Dominicus werd geruimen tijd gekweld door twijfelingen aangaande de 18 onbevlekte zuiverheid van Maria. Om van zijn bekoring verlost te worden begaf hij zich tot broeder Aegidius. Deze, intusschen reeds door God inqelicht ging den Predikheer tegemoet. En zonder hem den tijd te gunnen zijn inwen' digen strijd te openbaren riep Aegidius hem toe, terwijl hij met zijn stok op den grond sloeg: „Broeder Predikheer, Maria was maagd vóór de qeboorte van Christus. En een blanke lelie schoot uit den grond op. Opnieuw sloeq Aegidms met zijn wandelstok op den grond. En terwijl hij zeide: „Broeder redikheer, Maria was ook Maagd bij de geboorte van Jezus!” verscheen een tweede lelie. Dan sloeg hij voor den derde maal op den grond en riep uit: „Broeder Predikheer, Maria bleef maagd ook na de geboorte van Jezus1” En een derde sneeuwwitte lelie schoot uit de aarde op. Getroffen en gesterkt door het eenvoudig rotsvast geloof, door een drievoudig mirakel bevestigd keerde de Dominicaan met den vrede in het hart naar zijn klooster terug. L Ye H- LodewiJk’ Koning van Frankrijk, had veel gehoord van deugd en heiligheid van den Z. Aegidius. Op zijn bedevaart naar het graf van den H. Vader Franciscus, wilde de Koning persoonlijk Broeder Aegidius te Perugia gaan groeten. Als een onbekend pelgrim klopte hij aan de kloosterpoort en verzocht den portier om Broeder Aegidius te spreken. Deze werd verwittigd. Maar op hetzelfde oogenblik openbaarde God zijn dienaar, wie de bezoeker was. Hij snelt naar de kloosterpoort. En beiden, broeder en koning, knielen neer, omhelzen elkander en blijven zoo geruimen tijd in eikaars armen zonder een woord te spreken. Daarna verlieten zij elkander onder hetzelfde stilzwijgen. Toen de andere religieusen intusschen hoorden, wie de hooge gast was, waren zij niet weinig verlegen, omdat Broeder Aegidius geen enkel woord met den koning gewisseld had. „Geliefde Broeders, troostte Aegidius, het mag u niet bevreemden, dat wij geen enkel woord gesproken hebben. Nauwelijks hadden wij elkaar omhelsd, of een goddelijk licht ontsloot zijn hart voor mij en het mijne voor hem. Wij lazen in elkanders hart veel beter dan wij in woorden konden uitdrukken, ’s Menschen tong openbaart Gods verborgen heden zóó gebrekkig en onvolmaakt, dat woorden voor ons eerder een hinder nis dan een vertroosting zouden geweest zijn. 