Żołnierze szwedzcy (straż mający przy murach), jak
zwykle rozpoczęli swoje figle i umizgi do dziewek, gdy
w tej chwili przebrani wojownicy chwytają ich za gardła
i dławią, a równocześnie drudzy chyłkiem popod murem
pędzą ku bramie węgierskiej, siekierami wybijają wrota
i most zwodzony spuszczają. Tak straż szwedzka została
pokonana i brama węgierska zdobyta. Ale na huk strza
łów i szwedom przyszły posiłki. Rozpoczęła się walka.
Swedzi w porządku wojennym natarli dzielnie, aby
nazad odzyskać bramę i most zwodzony podnieść; ale
w tej chwili przygotowane cechy pod wodzą owego bur
mistrza Jana Marcowicza, zdobywszy poprzednio broń
aryańskiego szlachcica, Jana  Wielogłowskiego, złożoną


w gospodzie Wawrzyńca Gadowicza, sypnęły się bramą
od furmańskiej ulicy (dzisiejszej ulicy Kościuszki).
Pobici Szwedzi cofali się, a dzielny Krzysztof Wa
sowicz, pułkownik dragonii, (lekkiej jazdy) Stefana Czar
nieckiego i jego ludzie nawojowscy po drabinach 4 pomocą
mieszczan wdarli się na mury i od różanej (dzisiejszej
Pijarskiej) ulicy wpadli na Szwedów. Z odżywionym za
pałem natarli ze swej strony także mieszczanie, i ani je
den Szwed nie uszedł. Tylko jeszcze na zamku trzymał
się porucznik Gordon z niedobitkami, a widząc sprawę
straconą, uciekł furtką, dając znać swoim w Dąbrowie
o poniesionej klęsce.
I rzeczywiście Szwedzi nie dali długo na siebie cze
kać, rozjuszony Stein, połączywszy się z Gordonem, z naj
większym pośpiechem ruszył się z Dąbrowy na Nowy Sącz.
Na dzisiejszej Przetakówce zebrali się Szwedzi i ztąd na
gle do miasta przypuścili szturm. Ale w Sączu była go
towość wszelka. Szwedzi szturmowali jedni do zamku dru
dzy do krakowskiej bramy. Lecz mieszczanie pilnowali
murów, a celne strzały z hbakownic, zwłasza Stanisława


Polacy byli przy wyborze gabinetu bardzo uwzglę
dnieni, bo oprócz Ministra dla Galicyi, zasiada jeszcze
drugi Polak w gabinecie, jako Minister finansów (skarbu).
