«Verspreid u nu door de stad, neemt uw posten in en toont u mannen ! Bij de eerste tonen
	van de Angelusklok, heft dan overal het wachtwoord aan: ««Weg met de priesters!»» Weest moedig en dapper, denkt aan uw eed en binnen eenige uren zullen wij meester zijn en het vaderland vrij van de dwingelandij.»
	Een nieuw en langdurig geroep en geschreeuw moest uiting geven aan aller instemming met den spreker. Alleen Jozef Santal bleef kalm en rustig. Toen ’t rumoer bedaarde, richtte hij zich tot den hoofdman :
	«Ik zou nog willen voorstellen, onzen aanval uit te stellen tot na het luiden van het Angelus», sprak hij.
«Waarom, waarvoor?» klonken hier en daar stemmen.
«Ben jij bijgeloovig ?» spotte er een.
«Neen hij is een lafaard,» schreeuwde een ander.
«Uw reden», vroeg de hoofdman bits.
Het gelaat van den jongen man nam een harde uitdrukking aan. Met minachtenden blik op zijn gezellen, antwoordde hij:
	«Niet ik, maar ’t volk is bijgeloovig. Ze zijn gewoon bij ’t luiden van het Angelus te bidden. Dat zouden ze ook om onze plannen niet nalaten. Laat ze daarom eerst bidden, dat willen ze, ’t is een gewoonte, die ze van hun jeugd af geleerd hebben. Maar als ze klaar zijn, zullen we onze vrijheidskreet aanheffen en dan zal er blijken, wie een lafaard is.»
	Er volgde een korte woordenstrijd, waarvan ’t einde was, dat Santals’ voorstel werd aange-



	nomen. Daarop ging men uiteen, ieder naar zijn post. ’t Was hoog tijd, want reeds stond de zon op ondergaan en sommigen hadden nog een grooten afstand af te leggen.
Een zijner vrienden liep nog een eind weegs met Jozef Santal op.
«Hoe kom je er toch toe, zoo’n dwaas voorstel te doen», was zijn vraag.
