In de begrensde geestelijke ruimte van deze „jeugd” weet de schrijfster, zonder metafysiek, zonder filosofie, zonder preten tie het beeld op te roepen van de eerste ont zetting als zij de eenzaamheid ontdekt. Met precies-juiste proporties is het kleine gege ven in kaart gebracht; dit evenwicht en de natuurlijkheid van haar verteltrant maken de kracht uit van haar opmerkelijk en, naar het schijnt, goed verankerd talent. LE MALFAITEUR, de jongste roman van Julien Green, werd door de schrijver reeds in 1937 begonnen, in 1938 onderbro ken en in 1955 voltooid. Het is duidelijk merkbaar dat het boek met grote tussen pozen is geschreven, zoals hij in zijn Jour nal van 1937 reeds aankondigde. In 1950 publiceerde Green zijn laatste indrukwek kende roman „Moira”, die inAmerika speel de, waarin een jonge student, streng puri teins opgevoed, in conflict raakt met zijn omgeving en vooral met de eigen onbegre pen eisen van zijn jonge lichaam. Een vrouw daagt hem uit, hij bezwijkt voor de verleiding maar de volgende ochtend worgt hij haar. Hij herinnerde met Moira aan zijn vroe gere roman Adrienne Mesurat, waarin een jong meisje haar vader vermoordt. Adrienne Mesurat was een gehallucineerde die zich als in een droom naar haar tragische be stemming voortbewoog. Dit meesterwerk schreef Green in die geheimzinnige stijl, waarin hij ook in „Minuit” en „Le Voya- geur sur la Terre” zijn tendentie naar het irreële, naar het bovenzinnelijke toonde. In zijn laatste roman Le Malfaiteur horen wij aanvankelijk weer deze klank, waarin een element van dreiging en onheil schuilt, maar de auteur heeft het werk niet tot een overtuigend geheel kunnen maken. Het jonge meisje Hedwige is plotseling verliefd geraakt op Gaston Dolange, die haar als huwelijkspretendent is voorgesteld maar even plotseling is afgereisd. In een met zijn vroegere kracht geschreven scène laat de schrijver Hedwige, alleen in haar kamer, haar nachtlampje ontsteken en in de raam- omlijsting ziet zij iemand op een laag stoel tje zitten, armoedig gekleed en zo nederig, dat zij hem voor een bedelaar houdt. Zon der te spreken dwingt hij haar al haar dier bare kleine bezittingen af te geven, siera den, een schilderij, een roodfluwelen cape. Hoe meer zij geeft, hoe gelukkiger zij zich voelt. Haar kamer is leeg en zij voelt zich bevrijd. 