Toen het donker werd, was de kostbare gouden kroon nog steeds niet terecht. Morgen zou iedereen opnieuw gaan zoeken, het was nu bedtijd.
Koning Zilverschoen ging bedroefd naar zijn kamer. Met zijn rechterhand wreef hij over het blauwfluwelen kussen, waarop ’s nachts de kroon stond, en hij mompelde; „lemand uit het paleis moet de kroon hebben weggehaald. Morgen zal ik de rechter waarschuwen, dan kan hij de dief opsporen!"
	Koning Zilverschoen lag de hele nacht wakker en hij dacht steeds aan zijn prachtige gouden kroon.
De volgende morgen stond de koning vroeg op. Met de rode mantel om zich heen stond hij voor het raam en keek naar buiten. De zon scheen over de paleistuinen. Maar wat was dat? Er schitterde iets op het water van de vijver. Koning Zilverschoen dacht meteen aan zijn kroon. Hij ging de kamer uit en liep als
	een haas naar de vijver. Daar aangekomen bulderde hij van het lachen. Om de hals van een der zwanen hing de gouden kroon. Koning Zilverschoen begreep nu alles. Die zwaan had natuurlijk tegen de kroon gestoten, en toen was het ding om de hals van het dier gevallen.
