Wynurzenia marszałka Pilsudskiego. przynaj
mniej w hrzmieniu, które doszło da wiadomości pu
hlicznej, nle wskazują na to, aby nastawienie po
przeduie zmieniła sie wobec nowego Sejmu. Rząd
przez usta swego szefa oświadcza, że bedzie che
inie współpracował z Sejmem, o ile ten hędzie —
mówiąc zrozumiale — będzie grzeczny. Senn wy
hierze wyznaczonego mu marszałka, Sejm ztze
knie się samodzielnego ustalania porządku dzien
nego swych prac, Sejm wogóle nle będzie dysku
towal dlugo a nad polityką zagraniczną wcale nie
będzie — podobne „parlameniy” istnieją już w
dwóch państwach południowej Europy. a Polska
mialażby być trzeciem o podobnem ciele bez krwi
i mózgu?

Wybory i ich wynik wcale nie usprawiedliwiają
tak wygórowanych pretensji. Uzyskanie niespelna
jednej trzeciej części mandatów mle daje dostatecz
nego stosunku do uważania się za dyktatora. Dwie
trzecie Seimu, reprezeniuiące znacznie więcej niż
takiż stosunek wyborców. nie ma zamiaru ani po
trzeby przyjmować wszystkich podyktawanych
mu warunków wspólpracy bez oglądania. Powta
rzamy: wsólpracę Seimu z rządem uważamy nig
tylko za pożądaną, ale i konieczną; z zamiarem
czy z chęcią walki da Sejmu z góry nie weszliśmy,
ale narzucaną walkę — a taka w konsekwencji
rządu stanie się niemiiknioną — przyjmiemy | bę
dziemy ją prowadzili w obronie konstytucji, w 0
branie demokracji, oparci o olbrzymią część ludno
ści całego państwa. Ten powód każe nam trakto
wać zakończenie okresu wyborów nie Jaka zam
knięcie ale jako ciąg dalszy walki


1 jak nie — żaden „trzeżwy* głos przestrogi
z prawa czy z lewa — nie powstrzymał ów
czesnej PPS od walki o niepodległość, tak nie
powstrzyma teraz nikt rosnącej siły soclalizmu
polskiego od walki o sprawłedliwość społecz
ną w nlepodległej Polsce.
