Polacy, to naród zachodnio-słowiański, nadzwy
czaj niespokojny, chciwy i ambitny, którego zie
mie były dawniej podzielone pomiędzy Prusami,
Amstrją i Rosją. Przeprowadzając podział Polski,


państwa te były przekonane, że jedynie w ten
sposób mogą osiągnąć poczucie bezpieczeństwa
w stosunku do tak burzliwego narodu; i to jest
nadal, mówiąc prawdę, jedyne rozstrzygnięcie
kwestji polskiej. Na mieszczęście przypadło w u
dziale Rzeszy wznowienie tej kwestji, wprawdzie
w odmiennej postaci, ale zamiast osłabić Rosję, co
było celem polityki niemieckiej, obarczono tylko
nic złego nie przewidujący świat — mowem zagad
nieniem polskiein. Dn. 5 listopada 1916 r. ogtosi
liśmy wskrzeszenie Polski, jako krółestwa; miało
ono być terytorjalnie ograniczone do rosyjskiej
Polski i oczekiwać swego faktycznego odrodzenia
do końca wojny, pozostając do tego czasu pod
łączną austro-niemiecką administracją wojskową.
Jakież były potencjalne oraz istotne owoce tej
taktyki? Niemiecki gubernator Warszawy, gen.
von Beseler, którego praca w tym względzie zo
stała uczczona przez Berlińskie Tow. Geografi
czne, przewidywał znaczne wzmocnienie armji
niemieckiej przez wojsko polskie i liczył, że do
wiosny 1917 r. zaciąg dobrowolny dostarczy pię
ciu dywizyj, a służba przymusowa — miljona żoł
nierzy. Kusząc tą nęcącą perspektywą, Beseler u
zyskał poparcie naszego naczelnego dowództwa,
które skolei nakłoniło rząd do ogłoszenia nowego
królestwa polskiego. W rzeczywistości zaciąg o
chotniczy dał zupełne fiasco: posunięcie polityczne
nie osiągnęło swego pierwotnego celu i nie doda
io nie siły naszemu frontowi bojowemu.
