ten szczegół komiezny bynajmniej nie
tozprasza uwagi widza. Nie zapomina on

Bni na chwilę, że tam w ciemnościach na
Anapie kryje rozgorączkowaną głowę nic
fzozęśliwy człowiek, który postanowił po
pełnić samobójstwo. A, wobec tej aalr,
Fozpierającej piersi ludzkie, życie —wiecz
JE, Szare, zwyczujne—toczy się nieustannie
W calej prozie i drobiazgowości awojej,
loczy się bez przerwy, jak tale morskie,

atego wspomniany szeżegół, wprowadzo
My Przez spostrzegucza reżysera, posiada
* sobie i prawdę i grozę zarazem.
A obok tego ruchu w mieszkaniu, ruchu
Żywych ludzi, będącego wierną kopią z ży
©, mamy przedziwny grę efektów świetl
Mych, Świeca w ręku służącej, oświetlają
i naprzemian to jeden. to drugi pokój,
oddalone światło lampy gdzieś w gło
M gly na scenie ćród ciemności, sta
© rozjaśnionej przez refleksy tej lampy,
Pólglosem spowiadają się ludzie ze swych
Mak serdecznych—wszystko to ma w sobie
Odrazowość i poezyę, u jest niezmiernie pra:
Wdziwem i wiernem.
Druga rzeczą, której dokonał Stanislaw
jest wprowadzenie ni


EJ
Ei
s
=
z
E)
2
É
=
Ę
2
ED
z
z
Ś
e
33
z
4
ś
$
B
g
7


ki: podkreśla w myśl (zechowa nudę, sza
Tzyznę życia, kładzie piętno prozy na
wszystkiem, rozszerza woń pieluszek, niby
chorego „Buhusia,* usuwając wszystkie
sprawy życiowe, uezueja i myśli na drugi
plan,

Z nliey dochodzą, zawsze odpowiednio
do rzeczywistych waranków i autorskich
intencyj, rozmaite dźwięki, wywołując złu
dzenie prawdziwego życia, zmuszają wi
dza do uwierzenia, że tam po za oknami
mieszkania, widzianego na scenie, rozcią
ga się ogromne miasto, wielkie i gwarne
ulice, albo wsiv, pola, ogrody, lasy, jak wy
pada ze scencryi dramatu.
