กวีประชาไท: ตัวอย่างของความน่าละอาย แม้ตายก็พูดไม่ได้
สิ่งที่ถูกฆ่าคือกาลเวลาน่าสงสาร อยู่ในลานประหารปานสิ้นค่าฆ่าโดยมือมืดบอดตลอดมา ทั้งวินาทีและนาที 24 ชั่วโมงคนกล้าฆ่าเวลาไม่ปรานี ทุกวันวี่มีเวลามาตายโหงซากศพเวลาไซร้ไม่ใส่โลง ปล่อยทิ้งโล่งโจ้งไปไร้ศาลาเมื่อเวลาถูกฆ่า หาฆาตกร เวลาถูกถอยย้อนไปก่อนหน้าเพื่อค้นหาสาเหตุเจตนา ไยเขาฆ่าเวลาทิ้งโธ่สิ่งใดสืบหาสาเหตุวิวาทฆาตกร มันซุกซ่อนอยู่ในนามความยิ่งใหญ่เวลาคือผู้พิพากษาถ้วนหน้าไป คดีไม่มีอายุความตามล่าคนพบกันเพื่อพลัดพรากเป็นซากพบ เวลาจบครบเวลาน่าหมองหม่นฆ่าเวลาน่าสงสารการอับจน มนุษย์ชนวนฆ่าเวลานิรันดร์รู้เวลาพาไปให้รู้รส แต่เมื่อหมดเวลาเหว่ว้าหวั่นรสป่วยไข้ในสังคมข่มขี่กัน เวลามันไม่สั้นที่มีเป็นมาเวลาของผองเราเฉากับชื่น คู่วันคืนตื่นฝันหันเห็นหน้า ยามทุกข์เศร้าเร้าพินิจพิจารณา พากันฆ่าเวลามันไม่ทันใจผองเราฆ่าเวลาไปไร้ความผิด เพราะมีสิทธิ์ฆ่าเวลาถ้าป่วยไข้กาลเวลาผ่านมาฆ่ากันไป ความหลังใครถูกฆ่ามาดักดานไม่นานนี้มีวงเหล้ามานั่งหลังงานศพ เพื่อนคุยพบความหลังฟังจ่าทหารเป็นสปายสายลับรับราชการ เกษียณนานเนิ่นปีที่ผ่านมา14 ตุลาหลังคาอาคารย่านราชดำเนิน ดูเด็กเดิน จ่า ไม่ได้ยิง หลังพิงฝาครั้นพอพูดถึงนรก 6 ตุลา จ่าบอกฆ่าเวลาไปแล้วอยู่แถวใดปี 16 ถึง 19 ยาวหรือสั้น เลิกจำมันได้แล้วอยู่แถวไหนเกิดทุ่มเถียงเสียงกระหึ่มลืมได้ไง จ่าพลันลุกออกไปไม่บอกลา.ลืมกลายคือแรงดันดลบันดาล จ่ากลับบ้านก่อนสางสว่างจ้าถูกคาดคั้นอั้นกระอักชักโกรธา ลืมจ่ายค่าสุราจ่าขอยืมคงคู่เวรคู่กรรมทำกันไว้ โลกกลมให้พบกันมันน่าปลื้มฆ่าเวลารอฟ้าสางช่างชวนดื่ม เมามายลืมนรก 6 ตุลาคมความน่ากลัวของตัวตนบนเก้าอี้ รอบเวทีที่คนดูขู่ผสมแขวนคอคนต้นมะขามทรามโสมม ไทยมุงชมยิ้มสยามย่ำยียับกาลเวลาหวนมาหาพานึกเห็น โลกชวนเข่นฆ่าเวลามาติดกับแม้เมามายอย่าหมาย คายความลับ ให้ตายดับก็พูดไม่ได้ละอายเอย
สิ่งที่ถูกฆ่าคือกาลเวลาน่าสงสาร อยู่ในลานประหารปานสิ้นค่าฆ่าโดยมือมืดบอดตลอดมา ทั้งวินาทีและนาที 24 ชั่วโมง คนกล้าฆ่าเวลาไม่ปรานี ทุกวันวี่มีเวลามาตายโหงซากศพเวลาไซร้ไม่ใส่โลง
กวีประชาไท