Raz przemówiłem, nie więcej,

Drugi raz niczego nie dodam (40,1-5).
60


Druga, paralelna mowa Boga, podobnie jak pierwsza
ukazana w kontekście teofanii (40,6-41,26) raz jeszcze
podejmuje to, co zostało powiedziane w pierwszej. Trze
ba podkreślić jednak, iż Jahwe nie podważa przekonania
Hioba o własnej niewinności, ani też nie podejmuje z nim
żadnej dyskusji nad pytaniami i oskarżeniami z jego stro
ny. Nie udziela mu wyj aśnień i nie usprawiedliwia się przed
nim. Wskazuje natomiast na swoją niezgłębioną mądrość,
przejawiającą się w dziełach stworzenia, by on sam wy
ciągnął odpowiednie wnioski. I Hiob rzeczywiście uzna
je, jak nieodpowiednie było to, co powiedział; uznaje nade
wszystko, że mówił opierając się na swoim, niewystarcza
jącym zrozumieniu dla działania Boga w Świecie:


Wiem, że Ty wszystko możesz i nie ma dla Ciebie nie
wykonalnego zamysłu.
Kto rzuci cień na istniejący porządek, jeśli mu wiedzy
brakuje?

Toteż nie byłem rozsądny, gdy mówiłem
Zbyt trudne to dla mnie sprawy i wiedzy nie posiadam.
Posłuchaj przeto, a ja będę mówił, będę się ciebie py
tał, a Ty mi wiedzę przekaż
Słyszałem o Tobie, co dociera do uszu, lecz teraz moje
oko Cię ogląda.
Stąd też odrzucam, co było i żałuję w prochu i popiele
(42,1-6).
Dotykamy teraz istoty teologii Księgi Hioba. Przyja
ciele Hioba, reprezentujący tradycyjną teologię szukająca
przyczyn cierpienia w zasadzie retrybucji, nie zdołali prze
konać Hioba, że cierpi, ponieważ zgrzeszył. Ich wiedza na
temat sprawiedliwości Bożej, połączona z przekonaniem
o widzialnym związku pomiędzy przyczyną (postępowa
nie ludzkie) i skutkiem (dobro lub zło) okazała się mylna.
