Het was niet de hevige indruk van enkel zinnelijke drift, maar het innig gevoel eener edele liefde, vermengd met de bange, bewustheid van eigene onwaarde; want het is, over het geheel genomen, het voorregt der zedige Schoonheid, dat de magtigfte, lïoutfte en trots chfre, ja zelfs de ruwfte wilde, op het gezigt der vlekkeloozc Schoonheid, zich zachter en demoediger gevoelt.
Gustaaf adolf riep dadelijk torstenskiold , zijnen gunftelmg, ter zijde, en droeg hem op, in het geheim naar naam en (tand der jonge dame te vernemen, en hem. daaromtrent onderrigting te geven.
ToRSTENSKioiD volbragt den last van zijnen koning, en bragt hem fpoedig het berigt, dat de bekoorlijke onbekende adeleide van stiernholm heette, de zuster van eenen officier der koninklijke lijfwacht, en de dochter eener adellijke weduwe was, die, het grootfte gedeelte van het jaar, op een, klein landgoed woonde, en Hechts zeer zelden, voor eenen korten tijd, in de refldentie kwam.
„ Men kent de freule, wel is waar, weinig," voegde hij er bij, ,, maar men verzekert algemeen, dat zij ,, even zoo zedig'en geestrijk is, als fchoon en be„ koorlijk,"
Torstenskiold had zich de gunst van zijnen monarch door een zonderling toeval verworven.
Gustaaf adolf was, bij het vervolgen van een hert op de jagt, van zijne jagtgenooten afgedwaald. Dorltig en vermoeid ijlde hij naar eene kleine hut toe, die zeer bevallig aan den ingang van een DQseh ftond. Hij bond zijn paard aan eenen boom, en, toen hij nader kwam, werd hij een' jongman gewaar, zittende onder de fchaduwe van eenen eikenboom, die zeer opmerkzaam in een boek las.
Bij zijne aannadering ftond de jongeling, op, groette hem eerbiedig, en bragt hem in de hut, alwaar hij hem met het fap van eenige beziën verkwikte.
Ma „Zeg
﻿

l8o adeleide en torstenskiold.
