Haar kinderlijke liefde tot Maria, de brandende ijver voor Haar eer maakte baar geest en hart vindingrijk en deed het middel aan de hand om Jezus’ Moeder de geheele wereld door te doen vereeren. Nu stijgt uit duizend monden



	de bede van den Rozenkrans naar Maria’s troon en in dat volle accoord klinkt Paulina’s naam, die dat loflied uit de duizenden deed opgaan.
Zij wijdde de beste kracht haars levens aan het eeuwig en tijdelijk heil van don werkman. Hier kunnen wij een gevoel van weemoedige droefheid niet onderdrukken bij het gezicht, hoe een leven, dat slechts ademde voor de verwerkelijking van een eigenbelanglooze bovenaardsche gedachte, werd vernietigd onder de slagen eener ijdele, in het stof wroetende wereld, die voor geen prijs zich scheidde van haar goud. Zij is gevallen als een offer voor haar christelijke liefde maar wellicht rijst het denkbeeld, dat in haar leefde en met haar ten grave ging, eerlang op uit de vergetelheid en knielt de christen-werkman nog eenmaal neder op het graf van Paulina Maria Jaricot, om in haar de vrouw te zegenen, door wie die zegen over de maatschappij is neergedaald!
	Nu leeft zij daarboven bij God en aanschouwt het ongesluierd Licht, dat de volken, die in de schaduwen des doods nederzitten, bestraalt. Nu juicht zij in de reien der engelen, die de beden van den Rozenkrans dragen voor Maria’s troon. Nu weet zij ook, waarom de verwezenlijking van haar laatsten en zoo innig dierbaren wensch zooveel tegenkanting ondervond en tot nog toe niet vervuld is. Maar glorie zij aan God, die zijn uitverkoren bruid door het lijden tot de glorie, door de droevige duisternis tot hot verblijdende licht voerde!



	Dl LAATSTE KERSTNACHT
	van Paulina Maria Jaricot.
