Niezwykła to była osobistość ta młodziutka a tak już
ciężko nieszczęściem dotknięta założycielka, o której bliższe
szczegóły podaje styczniowy zeszyt „Correspondence Inter
nationale''. Urodzona w Lugdunie w r. 1811, Joanna Franciszka
Chabot tak była impulsywna i niepohamowana, że Wizytki,
które ją wychowywały, miały z tą jedną uczennicą więcej
kłopotu niż z całym zakładem. W 19 roku życia wyszła za
mąż za pana Garnier a w 23-cim była już wdową i miała
dwoje dzieci na cmentarzu. Namiętna jej natura wybuchła
w krzyk rozpaczy i buntu przeciw tej strasznej pustce, jaką
śmierć tak nagle dokoła niej wytworzyła. Uratował ją w tej
ciężkiej próbie duch pobożności wpojony od młodu: z właści
wą sobie żarliwością zwróciła się ku -religji, tu szukając po
mocy i ulgi. W obrębie swej parafji rozwinęła niezmiernie
gorliwą działalność, oddając się na usługi biednym i chorym
i nie cofając się przed żadnym choćby najstraszliwszym wy--,
padkiem.
Pewnego razu wspomniano jej o chorej mieszkającej
w dzielnicy ludnej, ale opuszczonej od wszystkich i pożeranej
chorobą nieuleczalną. Mówiono, że to trąd. Pani Garnier po
szła do niej i na strychu wśród cuchnących oparów znalazła
kobietę w łachmanach, której ciało było jednym wrzodem.
Zdziczała była i nieufna, nie odpowiadała na żadne pytania.
Pani Garnier nie udało się wydobyć z niej ani jednego słowa.
Mimo to wróciła nazajutrz i przychodziła odtąd co dzień.
