mijn vrouw komt zoo dadelijk. Meneer installeert het mooie kind aan de tafel inde huiskamer hij schenkt thee en presenteert een koekje. Weldra zijn ze in een levendig gesprek gewikkeld. ... Ik heb nog nooit zooiets gedaan, vertrouwt zij hem toe, maar mijn vader heeft zijn betrekking verloren en U begrijpt. Nou maar, ik vind het héél mooi van U



	hoor ■— prijst meneer en vaderlijk legt hij zijn hand op de poezele vingertjes van zijn bezoekster. heell mooi. zoo belangeloos. zoo flink ... al je tijd en moeite voor anderen te geven. Dat moet wel, als je iets bereiken wil zuchtte het mooie kind en toen kreeg zij de poes in het oog, die met haar vijf jongen op het haardkleedje lag. 000. riep zij, wat een schatten! Mag ik ze even vasthouden? Verrukt knielde ze naast de poezemand neer. Gedienstig hurkend legde meneerde jonge poesjes op haar schoot. Geen van beiden hoorden zij de voordeur. Pas toen de kamerdeur openging, keken zij op. Herman – sprak mevrouw wie is dat? Lieve ■— antwoordde meneer dat is een jonge dame, die collecteert voor een goed doel Ik collecteer heelemaal niet – flapt het lieve kind er uit ■— ik kom op de advertentie .. A. advertentie. .? stotterde meneer niet begrijpend. Juffrouw, ik ben zoo juist voorzien sprak mevrouw ijzig. Binnen vijf tellen stond de kleine schoonheid aan den anderen kant van de buitendeur. – Mevrouw had haar zelf uitgelaten. Meneer wist niet goed wat hij zeggen moest. Maar dat was ook niet noodig. Mevrouw zei wat. Je moest je schamen zei ze om zoo familiaar te doen met een dienstbode. .! Jullie mannen zijn allemaal hetzelfde. Als jullie een aardig gezichtje zien, vergeten jullie alles. Wel allemachtig! stoof meneer op, heb jij mij laatst niet zelf duizend en één verwijten gemaakt, heb jij me niet zelf gezegd, dat ik menschen, die hier voor het eerst kwamen, op hun gemak moest zetten en hoffelijk behandelen – dat ik er aardig en charmant voor moest zijn en weet-ik-wat-nog-meer! En nu komt er iemand voor het eerst hier aan huis. 