— Dzień dobry. Pan chce mówić
ze mną? — spytała i podała mi
rękę. Potem usiadła, patrząc na mnie
spokojnie. Powiedziałem — jak so
bie po drodze ułożyłem:

-— Przychodzę, aby pani powierzyć
tajemnicę z za grobu i proszę pa
ni w imienju zmarłego przed nikim
tego nie zdradzić,

Onuściła głowę

— Sakhcelski ?


Wówczas opowiedziałem jej wszy
stko, co wiedziałem: o pożarze, o
term, jak bardzo zależało Kostji na
otrzymaniu dobrej noty z geometrji
na Świadectwie, o jego poglądach na
„paskuane dnie'* 1 wreszcie © fa


i spytała:


„talnej pomyłce, która sprowadziła tak


uiespodziewany kres jego życiu
— Daniel Pfastowicz nic temu nie
winien — zakończyłem, rumieniąc
się. Ona też była czerwona.
Przeciwnie... chciał Sakhelskiemu
pomódz i dał mu sposobność napra
wienia sobie noty. Ale Kostja, który
był przekonany, że jego kawał mu
się udał, nic nauczył się lekcji. To
wszystko. Jeżeli kto tu jest winny,
to tylko ja. Ja jestem mordercą!
Naraz uczułem, jak Helena poca
łowała mnie w czoło. Potem znikła.
W awa miesiące później odbył się
ślub Daniela Pfastowicza z Heleną
Szadurską. Stałem pod oknami jej
oświetlonego mieszkania w nadzieji,
że ją ujrzę. Widziałem tylko nakryte
stoły, służbę i czcigodne stare damy,
Niejeanokrotnie wspominam Ko
stje Sakhelskiego. Logika mówi mi,
że mogę być spokojny ale jakiś wew
nętrzny głos szepce we mnie, że je
stem winny wobec niego. Ukradłem
mi życie, wziąłem aru to, co do
mego należało — tak samo jak zrobił
to Daniec] Pfastowicz, który m u
kradł Helenę Szadurską, moją pierw
szą, czystą miłość...
(Koniec. )


składa swój głos przy wyborach


i koe y


y


Min


watelski.
6 „DZIENNIK LUDOWY“ nr. 271 z dnia 23. listopada 1929.
