Jakoż wkrótce został Kenig stałym współpraco
wnikiem Gazety Warszawskiej, w której obok
artykułów treści politycznej, pomieszczał także
rozprawy z dziedziny sztuk pięknych, krytyki
literackie, teatralne i t. d. Artykuły te, pełne
trafnej obserwacyi, okazujące zacny kierunek
myśli i wyższe poglądy na sztukę i jej prze
znaczenie, zjednały młodemu wówczas Kenigowi
od razu wybitne wśród prasy warszawskiej i
w społeczeństwie samem stanowisko. Pisane
gorącem sercem, z głębokiem przekonaniem i
dobrą wiarą, robiły też zawsze wrażenie na
ogół czytający, a najlepszym tego dowodem jest,
że wiele artykułów Keniga do dziś dnia pozo
stało w pamięci współczesnych. Literaci młodzi,
lub zajmujący się ruchem literackim ówczesnym,
pamiętają recenzye Keniga o „Barbarze* Odyńca,
o występach Adelaidy Ristori, słynnej heroiny
tragicznej, o malarzach warszawskich i t. P.
Po śmierci Lesznowskiego, w r. 1859,
objął Kenig naczelną redakcyę Gazety War
szawskiej iprowadził ją przez lat trzydzieści —
do r. 1889, w którym to roku przeniósł się
do Słowa. Równocześnie zasila Kenig obecnie
Tygodnik ilustrowany znakomitemi artykułami
treści politycznej, społecznej i ekonomicznej.
Wszystkich prac, na które złożyło się pół wieku
żywota pracowitego, oczywiście wymieniać nie
podobna: dzień każdy w tym okresie życia Ke
niga przyniósł ogółowi czytającemu coś dobrego,
zacnego, pożytecznego.
Obok żmudnej pracy dziennikarskiej, po
święcał Kenig pióro swe także tłumaczeniom
utworów dramatycznych: wspomnieć tu należy,
że przyswoił scenie polskiej kilka komedyj
Augiera, Hahna, Jerzego Sanda i t. p.
— Nieustająca wystawa zjednoczone
go Towarzystwa przyjaciół sztuk pięknych,
przy placu św. Ducha 1. 10 I. piętro, otwartą
jest codziennie od godziny 10 rano do 4 po
południu. Wstęp od osoby kosztuje w niedzielę
15 et., w dni powszednie 30 et. Dla członków
wstęp wolny,


UMEE RRD


Notatki eracko-antystyezne.
