Ba. f:


zwierzynę tylko jako mięso, które przejdzie przez čo
łądek i dostarczy mu miłego uczucia sytości.
Reszta stadka, a było tam razeih pięć „ub więcej, po
strzale moim cofa się w gęstwinę. biegnie wzdłuż di
nii myśliwych, ale nie na strzał. Dlugo słyszeć jeszcze,
jax biegają w różnych kierunkach, aż wreszcie zni
kają przez nieosłonione naganką flanki.
Jeszcze (parę miotów jałowych. Przyjemne zmęcze
mie. i oto siedzę ma pieńku na linji. Jest to ostatni
utet.
Ledwo nas rozstawili, zanim ruszyła naganka: po
muędzy pniami widzę skradającego się powoli lisa.
Wlecze się za mim piękny ogon, stąpa tak cicho, jak
kei, skradający się do myszy.
Jestem cały w pogotowiu. Zmika mi nareszcie w
krzakach, które oddzielają go od linji.
Musi on przejść pomiędzy mną a moim sąsiadem.
Spugłądam w stronę sąsiada. Siedzi sobie na pieńku,
ouwrócony tyłem i puszcza kłęby dymu.
Iis nie doszedł jednak do linji. Widocznie coś zwe
szyi, lub zobaczył. gdyż w gęstwinie widziałem tył
ko czubek uszów, które szybko odwróciły się od linji.
Aby ostrzedz sąsiada. który wciąż patrzył w przeciw
ną stronę. strzelam, naturalnie bez skutku. Po chwili
poda jeszcze jeden strał, potem drugi i cisza. Sąsiad -~
wój strzelał z karabinka i — rzecz prosta — nie tra
fii Następny strzelał już poza linje i z uporem my
śowego twierdzii, że lis dostał, że się przewrócił.
L-¢z lisa migdzie nie znaleziono i nigdzie nie było
śladów krwi. Pożegnaliśmy więc go, przysięgając mu
w duszy. że się jeszcze spotkamy. O zmroku doszli
śmy do .suchego bridu“, gdzie naturalnie wody jest
pc brzuchy końskie. Tam czekała na nas furmanka.
konie wyjadły siano, siedzenia opuściły się tak nisko, |
że mam kolana pod brodą. Z rezygnacją liczę wszy
stkie jary i korzenie i w ciszy leśnej przypominam
A. Rudnicki.
