Ook zei je het niet. Han. Je had zooveel van jezelf, om over te denken... Lucie (het verwijt voelend). Dat ik aan jou niet meer dacht, (zich ver strakkend) Ik was maar een slechte vriendin voor je, niet Han? Nu zal het beter worden, hoop ik (zich bedenkend, bitter) Ofschoon, is het nu nog wel nóódig? Han. Z ij weet het niet.... Lucie. En je sprak over geluk. Heb je ’t haar niet gezegd? Waarom niet? 213 EINDSTRIJD. Han. Het was onmogelijk.... Lucie, Door omstandigheden? Maar je bent toch zéker van haar.... Han. Ik ben zéker, dat zij voor mij niet heeft, wat „wederliefde” genoemd wordt. Ik ben alleen gelukkig door het gevoel, dat eindelijk, na jaren van leegte, in mij gekomen is. Of zij ooit mijn vrouw zal zijn, wéét ik niet. Maar wat zij mij bracht, kan ik nooit meer verliezen, gelóóf ik.... Lucie (schorrig, geen tegroote belangstelling aan den dag willende leggen]. Wie is het? Han. Begrijp je het niet? (Hij ziet haar even in de o o gen). Lucie (verrast een glimlach wegdringend). Dus toch, (strakker) Terwijl je weet, dat ik nooit je vrouw kan worden.... Han. Misschien juist daarom. Moest zoo mijn liefde niet het zuiverst blijven? Lucie. En hoe kon je ’t verzwijgen. Zelfs straks, toen ik het v r o e g. Je haast prikkelde het te zeggen. En nu opééns.... Waarom nu wél, Han? .... Wat verwacht je van me... Han. Je vertrouwen te ontvangen als altijd.... Lucie (ongeloovig). Méér niet? Han. Méér niet. Lucie (aarzelend). Zal ik me nu nog wel zoo kunnen uitspreken als anders, nu ik wéét, dat je van me houdt.... Ik moet je voortdurend pijn doen, want.... Han (invallend). Ik begéér je niet, Lucie. Bij wat je me toe vertrouwt, denk ik aan mezèlf niet, alléén aan jou.... En wéét ik niet alles van je.... Lucie (in gedachten als tot zichzelf). Ik kan niet gelooven, datje niet ongelukkig zou zijn, als je me waarlijk liefhebt. Han. Er is maar één ding, dat mij doet lijden, Lucie. Jou wanhoop. Maar die zag ik vanavond voor het eerst.... Ik heb je ook niet altijd liefgehad. Zoolang je engagement duurde, nog niet. Eerst daarna, terwijl je weer geregeld bij me kwam en me alles.toevertrouwde, heb ik je lief gekregen .... Nooit was dat smartelijk. 