Ware de Rechtbank op het geschilpunt, zooals partijen het hadden omschreven, ingegaan, dan had zij m. i. ongetwijfeld de eischeres in het gelijk moeten stellen en van de vordering ook tegen den eersten gedaagde kennis behooren te nemen. Immers de dagvaarding, mede gericht tegen den Amsterdamschen gedaagde, maakte haar in het algemeen hiertoe bevoegd en de vordering tegen dien gedaagde mocht nog zoo ongerijmd zijn, de beoordeeling hiervan kwam eerst na die van de bevoegdheid aan de orde. Daarmede zou echter even ongetwijfeld weder het zoogenaamde hoogste recht tot het hoogste onrecht verlaagd zijn. Gelukkig bleek de valsche spreuk ook hier niet bewaarheid te worden, zooals trouwens nimmer het geval is, wanneer het recht maar hoog — of diep — genoeg gezocht wordt. Ziehier hoe de moeilijkheid door de Rechtbank bij haar vonnis van 14 April 1913, met voorbijgang van het ter bestrijding van de vordering tegen den tweeden gedaagde aangevoerde, werd opgelost. Zij overwoog: „dat wat aangaat de toepasselijkheid van art. 126 sub 7° Wb. v. B. Rv. weliswaar ten processe vaststaat, dat de woonplaats van den tweeden gedaagde is Amsterdam, doch bovendien te onderzoeken valt, of eischeres terecht de beide gedaagden bij ééne dagvaarding heeft doen dagvaarden;
„dat de wet ten deze wel geen uitdrukkelijke voorschriften geeft, doch een goede procesorde ongetwijfeld medebrengt, dat een dergelijke samenvoeging van de zaken tegen meerdere gedaagden alleen toelaatbaar is, indien tusschen die zaken verknochtheid bestaat, hetwelk juist bij de toepassing van art. 126 sub 7° Wb. v. B. Rv. temeer in het oog springt, nu het gevolg der samenvoeging hier kan zijn, dat een gedaagde aan. 