Wjedeńczycy lekceważyli niegdyś Czechów, trak
towali ich w sposób żartobliwy, apowiadall sobie
o nich anegdoty w rodzaju tej, że n. p. do Kolum
ba, po jego wylądowaniu w Ameryce przyszli Czesi
| powitali go słowami: „I my sem tada, pene Ko
lambns* — albo że w kapeli króla Dawida byli
prawie sami czescy muzykanci, Dzisisj Wiedeńczy
cy jaż nie lekceważą Czechów, ale boją się ich
nieco i zaczynają mieBawidzieć, Po restauracyach
Czesi opowiadają, że jak tylko uporają się s Niem
cami na Morawach, to opaszą Wiedeń swoim pier
ścieniem 1 sięgną po Aastryę dolną. Wiedeńczycy
śmieją sią z tego, ale swoją drogą mają respekt
przed Czachami, których w Wiedniu jest więcej niż
podsje przędowa statystyka, Że Czesi prędzej czy
później będą panami w swoim domu, nie ulega
wątpliwości, a że te Wiedniowi nie na rękę, to ró
wnie jest pewnetm.
Wogóle stosunek Wiedeńezyków de Słowian nlezł
gruntownej zmianie. Ustępuje lokcoważonia, a miej
mea jego zajmuje zawiść. Przed laty n. p. śpiewali
„Volksäagerzy“ o Chorwatach znaną plosakę:

„Der Mensch, der Mensch, der Mensch ist ka'

Kroat, Kroat,

Der Mensch lebt net allani vom Salat, Salat...“
a dzisiaj nie rzuei jūż nikt™tej wwrotki sle gsto
bażdypruwi-o gełuwiszhe Gefahr". Nawet wobno
Polaków, którzy — trzeba to prayznsć w imię spra
wiedliweścł — cieszyli się w Wiednia zawsze zna
czną zympatyą, zmienili Wiedeńczycy bardzo zna
cznie swoje usposobienie. Ogarnął ich rzowinizm,
a że pojmują poważnie „alavische Gefahr*, awiad
czy fakt, iż w Radzie miejskiej, na zgromadzeniach
pablicznych, w uniwersytecie prawią ciągle o za
chowaniu charakteru niemieckiego w mleścia Wie
dniu.
Sw. Mikołajowi popsuła równie szykl polityka.
Reforma wyborcza i rozprawy nad nią w Izbie po
stów zajęły tak silnie nmysł wygodnego Wiedeń
czyka, Że „Nikolo“ musiał ustąpić na plan drugi.
