Incerta, sed apta tamen ad partem carminis cara, in qua
versamur, annumeraveris haec. Fragm. CCCI. (Valck. Call. Ele-
giar. Fr. p. 299.)

an’ ovaxot uyyeXoj iX&ot.
cum interpretatione, quae videtur unice vera esse, Toupii Emend.
in Suid. P. IV. VoL II. p. 457. (T. II. p. 36. cd. Lips.), facessat
ab auribus nostris iste nuntius. Add. Iloincr. II. XVIII. 272.
Fragm. CCCU.
dvtjv unodeo lOy aXuXxoi.
e praeclara emendatione Porsoni Not. brev. ad Toupii Emendati,
in Suid. p. 489. Scilicet Bentleius quae apud Suidam in v. Avtj
legeret: dvgv unodtv r’ dXdXxoi , ijv ovdtif nodet , pro Calli-
machi verbis habens omnia, ita constituerat: dvrjv dnodee t’
dnaXaXxoi, tjv oidtig nodet t. At Porsonus: ijv ovisi( nodti
verba sunt Grammatici pro interpretamento adiecta. Idem quum
hoc liberum relinquat, utrum dnitdgxov an unodtoxov, ego ano-
dtaxov malui, quod ad librorum vestigia, Oxoniensis apud Por-
sonum, et nunc apud Gaisfordium aliorum, unodtad', dnod' eos’,
accedit proxime. Deinde semel ab Homero Od. XVII. 296. usur-
patum vocabulum anodtoios inprimis dignum doctioribus poetis
csl; atque ipsi illi, qui hoc quoque, dnodtoxox , improbabili


Iby Google


quadam ralione (meliorem Benlleins ad Callim.- Ii. Cer. 46. llem-
sterhusius ad Hesych. v. ’And9eoxog) a verbo noiXito derivant,
grammatici Homeristae, Etymologus, exquisitius esse unoSeaxoy
quam unoitrjxoy senserunt, idque indicant, quum dnd&eoxov in-
terpretantur hunc in modum: und&eaxog’ dnodxjxog. unodt-
Oioj • dyenifieXtjxog , dxrjtisXqxog , dnn&qxog. Sed inpriinis
memorabile scholion ad Lvcoph. 540. oi dtivd xunodeoxn nti-
otoOai noxt fxeXXoyxeg, Bnchmanni est: ohntg yuXend xai
unet) oddeig ity noihjtjfie, nnadrjyai noxf. vide quam simile illis
Suidoe, ijy ovdtic no9 fi. |)e Apollinare 1’salm. CIV. xai ptiov-
Z°f nnlil 'V'* T p ^^ n ^' T ^ 1 egtoai; , nihil exploratum habeo,
verbum est idem quod apud Callimachum h. Cer. 4S. xexyov no.
