Drzwi otworzyła przypadkowo kucharka, która na nie
zwykły widok z całym pośpiechem splunęła trzykrotnie po
trzy razy, (co, jak wiadomo, najskuteczniej chroni od uroku,)
i uciekła, co siły w mogach.
62


General juz prosil gošcia do pokoju i sadowil w najwy
godniejszym, starym, krytym skórą fotelu dziada. Obok przy
stawił stoliczek z zakąską.
Gość gładził swoje długie, strączkowate włosy i przed
stawiał generałowi plan, mający na celu „przywrócenie ro
dzimego prawosławia temu rdzennie rosyjskiemu krajowi“.
Prosił o poparcie władz wojskowych, użyczenie siły
zbrojnej dal wypadków opornych...
General godził się, potakiwał. Wymieniono wzajemne
grzeczności.
Wreszcie rozmowa zeszła na tematy prywatne i generał
zaczął uskarżać się na „nieszczęśliwość * swego mieszkania:

— Prosto złe się sprzeciwia — mówił. — Co robić, ojcze?

— [konê by prawosławną powiesić — poradził nie
opatrznie gość.
Nieopatrznie, bo tu cierpliwość nasza wyczerpała sie
i cala pasya na tych zaborców, kłamców i krzywdzicieli wy
buchła.
Rosyjski kraj! Prawosławna ikona! Tu! ?

Fotel dziada z całem samopoświęceniem wywichna! sobie


63


nagle na dwie strony obie tylne nogi, i czcigodny dygnitarz
znalazł sie najniespodziewaniej przechylony wty! aż do ziemi
razem z fotelem i grzebiący bezradnie nogami w powietrzu.
Generał rzucił się ratować. Ale tem dał tylko stolikowi
sposobność wywrócenia się na leżącego i pokrycia go całym
stosem zakąsek.
Wleciał zawołany Griszka.
Po długich tarapatach udało się wreszcie rozczochrane
mu dygnitarzowi wygramolić z pod wiktuałów, ale usiąść
gdzieindziej już ani na chwilę się nie zgodził. Zaraz zaczął
żegnać pnzepraszającego go generała, a wychodząc oglądał
się jeszcze wciąż na wszystkie strony z głębokiem niedowie
rzaniem. я i

Ikona zawieszona nie zostala.
64


Cala zime zatruwalismy Zycie generalowi.
Czulismy, ze mial juz tego stanowczo dosyé. Cheial
wyrwać sie gdziekolwiek z tego „przekletego miasta'. Miał
wyruszać na front.
Wiedzieliśmy, że oczekuje marszruty.
