Toen onlangs Mr. van Dieren uit Leuven te Amsterdam een voordracht hield, had hij de gelukkige gedachte zich uit te drukken in beelden, die voor zijn Nederiandsch gehoor bijzonder aanschouwelijk waren.De taalgrens,welke Vlaanderen van Wallonië scheidt noemde hij een dijk en hij waarschuwde, dat hoewel deze nog weerstand had geboden tot dusverre, het verraderlijke water reeds door den dijk gesijpeld was en hem ondermijnde. Wij zelf weten maar al te goed, dat het niet de aanrollende golven zijn, die den dijk doen bezwijken, maar dat het water, dat erover heenslaat en de berm aan den binnenkant aantast, het gevaarlijkst is. De zeekust, Brussel, — vooral Brussel — en Limburg zijn reeds sterk door de verfransching aangetast en daarop sloeg 't beeld van het doorgesijpelde water. Wanneer nu de verfransching van Brussel doorgaat en Brussel zich zuidwaarts uitbreidt tot aan de taalgrens, wordt daar de binnenberm aangetast en zaf daar het eerste groote gat in den dijk ontstaan, En zoo gaat het, zooals Rogier en de stichters van België het hebben gewild. België moet eentalig worden en daartoe moet het vlaamsch-germaansche bestanddeel verdwijnen. Gebeurt dat, dan zal de Latijnsche aandrang aan wat nu de zuidgrens van ons land is, zeker niet doodloopen. In Belgisch Limburg klopt volgens Mr. van Dieren de verfransching reeds aan de poorten van Nederland. Zoo brokkelt de Nederlandsche volksgemeenschap af. Het latijnendom tracht een geheel volk te vernietigen en daarmede verricht het latijnendom een onzedelijken daad.
