Hij luidt als een klok in het land Voor een doopfeest — zijn plechtige mond De geboorte des menschen verkondt, Maar soms luidt hij wild als bij brand.
Dan luist'ren de makkers bevreesd En over hun weif'lende drom, Schiet zijn woede als een rosse kolom, En hij vaart over hen als tempeest.
Maar als in der nederlaag nacht Zij neerhurken, klein en verweesd, Houdt hij als een moeder de wacht En glimlacht en troost en geneest.
﻿

812
VERZEN.
DE BOERIN.
Zij trad van d' akker d' avond lag
Goudbruin te glansen in de voor. Een droomgestalte, stond zij voor De lucht, toen ik haar eensklaps zag.
Een vrouw, in blauwkatoenen kleed, Onachtzaam hield haar hand de greep, En toch, met schepter, kroon en sleep, Geen wezen koninklijker schreed.
Zij blikte-in-zich en even boog Het hoofd in 't strakke, gulden haar, Een zonnebloem, met zóó'n gebaar Draagt de genijgde kroon omhoog.
Zij droeg in 't gaan den avond mee, En d' adel van het werk op 't veld, Dat ginder boogde, schoon-besteld, En 't arbeidstuig als een trofee.
Beneden, in de bocht vol licht, Omving haar helle kinderkring, En rustig, om haar midden, ging De schoone groep uit mijn gezicht.
﻿

VERZEN. 813
HERFST.
De wereld leeft van licht en zang In dit gezegend herfstgetij, En alle wijsheid lijkt nu: blij En licht te zijn, de dagen lang.
Wat maakt het wereldaanzicht schoon, De goudglans der herinnering? Vóórvoelende verinniging ? Of zingt heur ziel een dieper toon ?
Heeft zij gevonden wat zij zocht, Of rust zij uit van zoekerslust, En drinkt de uren kalm bewust, Eer zij vervolgt den verren tocht?
Ik weet het niet, alleen, dat zij Te leven weet van licht en zang, En mij beveelt, de dagen lang, Alleen maar licht te zijn en blij.
