Widmark był pierwszym, który robił doświadczenia z pro
mieniami pozafiołkowymi, chcąc obalić twierdzenie Hessa, że zaćma
powstała przy uderzeniu piorunu, powslaje li tylko wskutek wyła
dowania się elektryczności. Chciał on również udowodnić, że także
światło błyskawicy a szezególnie jej promienie pozafiołkowe są
wielkiego znaczenia. Pierwsze doświadczenia swoje robil w roku
1889 i 1892 przy pomocy lampy łukowej o sile 1200 świec, przy
czem nie doszedł do żadnych wyników. W roku 1901 posługiwał
się lampą o sile 4.000 świec i mógł wówczas spostrzegać bujanie
komórek i karyokinezę, w przypadkach zaś ciężkich rozpad jąder
i komórek, obrzęk i rozpad przednich włókien soczewki i wy
sięk pomiędzy torebką soczewki a korą. Wszystkie te zmiany
znachodziły się w obrębie źrenicy. W r. 1903 spostrzegał Herzog
zmętnienie soczewki na oczach królików.
Birch-Hirschfeld spostrzegał również zmętnienia prze
dnich warstw soczewki. Przy swoich badaniach posługiwał się
autor lampa uwiolowa Schotta o 3—31/, amperach. Z odległości
10—cm naświellał on la lampą soczewkę przez 1—16 godzin.
Przytem znalazł u żab, morskich świnek i królików charakte
rystyczne zmiany w przybłonku soczewki. Makroskopijnie nie spo
strzegano zazwyczaj nie, albo tylko nieznaczne zmętnienie w obrę
bie źrenicy. Pod mikroskopem widziano rozpad komórek i jądra,
a również i zmiany w postaci jądra i graniczących z nim komórek,
przyczem protoplazma była niezmieniona, a także spostrzegano mi
tozę. Komórki przybłonka i torebka były ze sobą słabiej połączone.
