Hoe meer de wereld door den mens wordt bezet en de afgrond van zijn willekeur hemzelf ontstelt, hoe stelliger de mens zich weet te ver weren tegen de bedreigingen van het lot — des te minder verwondert het ons, dat er in dat geestelijke leven een nieuw element, een onge hoord accent inkomt, waardoor we Psalm 23 welhaast letterlijk ver staan, omdat wij het aan den lijve ondervinden, hoe de goede Herder ons brengt in dreven en op plekjes, * die Hij op aarde gelaten heeft ons ten zegen, aan de ziel. Het is de nood van een mechani sche tijd, die een „natuurliefde” in ons wekt, anders dan tevoren som migen var? ons bezaten, een toege negen gang naar de eenvoudigste schoonheid, om er God te vinden. Niet de Schepper zozeer, veeleer de Verlosser. Want het wordt nu met een meer dan verstandelijke kennis gewéten, dat deze rand van groen om het stenen labyrinth der steden een oase is, waarheen de Hèrder ons leiden wil. Het behoort tot de werking van zijn genade, dat wij m de stilte komen, waar het leven zacht zich ontvouwt naar de wet van een innerlijke volgzaamheid, die in alle creaturen leeft en die ze alle heerlijk maakt. Niet voor het nut alleen, niet als terrein van ont spanning, niet als veld van schoon heid, niet als gebied van roman tische verlustiging — werden „de stille wateren” ons gelaten. God weet wat van den mens is te wachten. Hij ziet, dat wij de ont- lediging van het leven wellicht dap per willen dragen, maar het niet volbrengen zonder schade te lijden aan de ziel. Gééstelijk leven is wel licht nooit, maar zeker tegenwoordig niet zuiver en gezond te houden, (ook al zouden we de maat daarvan nog zo bescheiden nemen) zonder de grazige weiden en de zeer stille wateren. Maar hiérop komt het aan. dat, waar Psalm 23 z’n letterlijke vervulling vinden gaat, wij ook zeer eenvoudig en onmiddellijk, verlost van de beeldspraak en de allegorie, den oppersten Herder onzer zielen denkbaar zijn. De zomer is in ’t land! ook wie niet met vacantie gaat, kan op een smalle strook van zijn eigen land, z’n tuintje, z’n stadspark, z’n singel, z’n duivenplat het stille leven ont moeten, om er met alle creaturen in samen te zijn onder de staf van de genade, van een zo hartelijk meelevende, ons het goede gunnen de barmhartigheid. 