185



	ST. VITUS
	De ochtendglans hing in het koord en sloeg de dauw tot bloedkoralen. De vrouwen waren vreemd bekoord en lieten bloemenkransen halen om er zijn graf mee vol te strooien. Zij kwamen tot den vreemde stijgen met rozen om zijn hoofd te tooien en lachten, toen hun mannen dreigden. De beul joeg hen de planken af; de zwerver vroeg zijn instrument, dat men hem spottend overgaf: geen was zó’n laatste wil gewend. Toen kromp de lach op elk gezicht: een ritme deed het galghout scheuren, het plein brak onder het gewicht en inde poort vielen de deuren. De vreemde speelde dreigend voort en liet de stad de dood in dansen. Vijf blauwe vlinders stegen door een wolk, die zonk langs torentransen, en zochten naar de klokketouwen, waarin het zware beulslijk rustte. Nog dacht de zwerver aan de vrouwen, toen zijn viool de heuvels kuste.
