DE LICH AME LIJKE OPVOEDING
	duidelijk dat de arteriospasmus op zichzelf geen oedeem kan veroorzaken. Wèl spelen de arteriële pulsaties een rol bij de voortbeweging van de lymphe (en het veneuze bloed binnen de gemeenschappelijke vaatschede; Red.), doch het is bekend, dat arterie-afsluiting niet tot oedeem voert, integendeel. Reeds in 1894 had Starling, en in 1895 Camus en Gley gevonden, dat prikkeling van de N. splanchnicus de ductus thoracicus en de cysterna chy'i kan doen vernauwen. Russniak c.s. hebben nu nagegaan, hoe de invloed van het vegetatieve zenuwstelsel is op de perifere lymphevaten. Zij maakten gebruik van het feit, dat subcutaan ingespoten contrastvloeistoffen door de lymphevaten worden afgevoerd, zodat deze op de Röntgenfoto zichtbaar worden (Wachtel, Vander Schueren, Fcenoaka, e.a.). De techniek van deze lymphographie was als volgt: Bij honden wordt 10 ml. contrastvloeistof onder de huid vaneen poot gespoten, en na 3—B minuten wordt een Röntgenfoto gemaakt. Daarna wordt de vrijgepraepareerde sympathische grensstreng geprikkeld met de faradische electrode van Ludwig. Gelijktijdig wordt op de beschreven wijze de contrastvloeistof ingespoten. Nu vond men, dat de lymphevaten zich niet vulden. Evenmin was dit het geval wanneer de contrast-vloeistof vlak vóór de sympathicusprikkeling werd ingespoten. Het blijkt dus, dat de lymphevaten een innervatie bezitten en zich samentrekken bij prikkeling van de regionale sympathische ganglia! Teneinde het verloop van de betrokken sympathische vezels na te gaan werden vóór de proef de nervus ischiadici en de N. femoralis doorgesneden. Dit maakte géén verschil. Doch wanneer men een sympathectomie van de A. femoralis verrichtte, ofwel rondom dit vat novocaine inspoot, dan gelukte het niet meerde lymphvaten te doen contraheren. De betrokken vezels verlopen dus inde plexus sympathicus periarterialis. Met adrenaline en ephedrine gelukte het niet een lymphangio-spasmus op te wekken. Dat zou volgens mededelingen inde literatuur wèl het geval zijn met pituitrine. Verder blijkt, dat afbinden van arterie of vene weinig invloed heeft op de lymphcirculatie. Dat is mogelijk wel het geval bij de ductus thoracicus, die langs de aorta loopt. Doch inde extremiteiten blijkt de voornaamste factor voor de voortbeweging van de lymphe de spiercontractie te zijn (Barnes en Trouet). In buik- en borstholte speelt voorts de negatieve druk inde thorax een zekere rol (in onze proeven: druk op de subcutaan ingespoten vloeistof). Uit dit alles blijkt, dat bij de thrombose een reflectorische lymphvatconstrictie een rol zal spelen bij het ontstaan van oedeem: hier door kan het transsudaat niet worden afgevoerd. 