Schillera de Schildenfeld Leona, wiceprezesa
stowarzyszenia kupców i młodzieży handlo
wej, członka wydziału krakowskiej Kougre
gaeyi kupieckiej,

P. Leon Schiller

właściciel znanej krakowskiej ajencyi ban
dlowej, zastrzegł na wstępie, że sprawą po
mocników handlowych zajmie się wyczerpu
jące wydział Kongregacyi kuplackiej. Sam
mie miał czasu azezegółowo zastanawiać się
nad postulatami pp. pomocników handlowych,
dla których zresztą, jak z pewnością caly
ogół krakowskiego kupiectwa, јеві usposo
biony jak najżyczliwiej.
Osobiste zapatrywanie jego jost takie, że
koniecznem jest porozumienie się pp. pomo
oników z ogółem kupiectwa, oparte na мла"
jemnem zrozumieniu stosunków. Zamykania
lokali kolonialno-śniadankowych о godz. 10
w nocy jest niemożliwe do przeprowadzenia,
gdyż publiczność krakowska ma swoje upo
dobania, a wielu firmom groziłoby to po


| prostu ruiną. Skutek bylby taki, że wlańci


ciele firm muaieliby przyjąć kelnerów,
którzy pracują w dzień i w noc, a około
100 pomocników handlowych zostałoby Бех
chleba, Postulaty pp. pomocników muszą
być więc odpowiednio zmodyfikowane, a ze
strony pryncypałów mogą wtedy liczyć na
życzliwa, w mośliwych granicach największe
nwzględnienie. Do atrejku, wogóle do ostrzej
szego Atarcia wtedy nie przyjdzie, bo wy


na o O


Rozpina je powoli, powoli, — latami
pracy — począwszy od tej maleńkiej, aż
z czasem nastroi ją w bogate akordy i
gra, — gra na nich przecudną malodyę
duszy swojej.
Śpiewa ройпіерпу hymn sztuce.
Plyng kaskady tonów niewidzialną po


' | ruszane siłą, płyną z duszy artysty do dusz


słuchaczów — płyną zda się w nieskoń
CZONOŚĆ...
Lecz-—co to? jakiś zgrzyt, czy jęk bo
lesny?

Jakiś falsz, świst zmącił harmonię.
Z piersi słuchaczy wyrwał się okrzyk —
poparty nieprzyjemnym skrzywieniem ust
— oh!

To struna jękła — to struna życia wy
śpiewała pieśń swoją — i pękła.
