Daarop zei Priester Marcus nog: „Och, ge moet hen maar niet berispen; ze weten niet beter; ’t zijn immers nog niet lang bekeerde Christenen. . . .”
	Ondertusschen had de knecht de heidenen eens gepolst en wel gemerkt, dat men met gevaarlijke mannen te doen had.
Hij verwittigde Priester Marcus, doch deze stelde hem gerust in de meening dat het maar „schrikaanjagerij” was.
De Priester doopte er nog een klein meisje, stelde de familie gerust en vertrok. Het was de eenige Christen-familie in dat dorp.
Toen zij te voet, de paarden leidend, uit het dorp gingen, kwamen er eenige heidenen met geweren buiten, anderen ongewapend.
Ze riepen tegen Priester en knecht te blijven staan. Dat deden ze. Toen ze naderbij kwamen, vroegen ze:
	„Wat zijt gij hier komen doen?”
	De knecht antwoordde, dat de Priester gewoon was, overal ongestoord de Christenen te bezoeken. Ze wisten immers wel, dat het den Christenen niet geoorloofd was deel te nemen aan het hefdensch „regen-afbidden”, maar dat de Christenen zelf veel baden om van den almachtigen God op tijd regen te bekomen.
Ze schenen met dat antwoord tevreden, ja toonden zich zelfs min of meer bevriend en wandelden mede ’t dorp uit. De knecht intusschen voorop en kon met zijn paard ongeveer 15 a 20 passen vooruit zijn. . >
	Hij keek om en zag juist het volk rondom den Priester uit elkaar gaan en plaats maken. Het was te laat. Nauwelijks had hij ’t hoofd gewend, of een schot viel. De knecht keek om en zag Priester Marcus niet meer. Door een kogel getroffen was hij dood neergestort. Later vond men zijn lijk. Zijn wit zijden kleed was geheel Vol bloed.
Moge de missie van Oost-Mongolië in den Priester-martelaar ..een machtigen voorspreker hebben!
	Katwijk, a. d. Rijn, 15. October 1920.
