‘Wat is dat,’ mompelt m’n begeleider, ‘dat zijn mijn flessen, die hebben mijn zoons uit mijn kelder gegapt en zijn die hier komen uitdrinken.’ We gaar de trap op. ‘Dit is z’n kantoor. Hier sliep hij ook. Hij zat hier later meer dan beneden, ’t was hem daar gauw te veel lawaai.’ Een kleine kamer met een raam, dat tot het midden van matglas is. Twee ouderwetse kantoorkasten, een ou de stoel met gebreid zitdek. ‘Hier heeft hij bijna al z’n verhalen geschreven.’ Een kleine tafel in de hoek, drie metalen inktpotten, een brieveweger, een lampje met een kapje van gekreukeld katoen. Op de muur, links van de schrijftafel, drie vastgeprikte foto’s: van Bach, van Elsschots broer, de dokter, en van een vriend van zijn zoon Walter, De Sapira. “‘De Sapira had een bult, maar een schone kop, hij trekt op Napoleon,” zei vader. Door de Duitsers vermoord.’ In de aangrenzende kamer staan we voor de sofa waarop Elsschots vrouw de dag na z’n dood even ging rusten, ’t Is maar een kleintje, die sofa, en er zitten twee poppen op. De zwarte schoenen staan er nog altijd onder. Op de trap wijst hij mij de kapstok, be neden in de gang met de jassen van Fons en Finne en met Fons z’n hoed. ‘Die hangen daar tot ze worden opgevre ten. Hoe heten die beesten die alles op vreten .. HET WONDER VAN DE WONINGBOUW EIGENLIJK is er geen enkel cijfer voor handen waaruit zou kunnen worden opgemaakt dat er serieus wordt gewerkt aan de oplossing van de woningnood. Mr. W. G. Verkruisen, secretaris van de Sec tie Volkshuisvesting van de Dr. Wiardi Beekman Stichting, zei het tijdens de wo- ningbouwconferentle van deze stichting in april zó: ‘Alleen als het ons lukt om 90.000 of 100.000 woningen per jaar te bouwen, zal misschien in 1970 het woning tekort zijn opgeheven.’ Misschien. Maar vooral: lukt het ‘ons’? Er zijn meer vragen over de woning bouw die gesteld kunnen worden, en het antwoord waar men wat aan heeft, blijft maar uit. 