Na dit lange, amechtige, nuchtere en eerlijke aanloopje, een practisch voorstel. Goedwillende leden, ook uit naburige afdelingen, en niet het minst de plaatselijke adviseur, geven ons enkele namen op van mogelijke werkers voor de W.M. in ean kwijnende afdeling. Wij, d.i. het hoofdbestuur of de diocesane adviseur, stellen ons in verbinding met deze uitverkorenen en trachten opnieuw hoe dikwijls zijn al pogingen in verschillende afdelingen in die zin aangewend! de zaak aan het rollen te brengen. Als voorbereidend werk ware te beginnen met ons orgaan. Dat wordt nog veel te weinig gelezen. Het wordt vooral verwaarloosd, misschien niet eens vermoed dat het bestaat, door wie het zeker zouden moeten lezen. Kan daar nu niet eens werk van gemaakt worden? Kunt ge niet op handige wijze sommige artikelen, en o.a. d i t, onder hei oog brengen van leden en bestuursleden, die er hun profijt mee kunnen doen? Het moet onder ons toch mogen maggen dat men een kat een kat noemt en dat men tweemaal twee voor precies vier houdt. J- C.
OVERHEID
	en KUNST
	Een principiële verhandeling te schrijven omtrent de verhouding tussen kunst (en kunstenaars) en overheid, is wellicht niet zo moeilijk. Men kent het gevleugelde, liberalistische woord „Kunst is geen regeringszaak", dat eigenlijk een beginsel formuleert. Het is negatief, onaandoenlijk; we kunnen het verwerpen, zonder daarom te komen tot de bewering dat kunst wel regeringszaak zou moeten wezen.
