Proklamacja cesarska, jaką wezoraj po
daliśmy, o ile z dzienników nadeszłych sądzić
można, nie zrobiła na publiczności dobrego
wrażenia, najgorliwsi bowiem nawet bonapar
tyści uważają ją za bladą i pozbawioną owej
energii, w jaką dawniej każdy czyn Napo
leona był ozdobionym. Najwięcej jednak za
wodu doznają dziś ci anti-bonapartyści, którzy
powodowani dobrem kraju a zawierzywszy w
szczere chęci cesarza wejścia na drogę libe
ralną, zrobili ustępstwo z swych przekonań i
czynnie w ostatnich czasach popierali rząd,
kierowany przez Olliviera, dziś bowiem widzą
oni, że robione żądaniom narodu ustępstwa
miały głównie na względzie interes dynastji.
Z tych przeto względów prawdopodobną jest
pogłoska o blizkiem złączeniu się umiarkowa
nego odcienia deputowanych lewicy z mal
kontentami lewego środka Izby, którzy w po
lączeniu zamierzają, jak wieść niesie, napisać
manifóst przeciwko proklamacji cesarza.
ekcja paryzka stowarzyszenia między
narodowego i Izby związkowej towarzystw
robotniczych ogłosiła w Marsyliance, jak to już
donosiliśmy, swój manifest. Odezwa ta napi
sana za poradą naczelnika  nieprzejedna
nych, Rocheforta, będzie programem nusiłowań
franeuzkich socjalistów, zasługuje więc na uwa
gę i dlatego podajemy ją w tłomaczeniu:

„Po rewolucji 89 r. i uznaniu praw z
93 r, mówi wzmiankowany manifest, wszech
władztwo pracy jest jedyną podstawą, na
jakiej opierać się winne nadal społeczeństwa
nowoczesne.
Praca jest najwyższą ustawą ludzkości,
żródłem bogactwa powszechnego i najsku
teczniejszą przyczyną dobra osobistego.
Sam jeden pracownik ma prawo do
szacunku swych współobywateli, narzuca on
poszanowanie go nawet tym, co go wyzy
skują, powołany jest do odrodzenia starego
świata.
