Ongetwijfeld heeft deze jonge dame haar zoo noemend denk ik minder aan hoffelijkheidsvorm dan aan classificatie inden laatsten tijd de aandacht getrokken. De moderne theologen schijnen dooreen boek Vragensmoede, dat ik niet gelezen heb, niet lezen zal, opgeschrikt. Ik las ineen verslag zoo eenige bêtises van ’n heer wiens naarn me ontschoten is. Een succes gebaseerd op het gekakel in deze eendenbijt komt me zoo verdacht voor dat het verstandiger lijkt geen tijd aan het boek te verdoen. Daarenboven is die titel Vragensmoede zoo goddeloos-mal in verband met de Calvinistische nachtpit, voel ik zoo bitter weinig voor vragensmoede juffrouwen juffrouwen worden zoo machtig gauw vragensmoede dat ik nog ééns zoo lief morrel in ouwe schoolherinneringen over de wet van behoud van arbeidsvermogen —. de wet van Archimedes de formule van onderphosphorzure natrium het verschil in synonymen als colère, courroux, emportement fragile, frêle etc. (specialiteit de heer Van Hamel), al welke zaken algemeen-erkend züür zijn en visie geven van schoolvossen, tactloos pogend half gare benauwdhedens op poene van straf in onnoozele hoofden te stampen. Een boek Vragensmoede, geschreven dooreen jonge dame, doet me enkel door den titel hikken van ’t lachen, maar na deze schramperheden val ik in haast over mij zelf om te verklaren dat natuurlijk niettegenstaande moderne en andere dominees en den goddeloos-mallen titel, Vragensmoede een patent boek kan zijn. ’k Heb ’t niet gelezen. Maar hoe gaat ’t ? Je hoort zooveel en als ’r dan wat nieuws van zoo’n jonge dame uitkomt let je allicht op. Zoodat ik nu een paar hoofdstukken gelezen heb van Levens-srnst ■). Die methode van ’n paar hoofdstukken lezen is, ’t spreekt van zelf, verkeerd en wie op ’t fondament vaneen 20tal bladzijden een boek van 200 „beoordeelt”, handelt onlogisch, schijnbaar, en partijdig, schijnbaar. Maar wanneer het monster zóó verregaand prullig is, zóó beneden middelmatigstheid, dan kan het overige nooit vergoeden, wat het fragment bedierf. Ik vermoed dat de titel Levens-ernst van dezélfde jongedamesachtige opvatting is als Vragensmoede, gelijk staand met het angstig gekrijt vaneen schoothondje wien 'n malheur geschiedt. Ook zou ik nooit over boekskens als deze iets te zeggen hebben, ware het niet dat ik in dit geval, of liever naar aanleiding er van, de utiliteitskwestie, het buiten kunst staande NUT van de gewone romanlectuur wenschte om te roeren. Maar eerst de vluchtige indruk van het gelezene. 