Niejedna sroga i ciężka boleść targnęła tem
szlachetnem sercem, nie jeden cios ugodził w tę
szlachetną duszę, a ciosem najsurowszym i najbo
leśniejszym, były skutki 1868 roku, kiedy ostatnie
wstrząśnienie prawie jedną mogiłą pokryło całą
polska ziemię, i wywołało srogie prześladowanie
dzikich Neronów północy. Wielu, bardzo wielu prze
raziło się widokiem tego morza łez i krwi, którem
wróg zalał całą ziemię naszą, $. p. Młocki srodze
bolał nad tem nieszczęściem, ale ani na chwilę nie
zwątpił w przyszłość narodu iodrodzenie jego. Bóg
jest na niebie, mawiał, on jest miłosierny, a razem
sprawiedliwy, ja wierzę w Opatrzność najwyższą,
na kartach przeznaczeń Pana, imię narodu stale
wypisane. Upaść może naród waleczny, zginąć zaś
tylko nikezemny, wiele jest kąkolu w moim naro
dzie, ałe on nigdy nie był i nie jest nikczemny. —
Tak mawiał za życia Śp. nasz Młocki. Jakże więe
bolał ciężko nad tą małodusznych garstką, którzy
tracąc sami wiarę w przyszłość narodową, pragnę
li stargać węzły historji z przeszłością, i wyrzee
się narodowych tradycyj, jakże bolał sercem i du
szą, kiedy posłyszał tych gawicieli narodowego ży
cia, gotowych czołgać się jak trzoda przed wro
giem, krwią naszą zbryzganym. On był przekona
nym gruntownie, że siłą narodu, duch jego, kto
ducha narodu wzmaga, ten w nim siłę wzmaga
a tu wyrodni bracia pracują wraz z wrogiem nad
zabiciem tego narodowego ducha, i samozwań
F dłoń do kata śmią wyciągać w imię narodu
calego.
