Zonder Bernard tijd te laten, op deze vraag te kunnen antwoorden, wendde Albert zich tot zijn vader en zeide: „Omdat hij nog véél te klein is om de officieren te hebben. Die krijgen de grootere jongens altijd."
„Maar mijn beste jongen," sprak de heer Oosterberg nu, terwei hij zijn oudste zoontje ernstig aankeek, „gesteld eens, dat niet hij, maar dat jij de jongste waart, zou jij dan ook niet eens graag met de officieren willen spelen? Mij dunkt, dat moest je toch wel van zelf reeds lang hebben begrepen, vooral omdat jij zoo'n schrandere jongen zijt."
„Ja, dat is wel zoo, vader," bracht Albert er
tegen in, „maar ziet u, als ik " „Ik begrijp wat
je zeggen wilt," onder brak de vader op kalmen en waardigen toon, „maar hier moet ik je met allen ernst de les onder de aandacht brengen, die ik laatst nog uit den Bijbel heb voorgelezen bij een avond• maaltijd: „Gelijk gij wilt dat u de menschen doen zullen, doet gij hun ook desgelijks." Met dat woord heeft de Heiland ons voorgehouden, dat wij niet voor ons eigen genoegen alleen mogen leven, doch [ ook aan onze naasten moeten gunnen, wat hun , vreugde verschaft."
Daarop antwoordde Albert: „Maar, al zou Bernard de officieren hebben, hij zou het spel toch even goed verliezen."
1 „Dat is niet alleen heel natuurlijk, maar ook bovendien zeer begrijpelijk," sprak de heer Oosterberg, j „want Bernard is nog maar een kleine jongen, die natuurlijk tegen jou niet op kan. Maar juist daarom moest je hem af en toe ter wille zijn en hem nu ï en dan eens zijn zin geven, inplaats van over hem te heerschen."
En zich tot den kleine wendende, vervolgde hij vriendelijk: „Kom eens bij me, Bernard; dan mag je met mij een spelletje doen. De officieren zijn 1 natuurlijk voor jou, terwijl ik de soldaatjes neem." Op 't hooren van deze bemoedigende woorden waren Bernard's wangen opeens weêr droog en de oogen van den knaap begonnen te schitteren van - genoegen.
