74 „Dan nög maar eens en de andere die je nog niet gezien hebt er bij!” Dat er in Den Haag iets grondig gebeuren kan, wil er, geloof ik, niet erg goed in. Maandag rapporten, Dinsdag rapporten, Woensdagmorgen telegram van een onderzoek, opschudding, de assistent-geoloog die daar zit, moet dringend naar Tarakan. „Timmermans, vanavond 10 uur vertrekt de boot naar het Noorden, kun je klaar zijn met je velduitrusting?” Timmermans gordt zich blijde aan ten moeras en smijt de rapporten in de kast. Bij het aanbreken van den dag vaart de bus-boot rond Boenjoe door een warnet van geulen en platen. Om het half uur wordt op de scheepsbel geklepeld, net echt; de schipper zingt tegen den roerganger „main kiri, sedikit”, „main kanan, sedikit ’ en de busboot boort z’n neus in een zandbank. „Pol krat, atteruit , geeft geen bliksem; dan maar wachten op hoogwater. Het valt weliswaar nog, maar gaat toch al bijna weer opkomen. Omstandig wordt me duidelijk gemaakt, dat die eene kaap, waar altijd op aangestuurd wordt, nou juist net in een regenwolk lag. Uren later komen we aan. Een prauw met buitenboordmotor schiet uit een zijrivier, komt langszij en aan boord klimt Wirth, de ass. geoloog; zijn handen verdwijnen in motorhandschoenen met groote kappen, dichtgesnoerd rond de pols, z n beenen steken in een lange broek waaroverheen dikke wollen kousen zijn getrokken, de onderhelft van zijn gezicht wordt beschermd door een baard, de bovenhelft is een tuin vol muggensteken. Ik bekijk wantrouwig mijn eigen bloote knietjes. In twee dagen word ik ingeleid, er draaien 4 boor installaties, er zijn 140 werklieden; een gat boor je naar de diepte, maar daar zorgen de mandoers wel voor; de correlatie der boringen met niet anders dan klei en zand blijft voorloopig nog een vrij duister geheim voor me, dus zit er niets anders op dan de gaatjes maar flink diep te maken en dan wuift Wirth adieu van de vertrekkende launch. Ik zit alleen op een woonschip, dat voor anker ligt in een breede riviermond. De zon zie ik opgaan boven de Celebes-zee en ondergaan daar waar de boommuren der oevers elkaar in donkerst silhouet schijnen te naderen. Machtige wolkengevaarten, grooter dan die op zonnige najaarsdagen van de Noordzee op Holland aanstormen, vergezellen de zon, jagen van oost naar west, lichten kort op bij de ondergang in een warreling van fel roode en blauwgroene tinten. 