De Hooge Raad enz.,
Gelet op de middelen van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie, en luidende:
A. 1°. Schending van art. 256 Strafv., door niet in cas correctionneel te vonnissen, terwijl toch uit het bij de dagvaaiding omschreven feit bleek, dat een correctionneel feit was ten laste gelegd;
2°. Schending van de artt. 212 j". 209 Strafrecht, door die artikelen niet toe passen, terwijl toch het als bewezen verklaarde feit viel onder het bereik van die artikelen;
3°. Schending van art. 253, 5°. Strafvord. in verband met art. 44 R. O., daar deze artikelen bij het vonnis van den kantonrechter hadden behooren te zijn toegepast en nu bij bevestiging van dit vonnis gesehonden zijn gebleven;
B. Schending van de artt. 434 j°. 427 Strafvord., omdat voor zooveel bij het in hooger beroep bevestigd vonnis op grond van den inhoud van het proces-verbaal en van de verklaring van den getuige-verbalisant als bewezen is aangenomen dat de beklaagde niet voorzien was van eene vischakte noch van een schriftelijk bewijs van vergunning van den eigenaar of rechthebbende van het vischwater, op een onwettig bewijsmiddel is recht gedaan, daar dit feit niet steunde en ook niet kon steunen op eigen waarneming en dus ook niet rechtstreeks door deze bewijsmiddelen kan bewezen zijn;
Overwegende ten aanzien van het eerste middel van cassatie^
dat dit middel berust op de stelling, dat de feiten zooals zij aan den gereq. zijn ten laste gelegd niet alleen krafchtens de toegepaste artikelen der wet van 13 Juni 1857 (Stbl. no. 87) strafbaar zijn, maar ook krachtens art. 209 j°. 212 Strafrecht, omdat tusschen den feitelijken wederstand, bedoeld in art. 41 litt. c., van eerstgenoemde wet en de „resistance avec violence ou voie de fait" van art. 209 Strafrecht geen onderscheid bestaat, maar in beide wetsartikelen van dezelfde soort van wederstand sprake is; — dat indien dus aan den beklaagde geen gewelddadig verzet is ten laste gelegd, hij ook had behooren te worden ontslagen van rechtsvervolging, omdat
het ten laste gelegd feitelijk verzet niet strafbaar is; —- dat echter uit de omschrijving der feiten in de dagvaarding voldoende blijkt, dat wèl geweld door beklaagde was gepleegd;
O. dienaangaande, dat aan de gereq. was ten laste gelegd en dooiden rechter als bewezen is aangenomen; dat de bekl. 