กวีประชาไท: หากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้น
หากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้นฉันคงฝันถึงอนาคตเมื่อเติบใหญ่ฝันถึงความสุขสดใสมองหาทะเลไกลในเมฆขาวฉันคงร้องไห้เมื่อผิดหวังเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ใจหมายฉันต้องการพ่อแม่มาเอาใจซื้อของเล่นให้ใหม่ในวันเกิดเมื่อเติบโตฉันต้องได้รับการศึกษามีใบปริญญาแปะฝาบ้านเรียนจบแล้วทำงานชีวิตชื่นบานมีความสุขฉันหวังมีครอบครัวที่อบอุ่นอาศัยอยู่ในบ้านต้นไม้อันสูงใหญ่ออกไปเที่ยวดินแดนศิวิไลใช้จักรยานนำพาฉันหวังเพียงรอยยิ้มเต็มในหน้าความโศกเศร้าโศกาอย่ามาใกล้ยังต้องการเจอเพื่อนๆใหม่ๆสนุกสนามเฮฮากันไปในทุกวันหากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้น(และ)หากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้นคงไม่คิดฝันว่าอนาคตอันยิ่งใหญ่จะมืดดับฉับพลันทันใดเมื่อลมหายใจหมดไปกลางทางฉันสนุกร่าเริงตามประสาไม่ได้เข้ามาเพื่อชุมนุมตามกระแสไม่รู้เรื่องด้วยหรอกใครชนะใครแพ้มาเพียงแค่เดินเล่นๆเป็นประจำคงมีคำถามอยู่เต็มหัวว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันใช่หรือไม่ว่าคนขัดแย้งกันได้นำพาฉันสู่ความตายฉันคงเก็บคำถามไว้เต็มหัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันใช่หรือไม่ที่ผู้ใหญ่ทะเลาะกันทำให้เด็กอย่างฉันต้องมาตายไม่มีแล้วรอยยิ้มเต็มใบหน้าที่เหลือคือความโศกเศร้าโศกาเข้ามาใกล้หมดโอกาสเจอเพื่อนๆใหม่ๆเพราะปัญหาการเมืองไทยไม่แน่นอนหากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้นฉันคงฝันถึงอนาคตเมื่อเติบใหญ่ฝันว่าความขัดแย้งในสังคมไทยจางหายหมดไปจากใจคนหากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้น
 หากฉันเป็นเด็กน้อยคนนั้นฉันคงฝันถึงอนาคตเมื่อเติบใหญ่ฝันถึงความสุขสดใสมองหาทะเลไกลในเมฆขาว ฉันคงร้องไห้เมื่อผิดหวังเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ใจหมายฉันต้องการพ่อแม่มาเอาใจซื้อของเล่นให้ใหม่ในวันเกิด
กวีประชาไท