Późno w nocy ksiądz wyszedł. Napróżno szukał
słów pociechy dla Piotra. Ten nieszczęśliwy powta
Tzał:

— To piękna śmierć! Umarł na stanowisku!

Nad ranem, przy pierwszych brzaskach Świtu, słu
żąca przyszła po Jankę. Dziecko domagało się matki,
poszła więc udzięlić swej Frani niezbędnego jej poży
wienia. Podniosła chwila miłości i bólu! Janka przy
ciskała do swego łona córeczkę naw pół uśpioną i znaj
dowała odwagę do wiary w życie, lubo Śmierć weszła
do domu.
Po nakarmieniu dziecka, wróciła do męża.
dliła się znowu i
westchnęła:

— Jesteśmy bardzo nieszczęśliwi!


Miał do tej chwili wrażenie samotności w swojem
zmartwieniu, i oto żona ofiarowała mu _ pokrzepienie
przez swoją litość; przysączała się do jego żałoby, opła
kiwała z nim także swojego ojca.
W kilku godzin później, robotnicy dowiedzieli się
o tem co zaszło. Dotknięci byli dó tego żywego. Dłu
backi w towarzystwie najstarszych, a było ich z dzie
sięciu, wszedi do „pałacu dla załączenia rodzinie wy
razów swego współczucia. P'oczciwi ludzie skupieni
przy drzwiach, nie Śmieli wejść do środka.
Dłubalski, dobierając słów, bąkał:

— Pan Dobranicki był zawsze dobrym dla nas.
Wszyscy go żałują serdecznie. Takiego zwierzchnika,
jak on. trudno znaleźć.
— Kochał was — odpowiedziała Janka

— O tak, tego się dziś spodżiewać
Mówiliśmy właśnie o tem dziś,
boty.
Spojrzeniami obrzucał otączające go przedmioty.
Wtedy. dopiero spostrzegł Piotra. Niezawodnie, dotkne


e AZ Z o AA


nie można.
przy rozpoczęciu ro


le bardziej wzburzył ich wypadek szefa, Wojciech Bąk
pochodził z ich grona. Gdy który z kolegów ubywał,
myśleli o tych, których nieboszczyk zostawił, o tych.
skazanych na nędzę. Wojciech Bąk należał'w gruncie
rzeczy do uprzywilejowanych. -Był stary, honorowany.
był dyrektorem. Jego syn był bogatym; nie żałowali
go. A zresztą, Wolski najnieroważniej wykrzyknął
przed chwilą:

— Otóż Piotr Bąk stał się szefem.
