GAZETA NARODOWA z Piątku dnia 21 Marca 1902. Nr. 80.
Nad Jugelą.
Osobiste wspomnienia Z wojny tranowaalskiej


PRZEZ
porucznika AUGUSTUSA.
(Ciąg dalszy).
Z nadejściem nocy pułkownik Thorneycroft
odbierając komendę, nakazał opuszczenie płasko
wzgórza. Chwilowe, bardzo zresztą krótkie, zaję
cie go, kosztowało Anglików 60 oficarów i 780
żołnierzy.
Boerowie od rana do nocy prowadzili ogień
ożywiony, o czem następujące świadczą liczby :
działa 75 mm. wystrzeliły każde po 300 — 480
nabojów, armaty zaś szybkostrzelające z Taba
Niama po 1000 sztuk

Tak upłynął dzień. Ce do wrażeń moich
osobistych, przypominam sobie, że piliśmy wodę
ze źródła, wytryskującego ze szczeliny skały, na
stępnie nałożywszy do ładownie podwójny kome
plet nabojów i napełniwszy jeszcze kieszenie na
bojami, drapaliśmy się po skałach.
Czem bardziej zbliżaliśmy się do szczytu,
tem gęściej i głośniej świstały nam nad głowami
pociski armatnie, tem silniej uderzał o uszy na
sze odgłos gradu kul; każdemu uderzeniu poci


skarga głośna, a równocześnie ze wszystkich
stron gęsto spadały kępy ziemi, odłamy skał
i kamienie.
Gdy doszedłem do najwyższego punktu do
liny, opapowało mnie nagle przeczucie blizkiej
nieuniknionej śmierci; służba ambulansowa jnż
się nie wałęsała naokoło nieszczęśliwych ofiar,
które przed chwilą pielęgnowała, a wzrok mój
padł najpierw na martwe ciała, wyciągnięte na
ziemi, następnie na Kafrów skulonych, których
pozosiawiono do strzeżenia koni.
— Możeby zostać z nimi — pomyślałem
przez chwilę.
I doprawdy sam nie wiem, jak dostałem
się w obręb ognia, do tego odrębnego świata ja
kiegoś, w kiórym nieruchome skały niby drżały
i poruszały się od grzmotu salw i sirzałów, pa
dających ze wszystkich stron.
Przedemną, obok mnie, u stóp moich, kule
padały bez łoskotu, ryły się w ziemię, odskaki
wały od kamieni.
