Józef ukrył twarz w dłoniach. Słowa brata ude
rzyły, jak ciężki obuch w jego głowę. Nie mógł


przemówić. W pokoju panowała cisza, przerywa
na od czasu do czasu tylko głębokim szlochem
Wika. Po dłuższej dopiero chwili Józef oderwał
dłonie od twarzy. Dwarz jego była kredowo-bladą,
usta drżały nerwowo. Widać było, że ten zrówno
ważony, niezwykle spokojny czlowiek. zmaga się
ze sobą, stara się opanować swoje nerwy, zdusić
swój ból i żal.
Po chwili milczenia Józef wstał z fotelu, pod
szedł do okna, mocno oparł ciążącą mu głowę na
chłodnej, wilgotnej szybie. Jego oczy ślizgały się
po zaśnieżonych dachach sąsiednich domów.
Nie patrząc na Wika, Józef mówił. jakby do
siebie:

— Tak, i to jeszcze muszę przeżyć. Gdy uwa
żałem, że blisko już jestem nagrody za trud i po
święcenie, widzę, że ziemia usuwa się z pod moich
nóg... Trudno... Myślałem, że dalszy los Wandy
nietylko moje barki obciąży, widzę jednak, że
moje zamki w proch się rozsypują... Trudno... trze
ba wytrwać. I wytrwam. Nie będę żądał od cie
bie, być wyspowiadał się ze swej tajemmicy, sko
ro zasłoniłeś się obowiązkiem dyskrecji, koniecz
nej dła innych. Jedno chciałem tyłko mieć od
Ciebie zapewnienie: czy dobrze zastanowiłeś się,
zanim prośbę o zwolnienie ze służby przesłałeś da
ministerstwa? Czy dobrze wszystko przemyślałeś,
zanim postanowiłeś opuścić Warszawę. i udać się
agranicę, waląc wszystkie mosty za sobą?

— Przemyślałem wszystko i innych dróg wyj
ścia nie mam — cicho i stanowczo odpowiedział


Wik.
i 1 E (e. d. R.).i


a..;-== «


Y


a a a C K —"_


Dea


=


ano 0 MAM


—
Baum m a a TM ry Á:


„ASM


Nr. 95.
STANISŁAW MAYKOWSKI.
