Ergens achterin haar hoofd hoonde een stem: „Je weet toch, dat ik je nog zo heb verboden om met die jongen te spelen.” Zij wist nu precies, waar zij aan toe was. Het zou nooit anders wor den; nu niet en later evenmin. Zij en haar gezin zouden hier altijd met de nek worden aangekeken, omdat zij anders waren. Neen, niet omdat zij anders waren. Omdat zij doodgewoon zichzelf waren en dat altijd zouden blijven. „Job, kom hier,” zei zij met kille stem. „Kom mee naar binnen.” Het jonge vrouwtje keerde zich naar haar toe en liet haar blik snel over haar zware gestalte glij den. Maar zij zei niets. Marijke dwong zichzelf beleefd te blijven en haar stem onpersoonlijk te laten klinken, toen zij zei: „Het spijt mij, als mijn zoontje u last heeft be zorgd en wat hardhandig is opge treden. Ik beloof u, dat dit niet meer zal voorkomen.” Het jonge vrouwtje gaf haar geen antwoord, maar pakte Robbie bij zijn arm beet en keerde zich om. De andere jongens gingen door met hun spel en keken niet meer naar Job om. De sensatie was er af voor hen. Die avond stortte Marijke voor het eerst sedert vijf maanden haar hart bij haar man uit. „Ik kan het niet meer aanzien,” barstte zij los, toen zij de twee kinderen naar bed had gebracht. „Dat zij mij links laten liggen en uit de hoogte behandelen, kan me niet schelen maar ik zal niet toelaten dat zij Job vernederen en pijn doen. Ik.... ik had ge dacht .... ” Haar stem stokte en André nam snel haar gezicht tussen zijn sterke handen en kuste haar op de lippen. „Ik weet wat je wilt zeggen en ik weet ook, hoeveel moeite het je heeft gekost om tot dit besluit te komen,” zei hij zacht. Maar als jij wilt dat wij het huis alsnog ver kopen, zal ik je natuurlijk niet tegenhouden.” Marijke herstelde zich weer en glimlachte, ondanks de pijn in haar hart. „Ja, misschien is het toch wel beter dat wij het huis verko pen,” antwoordde zij. „Maar ik doe het alleen voor Job.... en voor Esje... , en voor de baby. Niet voor mezelf. Ik zou me er wel doorheen hebben geslagen. 