XX. Misyonarzy św. Wincentego A Paulo, znako
mitego i dzielnego Biskupa w Pekinie, który prze
syłając je, pisał nam pod datą 17-go września roku
zeszłego:

Przesyłam wam małe opowiadanie, jakie Bra
cia Maryści na moje Żądanie zechcieli mi opisać,
w kwestyi schroniska w Cha-la-eul. Dzieci nasze
były męczennikami i modlą się w niebie za wasze
tak piękne Dzieło.
Spokój wraca powoli, a niebezpieczeństwo
zdaje się minęło.
Dzieła sie podnosza; ponieśliśmy jednakawoż
tak wielkie straty, Że trzeba będzie ze cztery lub
pięć lat, ażeby je naprawić. Dobry Bóg nam do
pomoże*.
Rajputana (Indye). Dzieci zebrane w czasie panującego głodu.
106


Zburzenie Schroniska Świętego Dziecięctwa w Cha
la-eul (17-go czerwca 1900 r.).
Schronisko w Cha-la-eul, położone blisko je
den kilometr na zachód od Pekinu, zostało powie
rzone Braciom Marystom w roku 1893.
Sieroty, lub dzieci opuszczone przyjęte do te
goź zakładu, kształciły się przedewszystkiem w pra
ktykach pobożności chrześcijańskiej i pracy. W pięk
nej porze roku współzawodniezyły z ogrodnikami
w uprawie ogromnego ogrodu, zasianego jarzynami
chińskiemi i europejskiemi, z których dochody
przyczyniały się do rozwoju i pomyślności zakładu.
Utrzymanie trzech cmentarzy, leżących tuż
obok, a mianowicie: cmentarz tak zwany „Portu
galski*, gdzie spoczywali po największej części
Misyonarze zmarli w Pekinie, od sławnego Ojca
Mateusza Ricci, Jezuity, zmarłego w r. 1810, aż
do Księdza Biskupa Pirćs, pochowanego na tym
samym cmentarzu staraniem Archimandryty rus
kiego; cmentarz „Propagandy, gdzie byli pogrzebani
wysłańcy tejże św. Kongregacyi, zmarli w Pekinie,
i nakoniec cmentarz katolicki międzynarodowy,
przeniesiony z Tcheng-fou-sse w r. 1895; utrzy
manie więc tych cmentarzy dostarczało sierotom
zatrudnienia na wolne chwile przeznaczone regula
minem na prace ręczne.
Pracownie stolarskie, szewskie, krawieckie
i tkackie zaczynały sie także rozwijać, gdy nagle
złowrogie wieści zakłóciły spokój tego pobožnego
i spokojnego ustronia. Bokserzy mieli wkroczyć do
prowineyi Teh6-ly.
