Engelen: Gedenkt, dat zij, die dag en nacht
	met overvollen troost u wacht,
	u zachtkens heeft verweten,
	dat zij haar troost slechts bij zich hield,
	omdat gij daar nooit hebt geknield!
	Pelgrims: Wij hadden het vergeten!
	Engelen: Zij is zoo rijk, Zij is zoo goed,
	en heeft geluk in overvloed
	en kan slechts Moeder heeten,
	als Zij vol zorgen u bewaakt,
	als Zij haar kind gelukkig maakt.
Pelgrims: Wij hadden het vergeten.
En vol vertrouwen snellen de pelgrims, door de Engelen begeleid naar Maria’s genadekapel:
	„Nu gaan wij vroom, nu gaan wij snel
	en boetend naar de bidkapel,
	naar Onze Lieve Vrouwe,
	en wachten als haar kindren klein.
en wachten tot we moede zijn,
	en wachten vol vertrouwen.”
	Het tweede bedrijf is het bedrijf van Gods genade: Menschheid heeft bij Maria s heiligdom het besef gekregen van eigen zondigheid: door rouw en boete-stemming wordt de roep om Gods barmhartigheid voorbereid. Weer houdt Geschiedenis aan de Menschheid een historisch tafereel vóór, n.l. de ruïne van de Kapel in ’t Zand: het Geweten maakt er weer zijn zinvolle toepassing bij op de ruïne der menschenziel en weet de Menschheid te bewegen tot tranen van berouw, die vergiffenis verwerven:
	„Wat dwaasheid ook de Menschheid [deed,
	zij heeft de wijsheid en de weet,
	haar tranen te doen leeken:
	één traan kan om zijn zware spijt
	den vijver van Gods effenheid
	in duizend rimpels breken.”
	Maar eerst moet Onschuld, die bij een treffend weerzien door Menschheid als haar kind is erkend, als onschuldig slachtoffer vallen: daardoor zal de verzoening der Menschheid met God tot stand komen. En vertrouwvol smeekt nu de Menschheid bij de geslachtofferde Onschuld tot Maria:



	„Maria, gij, gij kent den rouw.
