Arme modiste! Den wissel, u gepresenteerd moet gij betalen, en Mevrouw die met uwe hoeden en uwe costumes langs 's heeren wegen wandelt, bewaart uw geld. Waag het niet dit op te vragen; zij zalu voldoen, maar, schrijft ze: «ik ben niet gewoon gemaand te worden en zal mij voor het vervolg elders voorzien."
Ja, mijne Heeren! Ik zou het oogenblikzegenen, waarop onder de meergegoeden grooter eerbied werd getoond voor eens andermans geld, en, om slechts enkele voorbeelden te noemen, de kleermaker niet meer zou kunnen zeggen: «Mijnheer draagt mijn pak," de schoenmaker: «Mijnheer wandelt met mijne schoenen", en de modiste: «Mevrouw pronkt met mijne veeren!"
In die regels wordt werkelijk gewezen op een verderfelijke gewoonte in onze maatschappij die vooral ook de hoogere standen ontsiert en de nijvere middenstand drukt. Waar de Schrijver eindelijk spreekt over werklooze werklieden, daar doet hij dat op eene wijze, die allen zich ten voorbeeld mogen stellen door ook te wijzen op de schuld die zij zelve er aan hebben. Hier is blijkbaar geen volksleider, maar een volksvriend aan het woord. Hij wijst op den kwijnende! toestand van den handel, op de scherpe concurrentie op de vorderingen der wetenschap, maar hij spreekt het ook uit dat er meer werk zou gegeven en gezocht
worden als «het werk vlijtiger en vlugger van do hand ging."
In het tweede gedeelte behandelt de schrijver de middelen ter verbetering, waarbij hij ook niet verzuimt er op te wijzen dat vroegtijdige onbezonnen huwelijken ontraden moeten worden en dat de meisjes dienen gevormd tot goede huishoudsters.
