Alle leven komt van binnen uit. In de bloemen en planten, in de dieren en meuschen. Overal. Alleen staat het niet overal op dezelfde trap van ontwikkeling’. Het vormt een gansche Wij zijn gewoon, onszèlven bovenaan te plaatsen. En naar ik meen, terecht. Wij zijn, ten minste tot nu toe, het hoogste product eener ontwikkeling, die zich al eeuwen, eeuwenlang heeft voortgezet in de richting van steeds hooger organisatie eii fijner structuur en steeds volmaakter arbeidsverdeeling, waardoor de geest zich kon vrijmaken. Maar ook onder menschen is niet alle leven van denzelfden aard. Er zijn menschen, die uit hooge motieven leven. Zoo waren en zijn alle geestelijke voorgangers en baanbrekers. Zij worden niet gedreven door eenig stoffelijk belang. Integendeel. Zij lijden meestal schade „naar de wereld”. Het zijn de gewetensmenschen. De idealisten. Zij worden beheerscht door den drang van een sterk geloof aan de kracht van de in hen werkende idee. Het zijn de menschen, die helder en duidelijk begrijpen en doelbewust nastreven en trachten te verwerkelijken, wat de maatschappij nu en in de eerstvolgende toekomst behoeft, maar wat door de massa zelf nog niet of slechts in doffen, onbepaalden, vagen vorm gevoeld, gedacht en nagestreefd wordt. Zij zijn de bij uitstek actieve factoren der sociale ontwikkeling, verkondigers en brengers naar hoogere doeleinden, verwerkelijking van ideeën. Zij zijn de meuschen van de scheppingskracht. Maar „zijde” hebben de meesten er in dit leven maar hoost zelden bij gesponnen. Het zijn de menschen van de toewijding en de zelfverloochening. De edele en rechtvaardige doet echter gewoonlijk zelden „goede zaken”. Als hij overwint, overwint hij door zijn ondergang.
