De kennis van Jezus Christus drong Paulus om «alles voor schade en drek' te rekenen. Krachtig is zijne wijze van spreken. Hij had op het oog alles, wat door de valsche leeraren werd voorgesteld als noodzakelijk tot rechtvaardiging en zaligheid. De apostel achtte alles buiten Christus als grond der hope niet alleen niet nuttig, maar verderfelijk. Wat door de valsche leeraren als zaken van groot belang werd beschouwd wierp hij weg, gelijk eeu zeeman, door storm overvallen en in gevaar om te zinken, liever zijne waren in zee werpt om arm behouden te worden dan met zijne goederen verloren te gaan. Die zeeman doet zulks echter niet gewillig, maar door den nood gedrongen; is het gevaar voorbij, hij beklaagt zijn verlies; Paulus daarentegen, ofschoon ook door den nood gedreven tot Christus gekomen, bad, tot kennis van Christus gekomen zijnde, niets te doen met hetgeen hij om des Heeren wil had weggeworpen. Hetgeen hij verloor kon bij hetgeen Bij won niet halen. Wat wegwerpelijk was gaf hij prijs, de parel van oneindige waarde werd zijn deel. Bedriegelijke gronden liet hij varen , op den rots der eeuwen was hij veilig. De lekke kiel zag hij goedsmoeds tegen de klippen verbrijzelen, in de reddingsboot zong hij van heeler harte het verlossingslied.
Willen wij dea apostels woord goed verstaan wij hebben te denken aan die dingen, vroeger zijn roemen, doch thans op hun wezenlijke waarde geschat: zijn geboorte, de besnijdenis, de bediening der wet, zijne gerechtigheid uit de wet.
