Maar je zult me toch moeten toegeven, dat je, in alles wat je schrijft, nou juist niet van groote mildheid in je oordeel 4 HAAGSCHE VROUWENKRONIEK VAN VRIJDAG 15 JULI 1938. op dreef was in de sketches en in haar Afrikaanschen dans, en aan de meer dan amusante parodie op de zucht der Ameri kanen naar crazy-dansen als „The Big apple”, een dolle charge, die geweldig in sloeg en het amusante slot vormde van een causerie van Lou Bandy over Ameri- kaansche nonsens-toestanden, die hij geestig nonsensikaal wist aan te dikken. Van de drie dansende dwazen met hun musicale bokspartij, hun grollen en grap pen, trad Guus Brox, het gezellige joch met de onuitputtelijke voorraad variété- kundigheden vooral in zijn éénmansorkest op den voorgrond. Maar onze voorraad bijvoegelijke naamwoorden om onzen lof over deze geslaagde revue te verkondigen, raakt uitgeput. — „Lach lederen dag” en gun anderen dien lach door ze op te wek ken nu naar Scala te gaan. Ze zullen zich amuseeren als wij dat hebben gedaan; ze zullen Beppie de Vries in keur van toilet ten, Rob Milton in karikaturale typeerin- gen in de sketches en Matthieu van Eys- den, correct „parlant au public”, hun dankbare hulde kunnen brengen, zooals een tuin van kostbare bloemstukken dit vóór de pauze, orkest, artisten en ontwer pers, dans-leiders en directeur Peters heeft gebracht onder ovationeel gejuich na de speeches van Lou Bandy en Bob Peters. We zijn in 'Den Haag thans het hoog seizoen ingetreden, Midzomer is daar, dus u weet het nu allen; noteer met blauw krijt een avond op uw agenda voor de revue: „Lach iederen dag!” R. v. R. MUZIEK Symphonie-concert o. I. van Prof. Georg Schnéevoigt. .i t Wiedersehen macht Freude! Dat heb ik ge merkt, toen dezen avond de zoo bekende figuur van Prof. Schnéevoigt het podium betrad! De zelfde bijna, uiterlijk en innerlijk, alleen in beide opzichten „gegroeid!” Uiterlijk gezetter, inner lijk dito in andere zin: zijn innerlijke visie ster ker, de intenties hebben zich doelbewuster vas ter „gezet” in zijn ‘ aparte persoonlijkheid. Vroeger niet steeds evenwichtig, wijkt deze groote leider nu geen moment van den door hem aangenomen vorm en lijn af. Een vorm waarmee ik het, vooral in de „Vijfde Sympho nie” v4n Beethoven lang niet steeds eens was! Te sterké excessen, waardoor de strerag-klas- sieke lijn verloren gaat. Het „Leitmotif” o.a. 