In Alkmaar is men er, na vele dagen van bangen twijfel, in geslaagd een catastrophe te voorkomen. In Rhenen was men gedeeltelijk te laat, wat ons op vernieling van den prachtigen zeventiende-eeuwschen preekstoel is komen te staan.
Ik schreef over de noodzake-lijkh e i d te doen wat in ons vermogen is om onze oude cultuurmonumenten te beschermen.
F;,- zijn er. die hierover anders denken. Die de boteekenis hiervan nu niet zoo inzien en zich in elk geval op het standpunt stellen, dat als er dan gerestaureerd meet worden dit dient te geschieden door en voor rekening van direct-belanghebbenden, waarbij de staat zich echter van matericelen steun heeft te onthouden. Da groep, die zóó redeneert, wordt wel steeds minder talrijk, maar men kan toch nog niet v'an een „overwonnen standpunt” spreken. Dat bleek weer bij de kwestie van de restauratie van de Groote Kerk in AJkmaar.
Juist omdat dergelijke klanken toch nog steeds worden vernomen, is het misschien gewenscht, dat eens het geluid wordt gehoord van een belangstellenden leek, die tJ niet zal vermoeien met zware beschouwingen van vak-technischen aard, maar die aan de hand van voorbeelden uit de praktijk de lantaarnplaatjes komen later, als de. televisie vervolmaakt is! ■— een lans wil breken voor onze oude Nederlandsche monumenten.
Daarbij zal er gelegenheid zijn in te gaan op verschillende bijkomende vragen, waarvan ik noem omdat dit vraagstuk de laatste maanden vooral de aandacht had de eventueele fondsvorming om daaruit de restauratiekosten zooveel mogelijk te bestrijden, zonder dat de hulp van „vadertje staat” behoeft te worden ingeroepen.
Veel schatten uit het verleden zijn in Nederland verloren gegaan. Vooral de negentiende eeuw is in dit opzicht zwaar belast.
