Tak tedy stanęły dwa obozy naprzeciw siebie. Przed domem gdzie
się cech zgromadzał, był już wcześnie z południa ogromny tłum ludu
zebrany. Pospólstwo bywa zwykle tak usposobione, że trzyma stronę
podwładnych. Opinja uliczna była tedy za czeladzią. Głuchy szmer
jakoby szum fali wzburzonej panował w tłumie i ruch ustawiczny na
dawał mu rzeczywiście postać wezbranych wód. Na znak dany w sali
radnej cechu wszystko ucichło. Najstarsza czeladź, wśród niej Paszko,
weszła do sali. Reszta cisnęła się około drzwi i zapełniała sień, schody
i całą przedsień dolną aż na ulicę. Cechmistrz przemawiał, ogłosił
treść wyroku. Powstał szmer głośniejszy, podawano sobie z ust do
ust słowa cechmistrza, główną treść wyroku, zaczęto natychmiast ob
jawiać swoje zdania o tem, tu i owdzie dał się słyszyć żywszy okrzyk
niechęci, lecz wkrótce nastąpiła znowu cisza.
— Paszko mówi w imieniu czeladzi, szeptano sobie.
Paszko oświadczył się gotowym do upokorzenia, a nie śmiejąc
wnosić wymagań czeladzi, ustąpił głosu innemu, który w imieniu
wszystkich wsparłszy prośbę Paszka, wniósł domaganie się zwolnie
nia dyscypliny.
