Posiedzenia rozpoczynały się prawie z półgo
dzinnym opóźnieniem. Kiedy raz przyszedłem do


sali obrad o godzinie szóstej po południu, t. j. o
godzinie, na którą posiedzenie zostało zwołane, na
sali nie było „żywej duszy*.
'Także krakowska publiczność teatralna znana
jest ze swej niepunktualności... Wszyscy chcą się
bawić w akademików i wprowadzają w modę
„kwadrans akademicki“

Tylko jest ta różnica, że na uniwersytecie
„kwadrans akademicki* ma swe uzasadnienie, po
nieważ jest niejako przerwą pomiędzy jednym
wykładem a następnym, natomiast nie ma żadne
go uzasadnienia nazywanie „kwadransem akade
miekim* zwykłego spóźniania się.
Weźmy na przykład operę. Światło już zgaszo
ne, orkiestra gra uwerturę, a „spóźnialscy* kręcą
się po widowni, szukają swych miejsc i w inny
sposób przeszkadzają słuchającym. To samo jest
na każdym innym przedstawieniu.
Przedstawienia „zaczynają się* o godzinie 8-ej
wieczór. Proszę przyjść do teatru o tej godzinie i
zobaczyć, co tam się dzieje po godzinie ósmej...
Próba rozpoczynania przedstawień punktualnie
skończyła się niepowodzeniem. Kiedy mianowicie
raz dyrekcja teatru zapowiedziała, że przedsta
wienie rozpocznie się punktualnie, mimo to o ozna
czonej godzinie przyszła tylko połowa publiczności,
reszta zaś musiała czekać na korytarzach aż do
ukończenia pierwszego aktu. Dopiero w czasie
przerwy teatr zapełnił się.
Niepunktualność krakowskiej publiczności jest
tak znana, że kiedy w dniu narodowego święta
francuskiego urządzono akademię, trzeba było na
zaproszeniach zapowiedzieć, że punktualnie o go
dzinie 8 drzwi zostaną zamknięte...
Ta niepunktualność jest naszą brzydką wadą,
z którą należy walczyć.
Sami nie zdajemy sobie sprawy, ile strat pono.
simy, nie umiejąc szanować czasu. T. M.
J. Korecką, J. Romowiez, *


Str. 10


„GŁOS NARODU“ z dnia 15 lipca 1939


Nr 193 i
asearaz


Km. 327/38.
