verhooging der productiekosten in de verzekeringsplichtige bedrijven. Het is ook logisch dat de premie der ziekteverzekering deels gedragen wordt door den werkman, die reeds gewoon was, vóór de ziekteverzekering tot stand kwam, zoo veel hij kon self-help toe te passen. Het moeilijkst blijft de kwestie van de bekostiging van de zorg voor den ouden dag.
De oude dag is ver af, misschien wordt hij nimmer beïeikt; de economisch zwakke was niet gewoon ervoor te zorgen. Is het nu zóó strijdig met het sociale verzekeringsbegrip, dat men de kosten dezer verzekering door de gemeenschap laat dragen, voorzoover zij geeft assurantie van een minimum-onderhoud ?
Is dit niet utilitair? Kan dit niet gedekt worden door den rechtsgrond, dat men aldus toch ook de productiekracht verhoogt, wijl men iets dat dreigt boven het hoofd van iederen financieel zwakke wegneemt, en waardoor men ook zijn kinderen, die zelf hunne gezinnen hebben, in staat stelt hunne inkomsten geheel aan hun gezin te doen ten goede komen?
De tegenstelling ,/staatspensioen" tegenover „sociale verzekering' berustte o. i. op misverstand. Beide beoogen in het wezen hetzelfde. Want sociale verzekering kan eenerzijds zeer wel uitgebreid worden tot niet-loonarbeiders — het viaagstuk der //zelfstandigen kwam op de conferentie over sociale verzekering in 1912 te Zürich aan de orde, en om dit punt vooral zal het gaan op het Parijsche congres in September van het loopende jaar.
Terwijl anderzijds het vraagstuk van premiebetaling, door werkgever, werkman, Staat of Gemeente, (men denke bij die laatste aan de werkloosheidsverzekering) een kwestie van utiliteit bleek te zijn.
Indien dan ook de uitdrukking „sociale verzekering" (die een groepen-verzekering is) niet zooveel misverstand had geschapen met de privaatrechtelijke, op den individu gerichte assurantie, dan zou die andere tegenstelling tusschen staatspensioen en sociale ouderdomsverzekering tot hare ware proportiën zijn teruggebracht.
