Ik heb over dit stuk meer dan eens zo geschreven als gesproken met de Hollandsche vrienden, vooral aan Gijzelaar, dog ik heb hun nooyt kunnen beduiden, dat het goed was, dat Holland, al was het maar (met) eene minderheid der steden, er op aandrong, Men zou er hier dan met meer vigeur op vallen, want, om UH.w.geb. de waarheid te zeggen, er is een heer van grote kundigheid in Oostergo, die, schoon anders braaf denkende, egter zeer tegen dit poinct is. UH.w.geb. weet bij ondervinding zekerlijk, dat er ook onder onze luiden veele volgers moeten zijn en waarlijk zijn. Deze vrienden, de zaak niet doorziende, staan in twijffel waar zig te begeven, wanneer twee, voor welkers goede sentimenten zij crediet hebben, in oppositie met elkander komen. Zo nu er een blijk kwam, dat de beste in Holl and of in andere pro vin tien dezelve snaar maar roerden, zou zulks veel doen, om dezulke te overtuigen. Gijzelaar schijnt het verbaasd drukte hebben, ten minsten ik ontvang geen letter in verscheidene weeken. Er is zedert eenigen tijd iets voorgevallen, dat mij dunkt onze reflectie te meriteeren, en wel ten allersterksten, ik meene de St. Nicolaas-partij in s’Hage. Hoe de Stadhouder zijn gedrag bij die gelegenheid zal justificeeren, begrijp ik niet. Men verhaalt hier, dat er niet alleen Yivat Orange! maar ook de Prins Souverein, de Staten klein!



	geroepen is. Ook zegt men, dat Charles Bigot onder den troep geweest is in gemeene kleeren; het eerste nog het laatste geloof ik niet; dog ik heb tot nog toe geene egte berigten van het voorgevallene.
