Położenie te, stanowiące zarazem tezę ko
medji, pierwszy raz tak wyraźnie postawioną i
szeroko rozprowadzoną, rozumie doskonale Antoni
Apfel, patrzy na rzeczy jasno. wie, co skłania
państwa Czaputkiewiezów do kroku, którym w
grnncie mię brzydzą, i raczej smuci go, miż cieszy
ten związek syna, który w nowem otoczeniu przyj
muje stanowisko parjasa, szkatułki, dopóty cennej,
dopóki pełna.
Czy złowrogie przeczneia starege Apfela ma
ją sia spełnić, czy dola syna ma im zadać fałsz,
odpowiada na to komedja.
Po roku pożycia nie widzimy szczęścia w do
mu młodych państwa Apfelów. Żona jest smutną,
nie ziściły się dla meża oczekiwania miłości. Oto
czona dostatkiem, zbytkiem nawet, niekorzysta z
niego; całą jej pociechą to, że może ten dobrobyt
dzielić z rodzicami, których umieściła przy sobie.
Nie udaje przed mężem uczucia, którego nie ma;
a na zapytanie, czy go nie kocha, odpowiada : je
stem twoją żoną. Ernest nie jest dla niej wstrę
tnym, ale obojętnym, Ubolewa on nad tem, lecz
z wyrozumiałością człowieka szlachetnego, który
nie znęca się za niaspełnioną nadzieję, postepowa
nie jego cechuje miłość i poświęcenie bez granic.
Niecznia na te objawy, upadająca pod cieżarem
rezygnacji, Zofia, ożywia się naraz i z okrzykiem
wita po dłng:em, od dnia ślubu, niewidzeniu ko
zyna, Leona Rolewskiego. Ten okrzyk wydaje nam
tajemnicę owej apatji: to iskra nczucia miłości,
powziętej z lat dziecięcych, przebytych wsnółuie,
tlejąca pod popiołem, a teraz świeżo rozdmucha
na. Lecn objawia nsposobianie niemniej sympaty
czne, a w takich okolicznościach porozumienie się


nością działań zbliża się do żywiołn miejscowego. | przychodzi łatwo. Teraz to można sięistotnie oba


Czy przez to zmywa z siebie ów grzech pierwo| wiać o szczęście Ernesta, tylko nie o jego honor.
Aai Zofia, ami Leon, nie są zdolni do wystęvnych
miłostek, lecz działać będą otwarcie, dobijając się
SZCZĘŚCIA.
