Jędrzej odszedł, a dwaj gospodarze długo patrzyli w zie
mię nic nie mówiąc, aż nareszcie jeden rzekł do drugiego:

— Jakże Grzegorzu?

— A wy Bartoszu?

— Ja się zaraz zabieram do porządku.
— I ja też. No! dajcie rękę, w imię Boże! pomalusku,
pomalusku Bóg da za rok, takich jak Jędrzej więcej będzie
na wsi, a ludzie też może i wszyscy wkrótce się uprzytomnią.
Poczciwi wieśniacy rozeszli się z mocnem postanowieniem
i wolą. `

Coż wam więcej powiem? Zgadniecie sami, bo i łatwo
zgadnąć, że gdzie dobra rada, a chętna praca, tam wszystko
poczciwe i po Bogu.
n =


W rok potem, stali także Grzegorz i Bartosz przed swe
mi chatami, nie poznalibyście tych dawniej błotnych dziur.
W około chałupy czyściutko jakby na Zielone Świetki, pięknie
i sucho; w rogu mały ogródek; czysto pomyte okna i obielone
świeżntko Ściany; w izbie sucho i zdrowe powietrze: przed
Matką Boską Częstochowską pali się lampka dzień i noe, a
kiedy czasem nocną porą przechodzisz wedle chalupy takiej,
to światełko błyszczące przez okno świeci ci niby Duch Boży,
niby poczciwy duch lepszego szczęścia i doli dła wioski.
Grzegorz i Bartosz cieszyli się, że poszli zą radą starego
Jędrzeja, i wieczorem klęknąwszy przed obrazem Najświętszej
Panny, dziękowali za dary Boże, Z Kmiotka.
Piękne przykłady.
Pisanie wójta Antoniego do Dzwonka.
