En dan is mijn eerste vraag: kan men in zulk een verklaring nu niet anders zien dan een politiek stuk? Kan men de grootsche opzet en de ernstige voorbereiding van het oecumenisch congres te Oxford, waar de afgevaardigden van schier alle kerken ter wereld, met uitzondering alléén van de Roomsch-Katholieke, zullen behandelen het geweldige probleem van Kerk — Volk — Staat, niet anders bezien dan van politiek standpunt? Ik verzeker u, dat het gaat om andere dingen. Men voelt, dat kerk en godsdienst gevaar loopen en waarlijk geen denkbeeldig gevaar. En de oogen van hen, die kerk en godsdienst willen handhaven voor deze wereld als dragers van onmisbare goederen en van heilige roeping, staan open voor dat gevaar. Goddank, dat het zóó is. Goddank, dat men begrijpt, het gaat om het behoud van de vrijheid der Evangelie-verkondiging, ja om het Evangelie zelf. De tijd is voorbij, dat men meenen kan veilig te zijn achter zijn dijken en dijkjes. De golven hebben zooveel weggespoeld, dat die veiligheid slechts een waan is, een waan, waarin wij sterven zullen, als wij daarvan niet worden bevrijd. De geheele oecumenische beweging leeft uit dit besef. Laat men toch niet vergeten, dat de met name genoemde bewegingen en stroomingen niet in de eerste plaats politieke bewegingen zijn, maar levens- en wereld- en menschbeschouwingen, die staan tegenover de Christelijke beginselen en overtuigingen en deze willen vernietigen of zoodanig willen uithollen, dat slechts de naam overblijft. Zij, die in dezen tijd het probleem Kerk — Volk — Staat aan de orde stellen, voelen het als hun recht en hun plicht om te waarschuwen en te strijden tegen al die stroomingen, die een
Volk en Staat wenschen zonder godsdienst of met de totaliteits-eisch voor den Staat de grenzen trekken voor de godsdienstvrijheid en de vrijheid der Kerk. Daarom gaat het en daarom alléén. 