Het begon den volgenden dag al spoedig; de discipelen kwamen op Thomas af, om hem te vertellen, wat zij meegemaakt hadden, en hoeveel Thomas wel gemist had. Ik zie Petrus het eerst naar Thomas komen en hem zeggen: „Eerst heb ik Hem alleen gesproken, gisterenmiddag; en gisterenavond kwam Hij in ons midden in de zaal." En ik zie de eene discipel voor, en de andere na op hem afkomen en zeggen: „De vrienden uit Emmaus hebben met Hem twee uren lang gewandeld en gesproken en wij hebben Hem allemaal ontmoet en Zijn woorden aangehoord."
Maar Thomas is niet uit den put te halen. Hij gelooft van die verhalen niet vee!. Zijn vrienden zijn hem te opgewonden; ze zijn nog wat van streek; ze doen zoo zenuwachtig en zijn daarom niet betrouwbaar. En als hij ten slotte ze niet langer kan laten praten, maar verplicht is antwoord te geven, dan laat hij het duidelijk uitkomen, dat hij zijn tien vingers meer vertrouwt dan zijn tien vrienden, want hij zegt: „Als ik niet zie de teekenen der nagelen in Zijn handen en voeten, en mijn vinger niet legge in Zijn zijde, ik zal geenszins gelooven."
Zie zoo; de discipelen kunnen naar huis gaan. Met zoo'n man is niets aan te vangen. Ze staan hier machteloos. Teleurgesteld gaan ze henen.
