„Mevrouw Larton weet niets van me”, zei hij ~Ik ben bang, als ze het weet —” Zijn woorden stoorden haar niet. In zekeren zin lette ze er nauwelijks op. Het nieuwe geluk, de onuitsprekelijke vreugde, nam geheel en al bezit van haar. Dat zijn lippen de hare hadden aangeraakt, dat zijn arm rondom haar was, dat haar hoofd tegen hem | aanlag, zijn kussen op haar haar waren gedrukt, he.' was alles zoo wonderlijk dat ze het nauwelijks kor * begrijpen. Zou ze straks ontwaken en bemerken, da' ze in haar eigen kamer was, met het kussen nat van i tranen' die geschreid waren, omdat „meneer Drake Vernon” Shornc Mills voor atijd had verlaten?
	~Weet ze het niet?” vroeg ze, kalm ~ze weet evenveel van je als ik, en ik ben tevreden. Maar mama zal blij zijn, omdat ze je graag mag. En Dick —” ze lachte en haar oogen glansden van liefde voor den jongen—• ~Dick zal dol blij zijn, omdat hij zoo hee' veel van je houdt. Wat doe je toch dat iedereer i zooveel met je opheeft, meneer Vernon?”
	„O, Drake,Drake,Prakc!" zei hij. „Drakc” mompelde ze; en hij verzegelde he woord op haar lippen met kussen. „Het is volstrekt niet zeker, dat mevrouw. Lartor, er mee ingenomen zal zijn,” zei hij, na een oogenblik. „Zeg Nell ik heb nooit zulk haar gezien als dat van jou. Het is donker, bijna zwart, en toch is het zacht en lijkt op zijde —” ~En het gaat nu allemaal door elkaar. Ah, nee, jij kunt het niet in orde maken. Laat het maar zitten voor dit oogenblik. Vind je het werkelijk mooi? Dick zegt, dat het net paardemanen zijn.” ■ ~Dick is een ruwe jonge vlegel wien ik wel resper ' zal leeren voor zijn zuster! Maar mevrouw Lartoi lieveling, ik ben bang, dat zij er niet mee ingenome is. Ik moest het je eigenlijk gezegd hebben, Nell, dat ik arm ben.” ~Is dat zoo?” Ze nestelde zich een beetje vaster tegen hem aai ' en speelde met het zand met haar vrije hand de hand die hij niet vasthield en ze sprak met een onverschilligheid, die Drake met een.onuitsprekelijke vreugde vervulde. ~ Ja,” zeide hij. ~Ik ben niet altijd zoo arm geweest, maar ik heb groote verliezen geleden.” ~Dat spijt me,” antwoordde ze eenvoudig, maar steeds met een soort onverschilligheid. 