„Mevrouw, daar zijn juffrouw Jean en juffrouw Bella; ik heb de dames in de blauwe kamer gelaten, was dat goed?” „Heel goed, hoor,” riep Margaret, en zij ijlde naar de deur. „En hebben de dames haar koffers meegebracht?” neen, mevrouw, de dames zijn in avondtoilet, met haar mantels daarover.
„Best, ik kom dadelijk beneden.” Zij sloot de deur, en wendde zich met stralend gelaat tot haar echtgenoot. ~Daar hebt ge het nu, waar ik mij mede onledig heb gehouden, terwijl je weg waart. Eindelijk komt dan toch het succes! Maar nu moet ik naar beneden, om de meisjes te ontvangen. Straks zal ik je alles wel vertellen, en, lieve help, wat zal ik veel te zeggen hebben!”
	Margaret was buitengewoon blij met de komst van de meisjes, vooral ook. omdat de vreugde van den vader hem zou helper), gemakkelijker den schok te dragen van zijn teleurstelling over Harry’s dwaze huwelijk. Want het leed geen twijfel, dat deze onverkwikkelijke zaak James Cardine een hevige schok moest toebrengen. In prettig-opgewonden stemming spoedde zij zich de gang door naar de blauwe kamer, waar Jean en Bella haar wachtten. De twee meisjes voelde zich heel zonderling te moede, zoo voor het eerst van haar leven als gasten in haar vaders huis.
