english: Behind each of the million children in institutions, there is usually a story of parents who are desperate and feel they've run out of options, like Natalia in Moldova, who only had enough money to feed her baby, and so had to send her older son to the institution; or Desi, in Bulgaria, who looked after her four children at home until her husband died, but then she had to go out to work full time, and with no support, felt she had no option but to place a child with disabilities in an institution; or the countless young girls too terrified to tell their parents they're pregnant, who leave their babies in a hospital; or the new parents, the young couple who have just found out that their firstborn child has a disability, and instead of being provided with positive messages about their child's potential, are told by the doctors, "Forget her, leave her in the institution, go home and make a healthy one."
non_english: Bu kurumlardaki milyonlarca çocuğun her birinin yanında, bu çocukların anne babalarının da ümitsiz hikayeleri ve çaresizlikleri var. Örneğin Moldova'dan Natalia. Natalia'nın sadece kendi bebeğini besleyebilecek kadar parası vardı ve bu yüzden büyük oğlunu yuvaya verdi. Bulgaristan'dan Desi. Desi kocası öldükten sonra dört çocuğuna bakıyordu. Tam zamanlı bir işte çalışmak zorunda kaldı. Arkasında hiçbir destek yoktu ve engelli bir çocuğunu bu kurumlardan birine yerleştirmek zorunda kaldı. Ya da sayısız genç kız anne veya babalarına hamile olduklarını söyleyemedikleri için çocuklarını hastanelere terk etmek zorunda kaldılar. Ya da yeni anne babalar veya genç çiftler, çocuklarının engelli olacağını doktorlarından ilk duyduklarında çocuklarının potansiyelleri hakkında olumlu mesajlarla desteklenmek yerine doktorlar tarafından şu telkinle karşılaştılar: "Yuvaya verebilirsiniz. Evinize dönün ve yeni ve sağlıklı bir tanesini yapın."