Obie strony stanęły w obec trudności, `
których pokonanie mogłoby dokonać się je
dynie kosztem abnegacyi jednej z nieh. Dla
Rossyi oznaczałoby to tyle, co ukorzyć się
iw obec całego świata uznać swą bezsil
ność; gdyby zaś Japonia zrezygnowała w
interesie pokoju ze swych słusznych żądań,
to wyszłaby z krwawego odmętu z próżne
mi rękami.
Cztery punkty żądań japońskich pozo
stały dotąd niezałatwione: wynagrodzenie
wojenne, wydanie Sachalinu, wydanie stat
ków rossyjskich internowanych w portach
neutralnych i ograniczenie morskiej potęgi
Rossyi na Oceanie Wschodnim.
Obie strony zacięły się co do tych pun
któw. P. Witte zapewnia na cały głos, że
dalej postąpić nie może w cenie pokoju; to
samo, jakkolwiek spokojniej, lecz z większą
może jeszcze stanowczoscią twierdzą pełno
mocnicy japońscy. Podobno też, licząc się
z możliwością zerwania konferencyi każdej
chwili, zarówno Rossya, jak Japonia z całą
energią uzupełniają swe przygotowania do
owej, zapowiedzianej od tak dawna wielkiej
bitwy, która rozstrzygnąć ma o losach ar
mii Leniewicza.
W kołach dyplomatycznych nie stra
cono jednak nadziei do szezętu. Liczą tam
wiele na wpływy postronne, zwłaszcza na
zręczność Roosevelta, który widząc całe dzie
ło swe zagrożone, dołoży niezawodnie wszel
kich usiłowań, by walącą się budowę kon
ferencyi powstrzymać od upadku. Wizyta |
finansowego agenta Japonii, p. Kaneko, któ
ry uchodzi za męża zaufania Mikada i wnet
potem konferencya rossyjskiego pełnomocni
ka br. Rosena — dowodzą, że Roosevelt nie
zaspał gruszek w popiele. Zasłużyłby zaś
sobie w istocie na podziw bezgraniczny,
gdyby udało mu się usklepić pomost nad
przepaścią, dzielącą stanowisko Rossyi na
konferencyi od stanowiska Japojczyków.
