«Hoe laat was de dokter ’r?” «Tien uur.”
	«Maar met goeie versterkende middele. is ’r toch wel wat te doen, hè” „Niks ... Ze kan misschien al dood zijn.” „Wat zè-je ! Bè-je godverdomme krankzinnig, Dirrek !’’ ” k Zou me maar op alles voorbereide. Als ’r ’n tweede benauwdheid gekomme is. ” „Maar die is niet gekomme. Zoo zwaar zal God mij niet straffe !. Mijn arrenie Stien. Mijn éénig kind !” Uit den zak van z'n pels kreeg-ie ’n zakdoek, snoot z'n neus. Het was opmerkelijk hoe in-valsch èn toch hoe geméénd z’n smart was. Hij zat zich waarschijnlijk volkomen te goeder trouw de eigen smart als een te leeren, te intoneeren r°l voor te stellen, trachtte inde „stemming” te komen, daar de overgang van een halve gebraden eendebout met witten wijn naar’n sterfbed zelfs hèm te sterk was. „Ja _ ja,” zej j)irk, die mogelijk ook dat valsche voelde. ”• •. Veertien dage gelede ging ze nog voorbij Mast en kwam binneloope. k Heb d’r nog van me gebakke aardappels late proeve. Pa zegt ze: ik speel °ver veertien dage bij Van Lier ... En nou zoo ziek !. .. Nee-éé. Nee-éé-éé ! God zal met mijn eenigste bezitting wegneme !. Stien is de eenige die van me houdt ®jn kind !. Mijn dochter!. Wille jullie geloove dat-ze ’n hart van goud heeft dat-ze honderdmaal tegen me zei: pa, van al ’t kwaad dat ma van u vertelt gloof ik geen woord, ik hou alleen van u!. Zoo ’n èngel! Zóó-’n engel! .. Dat kind is m’n alles, da’s nou m’n liefste op aarde. Als jullie 'viste hoe ’k om dat kind gelèje heb wat ’n smart ik heb uitgesta-aa-aa-n. Het rijtuig schobberde over de keien van het Rembrandtplein. Inde Utrechtschestraat begon-ie weer. «Wat voor hartkwaal heeft ze ?” »Rhumatiek.” ”Wat zè-je?. Rhumatiek ? ... Je zult zien dat ze ’r van opkomt. •. Mijn sehatje. Mijn ooge had ze, hè?. En wat ze verdomd goed Veltman en en Frits Bouwmeester kon nadoen, hè ? Dat heb ik ’r geleerd. En a°u zoo ziek!. Waarom neemt God mij niet weg als ’r iemand moet worde 'Veggenomen ? .... Ik ben een groote en sterke man. lk kan tegen lijje, mewaar? _lk heb alles van ’t leven genote. Maar zoonèngeltje, zoo’nhart! an dat kind hield ’k toch zoo, hè!. Zoo innig-veel!. 