Czas przeto postawić sobie pytanie, jak
my tę rolę wypełniamy, jak ją wypełnia
liśmy w ciągu tego roku, który dobiega
kresu? Przedewszystkiem, czy zdawaliśmy
sobie sprawę z tego, że głoszenie kazań, to
nie deklamacja teatralna, lecz rozdawnictwo
Słowa Bożego, nauki zbawczej, od której
zależy bardzo wiele, a przedewszystkiem
należyte korzystanie z tego wszystkiego, co
Chrystus Pan zostawił swemu Kościołowi
na ziemi, zależy Chwała Boża i zbawienie
dusz? Kaznodziejski rachunek sumienia po
winien postawić nas wobec kwestji naszego
przygotowania do spełniania tak świętej
czynności, jak nauczanie kościelne. Jeżeli
nasze nauczanie nie osiąga pożądanego
skutku, czy nie trzeba przyczyny tego zja
wiska szukać, właśnie, w braku naszego
przygotowania do tej świętej powinności,
tak dalszego, polegającego na moralno.du
chowem i umysłowem wykształceniu, jak
i bliższego, zasadzającego się na szczegóło
wem opracowaniu, przeżyciu umysłem,
sercem i wolą przedmiotu poszczególnej
naszej nauki. Wszak każda nasza nauka, to
nie puste wygłoszenie cudzych myśli, lecz
słowo, płynące z obfitości serca, to komu
nikowanie objektywnej wprawdzie zasady,
lecz takiej, którą my sami ukochaliśmy,
którą żyjemy, lub co najmniej jesteśmy
całkiem gotowi nią żyć i dla niej się po
święcić, w której moc życiodajną wierzymy
i która się stała naszą zasadą przynajmniej
w tym momencie, gdy stajemy przed na
szem audytorjum. Krótko mówiąc, czy zda
jemy sobie sprawę, jaki jest nasz osobisty
stosunek do urzędu kaznodziejskiego?

Drugie nadzwyczajnie ważne pytanie w
tym rachunku sumienia to, czy nasze ka
zania były zawsze aktualne ze względu na
„czas, miejsce i osoby. O ileśmy się uzależ
nili całkowicie od umiłowanego autora,


zgóry można powiedzieć, że kazania nasze
nigdy nie były aktualnemi, bo ich nie czer
piemy z rzeczywistości aktualnej, tylko z
karty podręcznika, pisanego do innego śro
dowiska i w innych okolicznościach, a po
nieważ jest on stałem źródłem naszego
natchnienia kaznodziejskiego, za każdym
razem będziemy pozostawali pod jego uro
kiem.
