In Zarentoui hebben de gevangenen niet ieder een slaapplaats, zij slapen in ploegen, de eenen van 9 tot 2 uur 's nachts, de anderen van 2 tot 7. Te Alexandrofsky heeft men de taiels en banken tot slaapplaatsen ingericht, te Alatchi zijn de gevangenen genoodzaakt op den grond of staande te eten. Gezonden en zieken, normalen en krankzinnigen, huizen overal dooreen. De zalen worden nauwelijks een uur per dag gelucht, de atmosfeer is ondragelijk. Het voedsel, doorgaans bestaande uit soep, brood en een weinig pap is in den regel van zeer slechte hoedanigheid,


	vaak walgeljjk en oneetbaar. De hoeveelheid is absoluut onvoldoende. „Wij worden gevoed," schrijft een gevangene uit een der Siberische bagno's, waar volgens zijn eigen verklaring „geen bijzondere misstanden lieerschen," „maar w|j worden zóó gevoed dat het hongergevoel ons nooit loslaat. Er zijn er onder ons, die dat knagende gevoel 's avonds niet meer uit kunnen houden, en de weggeworpen korsten uit de vuilnisbakken te voorschijn halen, om er hun honger een weinig mee te verdooven." „Het gebrek aan voedsel," bericht een gevangene uit Algatchi, is misschien het ergste van alles. „Wij krijgen één maaltijd daags, nl. soep van ongeveer 50 gr. vleesch per persoon, en om de twee dagen twee lepels pap. Ook het broodrantsoen is verminderd geworden; wie niet zelf brood kunnen bijkoopen lijden voortdurend honger." En zoo is het overal.
