En na de ontdekking van de mens, hebben we gekregen: de ontdekking van de vrouw. Niet plotseling, neen; ook in de dagen van de Renaissance b.v. zijn er al bewijzen dat het proses begonnen is; maar toch, algeméén is het verschijnsel pas geworden in de loop van de 19e eeuw. In de eeuw trouwens, waarin ook de maatschappelike betekenis van de vrouw ontzaglik is toegenomen. Merkwaardig, maar niet vreemd is het, dat nu ook de vrouw zich is gaan uitspreken in de literatuur. Het is de roem van Mevrouw Bosboom—Toussaint, dat zij al in 1873 in Majoor Frans dit in zuivere en krachtige tonen gedaan heeft; een dübbele roem, want ze vertoont ons hier èn de vrouw die schrijft, èn de vrouw die het beschrijven waard is. Dat in de jaren na Majoor Frans de vrouw een algeméne verschijning is geworden in onze romanliteratuur, hoeft niet meer gezegd te worden.
En ten derde, na de vrouw het kind. De ~natuurlike” mens, egoïsties en egocentries, alleen vervuld van zijn eigen gevoelens en begeerten, heeft geen oog voor het kind. De laatste jaren blijkt in het maatschappelik leven duidelik genoeg, welke ontwikkeling de mensheid in dit opzicht doorloopt. Onze wetgeving toont, dat wij ons wèl met het kind als zoodanig bemoeien. En de moderne peda-



	gogiek, evenals b.v. de moderne strafstelsels voor kinderen, houdt niet alleen rekening met de geestelike eigenaardigheden van de onvolwassene-in-’t-algemeen, maar tracht dat wel degelik te doen ook met de individuele eigenschappen van ieder kind in het biezonder: Montessori, Dalton. Te verwachten is dus: het kind, als individu, voorkomende in de literatuur. Daarmee zijn we in de boeken van den dag: nog wel geen romans dóór kinderen, maar literatuur óver kinderen genoeg.
