We Francji sfery urzędowe mówią jedy


nie o pokoju, a podczas gdy Moskwa powołu: |


Je resztę czasowo urlopowanych i koncen


truje 3 armie, jedną nad Dunajem, drugą na


Litwie, a trzecią w Kongresówce: mówia
w Paryżu o dalszych redukijach woj
skówych, o oszczędnościach,' o zmniejsze
uiu bieżącego długu i td. Lecz w tym samym


czasie rozbrajająca się Francja popycha


Turcję i Rumunię do zbrojenia się, gro


mądzenia wojsk, do ostrożności i baczno`


Ści przed zamiarami Moskwy, a Anglii


radzi na własną rękę prowadzić wojnę w.
Kto wie czy w potrzebie


Obronie Danii.
nie każe i Włochom zaufać własnym si
om i rozpocząć wojnę z Austrją. Coby
to za wygodne było wtedy położenie Fran
cji! Sama w pokoju, rozbrolwszy się,


mogłaby być rozjemczynią sporów euro|
pejskich, lub na swe przymierza nakładać ,


cenę dowolną! Lecz jak dawniej obawiano
“ig Francji, chcącej rozpocząć wojnę w
sprawie polskiej, i nie chciano z nią wejść
W przymierze, aby cesarz Napoleon w
dalszych wynikłościach walki nie zechciał


Prelekcje p. W. Pola.
, W ośmnastej prelekcji mówi poeta o począ.
kach dramatu historycznego U nas —następnie
0 dwóch klasykach: Kożmianie I Franciszku Mo
ławskim — wraca dalej do Padory, nawiązując na
Nowo nić, przerwaną w ostatnim odczycie, i koń
Czy pogłądem na Malczewskiego „Marję*.
W dramacie historycznym przodkuje u nas
Niemcewicz, od którego wychodziły niejako ini.
tjatywy do wszech rodzajów poezji. Swoim „Ka.
ümierzem Wielkim“ wyprzedził on wszystkich w
dramacie historycznym. Widzimy tu po raz pierw
Szy króla, wprowadzonego na scenę. Większych
łozmiarów dramatem jest „Zbigniew“. Odsłonił w
nim Niemcewicz pierwszy wjelkie motywa histo
tycznej poezji i potrącił nowy rodzaj myśli.
ok Niemcewicza $toi Franciszek Wężyk.
