Nu had ik hem nauwkeurig aan mr Rassendyll beschreven; daar aan had hij het dan ook te danken, dat hij beter op de situatie voorbe reid was dan Bauer, die alleen maar raden kon, wie hij voor zich had. „Geen tehuis?” riep Rudolf op medelijdende toon uit. „Hoe komt dat nu ? Maar, hoe het zij, de hemel verhoede, dat gij of wie dan ook in een nacht als deze langs de straten moet zwerven. Kom mee, ik zal voor een onderdak voor u zorgen.” Bauer deinsde iets achteruit. Hij begreep niet, wat Rudolf hiermee beoogde en zijn haastige blik langs de straat verried, dat hij van plan was de vlucht te nemen. Rudolf gaf hem daar echter de kans niet toe. Zijn houding van hartelijk mededogen handhavend, stak hij zijn arm door die van Bauer, zeg gend: „Ik ben een christen, man, en daarom, zo waar ik leef: gij zult vannacht een bed vinden. Kom met mij mee. Te duivekater, dit is geen weer om stil te blijven staan,” en hij voerde hem met zich, in de richting van het station. In Strelsau was het dragen van wapenen verboden. Bauer, die geen moeilijkheden met de politie zocht en die bovendien alleen maar op verkenning uit was geweest, was derhalve ongewapend en in Ru- dolf’s greep was hij niet meer di een kind. Hij had dan ook gei andere keus dan maar te doen w mr Rassendyll wilde. Fluiten dei hij echter niet meer; nu evenw was het mr Rassendyll, die een o gewekt liedje neuriede. Nu staken zij opnieuw de wi over. Bauer’s slepende voetstaj pen duidden er op, dat hij nii gaarne naar de andere zijde gin; maar hij kon zich niet verzettei „Ja zeker.... gij gaat, waarhee ik ga, mijn vriend,” zei Rudo genoeglijk; en hij lachte even, te: wijl hij neerkeek in het bedremme de gezicht van zijn gevangen Weldra bereikten zij de laf huisnummers in de buurt van h< station. Rudolf begon op de nun merbordjes te letten. „Het is deksels donker,” zei lij „toe, mijn vriend, kunt gij zien < we nummer 19 al bereikt hebben! Er trok een brede glimlach ovt zijn gezicht toen hij zag, dat zij schot de roos getroffen had. Baue was een handige schurk, maar zij zenuwen had hij niet zo perfeo onder controle en zijn arm beefd onder Rudolf’s hand. „Negentien, mijnheer?” stamel de hij. „Zeker, negentien. 