Wiejskie kobiety, ustawione rzędem, przemawiały się
z żydami, którzy targowali, odchodzili, to znów wracali. Ruch
tu już malał. Wieśniaczki, które przedtem widocznie się dro
żyły, obecnie opuszczały 2 ceny.
— Po co nieść. do domu. Ziarna niewiele, a dzieciom
trzewiki na zimę trza kupić...
Stał z boku i uważnie słuchał najbliżej stojacych kobiet:

— Moiściewy, kto tam dziś na wsi rosołu spróbuje...
Ciężkie czasy, a żydzi już nawet kurami gardzą. Indyków


Człowiek się ugania koło domu, trapi, robi
a gdy przyjdzie


im się zachciewa...
sprzedać, to prawie za darmo...
— Oleśka dawno na buty czeka. Jakże tu kupować za te
grosze... A wyniosłam dziś kopę jajek, kilka serków i masła
trzy gartniszki... |

— Sprzedaliście jako? | |

— О, tym tam z hurtowni... jeszcze ta dość... Najgorzej
z żydami, bo te pijawki człowieka wynudza do „ostatniego...
Chcielibv za darmo...
„DZWON NIEDZIELNY“ а


Nr. 15.
— (Czują, со się im święci. Naród wsiowy bierze się do
roboty.
— Kiej nasi panów zaraz odgrywają, а potem nic nie
mają. Żyd w szmatach chodzi, a stówki ma grube...
— Mają rację — pomyślał Staszek.
Nie miał nie w ustach od rana, więc zdecydował się wsta
pić na ciepłą rozgrzewkę. Znał jeszcze z czasów gimnazjalnych
mieszczańską restaurację. Często wstępował tam na rosół. Na
cały obiad wtedy nie starczyło.
Szedł zamyślony.
— Toś i ty w mieście? — zagadnęła go nagle Baśka.
— О, jak się masz... Ańim cię nie zauważył... Jak to do
brze... Właśnie idę coś przekasić, bom zmarzł przy wozie...
Chodź ze mną na herbatę.
Wzbraniała się.
— Zobaczy nas kto i bajek narobi...
ulicy...
— Chodź, chodź...
w Oczy.
Weszli do wnętrza. Gwar buchał od stołów. Staszek roz
gladnał się za stolikiem. Wszystkie były zajęte.
— Czym mogę służyć... — spytał kelner.
