Quo sane non solum gravior longe se Nobis offerce de Synodo, quam Praedecessores nostri fuerint de comitis illis ex-postulandi ratio, sed et ipsa Gallicana Ecclesia non Sibili uritiria irrogatur, quam dignam Synodus exanimationem aevalit, cuius auctoritas in patrocinium vocaretur errorum, quibus illa est contaminate Decretum.

Quanto ob rem quae accurrebat Conventus Gallicanus, mox ut productur Praedecessor noster Ven. Innocentius XI per litteras in fortia Brevis die 1. Aprilis anno 1681, post amem expressit Alexander VIII. Constitutio Inter multiplices die 15. Augusti anno 1690 pro Apostolici sui muneris ratione improbarunt, rescindere, nulla essir irrita declararunt, multo fortius exigit a Nobis Pastoralis sollicitudo recentem horum factam in Synodo tot vitiis affectam adoptionem, velut temerarium, amicum, scandalosum, ac praesertim post edita Praedecessorum nostrorum Decreta, huic Apostolica Sedi summopere injuriosam reprobari, ac damnare, quot, eam praesenti hac nostra Constituione reprobamus, et damnamus, ac pro reprobata, et damnata hanc volimus.

Ad id genus fraudis pertinet, quod Synodus in hoc ipso Decreto de Fida quamplures articulos complexas, quos Londinenses facilitati Theologiae ad Innocenti XI judiciam detulerunt, tum et alio duodecim a Card. de Noailles Benedicto XIII. 