Cisza panowała nadal dokoła. Tylko serca w
piersiach naszych — to waliły jak młoty, to zamiera
ły, ściskając się boleśnie. Wargami przylgnąłem do
włosów żony. Zwolniliśmy kroku jeszcze bardziej.
Gdy urwały się wreszcie druty kolczaste, skręci
liśmy w lewo, ku granicy.
Lecz w tejże chwili jak spod ziemi wyrósł przed
nami żołnierz, zagrudzając nam drogę.
— Stój! Dokumenty wasze! — zawołał, nastawia
jąc karabin z bagnetem.
Z przerażenia opadły mi ręce i wypuściłem żonę
z uścisku. Na ten widok uśmiech przebiegł po szero


wo zaciekawił się poczłówką adresowana do swego są


siada. Ten konkretny chwyt przylyczam nie tylko dia ilu
słracji podstawowej zasady, lecz również dla ostrzeżenia


przed dalszym jego niedość ostrożnym używaniem.
kiej, rumianej twarzy żołnierza.
Swąd się on tu wziął? — nie mogłem sobie tego
wytłumaczyć i sięgnąłem pośpiesznie pe dowody oso
biste. a

— Wasze imiona i nazwiska? Skąd się tu wzięliś
cie? W jakim celu? — zasypywał nas pytaniami, pa
trząc to na dokumenty to na nas.
— Turyści z Moskwy...
— Poszliśmy na spacer...
— Przyjechaliśmy z Leningradu do uzdrowiska
— odpowiadaliśmy przerywając jedno drugiemu.
Długim badawczym spojrzeniem patrzał on na
nas. W szalonym napięciu nerwów zamieniłem się ca
ły we wzrok i słuch. Sekundy trwały niby wieczność.
— Tu jest pas pograniczny i spacerować nie wol
no — rzekł po chwili i znowuż zamilkł. utkwiwszy w
nas wzrok.
— Nie wiedzieliśmy o tym — odparłem, ochłonąw
szy już z nagłego przerażenia i równiez urwałem.
Znowuż zapanowało pełne szalonego napięcia mil
czenie. Żołnierz wahał się najwyraźniej.
Spokój! Spokój! — twierdziłem sobie, patrząc w
niebieskie jak niebo oczy i opaloną twarz tego barczy
stego chłopa, który w tej chwili ważył losy życia i
śmierci naszej.
