Na polu oświaty ludowej utworzono szkołę m
nalfahetów,kursy pedagogiczne "mak |


ich cześć tworzyła w mowie kleconej nid plastyką, rznie prawdą spostrzeżeń i dosad
modlitwy, dziękczynienia. Do tworów dawnych


nością. Obok ogromnego działu pieśni (zebra
ne. jednak porównawczo nieopracowane, do
czego Porębowicz gorąco zachęca) są jeszcze
Na nie
mało zwracano uwagi i ginęły niejednokrotnie
piękne bez śladu, dzisiaj dostając się częściej
na łamy pism, żyją trwalej. Wieś przemawia
przez najlepszych przedstawicieli, a ci do na
rodowego skarbca dosiewają ziarna myśli i u
czuć. Są oni piewcami chłopa, jego przeżyć, |
podniet, uniesień. Łatwiej go rozumią, będąc z
nim złączonymi twardemi więźbami krwi, nie
doli. Z nimi idą temi samemi drogami pełnemi
cierni i znają wszystkie oblicza w szczęściu i
nieszczęściu. Rzadko im słońce mrok rozpró|
szy, « jeżeli grzeje, to znojem pracy. wień
czy siekawicą trudów. kurniawą nieszczęść w
ślepia dmie, żywot pełen trosk zawiera drzwie
rza do krain wesela. A przecię zawsze tę wieś
kochają najtajniejszą kruszynką duszy, bez
niej byliby jak serea wydarte bez arteryi i żył,
zawsze miłują taką. z jej krwawemi przykaza
niami. Nigdy w ich pismach nie czuć ostrego
cięcia klątwy za dolę, co kieleami nędzy gryzie.
nigdy nie zgrzytnie złorzeczenie na los. Zaw
sze jest tu wieś piękna, słoneczna. gwarna we
selem, wciąż ku niej tęsknią z za mórz. kopali.
