Maar omdat wij te beoordeelen hebben het standpunt, dat de ethischen in het algemeen tegenover de Heilige Schrift en haar inspiratie innemen, en dat een uitvloeisel is van het hoofdprincipe der ethische richting. En dit grondbeginsel kan en mag door ons niet alleen niet aanvaard maar ook niet onbestreden gelaten worden, omdat het niet in overeenstemming is met wat God in Zijn Woord heeft geopenbaard. Dat fundamenteele principe is immers, dat deze richting èn het dogmla, dus ook de belijdenis, èn de theologie wil opbouwen op den grondslag van de geloofservaring van de gemeente, en op de vraag: op welke gronden zijt gij overtuigd, dat uw geloof niet tevergeefsch is? ten ant¬
woord geeft: het geloot heelt zijn zekerheid in zichzelf; de grond ligt in onze geestelijke ervaring, en wij gelooven, omdat wij de ervaring bezitten van de liefde Gods in Jezus
Christus. Maar zoo zal deze en gene
terstond vragen: ligt in deze woorden geen waarheid? is de ervaring niet een onmisbare schakel in ons geestelijk leven? is er wel ge'oofsroem mogelijk zonder ervaring? en het antwoord luidt terstond: de geestelijke ervade^ 'S Van hoogste gewicht; onze BelijriI"'Ssc^riften doen ook telkens op deze ervanen beroeP> en wiJ willen gaarne erkentheólogen opvatting van de „ethische" jpr nnnir^ l°°ger staat dan b.v. de methode ETtl8tl,e school van Utrecht (Doedes historische' die meendeli met allerlei
overtuigen van fi'JZen iedereen te kunnen Echter is de ethil^aarheid des Evangelies, juist. Al vormt öTl beschouwing toch ononmisbaar bestanddelrfClijke fvarin^ een lijke religieuse leven "eSIX
gemeente, zij i» met de ,basis a"
bouw van dogma en eo„fessie, ' f inhoud en theologie rusten kan. Die basis ligt in de Schrift en m de openbaring Gods gelijk zij in de Schrift tot ons komt. Wanneer de geestelijke ervaring de grondslag
was, zou deze basis zeer klein en ook wankel wezen, want de ervaring is een „versmald geloof", en onderworpen aan de bewogenheid van ons zieleleven. Zelfs de apostelen hebben hun Evangelie, nimmer gegrond op de ervaring der gemeente, maar zich altijd beroepen op de Schriften, en wanneer Petrus op den Pinksterdag het feit der uitstorting des Geestes verklaart, spreekt hij niet uit de volheid van zijn met den Geest vervulde ziel, maar predikt hij: dit is het, wat gesproken is door den profeet Joël. 