2) Baudry-Lacantinerie (Chauveau) zegt in dl. III bl. 3 nr. 4: „Notre ancien droit n'admettait pas le divorce. II était proscrit par la religion catholique, et 1'on sait qu'a cette époque lês prescriptions de la loi religieuse s'imposaient au législateur civil". Lezenswaard is hetgeen men hierover vindt in het werk van Charles Lefebure, L'Histoire du Droit Matrimonia!. Frangais— Recueil Sirey — 1913.
Toen ingevolge twee wetten van 28 December 1793 en 23 April 1794 de echtscheiding nog gemakkelijker was gemaakt, namen de echtscheidingen zoozeer toe, dat reeds op 2 Augustus 1795 de beide laatste wetten werden geschorst.
In de eerste drie maanden van 1793 was te Parijs het aantal echtscheidingen gelijk aan dat der huwelijken, vijf jaren later was het grooter1).
De regeling van 1792 maakte plaats voor die van den Code civil van 1804. Art. 233 behield alleen de echtscheiding door „le consentement mutuel et perséverant des époux' en in artt. 275 vlg. werden daaraan verschillende voorwaarden, betreffende den leeftijd der echtgenooten, den duur van het huwelijk, de toestemming van derden, enz., verbonden, naast een omslachtige regeling van het geding. Bekend is, dat door de wet van 8 Mei 1816 de echtscheiding geheel werd afgeschaft.
Bij de wet-Naquet van 27 Juli 1884 werd de wet van 1816 weer ingetrokken en werden de bepalingen van den Code civil, door die wet buiten werking gesteld, hersteld, met uitzondering van die, „relatives au divorce par consentement mutuel." Deze bepalingen werden toen uitdrukkelijk afgeschaft.
