De derde kwestie van internationale beteekenis was: het standpunt van het Finsche vakverbond ten opzichte van het Internationaal Arbeidsbureau te Genève. In 1920 besloot het toen gehouden congres zich niet met het Internationaal Arbeidsbureau te alliëeren. Echter de communistische leiders waren het, die dit besluit aan hun laars lapten, door in 1923, '24 en '25 wel afgevaardigden naar de zittingen van het Arbeidsbureau in Genève te zenden.
Het thans gehouden congres sprak zijn afkeuring over dit optreden van de communistische leiding uit, maar besloot daarna, voor de toekomst toch afgevaardigden naar Genève te benoemen en wel op grond van het feit, — dat een deel van de leden zulks nuttig acht. Principieel sprak het congres zich echter tegen de nuttigheid van deelname uit.
In het Bestuur van het Vakverbond werden 10 sociaal democraten en 20 communisten gekozen. Het congres koos als voorzitter den sociaal democraat Matti Paasivuori en als secretaris den communist Arvo Fuominen.
Het is niet zeer waarschijnlijk, dat dit compromis-congres en de communis-' tisch-sociaal democratische leiding den vooruitgang van de Finsche vakbeweging bevorderen zullen. Wij zijn er in tegendeel van overtuigd, dat beide partijen hun politieke intriges in de vakvereenigingen zullen voortzetten.
Wat zich in Finland afspeelt, is feitelijk in elk land te aanschouwen, waar communisten en* sociaal democraten zich de heerschappij in de vakbeweging betwisten. Een uitweg uit dezen verwarring en versplintering brengenden strijd, wijst alleen het revolutionaire syndicalisme aan, dat iedere partij-haarkloverij uit de economische organisaties wegbant, waardoor de arbeidersklasse alleen in staat is den strijd tegen het kapitalisme en voor het socialisme met goed gevolg te voeren.
John Anderson.
ARBEIDERS
—Tinl-~ die hun belang begrijpen steunen de in strijd zijnde Sigarenmakers IPBr en Tabakbewerkers van de Fabriek „Het Wapen van Nederland," firma J. A. HUISER & ZONEN te Groningen.
Tabak, bereid door z.g.
