Wij laten dit artikel hier in zijn geheel volgen als een kloeke, verfrisschende, echt-Nederlandsche uiting! Een volk moet in zijn nationalisme wel zeer verblind zün, dat het de wetten der menschelijkheid zóózeer overtreedt en tegen een minderheidsgroep in zijn midden zóó te keer gaat als Duitschland dat doet tegen de Joden. De laatste uiting van dit atavistisch uitgebroken instinct ligt vóór mij in den vorm van nr. 63 van het Reichsgesetzblatt van 26 April j.1., waarin, beide onder denzelfden datum en door Generalfeldmarschall Göring in zijne hoedanigheid van „Beauflragter für den Vierjahresplan” uitgevaardigd, opgenomen zijn een „Verordnung über 'die Anmeldung des Vermogens von Juden” en een „Anordnung”, die weer op de eerstgenoemde „Verordnung” ..steunt. Beide baseeren zich zelf op de verordening tot uitvoering van het vierj aarsplan van 18 October 1936 en verraden dus, behalve door haar onderteekening, ook door haar juridische afstamming liet 'doel 'der nieuwe maatregelen: het particuliere vermogen, speciaal van 'de Joden in den Duitschen economischeli put te storten. Weliswaar legt de verordening voorloojiig aan 'deze bevolkingsgroep slechts de verplichting tot aanmelding en raming van de waarde van haar vermo,gen op, maar 'de werkelijke strekkin.g der voorschriften blijkt verder voldoende 'duidelijk uit 'de algemeene volmacht, die de heer Göring in § 7 'der verordening aan zichzelven geeft, uit de al 'dadelijk in de „Anordnung” getroffen maatregelen tot beperking van de vermogensrechten der Jo'den en niet het minst uit de officieuze commentaren in Völkischer Beobachter, Angriff, Schwarzes Front en derg. Het ligt niet in mijn bedoeling, de nieuwe wettelijke maatregelen in hun interne Duitsebe werking te beschouwen, al zou ook daarover heel wat te ze.ggen zijn. D'e internationale onverscliilligbeid tegenover deze mishandeling van een minderheid, voor zoover zij tot het Duitsche staatsvolk beperkt blijft, steekt inderdaad wel schril at tegen de belrekkelijke riddeidijkheid, waarmede men eertijids colleclief tusschenbeide kwam ter bescherming van andere minderheden, die mishandeld werden: in Balkan-Turkije, Syrië, Ai’- menië. Polen. En het meten roet twee maten is ook in 'dezen gruwelijk: hoe kort ligt de tijd nog maar achter ons, dat het Duitsche Rijk, 'een en al verontwaardiging, alle beschikbare internationale instanties. Volkenbondsraad, Internationaal Gerechtshof, scheidsgerechten e.a,, tegen andere staten, die hun (Duitsche) minderheid kwalijk bejegenden, mobiliseerde, af, toen het, met het mes op andermans keel, dezen 'Oen Friedens'diktat opdrong: ik denk hier in het bijzonder aan art. 