Mari werd er akelig van.
Mari wou naar beneden, de stelling af wegloopen van ’t
	terrein... weg... zoo ver weg. als ie maar kon. En toch volgde hij den voorwerker... tot z’n eigen verderf, dat voelde hij... volgde hij hem. moest hij hem volgen... als een koe den slager. ..Pak aan !”
	Mari pakte aan. Onmiddellijk. Met vier andere mannen stond hij boven op de stelling... aan een hijschtoestel. Hij gluurde naar onder. Een zware balk bengelde een tien voet boven den grond. Hij trok... trok... trok... ..Komt ie nog niet?” De vier mannen keken niet eens op. Mart trok weer... en trok... en trok... ’t Werd hem onbegrijpelijk. Weer keek 'ie naar beneden. Maar nog altijd bengelde de balk daar op dezelfde hoogte. „Komt 'ie dan nooit boven ?" „Trekken !” donderden de vier. Mari keek naar den voorwerker. Die was er niet meer. Wat ? Mari wou ook weg. Maar als stond 'ie vastgespijkerd aan de stelling, als kleefde het touw vast aan zijn vingers, zoo roerloos stonden z'n voeten, zoo bleef hij bij 't toestel. Een benauwdheid bekroop hem. Een duizeling ! Hij wist niet meer wat ie deed. Werktuigelijk slechts gingen zijn handen nog op en... meteen 'n ruk aan 't touw neer. op en... neer. op en... neer. De vier grinnikten.
