zeker, hij heeft dat prachtige gedicht geschon ken van de „Verloren zoon", ook door dr. Wielinga bewonderd, en er zit in z'n taal de oude stoerheid der Calvinisten — maar tegelijk in deze mens een sterk „heidens" element: een liefde voor de natuur, waarin hij zichzelf verliezen wil om tot nieuw leven herboren te worden. Geen der heidense tachtigers heeft zo ontroe rend gezongen van de zee: „haar stem is de stem van toekomende vrede, wier stille vertrouwde vertroosting ons riep...." Zo zijn deze door de jong-gerefor meerden als hunne dichters (d. w. z. levende uit hun Christelik levens ideaal) bewonderde, tegelijk de onze. En ik konstateer dit met grote vreugde. Want het opent de mogelik- heid dat mensen, die in leer en dogma en partij lijnrecht tegenover elkaar staan, elkaar kunnen vinden in die innerlike diepten, waar de levensont- roering echt is en tot schoonheid wordt. Wij zitten gewoonlik zo zielig en bekrompen vast in ons eigen heilige huisje: ónze partij, en ónze leer.... en wij verliezen daardoor het besté in het leven: het besef, met anderen gedragen te worden door éénzelfde, alles doorwonende Gees- tesmacht. W. B. LOYD GEORGE EN HET VERBOD. Na zijn aftreden als leider van het Britsche rijk heeft Lloyd George in de wereldpers zijne politieke inzich ten openbaar gemaakt. In een zijner laatste artikelen heeft hij ook het drankvraagstuk behandeld en een lans gebroken voor het verbod. Daar het ook voor ons van belang is de gedachten van een zoo invloedrijk persoon te leeren kennen, geven wij hier den korten inhoud van zijn arti kel weer, zooals wij dat vonden in het Zweedsche blad „Reformatora", Lloyd George begint zijn artikel met er op te wijzen hoe geheel ver schillend twee volkeren van hetzelfde ras en denzelfden oorsprong zich ge dragen in den strijd tegen den alco hol. In Amerika werd het verbod in gevoerd en in Engeland’ wordt de verbodsgedachte verworpen als iets, waarvoor men zich schaamt, met 236 tegen 14 stemmen. Dat kan niet be rusten op volksluim of op verschil in moreel inzicht. Ook is de dronken schap in Amerika niet zoo veel groo- ter geweest als in Engeland, dat dras tische maatregelen daardoor vereischt werden, want in Engeland en Schot land was het alcoholgebruik vóór den oorlog, gerekend per individu, dub bel zoo groot als in de Vereenigde Staten. 