Stanąłem przy rogu kamienicy, rozglądałem się na
wszystkie strony, aby się dobrze rozpatrzeć gdzie mam
powrócić. Na ulicy ruch był ogromny; turkot fijakrów
i tramwajów przyjeżdżających i odjeżdżających naprze
mian; ludu masa przechodzącego roiło się jakby na
wielkim jarmarku. Lamp świecących na całej ulicy jak
by gwiazd na niebie, a do tego księżyc i gwiazdy Świe
ciły na jasnem niebie. Widok był bardzo piękny, a do
tego i wszystkie sklepy były oświetlone Światłem ele
ktrycznem. Przeszedłem na drugą stronę ulicy ku tea
trowi, stanąłem przy teatrze, popatrzyłem jeszcze na
tę kamienicę, z której wyszedłem, abym później do tej
samej trafił, Obszedłem wkoło teatru. Jest to gmach
ogromny i wspaniale zbudowany — i to wszystko za
nasze pieniądze!

Ale gdy człowiek w swoim stroju pokaże się
w innej stronie kraju i w mieście, to każdy na niego
zwraca uwagę. Tak samo i moja gurmana zwracała na
siebie uwagę. Gdym tak przechodził koło teatru, zbli


żył się do mnie jakiś miejski człowiek i zapytał mię
skąd jestem. Powiedziałem mu, że ze zachodniej Ga
licyi. Ten mówi, że i on stamtąd, ale we Lwowie jest
już około 10 lat. W dalszej rozmowie pokazało się,
że on był z innej strony, a ja z innej, tak Że.,ani on
nie znał mej okolicy ani ja jego, ale przechodziliśmy
wolnym krokiem po plantach i rozmawialiśmy o ró
żnych sprawach i o biedzie chłopskiej, Planty prawie
cąłe były zapełnione różnym ludem; jedni siedzieli na
ławkach, drudzy stali i rozmawiali, a inni chodzili tam
i napowrót. Przewaga była dziewek, żołnierzy, żydów,
studentów, różnych obsługaczy i mamek z dziećmi, tak
że nie można było wolno przechodzić. Mój krajan wska
zywał mi różne gmachy i hotele, do kogo który nale
Ży; opowiadał jak w teatrze i niektórych hotelach pa
nowie się bawią; wskazał mi także gmach Dyrekcyi
skarbu, gdzie się składają pieniądze z całego kraju.
