Kiedy jego najlepsi przyjaciele — ci
właśnie, którzy znajdowali się w tym sa
mym, co on, położeniu, dowiedzieli się o
tym, jęli oni potrząsać głowami nad nim,
sądząc, że widocznie uległ pomieszaniu
zmysłów. Jakże bowiem mogło być pun
ktem wyjścia to, co winno było posłużyć
li zaostrzeniu į pogłębieniu zła?? On sam
wszelako sądził, że moralna potrzeba dla
tego stała się tak dotkliwą, iż żydzi nowo
cześni zatracili swą przeciwwagę, jaką ich


Herzl do barona Hirscha — pewne rzeczy | clerza Teodora Herzla („aby nie nazywać
wydadzą się panu zbyt proste, inne znów | się w Anglii manager, co brzmi zanadto po
zbyt łantastyczne. Ludzi jednak wieść moż kupiecku nadam sobie tytuł kanclerza lub


rozwalone w clubseslach burżuje, filantropy
łaskawe („nie należy ludziom bogatym o
kazywać  nadmicrnej czci” — pisał w
swych pamiętnikach Herzl) mężne barony
przez apostolską mość uszlachcone, frań
ce, angliki, germańce, mojżeszowego wyz
nania, starozakonne _ wiernopoddańce,
(każdy naród ma swoich „Stańczyków*')
zrozumieć nie mogły dlaczego jakiś tam
węgierski żyd chce ich zawrócić do Azji,


| nie, za tym europejskim
Wszak strojąc wówczas patrycjuszowskie
miny nawet nie spostrzegli jak w europej
skim kominku sadze już płoną, a iskry gę
stym obłokiem przez komin walą, z furko
tem i trzaskiem. Nasadziwszy na głowy
| szlafmyce a w zębach cyckając długie iaj
ki, trwali w wielkiej bierności, lepkiej od
oportuniznau.
Ą na szerokim świecie działy się bardzo


| patriarchalnej brodzie i czarnych lśniących
oczach zebrała Się gromada filozofów,


do dyplomatów („dyplomatów naitrudniej
będzie wybrać, albowiem w niewoli stra
ciliśmy odpowiednie kwalifikacje“ — pisał
Herzl), wściekła gromada zapaleńców, go
|rączkowych głów, świętych obłąkańców, i


na za sobą tylko tym, co proste lub co ian. | jakiś inny“ — zaznaczył Herzl w ,;Pamię
tastyczne. Zdmuiewającą i znaną jest rze| tnikach“).
czą, że Światem nie rządzi rozum“. Więc w.
