Obraz odrzucono. Tego. tylko życzył Sobie
Antoni Wiertz i jego protektor. Gdy wieść o od
rzuceniu obrazu do nich doszła, pojechali z ho
telu do Salonu. Antoni Wiertz zwiłżył chustkę
terpentyną i podpis swój zmył, protektor zaś
jego dobył historyczną metrykę obrazu, dowo
dzącą jasno, że jurorowię paryscy odrzucili z
wystawy obraz — czyj? Piotra Pawła Rubensa!

— Ależ to okropne!

— Widzisz pan, jakie pomyłki popełniają
zy | znawcy?!!

— Niesłychana śmiałość wydawać wyroki o
rzeczy, o której się nie ma wyobrażenia.
ak, tak. A to, co się stało w paryskim
salonie, nie $eBt zdarzeniem odosobnionem.
Malarz bystro popatrzał na Niemieckiego,
zbladł, zęby zacisnął...
— A więc oni odrzucili?!

Strach... Spadnie w duszę przyjaciela wieść o
odrzuceniu piorunem...
— Ja nie wiefh czy oni odrzucili.
— Jakto pan nie wiesz?


Żeby się otwarł ten rynek krakowski, żeby
zlitowała się ta ziemią i przyjęła go! Tam w cze
luści ziemi nie ujrzą oczy szafirów nieba, nie
ujrzą kwietnych łąk, czarownych ugorów macie
rzankowych, nicość i ciemność, ale w tej ciem
ności nie dosięgnie człowieka rozpacz, tam nie
istnieje ból. Piorun uderzył. Ten piorun, który
wypadą z niebios, zabija ciało i znieczula je na


wieki, ten, co w ducha uderza tysiąc razy stra|P.
szliwszy, on mie zabija, on zostawia życie, aby
nieszczęśliwy żył i, czuł...
Pierwsza myśl Oździca poleciała do dziecka,
które przed miesiącem na świat przyszło. Bóg
przyprowadził je pod dach artysty, rzekł mu:
ty je prowadź, ty je pilnuj, ty daj mu chleb.
W nędzy, w głodzie, w nieopisanej zgryzocie o
statnich dni była nadzieja, była pewność przy
szłego powodzenia, była wiara, że przyjdą lu
dzie i w zamian za pracę, za trud, dadzą dla


dziecka chleb.
