Nochtans nu verlaten zij Hem, en daaruit kunnen wij zien hun zwakheid. Echter, het veriaten is ook een uiting van ergernis, ze worden allen aan Hem geërgerd, ze zijn het niet eens met dezen weg! Ze verzetten zich tegen den lijdensweg. En dat doet elk mensch, die te veel let op het uiterlijke. Dat moet de mensch afleeren, dat moesten de discipelen ook.
Wanneer Gods weg door de diepte gaat, zijn wij geneigd te vluchten, dan begrijpen we dat niet, dat het zóó moet, dan ergeren we ons! Als 't er op aan komt, laten we Jezus los, dan wandelen we niet meer met Hem! En toch, dan zullen we gevoelen dat dit ook geen redding brengt, integendeel! Dan zijn we er nog ellendiger aan toe!
Ons verlaten van Jezus, is vreeselijk, hoewel begrijpelijk, maar ook beschamend. Door eigen schuld storten wij ons diep in de ellende. Doordat wij Hem met ons verstand willen volgen, Zijn gedachten willen na rekenen, moeten we Hem verlaten, want die gedachten zijn veel te hoog voor ons; dan moeten wij wegvluchten. En toch bij den waren discipel wordt de innerlijke band met Jezus niet los — het geloof zet tenslotte het verstand op zij en overwint en wint Jezus terug, omdat Jezus ook in de
diepste diepte met de Zijnen de band niet verbr ekt, die Hij eenmaal gelegd heeft en gebeden heeft, dat hun geloof niet ophoude.
Toen vluchtten al de discieplen Hem verlatende.
