Zal het een echt Meifeest kunnen worden, ditmaal? Men zou het kunnen betwijfelen, want de omstandigheden zijn er voor de arbeidersklasse niet naar, om zich aan groote blijdschap over te geven. Daarvoor steekt overal de reactie den kop te fel inde hoogte. In het groote Duitschland is de arbeidersorganisatie terneer geslagen en allerminst tot feest bereid. Wel wordt daar het Meifeest dit jaar gevierd, maarniet als het feest van de opwaarts strevende arbeidersklasse, doch als een algemeen feest van den arbeid, zoogenaamd; kennelijk echter met het doel, om elke poging tot het uiten van strijdbaarheids-
	gevoelens der uiteengeslagen arbeidersklasse bij voorbaat onmogelijk te maken. En in ons eigen land is het ook al zoover gekomen, dat in verscheiden gemeenten het vieren van den Meidag op den eersten der bloeimaand werd verboden. Bijzondere omstandigheden geven der reactie een aanleiding, om de arbeidersklasse te beleedigen en zelfs tot treiteren over te gaan. De prinses is, zooals de goede vaderlanders onder onze leden zich wel zullen herinneren, op den SOsten April jarig en aangezien deze datum op een Zondag valt, wil men hier en daar het lawaai, dat sommigen aan deze gebeurtenis plegen te verbinden, liever naar den Maandag verschuiven. Daar is wat voor te zeggen. Maar daarom behoeft men den vooruitstrevenden arbeiders toch niet te beletten op hun feestdag hun feestte vieren. Het feit ligt er nu echter eenmaal toe en als deze plagerij het eenige was, wat der arbeidersklasse werd aangedaan, zou het nog al te dragen zijn. Er zijn echter andere, ernstiger dingen welke de arbeiders benauwen. Allereerst de groote werkloosheid, welke maar niet afnemen wil. Onwillekeurig denkt men nog even terug aan de bezwaren, welke werden opgeworpen, toen de arbeiders begonnen om op den eersten dag van Mei den eisch tot
	Het Feest van den Eersten Mei
	verkorting van den arbeidsdag aan te heffen. Bezwaren van allerlei aard, maar waarbij domineerde de vrees, dat arbeidsdag-verkorting een tekort aan productie te voorschijn zou roepen. De hatelijke zwartkijkers onder de goede burgerij voorspelden bovendien vermeerderd kroegbezoek en ontaarding van de arbeidersklasse. Er is letterlijk niets uitgekomen van hetgeen destijds als schrikbeeld werd opgeroepen. De arbeiders zijn vaneen andere geaardheid geworden, dat is waar. Maar zij zijn niet ontaard, doch tot volwaardige menschen en staatsburgers gegroeid. 