ ได้ ตราบนั้น ประเทศนี้ก็ยังคงอยู่ในวังวนของยาหลอนประสาทแห่งความสงบสุขร่มเย็นต่อไป
 หากจะมีการจัดอันดับรัฐบาลพลเรือนที่มีความเป็นเผด็จการสูงสุดในประวัติศาสตร์ไทย ณ เวลานี้ รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร ที่ครองอำนาจระหว่างเดือนตุลา 2519 – เดือนตุลา 2520
การชุมนุมใหญ่คนเสื้อแดง,สำเร็จ รักษาศาสตร์