„Hoe was uw naam ook weer ?” „Lebeon. L-e-b-e-o-n, uitgesproken lee-bee-on,” riep de priester terug. lemand anders nam de telefoon over, de directeur van het station. Zijn stem klonk beminnelijker. „Kom, kom, pater. Dit is nieuws en dat mag u niet achterhouden. Daar hebt u het recht niet toe.”
	„Daar heb ik het volste recht toe!” brulde pater Lebeon.
„Wij kennen een paar hooggeplaatste katholieke geestelijken hier,” waarschuwde de directeur. Pater Lebeon liep paars aan en zei op resolute toon: „Dan moet u die maar opbellen. U mag me letterlijk citeren.” Het grote probleem vormde nog steeds het bewijs. Proclameerde God zelf maar zijn wonderen en dan liefst in ondubbelzinnige bewoordingen! Dat zou een eind maken aan dat kinderachtige gegis en die mallotige pogingen om het gebeurde inde amusementssfeer te trekken. En inderdaad, dacht pater Lebeon, wie anders dan Hij kon een wonder verrichten, dat voor geen tegenspraak vatbaar was ? Het was een vraagstuk, dat veel grotere geesten dan pater Lebeon beziggehouden had. Hij nam zich voor zo goed hij kon advies in te winnen. Hij besefte trouwens wel, dat uiteindelijk andere instanties de zaak in handen zouden nemen.
De parochieschool stond onder leiding van zusters van Maryknoll, die er tevens les gaven. Na de lunch kwam moeder Regina permissie vragen om de kinderen klas voor klas naar de kerkte mogen brengen, zodat ook zij het wonder zouden kunnen zien.
