Op de eerste plaats is het noodzakelijk, dat iemand van voldoende bevoegdheid haar gebed als goed en van God komend erkent. In de meeste gevallen zal dit een priester moeten zijn. Als de ziel zo iemand niet vindt, kan het zelden goed gaan. Want zij moge tijdens dit gebed nog zo grote zekerheid bezitten zij het ook onbewust daarna komen de twijfels. Zij moet zich dan aan een gezag kunnen vastklampen iets, wat trouwens voor rechtgeaarde kinderen der Kerk een door God gekweekte behoefte is. Bijvoorbeeld : zich niets of weinig herinnerend van wat er eigenlijk omging in haar hart tijdens het gebed, zal de reflex haar bijna zeker tot de vrees of tot de conclusie brengen, dat zij gedroomd of geslapen of helemaal niets gedaan heeft. Zelfs voor een goedgesteunde ziel kan dit nog moeilijkheden met zich brengen.
Op de tweede plaats dient haar moed te worden ingesproken. Menigeen zal het als een daad van nederigheid beschouwen zoals wij vroeger reeds te kennen gaven zich van dit onbekende terrein min of meer terug te trekken en zodoende zélf de teugels van zijn geestelijk leven in handen te houden, zonder die rustig en vertrouwvol aan Gód over te geven. Angst voor het onbekende speelt hier bovendien gemakkelijk een rol.
Op de derde plaats moet de harmonische verbinding met de gewone dagelijkse plichtsvervulling gehandhaafd blijven, en dèt vraagt veel rustige bezonnenheid en broodnodige vingerwijzingen. Een intens gebruik van bepaalde vermogens (verbeelding en fantasie door den kunstenaar, verstand door den geleerde, wil door leider en organisator) bedreigt het evenwicht-in-alles. Oók de intensiteit van een op God gerichte wil! Terwijl tevens lichamelijke constitutie, lichaamskrachten en invloed daarop door het gebed van rust, te zijner tijd een woordje meespreken. Zorgelijke omstandigheden van gezondheid of werkkring kunnen het geheel (d. w. z.
