— Prędzej, paniczu! Zanim dwunasta
wybije, musimy być w lesie...
Pobiegli.
— (iekaw jestem, czy też co zobaczę!
Obawiam się, czy nie zostaliśmy przez
starego Macieja wystrychnięci na dudków.
Cała pociecha w tem, że o naszej wy
cieczce nikt nic nie wie. Jeżeli się nie
uda, nie będą nas przynajmniej wyśmie
wali— rozmyślał Tadek, a po głowie Wal
ka w tym czasie snuły się również wąt
pliwości i nadzieje.
Gdyby... o, gdyby tak dojrzeć, gdzie
skryty jest miecz ten ognisty, eo najsil
niejszego wroga pokona... Albo-li uchwy
cić konia skrzydlatego, dla którego nie


6 NASZ


SWIAT X 1


nie znaczą morza, góry, przestrzeń, choć
by najdalsza...
— Paniczu, tu rozstaje.
nę panicz pójdzie?

Tadkiem wstrząsnął dreszcz; samemu
puszczać się w las po nocy, to trochę
nie miło!

Walek widać dostrzegł wahanie się pa
nicza.
— Na to nie ma rady. Samemu iść
trza. Tak mówił Maciej. Bać się nie ma
czego.
— Także coś! Bać się! Jaki mi boha
ter! Kto się boi? Ty może? — oburzył się
Tadek.
— Więc w którą stronę?

— Losujmy!

— Dobrze! Gałązka jedliny — droga do
dębu! Świerk — do głazu nad jeziorkiem!

W milczeniu losowali.
Tadek miał pójść do dębu.
— Paniczu, tu jest szkatułka. Na przy
padek, gdyby się skarby znalazły.
— Et, nie zawracaj głowy. Chyba w ta
kie głupstwa nie wierzysz?

— Wierzyć nie wierzę, ale przezorność
nie zawadzi!

Tadek, mimo, że się zarzekał, wziął
z rąk Walka małe zawiniątko, lecz nie
śpieszył z odejściem.
— Pora już! A niech panicz nie zbłą
dzi. Ścieżka prowadzi prosto i na gwiazd
kę trza patrzeć...
