Nam, sive Graeco poëtae credimus, aliquando et insanire iucundum est; siye Platonis, frustra poëticarum fores compos sui pepulit; siye Aristotelis, quidquid magnum ingenium sine mistura dementiae fuit. Non potest sublime quidquam et in arduo positum contigere, quamdiu apud se est. Desciscat oportet a solito, et efferatur, et mordeat frenos, et rectorem sapientium; coque ferat, quo per se timuisset escenario. Habes, Serenus carissime, quae possint tranquillitatem tueri, quae restituere, quaeurrepentium litui resistere. Illud tamen scito, nihil horum satis esse validam, rem imbecillam servientibus, nisi intenta et assidua cura circumeat animum labentem. 