Voor haar oogen, die nog altijd aan het l(jkje hingen, doemden weer de vijf jaren op, waarin zij hun Cato hadden bezeten. Dat kleine, aardige wezentje was hun alles geweest, al hun geluk, al hun rijkdom, de kleine zon, waarom hun geheele, kleine wereld had gedraaid. Vijf jaren 1 Ja, die waren hnn ook omgevlogen als een paar Zondagsuurtjes; zij en haar man hadden ook als twee groote kinderen gespeeld met hun Zondagsche pop, met hun Cato! Wat waren ze toen gelukkig geweest! En nuP Eensklaps, terwijl zij haar man nog nader tot zich trok, barstte ze uit: „Ik geloof bepaald, manlief! dat de lieve God ons ook onze Zondagsche pop heeft afgenomen, opdat we haar niet zouden breken!”..,... Daar begon de klok te luiden van den naburigen kerktoren, ten teeken, dat de begrafenisplechtigheid zou aanvangen. De moeder wendde zich af van de kleine kist, waarin de twee Zondagsche poppen lagen, en verborg, bitterlijk weenend, haar hoofd aan de borst van haar man. Zóó had de kleine Cato ook geschreid, als Moe de Zondagsche pop weer voor haar op borg. — J. W. B. D. Ingezonden. Mien’s stokpaardjes. ’t Zal „Mien”, indien haar deze regelen onder de oogen komen, aangenaam zijn te vernemen, dat er iemand is, die hare stokpaardjes met haar berijdt. Doch dan alléén, wanneer zij den rechten weg gaat en zich geen afwijkingen veroorlooft. M. i. doet ze dit laatste, door eene vergelijking te maken tusschen haarzelve en de getrouwde Franfoise. Haar stokpaardje toch: „eene vrouw behoeft niet ongelukkig te wezen, omdat ze niet getrouwd is”, zou op die wijze veranderen in: „een ongetrouwde vrouw is gelukkiger dan eene getrouwde”. En wanneer ik er niet van overtuigd ware, dat haar paardje hier een beetje doorsloeg, zou ik haar willen vragen: „hebt ge wel genoeg en goed uit uwe oogen gekeken P” ’t Is toch niet te denken, dat Francoise zich onge lukkig zal gevoelen, ómdat haar man dien avond liever de krant las, dan zich in Possart’s spel te verdiepen. Dat zal hij op een anderen keer weer ten haren pleiziere gedaan hebben. Dat man en vrouw in het huwelijk beiden wat geven en nemen moeten, is natuurlijk; ’t maakt er wellicht juist het bekoorlijke van uit. 