Pan Wiekuisty spojrzał z żalem na
swoje podobieństwo i postanowił nieładowi
ziemskiemu zapobiedz.
Wezwał więc córy swoje niebiańskie
i począł je wyprawiać na padół niezgody
i rozbratu — jedną po drugiej.
Poszła najprzód Miłość na ziemię i za
częła kierować ludźmi. Poprawił się czło
wiek rzeczywiście, ale trochę tylko!.. Mlody
słuchał jej rad z zapałem, stary drzemał
przy nich, a znaleźli się i tacy, którzy
z miłości kpili i naigrawali się...
— Miłość za dobra, rzekł Pan Wieku
isy — dam jej za towarzyszkę Cnote.
I Cnota zaczęła kierować. Znalazła ona
zwolenników nie mało, lecz i jej nie naj
lepiej się powiodło.
— Cnota za słaba, mówił Pan Wieku
isty — niech jej Prawda dopomoże.
Poszła Prawda i jeszcze mniej wskó
rała.
— Prawda za ostra, rzekł Pan — niech
się Cierpliwość do niej przyłączy.
I tak z kolei Dobroć, Szczerość, Mą
drość, Jedność, Życzliwość, Wierność,
Wdzięczność, Skromność i wiele innych
cór boskich udało; się na ziemię, ale
z prac wszystkich, nie było takiego skutku,
jak powinno być.
Pan Wiekuisty zadziwił się temu.
— Człowiek pomyślał sobie — jest je
dyną istotą na ziemi, której rozum dałem
i sam sobą kierować nie potrafi, To smu
tne, lecz smutniej jeszcze, że kierować sobą
nie daje. Co robić?

Zwołał senat Pan Wiekuisty. Archa
niołowie, Serafinowie, Cherubinowie zaczęli
z całą powagą prawić o powołaniu czło
wieka i uradzili jednogłośnie, aby Sprawie
dliwość zesłać na ziemię.
— Co? zapytał Pan Wiekuisty, — Moją
najdroższa, najulubieńsza córkę?

— Tak jest — odrzekli — ona, ani za
dobra, ani za słaba — ona stanowcza jest

Więc poszła na ziemię Sprawiedliwość.
Ale niedługo trwało, a Sprawiedliwość
powróciła do nieba. Lecz, jak powróciła,
w jakim stanie ?...
Oto, oczy jej wykłuto, język wydarto,
prawe ramię ucięto, a na piersiach, w o
kolicy serca, wisiała gruba księga.
