HET ZIONISME EN DE JEUGD
	I
	etgeen wij nog zoo weinig jaren geleden in het bewustzijn van onze onmacht niet bedenken wilden en angstig en beschaamd verzwegen, dat erkennen en zeggen wij nu vrij uit nu weer in ons de wil en dus de kracht tot leven is: het
	joodsche volk werd op het einde der vorige eeuw ernstig bedreigd met ondergang naar het lichaam en naar den geest. Niet dooreen catastrophe, die een eens zoo krachtige volkspersoonlijkheid gewelddadig en plotseling vernietigen zou, maar dooreen voortdurende onderdrukking van buiten, een steeds toenemende verarming van binnen, dooreen teruggestooten worden van de met zooveel moeite veroverde plaats ineen vreemde volksgemeenschap, en door het verlies van rust in eigen psyche, omdat de geest van zichzelf vervreemd was. Ondergang dus onverbiddelijk zeker, maar langzaam en pijnigend absolute ondergang in het Oosten, waar men gelaten wachtte op de tijden der vooruitgang, die komen moesten, of een toevlucht zocht waar die niet te vinden was; ondergang naar den geest in het Westen, waar men zich aanpassen moest aan een vreemde cultuur, waar de Jood geen schepper werd, omdat de scheppende geest volkomen en onbegrensd zichzelf moet zijn om zichzelf te kunnen omzetten in zijn schepping, waar hij fijn ironisch, koel spottend en meedoogenloos critisch moest worden anderen daardoor den weg toonend, die voor hen de juiste was, maar zonder kracht om voor zichzelf een weg te banen.
