Vergeleken bij de „Alf” vormde het Argentijnse schip „Entre Rios” wel de grootst mogelijke tegenstelling, die men zich denken kan. Smetteloos lag dit verbouwde Victory-ship aan de Handelskade, de blauw'-wïtte vlag in top. De eerste stuurman, een kleine ronde
	Argentijn, schoot haastig zijn uniformjas aan, zette zijn witte pet op, schoof een hemd, dat in zijn hut hing te drogen, j ter zijde en ontving ons gul en hartelijk. Aalmoezenier Haanen bleek een taalwonder. Ineen mengsel van Italiaans, Spaans en Frans, dat hij zelf weids met de naam „Romaans” aanduidt, kon hij i zich voor de Argentijn uitstekend ver-1 staanbaar maken, waarna deze ons door de lange witte gangen van het schip leidde, waar kellners in blanke, stijfgestreken jassen geruisloos af en aan liepen. Op het dek, zo schoon dat men er van had kunnen eten, onderhield de aalmoezenier zich met een paar matrozen, die bezig waren de witte reling nog witter te maken. De volgende dag zou de „Entre Rios” naar Hamburg —■! Hamboergo, zei de eerste stuurman —| vertrekken, om vandaar een groep ontheemden naar Argentinië over te brengen. Toen naar het Engelse tankschip „Megara” aan de Sumatrakade. Met een sierlijke zwaai zette de aalmoezenier zijn wagen in het gras. Het was er stil. De havenarbeiders waren al naar huis. Dooreen deur inde grauwe schutting kwamen we op de kade. Er stond een stevige, koude bries. De „Megara”, één bonk roest, lag een eind van de wal zwavelzuur te tanken. Breed gebarend met de armen schreeuwde de aalmoezenier een paar keer „hallo” over het water, waarop de vletterman van het schip ineen roeiboot stapte, om ons U halen. Het bootje schudde en danste op het water. Langs een wankele trap klommen we op de „Megara”. Buitel' het voor- en achterdek, die nog eeil laagje verf vertoonden en waar de hutten en de machinekamer lagen, waS er niets, dat niet door de roest was aangevreten : het middendek zelf, de slangen, de buizen, de pompen en de reserveschroeven, die met zware klemmen waren vastgelegd. De ij ze re r ladders waren zo dóórgeroest, dat wij ieder ogenblik verwachtten, dat de Chinezen, die hier rondscharrelden, e' doorheen zouden zakken. Maar behalve onze fotograaf, die vaneen trapje glipte, hebben we niemand zien vallen Er waren twee matrozen, die wilde!l biechten. Eén van hen was Paddy. 