Een van de eerste zaken, waaraan de Bondsleiding na het stakingsjaar 1925 haar aandacht moest wijden, was het herstel van het financieel weerstandsvermogen.
Een behoorlijk vermogen moge dan voor een vakbond niet alles zijn, het is toch wel iets en zeker iets van beteekenis. Dat was in de jaren, die voorbij gegaan waren, wel duidelijk gebleken. In 1924 had de Bond een vermogen van ƒ 271.278.—, einde 1925 was het gedaald tot ƒ 63.490.92.
Het congres in Den Haag van 1926 nam echter besluiten, die een krachtig herstel binnen een aantal jaren kon waarborgen. En laat me dit direct verklaren: dat herstel is sneller gekomen, dan we gedacht hadden. Welk een mooi blijk van solidariteit de bondsleden gaven, blijkt uit het feit, dat het Bondsvermogen in 1931 reeds weer ƒ 312.783. was. Het was dus zes jaar na 1925 al weer hooger dan het daarvoor geweest was. Denkt nu niet, dat er kon worden gespaard, zonder dat uitgaven voor strijd werden gedaan. Ook na 1925 moest voor den strijd veel geld worden besteed en ook op cultureel gebied liet de Bond niet na te doen, wat noodzakelijk kon worden geacht.
