wincyonslizmie, dopiero w ostatniem dziezię
cioleciu Kraków zaczął się europeizować w
dobrem i złem znaczeniu”... „Zbrodnie są
dzone w Krakowie do tego czasu”... „nosiły
cechę pospolitości*... „dopiero ostatnie 10 lat
i na tem pola stawiają Kraków w rzędzie
miast wielkich*... a przyczyniła się do „wiel
kcści* tego Krakowa „sprawa Borow
ska-Haecker i Borowska-tajemni
ea"...
Tak pisze nadzwyczaj wielkomiejski ergaa
mecenasa Doboszyńskiego, organ czytany z
rówaym zapałem w „wielkim“ Krakowie, jak
i na prowincyi.
Organ ten jest w swojcj wielkości tavże
wdzięsznym ; kto mu podwoi przez trzy ty


godnie nakład, ten jest takża wielkim,
och, jak wielkim...
„Niezwykła ta kobieta”, „osobliwa“ ko
bieta sfinks, „bohaterka strasznej tajemnicy“,
próbująca „rozwiązać problem kobiecego ży
cia“ — to jest pani Janina Borowska na
szpaltach „Nowej Reformy* !

„Ta elastyczna postać kobieca* „w swym
indywidualizmie, w temperamencie, w swojej
psyche miała czar“, „budziła podziw a nawet
zdumienie“, cechuje ją „skupienie się w so
bie i utajona (I) praca mózgu“ — oto dosło
wny wylew uwielbienia, podziwu, zdumienia,
opętania, zidyoeenia i zachwytu redaktorów
„N. Reformy“ wobec pani Janiny Borowskiej,
która — a nie p. dr Leo — zrobiła Kraków
wielkiem miastem, a kraj nasz wsławiła da
leko i szeroko po Świecie.
Kto chee zbadać przyczynę śmierci dra
Lewickiego, ten jest „natręinym*, a sędzia
przewodniczący p. Błonarowicz był „nie
ubłaganym*, „chodził ciężkimi krokami“ i
— o wstydzie! — „chciał wydrzeć Barow
skiej tajemnicę mocy z 4 na 5 czerwca“...
Takie rzeczy można dosłownie czytać w „N.
Reformie* z 31 stycznia b. r.
„Zdawało się nieraz, że złamał podsądną”,
ale od czegóż ona ma „elastyczną postać
kobiecą*! „Prostowała się i wymykała z rąk
przewodaiczącego* ta podziwu godna, smu
tna bohaterka... „N. Reformy“, organu pana
mecenasa Doboszyńskiego, który jest wdzię
czny za nagłą wielxość Krakowa (rsdea miej
ski!) — no i za zwiększony tak znacznie
nakiad gazety.
