Mooi was het verder zich tusschen de geweldige, breed voortgolvende menigte te bevinden en volkomen onder te gaan in de bewegingen het geraas rondom, zich zoo licht voelende worden als een pluisje, zeer wel te vreden, rustig zwijgzaam tusschen al de snelle, drukke, optimistische klanken van de lichtkleurige Fransche taal; hoewel het lawaai hier oorverdoovend is en de drukte overgroot, werkt zij niet verbijsterend of woede-verwekkend, ja een overspannen bewoner van de Kalverstraat kan men veilig eene rustkuur aan de Parijsche boulevards aanbevelen, want de beweging die er heerscht heeft een rhythme dat genezend werkt, er gaat iets groots en bedarends van uit.
Wat is dat? Men staat stil. De automobielen, de bussen met de galerijtjes bovenop, de paard-en-rijtuigen, de voetgangers, allen stoppen even, is er iets gaande? Heeren en knapen hebben de



	hoeden afgenomen. Ach, een rouwkoets. Een armelijke doodewagen, met één volgrijtuig, passeert. Wat een ernstig volk. Bij ons rent ieder hard door naar zijn zaken wanneer er een begrafenisstoet voorbijgaat, doch de ~wufte” Franschman neemt den tijd er een oogenblikje eerbiedig bij stil te staan.
Weer klept bet klokje van de Saint-Germain-des-Prés, zoo zacbtbelder, zoo bekend en zoo vriendelijk. Ik zie steeds de oogen van Moeder. Oude man, ga toch slapen, dan kan ik bet wellicht óok gaan doen.
Donderdag 25 October.
