UH.w.geb. mij zeer aangename van den 13 November is mij wel geworden. Ik vrage wel excus deselve niet eerder beantwoord te hebben. In al dien tusschentijd ben ik genoegzaam onledig geweest en in gedurige ongesteldheid. Inde laatste vergadering der Staten had ik met nog drie vrienden den taak op mij genomen, om des teergeliefdens brief in antwoord op die onzer provintie, welken door mij was voorgestel!, wederom te beantwoorden of eenig ander plan voor te slaan. Wij hebben dit gedaan, en toen de circulaire brief, waarvan ik door mijn copiist U H.w.g. copia heb doen toezenden, geproponeert. Er was geen kans om deze brief in het quartier van Westergo te doen doorgaan, tenzij eender leden van denkwijze veranderde. Hierop was lang gewerkt, en dit gelukte eindelijk; fluks werd de brief geproponeert en geredelijk bij den Staat geapprobeert. UH.w.g. begrijpt dus, hoe zwak onze zaken stonden, vooral als men considereert, dat deze overreedde persoon een losbol was, die geen fundament had ; gelijk hij ook pas een week later berouw bad van zijn advijs, excus vroeg, en verklaarde orange in zijn hart te zijn en altijd te zullen blijven.
Wilde men dus hier in wel te doen continueeren, er moest iets anders gedaan worden. Men moest zig van de Zevenwouden op den duur verzekeren, en het quartier van Westergo weer in goede stappen brengen. Het eerst(e) is volkomen gelukt, het tweede vond ik volstrekt onmogelijk uitte voeren, door-



	dien er te weinig in dat quartier zijn, die ik als het op de zaak aankomt betrouwe, zelvs onder de zogenaamde welmeenenden. Er heerscht in dat quartier eene jalousie; er zijn te veel, die meester willen zijn, en veele grote masten bederven het zeilen.
