Bij de andere kinderen zijn ze niet bijster getapt en populair. Wat te begrijpen is: het zijn geen goede spelers en ze hebben helemaal geen spel-initiatief. Maar men voelt hun houding en hun gedragingen toch ook niet als storend of vijandig. Hoogstens worden ze, als het zo uitkomt eens goedigspottend uitgekreten voor „Opoe" of „Opa". Percentsgewijs komen er minder „Opa's" dan „Opoe's" voor. Wat te begrijpen is: het jongensspel is na de acht veel robuuster, veel meer aansprekend aan natuurlijke vitale lichamelijke behoeften dan aan de fantasie, dan bii het meisje — veel meer op experimenteren en kattekwaad ingesteld. Het mannelijke toeschouwers-type krijgt daarbij minder kansen, althans als de lichamelijke behoeften normaal zijn.
Als twee „toeschouwers" elkaar treffen en vinden, lukt het gewoonlijk niet zo goed als men verwachten zou; ze hebben elkaar niet veel te geven — er schijnt toch behoeften in hen te bestaan om te verkeren in de zon van de alles vergetende, zorgeloze kindsheid! Zelf kunnen ze die sfeer niet scheppen — toch warmen ze zich er graag aan.
Het is niet met zekerheid uit te maken, of de „toeschouwers" onder de kinderen straks als volwassenen óók tot die groep zullen behoren. Er kan in de puberteit nog zoveel gebeuren, in 'n kind, dat andere positieve, vol- beleefde contacten mogelijk maakt.
ER zijn in het leven mensen die de rol van „toeschouwer" spelen, meestal omdat ze krachtens hun natuurlijke aanleg niet anders kunnen.
