De eerste zendeling, die sedert dien naar Borneo kwam, was de heer Slater, van het Londensch Genootschap. Hij werd in 1819 van Malakka naar Batavia gezonden, om onder de aldaar wonende Chinezen werkzaam te zijn. Op zijne reis deed hij met name Pontianak aan, vertoefde aldaar sommige dagen, bezocht en verspreidde traktaten onder de Chinezen, en moet bij hen, zoowel als bij den Maleischen Sultan, goede ontvangst gevonden hebben. Maar zijn verblijf was kort, omdat hij spoed maakte om Batavia, de plaats zijner bestemming, te bereiken. Negen jaren later, in het jaar 1828, kwam de zendeling Methurst, Slaters opvolger te Batavia, desgelijks naar de westzijde van het eiland en vertoefde er eenige maanden. Zijn verkeer was voornamelijk met de Chinezen, onder welke hij boeken verspreidde en goeden ingang vond. Hij kwam ook met sommige der Dajakkers in aanraking, en vernam van den Nederlandschen Eesident te Pontianak, dat zij onderscheidene malen om eenen leeraar hadden aanzoek gedaan, waarbij zij, wel is waar, voornamelijk beoogden, om van hunne meesters, de Maleijers, die hen zeer verdrukten, ontslagen te worden. Methurst drukte zijne overtuiging aangaande de zending op Borneo jegens zijn Genootschap bij zijn vertrek in de volgende woorden uit: «Een zendbode van Christus zoude hier aanstonds eenen grooten en veelbelovenden werkkring vinden, zoo onder de 500,000 Dajakkers, welke onder het gebied van Pontianak behooren, als bij de talrijke takken dezer volksstammen, die in het noorden en zuiden van het eiland gevestigd zijn.” Hij verzocht zijn Genootschap zeer dringend, om eenige zendelingen naar de westkust te zenden.
