Postremo, Herodes Agrippa maior, ornatus regio nomine interveniens (Ant. XVIII. 6. et de B. J. II. 9.), iterum praefecti Romani successerunt, donec bellum cum Romanis exortum Samaritanos eadem quae Iudaeos opprimeret calamitas, Vespasiano cum exercitu in Samariam quoque occupante et castris prope Neapolem positis, unde postridie Jerichonem devenit (de B. J. IV. 8.). Sub Hadriano de Samaritanis nihil innotuit, nisi quod hic ipse imperator in epistola ad Severianum Consulem data Samaritanos priscam juxta Iudaeos religione et Serapidis cultum seuctos fuisse referat. Septimius Severus imperante, cui ob res in Syria praclare gestas Senatus triumphum de Iudaeis decreverat, Neapolitanis Palaestinensibus, qui pro Pescennio Nigro Severi aemulo arma gesserant, civitatis ius ademtum est. At ut ceteris Palaestinae incolis, ita Samaritanis quoque condonatum poenamque remissam fuisse, non est, cur quis contendere dubitet. Post tempore eosdem in Aegypto aliisque Orientis regionibus dispersos vixisse, adeoque circa Constantinopolim et veterem Romam consedisse, Imperatorum testantur leges, et Romae adeo Theodoricus aetate et iam antehac synagogam habuisse, Cassiodoro (lib.III. epist. 45.) confirmatur testimonio. Cum autem negotiis imprudenter operam darent, factum est, ut in Constantinopoli mensariis in rationibus conficiendis adessent (cf. Iustinian. in edicto nequaquam), nec non agris colendis operam dedisse, alibi docemur. Quin imo Honorius iam aevum ad honores militiae, ad causas forenses agendas et curialia munera aditimi iis patuisse refert Photius; quae si privilegia maioribus ipsorum concessa Iustinianus rerum potentus iis detrectaret, hoc non ideo ab eo factum fuisse mecum crediderit quisque, quod fidem Christianam profiteri nollent, quam quod crudelius in Christianos non modo in Neapoli, sed in aliis quoque Palaestinae partibus saevirent. Tumultuariam etenim rem publicam, licet per orbem essent dispersi, in Oriente saltem habuisse, Procopius lib. V. de Aedif. c. 7. 