— Przeciwnie, mów śmiało. Może masz mi co
innego do zarzucenia. Niech wiem. Może to nies
prawdą, wtedy zdołam rozwiać twoje podeirzenia.
Wydaje mi się, że niczem nie splamiłabym twego
nazwiska.
-— Z pewnością nie.. Mój Boże, zmuszasz mnie
do powiedzenia tego, co chciałbym ukryć nawet
przed samym sobą... Niechże ci może to wystarczy,
zę to nie ty jesteś niegodna małżeństwa ze mną, ile

ja jestem niegodzien małżeństwa z tobą...
— Jakto? Tego | już zupełnie nie rozumiem..
— | nigdy nie zrozumiesz, bo ci tego nie
wjem.
— Wielka szkoda. Zbyt wazne rzeczy wchodzą
w grę, aby wvkręcąć się jakiemiś tajemnicami.
— Kiedy to ujawnienie może sie okaząć naje
Ewe zbędne.
wreszcie? — zapytała


por


Niczego nie mógł zrozumieć. Nie zdołał skionić
Hełzinę do jaśniejszego wytłumaczenia, co ją
trapi.
W/róciły mu więc teraz znów owe okrutne my»
śli, zabójcze, których nie „mógł już dziś raz opa»
nować i które skończyły się tem, że rzucił się dras
pieznie na Irenę.
Zapomniał się, podsycany krwawemi oparami
zbrodniczych zamysłów.
Może pozbyć się tego aż nazbyt niewygodnee
go i gadatliwego świadka?

Tak, w tym wypadku byłby ocalony...
Więc może jednak?

Dobrzeby to byłór bo gdyby Hełzina przenio»
sła się na tamten świat, kogóżby się jeszcze miał
bać?

Zeznania Ireny?

Ale cóż, kiedy to zeznanie niepoparte przez nie
kogo, nie miałoby najmniejszego znaczenia.
Sąd opiera się jedynie na zeznaniach świadka,
który osobiście coś widział lub słyszał i nie wierzy


opowiadaniom o tem, że ktoś coś widział czy
słyszał. i ,
I to zupełnie słusznie, bo świadek który


tylko wie o wszystkiem od kogoś nie stwierdza
tem jakiegoś faktu.
A to wielka różnica... Bardzo wielka...
Słowem, gdyby się alg sprzątnąć Hełzinę, ca.
łe zeznanie Ireny nie będzie miało najmniejszego
znaczenia i wartości.
Spojrzał na Hełzinę.
W dalszym ciągu
stołku.
