Hoe kon het? Was je niet bij mij, zonder dat ik behoefde te verlangen? Leefde ik niet héél je innerlijk leven mede. Kón de gemeenschap tusschen ons grooter, intiemer zijn? Je lééd. Zeker. Maar mocht i k je niet troosten. Bracht niet eiken avond mijn aanwezigheid, mijn voorlezen, mijn aanhooren je verlichting? Bij mij vergat je. Omdat je je uit kon spreken. Bij mij leefde je ware zelf op. En ik mocht me er gehéél aan wijden. Wat kon ik méér hebben? Lucie (stil-verwijtend, zich het vroeger-gezegde herinnerend en tegenspraak meenend te vinden). Hoe kon je straks zoo hard zijn.... Han. Ik zag de kern van je wanhoop, Lucie. Ik zei je alleen, wat ik ééns tot mezelf gezegd heb en waardoor ik het te boven kwam. Ik wéét, dat het pijn doet. Maar het genéést.... (Lucie blijft zwijgen). Je sprak mij zóó tegen, dat ik wel moést zeggen, hoe ik zelf gelukkig kon zijn en waardoor ik het was. Dat is alles.... Lucie (staat op en loopt heen en weer. Zij voert nu innerlijk haar strijd). Ik gelóóf je.... Ja, wij kunnen vrienden blijven. Ik denk niet, dat ik ooit van je zal houden.... Maar ik hécht aan je en wil je niet missen. Straks, toen ik even dacht, datje een andere liefhad, heb ik het het beste gevoeld .... Han. Dank je.... Lucie (gaat weer zitten}. Wat is alles toch vréémd. Eerst verlangde ik, dat je me zou liefhebben, om mezelf daar mee te troosten.... En nu je ’t mij gezegd hebt.... Han. Troost het je niet.... Lucie (even glimlachend). Ik wéét het niet. Het komt mij alleen zoo wonderlijk voor.... 214 EINDSTRIJD. Han. Spijt het je, dat ik sprak? Lucie (nu vast). Neen. Integendeel. Het i s iets voor me. Ik heb even aan al ’t andere nietgedacht. Natuurlijk komt het terug .... (met een energieke beweging). I s het waar. Han, is het waarachtig waar, dat gij evenveel geleden hebt om die vrouw van vroeger, als i k om A1 b e r t.... Han. Ja, Lucie. Mijn strijd was ontzettend.... Lucie. En alléén door je eigen wilskracht heb je de gedachte aan haar kunnen wegdringen? Zonder dat er direct iets anders voor in de plaats kwam? Han. Zelfs zonder iemand om mijn hart bij uit te storten.... Lucie. Jij bent ook een man. Han. 