Rzym miał wówczas Borgieg, Alexandra Vigo, najrozwiężlejszego z lu
dzi. Savonarola słusznie postępowaniem jego zgorszony, zaczął śmiałe
w tę stronę rzucać pociski; a religijną pragnąc i przepowiadając reformę,
naczelnikowi jéj zarazem groził. ,

Papież zażądał od Florencyi przystawienia do Rzymu mnicha. Flo
rencya go nie wydała: papież rzucił na niego klątwę; Savozaroła jesz
cze silniéj 2 ambony gromić zaczął. Alexander Vity wziął się wtenczas
na sposób. Zaczął podniecać przeciw niemu fakcye, sposób jaki we
Florencyi najłatwiejszy obiecywał skutek.
Wkrótce miasto podzieliło się na stronnictwa. Najsiiniejsze było to,
które Medyceusze dla siebie utrzymywali. Gdy odkryto jego naczelni
ków, Savonarola Śmiercią ich karać rozkazał, co oburzyło umysły. Pa


148


pież połączył się z resztą Medyceuszów przyjaciół i innemi Savonarolé
przeciwnikami, a sława jego codziennie gasnąć poczęła.
Nareszcie usłyszano we Florencyi o drugim proroku, frańciszkanie.
Ten w kościele Ś. Krzyża nową otworzył katedrę, zrobił sobie partyą ,
nazwał dominikana heretykiem, i wyzwał go przed sąd Boży, na próbę
ognia.
Savonarola się wahał. Jeden zuczniów jego, największy zapaleniec,
oliarował się na dowód świętości swego mistrza, na stosie go zastąpić:
frańciszkan oświadczył , iż tylko z samym dominikanem pójdzie w ogień:
dominikan przystał.
Siódmego Kwietnia 1498 roku, na placu zwanym teraz Granduca, zbu
dowano z cegieł, torfu, desek i węgla, ogromne ognisko. Na oznaczoną
godzinę, frańciszkanie z jednćj strony, dominikanie z drugiéj swe przy
prowadzili ofiary. Savonarola był w ornacie, i niósł $. Sakrament w rẹ
ku. Ta pompa niepodobała się przeciwnéj stronie. Dominikan upierał się
i chciał tak z kielichem wejść w ogień. Zaczęto na bezbożność narze
kać, wołać o Śgo Sakramentu zniewagę.
Spory te się przedłużały, ogień płonął, lud się niecierpliwił. Przy
chodziło już do wrzawy, kiedy obfity deszcz niespodzianie lunął, i ogień
i kłótnie od razu zagasił, a widzów zniechęconych do domu rozpro
szył.
