, dat door het Jaclum der inlijving dezer landen niet ipso jurc toepasselijk werden alle in Frankrijk vigerende wetten en wettelijke verordeningen, maar daartoe werd gevorderd eene executoir-verklaring in de geïncorporeerde landen van die Fransche wetten, welke kouden geacht worden ook hier le kunnen werken; dat, evenmin als zoo vele pieuse instellingen, poldér- en dijkbesturen, in Frankrijk geheel onbekend door die inlijving werden opgeheven , maar, voor zooverre dezelve niet expresselijk zijn afgeschaft of latere organieke bepalingen daarin geene verandering hebben gebragt, door hunne eigene wetten en oclrooijen bleven geregeerd. evenmin het bestaande tiendstelsel door de inlijving werd aangerand; dat de abolitive wetten, waarbij in Frankrijk de tienden en tiendiegleu vernietigd zijn , hier te lande nimmer zijn afgekondigd , hoezeer vele andere ordonnantiën en wetten van vroegere dagteekening werden ingevoerd ; dat het tiendregt, hetwelk hier te lande den wettigen eigendom van vele particulieren en corporatiën en een belangrijk gedeelte van hun vermogen uitmaakt, wel verre van uitdrukkelijk of stilzwijgend te zijn afgeschaft, integendeel óf uitdrukUelijk is behouden verklaard, óf als bestaande is beschouwd geworden, in welke veronderstelling onder anderen het decreet van 22 Jan. 1813 alleen kan genomen zijn, hetwelk uitgevaardigd zijnde na de invoering van het Wetboek Napoleon, tevens eene refutatie is der bewering, als zoude het tiendregt bij de in-werking-stelling van dat wetboek zijn geaboleerd , dewijl bij hetzelve geene tiendregten bekend zijn;
dat daarenboven dat wetboek, zamengesteld en aangenomen vooreen rijk, waar geene tienden meer bestonden , de omzetting van eigendom , aan uitdrukkelijke4vormen en voorwaarden verbonden, dus niet kan bedoeld, zijn, door deszelfs invoering zoo vele particulieren en zedelijke lipehamen hier te lande als ter sluik en zonder eenige vergoeding van hunnen wettigen eigendom le berooven en, zonder eenig voordeer voor den Staat, de liendpligtigen van eene wettige schuld te ontheffen ;
O., ten aanzien van het Keizerlijk decreet van 22 Jan. 1813 , in de eerste plaats , dat het, van denzelfden aard als de vroegere arrètés en later de Kon. besluiten , geene verbindende kracht had, dan als maatregel van het uitvoerend gezag ter executie der wetten en , volgens art. 44 der acte conslituiionnel, van den 22 Frimaire au VIII, niet anders kan worden beschouwd dan als: « reglement nécessaire pour assurer 1'exécution des lois» als zoodanig met hetzelfde regt en op dezelfde wijze kon worden herroepen , en dus de uitvoerende magt van het jaar 1811 bij Kon. 