— „W myśl wywodów prezesa Rybarskiego rada na
czelna Stronnictwa Narodowego w specjalnej rezolucji, w
prasie dotąd nieopublikowanej, zwraca uwagę zarządowi
głównemu i komitetowi politycznemu na konieczność zwró
cenia całej akcji w kierunku politycznego opanowania
Wsi"...
Jako środek, wiodący do opanowania wsi, wskazuje
endecka rada naczelna zwrócenie się o pomoc do Kościo
ła katolickiego, ażeby przy pomocy i moralnem poparciu
kleru przystąpić do zorganizowania mas chłopskich pod
sztandarem narodowym.
— „Celem uzyskania poparcia kleru, — czytamy da
lej, — rada naczelną wskazuje, że należy nawiązać roz
mowy z kurjami biskupiemi, Rada naczelna Stronnictwa
Narodowego uważa opanowanie wsi za fakt polityczny
pierwszorzędnego znaczenia i poleca zarządowi główne
mu i komitetowi politycznemu uważać powyższe postula
ty za bardzo silne... '

Informacje powyższe znalazły
rzeczywistości.
Niewiadomo wprawdzie, czy i jakie powodzenie mieć
będzie otrąbiony przez endecką radę naczelną marsz na
„podbój” wsi.
Wiadomo natomiast, że zatruty posiew wśród ducho
wieństwa katolickiego wydał już swe owoce.
Wyraziły się one w gorszącym i ubolewania godnym
liście publicznym, podpisanym przez kilkunastu księży
djecezji tarnowskiej, a wystosowanym do ks. dr. Czuja,
posła z klubu sejmowego B. B. W. R.
Łamiąc dyscyplinę duchowną, która sąd nad postępo
waniem poszczególnych kapłanów pozostawia wyłącznie
zwierzchności kościelnej t. j. biskupom, — podpisani księ
ża przywłaszczają sobie rolę jakiegoś „trybunału sędziow
skiego” nawet nad sumieniem przeciwnika politycznego i,
ku niewątpliwemu zgorszeniu wiernych, odprawiają nad
innym kapłanem pewnego rodzaju publiczny sąd w związ
ku ze... sprawą brzeską.
Jest to fakt wręcz niesłychany, a z całą pewnością
w dziejach Kościoła katolickiego w Polsce dotychczas
nieznany.
Motywy polityczne listu owej grupy księży z djece
zji tarnowskiej osłonięte zostały natychmiast przez prasę
endecką rzekomym autorytetem „opinji całego bodaj Ko
ścioła katolickiego”, a całe ich wystąpienie jest jawnem
wykonaniem planu, podyktowanego Stronnictwu Naro
dowemu przez jego radę naczelną.
