Weten we wel, hoe het komt, dat wij aldoor hopen en toch nooit verzadiging vinden? Weten wij wat ons ontbreekt? Wij doen duizend vragen aan onszelven: wat zullen wij eten? wat zullen wij drinken? Waarmede zullen wij ons kleeden? Ja wij vragen en worden gevraagd, hoe het toch gaat, en in ons antwoord wordt telkens een spoor van 1 zorg, een klaagtoon gehoord. O laat ons toch eens ' al die afzonderlijke vragen en al die afzonderlijke 1 antwoorden, al die nooden en wenschen en klachten samenvatten in ééne vraag, en laten we ons afvragen: wat ons ontbreekt, en laten wij daarover onszelven 1 eens klare rekenschap geven ! i Wij zullen namelijk, wanneer wij zoeken wat ons
- ontbreekt, niet bij onze armoede of bij onze krankr heid of bij onze nooden kunnen blijven staan. Dat ; en wat daaraan gelijk is, zou spoedig afgedaan ; wezen, wanneer ons niet anders ontbrak. Maar wij ï willen noemen hetgeen ons ontbreekt: God ontbreekt ons! Van de aarde hebben wij genoeg, altijd
r nog meer dan genoeg, maar wat ons ontbreekt is, dat God niet de schat van ons hart is, dat Hij t niet is de grond, waarop wij leven; dat Hij niet is de adem, waaruit wij ademen; dat Hij niet is. het licht, waaruit wij zien. Dit ontbreekt ons, dat s wij geen vertrouwen hebben op God en geen liefde i tot Hem en geen vreeze voor Hem; dat Hij ons
- niet is een God van nabij, maar dat Hij ons als e een ver verwijderd Wezen is, dat in zijn hemel t leeft terwijl wij hier leven, en zijn oog ziet wel op :t ons neer en wij zien in den geest wel eens tot a Hem op, maar in ons leeft Hij niet. 