Przed tym, w owej chwili, gdy posta
nowił był powrócić duchem do starego
pnia, oraz ten swój powrót jawnie głosić
— sądził tylko, że działa uczciwie i rozu
mnie. Ale że na tej drodze powrotnej znaj
dzie takie zadowolenie swojej tęsknoty do
piękna, — tego żadną miarą nie przeczu
wał. A przecież to właśnie przydarzyło
się. Menora z rosnącym blaskiem świec
była czymś istotnie pięknym i można było
przy tym blasku marzyć sobie o rzeczach
nader wzniosłych. Tedy chodził po pokoju


nory (Por. Philo-lexicon, Handbuch des | ; rozmyślał, a potem ręką wprawną wyry


jów jego potomstwa otwiera się tu szerojiid. Wissens. str. 456). (P. T.)


O m. a


| sował wzór menory, jaką zamierzał ofia


ków dzeciom w roku następnym. Prze
kształcił swobodnie — twórczo prastary
| motyw ośmiu jednakich wzrostem ramion,
które z prawa i z lewa w jednej płaszczyż
nie biegną naokół środkowego pnia. Nie

czuł się zbyt skrępowanym stężałą trady
| cyjną formą, gdyż tworzył ponownie z
wzoru natury, nie dbając o inne znaczenia
symbołiczne, które przecież nie utracały
przez to swoich praw tradycyjnych. Cho
dziło mu przede wszystkim o piękno peł
| ne życia. Wszakże gdy tak wcielał nowy
| dech żywotny w dawne sztywne kształty,
posłuszny był prawu, które je stworzyło—
szlachetnie starożytnemu stylowi ich upo
į rządkowania. Było to zawsze drzewo o wy
smukłych gałązkach, których końce za
mykały się, niby kielichy kwiatów, a w
listkach, tworzących kielichy, winny były
tkwić świece.
Wśród tych pełnych powagi rozmyślań
upłynął tydzień. Nastąpił ósmy dzień, w
którym to dniu płonie cały szereg. oraz
zarazem dziewiąta Świeczka — wierny
sługa, przeznaczona naogół tylko do za
żegnania pozostałych świec. Jakiś wielki
dech świąteczny spłynął na pokój od Me
nory. Błyszczały oczy dzieci.
Ale dla naszego męża całość zjawiska by
ła, jakoby alegonią odrodzenia narodu.
