นิธิ เอียวศรีวงศ์: การเมืองและไม่การเมือง
ถ้านิยามการเมืองว่าคือการแย่งและรักษาอำนาจกันระหว่างคนในวงการเมือง การ ไม่การเมือง มีความสำคัญอย่างยิ่งในการบริหารบ้านเมืองจริงอย่างที่คณะรัฐประหารทุกชุดย้ำพูดยึดอำนาจกันทีไรก็มักกล่าวว่า นักการเมืองและการเล่นการเมืองทำให้บ้านเมืองเสียหาย ต้องหยุดเล่นการเมืองกันเสียที เพื่อฟื้นฟูบ้านเมือง หรือปฏิรูปบ้านเมือง ภายใต้อำนาจของทหารซึ่งไม่มี การเมืองกองทัพซึ่งตามหลักการแล้วไม่เกี่ยวอะไรกับการแย่งหรือรักษาอำนาจเลย กลับกลายเป็นตัวเอกในการเล่น การเมือง ตำรวจตามเข้ามาอีกทั้งกอง เพราะตำรวจเป็นหน่วยถืออาวุธเหมือนกัน กองทัพที่ยึดอำนาจจึงวางใจไม่ได้ ต้องเข้าไปกำกับควบคุม ทางตรงหรือทางอ้อมไว้ให้มั่นคง หาก ผบ.ตร.มาจากการแต่งตั้งของคณะรัฐประหาร จะหวังให้ตำรวจไม่เป็นเครื่องมือทางอำนาจให้แก่คณะรัฐประหารย่อมเป็นไปไม่ได้ ไล่ไปตามกระบวนการยุติธรรมทั้งระบบจนถึงคุกราชการทั้งระบบกลายเป็น การเมือง ไปหมด ที่ควรเตือนนักการเมืองในเครื่องแบบด้วยข้อมูลรอบด้าน และเหตุผลที่ดี ก็ไม่กล้าเตือน ร้ายไปกว่าไม่กล้าเตือนก็คือกระโดดโลดเต้นตาม นโยบาย ที่เห็นอยู่แล้วว่าผิด เพื่อนักการเมืองในเครื่องแบบจะได้มองเห็นตัว และบันดาลให้ก้าวหน้าได้เร็วกว่าเพื่อนองค์กรอิสระ ซึ่งหลายองค์กรน่าจะเป็นหลักให้แก่บ้านเมือง แม้ในยามที่ไม่เป็นประชาธิปไตย เพื่อป้องกันมิให้บ้านเมืองเสียหายด้วย การเมือง มากเกินไป กลับลงมาเล่น การเมือง เสียเอง หรือลงมามีส่วนร่วมในการแย่งและรักษาอำนาจทางการเมืองของคณะรัฐประหารในการรัฐประหารครั้งสุดท้ายนี้ แม้แต่มหาวิทยาลัยก็ไม่เว้น ทั้งๆ ที่มหาวิทยาลัยเป็นหน่วยงานที่อำนาจรัฐ (ไม่ว่าจะมาจากการเลือกตั้งหรือรัฐประหาร) เอื้อมไปไม่ถึง หรือถึงก็ไม่สะดวกดายนัก แต่มหาวิทยาลัยกลับพยายามไปประสานทางการเมืองกับนักการเมืองในเครื่องแบบหากนิยามการเมืองอย่างที่คณะรัฐประหารทุกชุดเข้าใจ ความ ไม่การเมือง ของหน่วยงานที่เป็นกลไกของรัฐนั้นมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะพวกเขามีทั้งข้อมูลรอบด้านกว่านักการเมือง (ทั้งในและนอกเครื่องแบบ) และทั้งประสบการณ์จริงในการปฏิบัติตามนโยบายมากกว่า เขาจึงอาจช่วยถ่วงดุลการวางนโยบายของนักการเมืองได้ดี จุดอ่อนของพวกเขาอยู่ที่ว่ามักจะคิดอะไรนอกกรอบไม่เป็น เพราะระบบเองก็ไม่ส่งเสริมให้เขาคิดอะไรนอกกรอบมากนัก ซึ่งก็ถูกแล้ว เนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับผิดชอบต่อประชาชน จึงไม่ควรคิดหรือทำอะไรที่ต้องเสี่ยงต่อผลประโยชน์ส่วนรวมมากไปกว่าที่เคยทำมาแล้วจริงอยู่ ถึงที่สุดแล้ว กลไกรัฐต้องตอบสนองต่อนโยบายของนักการเมือง (แม้แต่ที่ได้อำนาจจากการรัฐประหาร) แต่พวกเขาสามารถท้วงติงได้แต่ต้น เพื่อให้นักการเมืองคิดใหม่ หรือเมื่อปฏิบัติตามนโยบายแล้ว เกิดผลเสียอย่างไร ก็พวกเขาอีกนั่นแหละที่จะแจ้งให้นักการเมืองรู้ เพื่อปรับปรุงแก้ไขก่อนจะสายเกินไปจริงอยู่อีกเหมือนกันที่กลไกรัฐในประเทศไทยไม่ได้ทำอย่างนั้น แม้ภายใต้ระบอบปกครองที่เป็นประชาธิปไตยก็ตาม ทั้งนี้ เพราะกลไกรัฐเหล่านี้ล้วนถูกสร้างขึ้นในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ไม่ว่าจะเป็นระบบราชการพลเรือน กองทัพ หรือระบบศาล จึงเป็นส่วนหนึ่งของ การเมือง มาแต่ต้น รวมทั้งเคยชินกับการเชื่อมโยง การเมืองภายใน ของหน่วยงานเข้ากับ การเมือง ระดับชาติด้วย เพื่อสร้างความก้าวหน้าในหน้าที่การงานของแต่ละคนเปรียบเทียบกับกลไกรัฐในอีกหลายประเทศ ที่ประคองตัวได้อย่างสมดุลระหว่างการต้องปฏิบัติตามนโยบายและการท้วงติง เช่น ประเทศอังกฤษ ทั้งนี้ เพราะกลไกรัฐเหล่านั้นล้วนเกิดและพัฒนาขึ้นภายใต้ระบอบประชาธิปไตยในสหรัฐ แม้รัฐธรรมนูญอนุญาตให้นักการเมืองเข้ามาแทรกแซงกลไกรัฐได้สูงกว่าอังกฤษ แต่ระบบราชการก็ยังมีความเป็นตัวของตัวเอง ดังจะเห็นได้ดีในช่วงนี้ซึ่งต้องอยู่ภายใต้ประธานาธิบดีที่กำลังวาง กรอบ การทำงานใหม่ ซึ่งหลายคนคิดว่าจะให้ผลร้ายมากกว่าผลดีและตรงกันข้ามกับที่เข้าใจ การรัฐประหารเสียอีกที่ทำให้กลายเป็น การเมือง กันไปหมด เพราะจะหานโยบายอะไรของคณะรัฐประหารที่สำคัญยิ่งไปกว่า รักษาอำนาจของตนเอาไว้ได้เล่า จำเป็นต้องดึงพลังของกลไกรัฐมาใช้ในทางการเมืองก็ดึงอย่าลืมว่า ยิ่ง การเมือง กันมาก ก็ยิ่งทำให้ระบอบรัฐประหารยั่งยืนมากขึ้น เพราะกลไกรัฐต่างๆ เข้าไป การเมือง กับคณะรัฐประหารมากเสียจน สูญเสียความชอบธรรมทางอำนาจของตนไป หากไม่มีคณะรัฐประหารคอยปกป้องไว้ ก็ต้องรับผิดชอบต่อกฎหมาย ความชอบธรรม และ/หรือประชาชนผู้ตื่นรู้ ซึ่งมีแต่จะเพิ่มจำนวนมากขึ้น
 ถ้านิยามการเมืองว่าคือการแย่งและรักษาอำนาจกันระหว่างคนในวงการเมือง การ ไม่การเมือง มีความสำคัญอย่างยิ่งในการบริหารบ้านเมืองจริงอย่างที่คณะรัฐประหารทุกชุดย้ำพูด ยึดอำนาจกันทีไรก็มักกล่าวว่า
การรัฐประหาร,นิธิ เอียวศรีวงศ์