Onze roeping is het, de Kerk onzer vaderen in de eerste plaats te reformeeren in den zin van Gods Woord en ten andere haar te steunen en te verdedigen tegen allen, die haren ondergang beoogen. Doch men vatte die taak niet op als Ds. A. F. Talma, die in zijn rede „Mammon of Mannenkiesrecht" (uitgesproken te Dordrecht den 23 April 1894) zei: «Nu meen ik, dat in ons land, bij de democratische denkbeelden, de rijkstraktementen, die onze Kerk geniet, in gevaar komen? En dan? Nu, dan zal de Kerk niet vallen, maar blijven staan, indien zij getrouw is aan de gewichtige roeping, die zij in ons volksleven te vervullen heeft. Zij smaden de Ned. Herv. Kerk en zij lasteren haar, die, vrienden of vijanden, zeggen, dat zij vallen zal met dat millioen uit de staatskas.* (Blz. 22.) De regeering is immers niet alleen »rechtens verschuldigd,* wat zij aan onze Ned. Herv. predikanten uitbetaalt, het is tevens haie roeping, de Kerk van Christus uit hare stoffelijke middelen te steunen. Bovendien, wat eenmaal aan God en zijn dienst geofferd en toegewijd is, mag dat wederom op willekeurige wijze ontnomen worden? En ook, weet Ds. Talma niet, als de Kerk dat »millioen uit de staatskas« mist, dat dan de «kleine luyden,* voor wier recht hij zegt op te komen, al de onkosten voor den openbaren ©eredienst moeten dragen? Toorwaar, Ds. Talma had wel iets beters kunnen doen, dan aan den avond van den 23 April '94, in tegenspraak met xijn ambt en ten nadeele van de belangen der geringen en de rechten Gods te oreeren. Ds. T. erkende aan het begin zijner rede, dat hij met minder opgewektheid naar Dordrecht was getogen, dan gewoonlijk. Wij kunnen het best gelooven. Davids hart klopte, toen hij de slip der mantel van Saul, den gezalfde des Heeren, afsneed en Ds. Talma voelde zich beklemd, toen hij zich schaarde in de gelederen van hen, die onze Yaderlandsche Kerk belagen. De vergelijking is treffend en waar.
