Workingmans Blues #2: มิรู้ความหมายว่า เหงื่อตกนั้นคือฉันใด
หมอกยามค่ำ มุงมัวทั่วเมืองแสงแห่งดวงดาวสะท้อนประกายยังชายน้ำค่าจ้างค่าออนลดถดถอยเงินทองร้างรา คุณค่าแผ่วผิวแถวถิ่นที่รักยิ่งของข้า เป็นเพียงความทรงจำแสนหวานก้าวย่างไปบนหนทางสายใหม่เผชิญความจริงที่เขาบอกว่า ค่าแรงต่ำก็เพื่อต่อสู้เหล่าคู่แข่งอาวุธร้ายสุดเสียดแทงของข้านั้น ปลดเก็บไว้ในหิ้งมานั่งพักบนตักนี้เถอะข้ารักเจ้ายิ่งกว่าชีวีชีวาที่รักประจักษ์ใจฟังเสียงล้อเหล็กบดรางข้าหลับตาลงแน่วนิ่งนั่งขึงตรึงกมล สกดกั้นความหิวโหยมิให้ย่างกรายมาเยือนพบกันที่เบื้องล่าง อย่าชักช้าแชเชือนฝากหอบรองเท้า อีกทั้งบูทคู่ใจข้ามาด้วยจะเฉยอยู่ หรือสู้ยิบตา ออกแถวแนวหน้าร่ายร้องเพลงเศร้าเหล่ากรรมาชนข้ากางใบเรือแล่นกลับมานี้ พร้อมสู้สู่หนไกลโยกโยนปะทะฝ่าคลื่นและลมข้าจะลากพวกเขาลงนรก ผลักมันพิงพับกับกำแพงส่งให้ศัตรูคู่อาฆาตข้าป้อนความคิดปลอบจิตตนแล้วหลับตาขอนอนพักสักวันเถอะบางครั้งสิ่งมีอยู่มันไร้คุณค่าราคา แจกจ่ายไปไม่มีใครต้องการให้ไปไม่มีใครรับทั่วถิ่นล้อมรอบด้วยมวลศัตรูหมู่มากบ้างหูหนวกและบ้าใบ้หญิงชายใดมิใคร่รู้ชั่วขณะความอาดูรจะมาถึงในความมืด ข้าแว่วเสียงนกราตรีกู่ขันลมหายใจแผ่วบางของคนรักข้าหลับไหลในห้องครัว เท้ายืดขวางบนทางเดินนิทรารมย์นั้น เหมือนดั่งความตายชั่วครู่ชั่วยามพบกันที่เบื้องล่าง อย่าชักช้าแชเชือนฝากหอบรองเท้า อีกทั้งบูทคู่ใจข้ามาด้วยเจ้าจะเฉยอยู่หรือสู้ยิบตา ออกแถวแนวหน้าร่ายร้องเพลงเศร้าเหล่ากรรมาชนพวกเขาเผายุ้งฉาง พร่าชิงเอาม้าข้าไปข้าเก็บออมมิได้ แม้สตางค์เดียวระแวดระวัง มิให้ถูกบีบถูกคั้นให้หันเข้าหามิจฉาชีพข้าเห็นด้วยตาตน พระอาทิตย์ยามอัสดงอยากเหลือเกิน อยากให้เจ้าเคียงด้วยช่วยยลหันมาบอกหน่อยว่า ข้าคิดผิด ฟั่นเฟือนข้าถูกลืมเลือนไปหมดสิ้นบัดนี้พวกเขาลนลาน ปริวิตก ตระหนกจิตคืนวันผันล่วงและเปล่าดายพวกเขานั้นข้าจะลืมเสียจดจำไว้แต่เพียงเจ้าฝังอยู่ในความทรงจำครั้งก่อนเก่าเชือดเฉือนข้าด้วยวาจาแทบอยากดึงลิ้นมากรีดสิ้นเถอะนะ ถ้อยคำร่ำลือที่เจ้ายินมานั้น มันจริงแท้แหละหนาพบกันที่เบื้องล่าง อย่าชักช้าแชเชือนฝากหอบรองเท้า อีกทั้งบูทคู่ใจข้ามาด้วยเจ้าจะเฉยอยู่หรือสู้ยิบตา ออกแถวแนวหน้าร่ายร้องเพลงเศร้าเหล่ากรรมาชนข้านี้มิได้ตำหนิติฉินเจ้าดอกเพื่อนเอ๋ยหันมาสบตาข้าตรงๆมิมีผู้ใดจะกล่าวได้ว่าข้าหยิบอาวุธมาราวีเจ้าในท้องทุ่งสงัดและงามสงบที่เขาจะทอดร่างเจ้าลงตัดเขาโง้งของเจ้า สับร่างด้วยคมเหล็กข้ากล่าวไว้นั้น มันเรื่องจริงบัดนี้ข้ายับเยินและช้ำชอกมีโอกาสเปิดใหม่ ให้เจ้าเข้ามาข้าอยู่เดียวเปลี่ยวเหงา หากเจ้าจะคืนหลังมานำพาควงคู่ รื่นระบำรำฟ้อนข้ามีเสื้อผ้าชุดอ่าเอี่ยม ภรรยาคนใหม่หมาดยังชีวินกินข้าวแกมถั่วเป็นภัตตาหารบางผู้คนเขามิเคยจับต้องการงานในชีวิตมิรู้ความหมายว่า เหงื่อตกนั้นคือฉันใดพบกันที่เบื้องล่าง อย่าชักช้าแชเชือนฝากหอบรองเท้า อีกทั้งบูทคู่ใจข้ามาด้วยเจ้าจะนิ่งเฉยอยู่หรือสู้ยิบตา ออกแถวแนวหน้าร่ายร้องเพลงเศร้าเหล่ากรรมาชน เปิดด้วยประเด็นเศรษฐกิจ ที่ยังยืดเยื้อในโลกเรานี้ ดีแลนใช้คำว่า proletariat หมายถึงกรรมาชน คนใช้แรงงาน ศัพท์ที่ค่อนข้างผูกติดอยู่กับลัทธิมาร์กซิสต์ ครั้งหนึ่งยอดฮิตในหมู่นิสิตนักศึกษาหัวก้าวหน้า เขาปฏิเสธการผูกติดกับปรัชญาทางการเมืองใดๆ ตลอดมา แต่การเลือกใช้คำนั้น ก็ประกาศตัวชัดแจ้งทีเดียวตามที่ทราบกันดี ผลงานยุคแรกๆของเขา เขียนชูสิทธิ์เสรีภาพและต่อต้านสงคราม เช่น Blowin in the Wind Masters of War หรือ When the Ship Comes Inปี 2006 เขาหวนกลับมาบอกไว้ในเพลงนี้ว่า My cruel weapons have been put on the shelf. อาวุธสุดสากรรจ์ของเขานั้น ขึ้นหิ้งไว้หมดแล้ว ในยุคมิลเลนเนียล ถ้อยคำของเขา ยังแสดงจุดยืน ที่เข้าอกเข้าใจและยืนอยู่กับผู้ยาก ไม่เปลี่ยนแปลง ฉันเห็นเช่นนั้นนะ 
หมอกยามค่ำ มุงมัวทั่วเมืองแสงแห่งดวงดาวสะท้อนประกายยังชายน้ำค่าจ้างค่าออนลดถดถอยเงินทองร้างรา คุณค่าแผ่วผิวแถวถิ่นที่รักยิ่งของข้า
อรวรรณ พรรณพิจิตรา,บ็อบ ดีแลน,Bob Dylan,ดนตรี