łatwo to powiedzieć; kto się czuje w możności,
niech się stara ocenić ważność i ptębokość treści tych
niewielu słów. Niech pomyśli, że żołnierz z obsady
leja ani chwili właściwie nie odpoczywa, że znosi
wszelki trud, jaki wojna daje, wśród ciągłego bezpo
średniego niebezpieczeństwa, mając do czynienia z nie
przyjacielem zaczepliwym. zuchwałym, doskonale wy
posażonym. Bez komendy stoi się tam zawsze na:
baczność. Oczywiście jest tak, skoro nieprzyjaciel
podkopaw szy się, w pewnych miejscach oddalony jest
załedwie o metrów trzydzieści. Niemały trud stanowi
także dla małej załogi leja stróżowanie nad pobra
nymi tu i ówdzie jeńcami, których liczba przewyższa
liczbę obrońeów.
Dnia 21. kwietnia widziałem w drodze powrotnej
w pewnej wsi oddziały jeńców kanadyjskich. Co za
wspaniałe okazy ci Amerykanie. Silni, żylaści, zu
chwali, awanturniczy. Wśród nich typy europejskie
ale i indyańskie. Dobrze odżywieni, zdrowi i zaopa
trzeni. Walka z takim nieprzyjacielem nie jest za
bawą i tylko nasi wyborowi Meklemburczycy, Han
zeaci. Pomorzania i Szlezwigowie sprawili, że leje pod
St. Eloi pozostały w niemieckiem posiadanin*,


Powrót do Polski.
Ww parokrotnie już poruszanej sprawie re
cmigraeyi po wojnie zamieszcza warszawski
„Kuryer Połski* następujące godne powtó
rzenia uwagi:


Zmienione warunki bytu i nowa struktura gospo
darstwa krajowego po wojnie wywołają w Polsce nie
wątpliwie nowe zjawisko — reemigracyę. Dwudziesto
milionowy naród nasz dał Stanom Zjednoczonym 3 do
4 milionów wychodźców, Brazylii do 200 tys., Rosyi do
500 tys. Teraz jeszcze w Rosyi błąka sie około miliona
przymusowych „uchodźrów' z ziem polskich, którzy
oczywiście zechcą zaraz po wojnie wrócić do ojczyzny.
