Opvallend is het groote aantal stations te Londen. Zij liggen als een krans om het centrum van de stad heen. Aanvankelijk waren de meeste ondernemingen meer aan den rand der stad gebleven, later is men echter zoo diep mogelijk tot de city doorgedrongen, in den regel met opoffering van geweldige bedragen voor terreinaankoopen, want onteigening is in Engeland niet gemakkelijk gedaan te krijgen, en dikwijls is bovendien de eisch gesteld, dat de aankoopende maatschappij elders zorgen moest voor onderdak voor de bewoners der aan te koopen wijken. Deze situatie geeft ons reeds eenig denkbeeld van de belangrijkheid der spoorwegen in en om Londen. In 1905 had men hiervoor 9 ondernemingen, alle met een net van minder dan 100 mijlen. In aanmerking genomen de groote hosten van hun installaties (voor een groot deel zijn het ondergrondsche electrische lijnen) en het enorme reizigersvervoer, zijn deze kleine netten toch van zeer groote beteekenis. Wegens hun speciaal karakter vallen zij echter buiten ons bestek.
De bovengenoemde mijen waren, zooals uit de ligging van hun netten reeds blijkt, op meerdere gebieden eikaars concurrenten, doch hadden ook gemeenschappelijke belangen, inzooverre zij van eikaars lijnen gebruik maakten en tezamen lijnen van andere lichamen in gebruik hadden.
Om tal van redenen, die hier niet kunnen worden uitgeplozen, waren de mijen grootendeels met een buitengewoon groot kapitaal belast, de daarop verkregen rente schommelde, ruw genomen, tuisschen 3 en 4 %, zoodat men kan zeggen dat de bedrijven geen groote winsten maakten, doch zich konden bedruipen.
