กวีประชาไท: จนเจ็บเพราะควายทุย
กลับคืนย้อนนอนรังอย่าหวังสูงยอดยางยูงสูงเกินเอื้อมเราเสื่อมต่ำเป็นคนจนทนทุกข์ขลุกดินดำบ้านกันดาร มารระยำมาชำเราจะต่อสู้เพื่อกู้ศักดิ์ สักเพียงไหนก็มิอาจกู้ได้ใจมันเศร้าถูกกดขี่กี่ขวบปีมิสร่างเซาเสียงแผ่วเบาเว้าวอนเหมือนหอนครางมันปิดกั้นฝันเราจนเน่าหมักอนาจนักหักน้ำใจไปทุกอย่างคนจนมาก อยากมีกินดิ้นทุกทางแต่กลับคว้างร้างหลักถูกหักลงเราเป็นกาขนดำชาติต่ำต้อยถูกมองว่าเถื่อนถ่อยด้อยกว่าหงส์มันเปรียบเทียบกอเหล่าพันธุ์เผ่าพงศ์เราก็คงมิมีค่าน่าเอ็นดูผองเพื่อนดับหลับตาอย่าคิดถึงสิ่งเคยซึ่งพึงไว้ในตอนอยู่ชีวิตนี้มิมีแล้วแววตราตรูขอจงได้รับรู้ทุกผู้นามจนก็จน ทนไปให้สิ้นสุดชีพมนุษย์ทรุดโทรมโหมเหยียดหยามเจ็บแล้วจำคำมันอันสุดทรามพวกควายทามสมน้ำหน้าอย่าอวดดีเจ็บแล้วจำคำมันไว้ในทุกยามกูควายทามหยามลงไปไอ้ควายทุย
กลับคืนย้อนนอนรังอย่าหวังสูงยอดยางยูงสูงเกินเอื้อมเราเสื่อมต่ำเป็นคนจนทนทุกข์ขลุกดินดำบ้านกันดาร มารระยำมาชำเราจะต่อสู้เพื่อกู้ศักดิ์
สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์