achterlaten!
	Dat zijn de woorden van Kil, die-e zware mens met z’n brede snor. Dat zijn de welgemeende zachte woorden van moeder, die maar door de keuken drentelt en voor ons de nieuwsberichten aanzet... of ze nog niet verder optrekken en die iedere morgen weer naar de kerk loopt met haar vele intenties.
En dankbaarheid in de ogen van opgejaagde mensen is voor Kil een feest; We zullen het evengoed hebben als zijn eigen kinderen! O, deze brabantse mens, hij kent zo schoon de wet van de naastenliefde! ’s Avonds zitten we als een grote familie te buurten rond de schoongepoetste brabantse kachel. Kil is ene mens van grote verhalen. En ook wij weten zo ’t een en ander te vertellen, vooral over ’t gebeurde van de laatste weken. Dat ligt ons allemaal nog zo hoog. Hoe ze onze kerk lieten springen, hoe we nacht na nacht weer in de kelder zaten, hoe we uiteindelijk alles moesten
	Dan bidden we samen ’t rozenhoedje en draait Kil onder ’t eerste „Ere zij den Vader” z’ne snor wat op. Rustige dagen en rustige nachten. We komen weer op verhaal na al de emoties van de laatste weken.
En dan staat daar Bert je van der Wielen op het erf. Hij komt wel ’ns meer met ’n praatje over ’t weer en ’t werk. Maar deze keer heeft Bertje groot nieuws. „Hedde ’t al gezien op de Rijksweg en in ’t dorp? Honderde Tommy-tanks rollen over de Bosse Baan. Het achtste leger staat klaar om verder op te rukken. We krijgen inkwartiering van Tommies en Canadezen”.
