Keizer Alexander 1 van Rusland kwam eens, in 1813, aau den Rijn, eu wilde onder den waterval i ij Schaffhausen de rivier overvaren. Hij ging iu een bootje, waarin slechts plaats was voor twee personeu. De statige man bleef in het kleiue vaartuigje rechtop staan. Toen echter het bootje den draaikolk en de sterke stroomiug bij den geweldigen waterval naderde, riep de schipper den keizer toe : «omlaag majesteit!" Daarbij wees hij op den bodem van het schuitje, verlangende dat zijn hooge passagier daar ging zitten. Een keizer is niet gewoon, zich te laten bevelen, en dau zoo kortweg door een eenvoudigen schipper! Daarbij bood de natte en onzindelijke bodem geen behagelijke zitplaats. De keizër aarzelde een oogenblik. Toen klonk het nog gebiedender ten tweede male: «omlaag" en de keizer, inziende dat de stuurman hier te bevelen had, volgde de aantrijz.ng. Wat
zou het hem ook gebaat hebben, wanneer hij in het gevoel van zijne keizerlijke majesteit had willen blijven staan? De boot zou omgeslagen zijn, al droeg zij ook een keizer, en de keizer zou, gelijk ieder ander, in den draaikolk zijn omgekomen. —
Een ieder vaart als in een wankelend bootje op den levenstroom met zijn draaikolken en stroomingen. En menigeen staat rechtop in het gevoel van zijn kracht en hoogheid, Dan heet het: «omlaag! naar beneden !" Dat behaagt zeker niet aan het vleesch. Daarom aarzelen velen en meenen dat zij dan te veel van hun waardigheid en majesteit inboeten. Maar bet is de stem van den Stuurman, die het gevaar kent, en het leven staat op het spel. Wat beteekent het dan, gedurende de korte vaart nederig te blijven zitten, wanneer men zoo, eu zoo alleen, de veilige haven bereiken kan !
Verneder u dan onder de krachtige hand Gods, opdat Hij u verhooge te Zijner tijd. (1 Petr. 5 : 6).
