De gravin antwoordde slechts met een blik, die ze op haar achterneef wierp. Behalve ■ de uitdrukking van zorg echter, die haar oog verried, drukte zich een zoo hevige toorn, een zoo bittere verachting er in uit, dat Alexander verschrikt in
zijn stoel terugzonk en lafhartig naar dd grond keek.
Een diep stilzwijgen, dat beiden pijnigde; volgde op het opgewonden gesprek. Hoe zwaar echter ook de stilte op hen drukte, ze waagden geen poging, om haar te verbreken. Beiden waren bang om nog een
nieuw kwaad woord toe te voegen aan het gesprek. En toch wilde ook geen van beiden het eerste verzoenende woord
soreken
: Op dat oogenblik verbrak een zacht geknars de drukkende stilte en de gravin was maar al te blij te kunnen vragen: „Wat is dat? '
„Niets, tante, ik speelde met den sleutel, die hier
in 't slot zit." ,
„Ja, dat is waar. Ortwin heeft hem er met uitgetrokken. Geef maar hier, maar sluit eerst het
bureau." . , ,,
De gravin hoorde het vlugge klikken van e slot,, zag Alexander langzaam van zijn plaats opstaan en ontving de sleutel uit zijn hand.
„Ik word oud," zei ze, terwijl ze met haar rechterhand licht op het voorhoofd tikte, ,,nu herinner ik me, dat ik de documenten, die ik wou wegleggen, vanmorgen vroeg al op hun plaats heb geborgen... Wil je weggaan...? Tot ziens dan. Neem echter mijn woorden ter harte. Leer het om niet verder te springen dan je pols lang is. En die pols in in dit geval werkelijk niet te kort."
Terwijl Alexander dit onaangename gesprek met zijn oudtante voerde, vond er een niet minder pijnlijk onderhoud plaats tusschen den jongen Desendorf en zijn moeder.
