Sprawa, która wczorajsze posiedzenie zajęła,
jest zanadto ważną, aby nie dotknąć choć w kró
tkości stanowiska, z którego rząd na nią się zapa
truje. Komisja wnosi ponowienie wiadomej uchwały
na podstawie $. 19. statutu krajowego. O ile wnio
sek ten zawiera w sobie przedewszystkiem życze
nie, aby Żądania w nim wyrażone poddane były
konstytucyjnemu traktowaniu, rząd przyznaje, iż
zaprojektowana forma jest legalną, mianowicie co
do kompetencji reprezentacji krajowej. Droga ta
legalna, pozostająca w granicach ustaw istnieją
cych, a zatem bezwarunkowo obrana, jest według
zapatrywania rządu jedynie możliwą, jeżeli zamie
rzona skuteczność wniosku już z góry w zupełno
ści nie ma być zakwestjonowaną. Dlatego też od
wniosku, z innej strony postawionego, aby nie wy
syłać do Rady państwa, aby nie uzupełniać wybo
rów opróżnionych po posłach, którzy złożyli man
daty, i porzucić drogę legalną — od przyjęcia ta
kiego wniosku silnie odradzać muszę, i sądzę, że
kto dokładnie i trzeźwo obliczy się z następstwa
mi, któreby uchwała, przez Wys. sejm w myśl ta
kiego wniosku powzięta, koniecznie za sobą pocią
gnąć musiała, to ze względu na interes kraju po
dobnego wniosku popierać nie może. Dla rządu
można punktu wyjścia wobec tej tak ważnej spra
wy również szukać tylko w ustawodawstwie istnie
Jącem, co do ustroju konstytucyjnego państwa —
mianowicie w konstytucyjnej wspólnej łączności
krajów, w Radzie państwa reprezentowanych.
