Bij dit alles voegde zich in de Middeleeuwen een werk, welks ontstaan en ten deele welks inhoud een verbinding vormen tusschen de opvattingen van dien tijd en die der schemerige oertijden i), n.l. de Physiologus, een verzameling beschrijvin-
	1) Plinius legde in zijn „Historia naturalis” een die in oorsprong en ouderdom tot deze oertijden reeks mysterieuse gebruiken en opvattingen vast, teruggaan. Hij wist deze echter niet te verklaren. Mede onder invloed van de moderne beoefening der godsdienstgeschiedenis tracht men thans deze raadselen te verklaren. Een belangwekkende interpretatie is het kort geleden verschenen werk van Dr. X. Wolters: Notes on Antique Folklore on the basis of Pliny’s Natural History (1935 Paris A'dara). Hij betoogt hierin, dat deze folklorische verschijnselen samenhangen met primitieve religieuze meeningen. Bijna steeds moet men hun oorsprong zoeken in magische handelingen, die uiting waren van het geloof in een bijzondere kracht (orenda of mana, ontdekking van Codrington) of van opvattingen van animatisme (Maret) of animisme (Tylor „Primitive Culture"). Vergelijkt men de uitkomst der recente onderzoekingen bij vele nog in onzen tijd voortlevende primitieve culturen (Dr. v. d. Leeuw, Schmidt, A. Langed) met de door Plinius gefixeerde gebruiken, dan blijkt de magische herkomst der laatste heel duidelijk. Dr. Wolters prefereert de theorie van Tylor boven die van Eitrem, critiseert Samter enz. Wij kunnen slechts eenige hoofdzaken uit dit interessante boek aanduiden. \Vellicht wordt het eens uitvoerig en gedetailleerd in E.V. besproken ?
	gen van werkelijk bestaande en fabelachtige dieren, waarschijnlijk te Alexandrië van de 2e tot de 4e eeuw n. Chr. ontstaan. Grootendeels is de inhoud hiervan ontleend aan het O.T. b.v. de verjonging van den adelaar Ps 102,5 (103 in de nummering der Prot.). Overigens hebben de schrijver of schrijvers wellicht de verloren geraakte werken van Salomo gekend, die ook aan de Grieken naast andere Oud-Hebreeuwsche, literatuur bekend moeten zijn geweest. De Physiologus gold in de Christelijke opvatting en door een omwerking in dien geest voor méér dan een werk over natuurlijke historie: hij kreeg n.l. door de zedekundige lessen tevens een moralistisch karakter naast het didactische. Door dit meerzinnige karakter verwierf hij zich des te meer bestaansrecht bij alle cultuurvolken der Middeleeuwen. Er ontstonden vertaalde bewerkingen in het Angelsaksisch, Duitsch, IJslandsch, Engelsch, Oud-Fransch, Fransch. enz. Hij diende om zijn natuurhistorische ervaringen tot bron voor de geleerden dier tijden, zelfs voor den zoo critischen scolast Albertus Magnus. 