Wat niet in schanddaden en dronkenschappen, (waaraan de meisjes even hard meedoen als de jongens) zich den tijd kort, maar wat juist volgens de strenge beginselen van de partij zedig leeft, begint zich te VERVELEN. Een tot nu toe ongeneeseUjke kwaal in de heele Komsomol, en juist bij haar beste en meest onderdanige leden, is ÉÉN EINDELOOZE VERVELING, een onbevredigdheid des harten, een honger en dorst naar het verwachte geluk, dat aldoor weer opnieuw uitstelt te komen. Want de Komsomol heeft ten slotte niets om den honger van het menschenhart te stillen en in namelooze vertwijfeling zuchten daar die zielen naar een verlosser.
Kajotsters, zullen wij dat alles rustig laten gebeuren? Zullen wij het lijdelijk aanzien, dat daar in het verre Oosten van Europa millioenen jonge menschen, bezield met het verlangen naar geluk, zich laten bedriegen door een waan? Wat praten wij dan, en stampen op den grond, en roepen: Christus wint het! Kajotsters, wat kunnen wij?
	Wij hier, den anderen kant van Europa, begrijpen, dat het ónze taak is, een „aanvalsbrigade” te vormen, vóór Christus. Dat, waar zü niet alleen nastreven, maar bereiken op vele plaatsen, dat kerken verwoest, parochies ontvolkt, priesters gehoond en het geloof verwoest wordt, daar moeten wij BEREIKEN, dat de kerken vol en de parochies bloeiend worden, de priesters geëerbiedigd en het Geloof verspreid.
IN ONZE KALCHOSE IS GEEN PLAATS VOOR PAPEN EN KULAKKEN
	Reeds staan wij met honderdduizende katholiek georganiseerde jonge arbeiders en arbeidersmeisjes, die in hun geel-witte vaandel hebben geschreven: Vóór alles: Christus onze Koning! Onze internationaal georgéuiiseerde arbeidersjeugd zal den invloed van het communisme in onze landen tegenhouden.
HAROP DAN, KAJOTSTERS TER VEROVERING VAN HEEL DE ARBEI DERSJEUGD VOOR CHRISTUS, PAUS EN KERK.
