Zacznijmy od postawienia zasadniczego pytania, które wyjaśni
nam nie tylko istotę i charakter, grożących katolickiemu życiu nie
bezpieczeństw, ale równocześnie poda trwały i niezawodny Środek
zaradczy. Zapytajmy, jak to się stało, że w ispołeczeństwie, które
w oczach wielu uchodzi za wskróś katolickie i samo się takim przy
każdej okazji mieni, mówić trzeba o niebezpieczeństwach, nie o moż
liwych, lecz istniejących? Odpowiedź па to pytanie daje nam Synod
Plenarny w jednym z ustępów Orędzia, które kilkakrotnie cytowali
śmy na tym miejscu. W! ustępie tym pisze nam Episkopat: „Wyty
czając plan dekretów synodalnych, zdawaliśmy sobie sprawę z tego,


190


że zacząć musimy od odnowienia życia chrześcijańskiego czyli od
przywrócenia katolicyzmowi głębi, pełni i mocy. Taki jest warunek
uzdrowienia życia polskiego“. Innymi słowy według Orędzia przy
czyny niebezpieczeństw szukać należy w braku pełnej, głębokiej, u
czynkami popartej wiary, niebezpieczeństw nie ma tam, gdzie ta wiż
ra istnieje, pokonamy je, gdy taka wiara wszechwładnie zapanuje;
Wówczas znikną one same, automatycznie, bo wszakże człowiek na
wskróś religijny nie będzie zagrażał temu, co dla niego najświętsze.
