In het vorige overzicht hebben wij er op gewezen, dat Brünings streven er op gericht was ,,ook de oppositie van den scherpsten toonaard (de Hitlerianen) stap voor stap aan den start te brengen". Hij is daarin niet geslaagd. Of het hem op den duur gelukt zou zijn Hitier tot een coalitie te dwingen, is niet te zeggen. Zeker echter is het, dat de kans daarop den laatsten tijd veel geringer was geworden. Hitiers beweging nam voortdurend in omvang toe. De nazi's hadden Brüning niet noodig. Deze zag zich genoodzaakt steeds scherper tegenover hen te gaan staan (verbod der S.A. en S.S.). Daardoor werd de spanning in het Rijk steeds grooter. En het gevaar voor een uitbarsting groeide. Eenerzijds een regeering, die door een machteloozen Rijks-
495
﻿

dag getolereerd werd en die in het land steeds minder gezag kreeg, zoodat de tijd scheen te naderen, dat de Rijksweer vrijwel haar eenige steun zou zijn. Anderzijds een enthousiaste menigte, die een hoofddoel scheen te hebben, nl. de regeering te verjagen.
Hindenburg nu trok uit deze ontwikkeling van zaken de conclusie, dat het gevaar voor een „ontploffing" groot begon te worden. Hij eischte na de Pruisische verkiezingen, dat Brüning öf met de nationaal-socialisten tot samenwerking zou komen, öf de veiligheidsklep zou openzetten en het volk gelegenheid geven bij vrije verkiezingen uit te spreken, welk bewind het wenschte.
