„Liefste!” zei hij heesch en drukte haar nogmaals aan zijn hart. Maar in zijn blik, die door het venster naar bulten dwaalde, vertoonde zich iets, wat op schaamte geleek. Plotseling liet hij haar los, haalde een pakje sigaretten te voorschijn en stak er een op. „Ik heb zooveel hooren praten over dien appelboom van Dale. Kom, laten we daar eens naar toe gaan. Ik heb best zin in een flinke wandeling. We zullen de auto hier maar laten staan.” Samen liepen ze een pad, dwars door de weilanden, op. Marjie droeg stevige wandelschoenen, een katoenen japonnetje en een stroohoed, die verrukkelijk scheef op haar hoofdje stond. Ze liep vooruit, dansend onder het loopen, vol levensvreugde en de opgetogenheid van het oogenblik. Ze geleek op een schilderijtje van
	Watteau, zoo tenger, zoo slank, zoo 1 aanvallig als ze was met haar door 1 den wind blozende wangen. Dick verloor haar geen oogenblik uit het gezicht. „Ik ben krankzinnig!” bromde hij in zichzelf. „Ik laat het veel te ver komen. Het komt er nog maar bij, dat ze een huwelijksaanzoek van me verwacht! Ze is drommels aardig en zoo onschuldig als een pasgeboren kind. Ze schijnt dolveel van me te houden. Maar hoe kan ik met zoo’n buitenkind bij moeder aankomen en zeggen: „Kijk eens, ik heb een schoondochter voor u meegebracht, moeder! Geef ons uw zegen!” Hij stelde zich voor, hoe ongeloovig en ontstemd zijn moeder kijken zou, hoe woedend ze zou wezen... Was hij dan niet verloofd met Charlotte Deal en was zij niet in alle opzichten een uiterst geschikte partij voor hem? Was zij niet een van de familie Deal uit Baltimore, van onberispelijke afkomst, van hooge beschaving, een meisje, dat haar talen kende, een bekende aviatrjce en golfkampioene? En hij moest stilletjes glimlachen, toen het vroolijke, stralende figuurtje, dat voor hem uitging, sierlijk over een hekje sprong en hem wenkte, haar te vqlgen naar den boomgaard van Dale, waar de groote appelboom volhing met halfrijpe vruchten.
