„Ooooo”, herneemt Jan, „En .... en .... u heeft laatst verteld, dat u altijd met wijndeeg vist”. „Dat was visserslatijn. Jan”, zegt de koster. „De ene keer lukt het beter dan de andere keer. Gebruiken jullie dan wijndeeg?”
	„Tuurlijk”, roepen ze beiden tegelijk uit.
~Dan heb ik beet”, gnuift Sprot. Jongens veel succes. Ik moet weer naar mijn dobber toe. Misschien zit daar wel een snoek of een baars aan. Meteen holt de koster weg.
~Het zal wel bot zijn”, schreeuwt Jan hem nog achterna.
Een paar dagen later moeten Jan en Huub de H. Mis dienen. De koster gromt wat.
~Hij is niet in zijn hum”, fluistert Huub zijn vriendje toe. „We hebben lekker beet”, zegt Jan op zijn beurt. „Het is geen bot”. Na de H. Mis maakt de pastoor een praatje met zijn twee misdienaars. In geuren en kleuren vertellen de jongens van hun visvangst.
„Och wat”, plaagt de pastoor, „jullie maken me iets wijs”.
„Nou vraag het dan aan de koster, pastoor”, stelt Huub voor.
Juist komt Sprot de sacristie in. De pastoor wenkt hem. „Zeg koster die jongens vertellen me net van hun goede visvangst. Is dat zo?”
	„Dat klopt”, mompelt de koster. ~En ik weet ook hoe dat komt”.
„Hoe dan?” vraagt de pastoor onnozel. „Wel pastoor, deze jongens gebruiken wijndeeg. En nu komt de aap uit de mouw. Zeg jongens, hoe komen jullie aan die wijn?” Jan en Huub zijn zo beduusd dat ze niets kunnen zeggen.
„Wel dan zal ik het zeggen. Die wijn komt uit de wijnfles, die daar in de kast staat”. Met dreigende vinger wijst de koster naar de kast, waar altijd de wijnfles staat.
