Rozpytywał o nią, matkę nazywające staruchą,
a wikarego suchem. Jął mię też upewniać o swej
wdzięczności ZA bezintegesowne , jak] się wyrażał
leczenie matki i tak z większą arogancyą , niż
delikatnością, mówił o swej pamięci i bajecznie
kosztownych upominkach , które przywiózł z po
za Bałkanów, doktorowi, leczącemu panią Leo
kadyę. Rozmowę karmił ustawicznemi zwroiami
do swych znakomitych stosunków, stanowiska,
znaczenia.
— Zaznajomię pana z towarzystwem, wpro
wadzę do klubu. W tej dziurze, w Ongrodzie,
człowiek zapleśnieć może. Nie rozumiem, jak tam
żyć! Wszak to ani teatru, ani baletu nie macie!
Puść i dziś pójdziemy w balet. Występują obie
Jegorowy. Cuda prosto! Zwłaszcza młodsza!
Preedstaw pan sobie, siedemnaście latek! To
grunt! siedemnaście latek i rozumie się nie dzi
ka. Traymam mari, że oswojona. Cha! cha! cha!

Śmiał się. Spojrzałem na panią Leokadyę któ
ra właśnie podawała mi filiżankę herbaty,


gniotłaby rozległe krainy, niszcząc dobro
byt i szczęście milionów rodzin.
Jeżeli budząca się ufność ma szersz
ogarnąć koła i na dłuższy czas się utrwa
lié, potrzebuje ona silniejszej podstawy
niż ta, którą jej dały wypadki dni osta
tnich. Urzędowe zapewnienie, że delega
cye austryacko-węgierskie nie zostaną
zwołane na nadzwyczajną sesyę i wiado
mość o wyjeździe gen. Schweinitza do
stolicy Rosyi, mogły wystarczyć na razie
do uspokojenia ludów, ale po tak silnem
wstrząśnieniu innych potrzeba rękojmii
ażeby przekonać zatrwożonych, że nie
bezpieczeństwo, które wczoraj jeszcze wy
dawało się nieuniknionem, nie pojawi się
jutro w całej swej grozie.
