En eindelik de kampagne van 1905, waarin Bond en Hoof den vereniging als vrij wel overtollige verenigingen worden beschouwd, een denkbeeld, dat, menen we, door alle Amsterdamse Hoofdbestuurders gedeeld wordt. Schook, Andriesse, Soeters, Douma en de nieuw gekozene Lancée, zij zullen daarvoor in 1906 zeker ijverig werken; o. i. ten nadele van ’t ledental van ’t Genootschap. In hun ijver om te verenigen, stoten zij af. Schook had ’t èn voor ’t prestige van de vakorganisatie zelf èn voor de betrokken personen beter geacht, indien de algemene vakvereniging in zake Edelman en Traanberg tussenbeide gekomen ware. ’t Bondsbestuur is te eenzijdig; ’t Genootschapsbestuur niet: alleen keurt ’t zonder onderzoek de handelingen der beide ontslagenen scherp af. Pedant wordt Schook, waar hij schrijft: „Dat het voor onze kollega’s niet zo’n vaart gelopen zou hebben als nu, wanneer zij hun belangen aan ’t N. 0. G. hadden toevertromvd, geloof ik zeker. Of zij door ’t bestuuur niet wat hardhandiger, vooral in ’t publiek, op hun fouten gewezen zouden zijn en of dit niet openlik benadeling van de belangen der onderwijzers in hun streven naar zelfstandigheid ten laste gelegd zou hebben, is bij mij aan rechtmatige twijfel onderhevig; maar dit doende, had 't met meer recht kunnen wijzen op de fouten van andere zijden gemaakt. Ook zou hoogstwaarschijnlik een onderhoud met ’t dageliks bestuur in ’t belang van beide mannen niet geweigerd zijn.” Inde eerste plaats de opmerking, dat een onderhoud met de wethouder ook ons bestuur is toegeslaan. Doch verder: waaraan ontleend Schook zijn zeker geloof, dat ’t beter met de beide kollega’s zou gegaan zijn, indien ’t N. O. G. voor hen inde bres was gesprongen. Heeft hij daaromtrent eenige aanwijzing? Zo ja, dan is ’t misdadig, dat Hoofd en afdelingsbestuur van ’t N. O. G. de reddende hand niet uitgestoken hebben, om hun kollega’s voor verdrinken te behoeden. Heeft bij geen enkele aanwijzing dan is ’t grootspraak anders niet.*) En erger met de bespotting van onzeßondsidealen maakt de nieuwe Genootschapsvoorzitter Andriesse ’t in zijn artikel van 2 Januarie j.L, Hij schrijft: „De dwaze mening, dat de strijd om ’t bestuur van de school een onderdeel zou zijn van de grote ekonomiese strijd van onze dagen, moet zo spoedig mogelik verdwijnen. De hoofdenkwestie is voor een belangrijk deel een pedagogiese kwestie, die tot de beste oplossing komt, als hoofden en klasseonderwijzers tezamen overleggen en als onderwijzers gemeenschappelik beraadslagen. 