De keuringsveearts, hoofd van dienst, keurde dit varken en besliste, dat het vleesch moest worden afgekeurd, omdat het ni-et alleen na het koken een urinelucht verspreidde, maar zelfs na het braden zeer onaangenaam smaakte. Daarentegen meende de slager, dus de eigenaar van dit varken, dat zulks niet het geval -was en het vleesch onvoorwaardelijk moest worden goedgekeurd. Derhalve werd door hem een herkeuring ar.n gevraagd en de deskundige, die met de herkeuring belast werd, was het volkomen eens met den keuringsveearts, die in eerste instantie het vleesch had afgekeurd. Niet tevreden met deze uitspraak, consulteerde de cip-enaar van het varken nog een veearts, die meende, dat het vleesch geen urinelucht \'crspreidde on ook niets abnormaals aan het \leesch kon proeven. Deze laatste veearts
	zond het vleesch nog ter onierzoek op naar een collega, die toegaf, dat het vleesch weliswaar een vreemde lucht verspreidde, maar beslist normaal van smaak was. Nu meent de slager, dat dergclijk vleesch niet geheel had moeten worden afgekcurd, maar ten minste op de vrijbank had moeten worden verkocht, fiij vraagt dan ook of er nog verhaal is op de door hem geleden schade.
Gaarne wil ik mijn meening zeggen over dit geval. Allereerst ben ik 'nog altijd oordeel, dat een herkeuring steeds moet ge schieden door twee deskundigen en niet door één, zooals nog in sommige gemccntev*erordeningcn op de keuring van vee en vleesch is voorgcschrcvcn, De gemeente zelf dient één deskundige aan te wijzen en dc belanghebbende den tweeden deskundige. Bei den moeten specialiteiteji zijn op het gebied der vee- en vlccschkeuring en dus, hetzij hoofd van een stedelijk abattoir, of hoofd van een belangrijken centralcn vleeschkeiiringsdienst zijn.
