Dawniej jednak Austrja była rządzoną


absolutnie
stytucyjnie.
Prawdziwy mąż stanu mógł był prze
widzieć taką anomalię, która klinem wei
ska się w ciało społeczne i co najmniej
niepotrzebnie je rani.
Akt ten był niepolityczny, bo nigdy
stosunki moralne obu państw nie zrówna
ją się tak, żeby treść układu przydała się
na co Austrji.
Ile ten pierwszy krok fałszywy utru
dził rokowania w sprawie polskiej z pań
stwami zachodniemi, łatwo odgadnąć. Hr.
Rechberg nie miał odwagi skorzystania
z okoliezności bardzo szezęśliwych, któ
reby mogły wszystkie niepowodzenia Au
strji wyrównać.
Po opuszczenia sprawy polskiej, wziął
się po swojemu, półśrodkami, do sprawy
duńskiej.
Nie chciał rozbudzać ducha wolności
w Niemczech, za poradą pana Bismarka
odepchnął państwa małe niemieckie i za
warł ugodę wojenną z Prusami, zadowo
lony z siebie, że za pomocą małych sztu
czek ro.wiązał wielką kwestje! Do tych
zaliczyć należy: przesadzenie w Radzie
państwa kredytu, wojnę duńską i uzyska
nie dla niej większości głosów w tej kor
poracji. Większość otrzymaną została
przez zabiegi barona Tinti, który zbierał
podpisy, i przez głosy Rusinów, którzy za
ministerstwem głosowali, nie wiedząc, o
co chodzi. Baron Tinti w tegorocznym
sejmie państwa  austrjackiego stanał na
czele obrońców tej konstytucji, której or
dynacja wyborcza umożebniła taki rezul
tat, iużycie pnłków węgierskich i galicyj
skich na wyprawę duńską z powodu —
jak się hr. Rechberg przed posłem angiel
skim wyraził — ostudzenia sympatji ró
wno-plemiennych Niemców, gdyby się na
widok obrońców okazać miała.
Wspomniawszy o Gasteinie, nie mówiąc
o Kissingen, można rzucić okiem na wpływ
i elastyczność pojęć, w polityce organi
zacyjnej państwa.
Hr. ltechberg uważany był jako sym
patyzujący z partją staro konserwaty
stów węgierskich. Był obecny i przy
czynił się do odżwierciedlenia myśli tej
partji w dyplomie pażdziernikowym.
