Wat een missie-ervaring en missieijver zullen daardoor verwekt worden. Meestal worden de Europese priesters in de reeds gevestigde parochies aangesteld om deze te laten genieten van hun brede ervaring, niet het minst op sociaal gebied.
Men mene echter niet, dat zij op fluwelen kussens komen te zitten. Ontgoochelingen en beproevingen zullen hun niet gespaard blijven.
Het O.L. Vrouwekerkje te Tromsö in Noord-Noorwegen, waar Fr. Krijn, thans pastoor in Asselt (Lbg), in 1925 zijn missionarisleven begon.
De inschakeling van de seculiere geestelijkheid in het gewone missiewerk kwam vóór onder het herderschap van paus Pius XI in
	een weinig gekende vorm. De paus behield zelf de jurisdictie over een groep, meestal jonge priesters, die tot de oosterse ritus overgingen en zich in dienst stelden van het Oosterse Apostolaat. Onder hen waren verschillende Nederlanders; twee van hen zijn nog werkzaam in Finland.
Nog minder bekend is zeer zeker het volgende.
Gedurende het Eucharistisch Congres te Amsterdam in juli 1924 wist Z.Em. kardinaal W. van Rossum van de Nederlandse bisschoppen te verkrijgen, dat zij aan hun priesters verlof zouden geven om gedurende korte of lange tijd naar de missie te gaan. Deze gedachte was toen allerminst gemeengoed, zelfs zó nieuw, dat besloten werd er geen openbaarheid aan te geven. Zij zou pas effect krijgen, wanneer hierdoor missieroepingen zouden gewekt worden. Geen ophef, geen sensatie a.u.b. Van een garantie te allen tijde gewoon in de rij terug te kunnen keren was eigenlijk geen sprake. Het was zelfs zó, dat seculieren, die tot onderlinge verzekeringen waren toegetreden volgens de statuten hun rechten ontnomen werden, omdat zij „naar het buitenland” gingen, alsof zij daardoor de gemeenschap doorbraken. De missiegedachte is sindsdien met reuzenschreden vooruitgegaan en heeft een verdiepingsproces doorgemaakt, dat tot geheel andere regelingen leidde.
