Indien geen dezer zaken opgeofferd kan 'worden rest ons alleen het vargrooten der afmetingen van het schip. Waar is dan de grens? Wilt gij aantal opofferen voor grootte en het nu met minder schepen doen? Dit ook niet, wat dan? Geld is het eenige antwoord. Indien gij alles verlangt, snelheid, krachtige bewapening, en aantal, moet gij er voor betalen en op deze wijze stijgt het budget meer en meer, nemen de schepen steeds in grqotte toe en is het einde niet te voorzien.
In een artikel in de „National Beview" schrijft kapt. t. z. Mahan, in Mei 1906: Ik ben sterk er van overtuigd, dat het dwaallicht, groote snelheid, de hoofdoorzaak is, dat de zeeofficier zich op den verkeerden weg bevindt en, bezorgd als het ware, onnoodig niets aan gevechtswaarde te mogen opofferen, zich nu uit de moeielijkheden van het vraagstuk tracht te redden door steeds grooter schepen. Hij oppert verder het denkbeeld, dat de eenige weg, om hiervoor een grens te stellen, eene internationale overeenkomst is, en is het niet onwaarschijnlijk, dat iets dergelijks de Haagsche Conferentie zal voorgelegd worden. Het zal echter moeielijk zijn om dan bij eventueele schending der afspraak die mogendheid een straf op te leggen en zou dit tot eindeloos getwist aanleiding geven. Toch lijkt het de eenige weg om uit dit dilemna te geraken.
Een goede reden voor het vergrooten der afmetingen van een schip ligt in de noodzakelijkheid om zooveel mogelijk geschut te voeren op eene zekere begrensde lengteafmeting.
Wij zagen, dat een lange schepenlinie onhandelbaar wordt en is in de practijk het aantal schepen, dat gevoegelijk in eene linie gevoerd kan worden beperkt tot ongeveer twaalf. Deze schepen moeten offensief zoo sterk mogelijk zijn, wat tot grootere schepen voert.
