Równocześnie z ustaniem rozpadu białka, ustaje gorączka i wy
czerpanie ustroju. Postępowanie powyższe mogłoby spot
kać się z zarzutem, że, osłabiając działanie leukocytów, pozba
wiamy ustrój potężnego czynnika w walce z samymi drobno
ustrojami. Tak wszakże nie jest, ponieważ przeciwzaczyn ogra
nicza jedynie działalność zaczynu trawiącego białko, który jest
wytworem martwych już leukocytów. Równocześnie, wraz z zo
bojętnieniem zaczynu proteolitycznego, szkodliwego dla żywych
leukocytów, działalność tych ostatnich na drobnoustroje znacz
nie się wzmaga.
Co się tyczy zarzutu, że surowica krwi mogłaby stanowić
pomyślne podłoże dla dalszego rozwoju drobnoustrojów, to
wiadomo, że tylko surowica nagrzana do 70—90? i pozbawiona
w ten sposób niweczników nabiera własności dobrego podłoża.
Swieża zaś surowica hamuje rozwój drobnoustrojów a niektóre
z nich wprost zabija, tą własność zawdzięcza ona wspomnia
nym już wyżej aleksynom Buchnera lub komplementom Ehrlicha,
które dopiero w obecności t. zw. amboceptorów rozwijają swoją
drobnoustrojobójczą działalność.
Ale na tem nie kończy się rola surowicy. Z badań lat
ostatnich wiemy, że zawiera ona w sobie ciała, zwane przez


Streszczenia pojedyńcze 201


Wright'a opsoninami. Te opsoniny ułatwiają fagocytom wchła
nianie drobnoustrojów, czyniąc je niejako smaczniejszymi i w tej
roli działają analogicznie z amboceptorami względem komple
mentów.
Ponieważ przypuszczać należy, że w ropie ostrej opsoniny
giną, przeto dopływ świeżej surowicy wraz z odpowiednią ilo
ścią opsonin bezwarunkowo powinien ułatwić pracę fagocytom,
pozostałym jeszcze przy życiu.
Streszczając to, co się powiedziało o wpływie świeżej su
rowicy na ropień, dochodzimy do wniosków następujących.
Surowica nie tylko powstrzymuje szkodliwą dla ustroju
proteolizę, ale wprowadza do ogniska ropnego świeże, żywe
leukocyty, opsoniny, komplementy i amboceptory. Słowem do
walki z zarazkami chorobotwórczymi stają najskuteczniejsze
i najczynniejsze środki ochronne ustroju.
