Pamiętam, jak w Tyrolu pyszny murowany cesarski gościniec, acz bar
dzo wygodny i bespieczny, był mi nieznośnym, w pośród alpejskićj przy
rody. Dobrze raz gdzieś przekonać się iż dla osiągnienia wzniosłego a
dobroczynnego dla ludzkości celu, człowiek się ośmielił mierzyć z naturą,
agdy genialne w tym pomyśle pozostały zarysy , miło jest widzieć iż on
może czasem ją ujarzmić. [sercu i dumie to poniekąd pochlebia.
Ale takie napotykać ciągle industryalne dzieła jak szose i muro
wane dwupiętrowe oberże, może być tylko przyjemném w naszćj Europie,
gdzie się już ludzie na dwie podzielili części: Jedna lubiąca jedynie do
brze jeść i wygodnie spać, i od oSmnastego życia roku nieznająca już
innych roskoszy; druga liczniejsza, na tych roskoszach spekulująca.
Alpy zaś wówczas są tylko miłe, gdy w nich wszystkie tak zwanćj
cywilizacyi przysmaki ustaną, gdy jéj niesmaki doścignąć już nie mogą.
Gdy zapomniawszy o nićj i jéj zwolennikach, umysł w błogim spokoju,
gotów do ogromnych wrażeń, jakie podobne wzniecają obrazy, a dusza
jedynie już przestaje ze swym Bogiem, który, w nich inaczćj niż na bur
sie lub w wagonie, wszędzie się jćj objawia.
Cywilizacya mocno już starła narodowe w samój nawet Szwajcary!
znamiona, dużo już wdziękow ich zepsuła. Być może i nawet wolno się
spodziewać, iż dzieci nasze będą koleją żelażną za dwa złote wjeżdżać
na górę Białą i naśmiewać się z przodków co na tę wyprawę 100 duka
tów łożyli, i jeszcze bardzićj niż ja się dziwić, iż mogli, życie narażając,
w tem wszystkiém upatrywać roskosz i sławę.
