Jeden z chemików miejskich, rozbierających artykuły
spożywcze, doszedł właśnie, iż surrogat tej przy
prawy wyrabiauy bywa z buraków i przegniłych
kartof', które starte na papkę i napojone pewnego


wszystko w lot ocenił, o jednych przedmiotach powiedział,
że nie nie są warte, o drugich, że z .przyjaźni* dla pani
Barbary i jej męża, może za nie coś da, jeżeli właściciele
w terminie ich nie wykupią. Potem z daleka, ogródkami,
zaczął wypytywać co się dzieje u Holofernesa, czy jego żona
już zdrowsza i czy córka za mąż nie wychodzi. Pani Bar
bara z początku niczego się nie domyślała, dopiero, gdy za
uważyła, że żyd coraz częściej do Kasi wraca, i nawet coś
o Leopoldzie wspomnia,, jako osoba, znająca wszystkie miej
scowe tajemnice w swoim małym palcu, łatwo odgadła, po
co właściwie Salomon do Wydmisk przyszedł, a że jako
kobieta czynna, nie lubiła nad jedną rzeczą dużo czasu tracić,
przeto wręcz go zapytała, ażali córki Holofernesa nie chce
przypadkiem dać na służbę do domu dyrektora policyi. Żyd
odpowiedział potwierdzająco.
Nie lepiej to było, odrazu od tego zacząć — za
wołała — niż gadać o rzeczach, które się psu na budę zdały.
Ja sama już nie raz wspominałam tym ludziom, że najle
piej zrobią, jeżeli Kasię w służbę oddadzą, lecz kto głupiego
przekona! Ty jemu tak, a on owak, ty biało, on zawsze
czarno... Wątpię, czy i teraz da się co zrobić, bo nie tylko
rodzice, ale i dziewczyna jest służbie przeciwna.
