Byli inni zdrajcy, którzy dla osobistych
widoków, dla wywyższenia się lub zbo
gacenia przeciw własnemu przekonaniu
działali, on zaś oddawał sam wszystko,
poświęcał życie i mienie dla jednej my
śli, która duszy jego nie dawała spo
czynku, szepcząc mu wciąż, jako on jest
„z Bożej łaski* xiążęciem ... Ale tej myśli
nie byli w stanie pojąć ani Wodźbun,
ani żadęn inny z tego szlacheckiego gmi
nu, w którym szukać należało narzędzi.
Na ich wierność liczyć niepodobna, bo
każdy z nich służy jeno interesowi swe
mu nie przekonaniu, w gorliwości swej
idzie nieraz dalej niż mu rozkazano, a
służy wiernie dopóty, dopóki mu się to
dogodnem zdaje, lub dopóki nie osza
leje jak Wodźbun, szarpany wyrzutami
sumienia. |

— Miękkie, podłe dusze! — mruczał
xiążę, -Ale cóż za dziw! wiedzą-li oni
dokąd idą i po co?

I nagle przypomniał mu się Wła
dysław, gdy zwolna głosem spokojnym
i zimnym zdradzał wyznania Wodżbuna.
Uczucie nieskończonej pogardy odbiło
się na obliczu Hetmana.
— Ten wie, dokąd idzie — szep
nął — a biada temu, przeciw komu się
obróci... Przy sobie go nie zatrzymam,
bo bym go kiedy zabił z obrzydzenia,
ale rodzic jego ma słuszność, trzeba go
do Kazanowskiego posłać, aby tam słu
chał i patrzał....
(Ciąg dalszy nastąpi).
„wiedeńską Radę miejską i sejm dolno-au


i stryacki, zwalczanego zaś przez pos. DUSssa);


jo uregulowaniu rzeki Upawy (dopł. Łaby) i
| budowlach regulacyjnych i portowych na
mh pod Lincem, a to z poprawką Kuën
| burga.
Na tem przerwano obrady budżetowe.
