Hun dans-vocabulaire was weliswaar vaak origineel, maar niet ver nieuwend. Het voornaamste was, dat ze een kans kregen en namen; de één min der ervaren dan de ander, minder gerijpt en gaaf van uitwerking, en beiden in wezen — Gore trouwens ook naar uiterlijk — ouder- wets-romantisch. Waarbij zich de derde buitenlander aansluit, Béjart, ook al be lijdt die zijn gefrustreerde romantiek voor lopig in zeer Parijse schuttingwoorden. Over stijl en geestelijke sfeer van zijn „symphonie pour un homme seul” heb ik enkele maanden geleden uitvoerig geschre ven. In'zijn nieuwe werk blijft hij, wat dat betreft, zichzelf. De Cercle, wederom op concrete muziek van Schaeffer, gemengd met een aria van Bach, is echter minder afgerond en consequent in zijn kantige per versiteit. Ditmaal „ontsnapt” de man niet aan de verafschuwde sensualiteit van de vrouw, maar ontkomt er aan door haar te doden. Hij is dan ditmaal ook geen Eexu zame, maar deel van een mannetjes-kudde^ de cirkel. En Béjart zelf is wel weer knap en frappant, maar het is te „bedacht’^ onj eerlijk te zijn en vaak te primitief van beeldspraak. LEST best, een Nederlander. Naar triton» lijke vorm niet eens de beste. MaaffH.' de kunst telt, voor mij ten minste, <!W. technische perfectie minder dan de geesf er uit spreekt. Daarom stel ik Rudi Vap Dantzig in al zijn onervarenheid bovenaart. In relatieve onervarenheid overigens, want van compositie en beeldende kracht ifl «Tij en Ontij” een afgerond ballet, dat rêpen» toire zal kunnen houden. Mede door da voortreffelijke compositie van Lex van Del* den, die hiermee onderstreept dat ballet pas tot volledige bloei komt als de muzieM er speciaal voor wordt gecomponeerd, lp nauwste samenwerking met de choreot graaf. Voor mij is dit het verheugendste ga» weest van al die zeven experimenten. Hief (Zie vervolg op pag. 3)] Vier uithoeken van de franse romankunst ' TN deze uithoeken vinden wij schrijvers I (bien étonnés de se trouver ensemble), die ondanks kardinale verschillen toch ge meenschappelijke elementen bezitten. Daar is Franqoise Sagan met haar „Un certain sourire”, daar is Julien Green met zijn „Malfaiteur”, daar is Georges Simenon met zijn laatste boek „En cas de malheur” en ten slotte Alain Robbe-Grillet met „Le Voyeur”. 