กวีประชาไท: ก า ฬ ยุ ค
มิแค่ตาที่บอดได้ ใจนั้นด้วยดี-เสีย คงมิช่วยให้เห็นแสงเมื่อใจดวงสนิทดำได้สำแดงภาวะแห่งมืดดำเหนือธรรมดามิแค่ตาที่บอดได้ ใจนั้นด้วยที่ไข้ป่วยระยะหนักเกินรักษาภาพหมู่มวลมนุษย์ตายจากสายตาทิ้งแต่ภาพมายาเปื้อนตาเยาว์มิแค่ตาที่ยังเยาว์ ใจเจ้ายิ่งโลกเหลือสิ่งใดหาจากตาเล่าเมื่อนาทีวินาที ทึบสีเทาค่อยเคลื่อนเงาวิเศษดีทึบสีดำโลก ชั่ว-ดี กี่ด้าน ป่วยการนับเมื่อใจดับตายิ่งดับ มืดสรรพส่ำมือที่เปะปะปีน ตีนที่คลำพรุ่งฯจะกำคอใครก็ไม่รู้พรุ่งฯจะกำชะตาใครในกำมือเมื่อไขสือให้มืดชิงเข้าสิงสู่โลก ชั่ว-ดี กี่ด้าน ดักดานดูหดหู่ เอ๋ยมืดค่ำเห็นดำเดียว ฯ
 มิแค่ตาที่บอดได้ ใจนั้นด้วยดี-เสีย คงมิช่วยให้เห็นแสงเมื่อใจดวงสนิทดำได้สำแดงภาวะแห่งมืดดำเหนือธรรมดา มิแค่ตาที่บอดได้
กวีประชาไท,คดี 112 หญิงตาบอด,นูรยาฮาตี มาเสาะ,ม.112,สุขุมพจน์ คำสุขุม