Herman Gorter geeft in „De Nieuwe Tijd" van Maart weer wat verzen, een fragment van een grooter gedicht; „Vergadering" heet dit gedeelte, en ziethier een stuk er uit.
Zooals aan de zee gele bloemen groeien,
zooals over zee zwarte wolken zijn,
zooals op zee de straten van de golven
toonen haar zwart en rood en groen gelaat
's morgens als de zon schijnt, — en elke gevel
eener golf toont zich anders parelmoer. —
Zoo was de zaal, ze bruischte op hem in.
En zooals de drommen der zware winden
al trommelend over zee uit den afgrond
des winterhorizons op komen zetten,
in 't laat najaar, wanneer de zon zich stort
vroolijk op zee, zoo kwamen drommen mannen
zacht-luidruchtig pratend en schuifelend
de zaal binnen, diep zooals een afgrond,
en leken met gelaten gouden droom.
Herm. Heijermans zet in dezelfde aflevering zijn „Aanval en Verweer"-serie voort, waarin hij in deze woorden in hoofdzaak den heer Joh. de Meester van de N. R. C. aanvalt:
De burgerlijke journalistiek, op kunst-gebied, uit zich in verhouding tot den letteren-kring. De vroegere slonzige berichtjes en beschouwingen, zijn op de vlucht geslagen voor verzorgder mededeelingen. Er is bijna geen krant zonder redacteur, die z'n „sporen" niet met 'n roman, 'n novelle, 'n drama, 'n sonnet verdiende. Sla elk dier rubrieken-van-kunst op, en ge zult er van alles vinden behalve de inzichten over maatschappij en kunst, nog minder van de o. i. „lezenswaardige" opstellen, die in dit tijdschrift en elders verschenen. Niemand van ons kan in de fout der ophemeling van personen vervallen, omdat wij bij de beoordeeling van uitingen-aan-onze-zijde vóór alles plegen te letten op het socialistisch Sentiment, als beweegkracht van den vorm.
