Nie ze względu ma: swój czarny wygląd, nie ze
mzględu na rodzaj zajęcia, ale ze względu na, sposób
handlowania węglem. Numnożydo się tych węglarzy
w Krakowie tysiące. Ich towar wystarczyłby w zupzł
ności do puszczemia. całego kraju na „szmale”. Kon
kuremcja medzy nimi straszna. Jeden stara się ubiec
drugiego w wczesnym wstamwaniu rano i jak najwaze
aniejszem rozpoczęciu handlu. Dawniej dopiero o g.
9-tej ramo zjawiał się na podwórku węglarz i PIATZY
kiwał znane nam wszystkim swoje: ZW REA n-a“
Das wskntak silmej konkurencji węglarz pilnie lezy,
by kolega po fachu go nie uprzedził i wyciska się na
podwórko w chwili, gdy dozorca otworzy bramę.
Dziś o g. 6-tej ramo A już potępieńczy ryk
w podwórku: „w-ę-g-l-a-n-a*'

I ten straszmy głos!

Dawniej węglarze lznaczałi się sympatycznym,
dyskretnym tmbre głosawym, tak, iż nawet recen
zent muzyczny „Gońca Krak. ', azcigodny prof. Bur
sa nidby ich głosowi zarzucić nie mógł. — A dziś?
Dziś wskutek silnej konkurencji głos węglarzy prze
szedł w jakiś urtorny ryk. Jeden swoje w-ę-g-1-a
n-a wygłasza głosem podobnym do tomu starej, roz
dmuchanej, z rupieciarni wydobytej waltorni. Drugi
go prześciga i jego w-ę-g-l-a-n=+ przypomina zew bo
jowy całeno szczepm dzikich z nad jeziora Titinkoko.
Trzeci prześciga swoich poprzedmików * znakomicie
imituje głos ukrytego w gąszezu pawiana.
