Niewątpliwie, ten właśnie ostatni sposób współdzia
łania, polegający na niepisanem, lecz rzeczywistem bra
terstwie i wspólnocie wysiłków, jest najlepszym, który za
stosujemy w przyszłej wojnie. Ten jednak sposób—trzeba
sobie zdać z tego sprawę—wystarczał w walce przeciwko
takiemu przeciwnikowi, jakiego mieliśmy w latach 1919—
20, może on okazać się niewystarczający w obliczu prze
ciwnika lepiej i bardziej bogato wyposażonego technicz
nie, lepiej wyszkolonego i stosującego bardziej nowoczesne
formy walki. Stąd wniosek, że udział nas, piechurów, we
współpracy z artylerją musi dzisiaj iść dalej aniżeli w ostat
niej wojnie.
Tę konieczność podkreśla jeszcze charakter przy
szłych działań wojny ruchowej, a więc konieczność za
pewnienia szybkości we wzajemnej rozmowie piechura
z artylerzystą.
Czy zatem dość często rozmawiamy z artylerzystami?
Czy sprawdzamy nasze postępy? Czy dość często obser
wujemy zbliska pracę artylerzysty przy wykonywaniu na
szych żądań? *)


* *
=


Bardzo pouczająca była przeprowadzona na łamach
„Przeglądu Piechoty", jedyna zresztą rozmowa piechura


1) Kpt. dypl. Wiesiołowski proponuje „przydzielać na dłuższy
okres do pułków piechoty po jednej do dwóch bateryj polowych" (po
ukończeniu szkoły ognia, a więc w okresie koncentracji dywizji, do
końca ćwiczeń letnich), wspólne gry, ćwiczenia aplikacyjne it. p.
(„Rozważania o współpracy piechoty z artylerją*—„Przegląd Piechoty".
grudzień 1929).
= O współpracy artylerji z piechotą 105


Z artylerzysta'). Piechur żąda od artylerji przedewszyst
kiem szybkości w otwarciu ognia na żądanie piechoty
1 uważa, że w tym celu trzeba:

— mieć punkty obserwacyjne blisko piechoty,

— mieć stanowiska dostatecznie blisko punktów
obserwacyjnych,

— otwierać i prowadzić ogień poszczególnemi bater
jami, dopóki połączenia w ramach dywizjonu nie będą
nawiązane.
To są, niewątpliwie, najważniejsze żądania z punktu
Widzenia piechura.
„Ale — powiada piechur — piechocie chodzi nietylko
® to, aby artylerja strzelała; piechocie zależy na tem, aby
Pociski padały według jej żądań".
