W wymiarze kontemplacyjnym sztuka jest niejako niedzielą ludzkiej co
dzienności — towarzyszeniem Bogu w dniu siódmym, kiedy „widział, że było
dobre, to co stworzył” i „wiedział zarazem, że było piękne” (tamże, nr 3). To
„współpatrzenie” ze Stwórcą jest właśnie powołaniem twórców i dobrodziej
stwem odbiorców sztuki. Z tego spojrzenia — uczy Papież — płynie siła do pracy.
Do pracy będącej czynieniem sobie ziemi poddaną i do pracy polegającej na
kształtowaniu „materii własnego człowieczeństwa” (tamże, nr 1), poprzez tę
pierwszą do tej drugiej, do spełniania siebie jako osoby. Poprzez obie — do
budowania dobra. „Bo piękno na to jest, by zachwycało / Do pracy — praca,
by się zmartwychwstało”* — to także słowa Norwida, które stały się słowami
Papieża; słowa, w których słychać dalekie echo muzyki Chopina.
„Jakież to piękno ma zbawić świat?” — także to pytanie, postawione w po
wieści Dostojewskiego, bliskie było Janowi Pawłowi II. Odpowiadał na nie
w duchu Norwidowym: to, które kształtem jest Miłości — miłości zbawczej.
Syn Boży poprzez swoje Wcielenie i odkupieńczą ofiarę Krzyża objawił „nowy
wymiar piękna” (tamże, nr 5). Objawione w tajemnicy Wcielenia piękno Boga
wyznacza także nowy horyzont piękna tworzonego przez człowieka. Stając się
widzialnym, Chrystus nadał niejako twórcom sztuk plastycznych przywilej po
szukiwania Jego wizerunku, a jako wcielone Słowo — nową rangę tym dziedzi
nom sztuki, dla których słowo jest tworzywem. Nową godność zyskały także
sztuki muzyczne. Muzyka jednoczy się bowiem ze słowem Bożym w żywej
tajemnicy Wcielenia i Ofiary — w liturgii Kościoła. Kardynał Joseph Ratzinger
w pięknym eseju o liturgii i muzyce (fragmenty tego eseju zamieszczamy w ni
niejszym numerze kwartalnika) pisał, że umuzycznienie Słowa jest odkryciem
„odwiecznego hymnu spoczywającego na fundamencie wszystkich rzeczy”.
Muzyka liturgiczna odzwierciedla wewnętrzną dynamikę Wcielenia Słowa.
