Thans, nu de oorlog honderdduizenden handen aan de nijverheid onttrok, vinden de overgeblevenen voldoenden arbeid en bevredigende loonen, doch wat moet geschieden wanneer die drommen soldaten weer terug komen en werk eischen? Deze bedrijvigheid gedurende den oorlog, schreef Wibaut terecht1), is „een ekonomische ramp, zooals nog geen tweede het kapitalisme getroffen heeft", want in stede van waarde te scheppen, welvaart te vermeerderen, heeft zij ten doel met de grootst mogelijke snelheid waarde te vernietigen, welvaart te verkleinen, en beteekent zij niets anders dan moedwillige verarming.
