am on przeczuwając tę skargę, powiada: |
„Wiem, że taką wiwisekcyą poctyczną |


nie wiele się zyska, Już przez samo roz
drabianie i rozczłonkowanie organicznej
piękności, niemniej jak przez reflektowa
nie nad doznanemi wrażeniami ulatnia się
pół ciepła poezyi, bo uczucie, czem częściej
jo na jaw z głębi wydobywasz, tem więcej


przestaje być właściwie uczuciem. Doty|


kając się ciężką, spracowaną ręką tych
białych skrzydeł natelmienia, strach mnie
czasom ogarnia i czuję całą odpowiedzial
ność, oraz niewdzięczność analizy pooty
ckiej, ograniczającej się do reprodukcyi
żywego organizmu poczyj.*

Uwaga taka mogla się nasunąć autorowi
tembardziej, że drobiazgowością swej kry
tyki, sięgającą aż do zaimków i spójników,
używanych lub opuszezanych w Panu Ta
deuszu, nie pokrajal go na kawałki, alo
starł na miazgę, i rozmaitymi odczynnika


sunek do życia rzeczywistego, n wroszcie
rozsnuwa calą tę tkaninę na pojedyncze
nici, pokazuje ich przędzę, barwy i układ. ,


mi wydzielił z niej wszystkie pierwiustki.
Robiąc po kilka analiz nad wieloma ka
wałkaumi pocmatu, przepisał prawie cały,
a niektóre jego części po dwa i trzykroć.
Tak np. ustępy, zawierające wspomnienie
o czasach, kiedy „wiara kwitła* a „policyi
nio było żadnej,* lub też wzmiankę o szy
szakach, w „których golębie karmią swe
pisklęta“ i inne powtórzone są i rozebrane
wielokrotnie. Na 449 stronicuch mogło
się dużo pomieścić takich szczogólowych
komentarzów, które dr. B. ułożył w gru
pach. Mamy w nich obraz życia szlachc
| ekiego w Panu Tadeuszu, jego plan i kom
pozycyę, przedmiotowość, malowniczość,
epizody, dyalog, technikę, styl — oprócz
ustępu, odnoszącego się do poety.
Każdy sąd o pracy literackiej będzio
niesprawiedliwy, który się nie oprze na
stanowisku jej autora, na jego założeniu.
