Kees bracht z’n vanger aan z’n voorhoofd —’n pet of hoed was-ie niet rijk en marcheerde met Piet ’t strand langs om te zien, of ook iemand anders nog van z’n lessen gediend was. 111. Elsje krijgt d’r laatste rijles. Ze zit stevig in ’t zadel en Kees loopt naast ’r te fluiten. Opeens zegt-ie : „Waarom ga je morrege weg ?” „Omdat over 'n paar dagen de school weer be gint,” geeft Els ten antwoord. „O, zoo ?” Kees snuift minachtend met z’n neus. „Ik ben ook op school geweest, maar ik most ’r niks van liebbe ! Ik was maar wat blij, da’k d’r af mog. Dat stil zitte in ’n duffe school was niks voor me ! En maar aldoor schrijve, leze en somme make ! Nee, hoor ! Ik loop liever in dc 492 HET WEEKBLAADJE VOOR DE ROOMSCHE JEUGD frissclie lug. As de wind om me heen waait, da vin ’k lollig !” „Maar als je niet goed leert, kan je ook niet zoo gemakkelijk geld verdienen,” beweert Elsje, die dat zejcer wel ’ns van d’r moeder gehoord heeft. „Nou, da zit nog !” vindt Kees. „’n Oome van me is naar Canada gegaan, die kon niks as ’n beetje leze, schrijven en rekene, net as ik. En nou het-ie ’n groote boerderij met koeie, schape en paarde. As ’k wat ouwer ben, ga ’k d’r ook naar toe, en dan neem ik moeder mee.” Mevrouw Kromhout, die zich bij hen heeft ge voegd, hoort glimlachend dat gesprek aan. ' „Maar daar praten ze geen Hollandsch !” waarschuwt Elsje. „Kan me niks schele,” zegt Kees ; „die taal leer je van zelf. I)a zie je toch wel an al die kindere uit Moffeland en zoo. Die kenne geen woord Hollans, as ze hier komme, en as ze weg gaan prate ze ’t net zoo goed as ikke en jij.” „Da’s waar !” geeft Elsje toe. „M’n Oome kon die taal ook niet ; maar je had ’m ’s motte hoore, toen-ie kier is gewees, ’n paar jaar geleje. Jong, ik verston geen sikkepit van dat koeterwaals, en me moeder ook niet. Maar ik zal 't best leere as ’k in dal land ben, net zoo goed as m’n oome.” „Daar zullen ze wel niet op d’r bloote voeten loopen, denk je wel ?” vraagt Elsje. 