In die jaren scheen werkelijk Ruslands Hervorming te zijn gekomen, want talrjjke priesters, tot de hoogstgeplaatsten toe, openden hun hart en hunne kerk voor de verkondiging van het Evangelie.
Helaas kwam er toen over dezen heerlijken geestesbloei een nachtvorst. De orthodoxe kerk verviel meer en meer in allerlei elkaar bestrijdende richtingen en heeft het tot nu toe niet verder gebracht dan eenige uiterlijko hervormingen.
Dat men daarom ook in kerkelijke kringen bij ons altijd meer de beteekenis der Vrije Evangelische richtingen voor Rusland begrijpt, daarvan getuigen de vele vrienden, die ook onder vooraanstaande mannen in onze Evangelische kerken zijn gewekt voor dezen dienst, aan Rusland gedaan en vooral de talrjjke aanvragen om spreekbeurten, die voortdurend tot ons komen.
Uit beginsel gaan wij slechts daarheen waar men ons vraagt. En hoe gaarne ik ook spreek in vrije kringen, ik verheug mij toch heel
	bijzonder, dat onze Evangelische kerk zulk een levendige belangstelling voor Rusland aan den dag legt.
Want zij was het, die mij eens, 25 jaren geleden, als jong predikant heeft ingezegend en door de Duitsche zending in het Oosten heeft uitgezonden voor den dienst van het Evangelie onder het Russische volk. Ik heb hierop, voor zoover ik er mij van bewust ben, nog nooit den nadruk gelegd, maar nu wil ik daarin roemen — tenminste in den zin zooals Paulus het bedoelt. En mijne vrienden in de vrije kringen en de gemeenschappen zullen het mij niet euvel duiden.
