Młodzieniec pogładził znowu futro i
rzekł: I

— Nie pozwolę futra stąd zabrać. Wcale
się nie boję, żeby je ukradli, ale to jest zu
pełnie nowe futro i mnie chcę się ani na
chwile z nim rozstać!

Niewzruszony płalniczy upierał się przy
swojemi.
— Proszę pana, krzesło potrzebne jest
dla gościa, futro nie może na niem leżeć.
-Co słyszę? A czy panu to sprawia
różnicę ? i

—Oczywiście — odparł płatniczy — ka
wiarnia jest przepełniona. Jeżeli na tem
krześle usiądzie jakiś gość, to musi dla sie
bie cośkolwiek zamówić. Pan futrem zaj
muje jedno miejsce. O ile się pan nie chce
zastosować do przepisów, niech pan będzie
łaskaw zabrać swoje futro i opuścić nasz
lokal. t

Uśmiech zaigrał na ustach dziennika
ÓW l

— Wie pan. co? — powiedział do płat
niczego — niech pan dla mojego futra przy
niesie również filiżankę czarnej kawy.
Na taką propozycję kelner nie był przy
golowany. Nie było jednak innej rady. po
szedł więc i przyniósł dwie czarne kawy.
Jedną dla dziennikarza, drugą dla futra.
Dziennikarz zwrócił się uprzejmie do
futra:

— Łaskawy pan ilu kawałkami cukru
słodzi kawę?

Przyłożył głowę do futrzanego kołnie
rza, jakgdyby oczekując od nicgo odpowie
dzi. Polem włożył dwa kawałki cukru do


filiżanki, stojącej przed futrem. Goście, sie
dzący przy okrągłym stole,  wybuchnęli
śmiechem. Płatniczy, czerwony ze złości ge
stykulując żywo. nawadzał się w kącie z
właścicielem kawiarni. Nagle podszedł zno
wu do dziennikarza:

— Proszę pana. to są Żarty, które się
muszą skończyć. Skąd pan może wiedzieć.
