Terecht wordt meermalen de opmerking gemaakt, dat ons volksleven zooveel kleurloozer is dan vroeger. Niet alleen dat het volk zichzelf niet meer vermaken kan, ook in de betere kringen kan men zich nog maar laten amuseeren, en het gehalte van het publieke vermaak stijgt niet in onzen tijd van overbeschaving.
In de Middeleeuwen zingt het volk zijn Meiliederen ; het zingt van den jongeman, die op den eersten Mei den bloeienden meitak plant voor het huis van zijn liefjen, op hoop van zegen 1 Het zingt in schalksche luim van den jongen, die pas den 3<ien Meidag zijn bloeienden meitak komt aanbieden, en door het meisken doorschouwd, wordt afgewezen. En de jolige, ook wel sentimenteele Ruiterliedekens, gedicht door de huurknechten, gaan van mond tot mond.
Dansen bij zang en muziek was een echt volksvermaak. De voordansers waren de „Bohémiens" dier dagen, verloopen lui, wien het vagebondeeren in het bloed zat, die 's winters in de steden schuts zochten, doch in mildere jaargetijden een zorgeloos zwerversbestaan leidden ; ex-paters vormden een niet onaanzienlijk deel van de vroolijke bent, de sotte ghesellen, die zelfs bij vrienden geen crediet meer konden krijgen, wier schatten de schuit, die hen vervoert, niet zullen doen zinken. De bekende



liedjes van 't Vtsschertje, 't Kwezelken, Naar Oostland, Hei, 't was in de Mei, naar den eisch vertolkt, kleurden de mededeelingen der spreekster.
De geestelijke volkslyriek der Middeleeuwen brengt ons een groot aantal Kerstliederen en hymnen voor de andere hooge feesten : Driekoningenliedjes, Paaschliederen, liederen voor Goede Vrijdag. De voorstelling van het hoogste en heiligste is vaak aandoenlijk naïef, geheel vereenzelvigd met de omgeving, de maatschappelijke toestanden, het landschap, het klimaat van het eigen land.
