Zóó willen we ons Maria herinneren op den stillen Goeden Vrijdag: de droeve Moeder met haar dooden Zoon, het laatste woord van de felst-denkbare tragiek, waar ieder leed bij verstomt en alle Niobe-verdichtselen voor verbleeken. En we voelen, dat wij, menschen, door smart beproefd, nergens zoeter en inniger troost kunnen of mogen zoeken dan voor de beeltenis van de Princeps Martyrum, de Vorstin der Martelaren, dat het opblikken naar haar nameloos-droevige en toch zóó hoopvolle Moederoogen ons de zekerste en zoetste bron zal ontdekken van waarachtige, meer dan menschelijke lafenis.
Immers ook het diepe leed van Maria was niet eindeloos. Zij wist wel, dat haar Verlosser, hoezeer gestorven, nog leefde; dat Hij zou opstaan uit zijn graf en goddelijk triomfeeren over zijn slafelijken dood. Hoe zag zij, die al Zijn woorden bewaarde in haar hart, met verrukking uit naar dien klaren Sabbatdag, waarop haar eigen Kind, ontworsteld aan het graf, zich in zijn grootsche heerlijkheid het eerst vertoonen zou aan haar? Zij wachtte in haar huis, terwijl de vrome vrouwen naar den verzegelden spelonk haar reukwerken droegen. Ze zag zoo hoopvol en juichte zoo dankbaar haar Magnificat, in de stilte van haar hart!



	Jesus verrees en verscheen aan Maria. Welk een ontmoeting! Stabat Mater Gaudiosa, ja, toen stond de Moeder daar vol onuitsprekelijke vreugde en zooals ze op den Goeden Vrijdag stom van verdriet had neergezeten, zoo stokten nu hare woorden van blijdschap.
