Nr. 133


STYCZEN 1931 9


Ta prasa i te towarzystwa potrzeb
ne są natomiast bardzo amatorom,
choćby najskromniejszym, zaledwie po
czątkującym. Niechaj tylko ci amatoro
wie nie biorą do siebie pogardliwej na
zwy pstrykaczów,wymienianej równie
często w prasie. jak na zebraniach to
warzystw. Niechaj ci amatorowie uświa
domią sobie, że przestali być pstryka
czami już z tą chwilą. gdy zapragneli
coś czytać o totogratji. lub przystąpić
do zrzeszenia fotograficznego. Świadczy
to bowiem, że już przestali tylko „mieć
aparat“, a zaczęli zajmować się fotogra
fja sama,nie zaś naciskaniem guzika.
A przytem niechaj ci amtorowie
nie patrzą na naszych artystów tak, jak
na półbogów, czy na gości z marsa.
Cześć, podziw, uznanie, to są niezwykle
piękne i wartościowe cechy charakte
ru, ale nie wtedy, gdy idą w parze
z lekceważeniem siebie lub niewiara
we własne siły. Przepaść między ama
torem początkującym. a artystą wy
trawnym, nie jest tak niezgłębiona jak
się wydaje, ani wogóle trudna do prze
bycia... gdy się ma talent. Bez talentu
natomiast wydaje się zazwyczaj bardzo
małą, bo wtedy właśnie brak zrozumie
nia, co to jest talent, a co rutyna lub
wprawa techniczna.
W czasopismach naszych zobaczą
amatorowie dzieła talentów różnej mia
ry, a także dzieła rutynistów bez talen
lu, i wkrólce nauczą się odróżniać
pierwsze od drugich. W stowarzysze
niach znowu może usłyszą rutynistów.
przemawiających jak talenty, i arty
stów, wykładających sposoby ściśle te
chniczne: ale i tu wkrótce zdołają zor
jentować sie,ze..si duo faciunt idem, non
est idem“.
