Po jakimś czasie spólnicy zjechali się i kaźdy
z nich przedstawił swoje rachunki. I od tej właś
nie chwili zaczęły się nieporozumienia.
Przy zawieraniu spółki nie było mowy o ża
dnych wydatkach pobocznych. Tymczasem Wek
sler przedstawił rachunki zafrozjazdy po 50, 70i
8o rb, gdyfKłiety kolejowe na tychfprzestrzeniach
kosztująłe —*3%rb.; poza tem wykazał on szereg
rachunków o wypłaceniu różnym osobom, ukrytym
pod pseudonimami, ipo Too —-; 300 rb., czego rów
nież żaden z nas nigdy nie przewidywał. ; Ojciec
mój zdenerwował się strasznie i postanowił zakoń
czyć rachunki i zupełnie wytofać się ze spółki,
Pojechaliśmy do Humania.
Tu dopiero okazałojsię, że tamte rachunki
były niczem w porównaniu z tem, co Weksler
nam teraz zaśpiewał. Oświadczył on ojcu, iż ko
niecznie trzeba;dać 2 tys. „generałowi z Kijowa'gi
r,.coo rb. pułk. Krawczukowi. Usłyszawszy | taką
wiadomość, ojciec mój dostał jakiejś choroby ner
wawej. Wówczas ja zacząłem pertraktacye z Wek
slerem i zgodziłem się na wszystkie jego żądania.
Przy rachunkach obecny był Krugłyj. Lecz i tu
zostałem oszukany. Powrówiwszyfzmęczonyfdo ho
telu, przekonałem się, że Weksler nie dodał mi
260 rb. Krugłyj nie chciał już zajmować się tą
sprawą i udaliśmy się do rabina, „który wpłynął na
Wekslera, iż oddał mi 160 rb.
Prokuratiojr. jW jaki sposób Jrobiony był
rachunek ośtateczny?

wiadek. Każdy wspólnik dyktował swo
e EB a zapisywał; je pomocnik jWekslera,
izik.
Przewodniczący pokazuje świadkowi rachun
ki. Świadek przegląda je, poznaje rachunek i; Wek
slera i wskazuje w nim pozycye wydatków na roz
jazdy i opłacenie osób, oznaczonych pseudonimami.
wiadek. Ojcieć; mój powiedział wów
czas Wekslerowi: „Dobrze więć, dajmy na to, że
płacić trzeba. Ale pocóż jednorazowo płacić takie
sumy? Za te 2 tys. generał powinien bronić nas
przez cały czas, a jeżeli generała przeniosą | gdzie
indziej”?

I na cóż zresztąłbyło”płacić, przecież sprawa
nasza była zupełnie czysta.
Adw. przys. fKałlaczewski.
