Ago. Com’ è vero, tutti gli Dei, Milione, io mi fo più conto dell’amore della mia Adelfasia, che di quello di tutti loro; perchè è una donna da tirarsi dietro per amore anche la pietra selce.

POETVS. — ACTVS I.
Magis. Poi equidem haud mentire, nam tu es lapide silice factus, Qui hanc amas.
Ago. Al vide sis, cui illac numquam limaui caput.
Magis. Curram igitur aliquo ad piscinam aut ad lacum: limum petalo.
Ago. Quid eo opus?
Milf. Ego dico: ut illac et libentur limus caput.
Ago. In talam rem!

Magis. Ibi sum equidem.
Ago. Pergis?
Magis. Taceo.
Ago. At perpetuum nolo.
Magis. Nemini parlo, ere, mea meri lacessis ludo et delicias facis.

Anna. Satis ineptis, spade ornata credo, soror, te libenter videri,
Sed libenter exempla conferentur inerecti aliarum, ibi libenter
Erit cordium, si quam ornata melioris forte adspexeris.
Adelfa. Invidia in me nata est, necque malitia, mea soror:
Malo med esse ingenio ornatum, quam auro, multo malo.
Aurum enim fortuna invenitur, natura ingenium bonum.
Dono ego quam healed me esse nimio malo,
Magisque meretricem pudorem, quam aurum gerere decet.
Pulchrum ornare limpo turpes mores peius quam cacum convult.
Lepidi mores turpem ornatum facile falsis comprobant.

Ago. Ehe tu, vini tu facere facete lepido et festino?

Magis. Volo.
Ago. Puta et es mi ausculptare?
Magis. Possum.
Ago. At domum oc suspende te.
Magis. Quamobrem?
Ago. Quia in nimis niinquam audires verba tot tamen suavia.
Quid ibi opus est vixisse? ausculta mihi modo et suspende le.
Magis. Siquidem tu es mecum futurus pro hujus passa pensilis.
Digitzed by Google 