„Ik verwachtte u,” zeide hij. „Kom mede, het is hier geen plaats om rustig te spreken.”
	Ik volgde hem daarop behoedzaam tot diep in het woud, waar hij zijn boog op den grond wierp én zijne breede hand op mijn schouder legde.
„Humphrey,” zeide hij en ik kon merken, dat hem iets drukte „ben ik dezelfde Ludar nog van eene week geleden ?”
	„Neen,” zeide ik, want ik had hem nooit te voren zóó gezien.
„Humphrey,” hernam hij, „ik ben vernietigd. Mijn arm hangt machteloos aan mijne zijde. Ik ben van een man een jongen geworden. Ik ben uwer on waardig en schaam mij voor mij zelven. Humphrey!” riep hij uit, mijn arm krachtig schuddende, „ik ben van mijn verstand beroofd. Hoort gij? Ik ben
	„Verliefd,” zei ik, terwijl mij het haitbrak.
Ik wist, dat het gebeuren zou, toen ik aan de veerpont van haar afscheid nam. Ik had in stilte het tegendeel gehoopt, ik had mij-zelven uitgelachen over de vrees, die ik koesterde, maar toch gevoelde ik steeds, dat het komen zou, en ik wist nu, dat ik verloren had, wat hij had gewonnen.
Zóó had ik zijn volzin voor hem beëindigd en tot antwoord greep hij mijne hand en keek mij ernstig aan.
„En gij veracht mij niet?” vroeg hij.
„Ik bemin zelf,” antwoordde ik.
„O ja! dat hebt gij mi] verteld, en toen heb ik u bespot. Nu maar wat voert u hier,Humphrey?”
	De verandering in zijne stem was zóó plotseling en zóó bepaald, dat ik geen woord meer durfde zeggen over de zaak, waarvan onze harten beide vervuld waren. Was ik voortgegaan, hij had misschien de waarheid vermoed, en dat wilde ik niet.
