กวีประชาไท: จดหมายถึงฟ้า
จดหมายถึงฟ้าเขียนจากน้ำตาผู้ยากไร้ฟ้าเคยรู้บ้างไหมหัวใจของไพร่มันขื่นขมแผ่นดินทั้งผืนไม่เพียงพอเขียนความระทมกี่บาดแผลทับถมถล่มภูเขาแห่งรักพังทลายไม่มีความร่มเย็นอยู่ในนิทานโกหกพล็อตเรื่องสกปรกล้วนแต่เลอะเทอะเหลวไหลเมื่อแผ่นดินรู้ว่าท้องฟ้าไม่เคยรักใครยาวนานเพียงไหนยัดเยียดความยากไร้ให้เราแผ่นดินแล้งร้าวเขาเป็นเศรษฐีมหาศาลสินทรัพย์โอฬารเป็นวิมานเทียมภูเขาตีนแตะไม่ถึงดินป่ายปีนดื่มกินแสงดาวลืมตัวหลงเงาว่าเราเพียงคนธรรมดาฟ้ารู้บ้างไหมในความยาวนานเราเหนื่อยนักถูกขูดรีดความรักเราทั้งหน่วงหนักและอ่อนล้าหัวใจเราแห้งโหยด้วยถูกฟาดโบยจนชินชาแต่อีกเสี้ยวใจเราใฝ่หาวิถีแห่งสามัญพอทีได้ไหมนิยายอนุรักษนิยมเราผ่านความขื่นขมดิ่งจมธารอาถรรพ์เลาะล่อนมันออกลอกเปือกตมแห่งชนชั้นหยัดยืนขึ้นประจัน เขียนนิทานแห่งสามัญชนจดหมายถึงฟ้ากลั่นเลือดคนกล้าแทนหมึกกี่ค่ำคืนดื่นดึกกรำศึกท่ามกลางแดดฝนวิถีทาสบาดลึกกร่อนรู้สึกเกินอดทนนักบุญผู้ฉ้อฉลผ่านพ้นคุณคืออดีตกาลใต้ท้องฟ้าผืนนี้เรามีสิทธิเป็นมนุษย์อย่างน้อยที่สุดเรามีเสรีภาพขั้นพื้นฐานทุกคนบนโลกหายใจอยู่อย่างเท่าเทียมกันแม้จันทร์ซีดเซียวดวงนั้นกระหายใฝ่ฝันนิรันดรFreedom of Speechเรามีสิทธิที่จะพูดประวัติศาสตร์ล้าหลังชำรุดบิดเบือนชุดคำสั่งสอนศักดิ์ศรีแห่งมนุษย์ถูกคุกคามถูกสั่นคลอนความเป็นคนถูกรื้อถอนไปซ่อนอยู่บนดาวดวงใดใต้ท้องฟ้าผืนนี้เรามีเสรีภาพที่จะเชื่อเรามีเลือดมีเนื้อคิดตรองเชื่อผิดถูกได้เรามีชีวิตและเรามีลมหายใจหัวเราะร้องไห้ไม่ต่างอะไรจากคุณแต่ไยใต้ฟ้าผืนนี้มีใครบางคนขีดเขียนชะตากรรมวกเวียนสับเปลี่ยนแกนโลกหมุนฝันเฝ้าเล่านิทานอ้างการกดขี่เป็นบุญคุณซ่อนกองซากศพทารุณไว้ใต้ถุนศาลเจ้าโบราณเขียนจดหมายถึงฟ้าว่าบัดนี้เราตื่นจากหลับใหลจะไม่ยอมรองตีนใครไม่มีแล้วเมืองสวรรค์สิบเก้ากันยาเราตาสว่างอย่างนิรันดร์จบแล้วนิทานชนชั้น เหลือเพียงนิทานแห่งสามัญชน
จดหมายถึงฟ้าเขียนจากน้ำตาผู้ยากไร้ ฟ้าเคยรู้บ้างไหมหัวใจของไพร่มันขื่นขมแผ่นดินทั้งผืนไม่เพียงพอเขียนความระทม กี่บาดแผลทับถมถล่มภูเขาแห่งรักพังทลายไม่มีความร่มเย็นอยู่ในนิทานโกหก
กวีประชาไท,เพียงคำ ประดับความ,กลุ่มกวีตีนแดง