Want wie, van Amsterdam tot diep in Limburg, heel Roomsch Nederland over, heeft Hugo Verriest niet éénmaal minstens gezien en gehoord? Wie herinnert zich niet bij den eersten aanblik het zachte, milde gezicht van den charmantsten mensch en verrukkelijksten prater van Vlaanderen? Menig schoon- en edel-sprekend Vlaming kregen we hier, maar geen als Verriest; geen had de zwierige gemakkelijkheid van zijn vlotte, pittige, zingende praten in de frissche, kleurige, ons Hollanders door kracht en rijkdom telkens weer verrassende taal van zijn gewest; geen wist als hij de vonkelende muziek der woorden zóó vleiend te laten deinen op de fijne bewegelijkheid van een luchtig en toch weloverlegd gebarenspel. Als Verriest praat, hóéveel gezichten heeft hij niet en welke schakeeringen van menschelijkheid zaagt ge niet ontluiken in den vurigen blik, in de aldoor wisselende trekken van dat welgevormd gelaat, in de nerveuze levendigheid der gansche gestalte van dien ouden en toch zoo wonderbaarjongen man?.
Als Verriest in De Violier spreken komt houdt onze Secretaris dit voor buitenstaanders zoo lang mogelijk stil; want waar zal hij in het niet-te-ruime zaaltje, dat zich door zijn intieme conditie 't best tot 's Pastors stem-en-voordracht leent, de tallooze on-Roomsche litteratoren, kunstenaars, taalkenners en liefhebbers bergen die zich voor dien avond bij hem beroepen komen op de bekende gastvrijheid der Roomsche Violier? Ondanks alle zeemanschap en voorzichtig schipperen staat het er dan 's avonds toch weer stampvol; zitplaatsen zijn zelfs voor eerwaardeheeren — waar wij, Violiermenschen, altijd bizonder hoffelijk mee zijn, — niet.
