Flota niemiecka składa się z okrętów, zbu
dowanych według najnowszych systemów i po
siada dwa wspaniałe porty wojenne: Kilonję i
Wilhelm haven, które jej dostarczają hezpie
cznego schronienia w każdej porze roku. Stoso
wnie do geograficznego rozwoju niemieckich
brzegów, dzieli się flota niemiecka na bałtycką
i północną, które komunikować się mogły jedy
nie, opływając jitlandzki półwysep. Również
statki, należące do portów Bałtyckiego morza,
mogły się dostać na Ocean jedynie przez oba
Bełty, przez Skagerat i Kategat, a droga ta
była z jednej strony bardzo niebezpieczna, z
drugiej zaś w razie wojny każda nieprzyjaciel
ska flota mogła ją z łatwością zagrodzić, zwła
szcza przy współdziałaniu Danji. Jak grożoą
jest droga przez Ńundzkie cieśniny, wystarczy
powiedzieć, że w ciągu 27 lat — od 1858 do
1885 — rozbiło się tam nie mniej, nie więcej,
tylko 6 816 okrętów. Kwota, wypłacona w ciągu
lat 14 przez towarzystwa asekuracyj morskich
za okręty, rozbite w czasie podróży z morza
Bałtyckiego do Północnego, wynosi 25 miljonów
marek. Cyfry te świadczą wymownie, że, mimo
ogromnych postępów techniki morskiej, przejazd
naokoło Jiitlandji należy do najniebezpieczniej
szych w Świecie. Nie zatem dziwnego, że han
del morza Bałtyckiego nie mógł się rozwinąć w
całej pełni.
Niedogodnościom i niebezpieczeństwom kła
dzie koniec kanał, przeprowadzony od portu ki
lońskiego do ujścia Elby.
Kanał ten ma podwójne znaczenie: handlowe
i wejenne, i nie ulega wątpliwości, że otwarcie
jego sprowadzi formalny przewrót w stosunkach
handlowych wybrzeży północnej Earopy. Prze
wrót ten będzie wynikiem skrócenia długości
dróg morskich, większego bezpieczeństwa żeglugi,
powiększenia ruchu okrętowego, otwarcia morza
Bałtyckiego dla światowego handlu i morskiego
zjednoczenia wschodnich i zachodnich Niemiec.
