Bij alle waardeering voor dein Amsterdam overheerschende intimiteit is de stad ons nergens zoo lief als daar waar een groot watercomplex ons verlangen naar ruimte en naar beslotenheid tegelijk bevredigt. Wij denken hier inde eerste plaats aan de omgeving van den Montelbaanstoren, dit wijde watervlak, door Querido eenmaal terecht het meest atmosferische punt van Amsterdam genoemd. Steedsche bouw, ruimte en atmosfeer, het zijn deze factoren die wij ook aantreffen, wanneer wij, staande op de Halvemaansbrug en met ons oog rondom den breeden Einnen-Amstel aftastend, tenslotte inden Munttoren een dankbaar rustpunt vinden. Ongemeen aantrekkelijk is deze plek, wanneer op een windstillen herfstdag een vroege schemer valt en er een prikkelend contrast is tusschen het bruisende leven bij den toren en de roerlooze stilte om ons heen. Terwijl men overal den Munttoren ziet, waar men zich rond de Munt ook bevindt, treedt uit de verte het Muntgebouwtje bijna nergens te voorschijn ; ja zelfs bij het vermaarde gezicht van het Koningsplein af valt dit aanhangsel niet op, omdat men het daar letterlijk over het hoofd ziet. Het heeft bovendien geen architectonische pretenties en alleen een volslagen leek kan zich door de archaïstische vormen laten misleiden. Toch hadden wij een afbraak, waartoe onlangs bijna was besloten, betreurd, omdat dit gebouwtje wel degelijk een functie in het stadsbeeld vervult: van nabij gezien „draagt” het den toren en geeft het dezen zijn reden van bestaan. Immers een steenen toren die alleen staat tenzij aan het water heeft geen bestaansrecht en wekt bij den toeschouwer een onbewust gevoel van onbehaaglijkheid. Breek van den Munttoren het gebouwtje weg en onttrek, gelijk de bedoeling was, het water aan zijn voet en ge ontneemt hem iets van zijn waarde en stelt hem
	23



	AMSTELODAMUM Febr. 1937
	op een nj met die vele torens en torenpoorten, die men weliswaar tot geen prijs zon willen missen, doch die toch niet geheel bevredigen, omdat er te zeer het metpieteit-bewaarde-monument uit spreekt. De Munttoren die op het Muntplein geheel alleen zou staan, isoleert zich van zijn omgeving; verbonden echter met het Muntgebouwtje associeert hij zich met haar. Het is datzelfde gevoel, hetwelk de manin-the-street er onbewust toe brengt in het Muntcomplex een kerkte zien en het als zoodanig als vanzelfsprekend te accepteeren. Het water rond het Muntplein is helaas weer een stap teruggedrongen door de als bagatel aangekondigde verbreeding van den Rokin-wal. 