„Jef heeft vroeger eens bij familie in Aken gelogeerd; hij zal ons morgen gidsen.”
	Zijn kornuiten keken hem vol bewondering aan. ~Die Teerpoot1), je zoudt zeggen,” spotte Kees. „Vooruit, vertel eens op, laat eens hooren dat je er iets van weet.”
	Jef noemde hun de prachtige bouwwerken, die zij zouden bezichtigen: den ouden dom met zijn zwaren Kar'olingischen achthoek en het hooge luchtige koor in gothiekstijl en het raadhuis met de majestueuze kroningszaal en hij vertelde van Karei den Groote, die in Aken troonde tusschen zijn vazallen. Hij boeide zijn kameraden door zijn levendig verhaak
	Reeds enkele dagen kampeerden ze hier.
De leider tuurde naar de lucht. De lichtstrepen aan den hemel waren vervaagd en schemering vulde het dal. De nacht kwam stil en grauw en weefde een donkere wade over het stille land. De maansikkel verhelderde.
Een jongen vertelt heldenfeiten, die diep liggen verzonken in den
	*) Een pas geïnstalleerde Welp wordt Teerpoot genoemd.
verren grauwen voortijd. Hij denkt aan daden, die hij eens zal verrichten.
Het uur verglijdt in den nacht. Ook dit is voorbij, zonk weg in vergetelheid.
Morgen wacht de daad.
Beneden in de knotwilgen roept de steenuil. De leider staat op. „Vrinden, we gaan slapen!”
	De jongens knielen neer; in den stillen avond klinkt hun gebed op tot God, den grooten Verkenner, die de sporen van alle menschen kent, ook van zijn kinderen op dezen donkeren heuvelrug. Hij is hen zoo nabij.
Zwijgend staan de tenten onder de zilveren manesikkel.
Jef zag in zijn droom hoe Karei de Groote zetelde op een gouden troon temidden van zijn ridders en hoe zijn grijze baard neerhing tot op zijn voeten.
Het licht brak uit over den horizon. De vogels kwetterden in de struiken. Hoog in de lucht kringde een valk zijn spiraal.
