Teraz sędziowie kiwają głowami.
Za dni parę ogłoszony będzie wyrok, któ
ry zresztą łatwo przewidzieć można jak wy
padnie.
Tymczasem recenzenci pism codziennych,
kryją się jak mogą przed zabijającym wzrokiem
ubiegających się o nagrodę, którzy im przy spot
kaniu obok wdzięcznego uśmiechu białką oczu
pokazują, jak Otello gdy ma zadusić Desdemonę.
Natomiast najmniej powodu do niezadowo
lenia mają artyści teatralni. Nie wiemy czy jest
jakie miasto na świecie, w któremby mniej niź
u nas teatrem się zajmowano i mniej o aktorach
a szezególniej o aktorkach mówiono. Publiczność
ledwie się pokazuje od czasu do czasu, loże świe
cą zwykle pustkami, a w dziennikach sprawo
zdania, pożal się Boże, zamykają się w dziesię
ciu ogólnikowych wierszach. Jeszcze męzkim
członkom sceny to jest dosyć znośne, ale panie
przecież nie są żonami Cezara i wylałyby gdy
by je recenzenci brali na złe lub dobre języki.
Wyobrażam sobie, że gdybym był kobietą i aktor
ką, jak przyjemnie byłoby mi wyczytać w dzien
niku: „Pani X. miała dziś na scenie suknię za
chwycającą. Z błękitnej atłasowej tnniki spły-
wała rzeka koronek, każdy fałd sukni z pra-
wdziwym smakiem artystycznym był obmyślany,
zjawisko to (?) czarowało oczy całej pięknej po~
łowy spektatorów. Pani X była prawdziwą be
haterką, przez autora wymarzoną. *

Albo inna: „Już oddawnege czasu nie
widzieliśmy tak skromnej a pięknej sukni tak
cudnie leżącej na zgrabnej talii. Panna Y . prze
ścigła wszelkie nasze oczekiwanie w dobrem zra
zumieniu roli naiwnej bohaterki“.
A tymczasem milczą, milczą jak zabici,
publiczności nie ma wcale, zapału nawet za
centa i choćbyś wzięła najpiękniejsze stroje, wdzię
czył najwyszukańszym uśmiechem — nie — nic.
