De stand van ’s Lands middelen laat helaas niet toe thans een hoger bedrag uit te trekken.” Na deze volmondige erkenning van ’s Lands „matig heid” vermeldt de minister enkele „lichtpunten”: het verlenen van opdrachten aan kunstenaars voor het ver vaardigen van kunstwerken — daarvoor staat op deze begroting jaarlijks tien mille uitgetrokken; de bijdrage van het Departement van Sociale Zaken in de vorm van subsidie aan het Voorzieningsfonds voor Kunstenaars voor deze vorm van Armenzorg (want anders is het niet) was in 1939 nog 25 mille toegestaan, voor het lopende dienstjaar werd dit bedrag verlaagd tot 18 mille; de tentoonstelling Onze Kunst van Heden in het Rijks- museum te Amsterdam; het incidenteel dienen van de belangen van behoeftige kunstenaars door ’s ministers ambtsvoorganger — genoemd wordt de actie voor de verkoop van een afbeelding van een schilderij van Piet van der Hem, voorstellende de inzegening van het Kroonprinselijke huwelijk (welks opbrengst „ten volle ten goede” is gekomen aan de behoeftige kunstenaars); en, tenslotte, het voor hen bestemde gedeelte van de opbrengst der Zomerpostzegels; het bedrag, op de be groting van het Departement uitgetrokken voor steun aan letterkundigen, bedroeg, zowel dit jaar als het vorige, twaalf mille. Een eenvoudige rekensom leert dus. dat voor de steun aan behoeftige letterkundigen wordt uitgetrokken door het Rijk ƒ12.000; voor alle bekommerde kunstenaars tezamen voorts via de Armenzorg van Sociale Zaken ƒ18.000 (vorig jaar nog ƒ25.000); voor opdrachten aan hen jaarlijks ƒ 10.000; gezamenlijk voor steun aan letter kundigen, Armenzorg voor kunstenaars en opdrachten ƒ40.000. Hierbij komen dan nog de onschatbare op brengsten van Zomerpostzegels en „incidentele” baten, eveneens met de grote trom te voorschijn getoverd uit de zakken van het publiek, dus buiten bezwaar van ’s Lands schatkist. De minister, na deze opsomming, overigens zonder cijfer materiaal, te hebben gegeven, vervolgt: ..Dat. alles te zamen genomen, ons land in dit opzicht ten achter staat bij andere landen, zou de ondergetekende in zijn alge meenheid niet voetstoots kunnen toegeven”. En de lezer dezer „Witte stukken” verzucht: misschien kan de minister zoiets dan in zijn bijzonderheid en schoor voetend wel. .? Deze Departementale onderzoekings tocht naar lichtpunten kan toch géén minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen reden geven tot stoffen op haar resultaten! Nederland... behoeftige kunstenaars.... veertig mille.... plus de opbrengst van de bazar der Zomerpostzegels en het overschot van een Amerikaanse verloting. .. Nederland. 