W samotności więzienia przypomniał sobie
zasady głoszone przez Edmunda i porównywał
ze swemi marzeniami o reformach. Zaczął wie
rzyć, że „predzej dojdziemy do celu podniesie
niem moralnem jednostek, niż obaleniem istnie
jącego stanu rzeczy. Gdy w toku śledztwa prze

onał się, jak stowarzyszeni zdradzali się wza
jemnie, ile było małoduszności, nierozwagi, za
drzał na myśl, jakie to ręce chciały wykonać
przewrót społeczny. Pragnął dziś rozmowy z
Edmundem, ale nie pozwalały władze na żadną
komunikację uwięzionych z miastem,

Tymczasem Edmund pracował nad urzeczy
wistnieniem swego projektu. Konstancja widząc
go zadowolonym, ożywionym, odgadywała, że
jakaś myśl go podnosi, że dąży do jakiegoś
wytkniętego celu, zapytywała męża kilkakr otnie,
ale on zbywał ją zawsze tajemniczym uśmie-=
chem, przyrzekając, że to ma być dla niej nie
spodzianka. Pracował po całych nocach, oxytał
i pisał, w dzień wolne godziny spędzał w bi
bliotece.
Po kilkomiesięcznej pracy wrósił do domu
uradowany, Ściskał żonę, tańczył z Marylką,
żartował z Popławskim; tak się w końca raz
weselił, że pocałował Bartoszewską.
— Edmundzie, proszę cię na wszystko, pū»


wiedz mi jnż raz, co cia tak cieszy. nie wy


stawiaj na próbę mej ciekawości.
— Nie powiem w żaden sposób żoneczko,


może za odni dopiero, a dzia módl się
by pan Bóg pobłosławił ka zamiarom, (O.d.n.).
"— 4 ve


~
%


rozpisuje się nad „woniejącym procesem rozkła
dowym* skrajnego liberalizmu w Niemczech.
Na ostatniem posiedzeniu obradowano nad
wnioskiem konserwatywnego posła Ackermanna
o rewizji ustawy, dotyczącej wolności rzemiosła.
