Czy Zosia po tem wszystkie m
przyjąć jakiego innego kandydz 1a?

Starzewski był niepocieszony. Biadając w duchu
nad tem, co się stało i rozmyślając nad tą przykrą spra
wą, zdziwił się nagle jednemu: jak wpadł do rąk Zos
ów wycinek z gazety?

Poszedł do jej pokoju. Ujrzał ja, trzymającą w rę
ku jakąś kopertę. Na widok wchodzącego negle oica,
drgnoła niespokojnie.
Zapytał:

— Kto ci przysłał ten wycinek? Któż to taki?

Zofja zarumieniła się i odparła drżącym giosem:

— Nie wiem właśnie...
— Pozwól mi tę kopertę...
Wziął kopertę z jej ręki, obejrzał. Adres napisany


G


zechce jeszcze


Zarzuciła mu ramiona na szyję. Rozerwał ten
splot dość brutalnie, potem wszakże jeszcze zatrzymał
jej ręce w swoich dłoniach, jakby chcąc ziagodzić swą
szorstkość. Oczy jego wszakże pozostawały zimne
i smutne. Rzekł:

— Niech mnie pani nie zmusza do powtórzenia,
co o pani myślę...
Tego już było Helenie za wiele. Przekroczyło to
jej siły i złamało upór. Zachwiała się na nogach i aby
nie upaść, zataczając się, podeszła do otomany.
Siadła, ukryła twarz w dłoniach. Gdy je wresz
cie odjęła, miała całą twarz pokrytą czerwonemi prę
gami. Oczy jej wszakże jeszcze ciskały błyskawice.
Kazimierz postanowił położyć kres tej rozmowie
rzekł więc:

— Nasza rozmowa może stawać się tylko coraz
boleśnicjsza dla nas obojga. Poza tem lada chwila
może wrócić maż i doprawdy nie wiem, jak wytłuma
czymy moją tu obecność, gdy przecież razem z nim
opuściłem jego dom. Skończmy więc. Przyrzekiew
pani przebaczenie pod wiadomym warunkiem. Czy
pam go wypełni?

HelenaYnilczała.
Wydało się, jakby wcale nie słyszała słów Kazi
Snuła jakąś myśl, którą nagle ujawniła, wo
łając raptownie: `

— Jeszcze ini nie powiedziałeś, kto jest ta kobie
ta którą rzekomo tak kochasz.
