Digitized by Google

II. (Gelegenheit und Wirkungsfeld betreffend.) Ludmilla, 

filia Theresiae, mater aegrotae et viribus debili in re familiaris administranda, jura ab aliquo avium diligentissime inservit, eandemque intimo amore in omnibus fovit. At, probus dolor! Vitus, maritus Theresiae, Ludmillae vitricus et pater uxoris suae plerumque aegrotae pertaesus, priviguae suae Ludmillae incestuoso amore capitur, necnon Ludmilla paulatinus testimonia aliena a majoribus vetiti in vitricum vexatur. Ab initio quidem Ludmilla testimonia aliena tum interna tum externa vitrici sui resistit, multum orat, saepe ad sacramenta accedit. At pedetemptim in interna et etiam externa luxuriae imperfectae cum vitrico proruit peccata, ac, lecebribus et blanditiis vitrici illecta, ideem peccatum concubitu. Atameque semper statim confitetur, saepe lacrimis superfusa, omnia a confessario praescripta remedia adbibet; sed nil minimus semper rebitur, saltem post plures dies, vi perpetuae occasiones et tentationis internae et externae a vitrico, qui, a Ludmilla de enormi flagitio admouitus et saepe instanter rogatus, ne ipsi insidietur, semper subridens et incredulus eam iteratis testimonia urget. Sic res misera per tres jam annos fuit protracta. — Tandem confessarius Rufinus firmiter iusstit, ut Ludmilla ad occasionem fugiendum domum paternam deserat, quidquid inde evenit; alias se ipsam non amplius absoluturum, quin ne auditurum quidem minatur. — Ludmilla in angustiis suis alium confessarium, Albanum, adit, cui sic esse infelicem statum paudit, moralemque impossibilitatem obtendit, confessario suo obediendi, quippe se ratem relinquere aegrotam non posse, et multo minus ipse causam discessus sui manifestare. Albanus Ludmillae connivet, Rufinus vero justo rigidiorem et imprudentem declarat, Ludmillam solatur,hortatur et animat, postremo absolvit. — Quaeritur: Quid de utriusque confessarii agendi ratione judicandum est? 