af van 120 versten of 24 uren. Eerst en het is dus duidelijk, dat wij meer lust gevoelden direct te gaan slapen, dan gebruik te maken van het souper, dat de Rus ons aanbood. Circa elf uren van den volgenden dag kwamen wij wederom in een Russisch stadje, Merke geheeten, In het station was juist een telegram ontvangen, waarin gemeld werd, dat de Russische post in aantocht was; waarvoor drie karren en negen paarden beschikbaar moesten blijven. Hierdoor waren wij genoodzaakt t-e wachten. Niet voor negen uur van den 26 Nov. waren er paarden, waarmee wij konden vertrekken. Het weer, dat ons tot nu toe altijd nog begunstigd had, was in den nacht geheel en al veranderd. De weg, waarlangs onze wagen voortrolde, was een en al slijk en modder en eene fijne halfgedooide sneeuw viel uit den donkeren hemel, drong tot in onzen bak onder het kapje door, maakte onze kleeren nat en deed ons rillen van koude. Toen wij 10 uren hadden afgelegd, kregen wij voor de variatie een Kozak voor koetsier. Het was een jonge jolige kerel. Lachend en zingend zat hij achter zijne vurige



	paarden, die hij nog met meer kunst wist te mennen, dan de beste Kirgies, dien wij tot nu toe voor voerman gehad hadden. Ook in ruwheid overtrof deze Kozak niet weinig de Kirgiezen. Stond hem hier of daar een Kirgies te voet of te paard dicht bij zijn rijtuig, dan sloeg hij met zijne zweep dien ongelukkige links en rechts om de ooren. De Kozakken, die allen soldaat zijn, wonen hier met hunne huisgezinnen op afstand van elkaar. Wellicht om de Kirgiezen allen opstajid tegen het Russisch gezag te beletten. In steden en dorpen, waar vele mannen van Turkestan wonen, hebben de Kozakken doorgaans hunne huizen gebouwd op eenen heuvel of berg, inderdaad gunstig gelegen om de lager wonende Kirgiezen zoo noodig te beschieten en te bombardeeren.
