Zeer merkwaardig is Glenarvon, een Roman in 3. Deelen. De voorgewende fchrijffter, Ladij caroline. lambe , heeft door de treffende gelijkheid , die men tusfchen hare helden, dat meestal zedelijke, wangedrogten zijn, en zekere aan het Engelfehe publiek welbe^ kende perfonen van hoogen rang, onderftelt, en door, het verbergen van haren waren naam, het frerkfte vermoeden op zich geladen, dat het haar enkel te doen was, om met den geefel der Satyre te tuchtigen, en werkelijke portretten te fchilderen. Hare bloedverwanten zouden zich zelfs moeite hebben gegeven , om de verfpreiding van een gefchrift, dat welhaast opzien baarde, te hinderen. Desniettegenftaande verfchijnt er reeds eene tweede uitgave van hetzelve. De voornaamfte held, glenarvon, is er als een man van vernuft gefchilderd, wiens zedelijke bedorvenheid intusfchen ijzing verwekt. Zeldzaam genoeg wilden de Napoleonshaters eene trouwe kopij van den gevallenen Monarch in dien glenarvon ontdekken, die de boosheid als tot een ftelfel had gebragt. Voor het overige is Lord byrons bijzondere gefchiedenis , vooral door dezen Roman te Londen, zoo zeer een relletje geworden. Want er wordt bijkans door niemand aan getwijfeld, of vooral deze hoogstmerkwaardige man is door het boek aan de kaak gefield geworden; hetgene in hetzelve, heiaas! ook aan onfchuldigen fchijnt te zijn overgekomen. De kleine bijzonderheden , door welke ieder karakter hier in een behoorlijk licht wordt geplaatst, verraden maar al te zeer, dat er der fchrijffter geene bloote fchepfelen van eene vurige verbeel-
﻿

van geleerdh.en lettere. in geootbrittanje. l6l
ding voor den geest zweefden, zoo als dit bij menigen treurfpeldichter, die gevleeschte duivels op het tooneel bragt, het geval kan zijn geweest.
