Een beraadslaging der koorheeren viel echter niet ten gunste van het verzoek uit. Men dacht aan de bepaling der constitutie, dat niemand wegens voornaamheid van zijn geslacht of veelheid van schatten of om eenige andere wereldsche reden mocht worden toegelaten t) en wilde zelfs den schijn vermijden. Misschien was er ook eenige vrees voor mogelijke moeilijkheden met de invloedrijke familieleden der postulanten en dacht men aan de ernstige onaangenaamheden kort te voren van de bloedverwanten van Arnold van Winbergen ondervonden In ieder geval het resultaat was, dat de jongelieden werden afgewezen, met den goeden raad om hun poging te herhalen bij de regulieren van het klooster Eemstein 3], dat behoorde tot het Windesheimsche kapittel.
Toen de teleurgestelde Gozewijn de reden vernam, waarom men hem hier niet wilde aannemen, slaakte hij de klacht »dat moet Gode ontbermen, dat wi daeromme ghene stede crigen en connen omdat wi rike sint«. Willem Vornken, de latere prior superior van Windesheim, was getuige van deze gesprekken en heeft ze opgeteekend als een voorbeeld hoe omzichtig men alle opspraak trachtte te voorkomen. En de berichtgever eindigt zijn verhaal met de mede-
	') hiervoor: Acqu o y, I, bl. 148.
2) Acqu o y, t. a. p., blz. ii6, 117.
3) Vóór den St. Elisabeths-vloed gelegen tusschen Dordrecht en Geertruidenberg.
*) Wilhelmus Vorn ken, Epistola de prima institutiont monasterii in Windesheim, als bijlage I opgeuomen in Deel II van Acquoy's werk.
deeling, dat de beide vrienden hun raad opvolgden en de reis naar Eemstein ondernamen.
