22. Primus Willelmus, abbas Belemensis inter plurima sua oblationum donaria sui iuris abbatiam, Longiegium, nuncupatam, huic Dei templo contulit corde devoto. Mox beatus antistes fratribus in ibi repertis a nobis illuc directis quendam nostram congregationis monachum probatissimum virum, nomine Willelmum, utque paterna sollicitudine eos regeret atque instrueret mitissima admonuit allocutione. 

23. Quis enim congregationem de huius hominis Dei non sibi optaret praeesse alumnos? Quoque et pluribus paucis referam. Arnaldus, Gallicus natione, clericus professione, postmodum monachus habitu mutatione, ad tantum pervenit regularis ordinis fastigium, ut ab eo consecratus Clariacensi coenobio subrogaretur.

24. Alii quoque duo, maxima profecto purioris vitae luminaria, Felix et Teudo, modo consimili ab eo ordinati, exspectunt fines Brittannicae regionis; quorum sanctissimus institutor Benedictus, cuius merita merit, ostensione didicere huius modi.

Sane horum unus, nomine Teudo, Rodonicensi preditus ab eo coenobio, ut mare transiturus navim ascendit, virga pastoralis regiminis, ab eodem amico Dei largita sibi, casu in aquam cecidit, nullique ultra comparuit. Quisquis per altos aequoris fluctus ferme duorum dierum cursu, nullo modo reperitur. Vere tamen cum iam aurora tertií diei inlucesceret ad patremque merens regredi cogitaret, tactus inspiratione divina, in orationem se prosternit praestitus abbas, interque suorum precantia singultuum, tali expostulatione tendit ad dominum: "Pote, inquens, Iesu Christe, si tua dispensationis voluntate ad harum transeo fines terrarum, si etiam laudabilis magister mei Benedicti vita in aliquo tibi umquam complacuit, iam nunc ostende de tua celesti sede placatus dilecto tuo Benedicto interventione". Et haec dicens in aquarumque fluentis oculorum. 