มิรู้ความหมายว่า เหงื่อตกนั้นคือฉันใด
นานมากแล้ว ในบรรยากาศการแถลงข่าว ที่ซานฟรานซิสโก เมื่อปี 1965 ต่อคำถามที่ว่า เห็นตัวเองเป็นนักร้องหรือกวี วัยยังเยาว์หน้าใสเปื้อนด้วยรอยยิ้มยียวน ตอบนักข่าวว่า เขาเป็นเพียงชายผู้ร่ายรำทำเพลงมากกว่า (Im more of a song and dance man) เขาบอกอีกว่า คำนั้นสำคัญเท่าๆกับดนตรี (Words are as important as music) มันคงจะไม่มีทำนองถ้าปราศจากเนื้อร้อง (There would be no music without words)จนถึงบัดนี้ ผู้คนมากมายหลายสถานะ ประกาศยกย่องว่า เขาคือกวีแห่งยุคชน เลิศล้ำในโลกาเปลวแดงแรงร้อน รึงรัดพัดผ่านสองหูเพลิงพรู สูงลิ่ว โหมหาว ราวกับดักมหึมาไฟวาบวูบ แลบเลีย ลุกไหม้หนทางมีเพียงอุดมคติ เป็นแผนที่นำพบกัน ณ สุดสายปลายขอบ เร็วพลันนี้ ฉันป่าวป้องทรนงองอาจมาดเข้มอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานอคติผุกร่อนค่อนครึ่ง ก้าวนำล้ำหน้าฉีกความเกลียดชัง ทิ้งไปให้หมดสิ้น ฉันร้องก้องกรีดถ้อยเท็จที่ว่า ชีวาขีดเส้นแบ่งชัด ดั่งขาวกับดำคำฝังแน่นจากแก่นกระโหลก รอยฝันวันเก่าความจริงวาดไว้ให้งามงด ของมวลหมู่ผู้พิทักษ์ปกป้องลงรากลึกล้ำ ตามวาจาว่าไปอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานใบหน้าสาวเจ้าเหล่าดรุณี กรุยทางอยู่ข้างหน้าจริตจรุงแสร้งว่าห่วงหวงยึดโยง การเมืองเรื่องราว ท่องบ่นจดจำสาระ ประวัติศาสตร์ โบราณนานเนคำสวดคำสอน สาดเท จากนักเทศน์งานศพมิเคยคาดคิด เถอะ วาจาว่าไปอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานลิ้นผู้ตั้งตัวเป็นปรมาจารย์ชาญฉลาดรอบรู้จริงยิ่ง ใครมิกล้า มาหลอนหลอกเปล่งวาจา อันคำว่า เสรีภาพนั้นหรือคือความเท่าเทียม ในกรอบของรอบรั้วความเท่าเทียม ฉันเอ่ยอ้างดั่งสัญญา สาบานต่อหน้าพระอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานมาดมั่นดั่งทหารหาญ ฉันผายมือชี้หน้ายังเหล่าหมาพันทางต่ำต้อย ชิชะหาญกล้ามาสอนสั่งฉันมิเคยหวั่น คำจะผัน สะท้อนกลับมา กระทบตนเองคราแย้มปาก เทศนาพวกเขา เหล่าประชาฉันโดยสารมากับนาวาแห่งความสับสนเริงกบฏทั่ว หัวถึงท้ายอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานใช่สิ ฉันยืนยามเฝ้ามั่น กั้นภัยซึ่งไร้ตัวตนยึดถือเป็นเกียรติที่ มิอาจเมินหลงคิดผิดไปว่าฉันมีหน้าที่ต้องพิทักษ์ดีหรือชั่ว ฉันรู้ความหมายแจ้งชัดมิมีข้อสงสัย จำนรรจาว่าไปอา หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่งฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวานหรือ เป็นอีกเพลงของ Bob Dylan ที่มีมากมายหลายคอฟเวอร์ ดีแลนเขียนเพลงนี้ อายุเพียง 20 กว่าๆ รวมอยู่ในอัลบั้มที่ 3 ออกปี 1964 Another Side of Bob Dylan อีกด้านหนึ่งของบ็อบ ดีแลนยุคสมัยสังคมอุดมด้วยความสะดวกนี้ ไม่อดอยากยากเข็ญ กูเกิลและยูทูบชื่นชมกันได้ง่าย หลากหลายศิลปิน ทั้งรุ่นเก๋าและรุ่นใหม่บางคนชอบของ ที่มี วาดลวดลายกีตาร์ 12 สาย ชีวิตยามหน้าท้ายๆนี้ แม็คกวินเดินสายโซโล่ นั่งพูดคุยเล่นกีต้าร์ร้องเพลงทั่วอเมริกา ได้ไปชม An Evening with Roger McGuinn ที่เวทีเล็กเมือง Tarrytown ริมฝั่งแม่น้ำฮัดสัน ชายชราร่างสูง ใส่หมวกใบเก๋ เดินยิ้มพรมพรำกีตาร์ออกมาจากหลืบเวที เขาเปิดโรงด้วยเพลงนี้แหละ ผู้ชมวัยล่วงปรบมือกึกก้อง กรีดร้องระงมวง เจ้าของม้าไม่มีชื่อ ก็นำเสนอเพลงนี้ได้นุ่มนวลลึกซึ้งมาก เช่นเดียวกับ โดนใจทั้งสีหน้าแววตา ยามร่ายร้องคลอเคล้าเสียงเปียโนชนรุ่นใหม่ไร้ริ้วรอย ทำได้สวยงามโดนใจ ได้แก่ กลุ่ม ยกพวกคนเยาว์ย้อนยุคขึ้นรถตู้ วาดลวดลายสไตล์ฮิปสเตอร์อีกฉบับสาวสวย ฟังเธอร้องแล้วต้องหลงรัก มิวสิควิดีโอฉากเมืองซานฟรานซิสโก ร้านหนังสือลือนาม แหล่งรวมพลคนกวีและนักเขียนยุคแสวงหา
นานมากแล้ว ในบรรยากาศการแถลงข่าว ที่ซานฟรานซิสโก เมื่อปี 1965 ต่อคำถามที่ว่า เห็นตัวเองเป็นนักร้องหรือกวี บ็อบ ดีแลน วัยยังเยาว์หน้าใสเปื้อนด้วยรอยยิ้มยียวน ตอบนักข่าวว่า
Bob Dylan,บ็อบ ดีแลน,ดนตรี,อรวรรณ พรรณพิจิตรา