Tot aan den middag was mijne woning letterlijk door de menigte belegerd. De mannen van de wacht lieten de bezoekers bij groepen binnentreden. Bij hun binnenkomen was het een losbarsting van vreugde en van luidruchtige begroetingen; vervolgens begon ieder te zeggen wat hij op zijn hart had. Deze vroeg een geueesmiddel, gene deelde mede dat hij den geheelen kleinen katechismus van buiten kende en verzocht mij hem onder het getal der katechumenen in te schrijven. Ik liet hem een kort examen ondergaan en, zoo de antwoorden afdoende waren, schreef ik hem in en hing hem de medaille der H. Maagd om den hals. Anderen verlangden dat ik hun scheidsregter zou zijn in een geschil .. . Vervolgens kwamen de moeders die vroegen, dat ik de pasgeborenen zou doopen, enz.. . Als iedereen voldaan was, leidden mijne wacht de groep weg en



	bragten eene andere binnen. En dat duurde tot den middag. Des namiddags begon ik met het doopen van de kleine kinderen. Toen ging ik in den biechtstoel om er de christenen te hooren, die zich niet naar St Maria van Koubaga konden begeven. Hun aantal beliep gemeenlijk van 200 tot 300 en ik kon er slechts 70 tot 80 helpen; de anderen, helaas! moesten geduld hebben tot den volgenden dag.
