Waarom? Zo zullen sommigen me antwoorden op de laatste vraag: „Omdat de ka tholieken van heden materialistisch denken.” Mogen we ook zeggen: „Om dat een christendom van daden meer spreekt tot de hedendaagse mens dan een theoretisch christendom?” Duidelijk te onderkennen valt de alge mene interesse, ook van vele gelovige mensen, voor leniging van menselijke materiële nood, meer dan voor het zuiver missioneringswerk, de uitvoe ring van Christus’ opdracht: „gaat en onderwijst”. En de kritiek op de mis sionarissen is, óók in christelijke mi lieus, niet van de lucht. Men weigert geld te geven voor zuiver religieuze doeleinden, zoals ’t bouwen van kerk jes. Zelfs bij hogere kerkelijke instan ties (afgezien van de toelage van Ro me) en rijke katholieke instellingen is daarvoor geen geld meer los te krijgen. Waarom? Men hoort vaker zeggen: „Hadden we niet beter deze mensen met rust kun nen laten?” Maar voor de gelovige mens doet deze vraag met historische terugblik niet ter zake. Voor hem blijft de opdracht van Christus, vóór zijn Hemelvaart gegeven, van kracht. De opdracht van de Heer moet wor den uitgevoerd. Intussen vreet de kritiek van het thuisfront het zelfvertrouwen van de missionaris aan. Ik was tenminste diep getroffen door het verdriet van een missionaris, waarmee ik drie weken door de wouden getrokken ben, toen hij zei: „Wat denken ze daar eigenlijk in Europa wel? Wat weten ze über haupt van de moeilijkheden waarmee wij hier te kampen hebben? Hebben ze soms liever dat we ermee ophou den?” En daar zaten we dan samen, diep in de brousse bij de petroleum lamp, onder de tropische sterrenhemel, naast de overblijfselen van zijn stenen kapelletje, dat door de bliksem was getroffen. Zelfs de hemel keerde zich tegen hem. Voor de eerste keer vertrokken naar Irian-Barat, van links naar rechts : Zr. Marie-Bernard van Dongen uit Dongen, Zr. Joseph Peeters uit Dorst, Zr. Mariet Jordans uit Wanroy. Nu weet ik, dat ik op gevaarlijk ter rein kom. Maar ik heb lang met dit probleem gezeten. Is dat neergeblik semde kapelletje niet een teken voor de missionaris? Is die gerichtheid van de gelovigen niet een teken voor de missionerende Kerk? Moet dit de Kerk niet op een hernieuwde bezinning brengen op Christus’ opdracht: „Gaat en onderwijst”'? Waarin bestaat dat „onderwijzen”? Wat moet onderwezen worden? Een lévend christendom, óp schietend uit de fundamenten van het Evangelie. 