Ik was op een stoeltje nedergezonken, geheel overweldigd, niet alleen door gindsche vensters, maar ook door het aanhoudend gevoel van het rijzen der ruimte in welker diepte ik me zeer omlaag bevond, door onuitsprekelijk veel teers, jeugdigs, lieflijks dat hier was. Een tranenvloed zwol aan en liep de randen over, en bleef maar nederstroomen, ik hoorde immers het gezang der engelen vrier geest tot de gelukkige bundeling der pilaren, tot het stoute uitzwieren en rondbuigen dier gewelven had geïnspireerd, ik voelde immers het zoete samenscholen van de muzen, die dien feestelijken brand in het venster hadden ontstoken, die dat daar hadden aangebracht opdat het Licht zelve een stralend merkteeken zou nederzengen in de harten van hen die in duisternis waren. Waarom zoo hartbrekend geschreid, kleine ziel, wat beduidt dat krampachtige snikken? Is het omdat uwe kluisters zoo drukken?
	Omdat gij weg wilde wieken en voor altijd vereenigd wezen met het eeuwig-gelukzalige dat hier vorm kreeg? Is het door de bloemen der stilte die hier, overweldigend in aantal, openbreken? Door heil dat uit de wonden spruit? Is het daardoor? Is het dat?
	. . . Als omfloerst, om-licht misschien, omgeven door iets doorzichtigs, dat héél ver reikte, ja, dat wel tot de einden der aarde scheen te gaan en dat me zeer licht maakte, als gewichtloos, liep ik eenigen tijd later over de straatsteenen, voortgaande langs den oever der rivier, stroomopwaarts, door 't grootst gewemel en lawaai doorgaand, geheel apart en stil, als drijvend in een scheepje van bizondere stof dat door niets belemmerd of uit zijn richting geslagen kon worden, steeds voort, totdat ik landde eindelijk in een groot bloemenpark, waarin ik even later op een bankje onder palmboomen nederzat.
~Eeuwige geest, ik dank U,” prevelde ik.
