Eindelijk kwam hij in 1734 behouden weder in Herrnhut aan, maar om terstond weder als Evangelist naar Boheme, en van daar naar Zuid-Duitschland en Zwitserland te gaan. Toen hij in 1736 naar Herrnhut terugkeerde, was daar juist de vroeger vermelde brief uit Amsterdam aangekomen, waarin de geestelijke nood der Hottentotten werd geteekend en dringend om hulp gebeden. En zie, reeds eenige dagen later was hij reeds op weg naar Amsterdam, waar



	hij den 9den Maart aankwam. Daar wendde hij zich eerst tot den Burgemeester en vroeg verlof, om als zendeling naar de Kaap te mogen gaan. Hem werd de raad gegeven, zich naar Middelburg te begeven, en met de Bewindhebbers der O. I. Compagnie de zaak te bespreken. Men maakte allerlei bedenkingen, o. a. dat de taal veel te zwaar was, om haar te leeren, en dat er niets te eten was, dan wilde wortelen. Zijn antwoord was: „bij God zijn alle dingen mogelijk, en daar ik zeker ben, dat bet Gods wil is, dat ik aan dat volk het Evangelie zal prediken, zoo hoop ik met vertrouwen op Hem, dat Hij mij door de grootste bezwaren zal heen helpen.” Eindelijk willigde men zijn begeerte in, en zond hem af met een brief van aanbeveling aan den Gouverneur der Kaapkolonie. Maar nog waren de moeielijkheden niet ten einde. Er was maar geen schip te vinden. Hij moest geduldig wachten, en verdiende in dien tijd zijn brood door als daglooner bij het lossen en laden van schepen behulpzaam te zijn. Eindelijk kon hij den 11. Maart 1737 onder zeil gaan. De dagtekst was voor dien dag; „het pad der oprechten is wel gebaand.” (Spr. 15: 19.)
	Den 9en Juli ging hij aan de Kaap aan wal. De gouverneur der kaapkolonie van Kervel ontving hem vriendelijk. Een scheepskapitein, Rhenius, bood hem tafel en bed aan. Overigens vond hij niet veel anders dan spot, en lachte men met den zonderlingen man, die heel uit Duitschland gekomen was om de Hottentotten te bekeeren.
