Szan. recenzent opisuje naprzód słyszany na
scenie utwór a podaje treść tak skrupulatnie, że
profesor języka polskiego zadający uesuiom gimna
zyum niższego podobne tematy opisowe, odzna
cezyłby go niezawodnie stopniem „zadowalniająco*.
Następuje teraz ocena krytyczna. Jeżeli jest to
sztuka francuską — tłumaczymy sobie wygodnie
sąd p. Vitu lab p. Sarcey, bo wiemy, że wiara
w powagi jest koniecznym postulatem wszelkiej
lojalności. Jeżeli mamy do czynienia z polskim
autorem, w takim razie przypominamy sobie, czy
nie ma w sztuce jakiego gołego szulera hrabiego
lub hrabiay kokotki; ezy nie ma słowa, wyrazu
lub sytuacyi, któraby nadwątlała powagę towarzy
stwa. O! bo takie rzeczy muszą być potępione,
„ostre trzeba przecinać dzióby* choćby nawet przy
szło zdolnemu autorowi zarzucić brak talentu, da
ru spostrzegawczego i sztuki pisania.
Bo w tych czasach demagogicznych prądów,
które wświdrowują się w uświęcony organizm ary
stokratyczny, żadnego pisarza pewnym być nie
można. Ot niedawno, taki Adolf Abrahamowiez
palnął ni stąd ni zowąd w ostatniej komedyi awo
jej kilka bluźnierstw społeczno-towarzyskich, zohy
dził miły Bogu stan baronowski i odważył się
wsunąć na scenę postać rozwiązłej hrabiny i zidyo


©iałego pokrakę-hrabiezs.
