Minęliśmy jeszcze ciała mężczyzn i kobiet,
oraz czworga jeszcze maleńkich dzieci, które
w świetle dziennem wyglądały bardzo brudno,
i pojechaliśmy ku wiosce. Wiedzieliśmy już że
cichość jej oznaczała śmierć i zniszczenie. Na
przedmieściu widniały niskie ogrodzenia owczar
ni, zbudowane z mułu i błota i na jednem
z nich znaczył się wyraziście jakiś czerwono
biały przedmiot. Spojrzałem uważnie i zoba
czyłem przerzucone przezeń ciało kobiety, z gło
wą po drugiej stronie, przygwożdżone bagne
tem, którego rękojeść sterczała w górę z pomię
dzy jej obnażonych nóg. Był to potworny wi
dok! Naokoło niej leżały inne w najrozmaitszy
sposób.
Zaagi wybuchnął dzikim śmiechem,

Nad nieszczęsnem miasteczkiem _ świeciło
IE ciepłe, popołudniowe słońce. Powietrze

yło czyste i orzeźwiające, gdyż znajdowaliśmy
się na wyższym terenie. Rzekłem do ludzi:

— Najlepszy z was wybije najwięcej
Turków.
Zawróciliśmy za uchodzącym nieprzyja
cielem, zabijając po drodze tureckich marude
rów, którzy biegli do nas z błaganiem o litość.
Jakiś ranny Turek, napół nagi, niezdolny utrzy
mać się na nogach, siedział na ziemi i płakał,
w nadziej, że nas tem poruszy. Abdulla zawró
cił swego wielbłąda, ale Zaagi z przekleństwem
na ustach przeciął mu drogę i przeszył trzema
pociskami ze swego ręcznego karabinu maszy
nowego nagą pierś nieszczęśnika. Trysnęła krew
i pułsowała coraz to wolniej, wolniej, wolniej,
w rytm uderzeń zamierającego serca.
Tallal widział to samo co i my wszyscy.
Wydał jęk zranionego zwierzęcia i, wyjechaw
szy na pagórek, stał tam przez chwilę na swej
klaczy, drżąc i patrząc szklanym wzrokiem za
Turkami. Przysunąłem się, aby przemówić do
niego, ale Auda przytrzymał mnie za cugle.
Bardzo powolnym ruchem Tallal ściągnął za
wój na twarz, poczem jakby się nagle opano
wal, dał klaczy ostrogę, pochylił się nisko i,
chwiejąc się w siodle, pomknął w szalonym ga
lopie wprost na nieprzyjaciela.
