Eenige dagen daarna ontmoette ik één hunner in een winkel, waar ook eenige zijner familieleden waren. Het was den dag na het Koptische Paaschfeest, voor de meeste Kopten meer een feest van dronkenschap dan van heilige herinnering. Hij vroeg me: mijnheer, als ik zelf geen sterken drank drink; maar ik schenk anderen glaasjes in, is dat zonde? Toen ik die vraag bevestigend beantwoordde, viel zijn oudere broer hem in de rede, zeggende: maar als zijn vader of oudere broer hem zulks beveelt, is hij dan niet verplicht te gehoorzamen? Mijn antwoord was weder: „neen, want men moet Gode moer gehoorzamen dan menschen.” „O,” zei de jongen toen, „zie je wel, dan heb ik daaraan gisteren, net als ik dacht, verkeerd gedaan.” Het deed me goed, uit dat gesprek de resultaten onzer gehoelonthoudersvereeniging op te kunnen maken.
Ja, Gode zij dank, die de gezindheid van vele onzer Koptische vrienden in Calioub zoo heeft veranderd, dat zo niet meer vijandig tegenover ons, maar vriendschappelijk naast ons staan. Of de gevolgen van deze gunstige verandering in hunne gezindheid zoo ver zullen reiken, dat sommigen uit hunne kerk zullen treden en zich bij de Evangelische aansluiten, daarover kan ik niet oordeelen. Tot nu toe houden ze aan hunne kerk vast, al erkennen ze ook hare vele dwalingen. Vele verlichte Kopten voelen meer voor eene reorganisatie hunner kerk naar het voorbeeld der evangelische kerk, dan om haar te verlaten.
Maar al wenschen en hopen we ook, dat de evangelische kerk in Calioub zich zal uitbreiden en eene groote macht wordt te midden der duisternis, toch is dit niet onze vurigste begeerte. Neen, die is, zielen te mogen winnen voor Jezus, onzen Heiland en leden voor Zijne onzichtbare gemeente.
