— Ta droga pewniejsza, pouczała go dzie
wczyna. Ja cię poprowadzę |...
I poszli razem przez ciemne sady, w któ
rych pachły różane kwiaty i szumiała woda.
Oto już wyszli na gościniec, zostawiając za
sobą siedziby i sady tureckie.
— Tędy, kozacze! — pokazała białawica i
sama zachwiała się z żalu.
' — Chodźmy! rzekł Ostap. — Zaniosę cie
bie na rękach na Ukrainę!

— Nie, nie! — odpowiedziała — będę cie
bie oczekiwała, — przychodź z pomocą! Będę
oczekiwała !

Po tych słowach lekko i szybko znikła z je
go oczu.
Ucieka Ostap; ucieka bitym gościńcem i w
prostym kierunku. We dnie ukrywa się w pie
czarach, po górach, na drzewach, i naprzód so-'
bie drogę obmyśla. Wszystkiego doznał Ostap,
pokąd ukochana i zielona Ukraina nie przytuliła
go do siebie. Zdaje się, ża mu lżej, gdy wstą
pił na rodzinną ziemię.
V.
W tureckiem mieście zupełna cisza. Wieczór
późny, jasny księżyc świecił na niebie. Jedni od
poczywali, 8 drudzy rozkoszowali.
Niewolnica kozaczka ani nie odpoczywała,
ani nie rozkoszowała; Stała kołe okienka i po
glądała w stronę, od której sułtan brodaty strzegł
się kozaków. Nie miała wprawdzie biedaczka z
kim rozmawiać, lecz na samej twarzy wyczytać
możńa było wszystkie jej myśli, smutek i tęskno
tę, oraz żal luby. Kozacze|! Kozacze! Dziewica
tęskni i oczekuje w niewoli, niewierny pan zaś
drwi sobie z dziewiczej tęsknoty! Ach kozacze,
gdzie się zabawiasz?... Czy dostałeś się z pomo
cą Bożą na miłą Ukrainę?... P

Gdzie jesteś, kozacze?... Gdzie się zabawi
łeś?... Gdzie przebywasz?... Czy przypominasz


sobie dziewieę 2...
| Nie jeden to raz biedna niewolnica pytała pta
ków o Ostapa, nie jeden raz prosiła Boga o orle
skrzydła, aby mogła polecieć — może do mogiły...
