Groen hout en dor hout. Wij spreken er ook van in geestelijken zin als kerkelijke en godsdienstige menschen. En Jezus is ons daarin voorgegaan. Er is geen woord van hem, dat mij in de laatste weken meer bezig heeft gehouden, dan de aangrijpende toespraak op den lijdensweg tot de weenende vrouwen: gij vrouwen van Jeruzalem, weent niet over mij, maar weent over u zelf en over uwe kinderen, want als dit aan het groene hout geschiedt, wat zal aan het dorre geschieden?
Gij kent misschien de plaat van den Protestanten bond die dit in beeld brengt: de vrouwen, die ter aarde gevallen met wanhoopsgebaren de handen uitstrekken naar den ten doode gewijde. Ze deed mij in de afgeloopen weken denken aan de Spaansche vrouwen die na maanden uit het Alcazar verlost, zich, naar luid van krantenberichten, ter aarde hebben geworpen en in diepe bewogenheid de armen ten hemel hebben geheven; aan de kinderen van Madrid, die bij een luchtaanval het leven hebben gelaten. En zullen er nog niet velen zeggen in de dagen die komen: bergen valt op ons en heuvelen bedekt ons? Waarlijk Jezus' profetie krijgt in het licht van de gebeurtenissen, die wij beleven, weer schrikwekkende beteekenis. Wij weten, dat er wilde stormen varen over de wereld, die zich niet storen aan de seizoenen en wier loop niemand voorspellen kan. Zij zullen het dorre hout niet sparen, Hebben wij reden om te verwachten, dat wij zullen ontkomen? Zijn wij groen hout of de vraag bescheidener stellend: Wordt het groene hout door ons gekend in zijn levenwekkende en behoudende kracht? Beteekent Jezus' profetie niet een vonnis — ook over ons?
Jezus spreekt van zich zeiven als het groene hout. Dat is geen hoogmoed, geen superioriteitsgevoel, zooals het den modernen mensch niet vreemd is; het is bewustzijn van zijn goddelijke zending. Hoe is hij naar Jeruzalem gekomen met een hart, brandend van liefde! ^.oe zeer begeerde hij Jeruzalem te winnen voor den dienst van God! Maar hij vond dor hout, niet ontvankelijk voor zijn boodschap, weerstaande Gods heiligen iefdewil ! En is er buiten dien Wil voor de wereld hoop? Nog altijd schuift de wereld, schuiven wij andere dingen naar voren: macht, recht, kennis en cultuur. Wij koesteren de illusie, dat we er zullen komen zonder gelo°f, zonder Christus, zonder liefde. — Totdat de storm vaart over Europa, waarin recht en cultuur en rnensch-
waardigheid ondergaat. 