Een paar dagen later aten we, liever dineerden, bij Karei. Runderlapjes, gestoofde rooie kool, blommige aardappelen, rijst met kaneel. Zijn kostjuffrouw, èrg zindelijk, juffrouw van frissche gezetheid, glad van zeep-properheid, met glimmende haar-weilandjes, sneeuwslootje daartusschen en een bloedkoralen halsketting, vertelde toevallig dat ze een voorkamer met balkon leeg had. Ze had wel geen twéépersoons bed, maar ze kon er voor zorgen en dan vond Karei het goed dat een ledikantje voor Kaatje in zijn kamer kwam te staan. Karei vertelde haar even „apart” dat we niet getrouwd waren, loog haar voor wat hij me later zei dat het kind van ons was. Ze had niet de minste bezwaren. Alle geld was haar goed, zei ze. Ik huurde, betaalde tien gulden vooruit en we spraken af dat Georgine den volgenden dag komen zou. Toen ze de deur uit was, maakte ik me boos op Karei. Waarom hij van het kind gelogen had? Maar Dirk kwam oploopen, druk, rood van ’t trappenklimmen. „Wat ’n tref! Ik mot jullie juist allemaal hebbe! Guus is jarig jullie komme van avond, hè?” ’k Had ’r niet veel trek in. Georgine en ik waren in geen vier weken ergens geweest en nu weer dat geruzemoes, die leege pretmakerij. Maar hij hield aan. Of ’t aardig was vrindschappelijk wou-ie heelemaal niet zeggen —• om me zoo terug te trekken, nou ik met Georgine was. Ik dee net alsof ’k ze vroeger nóodig had. Al was je getrouwd, hoefde je je vrinden toch niet als oud vuil te laten leggen. En dan zei Karei ook da’k met den dag vervelender werd. Wat dat voor ’n ouwbakken plezier was om altijd samen te zijn, altijd met z’n tweeën ! Als je dat ’n drie maanden dee, kreeg je genoeg van mekaar. Georgine wou ook wel weer is bekende gezichten zien. Goed dan. Als ’t maar geen nachtwerk werd. Nee. Laat zouen ze ’t niet maken. Trees en Moos Scherpenzeel kwamen ook. De ouwe bekenden.
