Dit is maar een onweder, dat spoedig voorbij zal zijn, zegde hij, en onze heilige godsdienst zal glorierijker dan ooit uit de beproeving opstaan, als wij edelmoedig ons bloed ten beste geven. Hij keerde naar T’oemet terug. Daar vernam hij den roemvollen dood van zijnen broeder, die eenige dagen te voren vermoord was, en hij ging zich zelf bij de Boksers aanbieden.
Hier ben ik, zeide hij, ik ben christen !
	Hoeveel menschen hebt gij bedorven met hen tot uwen godsdienst te leiden ?
	Ik heb er meer dan vijftig bekeerd, en ik ben er trotsch op.
Dat zult gij duur bekoopen !
	Hij ontving vijftig sabelslagen, en stervend riep hij verheugd uit: Ik ga onze priesters wederzien !
	Te Woe-song t’o-loe woonde een christen : K’iao-èn-toe, die vóór zijne bekeering hoofdman was van de sekte der Mi-mi-kiao, geheimen godsdienst, welke hij met een allervurigsten ijver verspreidde. Voor ongeveer elf jaar werd hij door een onzer priesters bekeerd; hij verbrandde in ’t openbaar de boeken zijner sekte en begon onzen godsdienst onder zijne vorige geloofsgenooten te prediken. In het begin had hij veel te lijden van deze laatsten, die hem voor een geloofsverzaker uitmaakten. Maar door zijn geduld overwon hij hen, en gedurende de twee laatste jaren bracht hij er bij de driehonderd tot bekeering. Toen brak de vervolging uit.
Nu gaan de schoone dagen voor ons aanbreken, zei de bewonderenswaardige christen tot zijne kinderen ; dat iedereen zich voorbereide!
	En vernomen hebbend dat de moordenaars gekomen waren, trok hij witte kleederen aan en met het rozenhoedje in de hand en het kruis op de borst ging hij gerust de beulen te gemoet.
Ik verwachtte u, mijne vrienden ; weest welkom : ik ben christen en bereid om alles te lijden wat gij wilt.
