Dat het in Transvaal slecht was met den toestand, dat wisten wij, doch wat ons nu gemeld wordt konden wij niet denken. Honderden timmerlieden loopeh in Johannesburg en Pretoria zonder werk, terwijl er voor schilders in ’t geheel niets is. De meeste gebouwen zijn in den tijd van 4 weken kant en klaar. Kozijnen, deuren en ramen komen klaargemaakt uit Amerika, zoodat het voor de hand ligt, dat de loonen erg dalen. Bedoelde persoon geeft ons de verzekering, dat tegenwoordig de hoogste loonen 5 pond per week zijn, en deze plaatsen zijn zeldzaam aan te treffen, ook natuurlijk door de werkeloosheid. Hij denkt dat het na eenigen tijd wel wat beter zal worden, als de crisis met Engeland voorbij is. Ten sterkste wordt op dit oogecblik door hem afgeraden, naar Transvaal te komen, omdat hij maar al te goed weet hoe mooi het in Nederland wordt voorgespiegeld, waardoor zoovele werklieden in den val loopen. In het vakblad van half Februari had hij gelezen, dat „de Engelschman zich zooveel mogelijk vereenigt met de Hollandsche werklieden.* Daarover schrijft hij o. a.: „Ik noem dat fatale leugens en ik begrijp niet hoe men zulks neerschrijft, zonder eens naar de waarheid hiervan te onderzoeken. Ik meld u juist het tegendeel: in plaats van samenwerking is het groots vijandschap, voornamelijk van de zyde der Engelschen. Evenmin komt men met vertoon van het lidmaatschap van den Alg. Ned. Timm. Bond ergens in, zooals in hetzelfde blad Werd gemeld, doch men moet wel degelijk voorzien zijn van een Nederlandschen pas, afgeteekend door den consul, of men storte 25 pond.”
	Onze vriend geeft de verzekering de waarheid geschreven te hebben en belooft ons wel wat meer uit Transvaal te melden, met verzoek, het aan onze bondsleden, voornamelijk aan de leden onzer ufdeeling, bekend te maken. Hij kan het niet dulden, dat de toestanden, zooals die in Transvaal thans zijn,'juist omgekeerd aan onze Hollandsche werklieden worden diets gemaakt. Mijns inziens terecht doe ik de vraag, zou het niet beter zijn dat elk werkman op de plaats zijner inwoning kon blijven, in plaats brood en werk te gaan zoeken in een vreemd werelddeel, ver verwijderd van vrouw en kinderen, en deze door nooddwang bijna onverzorgd achterlaat? Makkers, zouden wij daar ook niet een beetje schuld aan hebben? Zouden wij, die overmatige arbeid moeten verrichten, niet wat korter kunnen werken, opdat wij weer een paar vrienden kunnen plaatsen. 