Moge hier volgen een zinsnede, die ik onlangs in een onzer dagbladen las: wEn ook moeten zij, de beroepsofficieren, bedenken, dat het instituut (/verlofsofficier" ingesteld is krachtens den wil van legerbestuur en volksvertegenwoordiging en dat zij als handhavers van de krijgstucht in de allereerste plaats, verplicht zijn de wenschen van het legerbestuur ook in dit opzicht te volbrengen; en zij mogen daarvan voor zich denken wat zij willen, maar in de praktijk van den dienst mogen ze zich geen tegenstanders ervan toonen. Heilig ben ik er van overtuigd dat, indien zij dit overdachten, de tegenwoordige verlofsofficier meer, veel meer aan zijne bestemming zou beantwoorden."
iracht men voorts de opleiding en de oefening der verlofsofficieren zooveel mogelijk in overeenstemming te brengen met hun betrekkingen in de burgermaatschappij, tevens zorgende dat zij, tijdens zij onder de wapenen zijn, ook zooveel eenigszins doenlijk is, voor hun oorlogstaak voorbereid worden, dan zal ongetwijfeld de lust om als verlofsofficier te dienen, onder onze ontwikkelde jongelui meer en meer toenemen.
De mogelijkheid om de hoogere, zij het ook niet de hoogste rangen in het leger te bekleeden, zal daarbij een uitnemende prikkel zijn.
Ten slotte moet er naar gestreefd worden om, als middel tot vorming van beroepsofficieren, verlofsofficieren in het korps der laatstgenoemde te doen overgaan.
De staatscommissie had de opdracht ontvangen de mogelijkheid en de wenschelijkheid hiervan te overwegen en kwam tot de conclusie, dat het wel aanbevelenswaard was, doch niet als stelsel, maar met een incidenteel karakter, dus als middel, om de verlofsofficieren op bepaalde voorwaarden tot het korps beroepsofficieren toe te laten.
Aldus verricht men naar mijne meening echter half werk.
