Met oogen nat van tranen liet ze zich voor het vuur op den grond vallen met haar gezicht naar de slaapkamer gekeerd waar haar broer lag. Het gekraak was loos alarm geweest, er kwam niemand. Er verliepen minuten en uren, en het werd langzaam nacht. Het meisje stond huiverend op. Na met haar hand over haar oogen gewreven te hebben alsof ze het verdriet van zich af wilde gooien, verliet ze de hut, deed de deur voorzichtig achter haar dicht, en liep in de richting van de vallei om den eigenaar te zoeken. Haar zenuw gestel was niet sterk genoeg om den nacht alleen in de hut te kunnen doorbrengen. Het pad liep slingerend naar beneden en was af en toe zoo steil, dat alleen geoefende voeten zooals die van Cottie er zonder gevaar op konden loopen. Plotseling stond ze stil. Haar fijne zintuigen gaven haar 't gevoel dat er iemand in de buurt was. Weldra rook ze verbrand hout, en ze begreep dat ze in de nabijheid van een kampvuur moest zijn. Langzaam en omzichtig liep ze nu verder, en bij een bocht gekomen zag ze vlak beneden haar een rook kolommetje opstijgen. Ze sloop naar voren en gluurde over een vooruitspringende rotsblok heen. Nu ontdekte ze de figuren van een paar mannen die rondom het vuur zaten of lagen. Wat moest ze doen? Waren die mannen vrienden of vijanden? Het konden wel goudgravers zijn, maar het was even goed mogelijk dat het zwervers waren, misschien wel handlangers van de kerels die de koets, waarmee zij en haar broer gereisd hadden, opgehouden en beroofd hadden. In ieder geval moest ze de zaak eerst eens onderzoeken.
