Geen vrijhandelszone vóór maart 1959
	In ons nummer van 15 november jl. bespraken wijde vraag of er nog een vrijhandelszone zou komen of niet. Het antwoord is inmiddels bekend geworden: de
	zes E.E.G.-landen hebben gezamenlijk het standpunt ingenomen, dat zij tot maart as. de tijd willen hebben om nieuwe voorstellen uitte werken. Daartoe hebben zij aan de Europese Commissie opdracht gegeven om zowel met de E.E.G.-staten als met de andere 0.E.E.5.-landen contact op te nemen. Deze opdracht is ruim gesteld, doch één ding is daarbij duidelijk gezegd: gezocht moet worden naar een aanvaardbare constructie voor een multilateydle associatie der andere 0.E.E.5.-landen aan de E.E.G. Dit betekent dat de gedachte van afzonderlijke bilaterale associatieverdragen, gelijk van Franse kant wel eens werd gesuggereerd, voorlopig niet is overgenomen. Veel van het materiaal, dat reeds door het Maudling-Comité te Parijs verzameld was, zal ongetwijfeld door de Europese Commissie gebruikt kunnen worden, het gaat er maar om in hoeverre die bouwstenen tot een ook voor Frankrijk aanvaardbaar geheel kunnen worden samengevoegd. De resultaten van dit interne overleg zullen nu moeten worden afgewacht; de ministerraad van de E.E.G. zal in maart as. beslissen in hoeverre de voorstellen van de Europese Commissie al of niet geamendeerd kunnen worden voorgelegd aan de andere elf 0.E.E.5.-landen. Ten einde laatstbedoelde landen te tonen, dat het niet de bedoeling van de E.E.G. is om zich van de rest van Europa af te zonderen, is toen een „tijdelijke regeling aangeboden, waardoor het verschil in behandeling als gevolg van het in werking treden van de E.E.G. op 1 januari 1959 tot een minimum wordt beperkt. Dit was een eenzijdig aanbod, waarover niet viel te „onderhandelen”; het is door minister Erhard persoonlijk namens de Zes in Londen overhandigd. Het aanbod kwam in het kort op het volgende neer: 1. De tussen E.E.G.-landen geldende verlaging van invoerrechten met 10 % zal voor industrieprodukten, waarvoor de huidige rechten hoger zijn dan het toekomstige buitentarief, ook worden toegepast voor andere meestbegunstigde landen (dus praktisch alle 37 G.A.T.T.-leden). Bij landbouwprodukten geldt dit in elk geval ook voor zover zij gecontingenteerd zijn. Uitgezonderd zijnde E.G.K.S.-produkten, terwijl voor de produkten van lijst G, waarvoor het buitentarief nog moet worden vastgesteld, elk land vrijgelaten wordt in zijn gedragslijn. 2. De totale waarde der industriële contingenten tegenover de andere 0.E.E.5.-landen zal met 20 % verhoogd worden, gelijk voor de E.E.G.-landen ook gebeurt, echter zonder globalisatie. 