english: Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
non_english: Bugün, bir bayan şaşkın bir şekilde tüm ayrıntısıyla beni inceledi Ve benim "Rahatça konuşan biri" olduğumu söyledi. Ki bu da telaffuz ve diksiyonu hiç de takmıyorum demek çünkü ben "rahat konuşan"ım Yani, profesör bir soru sorduğunda ve cevabım şehir jargonlarından ibaret olduğunda Kötü bir niyetim yok. Kulak verin ! çünkü ben bir "rahat konuşan" biriyim Yani babam "Nasıl bişey bu yahu?" "Rahat konuşan" cevabım her zaman işe yarıyor "Baba,bu elimizdeki olası  bir problem " diyorum. Ve mahalledeyken Konuşmamı değiştirebiliyorum Yani sevgilim "Nasıl gidiyo olum?" dediğinde sadece "lanet olasıcalarla kavgalıyım ama  yetti be!" diyorum ve bazen sınıfta Entel havanın akışını "Hey! bu kitaplar neden benim insanlarımı hiç anlatmıyor be"  diyerek birden değiştirebiliyorum Ve tüm bu konuştuğum üç dile de aynı muameliyi yapmaya karar verdim. çünkü "rahat konuşan" biriyim Ama "rahat konuşabilmeyi"  kim kontrol ediyor?