O książęciu Adolfie, dxiedwicu Rosolanii, nad
którym tylem się napłakała, a mianowicie, gdy
go czas złapawszy, na śmierć skazał, Wiele
miejsc umiem na pamięć i chociaż ciocia po
wiada, Że panna bogobojna tylko pacićrz umićć
powinna, ja się ijćj wićrszy pouczyłam, bo
slysząc je, przemocą prawie w pamięć się cisną.
Jak piękne n. pte wiórsze:


Każdy kto kocha, umić pojąć snadnie,

Co jest tęsknica w rowłączonej parze;

Nie trzeba wieszczka, ten najpewnićj zgadnie,
Jak oddaleniem miłość tego karze;

Ale ile ran odległość zakroi,

Skutecznym plastrem przytomność zagoi**)


Nie rozumićm dobrze, co ciocia w tych wićr
szach myślała, ale że są piękne, serce mi to
powiada, do którego one, choćbym nie chciała,
sie wkradaja; bo są tak słodkie, jak najsłodszy
plastr miodu. Ukradkier spojrzała w źwier
ciadło , zarumieniła się, i westchnienie wykradło
się z jéj serca, które u szesnasio-letnićj dzićw
czyny najlepszym jest nauezycielem w zrozumie
niu poezyi o miłości.
Sziner dał się słyszćć w pobocznćj alkowie,
drzwi się otwićrają i weszła w czerni matrona,
kończące na długim rożańcu zwykłe poranne pa
cierze.. Łagodna i dobrocia nacechowana twarz
jćj opromieniał wyraz pobożności, i tak była
pacierzem zajęta, Że nie uważała stojącćj u rogu
okna dziewicy; lecz rzuciwszy sie na kolana
przed obrazem N. Panny, ostatnie »Zdrowaś Ma
ryjać rożańca ze skruchą i w pokorze ducha
odmówiła, utopiwszy uniesione spojrzenie swoje
w niebiańskićm przenajświetszćj Panny obliczu.
Dopićro, gdy znakiem krzyża świętego skoń
czywszy modliwę powstała, spostrzegła dziewice,
która nieśmiało krokiem ku nićj naprzód po
stąpiłu.
*) Wyrażenia o Drużbackićj Załuskiego, dzieł jej wy
dawcy.
* zbiór rytmów str. 87.
