Natuurlijk maakt Dr Kalff terecht eene uitzondering waar het algemeen erkende grootheden der wereldlitteratuur geldt bij wie voorzichtigheid niet meer zoo’n dringend vereischte is, en spreekt hij met emphase van „het prachtig werk van Shakespeare, vol leven, hartstocht en beweging”, en zijne „heerlijke verzen”, (Hooft bl. 58). Met hoe fijnen takt maakt hij ’t den lezer merkbaar dat een „mijns inziens” hier over bodig ware. Een allergelukkigst voorbeeld van de juiste verhouding, die er in Dr K.’s geschriften bestaat tusschen wetenschap en schoonheid & hartstocht, kan aangewezen worden in de wetenschappelijke behandeling van Hoofts „histoire amou- reuse” en zijne liefdedichten op bl. 26 e.v. „Uiterst kiesche vraagstukken” noemt de hoogleeraar ze met zijne niet genoeg te roemen voorzichtigheid. Hier kan de roekelooze oninge wijde, die zich terstond zoo maar zou willen schroeien aan in bruiloftsverzen uitslaande vlammen (blz. 39), behoedzaam heid leeren. „Hoe was Hoofts liefde in werkelijkheid” vraagt de wetenschap eerst, en dan: „Hoe vertoont zij zich in zijne poezie?” O oningewijde „er zijn een aantal feiten, namen, jaartallen, mededeelingen van Hooft zelf en van anderen, die ons in staat stellen, met voldoende zekerheid het uiterlijk van Hooft’s „histoire amoureuse” te schetsen. Eerst nadat wij deze schets voor ons zien, kunnen wij ons tot de poëzie wenden”, (bl. 26) O oningewijde, wist ge hoeveel archieven, doopboeken brieven bescheiden & c. voor het „uiterlijke” van een liefdeshistorie moeten worden nagesnuffeld, ge be- greept tevens welk een onzengbare huid, hoorn als de banden veler nageslagen folianten, dit den onvermoeibren onderzoeker heeft verschaft, die zich nu zonder gevaar aan de vlammen kan blootstellen. Maar zie hoe warm het harte onder het hoornen oppervlak voortklopt! En hoezeer het wetenschappelijk kan blijven medegevoelen met hartstocht & schoonheid, leer dit uit die tintelende bladzijden van 31 tot 41. Het is niet mogelijk in ’t mij gegunde kleine bestek al de voortreffelijkheden op te sommen Voor ik er toe overga te toonen hoe Dr. K. een onderwerp dat zich minder in zjjne ingenomenheid verheugt, Oats dichtwerk bedoel ik, wetenschappelijk karakteriseert en apprecieert, wil ik eerst nog met blijdschap wijzen op den uiterst liefelijken invloed dien het bestudeeren van Hooft’s poezie op de taal des hoog- leeraars zelf heeft geoefend. Uit de talrijke voorbeelden die zouden kunnen dienen, kies ik een m. i. bizonder gelukkig, dat op bl. 28. DrK. 