Donderend ratelde de valbrug neer, de poort ging open en de schuldige ridders, een kruis voorop dragend, kwamen naar buiten. Zij waren ongewapend en blootsvoets. Toen de Commandeur hertog Walram genaderd was, viel hij op de knieën en vroeg om vergiffenis. De dreigende blik van Walram's ogen werd zachter, hij kreeg medelijden met de ridders daar voor hem. De Duitse ridders hadden het spel gewonnen. Zij kregen genadé, nadat ze hadden beloofd hun leven te beteren en de bevelen van de hertog op te volgen. Toen stonden de ridders op en trokken de slotbrug over. Walram stond hen nog na te kijken, toen de laatste —• die het kruis gedragen had van onder zijn mantel een boog te voorschijn trok en een pijl afschoot. Rakelings snorde hij Walram over het hoofd. „Verraad; dood aan de verraders", riepen de mannen van Walram. En zij stormden de valbrug over en de poort door, die nog
	open stond. Op het slotplein sloten zij de Duitse ridders in. Bevend van schrik stonden die daar bijeen, nu hun plan mislukt was. De ridder, die geschoten had, werd op de plaats zelf ter dood veroordeeld. Het zwaard maakte een einde aan zijn zondig leven. Maar ook de andere ridders moesten boeten, want Walram begreep nu wel, dat hun nederige houding niets dan een vals spel geweest was. Zij moesten een grote som betalen, om hun misdaden goed te maken en zes maanden lang mochten ze hun kasteel niet verlaten. Ten slotte trok de hertog met zijn ridders de kapittelzaal binnen en liet aan de muur het wapenschild van zijn geslacht aanbrengen: een rode leeuw op èen zilveren achtergrond. Dat was om de Duitse ridders er elke dag aan te herinneren, dat de macht van de hertog boven hen stond.
