beide kanten, verder niets bzonder overleg met hem zou doen. Maar vóórdat men weet, of er überhaupt iets te ondernemen valt, zal men toch eerst tot beide partijen zich moeten wenden niet de vraag, of zij principieel tot bemiddeling bereid zijn. Aan onzen p.g. Ds. Kuyper uit Alkmaar, Voorzitter van de vereeniging „Socialisme en Kerk” heb ik ineen onderhoud dat ik dezer dagen met hem had,o ook hetzelfde medegedeeld”. Met partijgroeten, V (get.) J. E. W. Duy s. Matthijsen en de nieuwste economie. door J. SUIKERMAN. In „Het Volk” van Donderdag 17 Maart j.l. in zijn artikel „Eeuwenoude wijsheid in nieuwe economie” schrijft Matthijsen ineen gloeiende slot-peroratie, de volgende economische nieuwigheid, waarmee de zwaargeteisterde boerenstand zijn nut kan doen: „De landbouw is, nog steeds een belangrijke afdeeling van ons bedrijfsleven, maar hij is er niet meer mee vergroeid (airs. J.S.), zooals vroeger. Hij heeft een eigen onafhankelijke plaats veroVerd. In ieder geval is" hij geen grondslag meer van het economisch leven: De. bewering dat dit zich naar den landbouw zou. moeten of maar zelfs zou .kunnen richten is een formidabele dwaasheid.” Nu maken apostels voor een nieuwe leer zich gaarne schuldig aan een pietsie overdrijving en zoo is het goed, dat er nog. de feiten zijn, die ook kruisvaarder-Matthijsen weer in het gareel dwingen. Want wat dezen wij in hetzelfde „Volk?” [ Inde rubriek „Financiën en Economie”, met de koersen voor Jan Proletaar,. treffen we in „Ons bedrijfsleven inde crisis”, het volgende aan, dat op het voorgaande slaat als een nuttig instrument op een inde landbouw zeer geliefd knorrend beestje: „Inde superfosfaatfabrieken vond als terugslag van de malaise inden landbouw, belangrijke*: inkrimping van productie en personeel plaats en werd één der fabrieken vaneen grootbedrijf ten slotte stop gezet.” Hieruit blijkt wel duidelijk, dat de landbouw, die „een eigen onafhankelijke plaats veroverd” heeft volgens Matthijsen, niet in het luchtledige zweeft, maar nog steeds met het bedrijfsleven gegroeid is. En nu is het zoo Matthijsen, tengevolge van de steeds toenemende industralisatie van de lardbpuw, vergroeit zij economisch en daardoor ook politiek steeds meer met de groot-industrie, en
	zoo is de hevigheid van deze crisis van het kapitalisme, zelfs volgens reformisten, zooals Renner, terug te voeren op de crisis in permanentie inde landbouw. 