ook andere dingen tot ons komen, dan wat inde bewijsboeken van de onderzoekers wordt opgenomen èrj dat zij dit andere wellicht te veel veronachtzamen voor de bewijskrachtige identiteitsfeiten. Zoo kannen wij wel zeggen dat, ofschoon prof. Flournoy blijkbaar is een naar hooger strevend, stipt eerlijk en bekwaam geleerde, het op de persoonlijkheden aan gene zijde een hoogst treurigen indruk moet maken, wanneer zij alles aanwenden om zich bekend te maken, om hun liefdevolle groeten en onze kennis uitbreidende berichten af te zenden, en dit alles afstuit op ongeloof en vooroordeel. En waarom ineen geval als dat van prof. Flournoy? Waarom is het zoo ongeloofelijk voor een man als Flournoy die suggestie en telepathie als overdracht van gevoel, wil en gedachte van den eenen mensch op den anderen ten volle aanvaardt,') die gelooft aan het voortleven van den mensch, om te gelooven aan een suggestieve werking, een telepathische gedachtenoverdracht door een mensch ontdaan van het zintuigelijk organisme wat zijn grof stoffelijk deel betreft? Is dat grof stoffelijk deel van het organisme het werktuig waardoor de suggestie, de telepathie werkt, of is deze werking gelegen in dat etherischer deel van het organisme, dat na nederlegging van het aardsche leven overblijft en dat reeds in ons aardsche bestaan aanwezig is en als ons normaal, ons zintuigelijk waarnemingtoestel zwijgt, indrukken opneemt? Onze wetenschappelijke mannen zullen nog vele indrukken moeten opteekenen, gekomen langs niet normale, niet zintuigelijke wegen tot onzen geest, eer zij zich ontworstelen aan orthodoxe wetenschap der materieele richting. En vóór zij dat doen zal de wetenschap, die zij leeraren, niet beantwoorden aan de levensfeiten. Op de eerste séance, die prof Flournoy met het medium dat hij Hélène Smith noemde had,2) zag het medium, dat hem en zijne familie niet kende en dat in 1875, toen Flournoy’s moeder stierf, een kind was, twee vrouwen in bruidstoilet, witte bloemen in het haar, bruin van haren, donker van oogen en min of meer elkander gelijkende. De tafel geeft te kennen dat dit visioen Flournoy raakt. De eene vrouw is 25 jaren oud. Zij stijgt, lichtgevende ineen zeer groote ruimte (blijkbaar, zegt Flournoy, haar overgang) en wordt daar omringd dooreen groep aardige kinderen (als een symbool, zegt Flournoy, dat zij, die geen kinderen had, aan gene zijde genoot van het aanwezen der J) Des Indea a la planéte Mars. bl*. 363 e.v. •) Des Indei a la p'aneto Mars, blï. 383 ».v.
