XXVII. I. Dixi de his vulneribus, quae maxime per tela inferuntur; sequitur, ut de his dicam, quae morsu fiunt, interdum hominis, interdum simiæ, sæpe canis, nonnumquam ferorum animalium, aut serpentium. Omnis autem fere morsus habet quoddam virus. Itaque si vehemens vulnus est, cucurbitula admovenda est; si levius, protinus emplastum injiciendum, praecipueque Diogenis; si id non est, quodlibet ex iis, quæ adversus morsus proposui; si ea non sunt, viride Alexandrinum; si ne id quidem est, quodlibet non pingue ex iis, quæ recentibus vulneribus accommodantur. Sal quoque bis, praecipueque ei, quod canis fecit, medicamentum est, si manus vulneri imponitur, superque id duobus digitis verberatus est: exsaniat enim. Ac salsamentum quoque recte super id vulneris deligatur.
2. Utique autem, si rabiosus canis fuit, cucurbitula virus ejus extrahendum est. Deinde, si locus neque nervorum, neque musculi est, vulnus id adurendum est: si uri non potest, sanguinem homini mitti non alienum est.
Tum usto quidem vulneri superimponenda, quae ceteris ustis sunt: ei vero, quod expertum ignem non est, ea medicamenta, quæ vehementer exedunt. Post quae nullo novo magisterio, sed jam supra positum ulcus erit implendum, et ad sanitatem perducendum. Quidam post rabiosi canis morsum protinus in balneum mittunt, ibique patiuntur desudare, dum vires corporis sinunt, vulnere adaperto, quo magis ex eo quoque virus desliciet; deinde multo meraroque vino excipiunt, quod omnibus venenis contrarium est. Idque cum ita per triduum factum est, tutus esse homo ajiericulo videtur. Solet autem ex eo vulneri, ubi parum occursum est, aquæ timor nasci: Vōlpūrus fit, ut Græci appellant. Miserrimum genus morbi; in quo si. 