Olympia, toen zijn sterkste tegenstander, Jan Tulleken, tot de rijen der beroepsrenners overging, kwam plots een nieuwe sprinter de weg naar de landstitel versperren: Jhr. Bosch van Drakestein. Die tweede plaats is voor Dorus dan ook een nachtmerrie geweest. In de Grote Prijs van Antwerpen, op de Velodróme van Zurenborg, namen eens de beste amateurs uit vele landen deel. Nijland bereikte de finale, maar werd geklopt door een verrassend snelle Belg, die De Mol heette. De tweede prijs heeft de Am sterdammer trouw bewaard, ’t Is een eenvoudig verzilverd blikje, iets groter dan een kwartje. Maar Dorus was er dolgelukkig mee; al zou geen enkele or ganisator er de dag van vandaag mee durven komen. Wat wil het echter ten slotte zeggen, ’n eenvoudig blikje of een beker van meer dan een halve meter? Bestaan onze zoetste vreugden niet in de herinnering? Dorus Nijland heeft vele lauweren ge oogst, nam enige malen deel aan het we reldkampioenschap en verdedigde ook onze kleuren bij de Olympische Spelen in 1908 te Londen op alle nummers (dat ging zo in die tijd en wie weet misschien in Helsinki ook!). Minder ervaring. Niet alleen de maatschappelijke struc tuur heeft zich de laatste vijftig jaar grondig gewijzigd, maar ook de sport. Dacht U, dat de renners van vroeger de zelfde trainingsmethode toepasten als hun collega’s van tegenwoordig? Zij maakten zich niet zo druk om hun ver snelling (de meeste sprinters reden 24— 7 en daarmee basta), zij oefenden minder op de baan, zij waren bang om uit con ditie te geraken. Een paar rondjes rijden was, naar hun mening, al genoeg. Wie gaf hun vroeger goede raad? Wat las je er over in de bladen? Als de namen van de grootste knikke benen vandaag de dag niet in de krant genoemd worden — de schuld van die verslaggevers, die een hekel aan Jantje, of Pietje, of Kareltje hebben, zeggen zij — dan bemoeien zelfs moeders er zich mee. Want voor die vaders, moeders, zusters, neven, nichten, ja de hele rata plan, is het zéker, dat „hun” renner een Middelkamp, Schulte of Van Est wordt. In elk geval een „grote”. We hadden het over Dorus Nijland, de populaire renner van weleer, die in de lente van 1905 voor het eerst in een wed strijd uitkwam en dertig jaar later, op 55-jarige leeftijd, zijn loopbaan met een overwinning bij de veteranen besloot (Amsterdam—Hoorn en terug). 