กวีประชาไท: แปดสิบหกปีสองสี่เจ็ดห้า
คนถือปืนกลายเป็นพระเจ้าใส่บาตรเช้าด้วยเลือดพิราบรัฐประหารคือการล้างบาปเสรีภาพคือมารศาสนาพระไตรปิฎกไม่เคยกล่าวไว้เหตุใดพิราบจึงถูกไล่ล่าปล่อยเหยี่ยวร้ายสยายปีกเต็มฟ้าทหารราชาถือปืนนำไปสาปให้เราเป็นก้อนหินเสียเถิด ท่านผู้นำท่องมนต์ดำห้ามสายน้ำมิให้เคลื่อนไหวย้ายดวงตะวันไปซุกซ่อนในถ้ำเถื่อนไกลเสกให้ปลาบินได้หาญท้าทายเด็ดปีกนกเปลี่ยนดวงดาวให้เปล่งแสงตอนกลางวันเปลี่ยนพงศาวดารให้อาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกเปลี่ยนตำราเรียนให้บรรพบุรุษของเราคือคางคกผลิตซ้ำในชาดกอีกสักหกร้อยเล่มเกวียนสาปให้เราเป็นก้อนหินเสียเถิด ท่านนายพลหาไม่ ประวัติศาสตร์ของประชาชนมิอาจหยุดเขียนเสียงป่าวร้องของผู้ทุกข์ทนยังวนเวียนสามนิ้วจักถูกชูขึ้นกราบเรียนด้วยความ(ไม่)เคารพ(เสียงป่าวร้องของผู้ทุกข์ทนยังวนเวียนสามนิ้วจักชูขึ้นกราบเรียนจากห้องใจ)แปดสิบหกปีกิ่งก้านใบไม่ปรากฏรถถังบดเบียดขย้ำระส่ำระสายแสงดาวเหนือยามรุ่งสางไม่พร่างพรายประชาธิปไตยยังไกลห่างร้างลำเค็ญท่านหวาดกลัวอนาคตใช่หรือไม่จึงถอยหลังร่นไปใกล้ยุคเข็ญปากคืนความสุขทั้งเช้าสายบ่ายเพลมือถือปืนสาดตระเวนทั้งวันคืนเมื่อดวงใจไม่อาจทนการพุ่งเข้าชนจึงเริ่มขึ้นเมื่อความฝันใฝ่ใหญ่กว่าปืนกลางคืนจึงสว่างกว่ากลางวัน(เมื่อความฝันใฝ่ใหญ่กว่าปืนแสงดาวดื่นจึงสว่างกลางใจคน)เมื่อดวงใจเราลุกขึ้นยืนการลุกตื่นอีกครั้งกำลังเริ่มต้นบ่าไหล่เบียดเสียดท้าทวงค่าคนการต่อสู้จักเริ่มต้นอีกหนแล้วอ่านที่ ลานปรีดี ม.ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ในงาน 86 ปี 2475
คนถือปืนกลายเป็นพระเจ้าใส่บาตรเช้าด้วยเลือดพิราบรัฐประหารคือการล้างบาปเสรีภาพคือมารศาสนา พระไตรปิฎกไม่เคยกล่าวไว้เหตุใดพิราบจึงถูกไล่ล่าปล่อยเหยี่ยวร้ายสยายปีกเต็มฟ้าทหารราชาถือปืนนำไป
86 ปี 24 มิถุนายน 2475,กวีประชาไท,เพียงคำ ประดับความ