De proc.-gen. Mr. H. J. Kist, nam in deze zaak de volgende conclusie : De feiten, welke tot dit geding aanleiding hebben gegeven zijn in de dingtalen in het vonnis a quo uitvoerig opgenomen. Inde memorie van grieven zijn die laatstelijk zoo onbevangen wedergegeven, dat de geïntimeerden zich bij memorie van antwoord daaraan hebben kunnen refereeren. Ik kan alzoo met de volgende resumtie volstaan : Op den 8 Oct. 1852 werd door J. Bakker, weduwe van J. Prins, destijds op het punt staande een tweede huwelijk aan te gaan met M. Otter, bij testament, voor den notaris Stikkel te Schermer gepasseerd, haar genoemde aanstaande echtgenoot tot erfgenaam van alle hare goederen ingesteld, met macht om die goederen te verteren en te vervreemden, doch onder bepaling van daarover niet bij schenking onder de levenden te beschikken, terwijl al hetgeen door hem van die goederen onverteerd en onvervreemd zoude worden nagelaten, na zijn overlijden zoude worden geërfd en verkregen door diegenen, welke op haar afsterven, hare naaste bloedverwanten zouden zijn. Zeer kort daarna is de erflaatster J. B. met haren aanstaande M. Otter in algeheele gemeenschap van goederen gehuwd, doch reeds op 27 Nov. van hetzelfde jaar 1852 overleed zij, nalatende haren genoemden echtgenoot als erfgenaam van de alzoo bezwaarde erfenis, en als verwachters voor hetgeen bij diens dood onverteerd zoude overblijven, hare naaste bloedverwanten T. Bakker, huisvr. van T. Brugtzom Zondervan, haar halve zuster ; Jan en Eefje Schaak, hare zusters-kinderen; en P. Bakker, haren broeder. M. Otter is daarop voor de tweede maal, weder in gemeenschap, gehuwd met N. Schermerhorn, uit welk huwelijk twee zonen geboren zijn, Dirk en Willem Otter, thans meerderjarig en met hunne moeder gedaagden en appellanten in dit proces. Dertig jaren lang heeft M. Otter van de aldus bezwaarde erfenis zijner eerste vrouw genot gehad. Hij overleed op 19 Febr. 1883, als erfgenamen achterlatende zijne tweede vrouw en zijne beide zonen, zooeven genoemd. Inmiddels waren van de vier genoemde naaste bloedverwanten, die als verwachters tot het onverteerde gedeelte der erfenis geroepen waren, drie vóór den bezwaarden erfgenaam overleden en was nog slechts één, J. Schaak, inleven. Aan dezen, die in eerste instantie mede in het geding was geroepen, hebben de erfgenamen van M. Otter, de drie appellanten zoo als zij beweren en niet wordt tegengesproken, een bedrag van f 140 residuum van de nalatenschap van J. Bakker uitgekeerd. De drie overledenen, verwachters, T. 