Oprócz poezyj drukowanych w „Parnasie”,
rozpoczyna Coppee swój debiut: „Relikwia
rzem* (1865), którenu nadaje odrazu (mniej
lub więcej wprawnie) charakter uczucia naro
dowego i żywej miłości dla rodzinnych tradyv
cyi francuskich. Idzie potem caly szereg drama
tów i poezyi. coraz bardziej mistrzowskich, co
raz więcej zdecydowanych, a przedewzzyst
kiem nasiąknictych głęboką miłością ojczyzny.
Spotyka się czasem rzeczy sentymentalne lubh
tendenevjne. lecz uczucie zostaje zawsze jedna
kiem: przywiązanie do Francvi i starego Pary
ża, Cza:*m ma się wrażenie. że to poezya nasze
go Gomulickiego lub Or-Ota o starej Warszawie.
czasem rzuci wprawną ręką szkic jakiś z przed
mieść lub bulwarów paryskich, które zna dobrze,
ho się tam urodził i zżył z Paryżem. „Je suis
un pale enfant du vieux Paris“ — mówi o sobie
a wszelkie obrazki ze starej stolicy kreśli ze
znajomością i przywiązaniem do swego TO
dzinnego miasta. Coppee jest przedewszyatkiem
znawcą skromnych i przeciętnie zamożnych
mieszczan. Zna ich nawyczki, usposobienie i
przesądy. ich ciche i spokojne życie z renty u
ciułanej spokojną pacą w jakiemś sklopie ko
rzennym lub cukierniczym. Typowym pod tym
względem jest jego wiersz p. t.: „Petits bour
geois“ (Małomieszczanie):


Je n'ai jamais compris l'ambition. Je pense
| Que Fhomme sirapie trouve en lui sa recompense“


i mówi na wslępir: „Ja nie pojmowałem nigdy
ambicyi. Myślę że człowiek skromny znajdzie
w sobie nagrodę*.
