De vertegenwoordi gers van den Centralen Bond verzoch ten een vergoeding toe te kennen aan den ambtenaar, die in opdracht van bedoelden hoofd-conducteur-chauffeur 9 ambtenaren van de Afdeeling Weg & Werken op den laschwagen zou heb ben leeren rijden. De Voorzitter zegde onderzoek toe. De vertegenwoordigers van den Cen tralen Bond deelden mede, dat zij klachten hebben ontvangen over de be vorderingen van de wegwerkers 2e klasse tot wegwerker le klasse. De Voorzitter verzocht hen de be doelde gevallen schriftelijk aan hem vcnr te leggen. Bij de rondvraag verzochten de ver tegenwoordigers der Ned. Vereeniging en van den Centralen Bond het stand punt van den Voorzitter te vernemen inzake de gevraagde uitbreiding van ie verstrekking van beschermende sleeding. Dagboekbladen van een spoorboy 13/3 36. Het is al wel lang geleden, maar ik moet U toch nog vertellen, hoe ik laatst naar de radio-rede van onzen Bondsvoorzitter over de „Organisatie van het A.T.O.-van Gend & Loosper soneel geluisterd heb, of liever gezegd, hoe ik er niet naar geluisterd heb, want er kwam niets. Verboden. Maar goed ook, zei er naderhand iemand te gen mij, want je weet nooit, wat er bij zoon voorzitter voor zit. „Of wat er bij een ander achter zit”, vulde ik toen aan. Enfin, uit protest heb ik mijn radio en mijzelf stilgelegd, ik ben in mijn,stoel gaan zitten maffen. Maar lang duurde dat niet, want door de stilte hoorde ik bij mijn buren alles veel beter en daar weerklonk voortdurend een rauwe door merg en been gaande stem. Wat ver schrikkelijk die radio daar, dacht ik, als die nieuwe buurtjes op die manier steeds door willen gaan, zal onze god delijke stilte nog wel eens verstoord worden. Ik besloot er dan ook meteen maar een eind aan te maken, liep mijn tuin in en riep over de schutting: „Hé, buurman, kunt U die radio niet wat zachter zetten”. Even was het stil. Toen ging er een raam open en stak een klein mannetje een benauwd ge zicht naar buiten. „Neen buur”, zei hij, „het spijt mij, maar zachter kan het niet. Het gaat zoo door, zoo lang ik thuis ben. En dan wilde ik U nog zeggen, dat wij geen radio hebben!” Het martelaarshoofd verdween en ik had medelijden met mijn nieuwen, of schoon nog onbekenden buurman. Om hem niet langer te storen, heb ik mijn radio maar weer aangezet en een beetje hard. 