I czyż ci mężowie apostolscy nie toż samo odebrali
kapłaństwo, które i my? albo nie do tego wojska byli
wcieleni, do któregośmy i my wstąpili?

Lecz może błędy krążące za ich czasów większóm
niebezpieczeństwem groziły kościołowi? Może ówcze
sue potrzeby kościoła były większe, wymagające wię
kszego poświęcenia i większćj gorliwości po kapła
nach?

O bynajmnićj, jeźli każdy wiek miał swoje kacer
stwa, były one skierowane przeciwko jednemu lub kilku
dogmatom religii, usiłując odciąć jednę tylko lub kilka
gałązek od świętego drzewa wiary: ale dzisiaj racyo
nalizm przykłada siekierę do samego pnia i korzeni:
dzisiejsze wielkie kacerstwo odrzuca powagę Boską,
zaprzecza porządku wiary, ubóstwia rozum ludzki, usi
łując w grobie swoim zagrzebać wszystkie zasady re
ligijue. A nasza żarliwość nie rozpaliż się ua widok
tak wielkiego niebezpieczeństwa? Nie wystąpimyż my,
mężowie boży, obrońcy wiary, jako potężny wał prze
ciwko wezbranemu potokowi, który w nieczyste swoje
łoże pragnie wciągnąć wiarę, obyczajność aż do osta
tnich szczątków porządku spółeczeńskiego?

„Lecz cóż tu czynić? Wszak nie wszyscy możemy
być apostołami, prorokami, doktorami, nie wszysey
odebraliśmy talenta i powołanie do odradzania krajów,
do odnawiania chrystyanizmu. — Nie wszystkim wpra
wdzie jednakie wydzielono talenta, ani na wszystkich
jednaki włożono obowiązek, ale wszystkim nakazano
używać sumiennie powierzonych talentów, aby z ich
użycia mogli zdać liczbę Bogu.
