Bij de behandeling van de geschreven regeling hopen wij hierop nader te kunnen wijzen. Het verband tusschen de artt. 1 en 10 der regeling laat reeds aanstonds zien, dat bij den opzet van de onderlinge hulpverleening van de gedachte is uitgegaan dat elke gemeente in de eerste plaats voor haar eigen brandbeveiliging behoort zorg te dragen en de onderlinge hulpverleening niet mag zijn het middel om eigen activiteit te doen verslappen, doch veeleer moet zijn een prikkel tot grootere activiteit. Immers die ge meenten, welke niet over een eigen motorspuit met autotractie de beschikking hebben, zullen bijna 100 % vergoeding meer hebben te betalen dan die gemeenten, welke wel de beschik king hebben over §en motorspuit met autotractie. Deze op lossing lijkt ons alleszins redelijk. Eensdeels beschermt zij aldus de hulpverleenende gemeenten tegen onnoodig beschik baarstellen van materieel en personeel aan parasiteerende gemeenten en anderdeels waarborgt zij de goed geoutilleerde hulpvragende gemeenten, een ongelimiteerde hulp tegen een redelijke vergoeding. De in art. 1 neergelegde minimum- eisch, waaraan kringgemeenten A moeten voldoen, opent voorts de mogelijkheid voor bijna elke gemeente om van die ongelimiteerde hulp tegen een redelijke vergoeding te pro- fiteeren. De kosten van aanschaffing en onderhoud van een motorspuit en de eenvoudige wijze waarop die spuit van auto tractie kan worden voorzien, kunnen toch voor geen enkele gemeente meer een bezwaar zijn zich in het bezit van zulk een spuit te stellen. Bovendien zijn voor de bediening van een dergelijke spuit veel minder personen noodig dan voor het bedienen van handspuiten, wat een aanmerkelijke besparing op bluschloonen of personeelskosten geeft, terwijl voorts vlugger uitrukken en grootere vaardigheid in bediening moge lijk worden gemaakt, zoodat ook uit dien hoofde motoriseering van de brandweer aan te bevelen is. De op art. 2 steunende algemeene regelen geven voorts een zoo eenvoudige met bij den uitgever dezes verschenen model len ondersteunde organisatie van de practische hulpverleening en brandbeveiliging, dat ook hierin voor alle gemeenten een steun is te vinden. Eensdeels als basis voor hun eigen brand weerorganisatie, anderdeels als peiler voor het vertrouwen in de doelmatigheid van de onderlinge hulpverleening. Art. 3 schept daarnaast de zekerheid dat een gemeente haar eigen brandveiligheid niet in gevaar behoeft te brengen voor die van haar buurvrouw. 