Deel I: La personalité, le savant, 1’artiste (Les grands écrivains étrangers). Parijs, H. Didier, 1938. 34 7 blz. Ing. fr |8,—. De eerste onder de Franse Goethe-kenners, pro fessor Henri Lichtenberger, beroemd zowel als een der verdienstelijkste literairhistorici der Sorbonne als door zijn vele geschriften over Goethe, stelt zich voor in twee deeltjes Goethe te behandelen in de universaliteit van heel zijn genie: „de dire la vision de cette monumentale totaiité que constitue pour 1 observateur mo derne le phénomène Goethe. In een inleiding geeft de schrijver na een practische oriëntering over enkele der belangrijkste hulpmiddelen in de Goethe-philologie een schets van Goethe’s plaats te midden der geestelijke stromingen van de achttiende eeuw. Uitvoeriger is de behande ling, gewijd aan den man van wetenschap. Vooral het hoofdstuk „Le problème de Ia con- naissance chez le jeune Goethe” geeft een helder beeld van de kennistheoretische pro blemen van Goethe s tijd en Goethes reacties daarop. Als man van wetenschap en schepper van wetenschappelijke werken wordt de dichter- geleerde in twee volgende hoofdstukken bespro ken, om in een slothoofdstuk van het aan den „Savant gewijde gedeelte boven de wetenschap te worden geplaatst in zijn gedistancieerde be wondering en critische beoordeling. Van dit slothoofdstuk is het Eerste Deel van den „Faust” de geniale illustratie. De kunstenaar Goethe wordt in het laatste gedeelte van het helder- aantrekkelijke boekje besproken: achtereen volgens „Sturm und Drang” als „1’art génial et naturaliste du jeune Goethe”, Italië als „du naturalisme au classicisme”, de rijpste schep pingen als „du classicisme au symbolisme”. Lichtenberger’s Goethe eert den geleerden schrijver zowel als het Franse volk, dat voor dit werk belangstelling toont te bezitten. Met spanning zien we het tweede deeltje „des vues sur 1’histoire ainsi que de la philo- sophie et de la sagesse, de la religion et de la mystique Goethe tegemoet. J. H. SCHOLTE FRIEDRICH SENGLE, Goethes Verhaltnis zum Drama. Die theoretischen Bemerkungen im Zusammenhang mit seinem dramatischen Schaffen. (Neue Deutsche Forschungen, Bd. 116). Berlin, Junker & Dünnhaupt, 1937. 131 blz- Ing. M. 5,80. De ondertitel geeft aan, wat de schrijver be doelde. De talrijke losse opmerkingen van Goethe over het wezen van het drama worden gebruikt om te laten zien, dat de drama’s van den dichter zelf aan de door hem gestelde eisen in menig opzicht niet voldoen. 