กวีประชาไท: ชนชั้นชาวนา
ชีวิตของ ชาวนา ค่ามันน้อยทุกวันคอย พึ่งพา แต่ฟ้าฝนไม่เคยมี เล่ห์เหลี่ยม ด้วยเจียมตนสู้อดทน แทบสิ้นหวัง กลางท้องนาชีวิตนี้ มีแต่ แค่หนี้สินเป็นชาวดิน หมดสิทธิ์ คิดก้าวหน้านามสกุล ไม่ใช่ ณ อยุธยาเป็นเพียงกา ยากไร้ ใช่หงส์ทองหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน กินไม่อิ่มฝืนใจยิ้ม แต่แววตา พาเศร้าหมองหากบเขียด หาหนู ตามคูคลองพอยาท้อง ยาไส้ ไปวันวันทำหน้าที่ ปลูกข้าว ให้เขากินไม่เคยยิน เสียงบ่น คนขยันขายข้าวได้ กำไรที ไม่กี่พันได้ประกัน ราคาข้าว คงเข้าทีโอ้ชาวนา คนไหน ใครจะรู้ว่ามีผู้ เหยียดหยาม ตามกดขี่พวกอำมาตย์ ขัดขวาง ทุกวิธีพวกคนดี เห็นใจ แต่นายทุนชาวนากับกรรมกร ฆ้อนกับเคียวผู้โดดเดี่ยว สิ้นไร้ ใครเกื้อหนุนจงหาญกล้า ท้าทาย พวกนายทุนที่อิ่มอุ่น อิ่มหมี นี่เพราะใคร
ชีวิตของ ชาวนา ค่ามันน้อยทุกวันคอย พึ่งพา แต่ฟ้าฝนไม่เคยมี เล่ห์เหลี่ยม ด้วยเจียมตนสู้อดทน แทบสิ้นหวัง กลางท้องนาชีวิตนี้ มีแต่ แค่หนี้สินเป็นชาวดิน หมดสิทธิ์ คิดก้าวหน้านามสกุล ไม่ใช่ ณ
Rapeepan Songsaeng,กวีประชาไท,ชาวนา,ประกันราคาข้าว