Als eerste èisch voor de goede werking van een wolf moge dan ook gelden, dat platen en messen volkomen vlak op elkaar passen. Zooals afbeelding 3 het laat zien, is het dus goed. De snijkanten van het mes sluiten over hun volle lengte tegen de plaat. Zou men echter bij A een kier zien, dan was het dus mis. Alleen de pimten van het mes raken dan de plaat en zullen het vleesch afknippen. Men kan dit
	het beste controleeren door plaat en mes tegen het licht te houden. 'Even fout is het natuurlijk wanneer men, beurtelings op twee tegenover elkaar liggende
	mesarmen drukkende, het mesje heen en weer voelt wiebelen, hetgeen dan bewqst, dat mes en plaat elkaar alleen in het midden raken. * *
	Wat er gebeurt als mes en plaat (of anders gezegd de twee schaarhelften) niet over elkaar glijden, maar iets van elkaar afwijken, toont ons figuur B van afbeelding I. Het touwtje wordt nu niet recht afgeknepen, maar uit elkaar getrokken en geplukL Ditzelfde gebeurt in den wolf met het vleesch als plaat en mes niet op elkaar sluiten. Het vleesch wordt uit elkaar getrokken en versmeerd, instede dat het tot kantige korrels wordt geknipt. Bovendien zullen de taaiere peesjes en velletjes niet afgeknipt, maar over de plaat gesmeerd worden en deze ten slotte geheel verstoppen. Ziet men dan de brei-achtige Vleeschmassa, die den wolf verlaat, dan kan men moeilijk meer van fijngeknipt vleesch spreken. Het juiste woord zou dan zijn „fijngesmeerd”. Het vleesch behoort, zooals afbeelding 2 het weergeeft, keurig in stukjes geknipt, dus in korreligen toestand, den wolf te verlaten.
