Ik kan niet doorgaan met citcercn uit dit lijvige boek (269 pags.), al zou ik b.v. dolgraag vertellen, waarom een ~underground”, zooals ’t moderne verkeer eischt, in Rome onmogelijk is, of hoe ridderlijk roovers tegenover den dichter Tasso optraden. Ik wil alleen nog even iets aanhalen uit het zevende hoofdstuk, omdat dit een goed voorbeeld is van de gelukkige combinatie van journalistieke actualiteit en wetenschappelijkcn, historischen zin, waarop ik in den aanvang van deze bespreking al doelde:
	~Een postbeambte uit Bologna heeft in den ~Albergo dell’ Orso” zijn minnares geworgd. Het paartje had daar onder valschen naam zijn intrek genomen, ’t Griezelig verhaal staat in kleuren en geuren in de kranten zooals dat hier de gewoonte is. Om de misdaad goed aantrekkelijk te maken is er al een foto in de ~Messagero” gepubliceerd, waarop men het slachtoffer op het bed ziet uitgestrekt. Geen bijzonderheden worden gespaard, en alle omstandigheden breed uitgemeten. Welwillende nadruk wordt daarbij gelegd op de verklaring van den hoteleigenaar, dat zijn huis van ouds bekend staat als hoogst fatsoenlijk. Sinds 1895 L er, op zijn woord van eer, geen moord gepleegd, afgezien van den zelfmoord van een Venetiaansch paartje enkele jaren geleden. Dante heeft onder zijn dak gelogeerd! . ..
Lach nu niet, want het is best mogelijk! Het hotel ~De Beer”, niet ver van den Tiber, heeft een geschiedenis die zich in het grijs verleden verliest. De gevel vertoont zelfs nog enkele details van mid-



	deleeuwsche bouworde. Wat echter eenmaal te Rome het meest gerenomeerde logement was, is nu afgedaald tot een herberg van den . . . (laten ook wij welwillend zijn) . . . van den derden rang; vervallen, wat vies en luguber; maar ~hóógst fatsoendelijk”.
