Dignissimum est auro, et lauro! O vastissimam patefacis, quas nec Atlantis dorsum. Quae autem facultas! Quid loquor? Cum iam loquor, non audit ille; pectoris increpitat dolor! Melius loquemur lachrymis. O quis dabit, ut peccati indulget fontis vicem! Ut gemma caerula fluminum ritu fluant? O pater, quis dabit natum mori, ut vindicari genitor a letaro quaes? Cur lentus ad te pugnavi, cur non stetit Clypeus paterno vestigio, ut vires suas pushebetare pedere in nostros furor? O anima Tiati genitor, et cordis vigor. Si hoc daretur spiritu exuvias tuas amare posses, et que res vivum mean tuos reponere artus, et vivere natus tuus meliore vita, Barbaris, crudele, impulsi! Geniti parenti triste, aut orco fato! Quicunque telo Regis innocui latus affere, Regis in Superos pietas, suorum amantum, publici justoris bonus, justi tenacis, fortis in bello Ducis, in pace Jani, dite extrema litora mundi cadentis margine, aut maris ultimo gentes reposcunt littore, ubi puerum vorac Saturnus artus, ubi patres morti dare est filiorum lusus, ubi patrum est iocus penmere natos vosne tarn dimun nefas, crudele savum, barbarum; timere, impura vidistis unquam? Fuit vita pater. Dedisti penninum lucernam, a natis pater, crudele barbaro occisus, jacuit. Jam lachrymarum veluti ficcacus mihi: O filii Nidrosiae, Norvegiae! O chaefoboles, sic qua vos pietas movet, tantum in parentem, venera lamentis meis jungite, paresque lachrymis lachrymas date. Iussura tantum patris hoc unum petit: Hoc filiorum est debitum in carum patrum. COMMUNIS: Ille, ille Deo juratus amor, Fidei assertor, Superum indecens, Spes rediviva, religionis? O quam tragica morte peremptus! Dignus Pylios vivere in annos! Hic ille stygis terror, et in Hostis Averni, cujus cat asperuac horruit iras, quidquid piceo fudus ab actro styx inusta, cujus ad ignei fulmina ferri male posse erua templis, simulachra Deorum verti in tugam? Heu! quam tristis via perempta, Dignus Pylios vivere in annos! Hic ille Ducum grandis exemplar, Regula morum, viva in Superos, Lex pietati, normaque Regum, cujus justum fuist exemplum, cujus judicia curauit, pior ipse egit. Olavi Magi, cuius honesta ratio vitae alteris morum censura fuit. 