Das interessante Stück, welches dann folgt, setze ich hierher: ‘Notam esse vestrae caritati scimus litigium, quam cum Herbipolensibus exercitii causa habuimus; nec non nostrae victoriae et laudis avidos vos esse non dubitamus. Ideo quod nunc instant vestro adiutorio confidenter committimus. Litteris nostris Kalendis Novembris ad eos directis hactenus nil contrahiscere audivimus. Quo animi consilio id fecisse dicantur, qua cura somno excitet; nos vero floccipendimus. Noverit dilectio vestra B. cancellarium eorum legationis gratia nescio quod opus mathematicum, artem inquam, Eufranoris aut Pochleti, nimirum urbis nomen ad nos vexisse; sed nobis non ostendisse, verum secum in expeditionem tulisse. Hac enim vestræ fraternitati commendamus, ut ipsum opus aliquo modo videre temptetis et curam adhibeatis, ut vel aliquod exemplar inde excerptum, nobis mittere non pigritemini. Nec interim cessabit nostrum opus iuxta vires surgere, domno Ebbone operam inpendente, Nannone fundamentum ponente, ceterisque prout cipisaue valet aut cementum aut lapides congerentibus, non sine doctoris manibus nostratis Ebbonis. Valet! Die letzten Worte gehen auf die Vollendung des Dombaues, der unter Ebbo seinen Abschluss erreichte; zu vergleichen ist der Brief n. 25. Es folgt der Vers: 'Miserat has grammatikus vocitatus Nobile clamans.' 