i antysemitami wiedeńskimi. Przyskago jest bardzo ostrożna, i stąd wnio
kiwali sobie do twarzy z zaciśniętemi!


pięściami i wylżyli się nawzajem naj
brutalniejszami wyrazami przez kilka
naście minut, gdy cała Izba i galerye
przypatrywały się temu widowisku
dzikiemu z politowaniem lub z szy
derstwem. I niejeden dał im brawo!

Poszło im zaś o to, że antysemici
stanowczo popierać obstrukcyi nie
chcą.
Rada państwa.
(Telegr. „Gaz. Nar.")


Wiedeń d. 25. maja.
Komisya adresowa przyjęła w dru
giem i trzeciem czytaniu wypracowa
ny przez hr. Dzieduszyckiego projekt
adresu.
Dep. Hochenburger i Hoffmann
Wellenhof oświadczyli, iż w dyskusyi
w komisyi udziału nie biorą, lecz za
strzegają sobie zaznaczenie swego sta
nowiska w pełnej Izbie.
W ciągu dyskusyi złożył prezydent
ministrów hr. Badeni oświadczenie,
w którem wskazał, iż oprócz projektu
większości przedłożony jest szereg
projektów mniejszości. Za każdym
z tych projektów mniejszości stoi
z natury rzeczy tylko mała liczba po
słów. Projekty te zawierają ostrą kry
tykę akoyi rządu, to też nie można
od rządu wymagać, aby się oświad
ozył za którymś z tych projektów
mniejszości. Stanowisko rządu jest ja
sno wskazane i zakreślone w mowie
tronowej, która jest aktem rządowym,
którego rząd ma obowiązek bronić.
W tych granicach musi rząd oce
niać adres większości. Rząd nie może
się z adresem identyfikować, jak też
posłowie z większości uchwalili adres,
nie identyfikując się ze rządem. Ró
wnie jak rząd swój program przedło
żył w mowie tronowej, tak samo wszy
stkie partye mają prawo w adresie
dać wyraz swoim życzeniom i postu
latom.
Prozes ministrów zaznacza otwar
cie, że nie zgadza się na wszystkie
wyrażenia, użyte w adresie większo


m


(sprzedawany od r. 1857).
