Vóór alles is het noodig, dat men eene natuurlijke, methodische leerwijze volge. Geliefkoosde liederen late men van buiten leerên, om die bij gelegenheid van wandeling of kinderfeest zonder boek te laten zingen; religieuze liederen echter late men zoo dikwijls mogelijk bij godsdienstoefeningen des namiddags en op werkdagen zingen. Zoo wordt het genoegen der kinderen in het zingen opgewekt, levendig gehouden en vermeerderd; dat is eene hoofdzaak.
Men late dikwijls de kinderen één voor één zingen, en late hen na verloop van ongeveer twee maanden eene kleine proef geven van hunne bekwaamheid en vorderingen; houde elke halve maand aanteekeningen over ieder kind, en deele belooningen uit.
Dit zijn eenige wenken met betrekking tot het onderricht in den zang aan de lagere scholen. Zeker kan men overtuigd zijn, dat een goed inachtnemen hiervan van groot nut is, en goede gevolgen heeft. Dit zou ook het geval kunnen zijn bij eene ininstens gedeeltelijke inachtneming aan hoogere scholen. Geduld is zeker noodig, veel geduld; maar, geachte heeren onderwijzers, moet u hiertoe niet de gedachte aansporen: hoe meer kinderen ik in het zingen oefen, des te meer leid ik er op tot eene reine vreugde, aan des te meer geef ik het middel aan de hand tot vorming van hart en gemoed , des te meer schepselen maak ik bekwaam om hunnen Heer en Schepper te loven en te prijzen. In zoover gij alles met eene goede meening doet, zal ook Gods loon niet uitblijven.
28 SEPTEMBER 1880.
EERSTE ALGEMEENE VERGADERING DER NEDERLANDSCHE St. GREGORIUS-VEREEN IGING.
I.
