Być może jest to właściwy kontekst, w którym należy rozważać, jak po
sunąć do przodu ważną dyskusję dotyczącą tego, w jaki sposób Kościół
Chrystusowy „trwa w Kościele katolickim” (nr 10), a zarazem unikać znie
ważania innych Kościołów i podawania w wątpliwość ich wierności Ewange
lii. Wydaje mi się, iż fakt, że Papież przejmuje ową szczególną myśl od
Soboru Watykańskiego II i interpretuje ją, jest sam w sobie istotny. Jan
Paweł II uznaje obecność prawd ewangelicznych: świętości, prawdy, zaanga
żowania i łaski męczeństwa, również w innych Kościołach i jasne jest, że
obecne w encyklice odniesienie do Kościoła Chrystusowego, który „trwa
w Kościele katolickim, rządzonym przez Następcę Piotra oraz biskupów po
zostających z nim we wspólnocie” (tamże), ani nie oznacza wyłączności, ani
nie jest obraźliwe. W tym właśnie duchu na temat Ut unum sint wypowie
działa się izba biskupów synodu Kościoła anglikańskiego. Zdaniem biskupów
naszego Kościoła, encyklika ujawnia otwartość Kościoła rzymskokatolickiego


402 Abp George CAREY


na fakt istnienia jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego Kościoła
również poza granicami wspólnoty rzymskokatolickiej, a można by nawet
powiedzieć, że w encyklice wyrażona została pokora wobec tego faktu. Jeśli
ta niewykluczająca i pozytywna interpretacja myśli przedstawionej w encykli
ce jest słuszna, może ona wyrażać owocny sposób uznania „realnej, choć
niedoskonałej komunii” (nr 96), którą Papież tak często deklaruje. W ten
sposób Kościoły, które pragną iść za Jezusem Chrystusem jako Panem i Zba
wicielem, pragnące podążać drogą krzyża, wyznające wiarę opartą na Ewan
gelii i założone jako wyznania powszechne, mają swój udział w powszechnoś
ci, która — jak utrzymuje Kościół rzymskokatolicki — jest jego szczególną
prerogatywą z tej racji, że pozostaje on w jedności z następcą św. Piotra.
