4. IMPLIKACJE DUSZPASTERSKIE


Omawiając temat obrazu Bożego w ST można więc na gruncie dusz
pasterstwa pogłębić refleksję o ciele ludzkim w różnych kierunkach, za
kładając zawsze jedność konkretnego człowieka:

— człowiek jest obrazem Bozym stworzonym do dialogu z Bogiem (Rdz
1, 26-27) i do nieśmiertelności, którą otrzymuje za pośrednictwem
Bożej mądrości (por. Mdr 2, 23);

— człowiek jest wartością samą w sobie i dlatego nie może być instru
mentem w rękach drugiego człowieka;

— rytm „pracy i odpoczynku” należy do istotnych wymogów człowieka
jako obrazu Boga;

— chociaż człowiek jest śmiertelny, ziemski, to jednak jest obrazem
Bożym i nosi w sobie ideę Bożą, która pozwala mu panować nad zwie
rzętami (Syr 17, 1-4) i odkryć swoje właściwe miejsce wobec Boga
i wszechświata (Syr 17, 6-10).
DIE ALTTESTAMENTLICHE IDEE DES „BILDES GOTTES”
IM MENSCHEN


Zusammenfassung


Der Text Gen 1, 26-27 über den Menschen als „Bild Gottes” tritt ausser im
Buch Genesis auch in anderen Texten des Alten Testaments auf (Sir 17, 1-4; Weish


41 NT podejmuje temat obrazu Bożego zmieniając nieco jego użycie: obrazem
Bożym we właściwym znaczeniu jest Chrystus (Kol 1, 15; Rdz 8, 29; 2 Kor 4, 4),
gdyż posiada naturę boską i tylko przez Niego mamy możliwość oglądania niewi
dzialnego Boga. Por. J. K. Pytel, Człowiek obrazem Boga w NT, „Communio”
2:1982 s. 16-23; M. Luz, Obraz Boży w Chrystusie i człowieku według NT, „Con
cilium” 5:1969 s. 287-294.
