szłość inaczej będzie wyglądać, aniżeli teraz przy
puszczasz.
— Tak, tak, planuj sobie — szydził Johny —
widzisz przecież jaki skutek planów „wuja“ które
wczoraj tak szeroko przed tobą rozwijał. Gdzież
pani Helena ze swoimi pięciu tysiącami funtów ?
Ha ha, nie dajcie się wyśmiać. Nie myśl stara, żem
tylko tn przyszedł bym sądził, że cośkolwiek
z tego wymuszania będzie. Nie wiem coscie tam tej
bogatej pani Morgan pisali i co upoważnia tego
amerykanina do tak ostrego postępowania z nią —
mówiła mi Lucy, gdym się z nią dziś po południu
widział, ża „wój* pchnął jej panią sztyletem —
ale niczego robić potem nie obiecuję.
Chciałem, ponieważ mi wyraźnie powiedziałaś,
że będzie tu napewno koło dziesiątej godziny, wziąć
go ostro na spytki, co jest właściwie z jego wu
jostwem i w jakim on stoi stosunku do mnie i do
pani Morgan.
Jeśli wczoraj podsłuchując waszą rozmowę do
brze ją zrozumiałem, macie zamiar nie mniej, nie
więcej jak tylko mnie, naturalnie w waszym inte
resie, użyć przeciwko tej damie! Musicie powie
dzieć co wy oboje do mnie macie, skąd on cię zna
i czy ty stara sowo, jak zawsze myślałem, napra
wdę jesteś moją matką!

Młody człowiek z płomienną plamą przerwał
nagle swe długie wywody i skoczył z ławki

W tej chwili właśnie ten, który był głównym
tematem rozmowy z Betsy Rackley, zjawił mężczy
zna się między drzewami, tuż koło ławki.
Był to człowiek wysoki, szczupły, zupełnie
taki, jakim go przedstawiła Lucy. Spiczasta bródka
nadawała wązkiej, ciemnej twarzy wyraz mefisto
felesa. Prawą rękę nosił na czarnej jedwabnej
opasce. Oczy obydwu, za platanami ukrytych de
dektywów, koło których kryjówki, tajemniczy czło
wiek tak blisko przechodził, że go można byio rę
koma uchwycić za kark, spoczęły na tej postaci
z taką samą natężoną uwagą jak oczy Johna Rack
leya.
