De thans gestorven aartsbisschop van Milaan heeft met vele moeielijkheden te kampen gehad, zoowel terwille zijner vriendschappelijke neigingen voor het Savooysche hof, welke aan een groot gedeelte der geestelijkheid en geloovigen onaangenaam waren, als wegens zijn begunstiging der voorstanders van de rosminianische philosophie. Deze beide punten zijn dan ook wel oorzaak geweest, dat de aartsbisschop van Milaan niet tot het kardinalaat verheven is, doch hij werd daarvoor in het jaar 1888 door koning Humbert schadeloos gesteld met de benoeming in de orde der Annunciade, de hoogste staatsonderscheiding, welke sedert de breuke tusschen Savooye en den H. Stoel, nimmermeer aan een kerkelijken waardigheidsbekleder is verleend geworden. 8
	Bij al ’t leed dat Paus Leo gevoelt bij de beschouwing der pogingen door de vijanden der Kerk beproefd om ’t Christendom te ondermijnen, komen er toch teiten van opbeurenden aard. Zoo worden thans onderhandelingen gevoerd over den terugkeer der Jacobieten, een secte in Syrië. Zij is heel oud die secte, en behoort tot die ketterijen welke ontstonden, nadat het -Ariamsmus was overwonnen, en Nestorianen en Euty-
	chianen den kerkvrede verstoorden. Hare aanhangers heeten Jacobieten, naar den monik Jacob Aaradal (f in 578), die zijne aanhangers na hunne verstrooiing onder Justinianus weder tot eene secte vereenigde Hunne ketterij is, dat er in Christus slechts ééne natuur zou bestaan, en in hun ritus komt de besnijdenis vóór den doop voor. De Jacobieten in Syrië (er zijn er ook in Egypte waar zij Kopten heeteil) hebben een eigen patriarch, die met zijn onderhoorigen geneigd is de dwaling af te zweren en na eene scheiding van 13 eeuwen de verdoolde kudde weer in den schaapsstal van Christus terug te voeren.
De Gallicaansche kerk op sterven.
