Die hebben me zeker wegens die deur van gisteren in de bak gestopt, dacht Sargeant, wegens de kerkdeur.
Sargeant draaide zich om en ging op de houten bank zitten, die tegen de koude stenen muur stond. Zijn kleren waren nat, plakkerig en nat; zijn schoenen van sneeuwwater doorweekt. De morgen was nauwelijks aangebroken. Daar zat hij nu, achter slot en grendel, en wreef over zijn geschonden vingers. De geschonden vingers waren van hem, de deur niet. De gummiknuppel niet, maar de vingers wel. ~Wacht maar”, mompelde Sargeant een zwarte schim voor de witgekalkte muur, „ook deze val breek ik nog eens open!” ~Kop dicht, of ik sla hem dicht!” riep de agent.
„Ik breek die val open!” schreeuwde Sargeant, terwijl hij overeind vloog. En daarna moet hij het tegen zichzelf gehad hebben, want hij zei: „Waar zou Christus toch uithangen? Misschien in Kansas City?” LANGSTON HUGHES
	Het Is niet de eerste keer dat de Amerikaanse kleurling Langston Hughes hier in ons verhaal het woord neemt. Geboren in 1902 te Joplin (Missouri) behoort hij met Wright en Senghor tot de oudste en belangrijkste negerauteurs. Al op zijn 18de jaar gaf hij Engelse les in Mexiko, in 1921 ging hij als werkstudent naar de Columbia-Universiteit. Twee jaar lang dobberde hij in matrozenkiel tussen de kusten van Amerika, Europa en Afrika. ,The Big Sea', zijn autobiografie, verteit er van. Met zeven doliar op zak kwam hij in Parijs terecht, speelde kok op Montmartre en strandjutter aan de Rivièra. Tien maanden zwierf hij in Frankrijk, Italië en Spanje.
