vVTfEFMOEDm)
	„Ik heb maar voorgegeven, dat ik Alex spreken moest over belangrijke zaken, en dat was ook eigenlijk waar. Eindelijk ben ik toch maar weggegaan, en toen kwam ik Alex onderweg tegen. Doch die had natuurlijk ook geen rooden cent te missen. Het kan ook niet anders: een man, die met Eva Whitehorn gehuwd is, houdt zeker niets over! Ziezoo, en nu zou ik wel eens willen weten, wat we nu verder moeten aanvangen! ”
	„Goed! Ik zal je vertellen, wat ik doen ga,” zeide Jean met onverwachte beslistheid. „Ik ga morgen naar Huntley-Gardens terug!” „Wat vertel je mij nu? Zeker om door die mooie medam aan de deur gezet te worden, of om lief en vriendelijk te doen, terwijl je er niets van meent? Ga je jezelf zoo ver verlagen, Jean? Dat zul je nooit doen, hoor! Alles liever dan dat, al zouden we honger moeten lijden!” „Maar het kan toch zoo niet blijven gaan? Als we niet ergens geld vandaan krijgen, dan moeten we hier den boel toch wel sluiten?”
	„Ik heb Eva trachten over te halen, dat zij lady Farquhar hier zou brengen, die binnenkort op Milbreck komt wonen, doch Eva wilde niets doen en niets beloven. Ze schaamt zich voor ons, Jean!” ~Heb ik het je niet gezegd, dat ze niets voor ons zou willen doen?... Zeg, Bella, zij is hier geweest!” „Wie bedoel je?” vroeg Bella, terwijl ze met haar slanke vingers de rozenblaadjes op haar hoed heel zorgvuldig begon glad te strijken. „Tante Mary Bruar zeker? Nu, die kwam dan net op tijd! Zou die misschien een honderd pond of zoo iets willen opdokken? Ik heb veel zin, er nog even heen te wippen, en het haar te gaan vragen!”
	„Het was tante Mary niet. Het was... mevrouw Cardine!” „Mevrouw Cardine?... Wat kwam die hier doen?” „Ze kwam ons opzoeken,” zeide Jean, verraderlijk blozend. „En ze was toch zoo bijzonder vriendelijk en geschikt! Ze was het heelemaal met mij eens, dat we zoo spoedig mogelijk weer thuis moeten komen. Zeg, Bella, kunnen we niet teruggaan, morgen aan den dag?”
	Bella keek haar zuster onderzoekend aan, verwonderd en ook niet weinig achtercfechtig. 