Wszystko to ukryła, jak poprzednio, wzięła
ztoezek t wyszła e tego mieszkania niepostrze
żona, jak się spodziewała, wiedząc, że terae Gar
buska rabawi u panny Cardoville prze: kilka
godeln.
Nazejutrz po tych poszukiwaniach Floryny,
Głarbuska, znajdnjąc się sama w pokoju sypislnym,
siedziała w krześle przed kominkiem, na którym
dobrze się paliło; gruby dywan okrywał posade
kę; przez firanki akna widać było zieloną morawę
w ogrodzie; zupełną ciszę przerywał tylke szelest
idącego zegara 1 trzask palącego stę drzewa na
kominku.
Garbuska, oparłazy ręce na poręczach krzeała,
| opływała w roskosznych uczuciach szczęścia, któ
regu jeszcze nigdy tak zupełnia nie kosztowała,
od czasu swego pobytu w tym pałacu. Dla niej,
od tak dawna przywykłej do dokuceliwego niedo
j statkn, wiełkiem być mosieło szczęściem, że miłe
askała w tak wygodnem, cichem nstronin, napa
wała się roskosznym widokiem na ogród, a nade
wszystko, iż miała świadkiem spokojne sumienie
1 przekonanie, iż warystkie te wygody wiona była
swej odwadze i energli, jakie okasała pośród tyla
przykrych prób, szczęćliwie ukończonych.
Kobleta w wieku, łagodnej, skromnej twarzy, |
z wyraźnej woli Adryanny przeznaczona na usłagi |
Garbuski, weszła i rzekła jej:

— Pani, prtyszed) jakiś młody mężczyzna i
chce się widzieć 2 panią dia pomówienia w bar
dzo pilnym interesie... nazywa się Agrykola Bau
doin.
Na te słowa Ga:boska spojrzała z radością
1 zadeiwieniem, nieco się zarmunieniła, wstała 1 po
biegła do drzwi, prowadzących do salonu, w któ
rym się znajdował Agrykola.
— Dzień dobry, kochana Garbusko — rzekł


SPORT


kowal, canle całując driewieę, której rospaliły się
1 zaczer wienily lica pod braterskiemi pocałoukami.
— Ach! dla Boga! — zawołala nagle wyrobni
ea, wpatrując się zmartwiona w Agrykolę — cóż
tn znaczy ta czarna przepaska na twem czole?...
