W. Przewodniku pominęli autorowie —
wbrew obowiązującej dotychczas w tego
rodzaju książkach zasadzie — nazwiska od
krywców poszczególnych dróg, odkładając
to do osobnej części historycznej, Nie uwa
żamy tego kroku za fortunny. Nazwisko
odkrywcy i data pierwszego przejścia danej
drogi mają nietylko historyczne znaczenie,
ałe w niektórych wypadkach mogą być
miarodajne dla interpretacji samego opi


48 TATE


RNIK


su. Także praktyczne względy przema
wiają za podawaniem nazwisk, gdyż te, słu
żąc częstokroć jako gotowa etykieta danej
drogi, ułatwiają zrozumienie niezawsze na
leżycie jasnych określeń geograficznych.
Określenie np.: „Szarpane Turnie pd.-wsch.
granią“ staje się dla współczesnego tater
nika w jednej chwili zrozumiałe, gdy usły
szy: „drogą Romana Komarnickiego“. Dla
turysty jednak, który swą wiedzę o Ta
trach będzie czerpał jedynie z Przewodnika,
ten środek pomocniczy jest niedostępny.
Osiągnięta w ten sposób oszczędność
na objętości książki jest minimalna, poza
tem wątpić należy w celowość i — w obec
nych przynajmniej warunkach — w możli
wość wydania osobnej części historycznej
Przewodnika.
Przeprowadzona tu krytyka książki
Chmielowskiego i Swierza niema na celu
w najlżejszejchoćby mierze pomniejszyć nie
pospolitą wartość „Tatr Wysokich*,wktórych
opracowanie włożyli autorowie — jak sami
piszą — „wielołetnie doświadczenie wysoko
górskie i dużo żmudnej pracy”, a ponadto —
co od siebie dodajemy, a co jest niemniej
ważne — pełnię gorącego umiłowania Tatr
i taternictwa. „Tatry Wysokie" są bezsprzecz
nie najlepszym w dobie obecnej Przewod
nikiem tatrzańskim i stały się odrazu nie


jako katechizmem, podstawową księgą ta-|


ternictwa i każdy, pisząc o drogach tatrzań
skich — nowych, czy już znanych — musi
do nich nawiązywać i od nich wychodzić.
