Wie een fout begaat, moet ze herstellen, luiden de opstellen van José en Daisy, die twee verschrikkelijke geschiedenissen veel te kleurloos vertellen. Berouw komt na de zonde, heet een ander. Een onverschillige jongen is aan den zwier gegaan en komt eindelijk, op den verjaardag zijner moeder, tot inkeer ; tenminste, hij raakt in tweestrijd. Dan passeert hij toevallig een kerk, gaat er binnen en... hij neemt voor zijn laatste geld (ook al erg afgepast) een kaartje naar H.”, waar natuurlijk zijn moeder woont. Voelt u niet in dit korte relaas reeds het onechte ? Geen wonder. Ik kan ’t me heel goed begrijpen, dat Ella tegenover zoo’n type machteloos staat; ze moet eenvoudiger stof kiezen.. Zoo is het ook met afscheidsfeestje : een meisje, dat naar het klooster gaat, brengt den laatsten avond in huiselijken kring door. Een stuk vol stemmingen dus, en... daaronder is Phiny bezweken, wat ik me alweer best begrijpen kan. Annie stuurde een bijdrage : ’t Beekje, het beeld der jeugd. De natuurbeschrijving is goed, wel hier en daar wat bombastisch, maar dat gaat er wel af. De vergelijking met de jeugd is telkens te veel naar voren gedrongen. Wilt u eens een mooi vers hooren, waarboven kan staan : De Rijn, het beeld van het menschenleven ? Luister dan eens naar dit vers van den Vlaamschen priesterdichter Cyriel Verschaeve :
	DE RIJN TE SCHAFFHAUSEN.
Die stroom is de zoon der bergen, echt en waar ! De ruwe kracht der rotsen leeft in hem, Van de lawienen leerde hij zijn stem
	En ’t springen inden afgrond ook van haar.
