Matwij Hucał, naczelnik gminy. Antoni Bro
deiński, radny. Michał Czerewatiuk, radny. Jó
gef Romańczuk. Michał Baszowica*.
(Tu następują jeszcze podpisy 48 członków
gminy Trybuchowiec, a to gospodarzy, kobiet
i dzieci.)

Azatem, po gwaliach karczemnych, uko
ronowanych para zabójstwami, mamy obecnie
obraz rozterki wyznaniowej. I nie moglo być
inaczej, skoro ruscy parochowie cerkiew uczy
nili terenem do niegodziwych, wstrętnych na
dużyć. W czasie akcji wyborczej w gminach
ruskich, pisząc o tem bezczeszczeniu sukni ka
płańskiej przez samvch kaplanów, przepowiada
liśmy skutek, jaki właśnie staje się dzisiaj rze
czywistością. Kto posiał wiatr, — zbiera burzę...
Zamieszczone powyżej oświadczenie wlo
ścian trybuchowieckich, o ile z jednej strony
jest dowodem rozpaczy ludu, bezbronnego wo
bec gwałiów parocha, o tyle zarazem świadczy
o tem, jax powierzchownem, jak plytkiem jest
uczucie religijne w masach ruskiego włościań
stwa. Aby uwolnić się ou ucisku księdza,
chłopi gotowi zmienić nietylko obrządek, ale
w danym razie nawet wyznanie reli
gijne! Jakże niedbalłą musi być piecza du
chowna nad tym ludem! Doprawdy, zdumienie
ogarnia na widok tego moralnego upadku lu
dzi, co za tysiące i tysiące dusz wzięli na sie
bie


kasztelan raz w raz im się nestręczał, a choć
Tećki wspomnienie i wrodzona mudestja do
bliższej nie przypuszczały go konfidencji z da
mami onemi (na co sobie niejeden kawaler po
zwoleństwo dawał), mimo to wdzięczną przy
bierał pozę: to wąs pokręcił, to w boki się
wziął, to się zdębić rumakowi pozwolił, myśląc
sobie :

— A niech się tam białogłowy polubują !...
Na zamku w Przemyślu król jegomość
ucztę świetną wyprawił. Grały działa, dym
w róże białe rozwijał się, a trębaczom pyski
popuchły od dęcia nieustannego. Tu miłościwy
pan pożegnał się z ludem swoim, a pożegnaniu
końca nie było.
egnajcie, mili mi! — król wołał.
Żyj, a panuj nam! — grzmiał tłum szla
checki.
