De ringéiang komt, met uitzondering van Ierland, waar heelemaal geen slangen in het wi ld worden aangetroffen, in alle landen van Europa voor. Haar gebied strekt zich uit van Portugal tot aan het Baikal-meer in Azië; in Scandinavië gaat ze Noordelijk tot 65° N.B., in Spanje Zuidelijk tot 35° N.B. In Frankrijk is ze zeer gewoon, in Duitschland eveneens en in Nederland is hetde meest algemeene slangensoort (ze komt hier weinig of niet voor in de kuststreek.) Ze prefereert vlakte en heuvelland en vooral oorden niet ver van water, in hetwelk ze zich dikwijls begeeft. Zoo treft men haar aan op zandgrond bij stilstaand of langzaam stroomend water, in met biezen en riet begroeide terreinen, op met struiken begroeide oevers van moerassen, in schaduwrijke bosschen en vochtige weiden, langs slooten, maar ook wel op heiden. Soms, vooral in koude jaargetijden, komt ze dichtbij of zelfs in menschelijke woniningen, in holen van muizen en mollen, in gaten, die ze zelf graaft in hoopen mest of afval, in kelders en stallen, ja zelfs in eenden- en kippenhokken. Haar zwemkunst is lang niet gering. Ze steekt breede rivieren en zelfs meren over, waarbij ze, om soortelijk lichter te zijn, in de longen veel lucht opneemt. Een Deensch schip vond er een, 23 KM van het eiland Rügen in de Oostzee, het naastbij zijnde land, verwijderd!
	De adder heeft een zeer groot verbreidingsgebied.
