Nieszczęścia w parze chodzą. Ledwie Abdul Haddi nawpół
uspokoił się po odejściu swego kochanego syna, gdy świeże


42


nieszczęście spadło na jego stroskaną głowę. Pewnego dnia
wezwano Abdula do dalekiej wsi, by zgładził hjenę, która od
miesięcy pustoszyła pola i łąki. Abdul Haddi, jak zawsze po
mocy swej nie odmówił, wziął strzelhę i wyruszył natychmiast
w drogę. Gdy przybył do owej wsi, sąsiedzi zobaczywszy starą
jego strzelbę, ofiarowali mu inną, całkiem nową. Abdul nic nie
odpowiedział, uśmiechnął się tylko ironicznie i zarzuciwszy swą
kochaną strzelbę wyruszył na czaty. Czatował całą noc, a gdy
hjena ukazała się, wycelował, naciśnął cyngiel.. lecz strzelba
się zacięła i nie wystrzeliła. Abdulowi zastygła krew w żyłach.
Cóż to? Czyżby ta broń miała go zdradzić? Hjena tymczasem
coraz to bliżej nadchodziia. Abdul Haddi powtórnie chwycił
za broń, ale drżące ręce odmówiły mu posłuszeństwa. A hjena
coraz to więcej się zbliżała. Cudem prawie ocalał. Bo nagle
zwierz zawrócił i znikł w zaroślach. Abdul był uratowany, ale
głowa jego tej samej nocy osiwiała. Do wioski swej wrócił
starcem. Abdul Haddi jednak nie rozpaczał, pocieszał się, że
był to tylko nieszczęśliwy traf. ʻA może nie jest zawsze go
dzien łaski Allaha? Nie przeczuwał nieszczęsny Abdul, że dni
sławy broni ojcowskiej na zawsze się skończyły.
