Men verhaalt, dat het eerste begin derzelve voor 150 jaren moet gebeurd zijn. Een Roomsch (Portugeesch) zendeling zou destijds beproefd hebben, om van Bandjermassing uit naar het binnenland door te dringen, en op zijnen togt door de inlanders gedood geworden zijn. Na hem kwam een tweede zendeling, die te Bandjer begon met voorspoed te prediken, maar ook later in het binnenland gedood werd. Voor twee jaren bezocht een Itoornsch priester de plaatsen onzer zendelingbroeders in Poelobetak, en hij zeide, er van overtuigd geworden te zijn, dat juist in deze plaatsen de werkkring hunner vroegere zendelingen zou geweest zijn, de waarheid waarvan wij echter daar willen laten. Maar zooveel is zeker, dat sedert dien tijd de zending der Roomsche kerk op Borneo gestaakt is. Toen de Europeanen begonnen, zich op Borneo te vestigen, was hun verblijf doorgaans van korten duur. Er is nogtans berigt geworden, dat de Da]akkers in het



	reidwillige bescherming, en voor hnnne scholen zeer belangrijke ondersteuning is verleend geworden. Onder de Maleijers en Chinezen is voor als nog weinig zigtbaar vruchtgevolg des arbeids te vinden. Door middel van de zendelingsdrukpers, alsmede door de talrijk bezochte scholen, en vooral door de voortgaande verkondiging des Woords en het verkeer der broederen met het volk zijn, vooral te Poelopetak, de kennis des Woords van God en een weldadige invloed op de zeden des volks verspreid geworden. Door het loskoopen van Pandelingen zijn velen uit slaafsche dienstbaarheid (vooral bij de Chinezen) bevrijd, en onder het gehoor des Woords en de leiding der zendelingen gebragt geworden. Uit deze en andere vrije Dajakkers zijn reeds de beginselen der Christelijke gemeenten gesticht. Deze gemeenten zijn, wel is waar, nog klein ; het leven des geloofs in den Zoon Gods is nog zwak bij de leden derzelve. Het grootst getal des volks, zelfs ook te Poelopetak, bevindt zich nog dood door zonden en misdaden, en van eenen « blijkbaar vruchtbaren werkkring », gelijk Methurst in het westen van het eiland beloofde, kunnen wij voor als nog in het zuidoostelijk gedeelte deszei ven niet roemen; in tegendeel, de arbeid is thans nog op hope aangewezen.
