bene; cave remedianum solem, matutinum et vespertinum frigus; itemque auras fluminum atque stagnorum: minimeque, nubilo caelo, soli aperienti se committere, ne modo frigus, modo calor moveat; quae res maxime gravem indolentias et distinctiones concitat. Magis vero gravibus locis ista servanda sunt, in quibus etiam pestilentiam faciunt. Scire autem licet, integrum corpus esse, cum quotidianie mane urina alba, dein rufa est: illud concoquere, hoc concoxisse significat. Ubi expergefactus est aliquis, paulum intermittere: deinde, nisi hiems est, fovere oris multa aqua frigida debet. Longis diebus meridiari potius ante cibum; sin minus, post eum: per hiemem potissimum totis noctibus conquiescere. Sin lucubrandum est, non post cibum id facere, sed post concoctionem. Quem in interim vel domestica, vel civilia officia tenuerunt, huic tempus aliquod servandum curandioni corporis sui est.

Prima autem ejus curatio, exercitatio est, quæ semper antecedere cibum debet: in eo, qui minus laboravit, et bene concoxit, amplius; in eo, qui fatigatus est, et minus concoxit, remissius. Commode vero exercent, clara lectio, arma, pila, cursus, ambulatio; atque haec non utique plana, commodius est; siquidem melius ascensus quoque et descensus, cum quadam varietate corpus moveat; nisi tamen id perquam imbecillum est. Melior autem est sub aero, quam in porticu; melior, si caput patitur, in sole, quam in umbra; melior in umbra, quam parietes aut viridia efficiunt, quam quae tecto subest; melior recta, quam flexuosa. Exercitationis autem plerumque finis esse debet sudor, aut certe lassitudo quae citra fatigationem sit: idque ipsum, modo minus, modo magis faciendum est. Ac ne his quidem, athletarum exemplo, vel certa esse lex, vel immodicus labor debet. Exercitationem recedente sequitur, modo unctio, vel in sole, vel ad ignem; modo balneum, sed in conclavi quam maxime et alto et lucido et spatioso. 