Wanneer we den prijzenoogst optellen, zien we, dat de buitenlanders vier nummers wonnen tegen de Hollanders negen; de Belgen en A. V. '23 zelf vielen eenigszins tegen, de Keulenaren en Akenaren waren sterk vooruitgegaan bij vorige jaren, toen we hen ook het werk zagen. De Estlander Meimer tenslotte vormde bij het speerwerpen een klasse op zich zelf. In tegenstelling met b.v. Utrecht bleek, dat onze Hollandsche athleten tegen de hier verschenen buitenlanders, die we in Rotterdam, Utrecht en Arnhel wel eens sterker hebben zien vertegenwoordigd, wel waren opgewassen. Doch daarover volgende week meer.
De meeste atletiekwedstrijden eindigen met een prijsuitdeeling op het veld, waarna de diverse deelnemers verzocht worden om maar naar huis terug te kecren, 1923 echter zorgde voor een gezellig „etentje" voor deelnemers en juryleden met prijsuitdeeling en „soirée dansante" tot slot. In de geriefelijke zalen van de Amsterdamsche Burgerwacht, waar de rood¬
broeken hun clubhome hebben, zetten de Nijmecgsche Quickenaars, zoo tusschen de soep en de ossenhaas van 1923's eterijtje door, de befaamde Olympische krijgskreet „heia, heia, enz." in, welk vervaarlijk gebrul een der Duitsche athleten verschrikt deed vragen: „Was ist denn das?"
„Das ist unsrer Krcigsruf" antwoordde een van zijn Hollandsche buren, maar op datzelfde moment doorkliefde 1923's clubgeschreeuw als antwoord op de Quick-kreet de lucht en dit nog veel onverstaanbaarder lawaai met tafelgeroffel en voetengestamp als accompagnement bracht de Duitschers in diepe bewondering vor den Hollandschen Volkszang.
