Wat een innige sfeer en stemming ook en dat met zulke gezonde, zuivere middelen: pauwsteertenvlerkenj violen en kruidnagelen ! ’t Is een Vlaamsch meisje, Maria en het geheiligde latidschap is Vlaamsch, maar zijn we niet verzonken in stille devotie, zijn we niet overtuigd van de Waarheid van het plaats-gehad-hebbende Mysterie ?
	Eti zoo zijn er tal van bladzijden aan te wijzen, waarin met de eenvoudigste, naïvste (juist daarom!) middelen het allerhoogste bereikt is. De kinderziel van Sint Jozef, waarin toch gelijkertijd zoo’n groote ernst en zooveel opofferende liefde is, vervult ons dikwijls met eene ontroerde verteedering. Door het heele verhaal straalt ons zijn machtige eenvoud, zijne verinnigde liefde voor zijne Heilige Bruid en Haar Goddelijk Kind tegen.
En de Maria-en-Jozef-suggestie gaat volkomen bevredigend over op het goddelijk borelingske, dat tot het einde van het verhaal nog Wicht blijft.
Er rest mij nog rekenschap te geven van mijne in het begin uitgesoroken meening, dat het boek geslaagd, was, voor zoover het rechtstreeks de goddelijke personen betrof. Inderdaad : op verschillende plaatsen is het mijns inziens niét gelukt. Zoo bijvoorbeeld de Herodes-figuur.
