404



	En weet dat ik mijn vaartuig trouw zal blijven, omdat alleen de ruimte waarde heeft; liever op een paar planken rond zal drijven dan me aan welke reder overgeef. Om desnoods met mijn nutteloze dromen ver van hun bleke stranden te vergaan, wanneer men weigert mij als een volkomen vrij man op een vrij schip te laten staan. WANNEER... Wanneer de wolken eenzaam zijn verbroederen zij zich tot regen en lozen hun vergeefse pijn in grijze plassen langs de wegen. Wanneer de mensen eenzaam zijn baat geen vertwijfeld samenkomen: zij kunnen nimmer regen zijn, er hoogstens elk voor zich van dromen. C. Buddingh’
	405



	HET GELUK
	Wie het geluk kreeg om het mee te dragen de een draagt zij, de ander grof katoen —, die weet, dat liefde past bij elk seizoen, bij maan, bij hagel en bij regenvlagen. Zo lopen wij verwonderd door de dagen en ’s avonds wiegelt geurend de pioen der maan geluk uit over het plantsoen, sinds wij een antwoord vonden op de vragen: wat is geluk, en hoe moet men het drinken? De maan schiep regen om tot vallend licht. Kijk, zei ik, hield ik nu mijn handen open, dan zouden maan en regen daar niet blinken. Lief, het is zwaar, maar houd je handen dicht, en laat het snel geluk niet achtloos 10pen.... HET VERS Laat, nu het zich toch ingevreten heeft, het dichterschap zich in mijn diepten wagen; ik wil, dat het in al mijn nerven leeft om elke vezel trillend aan te knagen: als men zich gans aan woorden overgeeft en blik, bloed en gebaar het vers gaan dragen dat zich toch eenmaal ingevreten heeft —, zal het over den kleinsten dichter dagen. Wanneer het woord zijn spinnewebben weeft, laat het mij dan verhongerd gaan belagen, want als mijn hand over de draden beeft, dan wordt het vers uit eigen web geslagen met wat het van mij afgevreten heeft.
