Han’s ruime jongeluiskamer. Gezellig of schoon niet luxueus. Stijlvol meubilair. Enkele goede schilderijen. Boekenkasten. Een piano. Het is avond. Voor de vensters zijn de over gordijnen gesloten. In een hoek van het vertrek ligt Lucie op een rustbank, kussen onder het hoofd, de oogen half gesloten, in moedelooze houding. Han zit dicht bij haar en leest voor met juiste accentuatie en voldoende afwisseling van toon doch zonder pathos. Han. „So long as, in mind, you accept the lower association, so long are you keeping the better away and sending it further trom you. So soon as you reject the lower, in mind, so soon do you set in motion the force to bring the better to you.*) (Hij wacht een oogenblik). Een hoofdstuk uit. Zal ik even pauseeren ? Of doorgaan? Lucie (zonder opzien, met doffe onverschilligheid). Och nee, Han. Lees maar niet méér. Het dringt toch niet tot me door. Han (voortdurend rustig sprekend, Jiatiiürlijk, omdat rust in hem is, zonder gewilde hartelijkheid of zich opdringend vertoon-van-medeleven in wat haar kwelt). Ik zag het wel.. Maar ik dacht, dat alleen het voorgelezen-worden je rustiger maakte ... Lucie (vergeefs pogend, wat warmte in haar toon te brengen). Vanavond niet.. Han (sluit stil het boek en gaat naar de theetafel. Gewoon). Nog een kop thee ? Lucie. Goed. •) Prentice Mulford. The gilt of the Spirit. Han (maakt twee koppen klaar, brengt er haar één van en presenteert een gebakje). Alsjeblieft. Lucie (richt zich wat op. Zij is bleek en donker. Haar gelaat is nu smar telijk verwrongen. Haar oogen staren, lichtloos als naar iets onafwendbaars buiten de gewone realiteit. Het is of al heur gebaren alleen maar werktuigelijk geschiedt. Zij neemt het kopje aan en zegt toonloos:) Dank je ... Han (gaat op zijn oude plaats zitten. Zwijgend gebruikt hij zijn thee en blijft dan wachten, onhinderlijk in licht na denken, tot Lucie iets zeggen zal). Lucie (na een tijd, wrijft met de hand over voorhoofd en oogen, iets geprikkeld). Han.... (zij houdt in). Han. Wat is er, Lucie ? Lucie (afwerend, matter). Nee, niets.... (Stilte). Han (eindelijk). Zal ik iets voor je spelen ? Eén van je lievelingsstukken. Jardins sous Ia pluie ? *) Lucie (stroef). Néé... (plots heftig). Han, hoe kun je toch altijd zoo rustig zijn en zoo akelig zacht voor me ? Han (met nauw-merkbare ironie). 