4. Of men een woord als rededeel naar iets anders kan benoemen dan naar gijnen dienst. In plaats van hierop antwoord te geven leest Gij den zin:
„We moeten nimmer vergeten, hoe onze voorvaderen tachtig jaren lang gestreden hebben", op twee manieren; n.L: hoe = dat, hoe = op welke wijze. In het eerste geval is hoe een voegw., in het tweede een bijw. Wie zal U dat betwisten? Maar Gij ontwijkt de quaestie.
5. Gij vraagt me om eene uiteenzetting van het verschil tusschen voorw. en onderst., a in algemeenen zin en b in den zin der spraakleer. Voor
ik daaraan voldoe, hoop ik van U te vernemen, waarin eigenlijk het verschil bestaat tusschen dien algemeenen en dien spraakleerzin. Gij wilt toch niet met groote woorden mij uit het veld slaan?
6. Bep. van den zin. Zeker tot geruststelling van velen is er tusschen de regels amende honorable te lezen aan de waardigheid en de waarheid van de definitie: Een zin is een woord enz.
Hiermee kan ik eindigen. Uwe verzekering, dat
Uit dan Gemeenteraad van Leeuwarderadeel.
Sedert eenigen tijd is hier eene zaak aanhangig tusschen ons gemeentebestuur en de kerkvoogden van Cornjum; de laatsten vragen vergoeding van het gemeentebestuur voor het gebruik van de kosterswoning, die door den onderwijzer, tevens koster, bewoond wordt.
In de jongste raadsvergadering werd een voorstel van B. en W. hieromtrent behandeld.
