Hanka uszczęśliwiona była ze zmiany w usposobieniu
brata. Niepokoiła siętylko jego afektem do Jadwiśki z Gra
bin i tem, że on był ciągle jeszcze więźniem, więc też
któregoś dnia, gdy wydawał jej się silniejszym, zaczęła
z nim o tem mówić.
— Czy ty myślisz czasem o tem, co będzie, gdy
z łoża całkiem wstaniesz?

— To jedno wiem, Hanuś, że na dawną drogę już
nigdy nie wrócę. Naprzód z Bogiem chcę się pojednać,
grzeszną duszę Świętym sakramentem Pokuty oczyściwszy,
a potem chcę służyć tej anielskiej pani naszej, co mnie


od Śmierci ciała i duszy wytawiła, do końca dni moich
póki tylko życia w piersiach starczy.
— Ale czy ona zechce cię przyjąć na ową służbę?
Zapominasz, żeś więzień |

— To prawda, ale gdy już odsiedzę, co się należy”
będę jej służył, choć zdaleka tak, że ona nawet wiedzieć
o tem nie będzie. Tego mi ani ona ani nikt nie zabroni.
— No a cóż będzie z Jadwiśką — zaczęła ostrożnie
bo ona tu jest.
— |Jadwiśka nie dla mnie. Wiem ci to dobrze, że nic
z tego nie będzie. Miłuje ona tego młodego rycerza z Łom
nicy, mnie nie pokocha nigdy.
— Skąd wiesz, że go miłuje — zdumiona spytała?

— Bom ich oboje razem na onych łowach widział
i już wtedy oczy jej się do niego śmiały i jarzyły, niczem
te gwiazdy gorejące nocą na niebie.
— | już jej nie milujesz?

— Nie miłowałem ja ci jej naprawdę, ino mi się
z urody okrutnie podobała, ale ty tego nie zrozumiesz i to,
że majętność zacną miała, a ja goły byłem. Jeno trzeba,
by się tych psubratów krewnych swoich strzegła.
— |uż tam Staszko o tem pomyśli, bo tu były już
ich zrękowiny.
