Do Politische piszą
z Konstantynopola :

W kołach tureckich wyrobiło się
przekonanie, że walka przeciw fali pansla


Correspondenz


wistyeznej, grożącej Bułgaryi, jest niemo
żliwą, i doprowadziłaby tylko do wywoła
nia silniejszych jeszcze prądów. Dyploma
cya zatem turecka i państw innych, dąży
tylko do złamania akeyi panslawistycznej,
która występuje jakby pędzona jakąś siłą
elementarną, ale dąży drogami boeznemi,
cheąc ustępstwami zażegnać burzę. Zdaje się,
że Anglia tylko uczuwa skłonność do akeyi
dyplomatycznej przeciw Rossyi, ale w ten
sposób, żeby inicyatywa wyszła od jednego
z mocarstw Europy środkowej. Jeden z wy
bitnych mężów politycznych starał się tu
taj udowodnić, że ustalenie się Rossyi
w Bułgaryi jest rzeczą nieuniknioną, że
jednak nie nastąpi to w postaci surowej
okupacyi, ale za pośrednictwem oddania
bułgarskich sił zbrojnych pod komendę
rossyjską. Europa nie będzie mogła użyć
żadnego skutecznego argumentu przeciw
powrotowi rossyjskich oficerów do Bulgaryi,
ponieważ stan taki istniał długo bez ża
dnego protestu ze strony Mocarstw. Ros
syjscy komendanci, według zapatrywania
pomienionego polityka, wykształcą z mili
eyi bułgarskiej poważny korpus, który
w danym wypadku mógłby być przez Ros
syę użyty w ogniu jako pierwsza linia, Po
jawienie się rossyjskich żołnierzy w Bułga
ryi byłoby wprawdzie niebezpieczną próbą,
bo i w samej Bułgaryi wywołałoby wielki
opór i wzburzenie, ale wejście rossyjskich
oficerów do armii bułgarskiej — są słowa
ciągle tegoż samego polityka — podniosło
by jedynie siłę wojskową Bułgaryi, uczyni
Toby zarazem zadość zyezeniom Rossyi, i
położyło kres dyplomatycznej bierności ga
binetu petersburskiego, a w Europie nie
wznieciłoby to zbytecznego oporu.
