Lanoveld. Ik wéét niet.... m’n hoofd is leeg — m’n hart is kapot.... Ik wéét niet — Heiloers. Wil ik met je naar huis.... Lanoveld. Nee.... nee — (Staat als gebroken op.) Hoe zal ik ze dat nou thuis vertellen.... (gaat langzaam heen). Wat moet d’r nóu van de vrouw terecht komen.... wat van de kin deren.... — Wat...? [murmelend af). 4e TOONEEL. Heilgers, later dienstbode. Heiloers blijft in gedachten verzonken bij de deur staan neemt dan een foto van ’t kastje, welke hij op tafel zet; blijft op de foto turen, vouwt dan biddend de handen. Onze vader die in de hemelen zijt.... Indien het mogelijk is, laat dan dezen drinkbeker aan mij voorbijgaan; doch niet gelijk ik wil, maar gelijk Gij wilt. Uwe wil geschiede. Amen. Dienstbode. Dominé, ’n telegram. Heiloers (wil het telegram openen, aarzelt; als door’ n huivering bevangen ziet hij naar de kamer van zijn vrouw en daarna door ’t vertrek.) Wat overkomt me toch ? .... ’t Schijnt, of de dood hier binnen komt — (opent met nerveuze beweging ’t tele gram, leest, geeft ’n gesmoorden schreeuw, grijpt zich aan de stoelleuning vast.) 5e TOONEEL. Heiligers. Mevrouw. Mevrouw. Man.... Heiloers (verbergt ’t telegram.) Wat is d’r ? .... Mevrouw. Ik heb den örief van onzen jongen nog twéé malen doorgelezen. Heiloers. Zoo — Mevrouw. Ik heb zoo’n medelijden met Langveld — z’n éénig kind — Heiloers. Ja.... z’n éénige — Mevrouw. En dan die weduwe en kinderen. Heiloers. ’t Is ontzettend — Mevrouw. We zullen morgen den brief van Karei dadelijk beantwoorden.... Vin’ je niet ? Heiloers. Ja - Mevrouw. Heb je z’n portret hiér neergezet? Heiloers. Ja, moeder. Mevrouw. Da’s héél goed. — Op ’t kastje stond ie zoo verscholen. (Kust de foto}. Nacht, jongen... ’n zoen van ’n moeder brengt altijd geluk. Nacht, jongen .... goeien nacht. (Zij wilgaan.) Heiloers. Moeder ... Ik ... ik moet eens ernstig met je spreken. 68 VOOR HUIS EN HAARD. Mevrouw (keert terug.) Is d’r iets gebeurd, man ? Heiloers. Ja.... en neê. Ik heb nou meer dan ooit jóuw raad voor iets noodig.... Ik kan maar geen besluit nemen. Mevrouw. Wat is d’r dan?.... Je maakt me heusch ongerust. Heiloers. Ik zal ’t je zeggen.... Jaren geleden, heel kort na mijn eerste beroep als predikant, kreeg ik op ’n dag van iemand ’n zeer kost baren schat.... Mevrouw. Jij....? Heiloers. Ja — Mevrouw. 