g VUgACeVCU • Ook hier bezocht ik de scholen en ziekenhuizen ; ook bier ging ik indeJodenwgk van straat tot straat, van huis tot huis ®«n den toestand dier ongelukkige bevolking met eigen oogen te *ien. Maar dat duurde niet lang. De Roemeensohe overheid zag mgn ongaarne en als vreemdeling moest ik ondervinden, dat de overheid niet slechts de menschenrechten der eigen Joden schenden, maar ook het recht der gastvrijheid niet handhaven een vreemden Europeaan. Den eersten dag van mgn verblijf te Boekarest vertelden *bijne bekenden mg, dat op straat schofsohriften verspreid werden, Melker inhoud gericht was tegen mijn persoon en mgn werkzaamheden. Ik heb loo’n geschrift meegebrsoht. ’t Is de gemeenste Verdachtmaking, die ooit door den drnk verspreid is, Onderteekend ia hot pamflet; de Roemesnsohe studenten. Da menschen tvordendaarin uitgenoodigd op een protestmeeting te verschijnen en, dssooods met geweld, te verhinderen, dat ik eene op dienzelfden te beleggen vergadering ter beraadslaging over den toestand der Roemeensohe joden bgwoon. Ooggetuigen hebben mij verzekerd, dat dit geschrift door agenten van politie, in nniform, werd uit-Sëdeeld. De stndenten deden dus alleen als vlag dienst. Maar ’t zou nog erger worden. Ik ontboet bij een vriend, daar twee gezanten der hooge overheid in naam vao deze de wonzchelgkheid kwamen nitspreken, dat ik de tegen dien dag '‘itgesohroven bijeenkomst niet zou bgwonen. Eerst stond ik Verbijsterd over dat verzoek. Wat? terwijl de te Parijs wouende Roemeensohe studenten, door niemand lastig gevallen, bgeenk imstm hunnen honden, zou ik als Eranschman te .Boekarest niet op gelijk *ucht aanspraak hebben ? Maar na kort beraad besloot ik aan het verzoek, dat toch feitelgk een (onwettig) bevel wag, te voldoen. Ik hield mg immers slechts voor korten tgd in Roemenië en kon dus geen verantwoordelijkheid op mg nemen voor vvontueel bloedvergieten. Zou ik permanent in Roemenië woon-Mrtig geweest zijn en ware ’t mij das mogelgk geweest, de ge-SëTolgen van mijn daad zelf te dragen, dan zon geen macht op *ëtde mij ertoe hebben kunnen bewegen, de bijeenkomst niet bij 'ë Wonen. Ik verklaarde dus, dat ik aan ’t versoek zou voldoen, de hoop niet verder te worden lastig gevallen door de overheid. Maar ik had mia gerekend.
