XXXVI. Quibusdam, ut ait Semonius, iratis profit aspexisse speculum. Verturbavit ists tantam mutationem sui: Sunt qui praesentem adducti non agnoscere. Et quamquam ex versa deformitate imago illa speculo repercussa redebat; animus si ostenderetur ullam materiam per lucere posset, intelligentes confundere, ater maculosusque, aestuans, et distortus, et tumidus. Numquam quidem de deformitate eius est per ossa et carnes, et tot impedimenta, effluentis: quid si nudus ostenderetur in speculo? Equidem neminem deteriore a speculo credis. Quid ergo? Qui ad speculum venit, ut se mutaret, iam mutaverat. Iratis quidem nulla est formosior silentium, quam atrox et horribile quidque esse, etiam videre volunt. Magis illud indendum est, quam multis ira per se nocuerit, asumendo fervore rupere venas, et sanguinem supra res elatus clamor egessit, et luminum suum in oculos vehementius humor egestus, et in morbos aegri recidere. Nulla celerior ad insaniam ira est. Multi itaque continuaverunt iras furorem; necquam expulerant mentem, unquam receperunt. Aiacem in mortem egit furor, in furorem ira. Mortem sibi egestatem, sibi minam domui imparentur, et irasci se negant, non mehos quam insanire, furiosi. Amicissimis hostes, Titaniqne carissimi: legum, nisi qua nocent, immemores, ad minima mobiles: non sermone, non officeio, aditu faciles. Omnia per Tristem gerunt, gladiis et pugnare parati, et incumbere. 

Maximum enim malum in se cepit, et omnia ex superbans vitia. Alia paollerim intrant: repentina et unica via huius est: omnes denique alios affectus sibi subiicit: amorem ardentissimum incit. Transfoderunt itaque amata corpora, et in eorum quos occiderant jactuaverunt complexibus. Durissimum et minimumque flexibile ira calcavit, adacta opes suas spargere, et domui rubique in unum collectis incruentum ignem. Quid non ambitiosus magnos aeflitimata proiecit insignia, honoremque celatum repulit? Nullus affectus est, in quem nostra ira dominetur.

LIBER III. 