Een half uur later geleidde hij den kleinen, vriendelijken mijnheer Saling, die den kostbaren wissel van veertienduizend mark heel zorgvuldig in zijn portefeuille had gelegd, naar de voordeur, om daarna bij zijn terugkomst in het kantoor door Hubner met de weinig vleiende, woorden ontvangen te worden : „Heb ik je weer eens betrapt, schurk! Je wist dus gisterenavond heel goed, dat je vandaag om dezen tijd over een aanzienlijke som zou kunnen beschikken en je dacht mij met woorden af te schepen, als je niet bovendien het voornemen had, om mij heelemaal in den steek te laten. Maar dan had je vroeger moeten opstaan letterlijk en figuurlijk gesproken ! Voor den dag met de zevenduizend mark en wees blij, dat ik daarmee tevreden zal zijn.”
	De graanhandelaar was zoo verslagen, dat hij niet eens eenig bezwaar maakte, maar zijn kwelgeest de bankbiljetten voortelde, die deze achteloos in elkaar gefrommeld in een versleten zakboekje stak.
„Zoo, en nu vooruit! Als wij ons dadelijk op weg begeven, kunnen wij den trein naar Opper-Silezië juist nog halen.”
	Een kwartier later stapten de twee mannen als goede vrienden naar het station. Hubner nam aan het loket twee kaartjes naar Ohlau, en de trein bracht hen uit de Silezische hoofdstad, zonder dat iemand hun vertrek had trachten te beletten.
