szczytem radości było, z tramw. sko
ayy dwie konduktorki e ać pda

ami,

— Odjazd. odjazd! z uciecbą wołał 45,

Nie było jednak czasu na zgłębianie daiszych
BEDT Ia pudełl.z, bo już nadeszli no
wi zie. en z gromady podszedł 5
ras: | £ y p do 45 i po

— Witaj Nowy Roku! Jestem Orlicz! Nie znasz


znać. Artysta jestem. Wszysiko potrafię zrobić
na scenie! l

— A tamci?

— Tamci, niby także artyści. Niecnoty. To nie
to, co my stara klasa. Nie słuchaj, gdy będą.mnie
obgadywali, bo to pleciugi, piotuchy i ogony tea
tralne, ja natomiast...
Przerwał i zaczął z innej beczki:

— Publiczność jest naszym panem ' władcą!
Szczęśliwego Nowego Roku życzę tobie, o pu
bliczności, artyści krakowscy!

Wśród publiczności byłe dużo „złotej“, a ras
czej pozłacanej młodzieży. Trochę dzieci, które
podobno wpuszcza się po to do teałrów, że za
wszystko biją brawa, potem szli jacyś państwo
z pieskiem, lubiącym szczególnie spać w czasie
przedstawień.
Artyści oddalili się wraz z publicznością, re
klamując się na wyścigi. W tej chwili zbliżyła
się grupa ludzi w bardzo dziwnycb ubiorach.
Jedni byli ubrani tylko w buty, inni w spodnie,
niektórzy mieli chusteczki, a inni jedynie koszule.
— Góż to za ludzie? — zdziwił się 45.
— Amatorzy ubierania się na punkty.
