iTot dankzegging voor die gunst, die hij aan de H. Maagd toeschreef, vastte hij later eiken Zaterdag en bad lederen dag, tot aan zijn dood, het Officie der H. Maagd.
Op vijfentwintigjarigen leeftijd trad hij in de Sociëteit van Jezus,



	waar zijn diepe nederigheid steeds de geringste bedieningen opeischte.
Den 14den Juli 1626 kwam hij naar Québec, het kleine hoofdkwartier der onmetelijke Canada-missie.
Aanstonds trok hij met Pater de Brébeuf naar de volksstammen, die tusschen de groote meren woonden, maar moest, wegens de moeilijkheden der Huronentaal, die hij niet leeren kon, reeds het volgend jaar naar den Franschen post terugkeeren.
Bij de inname van Québec door de Engelschen (1629), die een eerste opheffing der Canada-missie ten gevolge had, werd hij door de veroveraars gedwongen met al zijn medebroeders het arbeidsveld te verlaten. Nauwelijks echter was in 1632 Canada weer aan Frankrijk teruggeschonken, of hij was de eerste geloofsverkondiger, die op de puinhoopen der Engelsche verwoesting den missiepost weer kwam ophouwen met Pater Le jeune, een bekeerden Calvinist. Om zich te dwingen zoo spoedig mogelijk de taal te leeren van de naburige Algonkinstammen, sloot hij zich bij een groep van deze zwervers aan, die den winter zouden doorbrengen in de bosschen op de elandenjacht. Doch na eenige weken werd hij doodziek van honger en gebrek door de wilden naar den kleinen missiepost teruggebracht. Geen tien van de honderd, zoo schreef zijn medebroeder. Pater Le jeune, die zelf op een dergelijke winterjacht bijna verongelukte, zouden zoo’n winterleven onder de wilden kunnen doorstaan.
Spoedig zag hij in, dat hij, niettegenstaande zijn volhardenden ijver, ook deze moeilijke wildentaai niet zou machtig worden, en nam daarom het edelmoedig besluit, om, gelijk Petrus Claver, die zich omstreeks dezen tijd den slaaf der slaven van Carthagena noemde, de slaaf van allen te worden in den missiepmst.
