Tot overmaat van ramp begon het te stormen en te regenen, zoodat aan verder lossen niet te denken viel. Dien dag bleef de boot voor anker liggen en eerst den volgenden morgen vroeg kon de verdere lading gelost worden. Om 9 uur was alles aan land gebracht. Daar lagen de materialen van onze woning, onze kisten en koffers kris en kras door elkaar op het modderige strand van Djailolo! De boot vertrok en wij bleven moederziel alleen achter. Toch niet geheel alleen, want we hadden eenige jongens bij ons, die ons in den eersten nood helpen konden, terwijl de honderden Mohammedanen, die aan het strand stonden, niet te bewegen waren — zelfs niet tegen flinke belooning — onze goederen te brengen in het inlandsche huisje, dat we tegen f6 — per maand hadden kunnen huren. Waarom die Mohamedanen ons niet wilden helpen? Wel, zij wisten, dat ik zendeling was en zij waren door hun geestelijken tegen ons opgezet. Een ieder, die het waagde, ons een behulpzame hand toe te steken, zou zijn eigen vonnis geveld hebben.' De houding, welke zij tegenover ons aannamen, was de eerste maanden niet aanmoedigend. Waar zij zelden of nooit — niet alleen te Djailolo, maar ook elders op Halmahera — des Vrijdags naar de moskee tot het gebed opgingen, daar stroomde men den eersten tijd van ons verblijf naar dat bedehuis als om ons te toonen, dat zij van onzen godsdienst niet gediend waren. En toen zij zagen, dat de binnenlanders, de Saoeërs en de Tabaroes ons hielpen met het opsleepen van de materialen naar het binnenland, trachtten zij ons ook bij die stammen onmogelijk te maken, door te vertellen, dat ik een Hollandsche koppensneller was, — welk praatje gereedelijk ingang vond en tengevolge waarvan men ons maandenlang negeerde.
