Ter waarschuwing tegen dezen verleider mogen de volgende uittreksels dienst doen:
	„Bidden is een krankzinnigheid.” „Een god die gebeden verhoorde, zou onmiddelijk moeten worden afgezet wegens misbruik van gezag en schennis der natuurwet. En n god, die zich niet schuldig maakt aan deze vergrijpen, is overtollig en zou zich dus moeten terugtrekken uit verveling, wegens gebrek aan bezigheid.
„Die domme, zichzelf onbewuste almachtige, onbewuste Noodzakelijkheid is ’n God van liefde, die u meer geeft dan een persoonlijke God doen kan, en met het oog op de rechten van anderen doen mag.”
	„De noodzakelijkheid voegt samen, ontbindt, maakt, perst en plet ja plet! en knipt als in die andere pletterij de schaar, die ook niet weet wat ze doet.”
	„Bidden is aan die schaar vragen of ze zoo goed wil zijn, ditmaal niet toe te happen, omdat er iets tusschen haar kaken ligt, dat we gaarne willen heel houden.”
	„Bidden zou, als het niet kinderachtig was, een misdadige poging zijn om de natuur te verlokken tot wanorde.
„Zelfs de menschen, die ter-goedertrouw meenen zekeren God te aanbidden, erkennen stilzwijgend, dat ook Hij met de almacht, die men hem toeschrijft, aan de Noodzakelijkheid onderworpen is. De vroomste, de geloovigste, de meest gekatechizeerde Christen zal niet bidden: laat den dag van gisteren terugkomen, o Heer! Als men dit zoon geloovigen voorsloeg, zou hij antwoorden: dat kan de Heer niet! en door zijn antwoord een bewijs geven, dat zijn Heer wel degelijk onderworpen is aan de noodzakelijkheid.”
	Men hoort uit dit wanvoegelijk gekakel, hoe averechts de blinde tro s kan oordeelen tegen de allereerste beginsels der gezonde rede. Toch kan iemand door zulk geschrijf in de war raken, omdat niet ieder aanstonds inziet, hoe hier woorden worden samengekoppeld wier denkbeelden tegen elkaar indruischen.
