Er werden afbeeldingen verspreid, waarop men de H. Maagd zag in het midden van twee Jezuïeten ; de een ontvangt een boek, de andere een rozenkrans. Het opschrift luidde: ,Yan de Moeder Maagd en haren Zoon is de Sociëteit ingegeven en is haar toevertrouwd de instelling der broederschappen en het gebruik van den Rozenkrans.” Te Rome was men van een ander gevoelen, Den 7den Pebr. 1683 sprak de Congr. der Ind. eene veroordeeling hierover uit en gaf daardoor te kennen niet te dulden, dat de eer van den H. Dominicus in deze zaak in het minst werd afgebroken.
Het uitdrukkelijk verlangen van den H. Stoel den Rozenkrans te behouden gelijk hij in de Dominicanerorde bewaard wordt belette niet, dat te Toulouse nogmaals eene poging werd aangewend hem door een anderen op zijde te streven. Doch ook die aanval mislukte en de poging leed schipbreuk op den weerstand van de steenrots. De rozenkrans der Heilige Drievuldigheid door de Trinitarissen samengesteld en bij de geloovigen ingevoerd werd door Clemens XI veroordeeld en verboden.
Zoo staat dan de H. Dominicus met zijnen Rozenkrans voor ons. Een groot aantal Pausen brengen hem hun hulde en dank voor den hemelschen schat, waarvoor hij de middelaar was tusschen God en de



	taenschen; anderen wijzen met gezag degenen af, die met een krans, door hen zelven gevlochten naderen en een vergelijking wagen tnsschen hun arbeid en die des Heiligen. Met eerbied ontvangen wij deze gaaf uit zijne handen; loven en prijzen wij Hem voor dit kostbaar kleinood, vereeren wij Hem door met godsvrucht daaglijks den Rozenkrans aan zijne Koningin op te dragen, (Wordt vervolgd.)
	LEGENDE YAN SINT-JOZEF. )
	Daar bloeide eens een lelie, Zoo blank als ivoor:
	’t Juweel van den tempel En ’t maagdelijk koor.
