Radził się tylko swego sumienia i pilnował
obowiązków. ę

„W maju 1847 r. jako gubernator Liworno
przerwał milczenie i przedstawił jakie niebez
pieczeństwa zagrażają dynastyi, jeżeli nie u
spokoi wzburzenia mądremi reformami. Wzgar
dzońo jego radami. W końcu września powo
łany do ministerstwa, położył za warunek
wstąpienia swego konstytucyą. Popadł w nie
łaskę, ale w cztery lata potem Leopold IL o
głosił ustawę konstytucyjną. a
„W marcu 1859 r. przerwał po drugi raz
milczenie; w liście swym do prezydenta mi
nisterstwa wskazał na niebezpieczeństwo na
tychmiastowej wojny, wskazał. na obowiązki
panującego włoskiego, dowodził niepodobień
stwa neutralności; radził związek francuzko
sardyński i wstąpienie młodych książąt do
wojsk włoskich. Wyśmianc jego rady. W miesiące
potym powołano go do pogodzenia kraju z dy
nastyą, gdy już rewolucya wybuchła, radził
abdykacyą”.
Dalej ukazuje Nazione, że te nieustępowa
nia w niczem dynastyi lotaryńskiej, zbawiły
przynajmniej Toskanią od wielu nieszczęść,
któreby wynikły z ulg pówierzchownych z u
stępstw chwilowych:

„Margrabia zrozumiał to; chociaż zniechę
cony wyszedł z pałacu arcyksięcia, któremu
dał ostatnie dowody swej wierności i poświę:
cenia, kosztem swej popularności. Gdy się do
wiedział że arcyksiąże wyjechał, pojął że zer
wane już zostały wszystkie węzły łączące To
skanią z dynastyą. Margrabia więc udał się
tam gdzie go powoływały obowiązki obywate
la, posławszy jeszcze ostatnią radę młodym
książętom szukania szczęścia swego w obo
zie cesarza Francuzów i króla Sardyńskiego.
Każdy musi iść swoją drogą.”

Z Pizy donoszą o Świetnem przyjęciu tam
króla Wiktora Emanuela. (Nord.)
A


OSTATNIE WIADOMOŚCI.
