— Jak to opuszczony? — zapytałem ze zdu
mieniem, gdyż wiedziałem, jak wszyscy kochają
dziadka. A pani Juija?

— Julja? To prawdziwa warjatka, jak zre
sztą wszystkie kobiety... Mąż jej, a mój syn uko
chany, walczy na Kubie, spoglądając co chwila
w oczy śmierci, jak to ja niegdyś czyniłem, a
ona — ktoby tam uwierzył? -oddaje się zaba
wom i rozrywkom. Z balu na koncert, z koncer
tu na wizytę — tak spędza noce całe i większą
część dnia.
— Ależ to niemożliwe! — zawołałem prze
rażony podobnem oskarzeniem kobiety, którą zna
łem oddawn. jako wcieloną skromność i powagę,
jako wzór matki i żony.
— Mówię ci, że tak jest! — wołał starzec
z gniewem, — a mnie możesz wierzeć. Wogóle
dzieje się coś w domu, czego zrozumieć nie mogę.
Julja zmieniła się w ostatnich czasach nie do po
zmania. Dawniej nie odstępowała mnie, ani na
chwilę, a teraz... Dziś nawet cbiad sam jadłem..
Czem to wytłómaczysz?

Nie wiedziałem co odpowiedzieć, ale nie
mogłem uwierzyć w to, co mówił starzec.
— Nie dość tego — ciągnął po chwili sta
rzec głosem przerywanyni z wzruszenia, — niech
mnie zostawiają samego, niech mnie wyrzucą z
domu, jeżeli już im dokuczyłem, ale... do milion
fur beczek... niech mi nie odbierają dziecka... Na
to nigdy nie pozwolę!

— Jak to? Wzięli pułkownikowi Juanitę?

— Tak, wzięli ją, porwali... ukradli mi mój
skarb najdroższy.. Wiesz, że to dziecko — to
jedyna moja radość... jedyny promyk świątła... a
jednak odebrali mi ją... Chcą mnie zabić... Jestem
dla nich ciężarem... chcą się mnie pozbyć...
Głos starca zachwiał się i złamał... z za
padłych oczu wytrysnęły dwie grube łzy, spły
nęły po chudych policzkach i zniknęły w siwym
wągie.
I ja byłem wzruszony. Nieszczęśliwy sta
rzec budzi we mnie serdeczne współczucie.
