— Słyszałem, że naczelnik powiatu wy
biera się do nas z rewizją?

Strażnik zaprzeczył.
— Może jeszcze „riumoczku* żubrówki ?

Strażnik zatarł ręce z radości.
— Można... można...
Bajbuza nalewał powoli, a Szczurowski z
widocznem upodobaniem przypatrywał się do
słońca blado-brunatnemu płynowi i ślinę poly
kal. Potem ostrożnie wziął z rąk jego pełny
kieliszek i przed sobą trzymał.
— Nigdie w ciełoj Rossji niet takoj wodki
kak w Polszie... jej Bohu... a

Mówiąc to oblizywał się i ślinkę połykal.
— Kakije sorta’, hospodi! Wot, weżmy
Niemca — ten zaraz podsłodzi... nasz brat wsio
ocziszczonu i ocziszczonu  żłopie... a u was
wodka — prosto prieliest.
Jakby na potwierdzenie tych wyrazów,
otworzył raptownie usta, głowę nieco w tył :a
darł i kielich żubrówki do gardła wylał.
— No, teraz można jechat* — zakon
kludował.
|. .— Anie wiecie wy, kie'y naczelnik przy
jedzie? — zapytał Bajbuza.
— Już wy bądźcie spokojni... ja muszę
wiedzieć o wszystkiem...
— Chciałbym, ażeby szkoła była w po
rządku i czysto...
— zwiestnoje dieło...
— Nikt tam o mnie nie pytał?

— Niet. z

Strażnik odjeżdżał uspokojony, a często


kazał potrzebne badania i poparł dążenia, skie
rowane ku temu celowi.
Z powodu przesilenia finansowego na targu
pieniężnym w Paryżu, ponowił p. Laurent sta
rania o poparcie będącego w mowie przedsię
biorstwa dopiero na sesji sejmu w r. 1895/6.
Gdy jednak komisji gospodarstwa krajowego nie
przedłożono projektu i kosztorysu kanału, gdy
dalej projekt regulacji górnego Dniestru, od
której powodzenie kanału jest zawisłem, nie
był przez wydział krajowy opracowanym, a mi
nisterstwo handlu nie zakomunikowało wydzia
łowi krajowemu wyniku studjów swego biura
hydrotechnicznego, ani też nie objawiło swej
intencji, komisja ograniczyła się do przedłoże
nia sejmowi wniosku na odstąpienie petycji p.
Laurent rządowi do załatwienia i ponowienia
rezolucji z r. 1894., którą sejm urhwalił.
