ści serca ludzkiego otoczyły cię naraz, a żadna nie
dosięgnie ciebie. Tyś jest jak pan, jak Bóg tego świata,
rozumiesz się znim tajemną mową ducha — mową szczę
śliwych — ócz mową; tyś jest, jak Adam tego raju,
w którym zwierzęta, drzewa, kwiaty, skały nawet sa
me przemawiają do ciebie myślami!

Wierzaj mi, wierzaj przyjacielu, — stokroć szczę
śliwy, kto choć na chwilę zdoła się przenieść w kraj
ten ideałów — kto choć na chwilę umie się zakochać
w tćj piękności nadziemskićj, w której się stwórca
objawia. — Słuchaj więć mojćj rady i poświęć jaką
krótką chwilę wystawie — jeżeli nie co więcćj, to
tyle przynajmniej na tem zyskasz, że wyczerpa
wszy na jakićj estetycznćj herbacie zwykłą rozmowę
o powietrzu, tańcu, teatrze; będziesz mógł w ostatnićj
potrzebie mówić o malarstwie; będziesz mógł tćj da
mie powiedzieć, że w jednym obrazie jest zakonnica
nadzwyczaj do nićj podobna, że ta zakonnica stanowi
całą wartość tego obrazu; — przed inną zaś damą,
która zdjęła rękawiczki, aby sięgnąć po ciastko — mo
żesz jéj zaręczać, że ta sztuka nigdy nie jest zdolna
dosięgnąć piękności natury; możesz jéj zaręczać, żeś
na całćj wystawie, ani jednćj prawdziwie pięknćj ręki
wymalowanćj nie widział; — temu znów panu, który
jest dobrym ojcem, a lepszym jeszcze gospodarzem —
ma piękne owce i piękne córki — możesz powiedzieć,
Żeś na wystawie widział owce Verboekhovena,
z tak piękną wełną, jakąby chyba u niego zobaczyć
można. — Te i tysiąc innych, podobnie trafnych uwag
zrobić możesz nad malarstwem — tysiąc innych jeszcze
korzyści odnieść z odwiedzenia wystawy. — Nie trać
przeto czasu i pospiesz na nią dziś jeszcze, a pospiesz
razem z moim opisem aż do trzecićj sali, gdzie naprze
ciw okna wisi śpiąca Wenus, p. Jakobsa z Goty.
