Już wpadał popiół na okręty; im bliżej pod
pływały ku brzegowi, tem owe popioły padały
gęściej i stawały się gorętszemi; już zlatywał
pumeks i kamienie czarne, popękane od gorąca.
Wśród bałwanów morskich nagle wyrastały mie
lizny i ławice; tworzył je piasek, wyrzucany
przez górę; dostęp do brzegu stawał się niemo
żliwym. Wuj zastanowił się na chwilę, czy nie
należy zawrócić. Dawał taką radę ostrożny ster


z dnia 31 Maja %


nik. Wreszcie wuj rzekł: „Udważnym sprzyja
szczęście, płyń do Pompejana !*

Ów Pompejanus mieszkał w Stabiae (dzisiej
sze Castellamare — Przyp. aut.) Tam niebez
pieczeństwo nie groziło bezpośrednio, lecz lada
chwila, gdyby się wzmogło, groziło zatratą. Dla
tego też Pompejanus kazał przenieść swe rzeczy
na okręry. Pewnym był, że udałoby mu się u
ciec, byleby ustał wiatr przeciwny. Lecz wła
Śnie dzięki temu wiatrowi wuj na czele floty
zdołał przybić do brzegu. Pompejana drżącego
uściskał, pocieszał i dodawał otuchy. Chcąe je
szcze lepiej uspokoić przyjaciela, zachowywał zi
mną krew, kazał sobie przygotować łaźnię i po
łożył się, by spożyć wieczerzę. Czynił to wszy
stko z wielką wesołością, a przynajmniej z po
zornie wesołem obliczem.
Tymczasem w Wezuwiuszu buchały na wielu
miejscach szerokie płomienie, jaskrawo się odci
nające od ciemności nocnych. Wuj, chcąc uspo
koić towarzyszów przerażonych. twierdził, że to
się palą domy wiejskie, porzucone na pastwę o
gnia przez przerażonych włościan. Udał się wre
szcie na spoczynek i zasnął naprawdę snem głę
bokim. Oddychał przecież coraz ciężej; już na
dworze można go było słyszeć. Tymczasem przy
sionek, który prowadził do jego komnaty, napeł
niał się popiołem i pumeksem; jeszcze chwila.
