Bij de Gravenstraat is men aan het restaureeren geweest. Zooals dit gedeelte er thans uitziet met zijn grijze steenkleur, vuilgele strepen en krieuwelig ornament kon het even goed een gedeelte van een nieuw gebouw „in ouden stijl" zijn.
Ook de hoofdingang wordt thans onderhanden genomen, en al meer wordt het gebouw gerestaureerd, zoodat de Nieuwe Kerk langzamerhand een nieuwe kerk wordt.
2. ROND EN OM DE TORENS VAN DE ZUIDER- EN OUDE KERK
Verschillende smalle straatjes voeren ons langs de Zuiderkerk, die dicht is ingebouwd tusschen de huizen. Op een van de hoeken staat de toren, ontzaglijk breed en groot. Zijn romp van zacht roode baksteen is bijna vlak en effen.
De kerk zelf is niet hoog, het dak is bijkans niet te zien door de smalheid van de straatjes; toch valt het op dat men van beneden af, iederen vorm, ook die der
bovenste sieraden van den toren, duidelijk en zonder moeite onderscheiden kan: groot, reuzegroot is ieder detail. Voor sommige schoonheid kan men den smaak een tijdlang verliezen. Zoo is die voor het breede, monumentale en deftige, thans geheel ingezonken; waar deze zich eertijds uitte in bijkans ieder bouwwerk, in onze torens, in onze oude gevels op de grachten, vindt men aan de gebouwen van dezen tijd een zucht naar futiliteiten en is het reclameachtige en
Amsterdam nieuwe kerk schreeuwende met modern
﻿

558
JAARGANG XIII (1912—1913) No. 34 VAN ONZEN TIJD
bijna identisch. Een ontnuchterende indruk maakt het, als men pas de Zuiderkerk, dat ontzaglijk monumentaal bouwwerk, van nabij gezien heeft, om aanstonds in de nabijheid de kleine kinkelarieachtige torenbouwseltjes van de St. Nicolaaskerk boven de huizen te zien uitkomen: men voelt dat deze architectuur aan de oude inferieur is.
