Plac, objęty jakby garnirunkiem, budami, po
zniesionych jatkach; sprzedają się tu rozmaite rze
czy, pieczywo, stare żelaziwo, fajki, cybuchy, wę
gle a nawet koszule i ubrania dolnych kończyn
męskich. Tuż przed budami trzy restauracje „pod
słońeem* zawsze pełne. Biedaków nie brak, a pa
ni Józefowa wybornie przysmarza „kichy* i głę
bokie podaje miski napełnione kapuśniakiem. Cza
sem w kapuśniaczku pływa zamiast „sperki* ka
wał gałgana, ależ za 3 centy niepodobna często
wać aksamitem.
Rankiem Wolnica roi się od gromady wieśnia
czek sprzedających nabiał, jajka i inne produkta
wiejskie. Przesuwają się tu wózki z pieczywem,
przeciągają oddziały robotnicze wojskowe, snują się
żydzi, wieśniacy i surdutowa gawiedź a pomocnicy
piekarscy, których wręczają częstosroć stare, obrzy
dliwe żydówki, wołając całym głosem:

Haise Bubełech! Haise!

Skoro ustąpią mleczarki i ureguluje się zwykły
porządek na Wolnicy, pani Marcinowa i Toma
szowa zaczynają codzienny koncert.
Obie panie mieszkając w jednym domu, szcze
gólnym zbiegiem okoliczności czy też fatalnym lo
sem znalazły się równocześnie na jednym i tym
samym placu i z jednym i tym samym towarem.
Przy rywalizacji o lepsze poróżniły się i od lat
kilku stały się dla siekie wrogami. Pani Tomaszo
wa, kobieta młoda ale energiczna, Pani Maciejo
wa, osoba stateczna, ale niestatkująca w języku.
Obie wstają z brzaskiem dnia i obie też prawie
równocześnie urządzają swoje kramy. (dy się spóźni
Maciejowa, Tomaszowa zaciera ręce szepcząc:
— Djabli ją przecie wzięli! — Tem samem słod
kiem życzeniem wita Maciejowa opróżnione miej
sce po Tomaszowej.
(Dokończenie nastąpi).
zi 1 REY". PAM CAE E


HUMOR.
Asceta.
— Wie pani, mój mąż, to strasznie biedaczysko się
umartwia i widać, samemi „korzenkami* żyje.
— Jakto, powiada pani: „widać“ ?

— Ano, bo ciągle w handlu „korzennym* siedzi.
(Djabeł.)

WSZERZ ZD OĄBEO) H


OSTATNIA POCZTA.
