Turski szepnął:

— Daj mu spokój, 'dziecinko. Nie dosłyszy cię,
a w każdym razie nie zrozumie. Zaniesiemy go z oj
cum do iero pokoju i poiożymy do łóżka N:cch przy
najmniej trochę wypocznie. í

Roiicz wri” z doktorem wzięli go delikatnie poa
ramiona i zeprowadz.lı dh pokoju. krowadząc go, Ro
licz caty czes powiarzał:

— Chodź, mój syneczku, chodź, jedyny...
Gdy Turski wrocil nądói, hiarja prosiła:

— Doktorze. proszę nam przyrzec, że pan go
nam uratuje, że go pan wyzwoli z pęt obiędu, abym
mogia wreszcie uowiedzieć się, kio 1 za co zav.ł mo>
„ego tiotra, A gdy się cywiem, mścić się będę okrut>
nie za moje złaraane życie, za wyaarie szczęście.
Turski odrzekł:

— Mogę cı tyiko przyrzec, że «czynię wszyst
ko, co byuzie W luo,ej I20Cy, auy L.ECLyE Jasa. ive
„tety, nic ponaato. iiesztia — w rżkac.zi Koga.
i


=ar


— — — — — — _ — — —


Tak oto na ten dom, tax niegdyś radosny i szczę
śliwy, spamo Czuinyia całunem — Dan DŁUŁyoNi

Mijny miuczue, muine u, tygodnie, m.es.ące...
Stary park, ogosocony z liści, Zu.ec:0nyca przez
cmoQy jesienne poiirył szron. Żima stevrzyła go;
trzymając w locowyca okowach, aż wreszcie posz”
1a sobie..  Zmów zazielenity siępąxi na ga
jęziach drzew, znow soczysia zieeń zuiała go swą
falą... Fark tonął w obfitej zieleni lisiowia, ktore
zczasem nabrało purpurowej <zerwieni, a potem
barwy słarego złota, aby raz jeszcze zwięanąć i 0*
paść martwo...
Ukoliczni wieśniacy, którzy dawniej nieraz za”
trzymywali się przed sztachetami parku, aby poslu
chać dolatujących radosnych śmiecnów, teraz trwoż* 1
nie i pośp.esznie omijali ten park, żegnając się po”
bożnie i szepcąc: „Pod Twoją Opiekę"...
Z domu Roliczów wiało ciężką żałobą, grobo
wem, przerażającem milczeniem. Widać było, że t0
dom, ciężko dotknięty ciosem przeznaczenia...
Aż wteszcie do tego domu zawitał ktoś...
