Als „men” vindt, dat wij dan huichelen, dat wij vroomheid voorwenden, en „naar die communiebank lopen voor het oog van de mensen”, dan moeten wij hen met open vizier tegemoet kunnen treden en hen rustig wijzen op het ceremonieel, dat de Kerk rondom de H. Tafel heeft opgebouwd. Daar is voortdurend en herhaaldelijk sprake: niet van de voortreffelijkheid van de communicerende gelovige, niet van zijn volmaaktheid en zijn deugden, daar is integendeel voortdurend en herhaaldelijk sprake van: zondigheid en schuld, van nederigheid en onwaardigheid, van verlossing en vergeving .van zonden. Wij gaan niet zo dikwijls te communie, omdat wij reeds zo vroom, zo heilig zijn, wij ontvangen de H. Communie zo dikwijls mogelijk, omdat wij menen, dat wij het juist het hardste nodig hebben; harder nodig hebben blijkbaar dan zij die met minder communies kunnen volstaan, om toch goed en vroom en gemakkelijk in staat van genade te blijven.
Alleen de priester communiceert nog onder twee gedaanten. Onze Moeder de H. Kerk immers is een wijze moeder. Om practische redenen heeft de Kerk de deelname aan de H. Communie onder twee gedaanten door de gelovigen afgesohaft. Christus is toch, èn onder de gedaante van het brood èn onder de gedaante van de wijn, met Zijn godheid en mensheid, Zijn ziel en Zijn lichaam geheel tegenwoordig.
De H, Communie is het derde voorname deel van de H. Mis. Omdat het doel van het Offer de vereriiging is tussen de mensen en God, is de H. Communie de bekroning Van het Offer en het hoogtepunt.
