ingezonden Mgnheer de Redacteur! Het zij mij vergund, don heer Isidor Abrahams even te antwoorden op zijn tegen mij gericht schrijven in het vorig nummer van uw blad. Ik geloot, dat er vooralsnog verschil van opvatting tusschen ons bestaat, hetgeen ik zal trachten op te helderen Wat toch is het geval? Het lag nimmer in mijn bedoeling, mij in het Zionistisch strijdgewoel te begeven, omdat ik van meening ben, dat, hoe minder niet Zionisten zich ermee bemoeien, hoe eerder het stroovuur: de plannen voor een nieuw Joodsch Rijk in Palestina, zal uitgebrand hebben en hoe spoediger er kans komt, dat uit de asch nog iets goeds resulteert; want een verstandig Zionisme, dat in de eerste plaats bedoelt: hulp aan verdrukte stamgenootou, zal wel algemeenen bijval vinden, en zou ook mij sympathiek zijn. Toen echter in een openbare vergadering door de voormannen officieel werd verkondigd, dat het hoofddoel van het Zionisme niet is, verdrukte broederen te verlossen, doch dat het beoogt, en wel met bekwamen spoed – een zelfstandigen Joodschon staat te vestigen, om het verlangen naar Palestina b§ alle Joden te bevredigen, greep ik naar de pen. Zonder nu die verklaring letterlijk op te vatten, mag men er toch uit opmaken, dat de bedoeling is, dat buiten de kringen der verdrukten, in alle landen, dus ook in Nederland, een zoo groot aantal Israëlieten nu reeds naar Palestina verlangen, dat de stichting van een zelfstandigen Joodschen staat in dat land als urgent is te achten; m. a. w. dat een goed deel van Neeiland's Israël als het ware met het eene been in „patria ” en met het andere reeds in Palestina staat. Het is tegen deze m. i. bodemlooze bewering, dat ik ben opgekomen, omdat er een legende uit kan ontstaan, die onze positie als staatsburgers kan benadeelen. Ik noemde het een fictie, dat alle Joden Palestina wenschen te herkrijgen en tiaarAeew in levenden Igve'wenschen terug te keeren, en drukte twijfel uit, of in Nederland wei een enkele zou gevonden worden, die ooit zulk een verlangen in zich gevoeld heeft. En wat antwoordt daarop de heer Abrahams? Dat hij zeker weet, „dat er gelukkig nog een groot aantal .... Israëlieten is, dat hoopt op een geheel zelfstandig Joodsch Rijk in Palestina” en dat ook hij de eer heeft, tot dit aantal te behooren. Maar, de heer A. 