Ei' is zelfs gewalst en ~gepromenaad” (noemen ze dat zoo niet?) We hebben het vaste voornemen gemaakt van ieder jaar, zoo mogelijk, iets dergelijks te doen, maar dan nemen we elk ’n introducé mee. K'u dan wat langer: Nou, ik Ineen, dat je nou wel zoowat weet, dat we in het Witte Paard kunnen ~feestvérgaderen”, niet ‘t En dit ver slag is nog onvolledig, want anders maakte ik nog ’n paar velletjes vol! Xou,' tabbé, ♦ JAN. Pasgeslaagden kunnen gedurende eenige weken „HET KATHOLIEKE SCHOOLBLAD” GRATIS ontvangen. Opleidingsinrichtingen en Collega’s wordt beleefd verzocht, namen en adressen van pas gesiaagden op te geven aan de Administratie te NOORD WIJK-BIIMNEIV. Het Volkslied in Huis en op Straat*). 11. Eerstens werd ons Hollanders vaak gewezen op onze Ooste lijke naburen, waar het volkslied in hooger eere zou staan dan in ons Vaderland. Maar hoe komt het dan, dat men ook daar in woord en geschrift steen en been klaagt over de ver wording van den zang des volks, over de heerschappij van „das Gassenlied”, over de modieus ingezwolgen en uitgegalm de operettedeunen ? Otto Ernst» om ’n heel sprekende getuigenis aan te halen schetst ’t zoo echt naar ’t leven in z’n roman „Semper der Jünling”. Hij verhaalt dan, dat Semper als jong onderwijzer in ,de klas komt en, om z’n leerlingen wat op dreef te brengen, z’n viool pakt, om de klasse een lied te laten zingen. „Was soll ich nun’maal spielen V’ zoo vraagt hij. „Ach”, vervolgt de schrijver, „was musste er da für Erfah rungen machen ! Einigen nannten ein paar Spiellieder, die sie in einem Kindergarten gelernt hatten; die meisten aber nann ten Gassenhauer und Operettenmelodien, die auf die Drehor gel gekommen waren. Ein recktes gutes A olkslied wird im Dentschen Hause niclit mehr gesungen”. Lees vooral eens de b'rochurenreeks „Karnpf gegen musika lische Schundlitëratur”. (Uitgave Breitkopf und Hartel, Leip zig.) De titel zegt al veel ! ’t Fragment, voorkomend int derde hoofdstuk bij de be spreking der straatpropagandp, geeft ons bij aandachtige le zing ook van de Fransche toestanden in dit opzicht, geen betere, verwachting. Bij de beschouwing van dit alles, zou men geneigd zijn met Maarten Dijk te concludeeren, dat het cultuurverschijnsel „de ondergang van den Volkszang” internationaal is. (Zie Tele graaf 19 Aug. 