Kilkakrotnie wypowiadniiśmy w Pra
wdzie pogląd, że togoczosny rozwój ekono
miczny zmicrza nioodzownie i stale w kic

centralizacyi metod
iśrodków produkcyi i ześrodkowania ka
pitałów. Bliżej jednalnie zatrzymywaliśmy
się nad tem Klan, zwyklo wtrącanem
nuwiasowo. Jodnak znalazły się logiczno
głowy, które wywnioskowały, że mniemam,
jakoby z biegiem czasn liczba knpitali
stów zeszła do kilku magnatów bogactwa...
Pomieszano tutaj dwie rzeczy bardzo ró
żno: centralizacyę produkcyi i liczbę rąk,
w których znajdują się kapitały przedaię
bioreze, wreszcie prostą dążność ekonomi
ezną zamieniono nu rzeczywistość. Wpra
wdzio nie ulega najmniejszej wątpliwości,
że w kraju, dopóki rozwija się on przomy
ałowo, wraz z oentralizacyą produkcji po
dążn też centralizącya bogactwa w coraz
mniejszej liozbia rąk. Procentowy stosunek
ludzi różnej zamożności ulega wtedy zmia
nic; z jednej strony zwiększn się procent
osåb, żyjących jedynie z pracy rąk swoich,
z drugiej — to samo widzimy przy wielkich
mnjątkach, podczas gdy stany średnio za
nikają. Statystyka podatku dochodowego
w Anglii, póki kraj ten kroczył na czele
tegotzeasnego rozwoju ekonomicznego, nwi
doczniała tę dążncść wybornie, czego dzi
siaj nie tak łatwo dowieść wskutek powol
nego bankructwa przemysłu angielskiego.
