Aby się uspokoić, chciał wypić szklankę
wody z cukrem, która zawsze stała na stoliczku
obok łóżka. Wziął szklankę, lecz na j j dnie o
baczył jakiś biały osad.
— Kto wie, co to jest? Ale nie złapią mnie
tak łatwo.
Wylał wodę, poszedł do dzbanka, stojącego
na umywalni i wprost z niego napił się wody.
Tak! Walka wszystkich przeciw wszystkimi
Będę odtąd ostrożnym. Będę tylko to jadł i pił,
co je i pije moja żona... Ale i ona! Wie ova, że
po mojej śmierci otrzyma siódmą część. A jej u
bodzy krewni juź dawno żądają odniej zapomóg.
W czasach wojennych nie szczędzi s.ę nikogo.
Muszę wszystko tak urządzić, aby śmierć moja
nie przyniosła nikomu poźytku. Muszę testament
tak ułożyć, aby wszystkich pozbawić moich maję
tności, aby śmierć moja nikomu zysku nie przy
niosła. Zaraz jutro to uczynię i wszystkim to po
wiem.
Chciał usnąć, ale takie myśli pozbawiły go
snu. Postanowił zaraz ułożyć testament. Ubrał
pantofle i szlafrok, zasiadł przy stole i począł u
kładać swoją ostatnią wolę. Gały swój majątek
przeznaczał na cele dobroczynne. Gdy się z tem
uporał, położył się, aby usnąć. Ale teraz przyszedł

mu na myśl kamerdyner i dozorca domu. Wsta


Opadł go ogromny przestrach. Wstał z łóż
ka i począł wszystkie drzwi zamykać, szczegól
nie te od strony kamerdynera. Ponieważ rygel
nie wydawał mu „się dość mocnym, zabarykado
wał jeszcze dzwi fotelem, który ręcznikiem przy
wiązał do klamki. Na fotelu ustawił jeszcze dru
gi fotel, aby przy próbie utworzenia drzwi, ten
upadł i łoskotu narobił, Potem dopiero zgasił
świecę i ułożył się do snu.
Zasnął jednak dopiero o świcie i spał tak
długo, że żona jego zaniepokojona kazała drzwi


wyważyć. Fotele rozsunęły się z trzaskiem, a Tro-,


chim przerażony zerwał się z łóżka.
— Kto, co, na pomoc! — wołał.
