Deze opvatting wordt door verdere waarnemingen bevestigd. Wanneer men dezelfde cycloon volgt -op achtereenvolgende weerkaarten kan men waarnemen, dat de buienlijn een beweging heeft van de lage naar de hooge temperatuur, terwijl omgekeerd de koerslijn zich terugtrekt van het warme naar het koude gebied. In het convergentiepunt en in het neutrale punt, door koers- en buienlijn gescheiden, is de oogenblikkelijke verschuivingssnelheid nul. De lijn, die door koers- en buienlijn gevormd wordt, de teniperatuurgrens, voert dus bewegingen uit, die overeenstemmen met een van links naar rechts voortschrijdende golf.
Verdere bevestiging wordt gegeven door de bewolkings- en neerslagverschijnselen, die de koers- en buienlijnen vergezellen. Men vindt 'ten Noorden van de koerslijn bijna altijd een breede strook met landregen, die uit een effen grijzen hemel valt, aan de andere zijde daarvan Altostratus en Cirro-stratus. De driftrichting van deze wolken is een Zuidelijke tot Westelijke, geheel verschillend van den benedenwind. Dit alles stemt overeen met de voorstelling van een uit warme streken komende vochtige luchtstrooming, die langs een naar het Noorden oploopende grensvlakte over de koude, zware lucht heenstrijkt.
Ook ten Noorden van de buienlijn treft men een strook met neerslag aan, die echter meest smaller is l) dan de reeds genoemde. De regenval heeft hier het karakter van meer of minder hevige buien. Tusschen de afzonderlijke buien wordt de blauwe hemel zichtbaar. De vorming van buien is gemakkelijk te verklaren wanneer men de wrijving van de vooruitdringen koude lucht met de aardoppervlakte in aanmerking neemt. Door de wrijving worden de onderste koude luchtlagen tegengehouden, de koude luchtstroom wordt dus van voren golfvormig opgestuwd 2).
De weggedrongen lucht zal zeer snel opstijgen en dan komen snel groote hoeveelheden water en condensatie-warmte vrij.
