De Zeereerw. Pater verrichtte na de Libera de plechtige Absoute in de kerk der melaatschen. Daarna werden de melaatschen in de gelegenheid gesteld een laatsten groet aan hun aller moeder te brengen. Allereerst onze goede Zuster Teresa, die, zoo ongeveer vijf-en-twintig jaar geleden, in de avonduren met Zr. Marinus z.g. mee over de brug naar de Majella ging, om daar zelf als melaatsch te worden afgezonderd en onze overleden Zuster Marinus was de



	eerste, die naast Zuster Teresa (afgescheiden) haar nachtrust mocht nemen. U begrijpt, lezers en lezeressen, wat een gevoelig oogenblik het voor HaarEerw. was, maar Zuster Teresa is een sterke ziel, die kracht vindt in het gebed, en ook dit offer weder heldhaftig den goeden God gebracht heeft van haar, met wie Zr. Teresa bijna 42 jaar het lief en leed der Majella gedeeld heeft. Ook de zieke Soeur Cordula. Franciscanes, deelt met Zr. Teresa in het zware kruis der melaatschheid. Daarna volgden de overige melaatschen in processiegang de overledene. Het was een geween en groeten, dat ons de tranen uit de oogen deed vloeien. De bedlegerigen werden in de ziekenwagentjes in de kerk gebracht, een echte rouwstoet. Hoe menigmaal hoorde men de kreet eener melaatse Haar Eerw. toevoegen : ~Zr. Marinus, U was toch zoo n goede moeder voor mij en allen, gaat u ons nu verlaten ?” Een goede Moeder ! ja, wat was dat juist gezegd ! In haar ziekte zeide Zuster Marinus meermalen : ~De melaatschen zijn de kinderen van mijn hart”, en zoo was het, kinderen waarvoor zij gewerkt, gezwoegd en geleden heeft, en welke goede moeder bidt en lijdt niet voor haar kinderen ? Ik. die dit schrijf, ben er bijna vijf-en-twintig jaar getuige van geweest. Voor allerlei lijden en ellende wist Zr. Marinus raad door haar 42-jarige ondervinding ; het zwaarste en hetgeen de natuur het meeste tegenstaat, nam ze altijd het liefste voor zich. En nu is ze van ons heengegaan.
