Toch beschuldigde de bourgeoisie de arbeiders van terrorisme, van de invoering van een schrikbewind. Honderden leugens schudde de kapitalistische persgoochelaar uit zijne mouwen om zooveel mogelijk menschen in te nemen tegen het georganiseerd# proletariaat. Het moet gekneveld worden. De boeien moeten nog strenger aangebonden, het slot op den mond met nog een vermeerderd worden. Duizenden militairen, uit hunne nuttige werkkring vandaan gehaald, staan gereed om dood en verderf over het volk uit te storten. De regeering is spoedig gereed met het indienen van wetsvoorstellen die alle rechten en vrijheden vertrappen en hitst zoo het volk tegen zich — of liever, tegen de militairen op —• als lekte zij ook hare christelijke lippen naar het proletariërsbloed. De stemming der christelijke bladen is allerliederlijkst geweest en wat een liberale regeering zoude wenschen, getuige voldoende des Handelsblads woorden:
„In het ergste geval kan dat muiten door werkstaking tegen de regeering slechts een tijdelijke storing geven, door een ontzettende les in tucht en eerbied voor het gezag van den staat gevolgd."
Wat een Thiers-stemming in deze woorden. Wat zou het Handelsblad 'n pleizier hebben als 't bloed der proletariërs langs zijn bureaux vloeide en de redactie haar pen daarin kon stippen om de zege der reactie op weerlooze stakers neer te schrijven.
En welk een leugens in zoo'n paar zinnen! dat muiten door werkstaking
tegen de regeering" is een kapitale leugen. Nooit hebben de stakenden willen muiten tegen de regeering, maar door dat de re¬
geering muit tegen de stakenden, door zich te mengen tusschen de hier volkomen particuliere zaken, zijn tenslotte de georganiseerde arbeiders genoodzaakt zich ook tegen de regeering te verzetten. De regeering had buiten het spel kunnen blijven, maar dat wou zij niet en dat lag trouwens ook niet in haar aard.
