en-Royans, 1868). In het laatstgenoemde jaar vestigde zich de congregatie ook in België (Willaupuis, Henegouwen). Door de verpleging der choleralijders in Calais, Vitry-en-Artois en meer andere steden van noord-oostelijk Frankrijk, welke de zusters onder groote opofferingen m 1865, ’66 en ’67 op zich namen, verwierf de congregatie zich de liefde en dank' baarheid van haar landslieden niet minder dan door hare toewijding inde lazaretten tijdens den Fransch-Duitschen oorlog. 6? Twee jaren na het aanvaarden van haar ambt, in November 1866 was de generale overste, in gezelschap van abbé Duchenne, hare assistente en een capucijnenpater naar Rome gereisd om er de constituties der franciscanessen ter goedkeuring voor te leggen. Daar de aartsbisschop van Bourges, de bisschop van Le Puy en opvolger van Mgr. Parisis, bisschop Lequette van Arras, de werkzaamheden der zusters zeer loof – den en erkenden en de verhandelingen met de regulieren-congregatie een ongemeen snel verloop hadden, kon het door kardinaal Quaglia den sen Juni 1867 onderteekende „Decretum laudis” spoedig uitgevaardigd worden. Het aangeboden exemplaar der statuten ging, met de in Rome aangebrachte verbeterde toevoegingen aan den bisschop van Arras terug, die ze nogmaals toetste en den sen Apil 1868 inden definitieven vorm afkondigde. & Onder de derde generale overste, moeder Scholastica van de Engelen in 1873, verlengde de regulierencongregatie de statuten der „franciscanessen van Calais” proefsgewijs met 7 jaren. Omtrent denzelfden tijd ontsloten zich voor het instituut twee nieuwe buitenlandsche arbeidsterreinen, n.l. Engeland en Portugal. In
	1869 had kardinaal Manning, de aartsbisschop van Westminster, eenige zusters van Calais verzocht, om een gemeenschap van franciscanessen, die door bekeerlingen in Londen was gesticht, in het kloosterleven in te wijden.
