3 Str. 600


spoglądaliśmy w milczeniu z powagą, jakiej wyma
gała chwila, na siódmy krzyżyk już dźwigającego
dowódcę, pełnego wiary w Boga. I nie zawiódł się
dowódca; — zwyciężyliśmy, choć było bardzo trudno.
Przez cały maj, ze wszystkich szwadronów 12
pułku ułanów podolskich, pełniącego straż na kre
sach wschodnich, niczem rycerze sienkiewiczowscy,
skoro tylko ciemności zaczęły okrywać ziemię, sły
chać było chóralny śpiew litanji loretańskiej i Pod
Twoją obronę. Nadszedł ostatni dzień maja 1932 r.
Kapelan garnizonu przechadzał się po parku i my
ślał nad tem, czy mimo zajęć koszarowych nie dało
by się urządzić uroczystej procesji na zakończenie
majowego nabożeństwa.
Wtem zbliżył się do niego dowódca pułku, dypl.
ppułkownik Rakowski, profesor Szkoły Wojennej
i w te odezwał się słowa: Księże proboszczu! Jutro
kończy się maj. Żołnierze nie mogli chodzić na na
bożeństwo majowe, bo mieli dużo zajęć, ale jutro
zwalniam cały pułk na wieczorne nabożeństwo i pro
cesję, w której wezmą udział wszyscy oficerowie, bo
przecież Matka Boska jest Królową Polski.
W piękny, cichy wieczór odbywała się procesja
na zakończenie majowego nabożeństwa. Za baldachi
mem posuwał się sztab i cały pułk, a tony orkiestry
i śpiew Żołnierzy rozbrzmiewał potężnie do Weso
łówki, Białokrynicy i Andrugi — okolicznych wiosek.
Innym znowu razem alarm w szkole podoficer
skiej, o godz. 2 wnocy. Wsiedli na konie i wyjechali
na ćwiczenia. — Chłopcy, pewnie nie odmówiliście
modlitwy porannej — mówi dowódca pułku. I żoł
nierze, zdjąwszy czapki, z koni śpiewali „Kiedy ranne”.
Napewno ten sposób modlitwy
długo pozostanie w pamięci no
wych podoficerów i oni kiedyś
będą go praktykować.
— Księże Kapelanie — mówił
por. Minkowski, dowódca szkoły
podoficerskiej — proszę o Mszę
świętą z okazji zakończenia szko
ły podoficerskiej, trzeba Bogu po
dziękować, że nie było żadnego
wypadku, że wszyscy w zdrowiu
kurs ukończyli.
