Czy ja nie robiłam dla Miki wszystkie
go, co możliwe i niemożliwe? — zaczęła zno
wu. — Pan to widział najlepiej, niech pan po
wie, czy ja dla niego niebyłam dobrą? Poświe
ciłam mu całą młodość, najpiękniejsze lata... Oto
nagroda!

— On temu
godnie Szener.
— Ja wiem, że nie winien, ale cóż z tego!
Czyż to zmniejsza moją krzywdę? Ojciec,
który odmawia synowi ostatniego ratunku...
7 Rozrzewnila się i ze łzami w oczach mu
wila :


nie winien -wtrącił ta


obchodzi! Jabym zrobiła nie wiem co, by mu
wrócić zdrowie. A jeśli to niemożliwe, to mu
szę przynajmniej zapewnić mu wygody. Po
myśleć sobie, że jeszcze dziś rano miałam naj
lepszą, otuchę. nawet paszport odebrałam i ka
załam rzeczy potrochupakować. A teraz...
teraz...
Tak rozczuliła się nad własnem zmartwie
niem. że nie dokończyła i wybuchnęła głośnem
łkaaiem. Szenera płacz jej bolał nieznośnie.
Posadził ją w swoim fotelu i jął całować po
rękach.
— Pani Marjo! Trzeba się uspokoić! Bóg
świadkiem. że gdyhym mógł, zrobiłbym wszyst
ko. Ale nie mam teraz... Może zdołam zebrać
trochę pieniędzy; niech pani będzie cierpliwą
parę tygodni...
Ona łkała wciąż.
— Może prędzej: uczynię wszystko, co bę
dzie w mej mocy, tylko nie martw się tak, pa
ni, nie płacz...
Zapukano do drzwi. Pani Marja porwała
się z fotelu i z chustką przy oczach wysunęła
się do przyległego pokoiku. Szener poszedł
otworzyć.
nie, czy klucze zostawić...
— Niech pan mi zostawi.
Gęsinowski podał mu kluczyki i kartkę pa
pieru, na której była wypisana suma, znajdują
ca się w kasie. Kiedy wyszedł, Szener mimowoli
rzucił okiem na ów skrawek papieru i zdziwił


sie: dwa tysiące sto kilkadziesiąt rubli.. Już
dawno kasa nie byla tak bogatą.
