De revolutionaire socialist van de extreeme soort, en het eigenaardige van de soort is dat zij extreem is, ziet het Leven veel te eenvoudig. Zijn levensbeschouwing is noch realistisch, noch historisch. Zijn zedelijke verontwaardiging overheerscht zijn wijsgeerig inzicht. Hij ziet het kapitalistisch systeem niet als een noodzakelijken overgang van feudalisme naar socialisme, een overgang welks werking en voortgang grootendeels in buiten onzen invloed staande, in eigen innerlijke krachten gelegen is, innerlijke krachten samenhangend èn met de onafwendbare ontwikkeling van wetenschap en techniek èn met den instinktieven, egoïstischen, zoo moeilijk en slechts heel langzaam te wijzigen levenswil van den afzonderlijken mensch — neen, hij ziet het kapitalistisch systeem als een barbarisme, een onheil, een misdaad, een ding dat vernietigd moet worden. En al is het dikwijls leelijk genoeg, dat is het niet. Deze illusionaire, utopistische opvatting van het geschiedkundig gebeuren maakt hem onvatbaar voor de waarneming zoowel van licht en schaduw, van schakeeringen en gradaties, als voor de zeer uiteenloopende werking van wat kapitalistische zaken of instellingen of regeeringen of machten zijn, die geenszins alle op één lijn te stellen zijn en meestal zoowel elementen van nut en vooruitgang als van onderdrukking en verderf in zich dragen.
