Zijn die twee met elkander te vereenigen? Ongetwijfeld, ze zijn kenmerkend, juist in hun samen voorkomen, voor het leven der kinderen Gods. Dat leven gaat heen en weer, op en neer. Soms mogen, die den Heere vreezen, verblijven op de toppen der bergen, dan is het of ze gevallen zijn in het diepst van den afgrond. Zoo leidt de Heere de Zijnen. Hij verlaat hen nooit; Hij geeft hun dagen van vreugde, maar Hij doet ook beproevingen over hen komen, zware soms en zonder getal. En nu is er deze eenheid, dat het kind van God in den tegenspoed door de genade des Heeren de uitreddingen niet vergeet, vasthoudt aan de belofte, op God blijft vertrouwen en uit het heil, dat eens geschonken werd, de zekerheid put, dat het weer zal komen. Het gebed is het voornaamste stuk van de dankbaarheid, dat geldt ook van het gebed uit



den nood. De nood doet niet vergeten, wat God vroeger heeft gedaan. Ellende, verlossing en uankbaarneid worden niet acntereenvoigens beleefd, doch zijn siteeds tegeiijK aanwezig. Dat is liet kenmerk van net leven des gelools.
Daarom is er in Psalm 40 niets vreemds. David is in nood, in zwaren nood. En als hij bidt, dan durft hij liet te doen, omdat God vroeger hielp. Hij durft het niet te doen, dan nadat hij den Heere heeft gedankt en anderen neeft opgewekt God te loven en op Hem te vertrouwen.
