„Waar blijft ze nou? Waar blijft ze nou?” hardop praatte de vrouw, zacht de magere polsen bewriemend. Het licht van den stervenden dag zette sterker in bleek het wit van het hoofd, waaromheen het slordig harengepluk. De oogen verwijd en onrustig keken zoekend de straat af. Het was Zaterdag van kermis. Op het pleintje bij de herberg van Hasselaar brandden de lampen inde kraam van galanterieën. De hoofden der dringende boeren boorden zwart in het gele hoekige vak, waarin wat geglans van wekkers en koperen dingen. Boven de hoofden was het stille geschommel der lampen. Er naast was een koektent, die toortsen brandde met walmende, gulpende vlammen, dat een elk wel haast zei: er is brand. Brand leek te zijn over de koppen der kijkers, koppen met rosse kladden van toortsbrand, een pet helder opbijtend, bol, als opgeblazen, een oor rood en schulpig, een half aangezicht purper van lichtf een hand opgestoken en vreemdlijk bevlamd en op het podium voor de tent, gelaat rossig beschenen, hel als bij vuur uit ovendeur, het satansche joodje, dat de duivel wel scheen met zijn razend-malle gespring om de aandacht te trekken, de duivel nog meer als hij tierend en dronken met forsche gezwaai het ijzeren pinrad dee slieren, dat telkens de koeken verlootte. Snerpend op het gejoel van de boeren, het lallen van meiden en jongens die verderop brandrig pleizier ineen grooten bakschommel hadden, kraste de klik van het rad tegen de pinnen, ijzeren kreun vaneen zaag door zanderig hout. Ook de bovendeur bij Hasselaar stond open op de lage rood-broedrigo gelagkamer waar een orgelman speelde en het zweet van de meiden en boeren met walm van tabak en jenever de ramen uitzwalpte. De ruiten waren van latten voorzien voor het dringen. Inde straatwas het leeg. Het volk zat bij Breeman, aan ’t andere eind, die een kemiek en een jufirouwdie-zong uit de stad had besteld zoo’n listige rakker en dan was het vol naast-an bij Engel van Gooi, haar broer zij heette Van Gooi van zich-zelf —, die van zijn stal een tuin had gemaakt, die je zién mocht. Daar werd gedanst bij muziek. Alleen hij had geen vergunning en die Breeman met z’n kemiek en z’n zingende juffrouw, die kon tappen zooveel as die wou. Waar ze nou bleef! God waar ze nou bleef. Zeker erges an ’t kijken. En nog ’n brutale bek as ze weerom kwam. 