Uzbrojenie pułków regularnych postępuje spiesznie. Zupełne
już są prawie 3 cie bataljony, a czwarte już się tworzą. W arse
nale wielki panuie pośpiech w robocie; lecz co do pułków nowo
SIĘ tworzących x krukusów, mazurów, strzelców i tym podobnych
nazwisk, widzfimy raczej szarlatanerją, młodzież zaciąga się wpra

7E «| AA


11


wdzie ochoczo, lecz każdy chce być oficerem Zarzucić także
należy zbytkowe i nader kosztowne mundury, w których latają
dla pokazania się po mieście, teatrach i miejscach publicznych,
zamiast stawienia się po swych pułkach. Lecz niestety! sami do
wódcy a nawet i Roman Sołtyk regimentarz województw po
prawym brzegu Wisły, trwoni drogi czas, przesiadując w ka
wiarni u Honoratki na Miodowej ulicy; tam go nosza na rękach,
śpiewają, tańcują, deklamują wiersze, słowem zdaje się, iż jeste
śmy w czasie pokoju, lub po skończonej wojnie. Tymczasem
powstanie pozbawione swego regimentarza i jego sztabu, nie wie
jak i co ma działać. Lud o kilka mil zgromadzony na musztry
do wskazanych miejsc, nie doczekawszy się odchodzi instrukto
rów, stygnie w zapale, a nawet i zdrożności się dopuszcza. Two
rzenie się gwardji narodowej w Warszawie najgorzej idzie, wy
bory oficerów po cyrkułach odbyły się przy zebraniu się czasem
30 tylko osób, inni obywatele i nie wiedzieli o niczem,—tam obra
no na kapitanów, poruczników i podporuczników samych prawie
kupców i to Niemców, z których wielu po polsku nie umie; ztąd
wielka niechęć i powszechne oburzenie na takie pokątne wybory.
Posprawiali już sobie mundury, poprzypinali szlify; widać mnó
stwo tych improwizowanych oficerów, a żadnego prostego gar
dysty w mundurze. Słowem wszędzie przebija się chęć znacze
nia, wyniesienia się, rozkazywania, a nikt słuchać niema ochoty.
