a nakreśliwszy sobie ten program, z rozwesele-| Skutek ten był, że w kilka godzin później
niem spoglądał na idących ku niemu młodych | Włastowski, starając się sztywnością ruchów za
Panów. maskować ogarniające go rozmarzenie, wygłosił

Być może, że ich na samym dnie świadomo| dydaktycznie:
ści odtrącał od siebie na odległość sceny oglą-| —Bajeczny z Pana człowiek, ech,.. bajeczny!
danej z loży, być może, że ich niejako najmo-ł Polityka won... ludzkość wou.. bo Śmierdzi...
wał dla siebie, z iście szlachecką hardością nie |tylko my.. nieśmiertelni i dziewczynki! Prawda!
żywiąc żadnej czci dla kapłanów sztuki, ale| Co? Ile Pan ma lat? z
pragnął ich, był im rad, jak miłym, przełotnym — Nawet przy winie niedyskretne pytanie —
gościom i nie pozwalał sobie na krytykowanie | odrzekł rozweselony Karliński — mam pełnole
słyszanych aforyzmów, gdyż nie nie chciał, by |tniego syna. ;
go mogli czemś zrazić. 4 — Syyjn..! Tam do djabła! To chyba...
To też na bystre skierowane do siebie spoj-| — Nie — zaśmiał się demonek — najlegal
rzenie Jamonta, odpowiedział skinieniem głowy | niejszy dziedzic nazwiska i pięknego Karlina!

i gdy się wszyscy trzej zbliżyli, wyciągnął do| — Gdzież wzrasta ta luba flanca?

swych nowych znajomych arystokratyczną rękę| — Vous ressemble-t-il? spytał
ze swym królewskim uśmiechem, który szedł | Leński oczarowany kasztelańską miną posła.
do serca. Udał też, że nie zwraca uwagi na cy-| — Jest we Fryburgu, gdzie czasami chodzi
niczny szacunek, z jakim Włastowski złamał |na uniwersytet, nie, nie jest podobny do mnie!
przed nim swą wiotką postać ani na podej.| — Ależ.. owszem — zaprzeczył Tymon —
rzliwą obawę Leńskiego, wywołaną zapewne |z głosu zupełnie i z ruchów też. Czy go pan
etykietą posła, jaką musiał mu przyczepić Ty| teraz odwiedzał? Cóż, zawsze taki wyrywający
monek. —— się do kobiet, sportów i wszelkich ekscesów.
