Et  cum  horrendum,  lum  vero  etiam  miserabile
est,  ex  omnibus  animantibus  unum  hominem  tam
longe  ab  ea  excellentia  ,  ad  quam  divinitus  condi-
tus  est,  degenerare. Quid  enim  esse  aut  cogitari
potest,  non  iam  dicam  humanitati,  sed  ipsi  omni-
no  naturae  magis  adversum,  quam  suis  membris,
valetudini  vitaeque  propriae,  ultro  et  nulla  de
causa  vim  afferre?  Solent  hoc  nonnunquam  fa-
cere,  qui  mente  capti  atque  in  furorem  acli,  ne
seipsos  laedant,  vinculis  cohercentur. At  isti
heluones,  qui  adhuc  mentis  ac  rationis  compotes,
si  Diis  placet,  videri  postulant,  si  modo  sunt,  et
non  multo  graviori  genere  furoris  agitantur,  ho-
stilem  in  modum  sibi  ipsi  manus  afferunt,  in  se
ipsos  saevientes,  infestissimosque  morbos,  cru-
ciatus,  atque  exitium,  ultro  ac  volentes  videntes-
que  sibi  accersunt. Id  ita  esse  quotidiana  exempla
nimis  multa  testantur,  et  res  loquitur  ipsa,  ut
nunquain  verius  quam  hoc  tempore  dici  potuerit,
plures  crapula  quam  gladio  occumbcre,  imo  vero
plures  crapula  seipsos  crudeliter  occidere,  quam
ullo  alio  genere  mortis  aut  casuum  humanorum
perire. Mam  quod  haec  sit  communis  labes  ac
ruina  sanitatis  animi  pariter  ac  corporis,  quod  ad
corrnmpcndum  ac  frangendum  vigorem  omnium
membrornm,  ad  exitium  ac  mortem  nulla  magis
compendiaria,  nec  brevior  sit  via,  non  longum,
neque  difficile  erit  ostondere. Quem  enim  un-
quam  vidistis  ebriosum  hominem,  cui  non  in  me-
dia  iuventa  corpus  omni  genere  morborum  con-
fectum  ac  debililatum,  sensus  omnes  labefactali
corrnptique  fuissent?  Occupat  illos  senium  et  oc-
casus  vilae,  dum  adhuc  sunt  iuvcncs,  dumquc
quam  niaxime  viribus  pariler  corporis  atque  ani-
mi  vigerc  ac  valere  debebant. Neque  id  miriim,
nulla  eniin  pars  est  corporis,  neque  animi ,  quae
non  ista  immani  perpotandi  ac  lieluandi  consuetu-
dine  gravissime  laedatur. Slomaclium  primum
et  epar,  quaeque  alia  membra  nutrilioni  caetero-
rum  destinata  sunt,  necesse  est,  isto  poculorum
proluvio  ita  debilitari   atque  corrumpi,   ut  neque


171

coquendo  praeparandoque,    nec  distribuendo  cor-

pori  hunc  quo  viviinus  vigemusque,    sanguinem,

amplius  usui  esse  possint. Galor  naturalis,  qui

coctionis    effector    est,    quo,    ut  Cicero   testatur,

omriia  aluntur  ac  crescunt,    et  sine  quo  neque  ali

quicquam  potest,    nec   crescere,    ita  in  istis  potu

atque  ex  eo  natis  vitiosis   humoribus  obruitur  ac

demer^itur,    ut  vel  nullum   cius  amplius   sit  vel

admodum  segne    in  corpore  ministerium. 