„Dobrze ale mów krótko — i po tych sło
wach usiadła.“

„Żył niegdyś pewien Król — zaczeła opo
wiadać papuga — imieniem Zoklo Ilagusen.
Byłto nadzwyczaj surowy władzea a miał je
dną tylko córke, Naran. Kto ją raz obaczył
jakim przypadkiem, temu zaraz wykłuwano
oczy, a kto wszedł do jej komnaty, temu ła
mano obie nogi.
Ta więc dziewica rzekła raz do ojca:
„Cały boży dzień mnszę siedzieć między cater
ma ścianami, nie widzę ani ludzi ani zwie
rząt, pozwól mi raz napatrzeć się na jasność
dzienną.“ Król przychylił się do tej prośby
i wydał natychmiast rozkaz, aby wszystkie
sklepy stały otworem, aby wszystkie towary
wystawiono i wszystko bydło wypędzeno na
miasto. Wszyscy mężczyzni mieli jednak po
zostać w domu poza zamkniętemi okienicami,
ktoby zaś z nich śmiał pokazać sie w mieście,
miał sarowej popaść karze. Naran wsiadła
do przepysznego powozu, i wybrała sie w to
warzystwie wielu pięknych dziewcząt obejrzeć
miasto. Oglądnęła teź z upodobaniem wszyst
ko, co było w mieście.
„W pośród tego wyszedł pewien urzędnik
Ssaran na ganek, bo nie mógł poskromić swej
ciekawości i chciał koniecznie widzieć króle
wnę. Naran spostrzegła go od razu. Poka
zała mu jedną rękę, a drugą zakresliła w po
wietrzu koło, potem Ścisuęła ja w kuł:k, a
na pierwszej ręce zagięła dwa pałce i wska
zała na swe mieszkanie.
