które tak dotkliwie odbija się na klasie rebotni
czej, przywodzi jej item wyraźniej tę prawdę
przed oczy: walkę w obronie swoich interesów
prowadzi klasa robotnicza na gruncie przemysłu
i rolmictwa jako organizacja zawodowa, na grun
cie parlamentarnym jako PPS. Swiadomość tej
jednolitości powinna przeniknąć do jaknajszer"
szych mas pracujących. Wtedy stanowić one bę
dą niezwyciężoną potęgę. Ma tedy zjazd war
szawski ważne i doniosłe w tej mierze zadania
do spełnienia.
Toteż serdeczi witamy ten zjazd związków
zawodowych i życzymy jego obradom jaknaja
awocniejszych wyników.
P. Grabski na rozdrożu


Przez 17 miesięcy swych rządów p. Władysław
Grahski ciągłe i skutecznie wykonywał jeden za
bieg gimnastyczny: lawirawał. Raz by! ponad
stronnictwami, drugi raz wśród stronnictw; raz
miał w komplecie gabinet ponadpartyjny, drugi raz
dobierał sobie do kompletu wybitnych partyjni
ków. Lawirowanie ta odhywała się stosownie do
położenia, w jakiem na skutek polityki rzadu pań
stwo się znajdowało: przy dobrem położeniu p.
Grabski lekceważył Seim i twardo stał przy kon
cepcii rządu nieparlarnentarnega; w chwili pogor
szenia się położenia szef rządu znajdawał drogę
da stronnictw i garnirował swój zespół ludźmi z
prawel i lewej strony, bacząc pilnie, aby — jak
ciągle podkreślał — utrzytnać równowagę.
Przed 6 miesiącami, gdy położenie gospodarcze
było w początkowem stadium zaostrzania się, p.
Grabski sprowadził na ministra spraw wewnętrz
nych prezydenta Poznania p. Ratajskiego. Wido
cznie premier wychodził z założenia, że p. Rataj
ski jako pochodzący z byłego zaboru pruskiego
jest właścicielem „żelaznej ręki" i użyje jej też
wobec podnoszącei pewne żądania — co za Śmia
łość! — ludności kresów wschodnich. P. Ratajski
nie mógł jednak swej „żelaznej ręki" okazać, zdyż
— jak sam przyznał — zupełnie na sprawach kre
sowych się nie znał. Umia? tylko jedno i to z du
mą akcentował: być ministrem policji, która też
za jego ery miała czasy Świetności jak nigdy
przedtem.
