Wij hebben indertijd tegen deze plannen een bedenking geuit, die o. i. niets aan kracht heeft verloren. Wij wezen n.l. op het gevaar, dat de gemeente, indien zij over omvangrijke bedragen van inleggers bij dezen girodienst de beschikking krijgt, voor moeilijkheden kan komen te staan in geval van een eventueelen „run”. Zoolang de saldi van bescheiden om vang zijn, zou aan zulke groote plotselinge opvragingen het hoofd kunnen worden geboden door het opnemen van geld bij de Nederlandsche Bank tegen anticipatie-biljctten. Wanneer het bedrijf zich sterk uitbreidt en ook andere gemeenten het voorbeeld mochten gaan volgen, dan is het echter de vraag, of op critieke momenten de Nederlandsche Bank, die dan aan zoovele en velerlei eischen zal hebben te voldoen, de aanvragen niet zou moeten „rantsoeneeren”, zooals ook in 1914 reeds het geval schijnt te zijn geweest len aanzien van de spaarbanken etc. De Raad is over dit bezwaar heengestapt. Men moet nu maar hopen, dat dit gevaar nooit zal intreden, of althans niet in zulk een mate, dat er moeilijkheden uit kunnen voortvloeien. Naar gelang verrekening zonder gebruik van contant geld meer en meer inburgert, zal de kans op een algemeene „run” misschien gaan verminderen, al hebben in 1914, ook in de landen, waarin het stelsel reeds lang burgerrecht had verkregen, zulke opvragingen wel degelijk in zeer grooten omvang plaats gehad.
