als z’n mening te kennen, dat „wanneer iemand tot de overtuiging gekomen is, dat hij een roeping heeft om schoolmeester te zijn, de geringheid van de bezoldiging hem dan niet mag weer houden om het te worden of te blijven.” Maar eerst moet men zich terdege afvragen, of men aanleg en roeping tot dit werk heeft. Grondige zelfkennis is nodig, om deze vraag goed te kunnen beantwoorden. Dan komt schr. tot de school. „De school, zooals ze nu bestaat, raakt uit den tijd. Ze is een verouderde instelling en voldoet niet meer aan de eischen die de samenleving stelt. Gevraagd wordt nu, wat de leerlingen in hun volgend leven hebben aan de kennis, op de school opgedaan. Dat is, schr. gaat dat voor de verschillende vakken na, niet fco heel veel. „Onze school houdt alleen rekening met zich zelf. Ze vraagt zich niet af, wat het kind straks aan de leerstof heeft. Ze klaagt over vervliegen der leerstof en begrijpt niet, dat de leerstof vervliegt, omdat geen sterveling er wat aan | heeft. De leerstof, die ietnand in zijn volgend leven te pas komt, die vervliegt niet bij hem.” Scholen die ' , eindonderwijs geven hebben rekening te houden met de eisen die de maatschappij stelt. En hieraan voldoet, volgens de mening van de schr., onze school niet. Ten eerste niet, omdat ze de leerlingen niet lang genoeg houdt; ten twede niet, omdat ze in de eerste plaats ’n zekere wetenschappelike ontwikkeling tracht te ge ven. En dan is ’t noch niet eens echte wetenschap. „De school wetenschap weet — de echte wetenschap vermoedt. De school wetenschap is pedant — de echte wetenschap bescheiden.” Schr. wijst er dan op hoe goed ons volk wordt onderwezen, zo goed misschien als geen volk ter wereld. Maar als dan de leerlingen hun loffelik ontslag of hun dieploma hebben — „dan laten we ze los. En laten ze zonder kaart en zonder roer en zonder kompas de levenszee ingaan. En we verbazen er ons over, dat onze geheele vakaktie over de geheele wereld zich oplost in. een loonkwestie. D w. z. dat het werk onzer leerlingen niet in de eerste plaats blijkt te zijn hun goddelijk beroep --— maar hun broodwinning.” * * * H. J. van Wijlen heeft ’t in De sch. m. d. Bijbel over voortgezet lezen. Als met ’n leesles de goeien ’n beurt hebben gehad, dan wil schr. 