Ex quorum cogitationibus si nihil sibi aliud lingat, ut tale aliquid se esse se putet, quidquid ci de se remanet, hoc solum ipsa est. Ma come potrà evitarsi che la mente nihil sibi alingat, ut tale aliquid, (aere, fuoco, e via discorrendo) esse, se putet? Cum menti praecipitatur, continua S. Agostino, ut seipsam cognoscat: non, velut absentem, se quaerat cercare; sed presentem se curet discernere; nec se, quasi non novit, cognoscat: sed ab eo, quo alterum novit, distinguet. Non ergo adjungit aliud ad id, quod seipsam cognoscit, cum audit, ut seipsam cognoscat. Certe enim novit sibi dici, sibi scilicet, cuius est, et vivit, et intelligit, sed est, et cadaver, vivit et pecus: intelligit autem nec cadaver, nec pecus. Sic ergo se esse, et vivere scit, quoniam est, et vivit intelligentia. Cum ergo, verbi gratia, mens aerem se putat, aerem intelligere putat; se laminare intelligere scit: aerem autem se esse non scit, sed putat. Secernat quoque se putat, certe quod scit, hoc ci remanet. Inde nec illi quidem dubium, qui aliud, atque aliud corpus esse mentem putat. 