Het is zonder twijfel een opmerkelijk feit, dat zowel het Nederlandse publiek als de Nederlandse musici klaarblijkelijk volkomen ongevoelig zijn voor de kunst van Arnold Schönberg en zijn school. Terwijl men de belangrijkste werken van Bartók geregeld kan horen, zijn er stukken van Schönberg en van zijn medestanders (Alban Berg, Anton von Webern e.a.) die reeds zeer lang geleden werden geschreven en die nochtans op hun eerste uitvoering in ons land nog altijd wachten. Of de afwijzende houding van ons Nederland.se publiek berust op een ingeboren antipathie, dan wel voortkomt uit het feit, dat men deze muziek zo slecht kent, omdat men ze vrijwel nooit hoort, kan gevoegelijk in het midden gelaten worden. Maar geconstateerd moet worden. dat die instanties en die musici, die getoond hebben in het geheel niet bang te zijn voor het uitvoeren van werken, waarop een groot deel van het publiek afwijzend reageert, zich klaarblijkelijk niet geroepen voelen ook werkelijk eens een lans te breken voor Schönberg en zijn volgelingen. En daaruit zou men dus geneigd zijn inderdaad een soort ingeboren tegenzin af te leiden. Hei is in dit verband ook de moeite waard
	om er on te wijzen, dat er onder de Nederlandse componisten vrijwel geen volgelingen van Schönberg zijn of geweest zijn en dat zelfs zeer velen onder hen ronduit vijandig tegenover zijn werkwijze staan. Of wij met deze houding de juiste koers varen, meen ik te Jmoeten betwijfelen omdat het merkwaardige verschijnsel zich voordoet dat het „Schönbergisme" hetwelk voor de oorlog scheen uit te sterven in landen als België, Frankrijk en Italië, volkeren dus, die door aard en karakter hemelsbreed verschillen van de Duitsers en Oostenrijkers, opnieuw in het MiddelBunt van de belangstelling staat.
