Zbył ją jednem słowem: „poczekaj“, a sam, za:
łożywszy obie ręce za pas, w milczeniu przecha
dzał się po izbie i myślał, myślał, myślał... Miał
o czem myśleć: stary kobzarz i rozmowa na


dworze, spądaały mu sen z powiek. Nis mógł


pomiędzy


Z R O e O W A A a aa,


były dostatecznie uzbrojone
wojny. To, oraz pokojowe enuncjacje cesarza
Franciszka Józefa, aż nadto przekonują Sybla


o pokojowym charakterze ówczesnej polityki
austrjackiej.
Obszerniej, niż należało się spodziewać,
omawia Sybel ówczesny stosunek EM E


francaskiej do pruskiej. Wywody odnośne
urzędowego historyka są kubłem zimnej wody
na rozpalone głowy szowinistów niemieckich, znę
cających się w swoich pamfetach „patrjoty
cznych* nad nieszczęśliwym cesarzem i cesarzo
wą Francuzów. Ohydne anegdoty o „krwiożerczej*


| Kugeuji io „butnym* Napoleonie zamilkną chyba


teraz wobec niepodejrzanego świadectwa, jakie
wystawia parze cesarskiej taki ultra pruski hi
storyk, jak Sybel. Twierdzi on bowiem z całą
stanowczością, iż ówczesne stronnictwo wojenne
w Paryżu reprezentowali głównie minister spraw
zagranicznych, książę Grramont, osobisty wróg
Bismarcka i minister wojny, Leboeu f. Cesarz
zaś, był na początku lata 1870 roku, wskutek
ciężkiej choroby tak fizycznie osłabiony i pod
upadły duchowo, że wobec machinacyj wojowni
czych ministrów zachowywał zupełną apatję.
