Tknięty zlem przeczuciem, z oczyma wle
pionemi w łóżeczko dziecka, zbliżylem się...
Wiedy ona podniosła głowę i spojrzała na
mnie niepewna, zmięszana. Jestem przekonany,
że była pewna wówczas, iż wpadłem na trop
jej zdrady. Moja dwudniowa nieobecność —
rzecz nigdy dotąd niebywała — mogła jej dać
istotnie do myślenia...
Ale ja odwrócilem oczy i starając się na
dać głosowi brzmienie jak najzwyklejsze , rze
klem :

— Mialem wczoraj i dziś bardzo pilne spra
wy do załatwienia, daruj, że cię o tem nie
uprzedzilem. Ty jeszcze nie spałaś?

Moje słowa uspokoiły ją — widziałem, jak
odetchnęła głęboko.
— Złą porę wybraleś sobie na te pilne
sprawy — przemówiła pewna już siebie —
Adaś chory...
— Chory?!


— Od rana marudził, a nad wieczorem
dostał silnej gorączki. Byl lekarz, powiedział, że
prawdopodobnie będzie odra...
Na palcach zbliżyłem się do łóżeczka.
Dziecko spało, lecz rzucało się przez sen
niespokojnie, a ciałko jego rozpalone było i
czerwone.
Wpatrywalem się wówczas długo w mego


syna, bez ruchu, bez słowa. Widziałem w nim
ostatni szczątex z rozbitego okrętu szczęścia,
drzałem na myśl, że choroba mogłaby przybrać
charakter niebezpieczny, że on mógłby umrzeć,
równocześnie zaś czułem, że gdyby to nastąpiło
— ja nie zdołałbym prawdopodobnie wytrwać
w postanowieniu i doczekać do końca owych
siedmiu tygodni...
Od owej chwili, rozpoczęło się dla mnie
beznadziejne, piekielnie okrutne życie skazańca,
który wie, że położenie jego w żaden sposób
na lepsze zmienić się nie może, że oczekuje go
nieunikniona zagłada, ku której on jednak jak


ku wybawieniu z mąk czyścowych — wyciąga
ramiona — pomimo, iż przyśpieszyć jej nie
może.
