Krzymowski nieubłaganie pytał dalej:

T może się mylę? A może to nie był ktoś
z twych blizkich? Więc jeżeli to był ktoś obcy,...
ktoś, kogo nigdy nie widziałaś... czemuż milczysz
uparcie? Powiedz mi wszystko, dziecinko. Skoro to
człowiek, zupełnie dla ciebie obojętny, ów zabójca
pana Kołowicza, dlaczego powstrzymujesz się wciąż
od mówienia prawdy?

Zosia szepnęła, a raczej jęknęła:

— O, proszę pana... proszę pana...
I nie zdołała rzec niczego więcej..
Łzy strumieniami tryskały jej z oczu i spływały
po policzkach.
Spazmatyczny płacz wstrząsał nią, a nerwowe
drgawki targały całem jej drobnem ciałkiem.
Krzymowski zawahał się.
Nie wiedział, czy mu wolno przeciągać strunę.
Poczuł, że jest zbyt okrutny,

„~ Zarazem jego żądza dotarcia do prawdy była
tak silna, że przemożła w nim wszelkie imne uczucia.
Poczynił więc jeszcze jeden wysiłek i ponawia
jąc swe nalegania zapytał:


— Czy to mamusia ci nakazała milczenie?


prawda, że tak? Przyznaj się, maleńka. Jeżeli tak,


to mamusia bardzo źle zrobiła, ale to już trudno. Nie
chcę cię nakłaniać do nieposłuszeństwa względem
mamusi, bo to zupełnie zrozumiałe, że wolisz i powin
naś zawsze słuchać głosu rodziców. Jeżeli więc ma
musia ci zabroniła, nie będę cię więcej męczył. Po
wiedz mi tylko, czy to prawda. Czy rzeczywiście
mamusia kazała ci przerzec, że nic nie powiesz?
Odpowiedzią mu były tylko strumienie łez
udręczonej Zosi.
OWAR NR.1


przenikliwie na Zosię | Krzymowski, bezradny, chwytał się już sposo
bów


wręcz rozpaczliwych. Mówił:

—Moja maleńka, wysłuchaj mnie spokojnie,
a będę z tobą zupełnie szczery. Wierz mi, że nie
mam zamiaru krzywdzić twego tątusia. Nie zrobię
mu nic złego. A ty, powiedz, czy kochasz tatusia...
Kochasz go, prawda? Powiedz, że tak...
Ale Zosia teraz nawet przy najszczerszych
chęciach niezdołna już była rzec słowa. Zanosiła się
od płaczu.
