„Toe nu", zei hij toornig voor zich zelve, „is Signor Pedro mijn opziender of mijn Heer dat hij mij gisteren als een huikevake *) de lendenen gesmeerd heeft met een houten schoffel; o, man, dat zal hem zuur opbreken . . dat heb ik kwalijk afgenomen. Daar ik zoo knap en zoo kouragieus zong van „Paepken vuyt" 2) omdat ik Arminiaans ben, heeft hij me — Heilige Justicij — gegispeld dat ik het nog oprisp . . Hola, Signor Pedro, lieve man, ik ben van de vromen en weet een raad; alzoo zal ik Mayken fijntjes laten zingen „Paepken vuyt" als ik gisteren zong en moogt gij heur dan vryen met schoffel en kyven ..."
Op die woorden smeet Jerolimo haastelijk de kooi open, nam kwiks het francyntje onder uit de vederen van den canarie en wanneer hij dit glimlachend nagelezen had greep hij in zijn wambuis een nieuw perkamentje geheel gelijkaardig aan het voorgaande; nadat hij zich op de grasjes met behagen had neergeleid ging hij met eene krepele ganzepluim, die hij laatst uit zijn's meesters pennekoker nog geroofd had, fatsoenlijk en listig Pedro's karakters aan het naschrijven en las nu met een hartelijk lachen hard op: „O Joffrouw Mayken, met eer en deugd bepereld als ge wist hoe gaarne ik U zie dat ik mijn oogen geven zou om te kussen de handekens van uwe zuivere gratie. Och, gelieverke, wil mij grootelijks vereeren en kom dees
J) bedelaar.
2) Antwerpsen Geuzenlied uit de XVIde eeuw.
