Wil men althans de Kerk niet verlagen tot een gewone vereeniging, waarin men dóór de ballotage bij meerderheid van stemmen leden, die de meerderheid niet meer wenscht kan uitwerpen. De uitwendige kerke lijke machtstucht zoowel over leven als leer door den „Christelijken ban of uitsluiting” uit het Koninkrijk Gods, niet die door het Woord, noch ook die door een godsoordeel, door God Zelf, maar door menschen uitgeoefend, deze is principieel on-Reformatorisch, is on-Christelijken on-Schriftuurlijk ; zij is eer Heidensch in wezen en oorsprong.” „Zij hoort thuis in de classieke heidensche wereld, evenals de gedachte van een Goddelijk door God Zelf ingegeven heilig boek” *). „Zij is wel in het O. T. te vinden, maar daarvan zouden we ook kunnen zeggen, als van de geheele Wet, dat ook zij daar haar vol strekte onprofijtelijkheid, volkomen getoond heeft, en dat naar Gods wil en bedoeling, evenals de geheele Wet zelve; maar nergens wordt zij door het nieuwe Testament aan de Kerk, aan Profeet of Apostel als aparte taak opgedragen; wel een enkele maal door God Zelf, door zijne dienstknechten, — maar dan toch meer als een afschrikwekkend voorbeeld, niet hoe menschen moeten, maar hoe God zal straffen, — uitgeoefend; en óók wel door de menschen, maar dan niet over de valsche Pro feten, maar over de ware en over de Apostelen en over Christus Zelf.” Er mag — volgens Dr U. — in de Kerk alleen sprake zijn van de tucht van Gods Woord. In het begin van de Reformatie werd het ook aldus verstaan. Maar later is, helaas, de Staats idee in de Kerk doorgedrongen, en ging men tucht uitoefenen, om daardoor de kwaden te straffen. Wij moeten echter principieel onder scheiden tusschen Staat en Kerk, „en daarom ook uit de kerk van Christus, waarin Hij Zelf alleen Overheid is en regeert, den onchristelijken „Ban, of uitsluiting uit het Koninkrijk Gods” door menschen, als een staatsrechterlijk en machtsheerlijk insluipsel der wereldlijke over heid bannen en uitsluiten, en de tucht alleen toevertrouwen aan de macht des Woords, het eenige middel van God Zelf daartoe geschonken.” En dan tracht Dr Ubbink aan te toonen, dat noch in ’t geen de Heere Jezus leerde, noch in hetgeen de Apostelen zeggen, iets te vinden zou zijn van de tucht, gelijk onze Kerken die trachten te handhaven. Bovendien meent hij, dat niemand er ooit iets goeds van heeft gezien, eenige geestelijke vrucht. 