Jan Guzek


Nr 5. 1952


Walter KEIDERLING


O połączeniu miedziowo-proteinowym w osoczu
(Klin. Wschr. 28, 460—463, 1950)


Już w roku 1928 Abderhalden i Möller stwierdzili,
że miedzi nie można przy normalnym pH oddzielić
od krwi przez dializę. Musi zatem ona znajdować się
w osoczu związana z ciałem organicznym, prawdopo
dobnie charakteru proteinowęgo. W doświadczeniach
swych autorzy zmieniali stopniowo pH surowicy
w stronę kwaśną. Jednocześnie oznaczano metodą
fotometryczną ilość miedzi, jaka oddzieliła się w po
staci zjonizowanej od kompleksu proteinowo-miedzio
wego. Stwierdzono, że przy normalnym a także przy
podwyższonym poziomie miedzi nie znajduje się ona
w osoczu w postaci zjonizowanej. W miarę zmiany
pH surowicy w stronę kwaśną kompleks miedziowo
białkowy zaczyna dysocjonować już w bezpośrednim
sąsiedztwie fizjologicznego pH. Miedź z białkiem zwią
zana jest zatem dość luźno. Miedź związana jest
z wolnym od lipidów beta-globulinem, zbliżonym pod
względem molekularnym (c. cząsteczkowy 90.000,
wielkość cząsteczki 37/190 A) do albuminów. W czasie
doświadczeń in vivo i in vitro stwierdzono, że miedź
dodana do surowicy nie łączy się z białkiem tak, jak
to zachodzi w warunkach naturalnych. Na tej podsta
wie autor sądzi, że element wiążący miedź jest w wa
runkach prawidłowych zupełnie wysycony. Nadmierna
ilość miedzi zostaje bardzo szybko (w ciągu paru mi
nut) usunięta z krwiobiegu і zmagazynowana w wą
trobie. Autor stosował dożylnie duże dawki miedzi,
nie udało mu się jednak wywołać sztucznie podwyż
szenia poziomu miedzi we krwi. Poziom ten wzrasta
przy sprawach zakaźnych i zatruciach, co autor łączy
z odpowiednimi zmianami białek krwi.
