Toch arme menschen ! Zoolang het goed weer bleef, was het niets; maar wij hadden een dag of twee flinke regenbuien. Dan bleef natuurlijk ook de kerk te hunner beschikking. Gelukkig lagen in de nabijheid een hoop planken, waarmede de vloer der kerk belegd werd en ’s avonds zag de kerk er uit als een slagveld, met lijken bezaaid. Ik bezocht daar ook een zieke, een jongen van goed twintig jaar, die de melaatschheid scheen te hebben; het was althans schier één wond, wat men aan hem zag. Arme jongen, wat was hij gelukkig een priester te zien ! Hij woonde bijna twee legoas ver, een ellendige weg; ik moest al jagen, wat ik kon, wijl ik ’s avonds moest preeken, en moest dan ook van het paard direct op den



	preekstoel; maar zou men niet gaarne nog veel meer doen om zooveel ellende te troosten? Daarbij in dezulken ziet men als van zelf een beeld van Hem, die als een melaatsche werd ter liefde van ons. De missie slaagde uitstekend; veel ontberingen, maar ook niet minder vertroostingen, Wat ik God dankte, dat wij het hadden doorgezet. Er werden bij de 2200 Communies uitgedeeld en 22 samenlevingen door huwelijk gewettigd. Dat die arme menschen bij ons heengaan bedroefd waren, begrijpt u, en de tranen, die er vielen, waren echte paarlen, zij kwamen uit het hart.
(Wordt vervolgd).
0. L. Vrouw in ’t Zand.
