กวีประชาไท: หลับเสียให้สบายไม้หนึ่ง
[1]เปรี้ยง คือ เสียง เสียงหนึ่ง ถึง หนึ่งเสียงเราจะฆ่า ให้เกลี้ยง ไม่เลี้ยงไว้เพราะขัดหู ขัดตา และขัดใจจึงเชือดไพร่ ไม้หนึ่ง ให้ถึงคราว[2]พวกจัณฑาล สันดานไพร่ จงได้เห็นอย่าเอาเป็น เยี่ยงอย่าง อย่าสามหาวนี่เมืองฟ้า กรุงสวรรค์ อันเพริศพราวปราศกลิ่นคาว เลือดคลุ้ง ที่ฟุ้งแดน[3]ใช่แล้วนี่ เมืองบุญ อุ่นไอรักชนพร้อมพรักสามัคคีมีเรือนแสนไอ้ที่โง่ จน เจ็บ เจ็บแร้นแค้นจะมีในเมืองแมนได้อย่างไร[4]เหวย ถ้ามี คนโง่ โร่ลำนำว่าชอกช้ำ เสื่อมทราม ความสิ้นไร้บังอาจตั้งคำถามความเป็นไปจงรู้เถิด เราจะไล่เจ้าให้พ้น[5]หึ จะไล่พ้นขอบขัณฑเสมาจะไล่เล่น เข่นฆ่า ดาหน้าปล้นตะเพิดต่างเดนสวะขยะคนจะกดขี่ ให้ทุกข์ทน ต่างๆนานา[6]ท่ามกลางสงครามสามอำนาจผู้ถึงฆาต คือคนจร ผู้อ่อนล้าคือคนจน คนบ้านนอก คนธรรมดาไม่เลิกรา ตายเท่าไร ไม่เลิกล้ม[7]เห็นไม้หนึ่ง ล่วงหน้า ไปหนึ่งแล้วกวีแก้วกรุงฟ้าก้มหน้าก้มเชื่อเถิดมี ไม้สอง สมองคมจะระดมไม้เรือนล้านเป็นบ้านไพร[8]ปลุกรากหญ้าให้ขึ้นรกปกแผ่นดินนกพิราบจะโบยบินเสรีได้จึงไม้หนึ่งหลับเสียให้สบายเพราะความหมายแห่งเสรีย่อมจีรังRequiescat in Paceขอให้พักผ่อนอยู่ในสันติสุข
[1]เปรี้ยง คือ เสียง เสียงหนึ่ง ถึง หนึ่งเสียงเราจะฆ่า ให้เกลี้ยง ไม่เลี้ยงไว้เพราะขัดหู ขัดตา และขัดใจจึงเชือดไพร่ ไม้หนึ่ง ให้ถึงคราว[2]พวกจัณฑาล สันดานไพร่ จงได้เห็นอย่าเอาเป็น เยี่ยงอย่าง
กวีประชาไท,ธนัชชนม์ ธนาธิป-ปริพัฒน์,ไม้หนึ่ง ก.กุนที