Maar Giel was de gelagkamer van „Het Witte Ros” binnengestapt : nu hij zijn boodschap gedaan had, voelde hij wel degelijk, dat hij geen jas aanhad. Een glaasje brandewijn zou hem inwendig wat verwarmen en ook wilde hij weten, of zijn vermoeden betreffende de oorzaak van Servaas’ verwonding juist was geweest. De gelagkamer was leeg, alleen Felix, de welgedane waard, hing als altijd over de toog en las de gazet in het licht vaneen lamp, die in het midden van de tapkast brandde. „Navond. Felix!” „Navond. .. eh.... Giel, bij dit weer nog in het dorp?” Ja, en toen had hij. na wat heen en weer gepraat, uit de mond van de herbergier de waarheid gehoord, of beter gezegd: de halve waarheid.... Servaas had een goed uur geleden in het café ruzie gekregen met Pierre in ’t Veld, nadat die twee een poos met Lei Somers, de slager, hadden zitten kaarten. Alles was bliksemsnel in zijn werk gegaan, kien paar harde woorden eerst, waar Felix geen aandacht aan had geschonken. Maar dan plotseling een gestommel van stoelen, een hevige vloek en eer de waard bij het tafeltje was geweest om de vechtenden te scheiden, was het gebeurd: Servaas Klumpers had een gil gegeven. Het volgend ogenblik liep hij haastig de gelagkamer uit en de straat op, in gebogen houding, met beide handen tastend naar zijn borst. Pierre had er ineens bleek en beduusd uitgezien, had drie minuten nadien snel afgerekend en was plotseling verdwenen. Felix had met Lei Somers nog een kwartiertje zitten napraten over het gebeurde, maar geen van twee had een vermoeden gehad, dat het met Servaas zo erg was als de mulder nu kwam vertellen. „Waarover hadden zij ruzie?” had Giel gevraagd. Ja, dat kon de waard niet precies zeggen. Lei Somers was erg vaag gebleven in zijn verklaringen, maar zoveel was er uit zijn woorden wel op te maken geweest, dat de oorzaak van de twist moest te zoeken zijn in minnenijd. Of ze allebei het mes getrokken hadden? „Dat was niet te zien.... Maar 't schijnt, dat Servaas het eerst is begonnen ....!” Een duistere geschiedenis, had Giel bij zichzelf gedacht, terwijl hij na een halfuur de gelagkamer van „Het Witte Ros” had verlaten en zich op weg begaf naar huis. De sneeuwstorm had opgehouden. 