Pani Morska grała wprawdzie Ofelię,
ale nie była Ofelią, w ogóle postać ta zni
ka zupelnie w przedstawieniu. Sceny szaleń
stwa odegrała p. Morska podług zwykłego
szablonu. Niech to jednak zbyt nie martwi
doskonałej Zuzanny ze „Swiata nudów”, a
na pociechę niech pamięta, że na polskiej
seenie jedna tylko była Ofelia, t.j. pani Mo
drzejewska. Z wielkiem zajęciem wyglądano
Poloniusza; wszyscy byli bardzo ciekawi, jak
z tego zadania wywiąże się p. Kamiński,
ulubieniec publiczności krakowskiej i benja
minek recenzentów. Bardzo wysoko cenię
talent, pracę i artystyczną lojalność p. Ka
mińskiego, ale pomny na słowa Amicus Pla
to, sed magis amica Veritas, to wyznać mu
szę, że zdaniem mojem Poloniusz p. Kamiń
skiego jest chybioną postacią. Zdarzyło się
to samo wielkiemu Zółkowskiemu, którego


Poloniusz nie stał bynajmniej na wysokości
jego olbrzymiego talentu. Najlepszym Polo
niuszem, jakiego widziałem, był Laroche w
Burgu, grał go przedziwnie; p. Kamiński
pojmuje Poloniusza, zbyt ciasno i jednostron
nie; robi z niego zidyociałego, Śmiesznego
starca, a przy tem używa ciągle pewnego
ruchu rąk, który nadaje postaci cechę try
wialności. Poloniusz powinien być komiczny
w najwyższem znaczeniu tego wyrazu, ale
nigdy śmieszny. To wielka różnica, o której
zapomniał artysta. Wytworności dyplomaty
eznej, wielko-pańskiej dworskości i pogodne
go humoru sceptyka nie było śladu w grze
p. Kamińskiego.
Wszyscy grający dostrajali się harmo
nijnie do całości, na osobną wzmiankę za
sługuje p. Rygier w niewdzięcznej roli kró
la; wszyscy zresztą grali poprawnie.
Wiadomo, że teatr krakowski nie po
siada dotąd funduszu emerytalnego artystów.
Obecnie postarano się, aby temu zaradzić i
utworzyć podobny fundusz, któryby artystom
dawał materyalną podstawę i gwarancyę na
przyszłość. Stworzenie tego funduszu utrwali
niezawodnie stosunki artystyczne i niemało
przyczyni się do pomyślnego rozwoju teatru.
