Ale to szło jakoś tak dziwnie wolno, tak się to
wlokło, że Charles pobladł aż i oczy mu wpadły głę
boko z tego oczekiwania. i

A oczekiwał na chwilę, w której wszyscy ci ludzie,
co go przeoczali dotąd zawsze, dojdą do świadomo*
ści jak niewiele ten tak ubóstwiany Alfons wart był
w rzeczywistości. Pragnął go ujrzeć upokorzonym,
opuszczonym od przyjaciół, osamotnionym i ubogim,


a wtedy... F jm A


— Cudowne dziecko pojawiło się znowu na hory
zoncie muzycznym. „Słyszeliśmy — pisze Gołos—
grę na skrzypcach siedmioletniej Ernestyny Boucher...
Wobec tak niezwykłego zjawiska zamilknąć musi
krytyka, istępując przedewszystkiem miejsca zdzi
wieniu. Dziecko, drobne dziecko w całem znaczeniu
słowa pokonywające techniczne trudności ballady
Vieuxtemps'a, lub ze skończoną rytmicznością frazu
jace najdokładniej „Karnawał wenecki”, to istotnie
rzecz nie codziennego pokroju. A przytem wziąć
trzeba pod uwagę niedostatki samego instrumentu,
małych, dziecięcych skrzypeczek, zastosowanych do
wzrostu „łali”, ale bynajmniej nie do jej fenomenal
nego talentu. Co się stanie z tą wrodzoną zdolno
ścią? jaka wykształci ją metoda, jaka szkoła? Jak
wreszcie nawet pokierować jej rozwojem? to są py
tania, które przyszłości pozostawić trzeba.” Tu win
niśmy dodać, iż „fenomenik” ten-zjawi. się w tych
dniach w Warszawie i da się słyszeć publicznie,

— Magik Roman, po kilku uwieńczonych powodze
niem przedstawieniach, peame się z resursy oby
watelskiej do teatrzyku Towarzystwa dobroczynno
ści. W ostatnich widowiskach magika wzięła udział
córka jego panna Artot Roman, podobno w magji też
uzdolniona. i


— Walne zebranie. . Dziś w południe w biurze
warszawskiego Towarzystwa ubezpieczeń od ognia
odbędzie się ogólne zgromadzenie akcjonarjuszów
tegoż Towarzystwa.
