Oe votkerën der Zuidzee op hun uitgestrekt eilandenrijk wijken in spraak en gebruiken veel van elkander af. Ook in hun religieuse opvattingen vindt men geen duidelijk gemeenschappelijk verband. Toch wijzen hun zeden en gebruiken uit, dat zij allen ■gelooven aan het voortleven der ziel. Zij geven den doode wapens mee en rijst, water en tabak, den rijke soms een heel varken om later geen honger te lijden. De vereering der voorouders, vooral van afgestorven opperhoofden ontaardt er soms tot afgoderij. Ook kent men er de zielsverhuizing. De Nieuw-Zeelanders leggen hun dooden op hooge zuilen of hangen ze in de hoornen, om ze steeds voor oogen te hebben. Aldus is de reis door de lucht naar de andere wereld gemakkelijker dan wanneer zij begraven worden. Men kent evenlens een Paradijs, waar de dooden het aardsche leven vol genot voortletten. Het ligt onder de aarde of ver eiland.
Zoo zien we, dat bij de soms zeer laagstaande volksstammen der Zuidzee hetzelfde geloof bestaat aan de onsterfelijkheid der ziel als bij de groote volkeren van Azië, de negers van Afrika en de Indianen van Amerika. En met recht kunnen we besluiten, dat er in geheel de menschheid een drang, een machtige drang ligt naar de eeuwigheid. Alle volkeren van alle tijden dragen in het hart de overtuiging, dat wij slechts pelgrims zijn op aarde en dat wij zoeken naar een beter en heraelsch vaderland.
Helaas, millioenen weten in hun heidensche onwetendheid niet, wat K het zeggen wil den waren God te kennen. Hem te beminnen en hiernamaals eeuwig te aanschouwen. D® H. Wi Mochten er daarom vele missionarissen komen en hen den Christus leeren kennen. Die de Weg is, de Waarheid en het Leven.
F. N. s.s. c.c.
