Na gesproken te hebben over de bouw van arbeiderswoningen gaat Mr. van den Bergh als volgt voort:
„Daarnaast heeft men het huurprobleem . . .; in de eerste plaats in verband met het vraagstuk der sociaal-achterlijken. Ten aanzien van deze groep is de gedachte, een bijslag in de huur te geven, communis opinio geworden. Boven de sociaalachterlijken echter staat een andere groep, wier inkomsten niet voldoende zijn, om een redelijke woning te huren. Het staat vast, dat zij de huur van een woning, welke aan redelijke minimum-eischen voldoet, niet kan betalen en dat ook in afzienbaren tijd niet zal kunnen. Men staat dus ten aanzien van deze groep voor het alternatief, öf een slechte woning, öf een bijslag van de gemeenschap. Een andere uitweg is er niet. Nu wil spreker hier een paralel trekken met ziekenzorg en onderwijs; vooral met het onderwijs. Ook bij onderwijs, een maatschappelijk belang van buitengewone beteekenis, zegt men niet: iedereen krijgt het onderwijs, dat hij met zijn gezin betalen kan. Men stelt vast een redelijk minimum-onderwijs, ieder betaalt wat hij kan en de gemeenschap betaalt de rest. Zulk een regeling wil spreker ook voor de groote groep, die boven de sociaal-achterlijken staat; het belang van de volkshuisvesting is even groot als dat van goed onderwijs. Bedoelde groep kan niet betalen wat een redelijke woning kost; men moet uitmaken, wat zij betalen kan, en de gemeenschap dient de rest bij te passen. Spreker meent, dat dit zeer goed kan . . . Wat zulk een regeling aan de gemeenschap kosten kan, is moeilijk te berekenen . . . Spreker heeft onlangs zelf getracht, zoo goed mogelijk een berekening te maken voor het geheele land. Wanneer men van de veronderstelling uitgaat, dat ... de bouwkosten niet veel veranderen zullen, (en) de loonen ongeveer blijven wat zij zijn, komt men tot het resultaat, dat een bedrag van f 10.000.000 per jaar in den vorm van een storting in een te stichten fonds voldoende zou zijn, om ieder gezin in ons land een redelijke woning te geven.
