DE SLOTLIEDEREN
	Van geheel andere aard is het mystieke lied Ki-Lo-Naé. Het is eigenlijk niets anders dan een lied van mystieke extase, een lofzang op Gods Almacht. Het is te begrijpen, dat in een rationalistische tijd men deze mystieke liederen wilde laten verdwijnen. Wanneer men niet in staat is om er de juiste stemming voor te scheppen dooreen korte toelichting en het lied niet anders wordt tot het opdreunen vaneen deun, kan men het beter niet zingen. Soms echter heeft het zingen van de melodie die de mens voert naar de omgeving van zijn jeugd, een geheel eigen mystieke bekoring, draagt het het verlangen naar de tijd toen de dromen nog heel waren en ongestoord. Is dit verlangen niet ook hetzelfde als het verlangen van de mens naar de Bron van zijn eigen leven?
	Het getallenraadsel „Wie weet wat Een is enz.” heeft vele verklaringen. Het kwam inde Middeleeuwen bij de meeste volkeren voor en is wellicht een joods antwoord juist op het feit dat christelijke groepen met deze getallen andere dingen bedoelen. Dan betekent het dus: Eén, twee en drie zijn geen symbolen voor de persona van de Drieeenheid maar staan voor: God, de twee stenen tafelen en de drie aartsvaders. Het staat te bezien of deze verklaring juist is, want de getallen-symboliek is veel ouder dan het christendom en in iedere periode heeft men getracht de getallen vast te leggen door bepaalde personen of gebeurtenissen. De bedoeling van het lied is het verheerlijken van God. En dat is ook de zin van het laatste lied, het lied van het bokje, waarbij men ook heeft getracht een soort wereldgeschiedenis voor te stellen als in Daniels visioenen. Ook hier hebben wij het voorbeeld vaneen vaak voorkomend lied, dat symbolisch voorstek de wisselende gang in het leven, het volkomen fictieve karakter van „macht”. De sterfelijke heeft geen macht. Oppermachtig is alleen Hij die de dood niet kent, de eeuwiglevende God. Hij is de constante Leider van alle gebeuren en het volgen van Zijn wereldplan geeft de mens „het eeuwig leven”.
