Op het eerste gezicht is deze passage van de Instructie slechts voor sommige plaatsen van enige waarde. Maar tussen de regels door leest men er enkele kostbare aanwijzingen voor overal ter wereld. Op de eerste plaats: dat ook de gelezen Mis geen gebeurtenis is, die men onder andere dingen (in dit geval: orgelspel) mag bedelven. Geen ceremonie van daarginds (versta: het altaar), waaronder men zich op een willekeurige manier religieus kan bezig houden. Niet met het luisteren naar orgelspel, en ook niet met zo-maar-iets te bidden. De handeling wil serieus genomen worden niet slechts door de priester, maar ook door hen die ze mee-vieren (niet ,d)ij-wonen” of „horen”). Ook al zou men nog niet zover zijn gevorderd (herschoold!), dat men „natuurlijk” als gemeenschap mee-bidt of mee-zingt (of het allebei doet), dan nog moet men toch op z’n minst de Mis kunnen „volgen”. Het gaat niet om ’n paar momenten als bijvoorbeeld de consecratie of het Domine, non sum dignus. De hele handeling moet voor de gelovigen kunnen spreken. Op de tweede plaats ziet een goed verstaander in de boven-aangehaaldc van de Instructie nog nauwketuiger vingerwijzingen omtrent delen der Mis, die aan de gelovigen niet mogen ontgaan. Om te beginnen: het orgel mag niet spelen vanaf de aankomst van de priester aan het altaar tot aan het Offertorium. In dit hele stuk moet dus de heilige handeling zelf aan het woord zijn. Hef begin-kruisteken als een signaal voor de aanwezige gemeenschap. En ook de voetgebeden. Sommigen willen ze liefst verdonkeremanen. De Instructie hecht er



	Deze foto (eigen opname van Redactie Het Offer) toont het hoog-altaar der nieuwe kerk in Someren-Einde N.Br. de onderhouw heeft de vorm van een vis en herinnert aan Christus, de Ichthus (Vis). Het tabernakel was nog slechts een nood-voorziening.
