Afijn de hoed kwam kloar en was zoo mooi rond, zoo zuuver rondj dat er gien veur en gien achter an was. Ie konnen hem in de lucht gooien, hem op het heufd opvangen en hij stond altied goed en riejaal zat-e ook; ie vuulden niet, daj een hoed op het heufd hadden. As ik hem veurzichtig op de randties van de ooren zetten, bleef-e stoan, maar as ik ook maar effen met de oorlappen wapperen, dan alweer noar bencejen. Toen hebben wie onze kranten is noa ezocht, um te zien, wat er in mos, um hem pas te maken. Eerst: Elck wat wils! Och lieve stumper: Gijsje Goochem en alle radio bouwschema’s verdwenen erin, zonder daj vulen konnen, dat de hoed iets nauwer was eworden. Toen Eigen Erf. How maar, De hoed vulen iets steviger an, maar hij wiebelen bie iedere pas van veuren noar achteren. Toen een Radioprogrammablad, maar die dingen bint te klein en ze vullen maar an eene kante. Zoodoende kwam de hoed meer noast as op het heufd en as ik op stroate liep, zoj denken, dat ik op de stoepe liep en de hoed half op de rijweg. Noe hoef ie niet te vroagen, of
	Berentien begon al oaver een wollen sjaale te proatcn, die ze toch niet meer droeg en det was meteene Warm, as die in de rand van de hoed lei. Toen hek nog een Kerstnummer van Eigen Erf eprobeert en werempel Teunis, de hoed passen. En noe prakkezeer ik niet meer oaver een nieuwe hoed, want as ik op reis bin en ik verveel mien en bettien, dan maak ik de rand van de hoed lös en een schat van lektuur valt mie in de handen. En zoo ziej alweer: Gien ongeluk zoo groot, of er kump toch nog een kleine meevaller bie. Det zei die man ook, toen de dokter bic de blinde-darmoperatie zien boordeknoop weervond, die hij een weke geleden deur eslokt had. Maar Teunis, veur daj met oe hoed begint te knutselen, bedenk oe eerst twee keer. Ie bint gewaarschuwd deur oe vriend;



	In den „schalttijd" doet ze collegiaal mee aan 'n spelletje kaart. Links: tusschen twee vuren!
	o, ja, dat is waar ook: het vogeltje leefde nog. 