In de dagen der eerste vervolgingen hebben de christenen den Heere gezocht. En als zij gebeden hadden werd de plaats daar zij waren bewogen. Zoo weten zij dat het antwoord des Heeren was: Mijn weg zult gij gaan en Ik zal u niet begeven of verlaten.
Mijnen weg zult gij gaan. Dat is altijd het antwoord dat de bidder bekomt die den Heere gezocht heelt. Die weg moet dan ook ingeslagen, tot een teeken dat gij niet alleen dat antwoord hebt vernomen maar ook aanvaard. Dat gaat vaak moeielijk. Gij merkt in uw hart hoogmoed, murmureering, gierigheid. Die brengt gij voor God. Nu zendt de Heere u al naar gij van noode hebt eene vernedering, eene bezoeking of vraagt u iets van het uwe. Wanneer gij nu van dat antwoord des Heeren niets wilt weten en daar niet naar doet, dan is het immers een teeken dat gij niet met ernst gezocht hebt. Doch zoo gij u door den Heere in de diepte laat voeren, zult gij in de ruischende duisternis Zijne hand aangrijpen, Hij zal er u uithelpen en u Zijn heil doen zien. Dan eerst zult gij leeren uw kruis op te nemen, den Heiland na te dragen en aan dat kruis gaat dan zooveel dat u lief en dierbaar was, daar gij zoo naar begeerd hadt, daar gij zoo uw best voor hadt gedaan. Maar zoo leert gij afzien van het zoeken van allerlei bijkomstigheden om alleen maarden Heere en Zijn gemeenschap te zoeken. Gij leert allerlei dingen schade te achten om wille van de uitnemendheid der kennis van Christus onzen Heiland. Zoo maakt het aanvaarden van Gods antwoord u ligt daarvan afstand te doen of dat te verdragen, waaronder vroeger uw hart zou gebroken hebben.
