Polska Ak. Liter. ogłosiła „wyrok“ w spra
wie płagjatów Rzymowskiego:

„Polska Akademia Literatury, roz
patrzywszy na prośbę akademika li
teratury Wincentego Rzymowskiego
zarzuty skierowane przeciw niemu
przez niektóre odłamy prasy w spra
wie paru ustępów z książki B. Russel
la i z artykułu J. Prevosta, ustaliła
co następuje:

Zważywszy, że książka W. Rzymow
skiego jest zbiorem artykułów publi
cystycznych, że pośpiech pracy dzien


nikarskiej niejednokrotnie narzuca ko
nieczność posługiwania się gotowym
materiałem sformułowanym przez; pu
blicystykę również bez podania źródła,
zważywszy, że W. Rzymowski jako
wybitny stylista i autor wielu na
wskroś oryginalnych prac literackich
mógł był się obejść bez tego rodzaju
ułatwień, uzyskując własny wyraz dla
swych publicystycznych dociekań —
trudno dopatrzeć się w zacytowanych
w prasie zestawieniach momentu roz
myślnego plagjatu.
Że jednak wybitne stanowisko, łe.
kie W. Rzymowski zajmuje w polskim |


piśmiennictwie, w szezególności zaś
wysoce odpowiedzialna godność człon
ka P.A.L. nakłada na niego obowią
zek czuwania nad dobrymi obyczaja
mi pisarskimi. P.A.L. wyraża przeko
nanie, że zastosowane w tym wypad
ku metody pracy przez akademika fi
teratury przyczyniają się do obniżenie
powagi pisanego słowa“.
Orzeczeniem tym zajął się p. Mackiewica
w wileńskim „Słowie“ stwierdzając, że godzi o
no w honor i cześć zawodu dziennikarskiego:


. „Tego rodzaju oskarżenia, jeśli się |
je wygłasza. należy poprzeć dowoda
mi. Akademia winna wyjaśnić, jakich
dziennikarzy miała na myśli, że takie
metody (,„pośmiech pracy dziennikar
skiej niejednokrotnie narzuca koniecz
ność posługiwania się gotowym mate
riałem. sformułowanvm przez nublicy
stvke") — narzuca im pośpiech, a %
Śli chodziło iej o dziennikarzv polskich,
to niechże ich wymieni z imienia t na
zwiska. natomiast nie wolno jei rzu
cać potwarzy na cała korporacje cały
zarzut tylko dlatego, aby wymydlić
własnego gagatka.“


Mackiewicza jest zupełnie


Stanowisko p.
słuszne.
Wiik lojalny.
