I Qöl gefteurde liet eens, dat een onzer internen al maanden en maanden gebeden had om de bekeering van liaar vader te verkrijgen. Nu verzocht zij ;om gezamenlijk met al de kinderen eene nove!ne te houden ter eere ivan O. L. Vrouw van Lourdes. Zij trok eiken Idag trouw naar onze Igrot in den tuin om daar te bidden. Daarna ging ke nogmaals probeeren om het verstokte hart te vermurwen. De vader moest heel wat verlaten, want hij had een vrouw te veel met al haar have en goed. Dus lang geen gemakkelijke taak. Ofschoon ze al voor de zooveelste maal aan doovemans deur klopte, bleef zij maar bidden en aanhouden om vader toch maar te overtuigen, hoe slecht het was, om |aar in jaar uit te leven als heiden, tot ergernis der geheele parochie.
Toen Paschen weer kwam, zou de vader zich bekeeren. Telkens en telkens zou hij gaan biechten, maar het bleef bij die goede voornemens. Lena beloofde haar vader, dat ze hem zelf naar de kerk zou brengen en zoo gezegd zoo gedaan. Onderweg nog eens het geweten onderzocht, nog een hartelijk akte van berouw en toen ze aan de kerkdeur kwamen bekroop onzen zondaar de angst en zou nu nog een dag willen uitstellen, maar . . . Lena gaf geen pardon. „Kom vader,” sprak zij, ~ik breng U naar den biechtstoel. Luister niet naar de inblazingen des duivels, zeg maar alles
	oprecht aan den biechtvader. Hij is immers Gods plaatsbekleeder en dan is U weer overgelukkig. Onderwijl blijf ik hier voor het altaar bidden en help U.” Dit gaf hem moed en de vader ging den biechtstoel in.
