— Wczoraj akurat dzieciaki z głodu płakały
i moje matczyńskie serce krajało się, jak nożem, kie
dy przyszła Marysia, ta od wielmożnej pani i oddała
kopertę. Ledwie wyszła, otworzyłam, cała zestracha
na, że nas pani wyrzuca i gdzie my się niebogi ztym
drobiazgiem podziejemy? A tu taka niespodzianka!
Zaraz też powiedziałam mojemu w oczy: „widzisz,
nie taka ona zła, jak myślałeś, i ona ma serce, choć
tego po sobie nie pokaże“. A on inaczej nigdy nie
mówił, tylko „ta skąpica” — trzepała Marusiowa, nie
zważając na poszturkiwania męża. — O paniusiu
najsłodsza, Pan Jezus wynagrodzi, Matka Boska nie
opuści w śmierci, tak Ją prosiłam za paniusią. Wszyst
kie dzieci się modliły, a i mój stary, choć tam pew
nie jego pacierze nie na wiele się zdadzą, wszystko


DZWON NIEDZIELNY


Ste. 607 _


prosiło za naszą dobrodziejką, że nas od śmierci
głodowej wybawiła.
Pani Ewelina raz i drugi otwiórała usta, aby
przerwać ten potok wymowy, teraz jednak nie ko
rzysta z chwilowej przerwy. Cofa ręce, obsypywane
gorącemi pocałunkami uszczęśliwionej matki, cofa
się za drzwi i w zamyśleniu, schodzi !rzeszczącemi
schodami, nie słysząc słów Marusiowej, wykrzyku
jącej od drzwi mieszkania.
Coś nieznanego zalewa jej serce.
o stracie, w uszach brzmią słowa:
się modliły... paniusia złocista,
wiła...*

Gorące słodkie wzruszenie bije o skorupę lodową
serca, chce ją rozsadzić i skruszyć i stopić. Nieznane
uczucie rozsadza pierś. Otwiera nowe światy cudow
nych możliwości. Ukazuje nagłym błyskiem dotych
czasową gonitwę za pieniądzem i jej marność. Pustkę
życia i pustkę serca.
Dzieci się modlą za nią, dobrodziejkę...
Naraz z zamyślenia wyrywa ją czyjś smutny głos.
