P. Michałowski bardzo prosto roz
wiązuje zagadkę w tych siedmiu pun
ktach zawartą i mówi: „Idąc za przy
kładem, jakim rządząca światem mądrość
nas pouczyła, skoustruowałem kolej o je
dnej szynie wiszącej na podporach dre
wnianych. Naturalną rzeczą będzie, że
wózek toczący się po szynie gładkiej,
potrzebuje bardzo niewielkiego spadn,
aby w ruch wprowadzonym został, a tem
samem i ciężar pod wózkiem na haku
umieszczony ze sobą na inne miejsce
przeniósł.
Jakżeż ten przyrząd wyglada? Jest
to, jak widzieliśmy na modelu, wózek
żelazny o dwóch kołach, przypominający
kształt roweru bicyklowego, poruszający
się na szynie stalowej, a opatrzony z bo
ku wiązadłam do dżwigania drzewa słu
żącem.
Na długim szeregu słupow ustawio
nych parami tak, że każda para jest ku
sobie pochylona, tworząc niby literę A.
Tam gdzie każda para słupów w górze
się łączy jest wisząca żelazna klamra w
dalszym swym końcu zagięta poziomo.
Na tem zagięciu łeży szyna, podobna do
kolejowej, ale cokolwiek innego profili.
Ta właśnie szyna, przechodząc przez
wszystkie pary słupów tworzy „kolej la
sową*. z KA —

Jakże po niej jeździć? Wyobraźmy
sobie, że na szynie stoją te dwa kółka
do roweru podobne, że spaść z niej nie
mogą. Od osi tych kół zwiesza się z je
dnej strony hak, do którego można przy
czepiać wszelkie ciężary, jako to: cafe
ścięte drzewa, które z odległych krańców
lasu trzeba przesłać do tartaku, ogromne
skrzynie z kamieniem przeznaczonym do
wapniarek, albo z rudą, którą trzeba
przewieźć do huty, w ogóle płody kopal
niane w naszych Karpatach w obfitości
się znajdujące. d a

Ustawiając słupy, można jedną parę
stawiać wyżej, inną cokolwiek niżej,
przez co szyna będzie miała sztuczne
spadki, wskutek czego kółka raz pchnię
te, będą same toczyły się bardzo długo,
przewożąc ciężar nu naznaczone miejsce.
