„O, juist” antwoordde de bezoekster beleefd. ~Ik 'ben Frau Olbrich. Ik heb geen antwoord ontvangen op mijn brief, Herr Tressler. Daarom ben ik zelf maar gekomen. Heeft u tijd, om mij te woord te staan of stoor ik u in uw arbeid?” Gerard was doodsbleek geworden. „Ik ben vanzelfsprekend geheel tot uwe beschikking, mevrouw”.
Het kostte hem de grootste moeite, die ■woorden beleefd en kalm uit te spreken. Hij maakte een uitnoodigende beweging in de richting van het huis.
Zij liep naast hem, toen zij naar binnen gingen en zei heel opgewekt en levendig; „Ik heb in langen tijd niets meer van u gehoord, Herr Tressler en daarom ben ik nu persoonlijk gekomen om eens met u te praten. Ik moest toevallig hier in de buurt zijn en aangezien ik ~Kilianshof” nog in t geheel niet kende, vond ik het wel de moeite waard, het landgoed even ' te komen bezichtigen en de zaak met u te bespreken. Ik vermoed, dat het wel noodig zal zijn, dat wij e«n regeling treffen. Heeft u mijn brief niet ontvangen? Ik heb u zelf geschreven.
Foto Polygooo



	ik meen een week of drie geleden”. ~Ja, zeker, mevrouw,” antwoordde hij in zijn doffe moedeloosheid, bijna automatisch. ~Ik vraag u wel excuus, dat ik u nog geen antwoord heb gezonden. Mag ik u verzoeken, plaats te nemen. Dan zal ik uw brief dadelijk gaan halen”.
Hij had haar naar de eetkamer gebracht. Inderdaad had hij de laatste weken verscheidene brieven ontvangen, die hij nog niet had geopend. Zijn tijd werd zóó geheel en' al in beslag genomen door het werk op het landgoed, dat hij er niet meer toe kwam, zijn post te behandelen.
