iemand beleedigen door te zoeken hem in minachting te brengen en bespottelijk te maken;
0., dat in het geïncrimineerde stuk de resident van Batavia wordt voorgesteld als iemand die den hoofdredacteur van den .Tava-Bode opzettelijk op grove wijze in het publiek zou hebben beleedigd en met minachting behandeld, om geen andere reden dan verschil van opinie omtrent den politieken toestand van Europa; als iemand voorts die waanwijs, bekrompen en dom is, en in staat is te denken dat zijn zinloos gepraat wordt goed gemaakt door een breed goud galon, als iemand die op de plaats zelve zou zijn teregt gezet, indien hij niet ware beschermd geweest door dat goud galon, maar die niet moet denken dat een volgende maal zijn residentsmuts hem weer zal beveiligen ;
0., dat ongetwijfeld de resident van Batavia bij het publiek, dat het geïncrimineerde dagblad in handen krijgt, en noch dien ambtenaar noch den hoofdredacteur van den Java-Bode persoonlijk kent wordt prijs gegeven aan spot en minachting, en dus hoon en smaad in casu zijn aangedaan ;
O., dat wel is waar de bekl. ter zijner verdediging heeft aangevoerd: dat in het geïncrimineerde stuk niet staat dat de resident van Nispen zon zijn dom, waanwijs en bekrompen, maar alleen dat hij bekl. met zulke lieden niet in discussie treedt, deze bewering evenwel in strijd is met den duidelijken zin der woorden, en zeer zeker niet door den bekl. zou werden volgehouden ware het niet ter zijner verdediging;
O., dat de bekl. voorts heeft beweerd, dat domheid, waanwijsheid en bekrompenheid geen ondeugden zijn maar physieke gebreken, waarvoor in vele gevallen de lijder volstrekt niet aansprakelijk is, deze verdediging echter niet opgaat, aangezien hier niet art. 289 Strafwetboek van toepassing is, maar art. 25 van het Reglement in Stbl. 1856 n0. 74, en blijkens hetzelve het ten laste leggen van een bepaalde ondeugd niet tot het daarslellen van hoon en smaad door middel van de drukpers wordt vereischt;
dat ook zelfs dan wanneer men van oordeel ware, dat zoodanige te lastelegging wel vereischt werd, art. 25 voormeld toepasselijk zou zijn, omdat zoowel volgens de Eransche als de Hollandsche jurisprudentie, onder het ten laste leggen van bepaalde ondeugd, vice determiné, wordt verstaan het ten laste leggen van eenige handeling, gebrek of ondeugd, waardoor iemand in zijn aanzien of zedelijk karakter wordt aangetast, (cf. Chaüveau en IIélie, Tomé 2, p. 224; Dalloz, Tome 36, p. 