ców oficyn izarobek ich, zwłaszcza zimą, bywa pra
wie żaden, Za to stróże wymyślają im nielitości
wie — jedyny bo to los gorszy od ich stróżowskiej
doli—a bywa i miotłą przepędzą, Ale żebrak-arty
sta znosi to z filozoficznym spokojem. Idzie na in
ne podwórze, patrzy w okna i wydobywa z gardła
najpiskliwsze tony i najbardziej galaretowate tre
malanda, by niemi rozedrzeć, jeżeli nie sercą, to
z pewnością uszy słuchaczy.
Gdy to nie skutkuje, ogląda się bojaźliwie czy
domowy cerber nie widzi i wlecze się na schody
kuchenne, gdzie go nieraz wesprą in natura tale
rzem zlewków od obiadu lub kawałkiem chleba.
— Ino jaż się nie drzyjcie na podwórzn— ostrze
ga litościwa kucharka pałaszującego artystę.
Żebracy wszystkich trzech kategoryj są w ogóle
długowiecznemi. Niektórzy robią wprost wrażenie
Ahbaswerusów; zdawałoby się, że są tak starzy, tak
starzy, iż Jada chwila umrzeć powinni, tymczasem
widuje się ich takimi przez całe lata,

Są pośród nich bandyci, eo siłę swą kryją pod
trzęsącą się, udaną niemocą i przy zdarzonej Sposo
bności wyrywają portmonetki z rąk miłosiernych,
co ich wesprzeć chciąły; są i bogacze sprawiający
snte węsela swym córkom i zostawiający po śmierci
po parę tysięcy rubli w gotowiźnie, ale są i iacy
prawdziwi Łazarze, dla których najpożądańszą jal
mużną jest — śmierć! i |

Lascaro,


KA


M


TELEGRAMY.
