Gdzież konsekwencja?


— 114 —


WIELMOŻNY „KALASANTY,,


herbu „Dobrynos,*


CY


U s M
NI X
À A a
WZM
NO $


— Dawnemi czasy bywali u nas ludzie, których rzemiosłem
było robić zgodę między powaśnionymi. Każdy powiat miał swe
go pacyfikatora generalnego. A że po każdej zgodzie następywało
niszczenie winai suto zastawionego stołu, więc urząd taki należał
do wcale przyjemnych.
Niektórzy doprowadzili kunszt ten do artyzmu. Zręcznie
waśnili najzgodniejszych sąsiadów — byle tylko potem godzić i
zapić sprawę i wyjść samemu z awantury jako człowiek wielkiego
serca i rozumu.
W nowszych czasach mamy takich pacyfikatorów politycz
nych. Powymyślali najrozmaitsze obozy, potworzyli tysiączne
punkta sporne — i krzyczą: „zgódźmy się, bo społeczeństwo dąży
do rozkładu.*

Dzięki tym panom zachorowaliśmy na ugodomanię i niemasz


Panna Lala.
dzisiaj polityka w Galicji, któryby kogoś nie godził i E A
sojuszu nie zawierał.
Tą drogą idzie także nasz zaspany komitet przedwyborczy
in puncto Centralkomitetu żydowskich Niemców.
Chrapiąc, majaczy przez sen o ugodach, i tam, gdzie można
dójść do ładu zapomocą energii i czynu, on dąży drogą całusów
i komplementów. |

Że ty panię komitecie nasz, odgarnąwszy wąsy twe staro
polskie pocałujesz szczerze, to na to przysięgnę; ale boję się
czy na ustach twych nie złożą całunku Judaszowskiego.
Ta garstka ambitnisiów żydowskich, skupionych koło sztan
daru wiedeńskiego, odniesie w tym calusie ugodowym największy
tryumf, — bo tryumf sankcji ze strony narodu, ze strony spo
łeczeństwa.
Przystępując do śmiesznej ugody ze spekulantami polityczny
mi i z figurami, które otwarcie do Niemców przystają — grzeszy
my ciężko w obec nas samych, bo afirmujemy ich zbrodnię.
A zarazem stajemy się śmieszni w obec całego świata, Niech
mi kto wskaże przykład, gdzieby społeczeństwo miljonowe trakto
wało z dziesięcioma intrygantami, którzy bezsilni pokładają całą
nadzieję w tem, że się ich uzna jako siłę.
