mu Sz TAJ
i nie postąpiłby ani kroku. Za to dostał w misji
białą koszulkę, więc jest całkiem zadowolony.
Dzieci murzyńskie nie wiedzą, skąd się bierze
tak piękny dźwięk w fisharmonii. Czasem
stają grzecznie przy Siostrze, która gra, odwa
ža się nawet dotknąć paluszkiem klawisza, roz
glądają się wokół siebie, ale nie widzą, skąd
głos wychodzi. Raz jeden Murzynek położył się
na posadzce i sapiąc zaglądał pod pedały, czy
tam nie zobaczy „grania”. Siostra ubawiona
uśmiechnęła się, a malec podnosząc się z ziemi,
uczynił to samo.
Murzynki lubią „pomagać Siostrze przy
sprzątaniu w kościele. Odbierają lub podają
wazony, wynoszą zużyte kwiaty, czasem nawet
próbują układać bukiety. Zachowują się przy
tym cichutko, wiedząc, że Pan Jezus mieszka
w ołtarzu. Raz jeden Murzynek przypadkowo
zmalazł się w zakrystii i zobaczył tam w otwar
tym oknie swoją podobiznę. — Stał przez chwilę
zdumiony, wreszcie odważył się podnieść jedną
rękę — w szybie zobaczył ten sam ruch. Pod
skoczył, a jego podobizna uczyniła to samo.
Byłby dalej uprawiał ruchy gimnastyczne, ale
Siostra odwołała go do rozpoczętej pracy.
Kiedy dzieci murzyńskie wyuczą się w misji
prawd wiary świętej, zostają dopuszczone do
chrztu św. Na chrzcie świętym otrzymują imię,
wybrane dla nich przez dobroczyńcę, który lo"
żył na ich utrzymanie w misji.
Uwaga: Większość naszych Czytelników wie
już zapewne, że kto złoży najmniej zł. 20.może
nadać imię dziecku, które dzięki tej ofierze bę
dzie mogło być utrzymywane w misji w celu bliż
szego przysposobienia do chrztu św. Ofiarodawca
otrzymuje od Sodalicji św. Piotra Klawera obra
zek pamiątkowy.
Płyńże, barko moja...
O. Hain, misjonarz z Mill-Hill, Kamerun.
