Kamerdynet otworzył.
»Życzyłabym sobie mówić z panią Haussct;ć ozwała
się nieznajoma.
»Pani Hausset spi teraz, a bez osobnego rozkazu
margrabiny nie śmićm jéj budzić.«

»Masz tu luidora mój przyjacielu, a powićdz pani
FKausset, iż margrabina de Vauconcelle ma z nią do
mówienia w interesie pani Pompadour.«

Służący ukłonił się i wyszedł; margrabina jakby
omdlona usiadła na krześle. 3

»Och, mój Boże,c — rzekła do siebie — »jaąkże go
kochać muszę, kiedy zamiast spoczywania teraz spo
kojnie, i czekania co zajdzie, napastuję ludzi po nocy.«

Wtem wrócił kamerdyner, i oznajmiwszy iż pani
Hausset wstaje, zaprosił margrabinę, aby się za nim
udała. Margrabina uczyniła to % miną, jakby mu ła
skę wyświadczała, a on wprowadził Ją do ościenne
go pokoju i krzesło jej podał. Po chwili weszła pier
wsza garderobiana pani Pompadour i zapytała wśród
wymuszonych ukłonów, w czem paui margrabinie usłu
Żyć może. <

»Proszę mię zaprowadzić do swojej pani, a będę
jéj całe życie wdzięczna za t0.«

»Ach, pani, niepodobna! Margrabina usnęła własnie
przed chwilą, a jest nieco cierpiącą — dia tego nie
Śmiem jej budzić.«

»Zapewiiam cię, moja pani Hausset, iż margrapina
gniewać się nie będzie. Przynoszę jéj dobre wiado
muści. Nie bądź ze mną tak skrytą; wićm wszystko.
Pani Pompadour jest niespokojną. Król okazał się dzis
wieczór nadzwyczaj grzecznym dla mnie; a nim mię
tu wpuszczono, pytałaś się zapewne margrabiny, Jak
mię masz przyjąć; nie spi ona, wićm dobrze; poproś
że ją o chwilkę rozmowy ze mną.«

Pani Hausset uśmićchnęła się.
