In de Middeleeuwen bestond het kind, maar het werd niet gezien. In de 17e eeuw is het kind nog voornamelik aanleiding gevend objekt, hetzij van lering, hetzij van bepaalde gevoelens, vóór de óüderen. Maar Van Alphen bekijkt het kind om zijn zelfs wil, hij ziet dat het toch niet gehéél is als de volwassene. Ziet hij het al geheel zoals het is? Moeilike vraag: wie zal ons zeggen, met zekerheid, hoe het is? Wijzelf zijn daarin verder gevorderd, menen wij, dan Van Alphen. Goed, maar bij hem is dan toch ’n begin. Wanneer we lezen wat vóór hem aan kinderen te lezen werd voorgezet, op school en daar buiten, dan rijzen ons de haren te berge. Zoveel onkinderlikheid, zoveel onbegrijpeliks, zoveel dat de normale ontwikkeling van het kind moet gestoord hebben. De verdienste van Hiëronymus is in de eerste plaats: hij kiest tenminste een kinderlik onderwerp, een pruimeboom, een gebroken ruit, een hond, een kinderruzietje. En in de twede plaats: zijn taal is eenvoudig, vaak al vrij kinderlik:
	Cornelis had een glas gebroken Voor aan de straat.
Jawel, natuurlik: de gedachten en gevoelens, het karakter van zijn kindertjes, dat was minder goed in orde. Niet zoals ze zijn; was zijn bedoeling soms eerder: ze te beschrijven zoals hij ze wenste? Stellig; alleen vinden wij ~moderne” mensen, die wens vrij zonderling. Elke tijd heeft z’n eigen idealen, ook pedagogiese.
