273



	MOORDKEET EN SPIJKERHOL Met dit laatste systeem had mijn vader mij altijd naar spijkerbed gedreven, hij scheen echter van tactiek te willen veranderen, vanwege het naderend eindexamen. Zijn gedrag was voor mij erger dan het eindexamen, waar ik geen enkele vrees voor had, wel echter voor de onvermijdelijke beroepskeus daarna, die mij nog sterker met hem in botsing zou brengen. Ik had een sterke, maar onbestemde verwachting, dat mijn leven dan geheel zou veranderen en dat ik zou kunnen afrekenen met spijkerhol. Ik had soms een visioen vaneen donker lichaam, in schijven gesneden door de lichtstrepen, die door de spleten tussen de planken van moordkeet vielen, en ik ver weg over de platte weilanden en de zware dijken. Misschien was het in spijkerhol, maar dan zou ik zelf het lichaam moeten zijn. Al deze moeilijkheden verloren echter hun betekenis dooreen brief van Margaret (zo heette ze), waarin ze schreef dat ze naar Europa zou komen. Ze wou in enige maanden Engeland, Nederland, Frankrijk en een deel van Duitsland doorrauzen, op de fiets en alleen. Ik had geen enkel aesthetisch bezwaar tegen deze manier van reizen, maar wel tegen de onbarmhartige systematiek, waarmee zij haar reisplan opgesteld had. Zij wist precies wanneer ze in Rotterdam zou komen en ik was ook een nummer op het programma. Ik zag haar er wel voor aan haar plannen strikt uitte voeren, daar ik de Amerikaanse trekkers kende, die de ene helft van de dag op de fiets zitten of bezienswaardigheden afrennen en de andere helft in volslagen afzondering ineen speciaal systeem „diary” schrijven, waarbij ze zich, door gebrek aan persoonlijk contact, bijna alles ontnemen waarover ze hadden kunnen schrijven. Hun beminnelijkheid is echter onuitputtelijk en deze zou bij haar zeker nog verhoogd worden door onze correspondentie. Ik bleef automatisch mijn werk doen en leefde alleen nog voor deze dag. Ik durfde bijna geen nieuwe kennismakingen aan te knopen, omdat ik vreesde tegen die tijd smoorverliefd op een ander te worden, waardoor het incident al zijn betekenis zou verliezen. Toen bleek dat de vastgestelde dag viel inde week, dat ik vrij had om voor het eindexamen te werken, ontstond er natuurlijk enige
	274



	MOORDKEET EN SPIJKERHOL
	wrijving met mijn ouders, maar gezien het uitzonderlijke van deze gelegenheid kreeg ik toestemming voor de hele dag naar Rotterdam te gaan, inplaats een bezoek van haar af te wachten. 