Wreszcie przemysłowcy na usunięcie bezrobocia
wynaleźli jedyne lekarstwo, a mianowicie wypas
czenie lub też zupełne zniesienie ubezpieczeń so
ciażnych

Jest to polityka prowadzona po linji najmniejsze


iego — niema specy
st również wskazane |
h, bo to byioby į


ficznega lekarstwa. N
podeimowanie robó
równoznaczne © m gospodarstwa spn|
łecznego pr mi malorentownemi, a

więc byloby sprzecznem z naczelnym postułatem +


go oporu i oparla na stałym systemie kapitalistycz=
nym, by broń Boże nie wydać nigdzie ani grosza
więcej, ale wszelkie ciężary zwalić na barki robotni
ków i tak już żyjących w nadzwyczaj trudnych
i ciężkich warunkach.
Twierdzenie dyrektora Stanowskiego, jakoby
koszt świadczeń socjalnych w przemyśle hutni
czym wynosił 3/2 proc., jest niezgodne z rzeczywi
stym stanem rzeczy. Ministerstwo pracy i opieki
społ. w roku 1926 wydało broszurkę p. t. „Obciąże
nie produkcji na rzecz ubezpieczeń społecznych w
Polsce i zagranicą“. Na str. 44 tej broszury wy
raźnie dowodzi jej awtor, że koszia ubezpieczeń
społecznych w stosunku do kosztów produkcji i
ceny towaru w przemyśle żelaznym wynoszą 0,8
do 0.9 proc. W tej broszurze na str. 41 znajduje
się następujący ustęp: „Przecięlmy iączny koszt Toe
bocizny i ubezpieczeń spolecznych w 3 głównych
miastach Polski wynosi średnio za 48 godzin pracy
robotnika wyłkwaliiikowanego 38,76 zł. a tobot
nika niewykwalifikowanego 25,03 zł. Jeśli tę śred
nią weźmiemy za podstawę porównania, fo widzi
my, że za jednostkę czasu pracy rabolnika wy
kwalifikowanego, za którą w Polsce pracodawca
musi zapłacić z tytułu robocizny i ubezpieczeń
spolecznych np. 100 gr., pracodawca w Wiedniu
płaci 170 gr. w Pradze 196 gr., w Berlinie 266 gr.
a w Londynie 370 gr. U robotnika niewykwalifik:
wanego ten stosunek wyraża się w proporcji 100:


| 197 : 179 : 297 : 402.
