Pouczy też, iżby w każdym domu przygotowano stolik, nakryty obru
sem lub płótnem, na nim krzyż, woda święcona i kropidło; powinni
się starać o to, aby w domu były obrazy P. Jezusa, N. P. Maryi,
Świętych patronów gospodarza, gospodyni, dzieci -aby była gromni


1) Lud wprawdzie zna te rzeczy z praktyki, ale jednostronnie i prze
ważnie z tej strony, że musi dać księdzu kolędę i dlatego co
chwilę spotyka księdza przykre przemówienie: „proszę też jego
moscia przyjąć kolędę — mało bo mało, aleśmy niezamożni;
może tam gdzieindziej dadzą więcej!* Pochodzi to przeważnie
stąd, że oni wyższego celu w kolędzie nie upatrują, uważają, że
nie ksiądz przychodzi do nich z kolędą, ale oni dają księdzu ko
lędę. Może również uniknęłoby się przykrego uczucia, jakiego się
doznaje w domach niektórych naszej inteligencyi, która nieraz
wprost (nie chcę mówić, że z lekceważenia, ale może więcej
z nieświadomości) pyta naiwnie: „co to jest właściwie ta kolęda*?

2) Najtrudniejsza sprawa z tymi, co jeżdżą na zarobek ze żydami;
trzeba im dobrze przemówić do ambicyi, aby przecież ten dzień
poświęcili sobie. Takich upokarzałem w ten sposób, że nie po
zwoliłem kościelnemu brać cokolwiek od nich, choć byli zamoż
ni — i zagroziłem, że drugi raz dom ten pominę, gdy nie bę
dzie gospodarza — i to bardzo skutkowało. Nie potrzebuję atoli
dodawać, że ksiądz również powinien się ściśle trzymać dnia
zapowiedzianego na kolędę, aby znów i ludzie nie tracili czasu,
bo na drugi dzień mogą rzeczywiście być pustki po domach. Nie
uda się też stanowczo kolęda w dzień jarmarczny czy targowy.
Wszelkie pod tym względem próby są bezowocne; jedni mają
istotną potrzebę, drudzy ze swyczaju pociągną do miasta. Mo
żliwą jest jedynie kolęda w takim dniu w miasteczku, gdzie jest
zwyczaj rozpoczynania kolędy o godzinie czwartej popołudniu.
298 Dwutygodnik katechetyczny i duszpasterski.
