A my jej edi pokarm, lecz pokarm, który ją truje. Dajemy
jej truciznę! I z tego przybytku, który ma być dla Boga, robimy przy
bytek dla jego największego wroga, grzechu i szatana!

Jeśli ktoś choruje czemprędzej się leczy, nie zaniedbuje słabości,
by choroba nie przeszła w stan chroniczny.
Dusza nasza choruje |

Lecz my tak często nie doprowadzamy do niej tego cudownego
Lekarza, który jedynie uleczyć ją może. Na nieszczęście nas samych,
bo i ta choroba niestety może przejść w stan chroniczny.
Gdy często przystępuję do Komunji św. trudniej mi popaść w grze
chy ciężkie, owszem powszednich unikam, a dusza moja staje się tym
ptakiem rajskim, co rwie się ku szczytom, niebiosom...
Nieszczęsny, kto złamał mu skrzydia do lotu i zakuł w kajdany.
Uwolnić go z tego ponurego więzienia, pozwolić mu latać wysoko,
wysoko, coraz wyżej i wyżej — oto nasz cel i zadanie.
Spełnimy je najlepiej przez ciągły, żywy kontakt z Eucharysty
cznym Chrystusem.
W ten sposób pojęta częsta Komunja św. i przystępowanie do
niej z tych pobudek, o jakich wyżej wspomniałem, napewno nie wyrobi
u nas szablonu ni smutnej obojętności, lecz przeciwnie, rozbudzi w nas
pragnienie częstszego łączenia się z Panem z coraz większą gorliwością
z coraz większem zrozumieniem — i wreszcie przekona ostatecznie,
jakiem dobrodziejstwem, jakim skarbem jest ona dla naszej młodej duszy.
56 < POD ZNAKIEM MARJI č =€ Nr 4


E OJ "HF


JAN KUREK


S. M, słuch. filoz. Lwów.
Pocieszycielko nasza...
l.
Niejeden bói się jako mól AŻ przyszedł kres i dla tych łez,
Wgryzł w moje młode serce. Co serce napełniły.
