tu — mam na myśli ogloszone w żydowskim „Naszym
Przegladz.e" cświadczenie p. prof Michałowicza w spra
wie podzialu miejsc na wyższych uczekuach

„Skoro Pan Bóg nie wahał się włożyć duszy Swego
Syna w ciało Semy, to nie jest ludzką rzeczą roztrzy
śnąćż kto jest lepszy a kto gorszy”.
Tak się odezwał bądź co bądź prolesor untwersyte
tu, Kwestia ławkowa maleje tutaj do rozmiarów błabego
załargu w zestawieniu z 'ncydentalnie poruszoną sprawą
olbrzymiej doniosłości — czy Chrvstus był Zydem? I czy
ten, kto nie vznaje żydowskości Chrystusa przestaje być
wiernym chrześcijaninem?

„Wieczór Warszawski” z 20 X. r. b przedrukował
oświadczenie p. prol, Michalowicza narazie bez komen
tarza, a w parę dni później (24. X, r. b.) opublikował głos
dwu kaplanow katolickich, którzy odparli z całą stanow
czością uroszczenie zydowskie, zawarte w oświadczeniu
p. prot. Michałowicza.
A jednak zdecydowana odprawa, podpisana dwoma
choóby wysoce szanownemi uazwiskami, nie wydaje mi
się całkowicie wystarczającą w sprawie tak ogromnej
wagi.
Kwestia najdonioślejsza,

Co do mnie, to zastanawiałem się wlaśnie, jaka bę
dzie reakcja — czy głos, niejako prywalny, jednostek z
pośród duchowieństwa, czy tez wystąpienie korporacyjne,
niejako oficjalne jakiegoś ciała np. Collegium Theologi
cum? Naturalnie me w sprawie osobnych lawek, lecz w
sprawie pochodzenia Chrystusa.
Przypominam sobie, żem czytał raz recenzję pewne
go księdza, który ubolewał nad tem, iż w innych spa
łeczeństwach zagadnienia religijne pasjonują nawet lai
ków, gdy u nas . „gdybyż nawet blądzono, byleby pi
sano!”, Proszę mı tedy wybaczyć — mówię to pod adre


znanskiego (Nr 2), kweslia żydowska jest w rdzeniu swo
jm polityczna i relighna, To też, będąc filozoem z wy
kształcenia, dążąc do ogarnięcia całości problemu, mu
siatem uwzględmć aspekt religijny kwestii żydowskiej.
