Władek Zinczuk był twórcą legendy o
„bandytach polskich” we Francji. Jego sto
pa przemknęła tędy niejeden raz. Jego cień
błąka się tu jeszcze, gdy dojdzie do jakiejś
burdy zakończonej strzelaniną i sążnistym
tytułem w gazetach paryskich: „Strzały na
Sampolu”. Ale Sampol nie jest winien, gdy
jego gościnności nadużyją. Przyjmuje każde
śo, nie pyta skąd i kto zacz. A zresztą to
już przeszłość raczej niż dziś,

Ale Sampol to nietylko tych kilkanaście
polskich barów, sklepów i szynków; nietyl
ko ten polski gwar rozbrzmiewający tu
wszędzie naokoło na ulicy, zrzadka przeci
nany francuszczyzną; nietylko te snujące się
tu bez przerwy postacie naszych rosłych, do
rodnych Antków i Wojtków z pod Warszawy
lub Krakowa; i nietylko te wołania „Mamo,
mamo” dzieciarni do matek, prowadzących
tu w niedzielę swoje pociechy za rękę, Sam
pol to jeszcze co innego.
Dokończenie na str. 16-tej).
Paryż, w marcu.
Wy może nie wszyscy jeszcze wiecie, co to jest Sampol.
Trzeba pójść i zobaczyć go — ten Sampol, gdy się jest w Paryżu...
Sampol — dzielnica Świętego Pawła—Saint Paul—Sampol—Sami .Polacy,
. Z pod Notre Dame zapuścimy się w kręte, stare uliczki, trochę w górę
Sekwany, potem skręcimy na lewo przez most świętej Genowefy z wyso
kim, bardzo wysokim, białokamiennym posągiem tej świętej, która ongiś
przed tysiącami lat uratowała swoimi modłami Paryż od Hunnów, a teraz
zapatrzona jest w wodę, co płynie jak czas; przejdziemy tuż obok Bibljoteki
Polskiej, dziś odnowionej i bielą swych murów połyskującej w słońcu; potem
Jeszcza jeden most, bo tu jest wyspa świętego Ludwika i wreszcie Sampol
— prościutko przed nami.
