się zlewać z olowianem niebem, na kiórem
błyskają jeszcze ostatnie, blade, bezsilne
promienie zimowego słońca. Wkrótce mrok
zapadl zupelny. Zaiskrzyło się niebo gwiazd
tysiącem, Śnieżne pola mialy pozór jednej
wielkiej djamentów masy, tak Świeciły ;
tak się mienil Śnieg biały, przy jasnem
gwiazd migoczących oświetleniu, przy bla
dych niebieskawych promieniach starego
wędrownika — księżyca.
Cicho, głncho, pusto wszędzie — i tyl
ko śnieg pod nogami skrzypi, tu i tam
gdzieniegdzie przyśnieżony krzak na dro
gę się skłania, lub przydrożny kamień cle
kawie głowę z pod Śniegu wychyla, a
droga wije się het daleko, daleko, jak
wąż bez końca, Żadnej chaty po drodze,
żadnego domostwa. I nie słychać tu szu
mn jodeł zielonych, tak przyjaźnie szep
czących, i nie widać wierchów nieboty
cznych, które zdają się chcieć cię obronić
i zasłonić sobą przed każdem niebezpie
czeństwem ; ani słychać mruczenia kryszta
lowych wód potoka, którego nawet zima
tam nie zdoła. ująć w swe lodowe pęta;
nie błyskają pomiędzy drzewami z małye
okienek siedziby gazdów światełka, które
zda się, zapraszają ciebie do wnętrza u
bogiej, gościnnej chaty.
Tn tak pusto, zimno — straszno, a ona
sama, jak na pnstyni. Strach ją zdjął nie
wymowny, przyśpieszyła kroku, wzięła
senne dziecię na rękę — lecz zdawała się
jej, jak w jakim Śnie gorączkowym, że
nie uszła jeszcze kroku: wciąż to pole
równe, gdzieniegdzie tylko drzewo przy
drożne w dali, lub Boża męka wskazuje,
że tędy droga prowadzi.
Nogi poczęły jej ciężyć, jak ołowiem
napelnione, dziecko kwilić poczęło, przy
cisnęla je do siebie zdrętwiałą od ciężaru
ręką.
Naraz serce uderzyło silniej, radośnie.
