«Ge weet wel, vóór drie dagen is ’t eerste Mei geweest, en toen moesten alle engeltjes naar den Hemel om Maria geluk te wenschen; en nu is moetjes engelbewaarder nog niet terug, en nu slaapt ze nog ; en nu wou ik aan Maria schrijven dat ze spoedig moetjes engelbewaarder terug moet laten komen, om haar wakker te maken.»
	«Wat bazel je toch, manneke ?In dat ge-



	doei ben ik zoo niet meer thuis, hoe meen je dat, praat eens verstandig.»
	«Ja, ’s avonds hadden we nog gebeden
	Heilige engel zoet, Wil mij wekken metter spoed,
	Niet te vroeg of niet te laat, Maar als de klok zes uren slaat,
	En nu is moetjes bewaarengel nog niet terug en nu slaapt ze nog »
	«Én heb je niet geprobeerd, je moeder wakker te maken ?»
	«Ja, maar zij antwoordde niet
	«En was zij ook koud ?»
	«Bij ons is ’t haast altijd koud, als de zon
	niet hard schijnt.» De soldaat had alles begrepen Wat wordt er toch een ellende geleden in die steden, zuchtte hij, en strak en peinzend staarde hij voor zich mt :
	«Nou. ventje, ’t is in orde, sprak hij na een korte wijle. Voor den brief zal ik zorgen, maar nou gaan we eerst eens je moeder zien. Breng jij me eens bij haar.» Blij, dat zijn brief geschreven zou worden, en moetje dan zeker spoedig zou ontwaken, huppelde Frans de straat op aan de hand van den oudgediende. Weldra hadden zij de woning van vrouw Van Ed< n bereikt.
