„Bliksem !” flapte Wilfred uit. Toen liep hij snel Op het meisje toe en keek haar in het gezicht. !” zei hij nog eens. En daarop, onbe''■'laamd en vijandig : „Dit is Betty niet dit / schepsel heeft dat costuum gestolen !” eens hier, vriendlief,” schamperde de L ,X-it, „ik weet niet waar je al die handige uit- zoo gauw vandaan haalt en dat kan me j(SO slotte ook geen steek schelen ? Den dans je tóch niet ” Hij wendde zich tot "Tieorge : „U kent deze jongedame ?” ~ „Natuurlijk ! Dat spreekt vanzelf !” klonk het opgewekt. „Dit is Juffrouw eh Juffrouw ~ ik zal het u maar zeggen, ze is mijn verloofde. Maar de verloving is nog niet publiek, begrijpt |u ?■’
	I Meneer Myriel, die bezig was geweest zijn auto |na te zien, kreeg plotseling een glimp van het [sezicht van ’t Lavendelmeisje. I „Jandorie I” riep hij. „Juffrouw Craydon ! ■Wat voert ü hier uit ?” Hij liet zijn blik langs haar |bal-masqué-costuum glijden en zijn lippen ver-kten. „Wie heeft u permissie gegeven deze aan te trekken ?” ik....” Het Lavendelmeisje begon stotteren. heeft haar gestólen !” herhaalde Wilfred n beschuldiging. dat zoo. Juffrouw Craydon?” informeerde ''siaar patroon. \ „’t Is eenvoudig belachelijk !” mengde George fj?ich in de discussie. Hij zag dat het meisje op het was in tranen uit te barsten en hij voelde zich 'erplicht haar ridder te zijn. Met Sam en Betty
	zou hij het naderhand wel in orde maken. „De zaak is deze,” vervolgde hij. „Juffrouw Ne», de eigenares van dit costuum, is een heel goede kennis van mij. Ze was plotseling verhinderd naar het carnaval te gaan en leende haar japon aan aan mijn verloofde. Juffrouw Ne» zal u precies hetzelfde vertellen, als u de moeite neemt het haar te vragen,” voegde hij er brutaalweg bij. „Maar —” begon Wilfred weer.
