Werd er bij zulk een gevecht
iemand gedood, dan probeerde men het hoofd van den vijand af te slaan. Natuurlijk verdedigden zijn makkers hun kameraad om deze schande te voorkomen, Vooral wanneer de aanval onverwachts geschied was, gelukte het den aanvallers gewoonlijk het hoofd van den gevallen vijand levend of dood van den romp te slaan. Wanneer men evenwel slechts den vijand heeft teruggedreven, ja zelfs zijn dorp verwoest, zijn sieraden en anderen kostbaarheden geroofd, doch geen kop meegebracht had, dan kon er, zoo zeiden mij de ouden, geen eigenlijk overwinningsfeest gevierd worden, want een kop moest noodzakelijk aanwezig zijn, anders konden de plechtigheden van het overwinningsfeest niet geschieden.
Zoodra iemand het hoofd van zijn tegenstander van het lichaam heeft afgeslagen, heft hij een zegelied aan waarmee de anderen instemmen. Dit lied luidt: loro saën eï hö, a hö eï hö enz. Loro saën beteekent: de zon gaat op in het oosten. Hiermede willen ze aanduiden, dat nu het feest begint. De dappere, die het hoofd veroverd heeft heet ,,meo". Foto 1 laat zulk een held uit oude dagen in groot tenue zien. Hij draagt in de rechterhand zijn oud geweer: een voorlader! In de linkerhand houdt hij het zoogenaamde „meozwaard", dat zich daardoor kenmerkt, dat het aan beide einden een bundel haar van een paardenstaart draagt, die donkerrood gekleurd zijn in het sap van bepaalde boomwortels. Om de enkels draagt hij smalle strooken geitenvellen, opdat zijn voeten even vlug als die van geiten zouden zijn. Op en bezijden het hoofd heeft hij groote gouden platen en om zijn hals vele strengen van de zoogenaamde Timoreesche kralen, die een waarde van eenige honderden guldens vertegenwoordigen. Foto 2 brengt een andere groote meo; deze is echter in „civiel.
