กวีประชาไท: ทุกข์ - สุข เป็นจิตสากลจักรวาล
เห็นความสุขและทุกข์แห่งยุคสมัย แตกต่างไหมจากในอดีตซีดสีบัดนี้วัยในปัจจุบันเห็นกันนี้ วินาทีที่นาฬิกาพาเข็มเดินแต่ละคนผจญไปในมิติ ซับซ้อนวิธีคิดพิศผิวเผินหากความสุขรุกเข้าเฝ้าเพลิดเพลิน ทุกข์ใครเชิญชิงชังทั้งโลกาคือถ้าขาดความทุกข์สุขก็สิ้น คู่หูหมิ่นแคลนกันปั่นวงหน้าจิตบ่งชี้แววฉายประกายตา ซ้ายขวาพาทุกข์สุขบอกทุกคนแต่ละวัยไม่เหมือนกันอันทุกข์-สุข เหมือนคือซุกไม่มิดปิดบังหนจิตมนุษย์สุดเร้นเป็นสากล ยามยิ้มยลหรือหม่นหมองมองนัยน์ตาโลกใบนี้ที่กำเนิดเกิดสุข-ทุกข์ คนมาลุกยืนนั่งน่ากังขาโจทย์ยากนำความล้ำเลิศเกิดปัญญา พิจารณาทุกข์-สุข มาปลุกคนขึ้นกับว่าทุกข์หรือสุขปลุกคนนั้น ตรงใฝ่ฝันอันจิตมุ่งปรุงเหตุผลความฝันใฝ่ใครต่อใครไม่เหมือนตน ประชาชนเล่าวนฝันเรื่องอันใดยุคสมัยได้นำพาเรามาถึง จากกาลครั้งหนึ่งซึ่งป่วยไข้ทุกข์ยังไม่เคลื่อนคลายหายโพยภัย สุขยังหนักในใจฤทัยตนคราวข่าวเศร้าเราฝันสันติภาพ ทุกข์ถูกสาปเอาไว้ใช้เหตุผลสุขจากชายแดนใต้ใคร่ยินยล เลิกทุกข์ทนหม่นหมองนองเลือดเอย 
เห็นความสุขและทุกข์แห่งยุคสมัย แตกต่างไหมจากในอดีตซีดสีบัดนี้วัยในปัจจุบันเห็นกันนี้ วินาทีที่นาฬิกาพาเข็มเดินแต่ละคนผจญไปในมิติ ซับซ้อนวิธีคิดพิศผิวเผินหากความสุขรุกเข้าเฝ้าเพลิดเพลิน
ธุลีดาวหาง,กวีประชาไท