We kunnen twee soorten van kronen onderscheiden: de vaste en de losse. De eerste werd in een boog opgehangen, de tweede werd van boerderij tot boerderij gedragen. Het verkeer was toen gering en het snelverkeer bestond nog niet. Met medewerking van de buren maakten de kinderen in een straat of op een weg een boog van dennegroen met aan eene zijde een soort nis van sparretakken, waarin een versierde stoel stond. Dat was de zetel van de Pinksterbruud, een meestal knap jong meisje in ’t wit gekleed. Bij gebrek van een witte jurk moest een gaaf hemd van moeder dienst doen. Op haar hoofd stond een groote stroohoed, zooals in ’t voorjaar de Hessenkeerls verkochten, die geregeld in Mei met hun ezelkaravaan de Achterhoekers van stroohoeden voorzagen. (± 1875 voor ’t laatst.) Deze hoed werd met bloemslingers rijk versierd. Over schouders en borst hing meestal een breeden ketting, waarvan de schakels gemaakt werden van de holle stelen van paardebloemen 1), terwijl ze een rijk met bloemen gesierde mand op den schoot droeg. Midden boven den weg hing de Pinksterkroon. Op een houten hoepel werden twee kruislings verbonden halve hoepels loodrecht vastgemaakt en met groen en bont papier gesierd, terwijl slingers van uitgeblazen vogeleitjes het geheel opsierden. Deze slingers sierden in den overigen tijd van ’t jaar de muren in boerderijen. Deze kroon was zóó aan een touw bevestigd, dat ze gemakkelijk naar beneden kan glijden, als een kar of voetgangers passeerden. De uitnoodiging om een bijdrage voor de kas was meestal zonder succes, want de boeren hadden in
	1) Taraxacum officinale Weber, ook wel Kettingbloem genoemd.
die tijden dagelijks meestal geen beurs op zak en ze moesten het eigenlijk hebben van de notabelen of belangstellende buren.
