Christendom en Oudheid. |
	Veel belangstelling toont de wetenschap van heden voor de die er bestaan heeft tussen de Liturgie der eerste eeuwen van het Christendom en enkele godsdienstvormen der omliggende heidenen, de zgn mysteriën. Het spreekt vanzelf dat dit een onderwerp is dat met veel nauwgezetheid moet worden aangevat. Al te gemakkelijk wordt uit een oppervlakkige gelijkenis tot afhankelijkheid besloten en dan triomfeert de anti-katholièke wetenschap, dat het christendom eigenlijk mets bijzonders was, of althans, dat het zich reeds vroeg door het heidendom heeft laten besmetten. Anderzijds bestaat het gevaar, dat men, met het oog te richten op het wezensonderscheid dat een diepe klove laat zien tussen het geopenbaarde christendom en het menselijk godsdienstig pogen, niet meer bemerkt, hoe liefdevol de Heer zich heeft aangepast aan de menselijke natuur en hoe Hij ook aan het heidendom een algemene richting heeft gegeven, zodat het in de volheid der tijden bereikbaar was voor Zijne openbaring. Ons Heilig Geloof mag niet verlaagd worden tot het niveau der menselijke verzinsels, maar behoeft niet zo verhoogd te worfcn dat het Gods eerste schepping kleineert. Aldus wordt van de katho leke wetenschap een uiterst moeilijke tussenhouding gevorderd wefe alleeii een zuivere waarheidliefde kan opbrengen. In zijn proefschrift: ,Hef woord mustèrion in de Cafechesen van Cyrillus van Jemsalem heeft Pater Jos. Fruvtier zich aan die strenge eisen der wetenschap onderworpen en in een lezing voor de Klassieke Studieconferentie te Hees bij Nijmegen de resultaten daarvan voor een groter publiek toegankelijk gemaakt. Aan deze lezing, onlangs verschenen bij de Drukkerij Vrijdag, Eindhoven, en getiteld : „Het antieke woord mystèrion in dienst van het christelijke mysterie” ontlenen wij het volgende :
	I f „Dames en heren, U zult zich niet allen even sterk bewust zijn, dat de termen, waarmee de heilsgebeurtenissen, heilsleer en heilsriten van het Christendom plegen te worden aangeduid, en die in hun betekenis „iets verborgens” hebben, nl. „geheim”, „geheimenis”, „sacrament , „mysterie , alle kunnen herleid worden tot het oud-christelijke woord „mysterion , waarvan ze ofwel een moderne transcriptie ofwel een Latijnse of Germaanse vertaling zijn. Wie zich evenwel de moeite getroost de weg terug af te leggen, ontdekt, dat achter deze terminologie een denkwereld verborgen ligt, die, al is ze ons niet zo levendig bewust, ons toch ook met geheel vreemd voorkomt, omdat ze de wezensstructuur van het Christendom, als de godsdienst van den mensgeworden God, in de kern raakt. 