Hij sprak over de figuren van het verleden, alsof hij hen persoonlijk gekend had, met een lachje, en een knipoog en een handgebaar, of met een ernstig hoofdknikken van bewondering. Zijn kracht lag in het beoordeelen en keuren van ideeën; en dit deed hij met vrijzinnigen, zooveel mogelijk waardeerenden, ruimen geest. Overal waar hij ideeën zag, werd zijn belangstelling, en, loonde het de moeite, zijn doordringingszucht gewekt. Dit, en zijn reeds genoemde liefde voor het menschelijke, dat hij soms in de kleinste bijzonderheden wist op te merken, deed zoowel zijn particuliere gesprekken, als ook zijn voordrachten zeer aantrekkelijk zijn, óók nog in herinnering, al moet men dan missen den onmiddellijken indruk van zijn karakteristieke gebaren, levendige stemwendingen en de verrassende puntigheid van menig plots-gesproken, hem als ontsnappend woord.
Litteratuur beoordeelde hij, op de wijze zijner generatie, eveneens naar ideeën en inhoud; daarin was hij 't, voor een deel, met Potgieter, dien hij persoonlijk kende, ééns. Thans doet men dat anders. Als schrijver schittert hij wel niet op de allereerste rijen: hij was meer een inwendig-levend en spontaan-converseerend, o, vaak meesterlijk mondeling-meedeelend mensch, dan wel een wonderbaar stylist-op-schrift.
Toch heeft zijn proza heel veel eigens, en Kloos zegt, dat 't te wenschen ware, dat een zijner leerlingen lust kreeg, er een goede bloemlezing van te maken, ter herinnering voor ons allen en voor 't nageslacht. Moge dit geschieden!
Van Reddingius krijgen we dan 't eerste gedeelte van eeu novelïe, getiteld: „Een romantische Jongen", — 't speelt onder kostschooljongens, van welken er een 'n romantisch verhaal doet; Kloos en Jules Schürmann geven verzen, en Dr. K. H de Raaf levert eeu vertaling van Schelley's: „Epipsychidion" (in proza).
Frans Mijnssen behandelt verder in een Tooneelkroniek het bekende stuk van Mevr. Simons— Mees: „De Veroveraar".
