Beduinki przebywają ciągle w namio
tach, gotują, mielą w żarnach, robią płó
tna. Noszą suknie długie, podobne do ko
szuli, koiaru niebieskiego, brunatnego, a
najczęściej czarnego. Na głowach mają
czarny welon, którym natychmiast zasła
niają twarz, gdy się zbliża ktoś obcy. Rysy
ich twarzy grube; znać w nich pewne znu
dzenie. ospałość, bezduszność, bo to istne
niewolnice, skazane na ciężką pracę w do
mu. Mężczyźni zajmują się jedynie pasze
niem bydła, rabunkiem, rzemiostem wo
jennem. U Beduinów rzadko można widzieć
poligamię (wielożeństwo); na ten wybryk
pozwolić sobie może najczęściej jeszcze
szeik. Natomiast każdy Beduin ma prawo
do woli i bez podania przyczyny, oddalić
swą żonę lub ją zamienić na inną. Na po
dejrzaną o cudzołostwo zanosi mąż skargę
do jej ojca lub brata, A gdy winę udowo
dnią, wówczas rodzony brat lub ojciec
przecina jej gardło. Beduinki kochają się
w strojach; noszą więc dużo pierścionków
na palcach u rąk i stóp, i naramienniki,
jeżeli nie złote i srebrne, to przynajmiej
miedziane i szklane. Oprócz tego zdobią
uszy i nos dużymi kulczykami. Ręce i twarz
malują błękitną farbą eten»),

W koczowisku Beduinów znajduje się

znaczna liczba psów, które szczekając, wy
padają na karawany podróżnych, a za nimi
wybiega dziatwa w łachmanach, wołając
o bakszysz. Gdy jej rzucisz grosz, okazuje
zadowolenie uśmiechem i szczerzy drobne,
białe zęby. Namioty przedzielone są na
dwie lub trzy części: jedna z nich prze
znaczoną jest dla mężczyzn, druga dla ko
biet, trzecia dla drobiu i młodych owie
czek. Namiot szeika jest nieco wyższy i ma
jeszcze osobny przedział dla gości, dla któ
rych urządzają nawet czasami odrębne na
mioty.
