De mistel is een woekerplant, welke op verschillende boomen, de beuk, de wilg, de berk groeit, doch vooral werd ze hoog geschat als ze op een eik gevonden werd. In dit geval schreef men haar bijzondere geneeskracht toe, ja, ze was volgens de leer der Druïden niet slechts de heilzaamste plant, welke tegen alle ziekten goed was, ze was ook de heiligste, door God zelf uitgekozen, zonder welke geen eeredienst kon worden gehouden.
Zoodra een druïde een op een boom groeiende mistel ontdekt had, vergaderde hij alle in de nabijheid wonende broederen van zijn orde. Zij legden hun veelkleurige gewaden af en kleedden zich in het wit, als teeken van deemoed tegenover de goddelijke plant.
De Opperdruïde ging dan met een gouden sikkel gewapend, naar de boom, boog zijn knie voor dezelve en liet zich dan door verschillende anderen zóó hoog optillen, tot hij de plant kon bereiken. Deze werd met den gouden sikkel afgesneden en voor heilige gebruiken bewaard.
Kon men haar zes dagen na de nieuwe maan snijden; dan had zij de grootste geneeskracht, en werd tot een drank gekookt met het offerbloed van een onder den eik geslachte, nog niet tot arbeid gebruikte stier gewijd en in een drank veranderd, waarvan de zege: vruchtbaarheid en gedijen aan allen verschafte, die zich van haar konden bedienen.
De eeredienst der Druïden werd onteerd door bloedige offers en wilde dans.
Zij bestond in den grijzen voortijd in een groot deel van Frankrijk en Engeland en het Christendom had van de 4e tot zelfs in de 17e eeuw er tegen te strijden. Er bestonden in de druïden-orde 3 klassen:
	De Barden, die de nationale overleveringen in het geheugen bewaarden en de helden bezongen.
