1) Ghcąc uszanować wolność słowa i swobodę słowa, pomieszcza
Redakcya artykuł pana »Disa« w pełneim jego brzmieniu, chociaż nie
może zgodzić się ze wszystkimi jego wywodami i zastrzega sobie za
branie głosu w tej sprawie po ukończeniu całego artykułu. R:


Nr. ń. DEIS Z GPE LA RIZ« 89


Są kraje, nawet od naszego niezbyt odległe, w których
szkoła ludowa inaczej przygotowuje do życia praktycznego,
aniżeli się to u nas odbywa. Jednak w planach naukowych
dla tamtejszych szkół ludowych nie ograniczono się zapewne
do takiego obejścia się z pszczelnictwem, jakiego smutnym
przykładem są plany naukowe, obowiązujące w Galicyi. »P o
żądanem jest, aby w sadzie (szkolnym) była pa
sieka«.. W tych siedmiu słowach mieści się wszystko, co
nasze plany naukowe wypowiedziały do galicyjskiego nauczy
cielstwa w przedmiocie pszczelarstwa. To też dziwić się tru
dno, że u nas nauczyciel-pszczelarz należy do rzadkości i wy
jaątkowo zdarza się taki, który pasiekę uważa za »środek nauki «.
W jednej z wielkich gmin mojej okolicy, w której nau
czyciel nałeży do wybitniejszych sił swego zawodu, proboszcz
jest jednym z najgorliwszych apostołów kooperatyw, jednak
ani nauczyciel, ani proboszcz nie są pszczelarzami. Uczniowie
powracając ze szkoły, rój pszczeli, osiadły na krzaku przydro
żŻnym, patykami smagając. rozpędzają i niszczą. Oto znamię
kultury w gminie podmiejskiej wielkiej i zasobnej! Czy wo
bec takich wandalów może się ostać przydrożne drzewko owo
cowe, posadzone ręką ofiarnego, a myślą poprawy sadowni
ctwa ożywionego człowieka? czy może ostać się nawet niedoj
rzały owoc w plebańskim sadzie, który zawsze jeszcze uchodzi
za własność niczyją.
