NA MARGINESIE
Wieniec
IGNACA GADATLIWEGO


Do czego nie doprowadza ludzi żądza sławy
i popularności! Herostrates, aby się wsławić, spa:
lil świątynię Djany Eteskiej, Hannibal został An:
teportasem, Neron występował w cyrku jako mi:
ma, śpiewak i łucznik, Kaligula chadzał w sza:
tach niewieścich, Dmowski udawał zbawcę ojczy=
zny, Witos wyrzekł się krawatki, Bazewicz zapuz
ścił metrowe wasiska, Baytel ogłaszał w „Kurjer:
ku* odezwy do narodu, a syreni prezes rady miej:
skiej gadał, gadał, gadał. W samochodzie, konno,
w aeroplanie, na pokładzie statku, stojąc, siedząc,
klęcząc, leżąc, pijac, jedząc, wycierając nos w
chusteczkę, nawet ...... — także gada. Milczy tyl
ko wtedy, kiedy zapytuja go, czemu rada miejska
zamknęła teatr im. Bogusławskiego, kiedy zamie
rza się wziąć na serjo do reperacji „kocich łbów**
w stolicy, jaki jest procent śmiertelności w bara:
kach dla bezdomnych na Żoliborzu, co przez
dziurkę od klucza zobaczył radny R. w gardero:
bie baletniczek, ile kosztowało paradne auto re:
prezentacyjne, zakupione z funduszów miej
skich -i o podobne drobiazgi.
Wtajemniczeni twierdzą, że gadanie to ma na
celu zaoszczędzenie miastu połowy wydatków na
stacji filtrów i w kąpieliskach miejskich, do któ:
rych p. prezes dostarcza tak dziś drogą wodę zi:
mną i letnią. Jak zapewniają nas stery miarodaj:
ne, sam Wilhelm Gadatliwy, od 1918 r. zwany
także „Ostatnim“, dowiedziawszy się na swem
wygnaniu o istnieniu podobnego fenomenu w da:
lekiej Warszawie, raczył wyrazić najwyższe ży:
czenie osobistego poznania Jego Elokwencji p.
