Wszyscy socjaliści, republikanie, anarchiści,
wreszcie ludzie bez zajęcia (a jest ich zawsze tylu w
Rzymie) wylęgli na Corso, plac Colonna, przed
gmach izby, aby dać folgę przekonaniom. polity
csnym, czy też instynktom, które w gruncie rzeczy
mało mają wspólnego s polityką. Władze aprowa
dziły tedy wojsko, karabinierów i po zwykłych w
razach podobaych sygnałach trąbą, wezwały do ro
zejścia się. Ale gdzie tam Włochowi perswadować,
aby zeszedł z ulicy |

Runęło tedy wojsko x karabinami w rękach,
pędząc przed sobą tłumy; zamknięto place. Kiedy
deputowani radykalni (skrajna lewica) wyszli z par
lame tu, tłum zrobił im hałaśliwą owację. Skorzy
stali z tego niezwłocznie posłowie: Cavalotti, Mazza,
Agnini; jeden wszedł na Corso w dorożkę; dragi
gdzieś tem wskoczył na piedestał latarni około placu
Colonna i rozpoczęli mowy do ludu, piętnując w
zwykły sposób ministerstwo, gestykulując gwałto
wnie, krzycząc jeszcze lepiej. Poczem kilkutysię
ezny tłum pociągnął przed redakcje Zribuny, Ri
formy i Popolo Romano (trsech dzienników mini
sterjalnych) gwizdał, krzyczał, wybił tu 1 ówdzie
kilka szyb, odgrażał się i zakończył demonstrację
uroczystem spaleniem dzienników. Na tym pyro
technieznym ocynie i krrykach: „Precz z Crispim!
Precz z osłowiekiem o trzech żonach! Precz z reg
dem!“ skończyła się południowa demonstracja.
Cheieli iść przed mieszkanie Crispiego na
Via Gregoriana, ale im karabinierzy drogę zagro
dzili, więc i szyby dymisjonowanego prezesa miini
strów zostały całe. W miarę, jak się pochód po
suwał przeż ulice zamykano czemprędzej sklepy, bo
tutaj od patrjotycznych demonstracyj do wybicia szyb
w sklepach zwykle bardzo blizko.
Przed wieczorem nowe tłumy zaległy szczelnie
chodniki okołe Café Aragno, plac C»lonna, ale na
szezęście spadł deszcz, który damonstrujących rozpędził.
była


sterstwa Orispi 'ego.
