Het regende die dag, toen wij aankwamen, en uitzicht was er vrijwel niet. Toch rijd je dan 1300 kilometer van huis zin gend inde regen een stadje binnen en je lied is een vroom lied, omdat dat stadje een ge nadeoord is, een stadje van Gods uitverkiezing. Tegen de avond kwamen wij binnen in ons hospitium met die grote slaapzaal, waar wij met 40 man werden ingekwartierd. Maar dan ga je niet naar bed. Dan trek je uit, wordt wat kregel van al die souvenierwin keltjes, die je hier rijen naast elkaar vindt, genaamd met de wonderlijkste heiligennamen, alsof het een en al godvruchtig heid is inplaats van goed-zaken doen. Maar dan kom je bij een hek als vaneen groot buiten, het domein van de grot, het heilig dom van Lourdes. Daar valt de stilte. Daar is de sfeer van het gebed. Daar werden wij die avond inde vrede van Lourdes gedompeld. Uit de verte klonk het aloude Lourdeslied en over het plein en langs de trappen naar de bovenkerk slingerden de licht jes van de duizenden kaarsen. De lichtprocessie was bezig, trok slingerend rond en herhaalde keer op keer en onvermoeibaar het veeltalige lied met het ene refrein: Ave, ave, ave Maria. Dan ben je opeens al je reser ves kwijt, dan zing je zomaar luidkeels mee met je donkere en wat schorre Hollandse bas. Daar maken vele volkeren het refrein veelstemmig: hoog de Spaanse meisjes en de Duitse vrouwen, schel de tenoren uit Italië, donker een groep Oekraï ners. Daar komt geen musicus aan te pas, het gaat van zelf, jubelend. Zo zijnde dagen in Lourdes, een telkens hernieuwde over rompeling van de genade. Hebt u ooit een plein vol zieken zien liggen, met zoveel verschillen de en vaak afzichtelijke kwa len en toch met zo’n zindering van blijheid en vertrouwen? Die vreugde en dat vertrouwen hangen inde lucht, trillen door in het gebed, dat de ene pries ter na de andere voorbidt: „Heer, dat ik zien moge.... Heer, help mij.... Op Uw woord zal ik gezond zijn.... Moeder, sta mij bij....” Dat is die nieuwe grote ontroering, de processie met het Heilig Sacra ment ’s middags en de afzon derlijke zegen met Ons Heer boven het hoofd van iedere zieke. Er genezen er hier in Lour des. Eigenlijk veel. leder jaar geeft het Medisch Bureau en kele „genezingen” als onom stotelijk vrij. 