Om te recite
Hei
mwee
Moeder, toen 'k lang geleden nog „uw jongen". Uw blijde eerstling was en nauw geboren. Had ik u eens, voor énen dag, verloren —1 En 't eerste leed was aan mijn hals gesprongen.
_ . Toen, weer terug, heb ik mijn hoofd gedrongen Aan uw warm hart, gefluisterd aan uw oren. Om weer uw zoete moederwoord te horen — Toen hebt gij mij zachtjes in slaap gezongen.
Moeder, ik ben alleen in verre landen!
Ik kan niet meer in uwe ogen lezen, lk kan niet schreien in uw milde handen;
O, mocht ik eens nog aan uw schoot genezen! Nog éénmaal toeven bij die trouwe wanden — Moeder! nog eens uw „arme jongen" wezen! f



HOE WAS HET
Oslo, de hoofdstad van Noorwegen, was in de zonnige Julimaand het verzamelpunt van de „christelijke" jeugd uit heel de wereld. (Waarom ik het woordje „christelijk" zo eigenaardig tussen aanhalingstekens zet, zullen jullie aan het eind van dit artikel wel snappen.) Het was daar in Oslo, dicht bij de Noordpool, zó warm in deze abnormale zomer, dat zelfs Indiërs en Afrikanen last hadden van de hitte. Geen wonder, dat de jongens en meisjes, die gedurende diezelfde weken over de gloeiende aardappelvelden van Nederland kropen om de poters voor de export (en dus deviezen!) te rooien toen ook wel eens zuchtten over het tropische klimaat in deze Noorderlanden. Misschien hadden hun broers onder de palmen van Java en Sumatra het wel minder warm dan zij.
