WEEKBLAD VOOR DEN NEDERLANDSCHEN BOND VAN GEMEENTE-AMBTENAREN
	189



	men als eere-ambtenaar hen beschouwt, die hun ambtelijke werkzaamheden niet als levensberoep, doch slechts voor een bepaalden tijd als nevenbetrekking naast een ander, niet-ambtelijk beroep of ook zonder meer verrichten en geen bezoldiging deswege ontvangen. Het voornaamste onderscheid tusschen den „gewonen” ambtenaar en den „eere-ambtenaar” ligt verder niet in het feit, dat de eere-ambtenaar principieel onbezoldigd is, doch inde omstandigheid, dat hij zijn werkzaamheden niet als levensberoep uitoefent. Het begrip krijgt dus zijn juiste nuance, als men tegenover den eere-ambtenaar den beroepsambtenaar stelt. Tot de eere-ambtenaren behooren blijkens § 53 van de ~Deutsche Gemeindeordnung” (D. G. O.) van 30 Januari 1935 o. m. de „Gemeinderate”, terwijl ingevolge § 39 dier wet ook de burgemeesters en de „Beigeordnete” in gemeenten met minder dan 10.000 zielen eere-ambtelijk werkzaam zijn. De D. G. O. geeft verder een reeks van vrij uitvoerige bepalingen omtrent de gemeentelijke eere-ambtenaren en hen, die, zonder eere-ambtenaar te zijn, niettemin eere-ambtelijke werkzaamheden verrichten. Het zou ons te ver voeren al deze bepalingen de revue te laten passeeren, doch wij willen een uitzondering maken voor § 5.1 D. G. 0., krachtens welke de burger eener gemeente in beginsel verplicht is een opdracht tot het verrichten van eere-ambtelijke werkzaamheden te aanvaarden. Onze ambtenarenwet 1929 kent het begrip „eere-ambtenaar” niet. Ook in het A. R. A. R. en de provinciale en gemeentelijke rechtstoestandsverordeningen komt deze benaming niet voor. Niettemin wordt inde litteratuur over het Nederlandsche ambtenarenrecht van het begrip „eere-ambtenaar” wel gebruik gemaakt, omdat ook ten onzent de bestuurstaak niet enkel door beroepsambtenaren wordt verricht. Nog onlangs is daarop weer door prof. dr. G. A. van Poelje gewezen 2), die in dat verband o. m. wijst op de gekozen vertegenwoordigers der burgerij en, in bepaalde gevallen, de bediening van ambtenaar van den burgerlijken stand en de functie van brandmeester. Daarnevens geeft prof. van Poelje echter als zijn opvatting te kennen, dat het eere-ambt ten onzent in zijn zuivere beteekenis aan het verdwijnen is. Wij zijn thans genaderd tot de bespreking van de voornaamste onderdeden der rechtspositie van den Duitschen ambtenaar en zullen deze, zooals wij reeds mededeelden, zooveel mogelijk behandelen aan de hand van de onderwerpen, genoemd in art. 125, eerste lid, sub a tot en met k, der ambtenarenwet 1929. Het eerste onderdeel, dat dan onze aandacht vraagt is de Aanstelling. De aanstelling wordt hoofdzakelijk inde vierde afdeeling van het D. B. 