W jednym też z poprzednich numerów za
znaczyłem jego ostatnie przedziergnięcie
się w „łagodnego masażystę.* P, Prus, bro
niqe przyjaciela, pisze w Kuryerze codzien
nym. „Pomijam (tak?) kwostyę: o0 i w jaki
sposób leczy p. Ochorowicz. Zachodzi je
dnak pytanie: czy godzi się szczuć na jnkąś
motodę laczenia, którą, proponuje człowiek,
będący: kandydatem nauk przyrodniczych,
doktorem filozofii, wynalazcą kilku przy
rządów fizycznych — i autorem dzieła
z dziedziny psycho-fizyologii, o którem z po
wagą odzywają się lokurze i uczeni francu
acy?“ Przedowszystkiem gdyby p. Prus nie
był „pominął kwaatyi, co i w jaki sposób
loczy p. O," a zwłaszcza gdyby ją kryty
cznie i umicjętnie rozebral, nie bylby po
stawił swojego humorystycznego pytania.
Powtóre, doktorat filozofii i wynalezienie
kilku przyrządów fizycznych — to jeszcze
nie tytuly, poręczająco wartość jakiejś me
tody leczniczej i sumienność joj stosowa
niu. Potrzecie, łaskawe wzmiunki paru u
czonych francuskich, którzy nadto nio zna
ja praktyki tutejszaj p. Ochorawiozn, nie
są żadnym dla niej dyplomem. Poczwarta
wreszcie, jeśli występowanie przeciw tomm,
to uważamy za zle, nazywa się „niegodzi
wom szcznciem,* to chyba p, Prus pa za
pisaniem powieści nic innego w swych kro
nikach nie robi, Nawiasowu dodamy, ża nia
skutkiem naszego „szezucia,* lecz skutkiem
urzędowego zaprzeczenia wiadomości, po
danej przez kilka pism, p. O. w dalszym
ciągu nie posiuda prawa przyjmowania
chorych, czyli nie jest „łagodnym masazy
stą.* Nie przepraszamy go za tę uhwilową
godność, gdyż nie my go w nią ubruliś
my. W.
Klucz z dwoma końcami.
