W ostatnim tygodniu jeszcze chciałam wy
rzucić klucz ze swego biurka, aby się pozbyć
przykrych myśli o dębowym pokoju. Tymcza
sem leży dotąd na miejscu; nie mam ani ocho
ty, ani siły go dotknąć. Duch owej nieszczęśli
wej kobiety, która tam zginęła, nie dopuszcza
do tego.
Dlaczego ?.. Dlatego, że nie załatwiliśmy się
jeszcze z tym pokojem. Historja jego nie jest
jeszcze skończona. Mam to niezachwiane prze
konanie, a nadto nie opuszcza mnie jeszcze. je
dno przeczucie. Zdaje mi się, że ten pokój zo
stanie znów wkrótce otwarty, a nawet, że oso
ba, która przestąpi jego próg znajduje się już
teraz w moim domu.
Wspomniałam o tych dwóch paniąch. Bogu
wiadomo tylko, że nie przyszło mi do głowy, iż
wkrótce będą one miały dla mnie taką niebez
pieczną siłę przyciągającą. Przyjechały przed
czterema dniami, bez służby, wyraziły chęć za
trzymania się przez czas pewien w naszej pię
knej okolicy i zajęły zaraz wesoły, od południa
położony pokój, który mam w pogotowiu dla
gości podobnych.
