—Nie... ше.. odeślemy to wszystko. To


będzie godniejsze.
Zafrasowała się.
— Nie wiem, czy sobie przypomnę co


— Postaraj się. A teraz mówmy о tem.
Zaczynamy nowe życie. Dziś nie pójdziesz po
południu na próbę. Ja cię wytłumaczę. Będziesz
siedzieć w domu. Czytaj, szyj i czekaj na mnie.
— Przyjdziesz °

— Tak o siódmej.
I pójdziemy na kolację?

— Nie.
Dlaczego *
| — Narzeczona nie włóczy się po knaj
|pach. Zjemy tu kolację razem. Każ tyłko na
|
|


stawić samowar, a ja cobądź przyniosę.
Niutka jest zachwycona.
Ter,


—= las


— Dobrze... dobrze... To będzie ślicznie.
Mam tu mały stoliczek. Każę Pirlipacie zapalić
w piecu. Przesiedzimy cały wieczór razem.
Zacznie się rehabilitacja.
Smieje się srebrzyście, okreca na pięcie, |
różowa matinka rozwiewa się dokoła, jak|
skrzydła. |
Żonka moja! |

— Mój mężuś!

— A powiedz na próbie, żeśmy się za
ręczyli. To będzie po nosie tym, co mi się
przestali kłaniać. i

— Pewnie, że powiem.
Bije trzecia.
-Już trzecia, idę na próbę.
— Jeszcze pocałuj !...
— Ty... jedna... ty cudzie... ty...
— Dosyć, bo mię udusisz. |

— Czekaj cierpliwie... |

— A ty przychodź prędko...
Wybiegła zanim na schody,
jak zorza.
— Wracaj do pokoju, zaziębisz się! —
upominał ją troskliwie.
Uwiesiła mu się u szyi.
— Ty... mój mąż!

Cieszy się tą nazwą, jak nowym pierścion
kiem. |

— Mąż, ша?! |


cała różowa, |


Ugryzła go w ucho. Ma ochotę powiedzieć
mu: „koniu Pana Jezusa“. ale się waha. Zdjął
ją jakiś Јек. а

On schodzi wreszcie і patrzy ciągle na nią,
jak przychylona przez poręcz śmieje się do niego
w całej krasie swej gracji, swej elegancji i szyku


'porcelanowego aniołka.
