Dit geldt natuurlijk zeer in het bizonder voor wat thans gebeurt in Spanje. En ik stel met vreugde vast, dat zulks onder de revolutionaire oorlogsbestrijders internationaal alom beseft wordt ook onder hen, die hetzij uit morele, hetzij uit revolutionair-taktische motieven, hetzij uit beide, persoonlijk aan generlei gewelddadige strijd zouden willen of kunnen deelnemen. Zo merkte kameraad A. Barbé onlangs in „Le Semeur" op, dat de principiële dienstweigeraars door het Spaanse geval wel haast voor een konflikt van plichten staan. De massa in Spanje en Catalonië is immers onmiskenbaar in een toestand van noodweer: zij wordt overweldigd. En naar welke afweermiddelen zij ook grijpt, haar strijd is heel iets anders dan een officiële „oorlog". Want: le. deze draagt altijd een min of meer imperialistisch karakter;
	2e. wordt wezenlijk gevoerd tegen vrijheid en vooruitgang; 3e. is gebaseerd op de fiktie van de nationale eenheid; 4e. is niet in staat enig internationaal probleem op te lossen; se. is zo al-verwoestend van aard, dat hij slechts tot onderlingen zelfmoord der volken kan leiden.
Daartegenover – vervolgt Barbé – zien wij in Spanje, dat het overgrote deel der bevolking op de wijze van direkte aktie, staking e.d. aan de duistere militaire, priesterlijke en kapitalistische machthebbers reeds een groot gedeelte van hun heerschappij hebben ontnomen; dat men er bovendien op de officieel altijd zo opgehemelde, demokratische wijze een min of meer linkse regering aan het bewind heeft weten te brengen; dat er allerlei mogelijkheden waren om met een minimum van geweld en een maximum van niet- of bovengewelddadige strijdwijzen het maatschappelijk leven te vernieuwen. En daar komt plotseling Franco en zijn bende, en poogt dit alles op de brutaalste wijze te overweldigen en voor goed onmogelijk te maken ....
