Nawet Albedyński musiał się pokłonić swe
mu nieprzyjacielowi i pierwszy wizytował go w
pałacu na ulicy Bielańskiej, nie mogąc jednak
dłużej odgrywać komedji, przyspieszył o kilka
dni swój wyjazd za granicę, byleby tylko nie
przebywać ze swym autagonistą w jednem mie
Ście. Urlop Albedyńskiego jest nieograniczony,
zdaje się więc, iż już nie wróci zupełnie, a ją
kim nas losy obdarzą nowym satrapą — nikt
dziś jeszcze niewie, prowizorycznie zaś obowiązki
jenerał-guberaatora pełni Kriidener, jeden z tych
żołdaków-karjerowiczów, którzy są zwykłą ma
szynką , obracającą się w tę stronę, w jaką ją
nakręcą. Oprócz Albedyńskiego bardzo wielu
dygnitarzy moskiewskich ma opnścić zajm wane


rzy także przyjaciele biegli z pomocą, usługując|(To dlatego Bóg nie powołał mnie dotąd do siejvous ecouterai !* (Będziecie wspólnie uprawiać mu| znoszono, że zwłoki jego na katafalku dosłownie
czem kto mógł i jak kto mógł; większa atoli|bie, bo chciał mię jeszcze uszczęśliwić jej wido| zykę, będziecie o mnie pamiętać, ja was słyszeć | kwiatami zasypane zostały. Oblicze Szopena,
ni hwil S część czuwała w przyległych do sypialni poko-|kiem!). Zaledwie ukazała się przed nim, zapra: |będę') Potem zwrócił się do płaczącego Fran|długiemi cierpieniami znękane i zoo,
Ostatnie cnwile zopena. ma Jeden H o do koca R reg) gnal RoniJpzpé jej śpiew, który ne nia zawsze o, i szepnął 4 słowa: „Vous jouerez du | teraz wypiękniało, jak gdyby uro Gać zdjęto
rugi wprowadzał osoby, z któremi chory pragną miła wrażenie wywierał. Prośbie umierają-| Mozart en mćmotre de moi!“ Przez pamięć nalni iad}. Jeszcze tego samego dnia Zaj
Dla uwydatnienia zalet świeżo wydanego się widzieć; trzeci stał na straży przy drzwiach, cego któż może odmówić... Przysunięto natych-|mnie, będziesz grywać Mozarta). pamięć n zB RZ EL: wią 4 E
rzez M. Kara:owskiego życiorysu Szopena, posop pis dópuszóać hę ze fa pe gdy ka REA fortepian z bocznego pokoju. Delfiaa Po-| Pomiędzy osobami, których nie dopuszezono| 7” Uwielbienie i cześć, jakie bm z AÀ
fejemy tu wyjątek, Opisnjący ostatnie chwile |iępającego zaspokość ciekawość swoją. Spoktj |snące się jej do ocan. poczęła śpiewać poii pozio o nialezającago, była niejaka M. przysłana | otag dlach życia do wyrałenia życzenia, aby
jelbionego mistrza tonów... d R ine wość swoją. 