6 Ik vind jou mooi 0LS.... er is een brief voor je!” joelde Wilma onder aan de trap. Haastig liep Els den Hertog de meisjeskamer uit en, zich buigend over de trapleuning, riep ze terug: „Van wie?” Het klonk argeloos ge noeg. Noch Moes, noch Wilma zouden merken dat ze heus wel wist van wie de brief afkomstig was. „Van je papieren aanbidder!” galm de Wilma weer, en er klonk een lach in haar stem. „Oh....” zei Els aarzelend en wat verbluft. Die Wilma toch. Zorgvuldig had Els de aard van deze correspondentie verborgen gehouden, toen de toon van de brieven vriendschappelijker begon te worden. En tóch was het Wilma niet ontgaan, dat de zake lijke relatie langzamerhand een „aanbidder” was geworden; een „papieren” omdat ze hem nog nooit in levende lijve had gezien. „Oh....” zei ze nog eens en kwam de trap aflopen, zich dwingend om niet twee, drie treden tegelijk te nemen. Onderaan stond Wilma, haar mooie gezichtje één spotlach. Ze had de brief op haar handpal men gelegd als op een presenteer blad en met een buiging reikte ze Els het epistel over. „Hier is het kostbare document, zusje. Kleur maar niet, de liefde is menselijk.” „Och jij,” mompelde Els verlegen. Met de brief in de hand geklemd liep ze terug naar de kamer, die ze met Wilma deelde. Ze wilde alleen zijn als ze las, zonder Wilma’s ogen nieuwsgierig op zich gevestigd te weten. Langzaam scheurde ze de enveloppe open. Er viel een foto uit. Gretig greep ze er naar. Vanaf het papier keek een jongeman van omstreeks dertig jaar haar aan. Een prettig open gezicht had hij, en hij leek waarlijk op de voorstelling die ze in de loop der jaren van hem had gemaakt. Dat was hij dus, Maarten van Doorn, auteur, uitgever van boeken en tijdschriften, en redacteur van een eigen blad. Grappig, zoals hun vriendschap was ontstaan en zich in de loop van de tijd had ontwikkeld. Els, de schrijf ster in de familie, was enkele jaren geleden begonnen haar werk in te zenden, en met succes. Zo waren enkele schetsen bij Maarten van Doorn terechtgekomen. In het be gin had hij enkele aanmerkingen op haar werk gehad en haar er over geschreven. Hierop had ze ge antwoord en zo was het begonnen. 