„Nou is het eind er vader, nou is het eind in 't zicht!"
Alle ellende lijkt vergeten, de verloren moed wordt haastig opgeraapt. Hun gezichten glanzen. Hebben ze geklaagd over gebrek aan eten? Aan brandstof voor de komende winter? Hadden ze anqst voor Bert?
Vergeten de, ellende van deze jaren, het vreselijke wachten en uitzien, het langzaam maar zeker meer en meer geknecht worden, de razzia's.
Hier zijn ze bij elkaar de Van Raaltes. Om acht uur binnen zijn. Wat mag dat nog hinderen, wie zal daar nog om geven
Moeder dekt de tafel, Vader heeft zich half opgericht in 't bed en luistert, wie zou vandaag niet luisteren naar de berichten. De angst is op de vlucht gedreven.
De mensen staan met bloemen langs de
weg. Straks staat Gerdientje hier met
bloemen langs de weg.
Zelfs moeder wordt roekeloos.
„Ik heb nog één weckfles met vlees, Jop
haal die uit de kelder en breng zo'n busje
gesuikerde melk mee, daar zijn er nog
twee van."
En vader!
Het is of vader zijn krachten teruggekregen heeft, hij zit recht overeind op het bed.
„Jongens, morgen hangt de vlag uit, Gerdientje, waar ben je, kameraad!" „Jij hangt samen met Bert morgen de vlag uit. Ik weet zo precies hoe dat staan zal." „Er is nog een fles wijn," zegt moeder, „die heb ik aldoor bewaard voor de vrede, zullen we hem halen vader?" Vader lacht hartelijk.
„O jij, moedertje. Nou kan ze 't niet meer houden jongens. Nee, die bewaren we voor de vrede, morgen, overmorgen. Wie komt daar?"
(Wordt vervolgd)
*5



VAN HET BONDSBESTUUR
Kort verslag van de vergadering van het Bonds bestuur, gehouden 29 en 30 Aug., te Utrecht.
