II
»AIfred is thuis gekomen, maar weer heen gegaan. Hij is naar Amsterdam."
Er was in den klank harer stem, waarmee zij deze eenvoudige mededeeling zei, een leven van zoo rijke diepte, dat het alle drie trof door zijn jeugdigen overmoed. Doch terwijl het den echtvriend, tevens vader van den medeminnaar aan wien hij de genegenheid dezer jonge vrouw, die hij een oogenblik voor zich gewonnen meende te hebben, nu, in het volkomen terugwinnen van het hart, in welks toewijding het zijne zich eens zoo gelukkig had gevoeld, deed glimlachen van hooge gelatenheid, voelde Jan de Braet zich in eens beven van drift over den smaad, waarmee zij hem bejegende. Door blik, woord, noch gebaar gaf zij te kennen, dat hij op dit oogenblik nog voor haar bestond. Jong nog, ondoorgroefd nog haar ziel" gaf zij zich zoo frank over aan haar gevoel, deed dit zoo luid' jubelend, als het jubelend blij was, dat zij er niet aan dacht er anderen mee te kunnen grieven. In haar egoïsme van lief te hebben den zoon, nadat zij eerst geloofd had den vader te beminnen, werd haar ziel grover dan die bruutheid, welke zij Jan de Braet wel eens verweet. Zoo jaloersch was deze niet, zooveel geringschatting gevoelde hij niet voor »die' versjesmaker", of hij zag er nu Alfred de Wit, in een even opkomend gevoel van medelijden en sympathie, meewarig op aan. «Hij heeft afgedaan," dacht hij, en iets zei hem, dat dit «zielig" moest zijn voor een mensch, om aldus in den hoek te worden gelaten.
