Aan haar rechterzijde woonde een rijke schoenenfabrikant met zijn vrouw, die ongeveer van Ma- rijkes leeftijd was. Zij hadden een zoontje, Robbie. Deze was ruim een jaar ouder dan Job en ging al naar school. Mevrouw van breukelen nam haar uitnodiging om een kopje koffie bij haar te komen drinken met een genadig knikje aan; meer uit nieuwsgierig heid dan uit beleefdheid. De vol gende ochtend verscheen zij met waardig opgericht hoofd op het reeds van tevoren bepaalde tijd stip bij Marijke, vergezeld van haar drie onafscheidelijke pekineesjes. Het werd een vreselijk uurtje, te meer daar Marijke er zich veel van had voorgesteld. Mevrouw zette zich op het uiterste randje van de stoel en keek ietwat misprijzend naar het goedkope kop je met de grote bloemen, voor zij eraan nipte. Zij sprak op gefor ceerde toon en Marijke voelde zich onder haar blik steeds akeliger worden. „Wat vreemd,” zei me vrouw plotseling, „dat uw oom des tijds mij nooit over u en uw man heeft gesproken. Het was zo’n alleraardigste man. Wel een beetje zonderling, maar toch heel char mant. En zo gemanierd en beschei den.” „Om heel eerlijk te zijn,” zei Ma rijke, „heb ik hem zelf nooit ont moet. Ik kende hem slechts uit de verhalen van mijn schoonmoeder, maar heb verder nooit over hem nagedacht, tot wij dit huis van hem erfden.” „Ik vraag mij af,” vervolgde me vrouw Van Breukelen, zonder op haar woorden in te gaan, „waarom uw oom mij nooit over u beiden heeft gesproken. Hij was zo een voudig en hartelijk in de omgang en miste toch elk soort gevoel van schaamte.” „Schaamte?” vroeg Marijke ver baasd. Mevrouw beknorde liefdevol haar pekineesjes, die in eikaars oren hapten en knabbelden op haar koekje. Dan keek zij op en glim lachte tegen Marijke. „Och,” begon zij, zorgvuldig haar woorden af- wegend,” niemand spreekt graag over een familielid dat minder met aardse goederen is bedeeld dan wijzelf. nietwaar? Deels uit schaamte, deels omdat een ander daar niets mee te maken heeft. Maar uw oom zou, voor zover ik hem kende, zich daar nooit iets van hebben aangetrokken. Voor hem was ieder mens gelijk.” Plotseling begreep Marijke de steek onder water, die sloeg op haar eigen financiële omstandigheden en werd rood in haar gezicht. „Mijn oom moet een heel wijs man zijn geweest,” sprak zij zo waardig mo gelijk. 