In die tijd was het missiegebied West-Bengalen dat aan de Belgische Jesuïten was toevertrouwd, zesmaal zo groot als België met een bevolking van 28 miljoen zielen; waarvan niet meer dan 10.000 Katholiek waren en die Katholieken waren nog bijna allen blanken of halfblanken. De inlandse bevolking was dus nog zo goed als geheel heidens of door de Engelse zendelingen tot het protestantisme gebracht. Ook de Katholieke missie bezette er echter reeds enkele posten, elk met enkele honderden bekeerde inboorlingen. Niet dadelijk al zou pater Lievens naar ’t missieveld vertrekken, daar was nog een lange vorming en voorbereiding voor nodig. Hij werd naar ’t studiehuis der Jesuïten te Asanol gezonden om daar zijn studies voort te zetten, Het studiehuis van Asanol zag er armoedig genoeg uit: een lemen huis als een schuur, zonder kelder, vier kamers en een heel eng kapelletje. De lemen wanden waren doorvreten van de mieren. Maar.... men was al begonnen met de bouw vaneen veel beter stenen huis. ’t Was bar heet daar in Asanol, maar pater Lievens stoorde zich hier evenmin aan de warmte als hij zich te Drongen gestoord had aan de koude. Hij muntte ook hier uit door noeste vlijt en treffende vroomheid. Met grote ijver en met ’t beste resultaat studeerde hij de theologie. Hij legde schitterende examens af en werd door zijn oversten geprezen als de beste inde Godgeleerdheid. Behalve theologie studeerde pater Lievens echter ook vlijtig talen. Inde eerste plaats leerde hij nu grondig Engels, hier de landstaal der blanken, maar bovendien leerde hij nog drie inlandse talen, waaronder de taal van Chota-Nagpur, de streek waarheen hij waarschijnlijk gezonden zou worden. En zo kwam zijn priesterwijding. Ik worde zot van vreugde, als ik daar aan denk” schreef hij naar huis. Van huis zond men als geschenk een missionaris-uitzet: miskleding en kelk. Familie en kennissen zonden ook ’t een en ander, waar Constant Levens oprecht blij om was. „Ik zal minstens acht dagen moeten bidden om al die goede vrienden te bedanken” schreef hij. Op 14 Januari 1883 (Constant Lievens was toen ongeveer 27 jaar) had inde Kathedraal van Calcutta de H. Priesterwijding plaats. ,Zegt aan al mijn en uwe vrienden hoe gelukkig ik ben, zodat geen woorden het uitspreken kunnen”— schreef hij aan zijn familie. 