Ze maakte zich van Therese's arm los, stampte ongeduldig met den voet en riep: „Goed zoo, nu is 't meteen een uitgemaakte zaak dat ik niet langer bij jullie behoor! Weet je niet, dat de Seidel's mij nooit hebben mogen lijden? Heeft niet de oude vrouw het altijd aan vader verweten, dat hij mij verwende? En noemde Rudolf mij niet altijd jouw kwelgeest?-" «
„Maar dat was vroeger, toen wij nog kinderen waren," bracht Therese in 't midden. „Nu is alles geheel anders. O Clara, als je eens mocht willen komen en zien, hoe lief en goed zij beiden zijn, dat zou je het zelf moeten beamen. En daar jij nu eenmaal deze betrekking hebt en je je hier gelukkig gevoelt, zoo willen wij je niet verhinderen hier voorgoed te blijven. Maar — wat ik je verzoek — kom ons toch spoedig eens bezoeken. Over vier weken hopen wij, zoo 't Gode behaagt, bruiloft te vieren, maar zonder eenige drukte. Je komt dan toch zeker ook?"
„Neen, dat doe ik niet!" riep Clara geraakt uit. „Ik dank je, om bij jou de lange vermaningen van onze petemoeder te moeten aanhooren. En Rudolf kan ik niet uitstaan. Hij is altijd hatelijk jegens mij geweest. Eenmaal heeft hij mij zelfs geslagen, terwijl mij anders toch niemand ooit sloeg."
„Dat is echter al zoo lang geleden," sprak Therese, „en hij deed het alleen maar, omdat je volstrekt de boot wildet losmaken om op den vijver te kunnen varen, waarbij je zeker en stellig zoudt zijn verongelukt."
Plotseling werd er een schelle vrouwenstem gehoord, die overluid riep: „Clara, Clara, waar ben je? Mevrouw Mason is met haar dochters beneden en ik kan 't alleen niet af."
Het was de stem van Julia, die de deur opendeed, Clara met de hand wenkte dat ze komen moest en zich daarna weer verwijderde.
