do celi skazańca. Zamieniono tylko kilka słów. „Prze
baczcie mi i bądźcie wszyscy pozdrowieni* — rzekł
Wondraszek i odwrócił się od nich. W nocy usiło
wał skazany zasnąć, ale napróżno; ogarnął go sen
dopiero około 4. nad ranem. Obudził się wszakże po
upływie kwadransa i chodził po celi. Wkrótce przy
był kapelan więzienny, aby odmówić modlitwę z Won
draszkiem. Potem odprawiła się msza Św. w kaplicy
więziennej, po której klęczał i modlił się skazaay
przed głównym ołtarzem, a potem przyjął komunję
świętą. Kilka minut przed 6. odezwało się pukanie
do celi; Wondraszek wiedział, że to palce kata ude
rzają we drzwi więzienne. Wyszedł więc z celi i dał
sobie ręce związać: sprowadzono go z II. piętra na
podwórze do stóp szubienicy. Był strasznie blady,
ale szedł pewnym krokiem. W dziedzińcu była obe
cng komisja sądowa. Radca sądowy oddał skazańca
w ręce kata. Wondraszek sam przysunął się plecami
do szubienicy; ksiądz wśród przerażającej ciszy roz
począł odmawiać uroczystym głosem słowa modlitwy:
„W ręce Twoje Panie oddaję duszę moją.“ Kat speł
nił tymczasem obowiązek; ośm minut trwała walka
życia ze śmiercią. Kapelan krótko przemówił do obe
enych, mówiąc między innemi: „Coby to była za
zwierzchność, któraby zawsze przebaczała, a nigdy
nie karała! Prawo w takim razie straciłoby na sile
i poważaniu.“ Między obecnych rozdano drukowany
wyrok.
W Zakoranem liczba gości, przybyłych de tego
tc ból po dzień 24, lipca r. b., wynosi 3071
osób.
Popis inżynierji wojskowej. W dniu 24. bm.
