Hij was gerechtigd tot het dragen van het eereteeken voor 25-jarigen dienst als officier en in verband met de vele goede diensten, die door de genietroepen in het woelige voorjaar van 1903 werden verricht, viel hem een koninklijke onderscheiding ten deel; hij werd benoemd tot ridder der orde van Oranje-Nassau.
Hij werd als kadet der genie den 4den Juli 1877 benoemd tot lid van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs.
Op den 3den Februari 1905 stierf Braakman aan een plotseling opgekomen hevige hersenziekte; den 7den Februari werd den overledene, onder zeer groote belangstelling van meerderen, vrienden, bekenden en ondergeschikten, op de oude algemeene begraafplaats te Utrecht de laatste eer bewezen.
Aan de geopende groeve werden de voortreffelijke eigenschappen van den te vroeg ontslapen makker herdacht door den generaal-majoor inspecteur der genie, H. van 't Sant, die als stadgenoot de loopbaan van den overledene met bijzondere aandacht volgde en door den commandant van het regiment genietroepen, H. F. W. Becking zijn laatsten chef, die ook zijn eerste ingenieursschreden had geleid.
Als militair ingenieur mocht Braakman zijn krachten wijden aan den bouw van de forten Hoofddijk en Vechten en later aan de werken in de Stelling van Amsterdam, waarvoor hij geruimen tijd op Pampus en te Abcoude verblijf hield.
Braakman timmerde niet dichter bij den weg dan zijn dienst en positie geboden, maar zijn arbeid was niettemin bezichtiging overwaard ; hij werkte accuraat en rustig. Hij was een rechtschapen man, vriendelijk, humaan en rechtvaardig voor zijn ondergeschikten.
Door zijn gemoedelijke gezelligheid, inschikkelijkheid en goedhartigheid was hij in den dagelijkschen omgang gaarne gezien.
Met zijn diep bedroefd gezin zullen allen, die hem gekend hebben, zijn uitstekende eigenschappen in de beste herinnering houden'
Amersfoort.
A. J. L. M. van Schevichaven.
﻿

M 11.
