Die fakirs slagen er vooral in, de vrouwen te ontroeren, Slechts een tiende der pelgrims zijn mannen. Onder leiding van den fakir komen de pelgrims in troepen van 200 of 300 naar de heilige stad. T Is een allervreemdst schouwspel. Sommigen zijn overdekt met asch, anderen bijna naakt, ofwel geel of rood geverfd. De meesten komen te voet. Vandaar dat velen achterblijven of slechts gewond, met bloedende voeten en in lompen gekleed, het eindpunt bereiken. Anderen doen lang over de reis wegens hun gestrengheden onderweg. Zoo zijn er die rollend den tocht afleggen of voortdurend zich languit op den grond weipend en dan weer opstaande en telkens die beweging herhalend. Van dezen zijn er, die eerst na jaren aankomen. Maar is eenmaal het doel bereikt en komt de heilige stad in zicht, dan is alles vergeten. In heilige vervoering werpen de pelgrims zich in de wateren van den Oanges, welke, zoo meenen ze, al hun fouten zullen afwasschen. In dit bad worden ze gezuiverd en verdwijnt de herinnering aan de doorstane vermoeienis. Wanneer de hindoes weten, dat hun asch in den Oanges zal worden geworpen, dan sterven zij gerust.
En zóó zijn er millioenen! Wat een arbeid voor onze missionarissen, om dezen dweepzuchtigen de waarheid van Christus te leeren!
	„Een kind van Java”, is de titel van een keurig bewerkt leesboekje, dat ten doel heeft aan de kinderen kennis van, en liefde voor de missie bij te brengen.
Ook ouderen zullen het met groote vrucht lezen.
Wij meenen niet beter te kunnen doen, dan hier een aanprijzing te laten volgen, uit de Annalen van het Missiehuis van Roosendaal (Nov. 1920, blz. 112):
	„E en kind van Jav a.” Door D. C. Visschers, geïllustreerd door Rob. Graafland. Uitgave van L. C. G. Malmberg, Nijmegen, ’s-Hertogenbosch, Antwerpen. Prijs fl. 1.20.
