Nie długo też nowa znalazła się dla niego ro
zrywka, gdy Michał przyszedł już tyle do siebie, że
mógł po trochu z nim rozmawiać. Wtedy to bowiem
opowiadając wszystko, co przecierpiał w służbie u
Moskala, w ilu był potyczkach na Kaukazie, gdzie
się bił sam nie wiedząc za co, ile ran poniósł, ile
nędzy i głodu i bicia przeżył, zabawiał Hejwosza i
rozganiał smutne myśli jego. A kiedy mimo to
strata syna stawała mu przed oczyma, zwykł był ma
wiać:

— Tak—tyś teraz szczęśliwy Michale, bo masz
przynajmniej syna przy sobie, ale ja biedny, straciłem
całą moją pociechę.
(Ciąg dalszy nastąpi.)


Łyżki staropolskie.
W jednej z sal muzeum imienia Czartoryskich,
w niewielkiej gablotce pod oknem widzieć można ko
lekcyę polskich sprzętów stołowych z XVI wieku:
łyżki, widelce i noże... Noże, są to składane koziki,
w oprawie niczgrabnej choć często rzeźbionej kun
sztownie; widelce, w kość słoniową oprawne, o
dwóch tylko ostrzach niezmiernie długich, przypomi
nają bardzo swój pierwowzór — widły; lecz najcieka
wsze są łyżki. Jest icli dwadzieścia sztuk symetry
cznie ułożonych w zagłębieniach futerału z czerwone
go aksamitu, którego barwa już spłowiała, oprócz te
go kilka leży samopas po bokach. Z wyjątkiem je
dnej zbliżonej kształtem do dzisiejszych, a mającej na
dnie wprawieny grosz srebrńy, — łyżki te, srebrne a
niektóre złocone, zastanawiają swoją formą dziwaczną
dla współczesnego oka i w użyciu niepraktyczną.
Trzonek nie jest płaski i wygięty, ale prosty i okrą
gły albo nawet kanciasty, zakończony u wierzchu
rzeźbionemi figurkami;— sama zaś łyżka jest półkoli
sta, jak łupina włoskiego orzecha, lub muszla, pod
czes gdy łyżki dzisiejsze mają kształt przeciętej wzdłuż
skorupy jajka.
Trzonki tych łyżek pokryte są napisami. Na
dwóch lub trzech znajdujemy sentencye klasyczne, np.
