Een ander tafereeltje toont ons de liefde, waarmede zij de zielen beminde, door Jezus’ Bloed vrijgekocht. Die liefde sprak zich op allerlei wijzen uit en was vindingrijk in het aanwijzen van middelen, om te helpen waar noodig was. Als Paulina op reis ging zorgde zij immer een welgevulden zak bij zich te hebben met beeldjes, kruisjes, prentjes en anderszins, die zij uitreikte, waar zij dacht goed te kunnen doen, om aldus „een klein zaadje uit te strooien, dat eenmaal in het



	hart tot een boom zou opwassen.” Zij reisde steeds in de wagons der derde klasse, die toen nog met gordijnen van zeildoek werden afgesloten en van binnen geen scheidingen hadden. Dat was voor de zwakke, lijdende vrouw dikwerf een marteling. Zij vergat het echter bij de gedachte, hoe menig eenvoudig hart zij daar troosten en wel kon doen. Eens werd de wagon, waar zij plaats had genomen, overrompeld door een dertigtal soldaten, die haar welflra geheel vulden. Paulina dacht aan den rijkdom van haar zak. Stil nam zij er een klein kruisje uit, dat weldra ter sluiks bekeken werd door een jong sergeant aan haar zijde. Paulina bemerkte het en zeide : „Dat kruisje is voor u, mijn jongen. Draag „het op uw borst als een schild van den goeden God.” De soldaat kleurde een weinig, dankte de goede geefster en voegde er zacht bij: „Als u een medalje der H. Maagd voor „mij had, zoudt u mij groot genoegen doen. Mijn moeder „heeft er mij een in mijn kleed genaaid, maar ik heb haar verloren.” Blijde voldeed Paulina aan zijn wensch. Terwijl hij aandachtig de medalje beschouwde mompelden de anderen nauw hoorbaar: „Ik zou er ook gaarne een hebben; en ik; en ik!” Verscheidene pakjes kwamen nu uit den grooten zak te voorschijn. Men wierp er begeerige blikken naar, maar niemand dorst rechtstreeks te vragen. Toen vatte de sergeant het woord en sprak op beschermenden toon: „Dat schijnt een goede juffrouw te zijn, mannen! Wil ik voor U ook wat vragen ?" „Ja! ja! riepen dertig snorrebaarden, ja, toe ! vraag voor ons !’’... En te gelijk strekten allen de hand uit. Innig geroerd bij het zien van zooveel geloof onder die ruwe soldaten schonk Paulina ieder een kruisje of medalje en voegde er hier en daar een welgemeend woord bij, dat vroeg of laat immer weldadig werkt. 