Die kerels lawaaien me te veel1” „Ja maar, ze bennen toch èrrèg best voor zulk soort akkefietjes, hè ’k wel es gehoord ... ’k Zou anders ook niks weten .... Maar kèn-je zoo’n joggie, baas ? Daar hè-je me nooit van verteld.” „Hè-’k ook niet !” bevestigde lakoniek de oude man. „Waar woont-ie ?” vroeg met opper vlakkige nieuwsgierigheid ’t vrouwtje. „Daar!” (met vaag hoofdbewegen schuin opzij). „Waar is daar ?” „In ’n slop bij ’t West-eind !” „Hoe heet ’t joggie ?” „Sandertje.” „Hoe meer ?” Janus schokte met de schouders. „Wat doet z’n vader ?” „Drinken 1” „Nou ja, maar voor de kost.” „Weet ’k niet. Niks, geloof ik.” „Nou da’s makkelijk, rentenieren!” zei glimlachend de juffrouw. „En is daar nou zoo’n arm schaap ? Slaat z’n moeder hem ?” „Ook al!” „Zoo ? ?” „En ze verkoopt hem de kleeren van ’t lijf ...” „Och grut !” (En na een oogenblik van zwijgen) : 361 JANUS’ AVONTUUR. ,,’k Heb nog wel een jassie van Willem boven hangen. Neem dat maar mee voor ’m.” Maar Janus wèerde af: „Doe maar geen moeite, ’t zit morgen toch in de lommerd.” „Weet je niet 1” wierp de vrouw tegen. „Weet ik wèl,” hield Janus vol. „Hoe dan ?” Maar Janus wou niet vertellen van het truitje, uit valsche schaamte niet. Hij zei dus alleen : „Sandertje zeit het, Sandertje liegt niet.” ,,’k Zou dat bedelvolk anders maar niks vertrouwen,” waarschuwde de juf frouw. „Sandertje liegt niet,” hield eentonig koppig Janus vol. Soezig staarden ze langs mekaar heen over de tafel. Toen ineens stond Janus op, zei „Bedankt voor je koffie,” en slofte heen. Dat was ’s Zaterdags geweest. Den dag daarop, ’s Zondags, kwam er een vrind uit z’n leerjaren over, die wel es de stad wou zien. Samen sjouwden ze dus straat op, straat af, tot hen de voeten pijn deden en „de vriend” in stilte een duren eed zwoer van „dat eens en nooit weer. Janus was er met de jaren waarachtig nog op achteruit gegaan.” En Janus verwenschte het bezoek, omdat hij nou niet kon gaan kijken, hoe ’t met Sandertje was .... Maar ’s Maandags trok hij weer naar ’t slop, nou met twee dikke sinaasappels in den zak. Maar Sandertje was nergens te zien. Een kwartier wel bleef de oude man ronddrentelen, maar toen moest hij teleur gesteld weer af druipen. 