Drabik ujął wiosło, w te pędy za nim! Także poply
nęło kilka innych, ale Drabik wszystkich wyprzedził,
więc się cofnęli, on sam gonił za wiankiem. Dziwnie
płynął ów figiel pozłocisty: nie prosto, jak inne, ale
jakoś kręto; co Drabik go dopędza—on w bok: to na
prawo, to na lewo, jakby rozumiał, że ktoś go chce
pochwycić. Tak oto znalazł się Drabik za parkiem
praskim a właśnie miał zbiega na wiosło nadziać, gdy
coś z brzegu wpadło do wody, wraz z tem odezwało
się kwilenie dzieci. Zamiast pospieszyć z ratunkiem,
bo przecież nie mogło co innego się stać, tylko ktoś
czy wypadkiem, czy umyślnie do Wisły skoczył, skne
ra wciąż myśli o wianku, nic prócz niego nie widzi.
