Daar is één omstandigheid die de tuinbouwers en kweekers, wel zelf in hun hand hebben, en dat is de vermeerdering van hun eigen vakkennis. Dat een hoogere vakontwikkeling een factor van beteekenis is, die vaak den één doet slagen, waar een ander faalt, behoeft niet
	verder met veel woorden betoogd te worden. Het heele tuinbouwonderwijs is daar om het te bewijzen. Één onderdeel is er echter, dat naar de meening van velen, nog veel meer de belangstelling verdient van de kweekers, dat het tot dusverre ontmoette, dat is de moderne erfelijkheidsleer en hare toepassingen. Twee dingen zijn er, die voor den tuinbouwer van het hoogste belang zijn, dat zijn; het betrekken van ’t allerbeste zaaizaad, wanneer ’t gaat om het verkrijgen van zoo hoog mogelijke productie en het partij trekken van alle mogelijkheden die zich voordoen, wanneer men er op uit is, nieuwigheden te kweeken.
Voor beide doeleinden, is het noodig dat de kweeker een inzicht heeft in de wijze waarop de. vererving van kenmerken door de natuur is geregeld, en dat hij kennis draagt van de voornaamste methoden welke de mensch bij de veredeling en teeltkeus toepast. En des te meer zijn dat inzicht en die kennis noodzakelijk, naarmate de kweeker hooger eischen stelt aan zijn bedrijf.
