2 1925 r., wktórej stwierdziłem, że zadaniem „Heimat
dienstu* wschodniopruskiego jest prześladowanie mniei
szości polskiej w Prusach Wschodnich, nazwał minister
spraw wewnętrznych p. Severing w swojej adpowiedzi
twierdzenie moje niesłusznem. Pan minister oświadczył,
Że „kłeimatdienst* jest organizacją, która służy do po
pierania niemieckich celów i zadań kulturalnych i jego
zadaniem nie jest uciskanie i tępienie mniejszości polskiej
w Prusach, a mianowicie w Prusach Wschodnich.
W drugiej interpelacji z dnia 20 rb. twierdziłem, że
„Feimatdienst* pobiera znaczne subwencje od Rządu
pruskiego wypłacane przez rejencję olsztyńską i nadpre
zydjum w Królewcu. Na zapytanie w jaki sposób Rząd
pogodzić może subwencjonowanie ze swojem twierdze
niem, że finanse państwa nie zezwalają na zaprowadze
pie nauki języka polskiego dla dzieci poiskich w szkołach
ludowych i że należy funduszę wypłacane „Helmat
dienstowi” zużyć raczej na zaprowadzenie nauki pol
skiej, odpowiedział p. minister Scvering podobnie:
„Wschodniopruski Heimatdieust" nie iest organizacją do
walki z polskością, lecz organizacją, która służy do pos
pierania niemieckicii celów kulturalnych". O sprawie
subwencji p. minister nic nie mówił.
Kto zna stosunki w Prusach Wschodnich panujące,
ten przyznać musi, że tak pierwsza jak į druga odpo
wiedź p. ministra nie zgadza się z rzeczywistością. Znam
p. Severinga i wiem, że»on Świadomie nieprawdy nie
powiedział. P. minister stał się widocznie ofiarą rapor
tów kłamliiwych i tendencyjnych. Wątpie także, ażeby
p. Severing w taki sposób zamierzał naprawić reputację
swoją u wschodniopruskich nacjonalistów z powodu fak
tu, że zniósł swego czasu niczem nieuzasadniony zakaz
wydawania „Gazety Olsztyńskiej“. Nazwali go bowiem
wtenczas nacjonaliści wschodniopruscy „Aniołem stró
żem Polaków“ (Severing der Schutzengel der Polen).
Niepodobieństwem jest również, ażeby pan minister
wierzyć miał bez wszystkiego raportom Heimatdienstu.
