’k Ben zoo bang, -dat we hem na onze Catecismusjaren wel ’ns wat verwaarloozen, vergeten. De H. Kerk viert den 2en Octo-ber zijn feest, ’k Bedoel onzen Engelbewaarder. De leer, dat ieder -mensch een Engelbewaarder heeft, is maar niet zoo uit de lucht gegrepen. Neen-, ze steunt op het woord van de H. Schrift
	Wanneer de goddelijke Meester zijn apostelen waarschuwt, dat ze toch nooit ergernis zouden geven aan de kleinen, aan de eenvoudigen, dan voegt Hij er aan toe: „Want Ik zeg u, dat hunne engelen inden hemel altijd „zien het aangezicht Mijns vaders” (Mt. 18, 10). Christus spreekt niet van engelen in ’t algemeen, maar van hunne engelen■ Zoo begrepen ’t ook de Apostelen en de eerste Christenen. Toen Petrus, door ’n engel uit de kerker bevrijd, aanklopte aan het huis, waar de Christenen vereenigd waren, en aan de deur zeide, dat hij, Petrus, het was die klopte, toen liep de dienstmaagd, in plaats van aanstonds open te doen, naar de vergaderden, om het groote nieuws mede te deelen. Dezen geloofden het niet en zeiden: „het zal zijn engel zijn”, (Hand. der Ap. 12,15). We hebben dus ieder onzen engel, die ons geheel ons leven beschermt naar ziel en lichaam, die onze metgezel is en altijd klaar staat om ons te helpen waar ’t noodig is. ’t Is goed, ons dat eens levendig in te denken. De gevolgen liggen voor de hand; we zullen er ons voordeel mee doen. We willen gaarne luisteren naar de goede wenken die hij ons geeft, de goede aansporingen, die hij ons influistert. We zullen zijn hulp inroepen, als we die noodig hebben in moeilijkheden, gevaren, in den dagelijkschen strijd vooral. Alléén zijn we dikwijls zoo zwak. Mèt onzen besten en sterken vriend zullen we krachtig en sterk staan, wat er ook gebeurt. Houdt dus je vriend in eere. Voor Christus, onzen Koning. God wil het. Amen.
