Afisz donosił, że przed kilkunastu dniami artysta *** chcąc umieścić
rzezbe na frontonie kościoła, spadł i zabił się na miejscu, zostawując
żonę z liczną familią, bez sposobu do życia. Wzywał zatóm wszystkie
dobroczynne osoby na koncert wokalny, na korzyść nieszczęśliwćj wdo
wy, przez hrabinę Egeryg ułożony.
— To ta pani zowie się hrabina Egerya? zapytałam.
— Atak, i sama będzie zapewne śpiewała. Może pani każe zamó
wić lożę dla siebie?

Imie téj nimfy, czy amazonki, reformistki , hrabiny czy artystki, przy
wiodło mi do myśli poprzedniego wieczora rozmowę, w której tak czę
sto je powtarzano, i na osoby ją prowadzącą. Prosiłam zatém mego
cziczerona o niejakie © nich objaśnienie. Ta pani cośmy płaczącą: w ka
tedrze zostawili, zdaje się Włoszka?

— Nie, ona jest Neapolitanka.
100


(W Pizie tylko Pizanie zowia się Włochami, jak w Rzymie wyłącznie
Rzymianie).
— Musiała niedawno kogoś tu stracić, ponowiłam, kiedy ją widzę
w żałobie i płaczącą.
— Mąż jéj tu przed pół rokiem umarł, ale ona płacze bo się kocha;
(e innamoraia).
We Włoszech tak mówią że się kto kocha, jakby u nas powiedzia
no, że ma nerwową gorączkę, lub kataralną febrę.
— A ten młody blondyn, któremu się tak ładnie kłaniała hrabina Egerya?

— To Jakiś anglik (un certo inglese) słaby na piersi. My go zowie
my poetą, bo wiersze pisze.
— Czy także przywiozł nową dla was wiarę?

— Bynajmniéj; bardzo owszem pobożny, codzień bywa u Ś. Stefana
na mszy. Może pani każesz się tam zaprowadzić? To jest kościoł pię
kny, wspaniały, gdzie złożono chorągwie w Krucyatach zdobyte; rzecz
bardzo ciekawa. Razem bys pani zobaczyła posąg Kosmusa I. Medyceu
sza, który założył tu dla kawalerów Ś. Stefana pałac i kościoł, a oni
jemu posąg wznieśli.
