Hjj had er „mijn kind”, „je eigen kind” (vers 90 en 358) en niet „een meisje” in gelezen als eis van Kalchas, en er de drie verzen van Iphigeneia in gevonden, die ik al bij de première gemist heb: ,,’t Is recht dat Griekenland over bar baren heerst, / niet dat barbaren zjjn de meesters over Hellas; / want de barbaar is slaaf, en vrij is de Helleen.” Hjj zou er niet in hebben gevonden wat hij vertaalt als „Zonder verzet tegen het onbegrjjpeljjke der (sic) Godenwil”, want dat staat er niét in vers 1408, maar letter lijk: „De strijd tegen de godheid die te sterk is hebt gjj gestaakt”; ik doe niet mee met het volstoppen van „theomachein” met iets „ónbegrjjpeljjks”. Hij zou er nog min der in hebben gevonden wat hij citeert als: „Wie Helleen is, mag zich niet in zijn eer laten schenden door barbaren met geweld”, want die „eer”, waarover dr. Kuiper later zo uitweidt, wordt in de tekst in het geheel niet genoemd: er staat „bed”, lektra, en „roven”, sulao, — en dus heb ik vertaald: „en geen barbaar meer onze vrouwen rooft”. Voor een debat over het overgeleverde, onechte slot — Murray noemt het „a patent forgery” — heb ik geen ruimte, geen tijd en geen lust. Ik verwjjs dr. Kuiper naar Zielinski (Tragedumenon), Van Lennep, Schiller en von Arnim. Voor mij staat vast dat vers 1531 het echte, schitterende slot is van het drama. Met het fragment van Aelianus zit het veel minder eenvoudig dan Murray’s apparaat het voorstelt — zie Headlam’s uitgave, Appendix, noot C, waar in vier hypotheses worden genoemd om trent de herkomst ervan — Van Lennep voegt daar nog een vjjfde aan toe. Voor een vertaler, die niet voor filologen werkt, maar voor het levende toneel, is dat een ruime keus, — waar hij niets aan heeft. Geen regisseur zal zich overigens ooit door een „patent forgery” zjjn stuk laten be derven. Mijn leermeesters voor de filologie van het Griekse drama waren prof. K. Kuiper na de eerste wereldoorlog, en prof. W. E. J. Kuiper na de tweede. 