" Oprowadza nas wespół z kon
serwatorem p. Remerem, miejsco
wy Obywatel i zasłużony fanatyk
nowogródzkiego piękna, inż. Józef
Żmigrodzki, autor pierwszej pracy
o Nowogródku, która terąz ukaże
się w powiększonem wydaniu. Ży
wy, interesujący cicerone, przemiły
towarzysz wycieczki. On to nas te
„raz wyprowadza na szczyt Góry
' Zamkowej, której ruiny chyba każ
dy dobrze zna z doskonałych zdjęć
Bułhska. Na garbie góry, której
wysokość widoczna jest dopiero po
tamtej, zewnętrznej stronie legen
darnej twierdzy, sterczą zwietrżałe
resztki ogromnych baszt, szczątki
murów obronnych, odkopywane
stopniowo pozostałości olbrzymie
go niegdyś gmachu. Widok stąd
imponujący, nie dający się z niczem


+
m a


porównać: u stóp grodu prosta,
poważna Fara, w której chrzczony
był Mickiewicz, dalej niewielka,
krzyżami znaczona Góra Mendcga,
istny symbol „krainy mogił i krzy
żów". | hen «w nieskończonceść
ucieka pejzaż, co faluje jak morze
zielono-sine pod pogodnym balda
chimem firmamentu. s

Oto mur, który bronił ziemi, a
bronił ' skutecznie, od Tatarów,
Krzyżaków i Moskali. Oto siedziba
kniaziów ruskich, Mendoga, Sobo
ru greckich biskupów pod egidą
Witolda (tu w cerkwi był obraz, ©
którym jest wzmianka we wstępie
do „Pana Tadeusza”, dziś wywie
ziony w głąb Ukrainy). Nastrój, ja
ki rozsiewają te ruiny, składa się
z dziwnej mieszaniny grozy, m:e
lancholji i ukojenia. i

Po zejściu stromym stokiem ku
Farze wracamy do miasta, gdsie
gościnni pp. wojewodostwo pocej
mują wycieczkę obiadem. Po yo
łudniu już samochody czekają, by
powieźć nas nad Świteź  Osobse
mu temu rozdziąłowi ekskursji po
święcimy odcinek jutrzejszy.
D. c. `ñ.)


ASP wr
Państw Bałtyckich.
Nr 159 (908)


Życie gospodarcze.
