Pignus necessarium datur:
2.a Vel jussu magistratum sive per missionem in bona vel in possessionem (praetorium pignus), sive per pignoris capionem (in causa judicati pignus captum);
2.b Vel per legis dispositionem, et res pignori esse creduntur quasi id tacite convenerit.
Pignus voluntarium.
Ex duobus generis pignoris voluntarii, conventionale in aliquis leges invenitur et altius est quam testamentarium.
Jure antiquo conventionalis hypothecae constitutio variis constituit formis, quae erant, mancipatio, in jure cessio fiduciae causa, id est, debitor cum ereditore contrahit de re sua illi solemniter transferenda et sub eo stipulatur quod tantum pecuniae solutum rem pignoratam debitori retrocedat.
Sic proprietas ex jure quiritium creditori transfertur ad tempus; saepe enim competit, si neque conduxerit eam rem a ereditore debitor, neque precario rogaverit, ut eam rem possidere liceret. Qui fiduciam accepit mancipanti rem remancipat.
Serius duo genera oriuntur pignoris constituendi, quea differant ex eaeteris eo quod rei possessionem non consequitur creditor. Caeterum dominium peius debitorem est, itaque us creditoris concessum sit, nominis tuendi gratia.
Haec genera sunt contractus pignoraticus et pactum hypothecae.
Saepernot alienare poterat creditor pignus ex pactione, quamvis ejus ea res non sit, sed hoc forsitan idee videatur fieri, quod voluntate debitoris intelligitur pignus alienari, qui olim pactus est, ut liceret creditori pignus vendere, si pecunia non solvatur.
In novo jure etsi de distrahendo pignore non magis convenerit et venditio valebat.
Imo lex stipulationem non prohibebat rem creditoris fore, sic certum tempore debitum non solutum esset.
5. Pro qua obligatione possit pignus contrahi, et quandos possit?
Res hypothecae dari posse sciendum est pro quâcumque obligatione; sive mutua pecunia detur, sive dos, sive emptio vel venditio contrahatur, vel etiam locatio conductio vel mandatum.
Et sive pura est obligatio vel in diem, vel sub conditionem. 