Non fuit Dii immortalibus satis, spectare Catonem
Aemelum: retenta ac repetita virtus est stylitibus partem se ostendere. Non enim tam magno animo
mors nutitur, quam repetitur. Quid ni Ubi spectarent alnum suum, tam claram ac memorabilem
extur erant omnes? Mors illos consecrat, quorum uti
et qui timendus laudant. Sed iam procedente oratione ostendam quam non sint, quae ridentur, mala. Nunc illud dico,
ista quae tu vocas aspera, quae adversa et abominebla
primum pro ipsis esse, quibus accidunt; deinde pro universis;
quorum maior cura est, quam singulorum: post haec,
eventibos accidere; ac dignos malo esse, si nolint. His adiungam, fato ista fieri, et recte eadem lege
bonis evenire, qua et boni perinde esse indesti, ne unquam boni viri misere perspexere potest,
enim misere dici malo est, quia peccati esse. Distingui
limine ex omnibus quae proposui, videtur quod, prima
dixi: pro ipsis est, inquis, sicut Bilium proiectum, inegestatem deduci liberos, com Bergeri
ferre, ignominiam affici, debilitari et mori. Hoc pro aliquo esse,
mirare quisque datur, ne metuamus famam et sitim. Sed isti caute Cam, Tomelius his
quibusdam et radio ossa legi et extrahi venam, et qua
in totilit perniciem corporis saeuert: hoc quoque pati
constanter, quidquid dabit, quidquid abstinet. 