Een domper op al die vreugde was wel het benauwende feit, dat ons tweede elftal ternauwernood aan degradatiewedstrijden is ontsnapt, maar gelukkig is het zover niet gekomen, doordat onze reserves alles in het werk hebben gesteld om het gevaar af te wenden, en waarin zij dan ook tenslotte zijn geslaagd.
Door het lange, zware seizoen, dat onze jongens achter de rug hadden en doordat de competitie om een plaats in de eerste klas zo lang heeft geduurd, is de zomertraining in het gedrang gekomen. Dit feit heeft zich begrijpelijkerwijze gewroken, en mede door-



	dat Nol Braams en Lo Dörr als soldaat naar Indië zijn vertrokken, heeft onze ploeg een dusdanige verzwakking ondergaan, dat wij bet tempo op de ranglijst niet kunnen bijhouden, waardoor wij op de laatste plaats zijn aangeland.
Dit behoeft echter geenszins verontrusting te baren, want naar mijn overtuiging, kunnen we toch wel mee in onze nieuwe – omgeving. Wanneer onze voorhoede de weg naar het vijandelijke doel weet te vinden, dan is er geen vuiltje aan de lucht. Het komt er slechts op aan, dat er tijdig een schot wordt gelost, en er niet tot in de treure wordt gecombineerd. Dat betekent tijdverlies, waardoor de tegenpartij zich kan herstellen. Onze voorhoedespelers kunnen stuk voor stuk een goed schot lossen, het is alleen een kwestie van het te proberen, en ik voeg er direct aan toe: elk schot kan geen eendvogel zijn, maar als je het niet probeert, dan komen er ook geen doelpunten.
