Maar bovenal dient het instituut der verlofsofficieren gesteund en aangemoedigd te worden, en dit niet alleen van hoogerhand, maar ook door de beroepsofficieren zeiven.
Het komt mij voor, dat de wijze waarop de verlofsofficieren door de beroeps-kapiteins en -luitenants bejegend worden, niet altijd de aangenaamste is, dat zij meermalen als een soort indringers beschouwd worden, die men op een afstand houden moet.
Vooral bij de infanterie schijnt dit euvel te bestaan, althans bij sommige onderdeelen.
Er bestaat een neiging om de fouten, door verlofsofficieren in den militairen dienst begaan, breed uit te meten en hun een gemis aan routine, aan praktijk te verwijten, die zij nu eenmaal niet bezitten kunnen.
Het schiint bij sommige kapiteins eenmaal vast te staan, dat aan reserve-officieren weinig of niets kan worden toevertrouwd. Dit is onbillijk, al moet erkend worden dat een zoo ongunstig oordeel in sommige gevallen gemotiveerd is. De beroepsofficieren vergeten daarbij, dat de verlofsofficieren in het algemeen toch tot de meer ontwikkelde elementen behooren en in hun burgerlijke betrekkingen meermalen de meest gewichtige en verantwoordelijkheid eischende functies bekleeden.
Het gevolg van een en ander is, dat deze zich voortdurend als minderwaardig bestempeld gevoelen; de aanvankelijke lust en ambitie verdwijnen gaandeweg; zij gevoelen dat zij in hun zooveel weken dienst doen niet veel in militaire kennis zijn vooruitgegaan, en het eind is dat zij, zich meer en meer teleurgesteld voelende, na hun verplichte aantal jaren gediend te hebben, eervol ontslag aanvragen.
Natuurlijk werkt de door hen opgedane ondervinding afschrikkend op jongeren.
