Ik kan mij zelfs nog begrijpen, dat men er anders over zou oordeelen, wanneer de bijdrage afhankelijk werd gesteld van omstandigheden, voor verschillende categoriën van ambtenaren verschillend, of wel wanneer die afhankelijk werd gesteld bijv, van diensttijd, van leeftijd of van grootte van traktement, zoodat men kreeg differentatie van de premie, maar zoodra bepaald wordt, dat een bedrag, hetzij absoluut of practisch, constant voor alle salarissen zal worden afgehouden, komt het mij voor, dat het belang daarvan niet groot is. Indien men iemand f 100 traktement geeft, maar er f3 afhoudt voor zijn pensioen, beduidt dit niet zoo heel veel anders als dat m n hem slechts f97 traktement toekent en die bijdrage voor hem betaalt. Deze beide overwegingen maken het, naar het mij voorkomt, wenschelijk deze zaak eenigszins onbevangen te beoordeelen, en wel in dien zin, dat wij niet behoeven te treden in beschouwingen der beweegreden, welke de Eerste Kamer er toe geleid heeft dit wetsontwerp af te stemmen. De Eerste Kamer was natuurlijk in haar beslissing vrij. Indien zij, in p aats van het wetsvoorstel te ver werpen, de beslissing had aangehouden en den Minister verzocht had een wijziging van het ontwerp aan de t weeue Kamer voor re stenen, alvorens er zelt een be slissing over te nemen, zou zij mijns inziens indirect getracht hebben een recht van amendement in deze toe te passen. Thans is daarvan m.i. echter geen sprake. Wij — en natuurlijk ook de Regeering — staan nu voor de vraag, wat wij moeten doen. En dan zou ik daarop willen antwoorden, dat wij ons niet moeten be geven in speculatieve handelingen en beschouwingen over de vraag, of het voor de Eerste Kamer een prikkel zou zijn, hetzij om te volharden, wanneer wij blijk geven van vasthoudendheid of wel om dan toe te geven aan ons verlangen. Een handeling, op dergelijke speculatieve beschou wingen gegrond, zou mij, evenals elke speculatie ge vaarlijk voorkomen. 