Chodziło o trzy krzyżyki na każdego — ma
ła rzecz na pozór,” ale twardo szło zrazu, i
to nadspodziewanie. Pieniędzy dać, pożyczać,
większe podatki z tego powodu płacić, na to
przystać żadną miarą nie chcieli. =Chwila
była nagląca; na drugi dzień sprawa poży
czki miała przyjść pod rozprawy, a tu się
znalazł opór tam, gdzie się go nie spodzie
wano. Znalazł się jednak i tu argument tra
fny, bo stosowny do pojęć ludzi, o których
skaptowanie chodziło. Na zarzut powyższy,
że pożyczone pieniądze oddać trzeba, i że lud
w końcu płacić będzie musiał więcej poda
tków, znalazł br. Tinti, kwestujący o pod
pisy krzyżykowe, taką wobec chłopów gali
cyjskich odpowiedź: Ani grosza nie dacie,
ani później zwracać tego, cę się pożyczy, nie
będziecie. "UB tey ag a pr
* Podobał się niezmiernie taki sposób po
życzki, który nie każe myśleć o oddaniu.
Tym posłom, co pozwolili sobie zapytać sza
nownego kwestarza, kto tó taki dobrodziej,
co daje tyle pieniędzy darmo, dał odpowiedź
zaspokajającą, Ze to tu w Wiedniu znajdą
się ludzie majętni, bankierzy, żydzi, którzy
za was dadzą rządowi co mu będzie potrze
ba, byleście wy pozwolili pożyczyć, bo cesarz
już pozwolił, vil 12121
' Tak był argument ten przekonującym,
u szczególnie to, „że żydzi wiedeńscy dadzą
pieniędzy, że to chłopów nie obchodzi“, iż


‘już niechęć i obawa co do położenia krzyży


ków na arkuszu, niemieckiemi hieroglifami
zapisanym, przemieniły się w wielką radość
i gotowość do popierania tak taniej, a po
pularnie przez Tintego wyłożonej im polityki.
Komu się ze swą ministerjalną służbi
stością p. Tinti przysłużył? czy ten początek
splecenia interesów austrjackich z pruskiemi
wyszedł na korzyść Austrji? odpowiadać by
łoby zbytecznem, :bo są niezbite fakta, a te
są argumentem, niedopuszczającym repliki.
