Men vergeet, hoe de beste onzer Godzalige schrijvers van vroeger tijd steeds hebben voor gehouden met onze Belijdenisschriften aan alle belijdende leden: dat niemand zich van de Kerk des Heeren mag afscheiden, tenzij deze de grondslagen der Kerk heeft losgelaten, de kenmerken der ware Kerk Christi heeft ver loren en dies een valsche Kerk of secte is geworden.” En wat tenslotte dit geschrift niet weinig waarde bijzet, het is een dringende noodiging tot heeling van de geslagen breuk. Men beluis tert hier een weeklage van een gewond broeder- hart, dat rouw draagt over de scheiding van broederen, die bij ons behooren. Ds. Van der Linden is een man des vredes. Het is hem niet te doen om tegen broederen te strijden. Men gevoelt het, niet dan noode nam hij de pen ter hand. Niet om te slaan en te wonden gaf hij zijn verweerschrift uit. Het is hem te doen, om te winnen, om mee te werken tot demping in de klove, die thans helaas weer breeder gaapt dan tevoren. Hij komt met een bede om her- eeniging: „Genoeg, ’t Begin was niet goed van de tegenwoordige Christelijke Gereformeerde kerk. En de voortgang? O, hoe wensch ik, dat dit geschrift tot nader onderzoek de broederen dringe en zij met ons en wij met hen erkennen, dat wij niet in deze scheiding mogen volharden. Paulus zegt: „Indien er dan eenige vertroosting is in Christus, indien er eenige troost is der liefde, indien er eenige gemeenschap is des Geestes, indien er eenige innerlijke bewegingen der barmhartigheden zijn, zoo vervult mijne blijdschap, dat Gij moogt eensgezind zijn, dezelfde liefde hebbend, van één gemoed en één gevoelen zijnde. Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de een den ander uitnemender dan zich zelven”. Maar — zegt men — al is het waar dat we op één bodem staan, er is te veel verschil tusschen ons. Maar broeders, moet dit het samenwonen verhinderen ? Heeft de Heere zijn dienaren uitgezonden om een gemakkelijk leven te leiden, om alleen maar geprezen en geëerd te worden? Toen we deVereeniging begeerden wisten we het zeer wel, dat de rust van de kleine kringen gedaan was en strijd en moeite ons wachtte. 