Tym czasem małżonka Pana Motzedu nieda
wno wyszła z połogu i starsza córka, w pa
dły także do pokoiu. Pani Kotzebu, na wi
dok ten okropńy utraciła zmysły, a córka
z poipocą służącego przeniosła oyca na ło
źko, na którem wkrótce skonał, niepowro
ciwszy ani nachwilę do zmysłów i niewy
rzełkszy ani słowa. Zabóyca zadał inu irzy
rany, z których iedną w twarz. Zbrodniarz
tymczasem odzyskawszy siły (bo rana którą
był sobie zadał niebyła niebezpieczną) wy
mknął się 2 pokoiu, zszedł po schodach i
zawołał: „Niech żyie ukochana oyczyzna,
Niemcy.« (Gdyby się któremu kolwiek z
Niemców udało było zabić w roku 1815
Napoleona, zapewna i tak nic by więcey nie
mógł powiedzieć!) Kiedy wyszedł na ga
nek, z okna Pana Kotzebu usłyszano wołanie
«Chwytaycie zaboycę!. Nato Sand obróciw
szy się do okna z tryumfem zawołał: Tak
iest, moie. to iest dzieło, zdrayca zabity!«
Padł potem na kolana; ugodził siebie raz
iescze puginałem: lecz zawsze niesmiertel
nie. W lewey ręce trzymał papier z nastę
puiącym napisem: „Wyrok śmierci Augusto
wi Kotzebu, dnia 28 Marca 181g roku. Wzię
to go zaraz i odprowadżono do szpitalu
mieyskiego, gdzie po dzis dzień utrzymulie się
pod nayscisleyszą wartą. Odpowiadał»'sto
sownie i przytomnie na wszystkie zapytania
i między innem mówił: że od półroku iuź
zamierzał sobie dokonać tego przedsięwzię
cia; że bynaymniey nie żałuie tego postępku
i rozumie, że wielką uczynił przysługę
oyczyznie uwalniając ią od człowieka, któ
ry tak dalece szkodził młodzieży Niemiec
kiey przez pisma swoie i potwarze. Twier
dził naymocniey, źe niemiał źadnych wspól
ników tey zbrodui, a tak był spokoyny, że
nawet prosił o muzykę Szydlera na gitarę?
Na piersiach miał pismo zapieczętowane w
wyrazach następuiących: „Skazany na smierć
roku 1015.<

Qyciec tego szaleńca ma stopień radcy w
wydziale sprawiedliwości i mieszka w An
spach. Oprocz tego syna, ma iescze kilkoro
dzieci.
