Natuurlijker schenen de woorden van de oud- minister Niels Elgaard, die als woordvoerder van de „Venstre” fractie van de Deense Rijksdag in November van het vorige jaar vroeg „of het geen natuurlijke weg is onze relaties met Nederland en België te versterken door het initiatief, dat aan de (vooroorlogse) Oslo-conventie ten grondslag lag, weer op te nemen.” Niet in de laatste plaats in Zuid-Sleeswijk zou men zulk een samengaan tussen de „Benelux”- landen en de Scandinavische van harte toejuichen. Dit zou aan de kleine landen van Noord-West- Europa een nieuwe mogelijkheid schenken om aan de internationale conferentietafel een gezamenlijke stem te laten horen, waar meer naar zal worden geluisterd. Het gevaar van een verkeerd isolement en van vreemde overheersing kan men daardoor beter bestrijden. Nog deze week schreef een Sleeswijks blad n.a.v. de rede van Churchill, dat de tijd voor een Oslo-Pact thans was gekomen. Gezien in dit licht geven ook de woorden, die koning Frederik in het slot Christiansborg sprak tijdens het bezoek van koning Juliana en prins Bernhard, hoop voor de toekomst. Vele banden hebben in de loop der tijden Denemarken en Nederland verbonden — zo sprak de koning. — Een keer, in de 17e eeuw, greep Holland zelfs op beslissende wijze in de geschie denis van Denemarken in. In de laatste tijd hebben de grote en wereldschokkende gebeurtenissen onze landen in een gemeenschappelijk lot bijeenge bracht. Tegen hun wil werden onze beide landen meegezogen in de laatste grote oorlog en zij moes ten zware jaren doormaken. En na de oorlog vonden onze landen elkaar terug in de verdedi- gingsgemeenschap van het Atlantische verdrag Wij handelen vanuit dezelfde idealen en voor het zelfde doel: vrijheid, vrede en verdraagzaamheid voor alle mensen.” W. L. ANDRESEN. Flensburg. MENEER DINCMANS interviewt een volk van louter tevreden mensen. Vorrink en Oud zijn tevreden over de behaalde winst. Romme, Tilanus en Schouten zijn tevreden omdat het verlies meevalt. Paul de Groot is tevreden omdat de debacle veel groter had kunnen zijn .... DE WERLD ROND Distributie van Ministerzetels Na te hebben geconstateerd, dat Frankrijk in de afgelopen negen jaar niet minder dan 22 regeringen heeft gehad, ves tigt Le Figaro de aandacht op het typerende verschijnsel, dat in deze regeringen bijna steeds dezelfde mannen zijn opgedo ken, zij het steeds op een andere ministerspost. 