» De reizen naar de Boven—Para behooren wel tol de moeijelijkste, welke ons in onzen Zendelingsarbeid voorkomen. In den regel is de strooming naar berieden zoo sterk, dat men, zelfs ten tijde van den vloed slechts met moeite naar boven kan komen. In den regentijd is de waterstand zeer hoog, en in den droogen tijd. weder zoo laag, dat men met de booten niet tot zijn doel kan geraken, maar genoodzaakt is niet alleen zelf een of twee uren te voet te gaan, maar ook om zich alles (hangmatten , en wat men verder tot nachtverblijf noodig heeft) te laten nadragen. Op de Boven— Para, zijne takken en zoogenaamde doorgravingen of kanalen, daar aangebragt, waar de rivier groote krommingen maakt, wordt men niet zelden door groote omgevallen boomstammen verhinderd verder te varen. Men moet dan, óf terugkeeren, óf deze stammen met bijlen doorhouwen, hetgeen, vooral bij harde houtsoorten, lang ophoudt. Sommige plantaadjes liggen ver van elkander verwijderd en daarom is de vaart langdurig en vermoeijend, ook al werd zij niet vertraagd door hinderpalen, als boven vermeld. Het land is, vooral hooger op, golvend, en de afwisseling van heuvels en dalen,


	hoe onbeduidend dan ook, doet het liart goed, wanneer men uit hel vlakke land aan de Beneden— Suriname , waar alles aangeslibde grond is, komt. Aan de Para zijn vele Savanna's, dat is, landstreken, die niet met bosch bewassen zijn, die in den regel een' witten zandgrond hebben en met zeldzame planten en bloemen rijkelijk versierd zijn. Alle berigten, door mij deswegens ingewonnen, lui - den eenstemmig, dat de Parastreek regt gezond is, wanneer men eenige plantaadjes uitzondert, die nabij den mond der rivier gelegen zijn. Dewijl de grond geheel uit zand bestaat, zijn de overstroomingen , die van tijd tot lijd plaats hebben, niet gevaarlijk. De plantaadjes aan de Boven—Para zijn zoogenaamde houtplantaadjes, dat is, de zoodanige, waarop de arbeid der Negers bestaat in het vellen van boomstammen, die dikwijls op een' afstand van zes tot acht uren in den omtrek moeten worden opgezocht, en nadat zij eenigzins behouwen of op eene andere wijze bewerkt zijn, naar Paramaribo gevoerd worden. De Negers dezer plantaadjes zijn van een sterk ras en genieten betrekkelijk vele vrijheden. Wekelijks ontvangen zij hunne taak; en deze is van dien aard, dat zij, bij eenige vlijt en volharding, reeds des Vrijdags, somtijds zelfs des Donderdags, daarmede gereed kunnen zijn. 