Doch hoe moest zij een kooper weten te vinden ? Zij was er absoluut zeker van, dat die zich in Enge-
	land nooit zou voordoen. '' Misschien in Amerika ? Den geheelen dag hield zij zich met dit plan bezig. Juist voordat zij het kantoor ’s avonds zou verlaten, moest zij nog iets in Cassilis’ vertrek brengen. Hij zat recht voor zich uit te staren en de uitdrukking in zijn oogen vervulde haar met groot medelijden en droefheid. „Mr. Cassilis,” sprak zij zacht. Met een flauw glimlachje om de lippen keek hij haar aan. „Ja, Miss Burlington ?” „ Is is er in het geheel geen hoop, dat u dat geld kunt krijgen ?” Hij schudde het hoofd. „Niet in het minst. Ik kan niets anders doen dan hier blijven zitten en wachten, totdat de instorting heeft plaats gehad.” Zij wenschte hem zachtjes goedenavond en verliet het vertrek...
Cassilis ging rechtop in zijn zetel zitten. Bij haar vertrek was plotseling een vreemd gevoel over hem gekomen, alsof ineens de zon was verdwenen. En toch, vóór gisteren had zij voor hem niet meer beteekend dan een zeer bruikbare werkkracht. En vandaag, merkte hij bij zichzelf op, haatte hij alle vrouwen. Toen hij met het hoofd in de handen ging zitten herinnerde hij zich heel scherp, dat de kleur van Oilda’s haar goudblond was.
