Wyrazem tej „ideologicznej fermentacji* są zarówno próby spotęgowania
w różny sposób skali wysiłków w wyprawach górskich, jak i wysuwanie
rozmaitych — często nawet z sobą rozbieżnych — haseł, które starają
się zerwać ze współczesnym szablonem celów wycieczkowych. Wszystkie te
objawy wskazują, iż taternictwo stanęło obecnie na punkcie zwrotnym,
że następuje w niem rewizja, a nawet przewartościowanie dotychczasowych
wartości, że być może — znajduje się ono w przededniu nowej fazy
rozwojowej, która — zgodnie z rytmiką prądów duchowych — pod wielu
względami ustosunkuje się opozycyjnie do apostołowanych dotąd tendencyj
taternickich

W związku z poszukiwaniem takich nowych dróg w taternictwie,
pragnę na tem miejscu poruszyć i poddać pod dyskusję pewną myśl,
która wprawdzie nie rości sobie siły do pchnięcia turystyki tatrzańskiej na
nieznane szlaki, której przeprowadzenie jednak oddziałać może na nią —
jak sądzę — ożywczo i krzepiąco, może do pewnego stopnia zmienić kąt
naszego patrzenia na Tatry, a tem samem.i na zadania taternictwa.
Chodzi mi bowiem właśnie o kąt patrzenia na Tatry, a w szczegól
ności na ich wielkość.
