Zij belden aan, een bejaard man opende de deur en bracht hen in een groote za«l waarvan de wanden en de zoldering met fraaie schilderingen bedekt waren.
Aan het einde dezer zaal was een deur waarachter men verschillende stemmen luid hoorde spreken.
Markoff klopte en het levendig gesprek werd dadelijk gestaakt en de deur ging langzaam open.
Deze zaal was vol sigarendamp en eenige brandende kaarsen hadden haar in een twijfelachtig licht 'gehuld; in het midden stond een lange, houten tafel beladen mc-t halfgevuldo en leege bierglazen en borden gedroogde visch.
Door de dikke walm ontdekte men een dertigtal mannen die aan de tafel zaten te rooken of in groepjes van drie a vier personen tegen den muur stonden te praten.
Allen kenden Markoff, wiens binnenkomen met handgeklap werd begroet. Men was ook eenigzins bekend met Sloughine en zij wisten allen welke groote geldelijke offers hij der partij gebracht had.
Verschillenden kwamen hem als een ouden vriend de hand drukken. Toen begon het gepraat en hot gelach op nieuw. Al deze mannen, zonder onderscheid, hadden reeds vele malen alles wat zij bezaten en hun leven in de waagschaal gesteld voor de goede zaak; sommigen onder hen hadden op bevel van het uitvoerend komité de vijanden der volkszaak het eeuwige zwijgen opgelegd ; anderen weder, die in de handen der politie waren gevallen, waren dikwerf ontsnapt op wonderbaarlijke wijze. Op dit oogenblik waren zij bij elkander gekomen om een plan voor een geduchte opstand vast te stellen, waarbij de meosten hunner ongetwijfeld het leven zouden verliezen en toch geleek deze bijeenkomst niets op een vergadering van sombere zamenzweerdera, maar meer op een vrolijke partij van goede, oude kameraden.
Een blonde, baardelooze jonge man, wiens fijn beschaafde manieren sterk afstaken bij deruwe vroolijkheid per aanwezigen, naderde Sloughine.
