Wszyscy Starsi mieszkańcy miasta I
powiatu przypominają sobie wspaniałe,
stare lipy, wieńczące kapliczkę na górze
Marii Magdaleny w Malawie. Stanowł
ła ona najwyższy punkt horyzontu dla
odległej okolicy. Przy pogodnym dniu


Podobnie miała się tzecz z wieko
wemi dębami, na obszarach kielnarow
skich pod Chmielnikiem, z których dziś
nie pozostało ani śladu.
W każdej wsi i w każdej osadzie gi
ną sromotnie i bezpowrotnie piękne
okazy kultury drzewnej, Te olbrzymy,
wychowane sokami matki ziemi naszej,
schodzą dziś z horyzontu tragicznie i
niespostrzeżenie., To, co zrobiły starsze
pokolenia, dziś się niszczy. Nikt nawet
nie zatroszczy się, ak wyglądać będzie
ziemia rzeszowska za lat kilkanaście,
W pierwszych latach po wojnie powsta
ła w Rzeszowie i jego okolicy ożywiona
akcja zadrzewienia kraju. Pamiętamy,
Że w Okresie dziesięciolecia (1918—1928)
rzeszowski Inspektorat szkolny zalecił
wszystkim nauczycielom ji uczniom
szkół powszechnych, by najenergiczniej
zajęli się zadrzewieniem powłatu | kul
turą drzew owocowych. Pięknie rozwi
lała się ta akcja. Wysadzano drzewami
owocowemi prawie wszystkie gościńce


w promieniu do 20 klim. od Rzeszowa. I i drogi powiatu. Powstały powiatowe,


widać było tę grupkę drzew i każdy
wiedział, że u podnóża tej właśnie góry


gminne I szkolne szkółki drzewek, Gdy»
by akcja ta prowadzona była dotąd z tą


leży Rzeszów. Obecnie staruszki lipy | samą energią, to dziś cały powiat tonął


|legly bezkarnie pod razami siekiery.
by w zielenł,


gminy nie skąpiły wydatków i poparcia.
Tymczasem pewne czynniki okazały
wyraźną niechęć do tej „pariyjnej' ro
boty. Towarzystwo zadrzewienia po
wiatu i opieki nad kulturą drzewną, ia“
ko czynnik „antypaństwowy', zlikwido
wano. Pozostały po nim majątek i fun
dusze przejął Wydział Powiatowy.
