Het was de groote schoonmaakdag. Heer kapelaan kwam uit de sakristy, handen op rug, keppel op 't hoofd, ’t Gelaat had zoete hysterie, zacht-wit, op d’omgebogen schouders, of ’t zoo gedonsd door hazepoot. Het kleed gedrenkt in kamferdamp kamfer houdt mot uit. zinbegeert, droogt op de sperma wen ’t vermeert zat glad als vel om aal. De timmerlui op het altaar het werd in eikenhout hernieuwd: er was. een oude snol gestorven; van haar had Kerk het wrang-verdiende geld ge-orven, nadat in state van ge na het Oliesel haar ziel en lichaam had ontsmet (Gij leert hieruit hoe zweet van oude snol tot offerandeplaats kan worden, waar Jezus’ lichaam en Zijn bloed aan God wordt opgedragen) Colijn vervolgt: de timmerlui weken terzij, wat noodloos was, daar kapelaan bleef kijken naar hun doen en met de oogen mat, hoe ’t marmer met de bronzen tressen, dat was tot lijst van 't schilderwerk, polijst was dooiden metselaar.
