Het zou verkeerd zijn, schrijver of spelers enig verwijt te maken van het feit, dat we hier eer enige malaise en naargeestigheid voelen, dan dat een groot gevoel ons aangrijpt. Hier, anders dan bij het klassieke toneel met zijn straffe lijnen, met zijn nadrukkelijke onaf* wendbaarheid, vragen we ons toch heimelijk af, of dit alles wel zo moest gebeuren. De sfeer van gewoonheid, van alledaagsheid, die de woorden wekken, is daaraan schuld
De rol is vroeger door Van der Lugt gespeeld, die ze ook thans voor ons waar wist te maken, want hij heeft zeer sterk het vermogen om door de toon en door het stille spel de gefolterde mens uit te beelden, de mens met een angstgedachte, de wanhopige, die niet te helpen is. Het ontroerende heeft bij hem in zulk een rol iets onzeg* baar pijnlijks, omdat er in zijn tragiek bij wijlen een nadering is tot een wrange humor. Zo gaf hij hier aan de onredelijkheid van den man, die feitelijk aan vervolgingswaan en andere dwanggedachten is gaan lijden, iets diep schrijnends. Mimi Boesnach als de ongelukkige vrouw, die te laat komt om hem te redden, wist als steeds, klanken te vinden, die ons troffen, en zowel Roemer als Piet Bron gaven knap spel, zoals niet anders te verwachten was.
