Po koncercie nastąpiły widowiska. Słuchając komedyi i wodewiléw

francuzkich, z samych złożonych cudzoziemców, jeszcze raz zawołałam:


206


—, to tak jak unas!” Ale gdy ogloszono opere, i to Lukrecy yg Borgia, roz
smialam się tylko z tego amatorskiego zuchwalstwa.
Porywaé się na sztukę, tak co do muzyki jak i do gry trudną, iż
rzadko która trupa, jako tako oddać ją zdoła, zdawało mi się nierozsąd
kiem, dobroczynnym tylko usprawiedliwionym celem. *

Tymczasem, wykonanie jéj przeszło wszelkie oczekiwanie, wszelkie
pojęcie, nie tylko moje, ale wszystkich, tych nawet, co pamiętając wy
soką miejsc cenę, do srogićj. wymagalności mniemali mieć prawo.
Widziałam tę operę, na wszystkich prawie celniejszych Europy sce
nach, lecz żadna nie dorównała, a wiele nie zbliżyły się, do stopnia do
skonałeści, z jaką ją wówczas włoska rodzina książąt Poniatowskich
oddała.
Gra była taką, iż odjąwszy muzykę, sztuka ta jeszczeby pozostała
wspaniałą tragedyą, a muzyka tak szczytnie we wszystkich swych czę
ściach wykonaną, iż mistrzowska ta gra, zdawała się już zbytkiem. Trze
ba do tego dodać stroje najsumiennićj historyczne, bogate i Świeże, by
pojąć téj reprezentacyi zachwycającą doskonałość. |

Uproszono jćj powtórzenie. Mimo bardzo wysokićj ceny, wszystkie
loże zawczasu pozamawiano, miejsca przepełnione były, i to w Pergoli,
jednéj z największych scenicznych sal włoskich. Zapał był niesłychany,
wszystkie laurowe drzewa postradały swe liscie, w wieńce dnia tego
uplecione, a bogate Florencyi ogrody, na kolosalne bukiety, zaledwo
dość kwiatów dostarczyć zdołały. Po każdym akcie, koszami je ze sce
ny zbierano. Po czćm nastąpiły sonety, na scenę ciskane, i nam po
lożach rozdawane. Sonet jest bowiem we Florencyi koniecznym, w ka
żdćj nadzwyczajnój okoliczności finałem.
