„Neen, Zano, ik zal zorgen, dat iemand anders met je meegaat.” „Maar, Biana, een vrouw hoort in dergelijke omstandigheden toch bij haar man te zijn.” „Dat is mogelijk, maar toch doe ik het niet. Je weet, dat ik een hekel heb aan blanke priesters.” Haar stem kreeg weer de oude, stugge klank. Zano nam zich voor niet toe te geven. „Goed,” sprak hij kalm. „Dan ga ik ook niet en dan heb je het aan jezelf te wijten als ik heel mijn leven blind blijf.” Hij hoorde haar gejaagd ademha len en verwachtte een felle uitval. Tot zijn verwondering sprak zij geen woord. Hij wachtte, maar zij bleef zwijgen. „Welnu?” vroeg hij wat meer ze ker van zyn overwinning. Een lange stilte, gevolgd dooreen trillende zucht. „Goed dan .. Zano,” zei ze vreemd kalm. „Als je het beslist wilt.” Weer een korte stilte. „Maar ik ga niet overdag. Ik wil niet gezien worden, vanwege. vanwege vader.” Nog nooit had Zano haar zo wei felend en onhandig horen spreken. Kostte het haar zoveel moeite? „Akkoord, Biana. Voor mij maakt het geen verschil of ik overdag dan wel ’s nachts ga,” zei hij met een onzekere lach. „Als het jou schikt, vertrek ik het liefst vanavond nog. Is dat goed?” „Ja.” „Hoe laat?” „Om negen uur!” Voorzichtig omklemde Zano de kleine hand van Biana, die voor hem uit liep. Ze waren nu buiten het dorp op weg naar Obosu, dat Zano om streeks middernacht hoopte te berei ken. Na de nachtmis zou hij onmid dellijk de sofo opzoeken. Hij wist, dat de Fada niet meer naar bed ging. Zo doende viel zijn bezoek aan de pries ter niet op. Hij had voor deze ge legenheid zijn beste witte pak aan getrokken. Zano wist zelf niet goed waarom, maar sinds lang had hij zich niet meer zo gelukkig gevoeld. Alleen jammer, dat zijn vrouw het kind niet meegenomen had. Dan had hij af en toe heerlijk zijn kleine jongen kunnen strelen. „Waarom heb je de kleine Kodjo niet meegenomen, Biana?” „Te gevaarlijk.” „Waarom?” „Het oerwoud. De geesten.” „Ik zou het anders erg aardig ge vonden hebben, als. .’ „Ik niet” Biana was zwijgzaam, op het stugge af. Het waste begrijpen. Ze zag op tegen het bezoek aan de blanke fada. Hij moest haar geruststellen. 