Garncarek, zdobywca jedynych dwóch punktów
dla Polski, jest Pan? zadowolony ze swego
zwycięstwa, czego bynajmniej nie stara się ukry
wać. Przyznaje on, że jego przeciwnik Strathman
był niezwykle twardy, jednak gdy udało mu się
go raz trafić swą słynną wprawą i potężnem ude
rzeniem tym zwalić Niemca z nóg do 9-ciu, był pe
wien zwycięstwa, gdyż Strathman, po tym poczę
stunku, był dobrze groggy.
— Nie szło mi jakoś na meczu z Austrją z Fiih
rerem — przyznaje się Garncarek — sądzę jednak,
że stracony tam punkt powetowałem Polsce i so
bie w Dortmundzie, a także zrehabilitowałem się
nieco. (Jak widzimy „król nockautu* jest bardzo
skromny).
Zainterpelowany praes nas Chmielewski, aktor
najpiękniejszej walki z Niemcem Bernloehrem,
oświadczył:

— Uznaję całkowicie bardzo wysoką klasę me
go przeciwnika. To, co o nim słyszałem przed me
czem, okazało się prawdą. Ja przystąpiłem do wal
ki z wielką tremą. Hala, w której walezyliśmy,
przerażała mnię swemi potwornemi rozmiarami,


a takich „tłumów publiczności nigdy na zawodach
nie widziałem. Trema opanowała mnie na dobre
gdy wszedłem w ring. Otrząsnąłem się z niej w to
ku walki. Świetna technika Niemaa sprawiła, że
por: nie mogłem dobrać się do jego skóry,
lecz stopniowo poznałem system walki Bernlehra
i potrafiłem się mu odpowiednio przeciwstawić.
Przyszło to jednak pod sam koniec dru iej rundy,
a więc nieco zapóźno. Trzecia, runda była moja.
Żałuję bardzo — mówi Chmielewski — że walka
nie składała się z 4-ch rund, gdyż jestem przeko
aay. że ro odrobiłbym stracone na początku
punkty. Chcia bym bardzo — kończy swe wywody
Chmielewski — raz jeszcze spotkać się w ringu
z Bernloehrem. Teraz „będzie on już mój“ napew
no.
