Z jakąż to czułością polecała jéjsercu wierną
czeladkę, z jakiem namaszczeniem wystawiła jéj,


w niewielu słowach, święte obowiązki pani i go
spodyni domu. Oto znowu obraz niedostępny!


sztuce a czułą tylko pojąć się mogący duszą. Re
ligja, rodzina, natura, źródła zawsze dla nas o>
twarte, zawsze darzące błogością i pokojem, ach!
czemu zamiast napawania u tych krynic spragnio
nej piersi, czerpamy raczćj z mętnych potoków


| niewiary, samolubstwa i pychy, napój palący


duszę niepokojem i nienasyconą żądzą. A przyj
dzie chwila rozczarowania, chwila tęsknoty, za
orzeźwiającą kroplą z onych czystych źródeł, ale


już droga do nich stracona, okryły się one świętą


zasłoną przed olśnionem'okiem inwalida wielkie
go wojska służalców złotego cielca, a przesyt,
nuda, obrzydzenie ludzi i samego siebie obsiądą
go śród tych dostatków i dostojeństw o ktore się
ubiegał, którym. poświęcał wszystkie obowiązki,
wszystkie duszy swćj władze, jakby mu one wie
czną szczęśliwość zapewnić miały.
„lecz jeżeli domek Bobdana:był w swój prosto
cie nadobny, ileż mu przybyło wdzięku gdy hoża
gosposia przyłożyłą doń sercem kierowaną rękę,
Jak tu dopiero kaźdy sprzęcik znalazł właściwe
sobie miejsce, jak wszystkie cząstki każdego
z tych skromnych pokoików zlały się mile w har
monijną całość, Co się w danych warunkach do
zwoliło zrobić materjalnie, wszystko to Bohdan,
gruntownie wykonał, lecz wlać ducha w tę budo
wę; Justyna tylko zdołała. Kiedy więc drugiego
tygodnia po wejściu w dom mężowski, doczekała
odwiedzin swych rodziców, miała rozkosz widzieć
jak wszystko się im podobało, jak byli fizjogno
mią i urządzeniem domu zadowoleni, Paa Pocho
wski wyznał, ze się niespodżiewał takiegó kom
fortu i gustu w tak szezupłem mieszkaniu, i za
pytał zięcia kto go nauczył architektury?

— Miłość mój ojcze odpowiedział Bohdan.
