Ottenuto allora da Giugurta il suo interno, 
Quam odi Numidia poliobatur, in otio 
Facinus suum cum animo reputans, timore 
Populum Romanum, necque adversus ireanu 
Eius usquam, nisi in avaritia nobilitatis et 
Pecunia sua, spem habere. Itaque, paucis 
Diebus, cum auro argcntoque multo legati 
Romam mittit: quis praecipit, uti primum 
Veleres amicos muneribus expleant; deinde 
Nobis acquirant; postremo, quemque possint 
Largiundo parare, ne cunctentur. Sed ubi 
Romam legati venere, et ex praecepto regis 
Hospitalibus, aliisque, quorum ea tempora in 
Senato auctoritas pollebat, magna munera 
Misere: tanta commutatio incessit, ut ex 
Magni invidia in gratiam et favorem 
Nobilitatis Jugurtha veniret. Quorum pars 
Spe, alia proemio inducti, singulos ex senato 
Amiando nitebantur, ne gravius in eum 
Consulceretur. Igitur, ubi legati satis 
Confidunt, die constittuto senatus utrisque 
Datar. Tum Adherbendum hoc modo locutum 
Accepimus. 