Wat een eer.| Toen ik dat las kon ik een vloek niet weerhouden aan het adres van den schrijver dezer correspondentie. Deze beleediging aan mijn adres gericht grieft mij zeer en ik zal ze aan de hand der feiten ontzenuwen, omdat ik weet dat wat wij deden in Drukpers, gedaan is in het belang van de typografen en niet in ons belang. Mocht dit artikel hierdoor wat veel plaatsruimte wegnemen, dan is het, omdat nu ook eens voor goed ieder voor de feiten moet gesteld worden. Ik vraag volstrekt niet intrekking van de geschreven beleedigingen, ineen oogenblik van overmoed wordt wel eens meer iets geschreven of gezegd, dat kant noch wal raakt, de feiten moeten bewijzen wie gelijk heeft. Het is nu ongeveer 9 jaren geleden, dat door de gehouden congressen en het totstandkomen van de permanente commissie verschillende hier ter stede bestaande typografische vereenigingen, die nooit iets anders hadden gedaan voor het belang der bij haar aangesloten typografen, dan eenige guldens uitte keeren bij ziekte aan zulk een lid, ineens tot strijdende vereenigingen waren gepromoveerd. Vereenigingen voorheen haast nooit genoemd, waren toen je vereenigingen, en als je maar lid daarvan werd dan was je een goed vereenigingsman, dan was je, hoewel geen /iÃ¶Â«Ã¼&broeder, toch een typografenbroeder, en mocht je meespreken over loon en arbeidsduur en ernstige besluiten, genomen inde afd. Amsterdam van den Bond, overstemmen. Verschillende leden van onze afdeeling konden niet verdragen, dat op zulk een wijze met hun wel en wee werd gesold, zoodat na bespreking, eenigen daarvan besloten lid van de Ned. Drukpers, een onzer plaatselijke vereenigingen, te worden om zooveel mogelijk die vereenigingen te doen aanpassen aan het werken van onzen Bond en als het kon de organisatie te vervormen tot een afd. van den Bond. Het was voor hun een groot offer. Want boven de contributie aan den Bond en andere vereenigingen, moest nu van het loontje van ons wekelijks 'l5 cent geofferd worden voor dit doel, maar het was voor een goed doel, en daar moet men wat voor over hebben. Â„DrukpersÂ” was niets in haar schik met de aanwinst van dit 10-tal leden, maar ze kon ze niet weigeren, en vol angst wachtte ze af de dingen die komen zouden. Het was daar ter vergadering een vrolijke boel en ik stond verbaasd over wat daar gebeurde. 