กวีประชาไท: สถานที่ทำงาน
สถานที่มิคุ้นฉุนกลิ่นเหงื่อคราบขี้เกลือเสื้อขาวด่างร่างสูงใหญ่มิรู้ชื่อหรือสกุลคุณคือใครมาจากไหนไกลบ้านนานหรือยังสถานที่เริ่มคุ้นภาพหมุนคว้างณ ใจกลาง บ้าน-ตึก ลึกแน่นฝังงานคุณหนักก็รู้อยู่ลำพังเพราะความหวังใช่ไหมให้คุณมาสถานที่ทำงานอาคารสูงคุณถูกจูงลากดึงตรอกตรึงฝาเพื่อนร่วมงานวิ่งวุ่นคุณเหว่ว้าคิดถึงหน้าใครหนอที่รอคอยสถานที่แจ้งสว่างมิฟางฝ้าแต่น้ำตาหล่นรินหยาดลงผล็อยมุมมองคุณเหมือนรุนผลักร้างหลักลอยตาละห้อยสร้อยเศร้าซบเสาปูนสถานที่ก่อสร้างของบางที่ล้วนมากมีที่ทางย่างสู่สูญแปลงจากดินธรรมดามาเพิ่มพูนบวก ลบ คูณ ปูน อิฐทรายกลายเปลี่ยนแปลงสถานที่สถิตไร้เสถียรลำบากเพียรเดินหน้าตอนฟ้าแจ้งเช้าจรดบ่ายกรายย่ำจนค่ำแลงดวงตะวันสีแดงแดงแจ้งเวลาสถานที่ชีวิตอันอิดโรยดวงหัวใจไห้โหยละห้อยหาพักระยะสั้นสั้นข้าวกับปลาพักเหนื่อยล้าบ้าบอวันต่อวันสถานที่ที่มีเงินให้เพลินใช้อาจมิใช่ดินแดนแคว้นสุขสันต์คุณคุณอีกหลายคนผจญมันล่าความฝันความหวังนั้นทั้งมวลสถานที่มีงานกรรมกรแดดแผดร้อนเผาไหม้ไปทุกส่วนกลิ่นเหงื่อยังกำจายคล้ายอบอวลพวกคุณควรกวนคนปูนกระบะนั้น
สถานที่มิคุ้นฉุนกลิ่นเหงื่อคราบขี้เกลือเสื้อขาวด่างร่างสูงใหญ่มิรู้ชื่อหรือสกุลคุณคือใครมาจากไหนไกลบ้านนานหรือยังสถานที่เริ่มคุ้นภาพหมุนคว้างณ ใจกลาง บ้าน-ตึก
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์