miotu, w którym Brandes doprowadził pra
wie do mistrzostwa. Zasady Taina i Hettnera
zastosował on tu nie do poszczególnych lite
ratur, nie kolejno, do każdej z osobna, ale
zestawia razem  charakterystyczne cechy
wszystkich, o których mówi, tworząe w ten
sposób obraz nie tylko nowy i ciekawy, ale
jasny i pouczający. Gdyby wszystko, eo się
czyta w „Głównych prądach”, było bszwzglę
dną. stwierdzoną prawdą, nie znałbym dzieła,
z którego w tak krótkim czasia możnaby się
tak wiele dowiedzieć i tak jasnego nabrać
poglądu na literaturę europejską w pierw
szej połowie naszego wieku; niestety jednak,
często prawda musi się usunąć na bok, aby
ustąpić miejsca świetnemu, ale wątpliwej co
do treści wartości frazesowi, a zawsze musi
czytelnik pamiętać o tem, że książka ma
charakter polemiczny i wynikające z niego
cechy albo zupełnie usuwać, albo taż przyj
mować cum grano salis.
