Petavius tertie aut quater emendatoribus typis tradit verfiones suas, quibus tamen aequae sed limae. Sicque de aliis res habet. Et quis num putas eruditum hominem Cadolevireum audire? Professus, inquit Rangonius, est fuit, neque meo tantum, sed omnium judicio. Versionem, tum nulam, ille aureus Aristotelicae Poeseos libellos cepit, quam etiam acutissimis, et potissimum verò plausum commendabilibus commentariis accurate sudavit. Verum in signis ille labor tam varie acceptus est, ut nec laudatoribus magna, nec vituperatoribus mediocris materia defecerit. Et tamen apud nos tot ante percipueraunt ejusdem libelli versiones, quales vi, Madii, Robortellii, Benii, aliorumque palma intuemur, dam facile ampla inesse sibi derelina sit ex praecautioribus erroribus usurpatisque arbitrari cursu. Quid vero non coegit praclarius Dionysius Longinus libro? Muretus V.C. prius illum Latine vertendum libens, quem deinde Gabriel quidam Pertensis imitatus est. Horum conatum unus & alter exceperunt, quorum nomina prorsus ignoro, His adhuc versionibus satisditis Galli vulgarem sibi populo esse, idque praeflitit vir insignis Dacerius. At quid non errant Interpretes? Multos certe ibi latere defēlus Gallicus contendebat, (at eruditus) Nicolaus Despreaux vulgo Boileau vocamus) ac idcirco novam ille statim procuit verfionem. Neque hic sicut contendo, nam illi operi litem intentavise eruditiona mulier La Fèvre dicta Graecis egregie imbuta litteris illius Clarissimi viri sociables, qui & ipse ut Longino eruditus consesset oatas, & praeter eam ute Anonymus Syntici Crīdus, cujus opus alioqui sileile nobis Ursino communi cavendus. Videa itaque nihil incertius istis versionibus esse. Et quis? 