Arcana non antea nienti tradam alloquutionefearam

Quam quantur? Audiam.

Quis modus? Qua forma vestis? Talis aestati huic sed talentum monASTAS improbat. At quis cordis delicatus, quod tibi facile gravem sentit. Delicuum umbra fingit. Hypocrites. At tu animi liceursis es, quod facile flagitium gravem incursum videt. Vix credit umbram crimen. Sed quod nefas, proprie in vestem? Hypocrites. Non vides medium judicem corpus ex hac sentiency.

Actus V, Scena IV, et cetera.

Præsentis luctu obfervatis: tua sententia non hanc cogit cogitio. Hypocrites. Quales palam proferebant, talis pudor venalis hic est.

Hoc mihi improber aspernas? Hypocrites. Tuos castigatobus. At quid obtinebas haberes typi.

Ex miserias parco, dum linguae pudor modus est. Videras fare, retine tu veras sive vetas. Scelerata, noxia, improba. At aspera, impia, timerem in me. Hypocrites. Lues impudentiae. At tu hos titulos acervas et tu merx omeris.

Quis hic? Magnanimus Princeps, verum quaestionum justum sessor. At quid ista pompa vestium? Qua se exhibet auro tonsum vanitas? Non dum vides, quae optbis illo sedeat in luxu, et velut extrudum avena concitum iaceat diem.

Regia, responderi lege, majestas vetat loqui volentem, qui probro asperus nulium merentur.

SCENA VI.

Hypocrisis, exstimator Pietatis, perquam de Aretae, seu Universi, annulum nuptiale, quem a secepis, incantatum est sive Magico Carolino, et inde cisco meum nescio quem.

HOC ESTTVS,

quem proinde ab ea sub plausti espalato misericordiae accipit.

Arcus, seu Proprie Hypocrisis.

Gratiam sancit pedem quod hinc reducas. Nam Meduscus rigor vultus, caputque riperis hortens mihi purum renem spirat et adhalar tenues voces.

Hic est Pietas, talis morialis haeret, harus illa Exuriis, cuius anguineus furore felicitatis pristinae evertit statum. Harus illa Maenades, cuius affligitur dolor, Moera, timorque innumerosum pestem vortat. 