Ossoliński z ciekawością spojrzał na
pątnika, który z pochyloną głową stał


AR. ARE : Dokoła wszakże było pusto. Kiężyc |przed nim, jakby wstydząc się słów Ka
nił mu niejakie obietnice, choć niepewne |jyż zaszedł i brzaski dzienne przebijały | zanowskiego.
i chwiejne. Mając plany zdrady uknute, |się na niebie, gasząc gwiazdy, A gdy tak
ofiarowanego sobie hetmaństwa nie ak|stali obaj zapatrzeni w przestrzeń, ujrzeli
ceptował, odkładając to na czas póżniej| nagle pomiędzy dworkami przedmieścia
niejszy a mówiąc jako i bez tego gotów postać jakąś wysoką, chudą, przemyka
jest na rozkaz królewski iść przeciw Ta|jącą się Spiesznie, która widocznie ku


zamkowi dążyła,

Za moment człek ten był już przed
nimi a zdyszany, nieledwie do nóg panu
Ossolińskiemu przypadł, wołając:

— Miłosierdzie to jest boskie, że
Waszą Miłość tu spotykam... bo oto
nie wiedziałem, żali mnie do zamku przy
puszczą, a ważne nowiny niosę....
— Ktoś ty jest? zagadnął Ossoliń
ski, na widok tego człowieka, który o
dziany nędznie, o twarzy bardzo wymi
zerniałej i chudej, z zapadniętemi oczy
ma, które gorączkowe rzucały blaski,
cale zaufania nie wzbudzał, a raczej prze
strachem przenikał.... Włosy długie, sku
dłaczone a siwiejące na ramiona mu spa
dały.
— Ktoś ty jest? powtórzył kanclerz,
gdy na zapytanie jego człek ów nie da
wał rychłego responsu.
Kazanowski zbliżywszy się, pilnie


tnice te rozpromieniały oblicze pana Ossię przypatrywał owej postaci.
solińskiego, wszakże niepokoiło go to


— A| — zawołał po chwili — to


mocno, że Barabasz nie wracał. Odpra| pątnik pobożny, który był mi bardzo usil


— Co po mojem nazwisku? wtrą
cił ponuro. Bylebym Bogu, Rzpltej i
Królowi wiernie służyć mógł —a jużby
mnie tam w niebiesiech, kędy być pra
gnę, poznali...
— Ale tu na ziemi, przerwał Osso
Iliński, jakoż słowom takim wierzyć, gdy
niewiadomo od kogo pochodzą....
