Intusschen geef ik den schr. gaarne toe, dat het geheele complex van invorderingsmaatregelen voor de plaatselijke belastingen onvolkomen is geregeld (nr. 36) en zulks zal wel mede aanleiding zijn, dat ik met hem van meening verschil over de toepassing van de art. 9, 10 en 11, 2e lid, letter a Gemeentewet.
Hij is van oordeel, dat art. 9 Inv. voor de piaatselijke belastingen geldt (o.a. nrs. 19, 20, 484). Ik beschouw art. 9 als een uitzondering op art. 8. Dit laatste artikel houdt niets in omtrent „vervolgingen” of „vorderingen”, zoodat het stellig niet geldt bij de invordering van plaatselijke belastingen. Ik verwijs ten overvloede naar De Gemeentefinanciën 1932, biz. 198 e,v.j waar J. Harms in een uitvoerig betoog tot dezelfde conclusie komt. Welnu wanneer art. 8 Inv. niet bij de invordering van plaatselijke belastingen te pas komt, dan blijft ook art. 9 daarbij buiten toepassing.
Desniettemin wil ik schrijver op één onderdeel van art. 9 bijvallen ;ik meen n.1., dat art. 9,3 e (bepalende, dat het doen van een „vordering” de directe belastingen dadelijk en in eens invorderbaar doet worden) wél op de plaatselijke belastingen van toepassing is. Hier hebben wij n.l. te maken met een van de bepalingen „omtrent ..de vorderingen” (art. 293 Gemeentewet). Het zal wel niet zoo bedoeld zijn, maar de onvolkomenheid waarmede in de Gemeentewet de verwijzing naar de Invorderingswet is geregeld, laat deze conclusie toe.
