Dat prentenboek, en al voor niets, naar 'k merk.” Wie sprak? Hij ziet zich wendend naar dien kant.
Slechts d’eigen schaduw schimmen langs den wand. En hoort de storm-gekromde boomen kreunen
	En der verloornen zielen klaaglijk steunen. Dan stoot de stormrammei het venster in:
	Sneeuw dooft van kaars en haard de glinstering. De nacht heeft hem in werveling verzwolgen.
Die naar den krocht hem zuigt der Malebolge, Waaruit het jammren rijst verdoemder volken
	Langs zwarten schacht van bodemlooze kolken. Zooals het vuursein van een schip in nood
	Den nachtorkaan doorflitst, een flikkring rood. Zoo komt uit hem al sidderend tot Haren,
	In ’s Hemels hart gevesten troon gevaren Zijn laatst Maria wees gegroet. Meteen
	Valt dwars door ’t daavren van den stormnacht heen Een klare stilte: 't wilde windgerucht
	Verging in luwte; in de zoele lucht, Doorgonsd van ’t droomrig loome bijezoemen.
Verijlt de geur van verre zomerbloemen. Dan ziet hij in een krans van gouden stralen
	Op malvenroode wolk Maria dalen. Hoe is het rood van Haren mond zoo rood?
	Welk minlijk licht en sterker dan de dood Licht uit het donker van Haar stille oogen
	Hem tegen in oneindig mededoogen? Haar hand, die heelend alle strijd beslecht.
Heeft zij hem zacht op ’t moede hoofd gelegd En heeft, verlost van alle aardsche droomen.
Zijn ziel met zich ten Hemel meegenomen.
Leven en Werken 46



	Toen tot de metten riep de kloosterbel
	De broeders, toen bleef dicht die eene cel. Totdat de Prior zelf de deur ontsloot
	En daar den grijsaard vond geknield en dood. In het kozijn hielden de vogels wacht.
Die hij trouw kruimels uit den refter bracht.
