Witte otrzymał już dymisyę; bankierzy ber
lińscy tełegrafowali do potentatów giełdy
budapeszteńskiej, jakoby Witte został zamor
dowany. Czyżby to były manewry giełdziar
skie, obliczone na przeczuloną wrażliwość ró
¿nych spekulantów finansowych? Co prawda,
położenie hr. Wittego bynajmniej nie jest
pozazdroszczenia godne. Omawiając z ban
kierami zagraniczuymi sprawę nowej poży
czki państwowej rossyjskiej, przyrzekł im —
jak domyślać się mamy prawo — daleko
idące koncesye na rzecz żydów. W podo
bnych warunkach zrozumieć nie trudno, jak
bolesnego figla wypłatały mu „czarne sotnie“,
załatwiające rachunki Trepowa, Ignatiewa,
Goremykina i innych panów z hr. Wittem....
na skórze żydowskiej.
Hr. Witte tłómaczy się też w depeszy,
przesłanej bankierom w Nowym Jorku, że
„jest rzeczą trudną na razie przyzwyczaić
wszystkie władze do nowych stosunków i
przekonać je o dobrodziejstwach rządów kul
turalnych*. Swięta to prawda: jakże bo pro
boszez cerkwi w dawnej parafii unickiej, lub
wszechwładny policemajster zrozumieć zechce,
że to, co wczoraj jeszeze kazano mu uważać
za czarne, dzisiaj jest śnieżnej białości; że
wczorajszy „zbrodniarz“, dzisiaj uważany być
ma za szanowanego i wolnego obywatela
państwa. Nawet sto manifestów carskich nie
zmieni w przeciągu tygodnia tych zapatry
wa i przekonań, z któremi społeczeństwo
rossyjskie zrosło się od samej kolebki, chaos
więc w całem państwie potężnieje z dnia na
dzień, dociera do najbardziej zsnadłych ką
tów, utrudniając pracę skazanemu przez
wszechwładną plotkę na śmierć, hr. Wittemu.
Jokolwiekbyśmy sądzić chcieli o jego
rzeczywistej wartości, przyznać musimy, że
hr. Witte pracować umie, nie cofając się
przed żadnemi trudnościami i przeszkodami.
Szkopuł niemały stanowiło dlań utworzenie
solidarnie myślącego i działającego

gabinetu ministrów,
któryby cieszył się pełnem zaufuniem zre
woltowanego społeczeństwa i sprowadził przez


| wszystkich upragnione uspokojenie umysłów.
