Lapończykowie średnich prowincji różnią się
w pewnym względzie od mieszkających nad brze
gami. Pierwsi mają ten charakter niepodległo
ści, który w ogólności odznacza górali. Są oni
mnićj gościnni, więcćj podejrzliwi, a nawet nie
kiedy okazują się dla cudzoziemców nieprzy
jaznymi. Są to nakoniec ludzie mało niezmier
nie uobyczajeni, którzy nawet źleby tego przy
jęli, coby nie starał się ułagodzić ich małym
darem wódki lub tytuniu; leez jeśli tym spo
sobem do nich kto przybywa, nieufność ich za
mienia się w krótce w przyjażń, i. wszystko


— 19 —


można otrzymać co ich możności przechodzić
nie będzie. » Łupina jest twarda i gruba, mówi
P. Brooke, ale migdał jest dobry.» Lapoń
czykowie ci mają wzrost wyższy od ziomków
swoich mieszkających bardzićj ku południowi;
mają również płeć bielszą ; są chudzi, nerwisci, '
czynni, zdolni ponosić najcięższe trudy i wszel
kiego rodzaju niedostatek; ręce inogi mają bar<
dzo małe, głos słaby i dosyć nieprzyjemny
dla ucha cudzoziemca, z powodu przenikliwego
i ostrego brzmienia.  Lapończyk posiadający
wielką trzodę (*) prowadzi życie swobodne ,
zupełnie niepodległe i wolne od niedostatku.
Nie zna on ani cywilnych, ani wojskowych,
ani duchownych urzędników. Zadowolony z lo
su swego, nie zamieniłby go za Życie najbo
gatszego miast mieszkańca, i umarłby z boleści,
gdyby go zniewolono do opuszczenia dzikićj
ojczyzny. . Zimowćm jego siedliskiem są te roz
ległe lasy, letnićm nadbrzeża morskie. Patry
archa ten otoczony jest licznemi służącymi,
a niekiedy liczną rodziną, lub osobami uboż
szemi. Kto posiada 400 do 500 rennów uchodzi
jeszcze za miernie zamożnego; z 200, oszczę
dna i nieliczna rodzina wyżyć potrafi; lecz
niżćj, trudno jest życie utrzymać. Kto niepo


(*) Znajdują się niektórzy co mają koło namiotów
swoich pasące się gromady z 1000 do 1500 rennów złożone.
