De oude Trui is rustig naar haar geboorteplaats vertrokken. Ze was erg blij dat er nu zoo goed voor haar Rudolf werd gezorgd; dat hij nu een moeder terug kreeg, die niet minder van hem hield dan zijn eigen moeder zou gedaan hebben als ze nog leefde.
Het allergelukkigst was Rudolf. Hij sprak bijna geen zin uit, die niet met „moeder" begon. Ook zijn grijze vader noemde haar weldra zoo, en zij vond het goed.
De blijmoedige geest der Christin had ook invloed ten goede op het hart van den ouden man,
en voordat nij stierl, eenige jaren later, na<l hij geleerd, dat alleen hij gelukkig is, die zijn hart aan den Heiland heeft gegeven om voortaan voor Hem alleen te leven".
Hier hield vader Vogel op.
„En is 't nu uit?" vroeg Koen.
„Maar vader —!" zei Anna en zweeg plotseling; een wonder licht ging haar op.
„Nu, Anna, wat is er?"
„Vader — is 't waar? Is u die Rudolf — en moeder — Louise?"
De beide ouders keken elkaar aan en glimlachten gelukkig.
„Zoo beste meid, heb je dat ontdekt? Nu, 't is zoo, hoor", zei moeder en streelde haar blonde hoofd. „En wat dunkt je, zullen we nu dat kruikje maar zijn eereplaats laten behouden? 't Heeft die wel verdiend".
Zij zweeg een poos alsof ze in diepe gedachten aan 't verleden verzonken was. De kleine Vogels vlijden zich tegen vader en moeder aan. Nog nooit hadden ze het zoo gevoeld, hoe heerlijk zij het hadden bij een vader en moeder, die hen zóó lief hadden en zóó voor hen zorgden.
