Uwe vrees, of bet pakket ons hier nog zou bereiken, was niet, ongegrond, want juist den dag, dat U bet hebt afgezonden, werden weder honderd gezinnen van hier de bosschen ingezonden, waar wij ook onder zouden zijn, maar dank zij Gods genadige leiding zijn wij daarvan verschoond gebleven. Zware uren moesten wij doormaken. Ditmaal had onze overheid een andere manier van handelen uitgevonden als
	de gewone, waar zij altijd den dag van te voren bekend maakte, wie zijn boeltje moest pakken. Nu kwamen de wagens meteen voor ’t huis gereden, en terstond werd ingeladen, om naar het station te rijden, ’s Morgens begon het inladen en daar men tegen den avond nog niet aan ons toe was, dachten wij, dat wij ditmaal nog niet weg moesten. Om 11 uur ’s nachts kwam er echter een komsomol aan het raam, en daar het venster open was, sprong hij direct naar binnen. Ik was juist uit de kamer. U kunt zich den schrik van mijn gezin voorstellen. Hij riep: „Waar zijn Uwe mannen ?” Nadat zij hem verteld hadden waar ik was, kwam hij bij mij op de binnenplaats en bulderde op mij los; binnen een half uur moest ik aan ’t station zijn met pak en zak. Ik moest hem dat dadelijk beloven. Daar ik dat niet kon, nam hij mij direkt mee naar de militie, waar men mij zoo echt naar Russische zede van boven naar beneden uitvloekte. Ik mocht in ’t geheel niets zeggen. Nadat zij uitgewoed waren, kreeg een komomol het bevel mij in den kelder te werpen en de leden van mijn gezin te gaan zeggen, dat zij binnen dertig minuten aan het station moesten zijn. En zoo marcheerde ik naar den donkeren, vuilen, speciaal daarvoor ingerichten kelder. Ik heb weinig in deze ruimte rondgekeken en ook niet naar de menschen gezien, die er ook in waren, mijn gedachten waren aldoor alleen bij de mijnen. Mjjn smeeken tot God was, dat Hij ons toch niet meer zou opleggen dan wij konden dragen en dat Hij me weer bij mijn gezin zou terugbrengen. Na verloop


	van een of meer uren werd de zware grendel van de kelderdeur weggeschoven, en ik werd tot een verhoor geroepen, dat echter slechts daurin bestond, dat ik nog eens toegeschreeuwd werd, zooals de ruwste menschen dat alleen kunnen. 