I cóż się okazało? Ładunek dwukołowej
skrzyni paryskiejąciągnęło nad Newą 6 koni
z sześciu furmanami, na 6 wozach o 24 ko
łach.—Na Litwie widziałem dwa wózki je
dnokonne, wyprawiane do kolei o 60 wiorst,
z koszami i walizkami, ważącymi tylko 14
pudów, ponieważ tych marnych 11 pudów
bagażu nie można było na jednym wózku
zmieścić.—I dlaczego to? Do w Paryżu ra
chują, a my jeszeze wzdychamy do konia
lekkiego fornalskiego, na którymby można
było i z ehartami pohasać, i po błocie kłusa
pędzić i 140 wiorst jednego dnia bryczką
zrobić.—/apominamy tylko, że u nas koń
10-letni fuważany ju? jest za starego, a wie
le z nich już przed tą starością ma dycha
wicę lub tak zerwane nogi, że sprzedaje się
je po 25 rb. za sztukę.
Rząd [rancuski hodował i protegował
wyścigowce. A co na to odpowiedziały to
warzystwa i spółki rolnicze? Coraz mniej
hodują reproduktorów gorącokrwistych, a
coraz więcej ciężkich. Aksyomat niemożno
ści krzyżowania zwalczają przecież zwycięz
ko rachunkowi anglicy, wytwarzając nową
rasę hunterów i nie zaniedbując bardzo cięż
kich. Gdyby karmienie tych ciężkich miało
dwa razy więcej kosztować i praca ich była
dwa razy powolniejszą, jak utrzymuje sza
nowna p. N. Spasowiczówaa—zapewne an
glicy oddawnaby już używali do pługów
wyłącznie swych wyścigowców lub arabów.
Jeszcze słówko 0 selekcyi własnych
koni. Na Litwie oddawna zajęto się udosko
naleniem żmujdzkiej rasy dzielnych, małych
koników. I cóż się okazało? Koniki milutkie,
żwawe, stosunkowo silne i wytrwałe, ale...
hodowla się nie opiaca, boa dla wyksztalce
nia zdrowych egzemplarzy należy młodzieży
dawać sporo owsa, matki oszczędzać, a przy
sprzedaży za 4-letnicgo dobrego konia otrzy
muje się 100 do 150 rubli, kiedy za pół
zimnokrwistego z łatwością 200 do 300 rb.
z powodu sąsiedztwa Prus można otrzymać.
