Pioniers en latere immigranten
	De jaren tussen de drooglegging en de vestiging, dus tussen 1942 en 1947 zijn van eminent belang. In die moeilijke ontginningsperiode heeft zich namelijk in de arbeiderskampen, een groep gevormd, bestaande uit jonge boerenzoons, die wij nu terugvinden, onder de benaming „pioniers”, als een groep van vierhonderd pachters van boerderijen in de polder. Zij hebben het ontstaan van dit gebied geheel bijgewoond en hebben er actief deel in gehad. Niet alleen met de sdiop. Zij hebben ook de eerste verenigingen gesticht, de eerste kerken gevestigd en de later komenden geleid. Intussen zijn zij een minderheidsgroep geworden. Het totaal aantal pachters van landbouwbedrijven is nu ongeveer 1200 en zal 1600 worden, waarbij nog een driehonderdtal groente- en fruitteeltbedrijven zich zullen voegen. Tezamen met de landarbeiders en de verzorgers in de dorpen vormen zij en hun gezinnen een bevolking van 21.000 zielen, die zal groeien tot 30.000 a 40.000. Kwantitatief gezien vermindert dus de betekenis van de pioniers van jaar tot jaar. Doch ook kwalitatief, hetgeen van grote invloed is op het karakter van deze samenleving. De pioniers staan bekend als zeer ondernemende lieden. Zonder enige zekerheid van een gewaarborgd bestaan in dit gebied te zullen vinden, gingen ze hier een aantal jaren als ontginningsarbeider werken. Zij waren zeer jong en hadden op het „oude land” nimmer een bedrijf geleid, hadden daar nimmer als volwassenen deelgenomen aan het organisatieleven. Hun opvattingen over het maatschappelijk leven moesten zich dus nog vormen. Dit vergemakkelijkte hun aanpassing aan het nieuwe milieu, gaf hen een zekere frisheid, maar naarmate de polder verder groeide ging het gebrek aan ervaring spreken.
