Hoe de menschen die weken doorkomen? O, vraag het niet, vraag het niet. Men komt ze door, o, zeker. Maar aan het eind, dan zijn ze verarmd, uitgehongerd, uitgemergeld. Dan is hun woning leegverkocht; dan zijn hunne leveranciers uitgeborgd; dan is hun kleeding wegverpand; dan is de leenkracht hunner bloedverwanten uitgeput. Kunnen zij dan niets verdienen 0$ andere wijze? O, wees er fan verzekerd, wie dat kan, doet het wel. Al zou het niet zijn uit plichtbesef, het zou geschieden dooiden nood. Maar wie diamanten kan slijpen, kan nog geen balen versjouwen. Eén baal dat zou nog gaan ; een tweede ook, maar eeu derde, een vierde, een twintigste? Ach, blijf weg met die vraag. Wat gedaan kan worden, dat wordt gedaan. Hoe de menschen den tijd van werkloosheid dooikomen? Door verpanden, verkoopen, borgen, door te leven op half rantsoen en minder, en dan nog door twee middelen: door het aangrijpen van den man vau allen arbeid, tot aan de grenzen van het mogelijke, en door de wonderen, die verricht worden doar de vrouw. Daardoor wordt de hongerdood voorkomen.
Maar wanneer de oorlog nu nog lang blijft aanhouden; wanneer Kimberley's blauwe aarde ontoegankelijk blijft week aan week; dan zal het punt worden bereikt, waarop men niet meer kan. Dan zal het oogenblik komen, en dat is het allereerste in het droevig proces, omdat zij de grootste wederstandskracht bezit, het oogenblik, waarin de vrouw en moeder niet meer kan. Dan zal, wat vroeger waren knappe arbeidersgezinnen, als een havelooze menigte worden gezien op de straten; dan zal men hooren van daden van wanhoop en gevallen van hongerdood.
