Hella was in den zevenden hemel, maar tante Ernestine voelde haar gerustheid van de eerste dagen verdwijnen. Haar beviel de uitdrukking van Hugo's oogen niet, als ze op haar oudste nichtje gericht waren. Het zou weer het oude liedje worden, de arme Hella zou het wel weer moeten afleggen tegenover haar mooie zuster. Had hij vanavond niet bespottelijk lang de hand van Rose bij het afscheid nemen vastgehouden en haar daarbij aangekeken op een manier
En die goede Hella merkte niets.
Maar hierin vergiste ze zich.
Hella kon dien avond niet in slaap komen. Ze bespiedde al sinds dagen elke beweging van hun gast en ze voelde, dat hij haar verliet en zich tot haar zuster keerde. En Hella richtte zich in bed op en balde haar kleine vuisten.
Als Rose haar dit geluk afnam, dan ....
Ook Rose voelde dien avond geen behoefte aan slapen.
Nu wist ze, wat het gevoel van geluk, dat haar den laatsten tijd niet verlaten had, beteekende : ze had Hugo lief.
En hij haar ?
O zeker, dat moest zoo zijn, dat had ze dien avond plotseling geweten, toen hij bij het afscheid nemen haar hand zoo lang in de zijne gehouden had ... . toen hadden zijn oogen hem verraden.
Opgewonden begon ze haar kamertje op en neer te loopen.
Dat was dus liefde, dat heerlijke, dat overweldigende !
Ze klemde haar handen samen en hield haar adem in.
Zóó kon ze niet naar bed gaan, ze zou het niet uithouden onder de warme dekens. Liefst was ze het huis uitgeloopen, den tuin in, de beperkte ruimte van de kamer benauwde haar!
Ze trok het gordijn op en keek in den maanverlichten tuin. In welk een geheimzinnige schoonheid lag die daar.
