III.  Utrum  confessario  regulari  praefata  facúltate  uti  liceat,  cum
confessionem  excipit  religiosi  ejusdem  Ordinis  ad  quem  pertinet  ipse,
ita  ut  in  reservata  proprii  Ordinis  polleat  jurisdictione  non  forma-
liter  a  Superiore  accepta,  an  contra  coercetur  usus  ad  religiosos
extráñeos?

IV.  Utrum  Superior  qui  confessionem  permittit,  addita  conditio-
ne,  V.  gr.,  «dummodo  pro  reservatis  serves  Ordinis  consuetudinem»,
impediré  valeat  praefatae  facultatis  usum,  an  contra,  semel  concessa
confitendi  licentia,  electus  confessarius  habeat  vi  facultatis  Poeniten-
tiariae  potestatem  in  reservata  a  volúntate  Superioris  plañe  indepen-
dentem?

V.  Num  dicta  n.  IV  omnino  transferenda  sint  in  religiosum  itine-
rantem^  qui  ad  adeundum  confessarium  extraneum  expressa  Superio-
ris facúltate  non  habuit  opus?

Sacra  Poenitentiaria,  mature  perpensis  expositis,  ad  proposita  du-
bia  respondet:

Ad  I.  Si  Superior  domus  aliique  confessarii  tamdiu  absint  saltem
per  unum  diem  ut  grave  sit  religioso  poenitenti  toto  eo  tempore  carere
absolutione  sacramentali,  is  licite  et  valide  absolvitur  ab  extraneo
confessario  idóneo,  h.  e.  approbato.
Ad  II.    Affirmative.
Ad  III.  Dummodo  confessarius  regularis  approbatus  sit  ad  reci-
piendam  confessionem  religiosi  proprii  Ordinis,  affirmative  ad  pri-
mam  partem,  negative  ad  secundam.
REVISTA  CANÓNICA  317

Ad  IV.    Negative  ad  primara  partem,   affirmative  ad  secundam.
Ad  V.  Si  confessarius  extraneus  habeat  a  S.  Sede  íacultatem  absol-
vendi  religiosos  a  casibus  reservatis  in  eorum  Ordine,  affirmative;
secus,  negative.
Datum  Romae,  in  Sacra  Poenitentiaria,  die  14  Maji  1902.— B.  Pompi-
Li,  S.  P.  Notarius.—].  Palica,  S.  P.  Subst.
