W jaki sposób dowiedział się Fred Anders o
przygodzie z pierścieniem?

Wieczorem, w głębokiej ciszy, wśród kosztow
nych gobelinów pracowni, wspaniałych waz anty
cznych z pękami chryzantemów j orchidei, jedwa
biów hinduskich, kobierców perskich, zbiorów abi:
syńskiego oręża, indyjskich masek umarłych,
wśród asyryjskich wykopalisk i części munij egip
skich, zasiedli przy dobrem, starem winie, delek
tując się jednocześnie smakiem cygar hawańskich.
W pewnej chwili, milcząc, wręczył radca mala
rzowi pierścień z głową ibisa. Głęboką czerwienią
Iśnił rubin w świetle mleczno-białej ampli. [red
Anders pochylił nisko głowę, wpatrując się w pier
ścień. Stefan Szógedy zaś obserwował dyskretnie
ciemne, opalone słońcem oblicze przyjaciela i do
strzegł na niem ten sam wyraz tkliwego oddania,
co wtedy na twarzy kobiety owej w wagonie ko
lejki podziemnei.
Dziękuję Ci, Stefanie, — rzekł Fred Anders i
wdział pierścień na mały palec lewej ręki. — Po
czuwam się do obowiązku udzielić Ci paru słów
wyjaśnienia.
Radca prawny uczynił gest przeczenia, Fred An
ders nie zważał na to.
— Ona sama pragnęła tego, — rzekł krótko. —
Pierścień należy do mnie. Przywiozłem go z Egi
ptu, — ale to długa historja, którą opowiem Ci
kiedyindziej. — Mam go oddawna, a przed dwoma
tyogdniami podarowałem go — jej. Kobiecie, którą
kocham i która mmie kocha również. — Jest nię
żatką, mój drogi Szógedy, małżeństwo to jednak
jest bardzo nieszczęśliwe. Mężczyzna, który przy
witał się z nią w wagonie, jest jej mężem. Nie spo
dziewała się, iż spotka go wówczas w tamtcj ©
kolicy. Wracała odemnie — i plotła trzy po trzy,
byle wytłumaczyć się, skąd wraca. Od krawco
wej, od dentysty — ot, wykręty, któremi posłu
guje się kobieta, gdy jest w strachu. W przeciw
nym bowiem razie zamordowałby ją... gdyby tyiko
wiedział oośkolwiek.
Fred Anders chciwie napił się wina.
