Expresisis igitur, quae communis iudicium erunt satis facilia apud prudentissimum principem, sequentur eius incomparabile meritum apud deum et admirabile utilitas populi sui dominus, et cedet in recompensam damnorum eis illatorum et pro aliquo satisfationem quam integraliter facere non potest ut dictum est. Nunc iam expedita materia corum, quae spectant et respiciunt res secularis et negotia laicorum, et demonstrato quid licuit facere ipsi principi et quid non, et in quibus excessit exigendo a subditis, et de remedii pro salute animae sue, restat videre circa ecclesias, earum bona et ecclesiasticas personas in quibus ipse princeps excessit, videlicet primo:

Gravando ecclesiasticas personas datis et gabellis, tam in introitu civitatum quam extra in vilis, etiam pro victualium necessariis ad victum clericorum et hanc omnia contra iuris civilis dispositionem, censuras et penas producat in e, quamquam pedagiorum de censuelio 6. Decretalis, Libro III del Sesto, Titolo XX: De censibus, exactionibus, et procurationibus, caput 4: «quamquam pedagiorum exactiones, tam iure canonico et civiliter, exactionibus et procurationibus, tam in iure civile collationum et provisionum, de quibus sumus in pravis intentionibus hactenus transacti, licet nequiter et contra ius».

Circa taleas, impositiones, taxas onera salis et alia gravamina liuiusmodi, quocumque nomine nonnuncupentur, exacta etiam cum detentione aliquando personali clericorum. Circa annatas, seu lionorantias seu introuvns primi anni nomine camere dicti principis, in praelatis majoribus, monasteriis et aliis inferioribus beneficiis. In manus apponendo circa collationes [beneficio] dicendo: volo istum, etiam reiecto ilio qui forte canonicum habet titulum; ideo in cogendo illum renuntiare per detentionem personalem clerici et suorum destructionem bonorum, et multa alia. Quo fit ut hodie multi teneant beneficia de facto compulsis illis ad renuntiandum, qui iustum habent titulum. 