Gevolg van een en ander is, dat wel bijna overal, maar met het minst in Nederland, dat niet tooneelgraag is, de algemeene bekendheid van het publiek met het gros zijner tooneelspelers, gering blijft. - Stelt men er daarbij prijs op, een aantal dezer artisten zich te denken als staande op „het tweede plan", dan maakt dit een vergelijking met de bekendheid der filmwereld slechts des te treffender. Immers nagenoeg alle filmartisten, die bij de ondernemingen, waarvoor zij werken, geregeld verschijnen op het tweede, of zelfs op het derde plan, zijn, juist door de stelselmatige propaganda dezer concerns, meestal wereld-bekend.
Wil men enkele voorbeelden van voortreffelijke, Hollandsche tooneelspelers, maar die toch (behalve dan soms in de cntieken) weinig onder de aandacht van het groote publiek worden gebracht, dan noem ik er U, losweg uitkiezend, hier vijf: Didi Camvez' Fientje Berghegge, Ben Groenier, Péronne Hosang, Mies Elout.
Aan de omstandigheid, dat artisten van ongeveer dezelfde quahteit uitstekend hun vak kennen, verbindt men, b.v. in Engeland, als vanzelfsprekend, het resultaat, dat zij, ook maatschappelijk' gelden voor honderd procent. Hetgeen beteekent, primo, dat zij, indien geëngageerd, een redelijk salaris bedingen en uitgekeerd krijgen, secundo, dat zij geregeld a la page zijn, besproken worden als persoonlijkheden, staande in het openbare leven, ook los van onmiddellijk hun gister gespeelde tooneelrol.
