Słowa Heleny, niby przykazania, ryły się:
w jej pamięci, w której również dzwięczały te
raz słowa matki ciepłe i ciężkie, jak ta watów


ka, pozostawiona w domu. Wydarzenia ostat=


nich paru godzin skłębiły slę w zupełnie obcą '


©


GAZETA ADMINISTRACJI 1 POLICJI PAŃSTWOWEJ


jej dotychczas całość. Nie wiedziała, co ma czy
nić dalej, zapomniała celu swego przybycia do
Heleny, przestawała zdawać sobie sprawę z te
go, co sią dokoła niej działo. Jak strwożone
i posłuszne dziecko rozabrała się. potem wło
żyła, rzuconą jej przez Kosińską bieliznę wraz
z policzochami, wyczekując, po każdym niemal
ruchu, dalszych rozkazów władzy, której pod
żadnym pozorem oprzeć się nie wolno. Przy
ćmięna jej świadomość rozjaśniła się dopiero
wówczas, kiedy Helena wyraziła w krótkim
okrzyku swoje zadowolenie i kiedy ona sama
spoglądając w lustro dopatrzyła się w swojej
twarzy, głównie w oczach pewnego wdzięku,
pda: uroku, którego nigdy przedtem nie wi
ziała.
dowych, gdy już była razem z Kosińską na
ulicy, zaczął ją w niemiłosierny sposób odwo:
dzić.od wykonania zamiaru — pójścia na ten


proszony wieczór. W tej chwili nęciła ją pow


szednia rozkosz odpoczynku w wąskieim, żelaz
nem łóżku na przeciwka brudnego posłania
matki, Napięcie jej energji strawiło się w przy
gotowaniach i-przeżyciu treści chwil, i tak dla
niej—niezwykłych. Nieznany lęk tak zniekształ
cił cały cgrom spodziewanego, iżby chętnie,
z czystą tęsknotą za domem, pobiegła do sie
bie spać i śnić, jak zawsze uwodne Sny, za
które płaciła nazajutrz lekkim tylka bólem gło
wy. i rozleniwieniem ciała.
'. Bojaźń, jednak, najmniejszego gniewu He


R leny, ściskała jej krtań tak silnie, iż wszystkie


słowa postanawiające odwrót, gasły bezdźwięcz-.
nie w piersiach odrętwiałej Witanówny.
„ Podczas łaskawego truchcika dorożkar=
skiej szkapy, wiozącej przyjaciółki, prawie, że
na drugi koniec miasta, Helena zaczęła ob
jaśniać Bronkę, do kogo jadą..
