In het eerst, toen de fabriek waar de man werkzaam is, nog eenige uitkeering schonk tijdens zQn ziekte, terwijl de vrouw enkele werkhuizen had, waar zij er wat bij verdiende, sloeg men er zich wel doorheen. Maar nu de patroon al sedert geruimen tijd geen uitkeering meer geeft, en door de ernstige ziekte, die voortdurende hulp vaak noodig maakt, ook de vrouw veelal moet thuis blijven, waar de kinderen te jong zijn om vader daaraan over te laten, — nu klopt het gebrek gedurig aan de deur en is het reeds meermalen voorgevallen, dat de kinderen niet het voedsel kunnen krijgen, dat zij toch zoozeer van noode hebben.
Geen wonder, dat de vrouw haar groote zorg voor den schipper uitsprak. Wel had de Heere haar van tijd tot tijd genadige verrassingen geschonken, doch nu was de nood weer zoo hoog gerezen, dat zij geen uitkomst wist, daar zij voor hare arme schapen van kinderen geen brood had en niets ook om hen te verwarmen, zoodat zQ verkleumen van koude en verteren van honger.
Zij meende daarom haar nood ook mij eens te moeten klagen, met de bede of het den Heere behagen mocht mij te gebruiken als een middel in zijne genadehand, om in haren nood althans eenige verzachting toe te brengen.
Gij kunt wel denken, mijne vrienden en vriendinnen, dat mijn hart brak onder hare mededeelingen,
die mij, bij persoonlijk onderzoek, geheel naar waarheid bleken te zijn. En ik twijfel niet of ook uw hart wordt geroerd als ge van deze zware zorgen hoort.
