„Wat ’n slag!” zei Leon, staande naast Rijst, den versteller. Moppes en Hes en Klaroen kwamen van hun krukken, Klaroen met een tang inde handen, en ze keken door de stoffige ruiten naar de overzijde der binnenplaats, waar de slijpers ook verschrikt achter de ramen hokten.
»D’r komt wat los”, zei Hes, den zwarten hemel schattend, die nog plekken van indigo-blauw had. Jnda alleen werkte door, het hoofd met de steile grijze haren gebogen over de schijf, die blauw-zachte glanzen van ’t vliegend gewentel had. De potjongen, leunend naast Eleazar keek angstig en Laban, de leerling van Hes, wakkergeschrikt, stond op de teenen achter den molen. De chipsmakers, achter de andere bank waren opgesprongen, hoofden bijeen voor een raam en °p het trapje over de grommende as zat de koopvrouw met de beugelmand stijf tegen den zwangeren buik, blij dat ze schuilen kon. »D'r zit voor een duit”, knikte Klaroen, nu geler en ouder in ’t schemerend licht van het raam. „’t Mot inde buurt ingeslage weze”, onderstelde Leon. Moppes kwam weer voor zijn schijf, floot onverschillig. „Hou nou godverdomme je smoel!”, stootte Hes hem aan: „je mot niet flüite as ’t zoo ”



	Hij zei ’t niet verder, schrikkend. Een vlamming van schel, wit licht overgulpte de binnenplaats, scherp-bleek tot spiegelend krijt brandend het grijze cement der muren. De kozijnen, wit en uitbijtend leken te bewegen onder het zwart van de ruiten, die dof waren van vlakking en de hoofden van Moppes, Leon, Hes, Rijst en den potjongen hadden plots heesche aangezichtskleuren, doorblauwd-wit als van lijken.
