Weet je wat ’r goed voor is: vlechten.— Is vlechten zoo goed voor t haar? Of ’t! Daar groeit ’t weer heelemaal van alli Nou, Trees was juist van plan d’r haar kort te gaan dragen, kort-gekruld. Jessus, Jessus wat ’n plezier! Goed om ’n kou op je hersens te krijge. —Scherp wou ’t niet. ’n Vrouw met korte haren, dat vond-ie net zoo idioot als ’n ouwe heer met ’n pruik. Die Duif had wel ’n paardengebit om de noten zoo te



	kraken. Lach zoo is, Duif. En dan lachte Duif met de noot tusschen d’r kiezen en glinsterende spoegdraden van lip tot lip. Als z’m inslikte kon ze stikke. Krak, daar ging die kapot. Wanneer Trees Ophelia speelde? —Die was d’r weer afgenomen. Hamlet verdomde ’t om met haar te spelen. Of dat zoo maar ging. Natuurlijk. D’r waren zooveel Hamletten niet en Voor
	Ophelia kwamen er wel vier in aanmerking. Wat Kees op z’n gezicht had gehad inde kranten. Die giftpissers! Die galblaasjes! De krantenkritiek da-was nou je verloopenste haantje meende Dirk. Duif zei dat die lui ’r de kloote van wisten. Zij had zoo’n kerel gekend, die gewoon inde schouwburg zat te slapen en an haar vroeg hoe ’t geweest was. Trees verhaalde vaneen die ’r is gevraagd had om is met ’m naar bed te gaan. – Daar zou Scherp ’m voorop z’n smoel slaan als-ie ’m zag. Wat ’n flauwe kul: dan had je dagwerk. Die smaus van De Telegraaf was ’t ergst. Die schreef met zoo’n minachting over alles, dat je kregel wer als je ’t las. Da’s zoo’n bleeke jood, hè? Ja, zoo’n godverdommisse schreeuwer. Nou, maar die scharrelde tenminste niet. Alsof je zoo iets kon weten! Dat zoo’n vuile smaus zoo maar alles mocht schrijven en dat ’r nog zijn die ’m gatlikken. Nou, maar hij heeft toch wel is gelijk. O, da’s Scherp weer! Natuurelijk Scherp! Duif, je vreet je’n dubbelbesloten koliek. Kijk nou maar naar je eigen bord. – Of ze die mop al gehoord hadden, maarde vrouwen moesten niet luisteren, ’t was 'n vuile. Hou ’m dan maar voor je! Guus wou ’m wel hooren. Nee aan Guus wou Karei ’m niet vertellen. An Duif dat ging nog. En hij fluisterde in d’r oor en d’r dikke kwalkoonen rimpelden op en d’r oogjes kregen ’n lolglans. 