Lwowianie zaczynają się jednak „przystosowy
wać* do warunków, zwracając się chętnie do

„Press“ i „Kronenzeitung* wiedeńskich i goto
wi zapomnieć nawet, że istniały tak „narodowe“
pisma jak „Słowo“ endeckie i „radykalny“ Ku
ryer lwowski. To zaczyna niepokoić wydawców
tych pism, którzy nie chcą się przystosować do
takiego stanu rzeczy i zaczynają biadać.
Najciekawsza rzecz, że biadają na Wiedeń,
ale wyraźnie nie chcą powiedzieć, do kogo zwra
cają swe żale. Tyle razy wyrzucali socyalistom
łączenie się w związki z socyalistami niemie
ckimi, że nie mogą wykrztusić tej prawdy, że
sami najbardziej uzateżnili się od wiedeńskich pra
codawców, stając w jednej organizacyi z Niem
cami przeciwko robotnikom polskim.
Mizernie też wyglądają próby i usiłowania
wydawania pism przy pomocy uczniów, prze.
ciążonych nadmierną pracą i dobrowolnych ła
mistrejków inteligenckich, którzy, objąwszy in
tratne posady przy burżuazyjnych pismach,-za
pomnieli o „Wiośnie* swoich socjalistycznych
wzlotów !

Prasa lwowska podzieliła się na dwie grupy:
na czele jednej stoi „Słowo polskie*, druga gru
pa to „Wiek Nowy“ i „Gazeta wieczorna“. Ka
żda zgrup wydaje właściwie jeden dziennik ze
swoim nagłówkiem. Grupa pierwsza to kwinte
sencya podoloendecyi i w tem ciepłem gniazd
ku znalazł miejsce długoszowy radykalny „Ku
ryer lwowski“. Chudzina ta z artykułami „Sło
wa“ i własnym nagłówkiem, skarży się krwa
wemi łzami na strejk, który „zabija* przemysł
drukarski, reprezentowany naturalnie przez dru
karnię „Kuryera*, jakby tej jeszcze cokolwiek
zaszkodzić mogło... Obok tego ma jeszcze dość
miejsca „prorok“ z „Kuryera* p. J. D. na rzu
canie gromów w świętym gniewie, z wysokiego
swego piedestału i kontynuowanie tego rzemio
sła już niecodziennie, ale co dni kilka.
