Als gevolg van die besprekingen werd op 23 November 1892 de International Cyclists Association opgericht en de eerste voorbereidingen getroffen voor de organisatie der eerste wereldkampioenschappen, die in 1893 in Chicago, ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling aldaar, werden gehouden. Dat Is dus nu 60 jaren geleden. Zeven jaar kon de I.C.A. zich onder leiding van de Nederlander Frans Netscher handhaven, daarna kwam er ontevredenheid onder de afgevaardigden. Als gevolg hiervan werd op 14 April 1900 te Parijs de Union Cycliste Internationale opgericht, welke nog steeds functionneert en waarvan nog slechts een der oprichters in leven is, n.l. de Parrjzenaar Victor Breyer, die toen voor de Amerikaanse Bond tekende. Op die U.C.I. heeft Paul Rousseau, de man, die jarenlang secretaris is geweest en die in de oorlog overleed, stem-
	pel gedrukt. De reglementen van dit internationale lichaam hebben dit kan men gerust aannemen de basis gelegd voor de reglementen van alle andere internationale sportbonden. t)e jaarlijkse congressen in Februari, die tijdens de wereldkampioenschappen worden gehouden, hebben in de loop van een halve eeuw de reglementen nogal eens veranderd en aangevuld, al naarmate daarvan de noodzaak bleek en dit is mede de oorzaak geweest, waardoor de publieke belangstelling steeds groeiende bleef en de wielersport in haar wereldkampioenschappen een culminatiepunt vindt, dat verre uitgaat boven haar deelnemen aan de Olympische Welk een reeks phenomenen kwam door de wereldkampioenschappen niet in het volle licht te staan. Eerst de wonderbaarlijke Amerikaan Arthur A. Zimmtgman, die met zijn laag gegearde machine de snelheid van een Arie van Vliet bereikte. Dan de Zuid Afrikaan Laurens S. Meintjes, een wereldkampioen van Hollandse afstamming, over de lange afstand. Daarna Jaap Eden, August Lehr, Robert Protln, Bourrillon, Mathieu Cordang, Willy Arend en ia 1899 de fenomenale neger Major Taylor. Jacquelin, de Franse afgod, volgde hem op. Thorewald Ellegaard’s tijd kwam daarna en hij zou een half dozijn wereldtitels gaan veroveren. In 1906 won da provinciale renner Gabriel Poulain en zijn fortuin was gemaakt. Emile Friol is gekomen, Dupré, de Yankee Kraemer, de Duitser Rütt en Bob Spears, de „Kangaroe”. En nu is weer een andere Australiër met grote toekomst van de partij, Russel Mockridge. Nederland heeft vaak mes „in de slag gezeten”. Men raadplege daarvoor maar eens het lijstje der Nederlandse wereldkampioenen. Piet Moeskops werd vijf maal wereldkampioen, 'tegen Jefke Scherens zeven maal. 