Pater-directeur snelde op den jongen toe, knielde neer en tilde het hoofd van den gevallene op. Een breede wonde, waaruit traag bloed vloeide, gaapte den directeur tegen. Voorzichtig nam hij den bewusteloozen Toti op
	.... en tilde hei hoofd van den | gevallene op. ■"
	de armen en dr°eg hem het college binnen. Daar werd hij op een divan neergelegd ; Pater-directeur bette de wonde' 200 g°ed hij kon, terwijl eender leeraren een dokter opbelde. Deze was spoedig ter plaatse, onderzocht Toti, die nog steeds bewusteloos was, en schudde het hoofd. „Zware hersenschudding. Direct den vader waarschuwen. Ik zal zorgen, dat de geneeskundige dienst gewaarschu vd wordt, want de jongen moet terstond naar het ziekenhuis vervoerd worden.” Een kwartier later lag Toti op het helderwitte bed in het paviljoen van het ziekenhuis, terwijl zijn vader, zelf medicus en dus heel goed het gevaar ziend, waarin de jongen verkeerde, Toti’s hand omkneld hield en wachtte tot hij de oogen zou openen. Inmiddels was Rudi naar huis gegaan en knielde bij zijn moeder neer, terwijl hij zijn tranen den vrijen loop liet. „Moeder, zou Toti gauw beter zijn ?” Hij vroeg het angstig en met klem, maar moeder streelde hem door het haar en zei niets, kon niets zeggen, voordat vader terug zou zijn. Toen vader thuiskwam, zag moeder wel aan het gezicht van den dokter, dat de toestand ernstig was. De dokter wisselde eenige woorden fluisterend met zijn vrouw en vertrok toen weer naar het ziekenhuis. Rudi durfde niets te vragen aan zijn moeder, ging te bed, maar kon den slaap niet pakken. Geregeld dacht hij aan zijn lieven broer, die nu in het ziekenhuis lag, ernstig ziek en die misschien wel z0u.... Neen, o God, dat toch niet. „Laat mijn broertje bij me, ik kan hem niet missen....” en Rudi verborg’t gelaat inde kussens en snikte, snikte maar door, totdat zijn moeder kwam en hem trachtte te kalmeeren. „Lieve jongen, Toti is heel ernstig ziek, maar je mag niet zoo huilen. Kom, laten we bidden, opdat Onze Lieve Heer Toti mag genezen.” En moeder en zoon baden innig en lang Rudi stond den volgenden morgen op ; hij zag aan het gezicht van moeder en de andere huisgenooten, dat het vreeselijke gebeurd was. 