En de versmade, de miskende Paulina? „Paulina, schrijft „Kardinaal Villecourt, trok zich van dien tijd af in haar „verborgenheid terug, zonder ooit haar titel als Stichtster „der Vereeniging tot Voortplanting des Geloofs te doen „gelden. Wat bekommerde het haar, dat haar naam hier „op aarde vergeten werd ? Haar liefde en haar loon waren „in den hemel; en uit het Evangelie had zij geleerd, dat „de hemelsche Vader, die in het verborgen ziet, het goede „werk in ’t verborgen gedaan heerlijk zou beloonen op don



	„dag der vergelding.” Die nederige verborgenheid was de oorzaak, waarom langen tijd weinigen slechts wisten, hoeveel zegeningen er aan haar naam verbonden waren. En haddo zij haar eigen verlangen kunnen involgen, haar gedachtenis ware slechts bij den Heer en nimmer in de geheugenis der menschen geweest. Want als men er op aandrong, dat zij haar titel van Stichtster zou handhaven, gaf zij met haar beminnelijken ootmoed ten antwoord : „De instelling bestond niet; nu is zij gesticht; waartoe dient het nog bekend te maken, wie het werktuig was, waarvan God zich bediende ?”
	De gehoorzaamheid slechts, die zij den Kardinaal Yillecourt en sommige bisschoppen verschuldigd was, kon haar doen besluiten de brieven en stukken over te leggen, waardoor haar titel bewezen werd. En God zij dank! nu is haar naam bij alle volkeren in zegening en waar men spreekt over de Vereeniging tot Voortplanting des Geloofs, daar noemt men met eerbied den naam van haar Stichtster Paulina Maria Jaricot. {Wordt vervolgd.)
	DE BREVE „SALUTARIS ILLE”
	24 Decembsr 1883.
