W związku z próbami nawiązania
„kontaktu“ między cerkwiami prawo
sławnemi i organizacjami kościelne
mi angielskiemi hr. Benigsen w oso
bnej rozprawie „K woprosu o diej
stwitelnosti anglikanskawo  swiasz
czenstwa* (Paryż, 1927, str 128, ce
na 4 zł. 40 gr.), stara się wytłuma
czyć swym rodakom, że aczkolwiek
anglikanie zachowali nazwy  „bis
kup“, „kapłan“, „Sakrament“ ete,
to jednakowoż nie mają właściwego
kapłaństwa jako też, że czynności ich


Nr. 15—16.
nie posiadają żadnych cech sakra
mentalnych. Rozprawa uwględnia naj
nowsze prace w tej dziedzinie i jako
taka, nadaje się bardzo dla wyjaśnie
nia schizmatykom, że mogą złączyć
się tylko z Kościołem katolickim,
który jedyny zachował prawdziwe
kapłaństwo i prawdziwą naukę Chry
stusową.
Znajdujący się pod wływem ma
sonerji rosyjski literat D. S. Mierież.
kowskij w szeregu artykułów zarzu
cał Stolicy Apostolskiej brak litości
względem duchowieństwa schizmatye
kiego, gnębionego przez Rząd SSSR,,
a „tolerancję*(l) i „kurtuazję*(?) wo
bec morderców bolszewików, niby
wszystko w celach „jezuickich“. Acz
kolwiek insynuacje te są całkowicie
bezpodstawne, śmieszne, głupie i aro
gancko bezczelne, ale wobec coraz
to nowego podnoszenia tych „zarzu
tów* w emigracyjnej prasie rosyjskiej,
dał oszczercom mocną odpowiedź ks.
K. Qućnait w broszusze p. t. „„Moł
czanje Rima*', (Paryż, 1926, str. 40,
cena 1 zł.), gdzie dokumentalnie udo
wadnia, że Ojciec św. bardzo gorąco
przyjmował do serca los duchowień
stwa schizmatyckiego w Rosji i nie
jednokrotnie ingerował w jego obro
nie przed rządem SSSR., nie zrażające
się wrogiem stanowiskiem tego sa
mego duchowieństwa wobec Kościoła
katolickiego.
