„Ponieważ prezydjum sądu wyższego we Lwo|


wie wydało okólnik w podwójnym celu, raz dla
przeprowadzenia reskryptu ministerjalnego z dnia
5 czerwca, powtóre ala pogodzenia reskryptu tego
z istniejącemi dotąd przepisami o używaniu języka
polskiego w stosunkach ze stronami, przeto Wy
dział krajowy tak w jednym, jak i drugim kierunku
okólnik rzeczony ostrej poddaje krytyce. Pod pier
wszym względem ustawodawstwo austrjackie w Ga
licji rozróżniało dotychczas język urzędowy od ję
zyka w stosunkach ze stronami. Co nie wynikało
z bezpośredniego stosunku z stronami, pociągnięto
pod nazwę języka urzędowego, tu należała cała
służba wewnętrzna, korespondencja z władzami,
nawet zawiadomienia do stron, jeżeli nastąpiły bez
podania, wreszcie wszelkie publiczne napisy w są
dach. Zgodnie z zasadami temi napisy w sądach
były niemieckie. gdy językiem urzędowym był ję
zyk niemiecki. Inaczej jednak pojmuje prezydjum
sądu wyższego Znaczenie języka urzędowego, roz
porządzając aby napisy w sądach były w trzech
językach, niemieckim , polskim i ruskim. Przepis
ten, dając nadto pierwszeństwo językowi niemie
ckiemu, nie zgadza się z pojęciem języka urzędo
wego, uświęconem przez stuletnią praktykę, i wprost
się sprzeciwia rozporządzeniu ministerjalnemu zd.
5. czerwca b. r. Fakt ten bardzo łatwo w ludności
naszej wzbudzić może podejrzenie, lubo nie uza
sadnione, że ministerstwo ogłaszając reskrypt wspo
mniony szczerych względem Galicji nie miało za
miarów. Luduość Galicji z radością witała owo
rozporządzenie ministerjalne, lecz wrażenie to bar
dzo łatwo zatrzeć mogą okólniki, o jakich tu wła
śnie mowa. Podobne uchybienia najlepszym zamia
rom rządu wywołały już nieraz w Galicji następ
stwa, których rząd właśnie pragnął uniknąć.
