(Door Marie van Amstel.) Alhoewel men de mode steeds haar grilligheid verwijt, is ze toch niet zóó veranderlijk als men meent. Vele vrouwen beklagen zich weliswaar dat ze een hoed of japon vaneen vorig seizoen niet meer kunnen benutten zonder er bespottelijk uitte zien, dat ze zich derhalve gedwongen zien, inférieure stoffen te koopen, om zoodoende minder geld te verspillen en toch naar de mode gekleed te kunnen gaan enz. enz. We willen eens zien in hoeverre die laatste gelijk hebben met hun beweren. Het is volkomen waar dat mevrouw mode er steeds op uit is ons nieuwe voorschriften te geven in zake ons toillet, dat zij telkens en telkens iets „ongeziens” bedenkt, en hier en daar vaak ingrijpende wijzigingen aanbrengt; maar toch is ze niet zóó wreed, als waarvan men haar beschuldigt. Er zijn vrouwen, die volstrekt niet den indruk maken ouderwetseh gekleed te zijn doch integendeel den indruk van élégant geven en hare toiletten drie jaren en langer dragen, zoodat ze hare stoffen inderdaad verslijten.
„ONS GEZIN”.
Deze hebben echter de zelfbeheersching dat ze zich nimmer laten verlijden de brode te volgen wanneer 'die in uitersten vervalt, ze kiezen steeds den gulden middenweg en datgene wat het beste met haar figuur, haar leeftijd en hare levensomstandigheden overeenkomt. Ze onthouden zich van opvallende kleuren en onsolide weefsels, alsmede van fragile garneeringen. Kortom ze verstaan de kunst, zich met bescheiden middelen correct en élégant te kleeden. Er correct en élégant uitzien, kan men alléén dan, wanneer men inderdaad goede kwaliteit stoffen draagt, de garneering kan dan zéér sober zijn, desnoods geheel Ontbreken zonder dat het cachet wordt ingeboet. Dit laatste geldt, vooral ten opzichte van de mantelcostunres.
