Men heeft den Abbé verweten, dat hij een vrijdenker was of beter gezegd, een ongeloovige. Hier volgt zijn geloofsbekentenis ten opzichte van een voortbestaan der menschelijke ziel : „Is het mij niet geoorloofd te hopen, dat, wanneer bij mijn dood mijn geest niet langer onderworpen zal zijn aan mijn lichaam, die geest in kracht zal toenemen, en dat hij veel meer in staat zal zijn de goede en schoone dingen te genieten dan het hem nu mogelijk is door middel van de zintuigen ? Mag ik niet de hoop koesteren, dat mijn geest dan genoegens zal smaken, die geen einde zullen nemen en die steeds grooter zullen worden door de nabijheid van de Opperste Goedheid en Schoonheid, de onuitputtelijke Bron
492
﻿

der onuitsprekelijke vreugden, die zijn weggelegd voor de gezaligden, dat wil zeggen voor hen, die het goede zochten ? In plaats dus van aan te nemen, dat met den dood de geest uitdooft en vernietigd wordt, is het dan het oogenblik, waarop hij pas recht begint te leven, waarop hij zich bewust wordt van zijn eigen schoonheid, grootheid en waardigheid."
Tot slot moge hier een aanhaling volgen uit het „Credo" van den Abbé de St. Pierre, zooals Voltaire het ons meedeelt, die het ontdekt heeft in een der boeken door den Abbé geschreven, onder den titel : „Over de zuivere religie".
