Genoeg thans om te doen inzien, hoezeer de belijders van het Katholieke geloof geïnteresseerd waren bij eene goede rechtspraak en deze op hoogen prijs moesten stellen. Daarbij zal het voor den kelner en onderkelner als geletterde mannen een genot geweest zijn eens academisch gevormde personen te ontvangen. Daarvoor zullen zij volgens overlevering ook met den predikant te Putten geconverseerd hebben. Het traktement van dezen werd zelfs gedeeltelijk door den kelner betaald tot de secularisatie der abdijgoederen in 1804. Daar men deze volgens eene bepaling bij den vrede van Munster in het bezit van Abdinghof liet, werden ook de oude verplichtingen nagekomen. Na de logeerkosten te Putten bij Staal of van ’t Zoll betaald te hebben, ging de reis naar Ermelo. Van hier werd altijd een uitstap naar Harderwijk gedaan, waar aan de „meid van broers hospita of de hospita zelve een bewijs van dank voor de goede ontvangst werd geschonken. De stemhebbende steden hadden hare eigene jurisdictie; evenwel logeerde men bij het spannen der vierschaar te Ermelo meermalen te Harderwijk, waar ook wel meer zeldzame rechtsgeleerde werken voor moeilijke beslissingen werden geraadpleegd. Hield men te Doornspijk gericht, dan nam men zijn intrek te Elburg bij Jan Koning, herbergier in ’t Gekroonde Wijnvat. Dit logement genoot in 1760 de eer dezer bijzondere vermelding, wat alledaagsche namen als Roskam, het Wapen van Deventer enz. niet verdienden. Eerst als onze reiziger in „ t Hart (hert) te Voorst aanlandde, waarin een kerkmeester als waard fungeerde, werd de naam van het logeerverblijf vermeld, typisch voor de van grof wild rijk voorziene Veluwe 1). Te Elburg werd in 1760 eene spcldenmakerij bezocht. Deze i) Een hert komt als figuur voor in het wapen der gemeente Putten. Als uithangbord kwam het meer voor bij Veluwsche herbergen; zoo was er in 1860 een met dit rijm ; Het hert, dat gij hier ziet, Dat kan u niet vermaken; Komt binnen, proeft mijn drank, Die zal u beter smaken. Vóór ongeveer een eeuw was het grove wild zoo talrijk inde Putter-, Sprieler- en Speulderbosschen, dat men aan de westzijde de landerijen des nachts bewaakte om zich voor schade te vrijwaren. Later bedacht men een gemakkelijker middel voor dit doe!: des avonds maakte men aan den zoom van het woud met vreemdsoortige instrumenten zulk eene ketelmuziek, dat het wild zich diep inde bosschen terugtrok.
