jaarlijks overhielden, nu vrijwel verdwenen is, ofschoon er meer redenen hiervoor zijn aan te geven. De z.g. Westersche landbouw, zoowel in Canada als inde V.S., kan eigenlijk geen landbouw worden genoemd, omdat er aan onderhoud of verbetering van den grond zoo weinig gedaan kan worden, aangezien de kosten van het levensonderhoud veel te hoog zijn. Stroobergen, die verbrand worden. Als men b.v. op een mooien herfstnacht zou rondkijken in het Westen van ons werelddeel, dan zou men tallooze branden kunnen zien, geen huizen of schuren, die per ongeluk in vlammen zijn geraakt, maar groote stroobergen, die door vuur moeten worden vernietigd, omdat dit in het extensieve bedrijf te pas komt. Voos iemand met gevoel voor land waarlijk een gezicht om tranen inde oogen te krijgen! leder jaar wordt er zoo een onnoemelijke hoeveelheid stroo verbrand, want stroo is iets, dat niemand wenscht; de bewerking, om het in mest om te zetten, zou te veel kosten. Als men nu nagaat, dat deze methode al zoo lang is toegepast als men daar graan heeft verbouwd, dat is een 50 jaren, dan is het begrijpelijk, dat de humus uit den grond óf al verdwenen is, óf bezig is daaruit te verdwijnen en dan is het duidelijk, dat de grond geen water meer kan absorbeeren, dat de regen er snel doorheen siepelt en sneller de rivieren bereikt dan normaal het geval zou zijn geweest, zoodat elke regenbui, waarvoor men om zoo te zeggen geen parapluie behoeft op te zetten, een overstrooming veroorzaakt. De oorzaak der zandstormen. Als de humus uit den grond verdwenen is, begint het land, zooals vanzelf spreekt, te stuiven. Het gevolg hiervan is, dat, als de nisatorische gronden een houding aanneemt in strijd met die van L. en M. Hiermee zouden weden heer K. reeds voldoende van repliek hebben gediend, ware het niet, dat hij zich aan het eind dermate bloot geeft, dat we daarop wel even moeten reageeren, of we willen of niet. De tegenstrijdigheid tusschen de houding van K.N.L.C. en Mij en zit hem dermate dwars, dat hij ook is gaan speuren naar datzelfde euvel bij L. en M. Natuurlijk heeft hij daarbij niets gevangen, nog minder, is hij zelf inde sloot geraakt! Hij onthult n.l. aan den lezerskring van het Holl. Lb. blad, dat ons hoofdbestuurslid van L. en M„ de heer Ruiter, de schrijver is van de „Actualiteiten” in het Friesch Landbouwblad. 