Ik bedoel hiermee vooral dit: dat wij de „priesterlijke woorden”, die ons zijn toevertrouwd, veel te laat zijn gaan spreken inde taal van deze tijd en dat wij in heel veel opzichten aan die wereld-van-nu het gezicht voorhouden vaneen verouderde Kerk; als U Onze schuld Ik hield U inde schaduw van mijn hand verborgen. Isaias 167 wilt: vaneen 19e eeuwse Kerk. Wij zijn veelszins een getuige uiteen ver vlogen tijd. Wij staan veelal in deze wereld zoals onze (helaas veel te talrijke!) neogothische kerken in deze wereld staan: ze wijzen wel naar de hemel, maarde wereld-van-nu gelooft niet meer in dat versteende schabloon gebaar. Onze grote, soms ontstellend grote schuld is, dat wij in onze „pries terlijke woorden” dikwijls een heel aparte, dode taal spreken. Ik heb het hier niet alleen over de (ambtelijke) priesters en over hun prediking, maar over ons allen, die krachtens ons Doopsel delen in het algemeen priesterschap der gelovigen, dat wij abusievelijk ineen oneigenlijke, overdrachtelijke zin zijn gaan verstaan. Als gedoopten zijn ons werkelijk „priesterlijke woorden” toevertrouwd, woorden van heil en verlossing voor een naar verlossing hunkerende mensheid. Maar wij spreken die woorden veelal niet verstaan baar, niet meeslepend, niet ten diepste overtuigend. Wij spreken een dode taal. Wij vormen al te zeer een groep apart met een gezicht waarin de wereld zichzelf niet herkent. En dat KAN niet meer ineen wereld die één wordt. Vroeger, toen de wereld nog uiteenviel in groepen met een eigen geestesklimaat en door slag bomen gescheiden van de anderen, kon dit wél. Toen kon men bijv. de Kerk hier in Europa een typisch westers gezicht geven (een latijns gezicht!) en de Kerk min of meer vereenzelvigen met de westerse cultuur. Dat was toen vanzelfsprekend en begrijpelijk en misschien noodzakelijk, NU is dat bepaald niet meer het geval. Het is zo waar wat Kardinaal Suhard zegt: „De slagbomen verdwijnen van deze aarde die zich verruimt; de scheidings muren storten in onder de geweldige druk van die nieuwe vloed, welke alles omverwerpt en nivelleert. Hetzelfde feit dat zich in het klein voordeed inde wereld rond de Middellandse Zee op het hoogtepunt van Rome’s bloei, herhaalt zich nu voor de gehele wereld: de vage omtrekken vaneen ge meenschappelijke beschaving verrijzen. 