Skoro więc Ambroży powrócił z wojaczki do domu,
zastał tam trzechletnią córkę swego brata; i serce
mu się krajało ze żalu, gdy na biedną sierotkę po
patrzył. Porwał ją na ręce, pocałował serdecznie
1 z prawdziwą boleścią zawołał: Nie masz c! już nie
masz twojego tatusia! Biedna ty sierotka, bez ojca,
bez matki. Matka bowiem odumarła Marynę, gdy
chowało się już odtąd
dziecko nieszczęśliwe u Ambrożych. Lecz Ambro
żowie, którym Pan Bóg odmówił potomstwa, zajęli
się Maryną, jhk własnem dzieckiem i niktby nigdy


inaczćj o nich nie powiedział, widząc ich obejście się


Koń Perszeroński-—(Wycięto w drzeworytni Berlińskićj Lorcka).
