EEN DIE GELUKKIGER IS DAN WALIMAN.
BAMBOE-HUT VAN WALIMAN.
„Kleine Jezus, mag ook Soeginah U nog wat vragen? Ik durf het haast niet, maar Gij zijt zoo klein en zoo goed. Geef, |dat Waliman het volgend jaar terug moge keeren naar de Toe'wans, dat hij veel van U en Dèwi Maria moge leeren en geief aan mijn moeder een gelukkig hart.”
	Dan hield zij op.
„lk weet niet meer, Waliman,” fluisterde zij zacht-eerbiedig.
„Qoesti Jesoes zal tevreden zijn, Soeginah. Hij zal ons met Zijn macht bijstaan. Laten we nu . . . .”
	„Zoo? Niet in Moentilan gebleven?” klonk kregel de stem van vader, die om de middaghitte terugkeerde van het rijstveld.
„Was nü geen plaats meer, vader; maar volgend jaar mag ik komen, heeft de Toewan gezegd,” was het kinderlijk-ondendanige antwoord.
