— W istocie... Ale jak dziś z twojem zdro
wiem Marjo? Czy zaczynasz już odczuwać ulgę z
tutejszego pobytu?

— Sądzę, że mam się trochę lepiej. o tyle przy
najmniej, o ile jest możebnem przy mojem cierpie
niu. A przytem wiesz, żem zawsze lubiła morze.—
Po chwilowem zaś milczeniu, ciągnęła dalej po
zornie jakby idąc tylko za popędem chwilowego
wrażenia, a w rzeczywistości po długim i trwo
żnym namyśle: — Cieszę się tem bardzo, Arturze,
żeś sprawiedliwie ocenił Janinę. Z przybyciem
swojem wniosła ona życie i ciepło słoneczne do
uaszego domu. Ale często trwoży mnie dziwny nie
pokój o jej przyszłość. Zdrowie moje z każdym


dniem staje się coraz wątlejsze, a gdyby mnie tu
załrakło, onaby została sama bez przyjaciół i o
pieki, w zupełnej nieświadomości świata i ludzi.
Arturze! tyś bardzo bogaty; mała moja sumka jest
niczem teraz dla ciebie, a ona... taka biedna... Gdy
przyjdzie czas.. kiedy będę musiała was opuścić
czy mogę mieć nadzieję... że nie dasz jej wtedy po
czuć, iż samą jest na świecie?

— Nie poczuje tego — cichym, wzruszonym
głosem odpowiedział sir Artur.
— Jakżeś ty dła mnie dobry! Myśl moja i ser
ce wypoczną teraz, znam bowiem wartość słowa
twojego. — A potem, kładąc rękę na jego ramieniu
ciągnęła dalej przejmującym głosem: — Pragnę,
abyś i później pamiętał o tem zawsze, że ona zna
leźć w tobie powinna najbliższego opiekuna.
Poczerwieniał mocno i nie odpowiadając ani
słowa, podniósł rękę żony do ust swoich.
Zdawało się im, iż rozumieją się zobopólnie,
a jednak, gdyby mogli byli w tej chwili odczytać
imyśli goszczące w swych głowach, cofnęliby się z
przerażeniem.
