Vijf blokjes, in zijn vorm, kleur en grote volkomen identiek, tot maar verschillend in gewicht — respectie- öle velijk 3, 6, 9, 12 en 15 gram, moeten in !ijn volgorde van hun gewicht gerangschikt wor- het den: eerst het lichtste, enz. Normale 10-ja- ne- rigen kunnen aan deze opdracht voldoen. Te jonge kinderen of kinderen met een verstan- lei- delijk tekort slagen hier niet in; zij verge ter lijken steeds twee blokjes, leggen licht en die zwaar afzonderlijk en krijgen zo twee groe ien Aan de relativering van lichter en zwaar- eet der ten opzichte van elkaar komen ze len niet toe. jng- Uit een vorig artikel in dit blad over de ing vraag „Wanneer is een kind achterlijk?” is ;en wei gebleken, dat ook dit begrip achterlijjt tat tegenwoordig niet meer absoluut kan worden de genomen. Ook dr Wiersma stelt in zijn rede, dat er tussen de nog normale dommer: en ien de abnormale zwakzinnigen een volkomen ad- geleidelijke overgang bestaat, zodat nergens -en een scherpe grens tussen belde gro'epen kan üe, worden getrokken. In dit verband bespreekt m, hij de uitkomsten van Engelse onderzoe- ïse kingen waaruit blijkt hoe een bepaald ver standelijk peil in bepaalde maatschappelij- ew ke omstandigheden nog als dom, maar toch wel normaal gewaardeerd zal worden, ter- sma wijl bij hetzelfde peil in andere gevallen de rar- betreffende persoon als zwakzinnig en dus fo- niet normaal geldt. In 1913 Is in Engeland irer- een uitgebreid onderzoek gedaan naar het ken aantal debielen, waaronder men verstaat de Ha- lichtste graad van zwakzinnigheid. In 1927 ter- werd eenzelfde onderzoek ingesteld. Wat ïer- ge debielen tweemaal zo hoog was als in mo- bleek daarbij? Dat in 1927 het aantal jeugdi- ken ge debielen tweemaal zo hoog was als in ijze 1913. Dit feit vraagt een verklaring, leze. de te beginnen waren de methoden, bij , in vZ het onderzoek toegepast, in 1927 scherper iek, en beter ontwikkeld dan in 1913. In 1927 tie- zullen er dus een aantal jeugdige personen in als debiel zijn herkend, die met de metho- ror- den van 1913 nog als normaal golden. Maar -ja- zoveel waren de methoden toch niet ver- Te beterd dat daardoor alleen de geweldige toe- :an- neming van het aantal verklaard kon wor- ■ge- den. De toeneming is dus niet slechts schtjh- en baar, maar wel degelijk echt. 