„Och, stomme sufferd,” zei zijn zuster, „je weet toch, dat wij vanwege het sterfgeval vrij hebben gekregen tot aan de Paasvacantie; acht dagen is dat nog en dan hebben we twee weken vacantie, precies tot achtentwintig April.” „Ik zal je dadelijk eens een stomme sufferd geven, lelijke valserik!” zei Rudi giftig en hij scheen een hevige neiging te hebben om zijn zuster een schop tegen haar scheenbeen te geven. Engelen van kinderen! Ze konden met scheldwoorden aardig vlot overweg. Blijkbaar had Hertha het al te druk gehad met haar zorgen om het dagelijks brood te verdienen en had zij daardoor weinig tijd gevonden om zich met de opvoeding van haar spruiten bezig te houden. Lutz was er overigens niet zo zeker van, dat hij al was het ook maar gedurende die vier



	weken meer tijd voor de kinderen beschikbaar zou hebben. En als hij die tjjd al vond, was de vraag nog maar, of hij enig opvoederstalent zou blijken te bezitten. Er bestond wel wat reden om te vrezen, dat hij ze ineen toestand van volstrekte verwildering in Coburg zou afleveren. En in zekere zin vond hij het een geruststelling, dat de twee blagen bij de Roeckels misschien geen bijzonder grote liefde, maar toch zeker wel een tehuis en een straffe hand zouden vinden, die ze wat meer in toom zou kunnen houden dan hijzelf vermocht. Ook al berust deze troost op vroom zelfbedrog, zei hij hij zichzelf maar helemaal prettig voelde hij zich niet bij de gedachte dan is het toch een bijzonder handig zelfbedrog. Friedrich Roeckel onderbrak hem in deze overpeinzingen: „Waarslaapt n hier in Traunstein ? Wij in „Het Witte Lam.” Goed en tamelijk goedkoop is het daar. Wij gaan daar straks ook eten. De varkenscoteletten zijn er prima en die kalfsoesters, die jij er gehad hebt, Ulrike, daar was, om zo te zeggen, toch ook niets op aan te merken, is het wel?” „Ik heb nog geen h0te1....” zei Lutz met een ietwat onbehaaglijk gevoel. Hij had eigenlijk helemaal niet op hotelkosten gerekend. In gedachten maakte hij zijn kas op en rekende uit, dat hij na aftrek van de kamer en het eten net nog genoeg zou hebben om in Neurenberg te komen. Enfin, het zou niet de eerste keer zijn, dat hij zijn reiskosten probleem eenvoudig moest oplossen door aan de weg te gaan staan en een lift te zien te krijgen. 