W jednym przypadku, gdzie ołówek utkwił w prawem
oskrzelu głównym, mogłem oznaczyć miejsce jego obecności
ztąd, że szmer zwężenia najwyraźniej dał się słyszeć po
między kręgosłupem a łopatką prawą, znacznie zaś słabiej
było go słychać pomiędzy kręgosłupem a łopatką lewą ; teha
wica okazała się podczas laryngoskopowania wolna. Szmer
był słyszalny i bez przyłożenia ucha, zwłaszeza podczas moc
niejszego wdechu. Bywa to nieraz w pewnym stopniu ۰
żenia jednego oskrzela. Jeżeli mianowicie zwężone jest jedno
oskrzele choćby bardzo znacznie, a nawet, gdy jest zupełnie
zątkane , chory nie potrzebuje mocniejszeni wdechami
dobijać się powietrza, przez drugie bowiem oskrzele prze
chodzi ono łatwo. Szmer zatem nigdy tu tak mocny nie
powstanie, jak w zwężeniu tchawicy, w którem chory musi
wciągać powietrze z natężeniem. To też zwężenie tu do
wyższego dojść musi stopnia, niż w tehawicy, by sprawić


38


szmer. W innym przypadku mogłem rozpoznać utkwienie
strzałki z t. zw. fistuły w dolnej gałęzi oskrzela prawego
po tem, że szmer zwężenia było słychać tylko nad dolnym
płatem prawego płuca, szmer zaś pęcherzykowy nad tymże
płatem wyrażnie był słabszy, niż gdzieindziej. Dnia po
przedniego szmer ten zwężenia, choć nieco odmienny, słysza
łem także nad płatem średnim a jedynie nie było go w gór
nej części prawego płuca. Widocznie zatem strzałka opie
rała się gruhym swym końcem o miejsce podziału oskrzela
prawego na gałąż dolną i średnią, gdy gałąź górna, jako
wcześniej odchodząca, żadnej już nie doznawała przeszkody
Dnia następnego strzałka wsunęła się w gałąż dolną, którą
przez to tem bardziej zwęziła a równocześnie oswobodziła
początek gałęzi średniej. Przesunięcie się to ciała obeego
czuł zresztą i sam chory bardzo dobrze; poprzednio bo
wiem lokalizował to ciało obce według uczucia z prawej
strony mostka koło czwartego żebra w głębi, potem zaś
twierdził, że mu sie przesunęło w tył i w dół „pod ło
patke*.
