P. prokurator Sobiecki, do pierwszego przypadku, zaznacza,
że zachowanie się D. przed i podczas zajścia nie wskazuje na
zamroczenie. D. jechał na rowerze i pamięta doskonale szczegóły
zajścia. Co do przypadku K, p. Sobiecki zaznacza, że przeciw
zamroczeniu K. przemawia dokładna pamięć szczegółów, kiedy
została na kradzieży przychwycona, natomiast rzekomo nie
pamięta innych kradzieży.
P. Piotrowski kwestjonuje sposób badania D. za pośred
nictwem wyrafinowanego, również pod obserwacją psychjatryczną
znajdującego się więźnia śledczego M., który mógł przecież ostrzec
badanego, aby się nie wypowiedział. Mówca zwraca uwagę na uraz
mózgu, któremu D. uległ, gdy sobie strzelił w głowę. Ten ciężki
uraz tłómaczy dostatecznie nietolerancję badanego na alkohol,
Niema jednak objektywnych dowodów na okoliczność, że D. w okre
sie poprzedzającym chwile krytyczne pił i że podczas czynu znaj
dował się w stanie chorobowych zaburzeń psychicznych na ile
zatrucia alkoholowego, które wyłączyły swobodne powzięcie woli.
Przeciwnie, z zeznań badanego wynika, że D. orjentował się wów
czas dobrze w sytuacji i działał stosownie do potrzeb chwili. Fakt,


ZESZYT I-IV SPRAWOŻDANIA Z POSIEDZEŃ NAUKOWYCH 323


że badany przy pierwszych przesłuchach przypominał sobie dokład
nie szczegóły zajścia na szosie, że pamiętał je później i pamięta
obecnie, że opisywał je zawsze jednakowo, świadczy również
przeciwko koncepcji stanu chorobowych zaburzeń świadomości
w chwili dokonania czynu. Wszelako zaleca się przesłuchać na
rozprawie głównej współwinnych na okoliczność, czy D. nie oka
zywał czasem objawów uderzających swoją osobliwością.
