Wat hier op Moria plaats heeft, is niet een voorspel, een voorbeeld, iets, dat geheel op zichzelf staat, en kan worden losgemaakt van hetgeen later daarop staat te volgen of daaraan in het vervolg van tijd zal beantwoorden, het is eene schaduw, d. w. z. er is een lichaam waarvan zij de aanwezigheid verraadt en de
omtrekken weergeeft »en het lichaam is
Christus."
Het staat niet zóó, dat Hij in de volheid des tijds komt, maar dat hetgeen thans plaats heeft nog buiten Hem omgaat. Neen, Hij staat en stelt zich in betrekking tot den mensch. Hij verschoont de vertegenwoordiger van de menschen, die daar op het offerblok nederligt, en werpt zichzelven op dat altaar. Hij staat en stelt zich tusschen den zondaar en de gerechtigheid Gods. Hij is hier de handelende persoon, Hij onderscheidt zich van God, »nu weet ik dat gij Godvreezende zijt." en vereenzelvigt zich toch met Hem, »en uwen zoon, uwen eenige, van mij niet onthouden hebt."
Maar, waartoe, zoo zou men kunnen vragen, was deze handeling van Abraham dan noodig? Heeft Abraham, d. i. de mensch, d. i. de zondaar zelf, dan toch het offer, al is het, zooals de brief aan de Hebreën het uitdrukt, »bij gelijkenis" gebracht? Neen, zijn geloof wordt geprezen, de overgave van Isaak is eene ojKmbaring van zijn geloof, en ^at geloof open-



baart zich in zijne gehoorzaamheid aan het bevel, dat den dood, d. i. het offer van Isaak verlangt.
Het verschil tusschen dit geloof en »het ware zaligmakend geloof," dat de zondaar oefent, nu Christus hem verkondigd wordt als »eene verzoening vopr de zonde," ligt in de graad van helderheid, die de openbaring in het eene geval en in het andere kenmerkt.
