Wie kan in ons land een voetbalspeler aanwijzen, die oogenschijnlijk even zeldzaam onhandig met zijne onderdanen kan werken en toch eigenlijk zoo bar handig is met die lange instrumenten ? Ik geloof niet, dat er één te vinden is, maar ook zijn er weinigen, zeer weinigen onder onze hedendaagsche spelers, die zich zóó in de algemeene sympathie mogen verheugen. Lutjens „Lotje” noemen whj hem in den omgang is een ideaalkerel op onze voetbal-velden ; hij is een zachtzinnig man, iemand, die geen kip, laat staan een mensch kwaad zal doen; vandaar de groote mate van fairheid, die hij steeds betracht, al speelt hij voetbal niet als jongejuffrouwen en al houdt hij van een duwtje ; hij behoort „körperlich” onder de besten, en, last not least, kent hij het spel, theoretisch en practisch. Ik herinner mij een wedstrijd van Velocitas tegen de Vereeniging, wier kleuren hij nu met eere draagt; wat hij bij die gelegenheid ook speelde, back om de vinnige aanvallen der Hagenaars af te slaan, dan weer half-back om zijne voorhoede te steunen en eindelijk forw'ard om zijne partij toch ook een puntje te bezorgen, alles was even goed. Geen w'onder, dat zoo’n type populair is bij spelers, officials en publiek ! Hij kent geene lauwheid in het spel en kan er zoo heerlijk zijne schouders tusschen gooien om dan met een harden schuiver het net te doen trillen. _ ,v •
	Lutjens speelde in de korte broek voor eene kleine club in Arnhem, waarna Vitesse hem opnam, eerst in het 2e elftal, doch al spoedig bij de ~hooge oomes” van het le. Kort was deze vreugde, want de Cadettenschool te Alkmaar eischte hem op , in zijn 2e jaar aldaar werd hij aanvoerder. Direct bij aankomst te Breda werd hij voor Velocitas I ingepikt, waarin hij 3 j aren uitkwam, het laatste als aanvoerder. Officier geworden koos hij H. V. V. als club, waarmede hij reeds als cadet de Ie tour naar Budapest en Weenen had meegemaakt. Al heel gauw was Lotje „eingebürgert” en in den vriendenkring opgenomen, gevolg van zijn minzaam karakter en aangenamen omgang. Kog steeds is hij H. V. V. 