De Geest op blote voeten ... 17
	Biang en Jeroen zijn van de verschrikkelijke huilkreet wakker geworden. Tot hun grote ontsteltenis ontdekken zij, dat Koen niet bij hen is. Reeds willen zij naar buiten snellen als Koen buiten zichzelf van angst tegen hen opstormt. Met horten en stoten vertelt hij van het dreigend gevaar. „Zou dat de Yeti zijn”? vraagt Jeroen
	bang. Biang sluipt behoedzaam in het rond, gereed om zich meteen te verdedigen. Maar waar hij ook speurt en tuurt bij het heldere maanlicht, er is niets te zien. „Het zal een geest op blote voeten zijn geweest”, lacht de chinees, wanneer hij bij de jongens terugkomt.
„Gaan jullie maar slapen, ik blijf wel de wacht houden tot morgenvroeg”. Van slapen komt echter niet veel meer; zo gauw het licht wordt, staan de jongens op. Alledrie nemen zij een stevig ontbijt. Dan wordt de tent afgebroken. Spoedig zijn ze gereed o.m te vertrekken. Biang wil proberen om tegen de avond de be-
	woonde wereld te bereiken. Het zit er in. Vol goede moed beginnen ze de tocht. Deze voert hen echter in dezelfde richting als Koen de afgelopen nacht is gegaan. Ze kunnen de voetstappen van hem nog duidelijk in het mulle zand zien. Precies zover als Koen is geweest.
