Geloof je nu dat wij in onze gewoonste slooten een onbeteekenend, onooglijk vischje hebben zitten, dat even interessant is. ’t Zijnde huisvadertjes van de drie en tiendoornige stekelbaars. ’t Is een echte proletariër, de straatjongen onder de visschen, die sinds onheugelijke tijden in alle poelen en plassen heerscht. Elke schooljongen kan je er aan helpen, want ze worden jaarlijks bij duizenden gehengeld om in fleschjes en pannetjes ten doode opgeschreven te zijn, want ge weet ook wel hoe ze als arme „gestekelde baasjes” met vele ineen eng fleschje worden vervoerd, hoe ze belanden in een schaal of blikken bus, uit den treure worden „overgeheveid” van ’t eene „bassin” in ’t andere om den volgenden dag in gezelschap vaneen nutteloos stuk roggebrood, met strak gestrekte stekels op hun dooie rug te liggen. Vang er ook eens een paar, liefst in ’t voorjaar, doch geef ze dan een waardig tehuis, en ge zult er plezier van beleven.
