Maxima constitutio declaratur. Ejus autem tentorium funt Nicolaus Boérius, Oldradus, Petrus Rebussus, Farinacius, & Episcopus Covarrubias, qui affirmant etiam in Hispania usu receptum esse. Qua plurimis et alias locis, ubi futuri eli maxima copia, consuetudo viget, ut eorum numeri, cujusvis notatus, aut conditionis existat, ad Ecclesiam consurgebat liceat: quae tamen consuetudo ab Ecclesiasticis ipsi videtur inducta, qui futuri per hanc obliaverunt, quin etiam in ipsi Ecclesiis prehendere nnt. Quod sicut Doctores quique multi testantur: Franciscus de Ponte, Julius Clarus, Prosper Farinacius, & Episcopus Covarrubias. Haec tamen in hoc Ducatu nunquam invaluit, sed solummodo in furis gravibus et enormibus locum obtinet, prout etiam in finitimis terris Senatus Venetus constituuit annos. Quare quod est jam usum receptum, ornate consideratione retinendum. At per haec dicta, quas privatos respiciunt, perduellioris etiam rei a suo loco defendi non possunt. Quod Doctores omnes unanimiter sentire miror. Multi certe, iidemque surnumi Juris periti probant: Hieronymus Gigas, Petrus Gregorius Tolominus, Prosper Farinacius, & alii qui optima sane de causa decernunt maximam fore iniquitatem, si, quo tot errata severa puniri possent, liceret reos ab Ecclesiis quoruhere; ob majora vero, immo, si mentis acies intendatur, omnium maxima, dum Respublica littur, & regimen optimum pervertitur, non liceret. Neque vero sacris proteguntur locis qui manifeste vulgo dicuntur, tum quia perduellionis est species, tum etiam quia sunt publici furii, qui, quod in ipsis est, humanam societatem difturunt, cunctisque sine discriminate expilant. 