Het was grappig en vreemd, hoe alles kon veranderen, dacht Bill, terwijl hij inde cockpit van de Grouseley zat. Zijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen. Waar was de glorie en de romantiek, die hij om een invlieger had geweven ? Altijd had hij er naar verlangd dit te worden ; nu was het zoover maar in plaats van zich gelukkig en dapper te voelen, betastte hij met nerveuze vingers de instrumenten, keek naar het besneeuwde landsehap ver onder zich en begreep, dat hij eigenlijk niet van het invliegershout was gesneden. Beneden lag Dayton ; een groote zwerm huizen, doorsneden door de Miami-rivier. Boven was een prachtige, heldere hemel. De zonnestralen drongen met moeite door het laaghangende wolkendek. Het uitspansel was diep blauw, maar er heerschte een lage temperatuur twintig graden onder nul, op een hoogte van vierentwintigkonderd meter. En toen, voor Bill het besefte, kwam luitenant Painter naast hem, bijna vlak tegen zijn vleugel. Bill keek op den hoogtemeter en zag tot zijn verrassing, dat hij zich reeds op drieduizend meter bevond. Painter gaf hem een teeken met zijn behandschoende hand het afgesproken signaal. Dein vlieger voelde zijn hart bonzen. Hij bevochtigde zijn lippen en bad om moed en redding. Hij bemerkte,dat hij de snelheid moest verminderen en zijn hand tastte bevend over het instrumenten – bord. Het toestel stak den neus meer en meer omhoog. De naald van den snelheidsmeter trilde rond het cijfer tachtig. Bill vocht om moed, om koele zelfbeheersching, die hem zouden toestaan helder te denken en het onbekende en mysterieuze, dat nu zou komen, onbevreesd onder de oogen te zien.
Bovendien wist hij, dat, wanneer hij nog langer wachtte, z’n moed waarschijnlijk te kort zou schieten. Hij trok het hoogteroer naar zich toe en probeerde de Grouseley ineen vrille te trekken.
