De redacteur Penangian Harahap van de Bintang Timoer zegt in zijn commentaar op het bovenstaande, dat deze „verklaring" nog geen „verontschuldiging" is van de houding van den heer Soekarno en niet voldoende is om hem van kritiek te vrijwaren. Hij werd tot dusver geëerd en op de handen gedragen door zijn volgelingen, omdat men meende dat in hem de geest zat van den gehoorneten banteng. Nu blijkt hij niet meer te zijn dan een ram of een schaap. Zijn uitlating, dat: het nog lang zal duren, eer de nationale beweging wat beteekent, eer men de vrijheid waardig zal zijn, is een nieuw geluid, gansch anders dan hetgeen altijd in Gang Kenari is gehoord. Schr. is nog niet vergeten hoe tijdens het in dit jaar gehouden congres in het vergadergebouw Gedong Permoefakatan de muren behangen waren met roode doeken waarop in witte letters de leuze „Indonesia Merdeka Sekarang!" De leuze is „herkauwd" (zegt schr.) door een van Soekarno's adjudanten in Medan, M. Djoni, zoodat deze stante pede gepromoveerd werd tot „Banteng Gemoek". En nu is het volgens Soekarno's eigen verklaring geworden: „Sekarang beloem!" (Nu nog niet).
In zijn verder commentaar wijst schr. op hetgeen A.H. W(ignjadisastra) in de Djawa Barat van den vorigen dag schreef, nl. dat de daad van Soekarno, uit een menschelijk oogpunt bezien, wel vergeeflijk, doch naar de wet der beweging, die dienstbaarheid eischt aan land en volk, onvergeeflijk is, ja zelfs een zonde aan land en volk begaan. Als een gewoon mensch voor een vijand staat, ligt het aan hemzelf of hij strijden zal of niet, maar een soldaat, die het commando tot den aanval niet gehoorzaamt, wordt zonder pardon gestraft. Een leider, die zich dienstbaar gesteld heeft aan zijn beweging, moet alle consequenties, bittere zoowel als zoete, aanvaarden, mag niet wijken.
