Naar den regel van onzen Heidel. berger, die zegt dat van een recht
gebed dat Gode welbehagelijk is, 1 allereerst vereischt wordt dat we onzen nood en ellendigheid recht en
grondig kennen. c
Helaas, deze nood ligt voor 't [ besef van sommige christenen zóó j ver af, dat ze er nauwelijks in hun ziel aan raken kunnen.
't Gaat in dezen oorlog immers niet om de kerk of om het koninkrijk i Gods. Er wordt geen enkele geeste- ( lijke leuze van ©ere Gods of zaligheid der menschen in opgeheven, 't Gaat al om stoffelijke belangen, om aardsche dingen; om staatsmacht en om nationalen rijkdom. En — wat alles afdoet, 't ligt alles ver genoeg van eigen grenzen, om er zich niet al te veel van aan te trekken.
Over deze botte en bekrompen, deze liefdelooze en goddëlooze minachting voor 't menschelijk leven buiten eigen kring, velt Asafs bede een vernietigend vonnis. Want uit zijn Psalm blijkt overtuigend dat de nood waaruit hij hier tot God roept, niet was een nood van eigen volk maar van de volkeren in 't gemeen; en dat hij evenmin — rechtstreeks althans -— specifiek godsdienstige belangen raakte, maar van politieken en socialen aard was.
Wat Asaf benauwt en tot bidden drijft, is de triumf van het bruut geweld, de overmacht van de vuist, de onderdrukking en vertreding van den zwakke en den weerlooze, de vertrapping van het recht en de omkeering van alle door gemeene genade gestelde ordinantiën in het menschelijk leven, onder de heide> nen. Asaf bidt om verlossing van j „het aardrijk" en om recht voor ,,de natiën".
