Czytając te wyznania pułkownika de
la Rocque, patrjotyczne i antyskapita:
listyczne zarazem, trudno się domy:
Śleć, kto właściwie popiera tę organi:
zację, jakie stoją za nią siły zakaptue
rzone, finansowe czy przemysłowe?
Wszak wiadomo, że i faszyzm i nae


zism nie obyły się, na wstępie przy:
najmniej, bez tej pomocy, zagrożone:
go przez skrajne elementy stanu pos
siadania. Przeciwnicy pułkownika, so»
cjaliści zwłaszcza, zapytują wręcz=kto
płaci?! Nie wydaje im się możliwe,
aby mogła istnieć tak olbrzymia orga:
nizacja bez tajemniczych dopływów
pieniędzy. Kto płaci za druki, za bene
zynę, za olbrzymie mobilizacyjne
zbiórki, za samochody, samoloty, za
kuchnie ludowe, za szkoły wieczorne,
za centra wyszkolenia gimnastycznego
i wojskowego przysposobienia? Kto
płaci za setki i setki urzędniczek, pra:
cujących w centrali i sekcjach prowine
cjonalnych, za młodych motocykli:
stów, roznoszących rozkazy, za rozjae
zdy, telefony, depesze, za ambulato:
rja, za sale wiecowe? Otóż nikt nie
płaci i w tem właśnie jest siła — cha:
rakter zaiste niepowszedni tej organie
zacji! Nikt nie płaci, gdyż każdy pła:
ci za siebie. Gdy w innych ugrupowa:
niach, po każdej manifestacji następu:
je żmudna rachunkowość zwracania
kosztów, wypłacania bonów, regulo:
wania odszkodowań—u „Croix deFeu"
tego rodzaju operacje wogóle nie są
przewidziane. Nikomu tu nie przyje
dzie nawet do głowy żądać rekompen:
saty za spaloną benzynę, zdarte buty,
lub stracony dzień pracy, a składki wys
starczają aż nadto na pokrycie kosze
tów ogólnych i nawet na systematycze
ną, absolutnie bezpartyjną, akcję pos
mocy wobec chorych i bezrobotnych.
A teraz kiedy i w jakich warunkach
zamanifestuje się, zaważy na szali
Francji ta siła? Trudno przewidzieć,
i sam pułkownik de la Rocque tego
napewno ściśle nie przewiduje.
— „Jestem wojskowy — oświadczył
— i nie robię przedwczesnych planów.
