Ustawa inwaltdzką przewiduje protezowanie, dostarczenie
inwalidom wojennym sztucznych członków, tękawiczek, sztu


PC A ае aa EO Z


3


cznych rąk, obuwia na sztuczne пові i wogóle ubrania na
stracone: części ciała. W dzistejszych warunkach przecież
rząd tego wszystkiego nie dostarcza. tnwalidzi raz po raz
Są zmuszeni, wszystkie te rzeczy kupować sobie sami, mu
Szą także własnym kosztem przeprowadzać wszelkie repe
racje swoich sztucznych człońków, muszą zakupywać sobie
ubranie na sztuczne członki itd, aby móc wykonywać swój
zawód. Jeżeli chcemy, aby inwalidzt mogli swoją pracę speł


| niać, to wtenczas siłą rzeczy musimy um to umożliwić ren


tą. Nie będę mówił obszernie o tem, że inwaltdzi amputowa
ni na kończynach dolnych są zmnszenł ponostć o wiele więk
sze wydatki na komunikację, niż inni zdtowt ludzie.
Mówi się o tem, że urzędnicy zdrowt, którzy pracują
z urzędnikami inwalidamt, będą niechętnie patrzeć па swo
ich kolegów. inwalidów, którzy беа pobierali nieco wyż
sze płace. Ja nie wierzę, aby znalazł się zdrowy człowiek,
któryby inwalidzie woiennemu tych kilka’ groszy, potrzeb».
nych — јак powiedziałem — dla uzupełnienia swojego ubra
nia, czy też dla *uzupełnienia swołch zdrowych członków,
inógł pozazdrościć. Zresztą życie wykazało, że zdrowy 1
tzędnik chętnie współpracnie ze swoim kolegą inwalidą, choć
teu pobiera osobno rentę.
Ale co gorsze; to, co dziś jest, prowadzi ostatecznie do
absurdu. Nam sie mówi, iż tylko inwalidom urzędnikom c=
tatowym tej renty Się nie chce dawać. W życiu przedsta
wta się ta sprawa w ten sposób. że nawet robotnikom, za
trudnionym w państwowych warsztatach pracy nie daje się
renty, (Głos: Nawet samorządowym). Nawet samorządowym.
