Powie radcy dworu, i zaczął tonem żalu:

— Bądziłem, że moja dwudziestoletnia służ
ba jest nienaganna i bez cienia plamy.. tym
czasem ktoś zawistny oczernił mnie i splamił
mój honor!

— No, nie bierz pan tego tak tragicznie, —
zauważył Struzik, — kto winien tego nieładu
w urzędzie? — a widząc wahanie, — to taje
mnica urzędowa, mów pan śmiało!

— Z prawdziwą przykrością muszę wy
znać, gdy pan radca dworu żąda, że istotnie
wobec nawału pracy i pretensji, jest zbyt la
godny.. pan nadradca Wadowski.
Struzikowi zabłysły oczy z radości, i mó
wił wesołym tonem:

— Otóż dotarliśmy do jądra.. właśnie o to
szło, aby moje wątpliwości usunąć.. a pan to
zrobił.
Te słowa znów przeraziły Malawskiego, bro
nil się też skwapłiwie.
— Ja przecież nie oskarżam... nie złego nie
powiedzialem... łagedność nie jest zbrodnią!

— W pewnych wypadkach — rzekł Stru
zik surowo — jest ona zbrodnią wobec państwa,
wobec skarbu i wobec odpowiedzialności na
czelniką urzędu. Zatem nadradca jest łagodny
wobec podwładnych, pozwala im zaniedbywać
biuro, nie pilnuje powierzonej im roboty, mogą
się bawić rozmową, żartami, jak to dziś widzia
łem... czy tak panie radco?

Malawski przybładł, zapomniał o zemście
gdy dojrzał przepaść, w którą pogrążył nad
radcę, możeby odwołać swe słowa? lecz z dru
giej strony nie wypada mu cofać się. Stało się,
zresztą nie minął się tak dalece z prawdą, niech
Że się Wadowski sam ratuje, on jednak nic już
nie doda na niekorzyść nadradcy i tą myślą
przejęty:

— Pan radca dworu — uśmiechnął się bla
do — może.. tylko niech to pana radcę dworu


nie obraża... jednak może zbyt surowo i logicz
nie zrozumiał słowo łagodność.
— Cóż pan pod niem rozumie?

— Miałem na myśli tylko, że się tak wy
rażę, pewną, niewłaściwą poufałość względem
podwładnych... nic więcej.
