VOORJAAR. *) Ik hoorde er lopen, Maar kind toch, wat wilt ge Van waar en waarheen? Ge zijt zo alleen. Ik vroeg het de mensen Ik boog mij voorover En wist er geen een. Ik zocht in het rond Ik zocht er zo lange Ach God, ’t was zo pover In tjpnkeren nacht. Wat ik aldaar vond. Mijn hart werd er bange Ep stond een blommeke blank De stappen zo zacht. En meer was het niet, Toen klonk door de stilte Dat zong met wondere klank Een stemmeke heen: Een heel oud lied. En het was mijn sprookje dat het vendel bekroonde als beste „proza stuk”. Toen ik het voor moest lezen bibberde mijn stem van zenuwachtigheid, maar langzamerhand toen ik merkte dat ze allemaal rustig luisterden en lachten als er wat grappigs was, vond ik het heerlijk om voor te lezen. Ik had zo dikwijls over dit sprookje gedacht en het zo dikwijls opgeschreven en weer veranderd dat ik zelf niet meer wist of het goed was of niet. Hopvrouw Mieke knikte me eens toe toen het uitwas en ik werd helemaal warm van plezier. Hier is het sprookje : EEN SPROOKJE. Als de Meidoorn bloeit.... dat was het teken voor alle dieren, dat het tijd was, om zich klaar te maken voor het grote Lentefeest. „Als de Meidoorn bloeit”, zei de krekel tegen de hagedis, als ze elkaar op hun ochtendwandeling tegen kwamen. „Als de Meidoorn bloeit”. ... zei Moeder Konijn tegen haar jongen, terwijl ze hen veelbetekenend toeknikte. „Als de Meidoorn bloeit”, jubelde de leeuwerik inde vroege morgen. „Als de Meidoorn bloeit ’, gonsde de bij terwijl ze verlangend om de grote Meidoornstruik heenvloog. Maarde Meidoorn liet dit jaar lang op zich wachten. ledereen werd ongeduldig. Overal voelde je de onrust, het verlangen om los te barsten, om feestte vieren. Op een nacht viel een zachte regen en toen kon de Meidoorn niet langer wachten. Aan alle kanten sprongen de knoppen open en een zachte geur verspreidde zich door de duinen. Nog voordat de zon opging wist iedereen het: „De Meidoorn bloeit”. En zoals het zo dikwijls gaat, wanneer je lang moet wachten, niemand bleek helemaal klaar te zijn. 