(Ciąg dalszy.)
Jechaliśmy z początku krajem otwartym, lekko fa
listym — posuchą spalonym — było to bowiem latem —


przy temperaturze 40° R. i dopiero popołudniu przyszło


nam wiechać w długi wąwóz pomiędzy pagórkami, na
dnie którego płynęła rzeka, a którego boki na szero
kiej przestrzeni powinięte były dosyć wysokim lasem
gęsto podszytym krzakami, tak że tworzyły na całej za
rośniętej przestrzeni gąszcz trudny do przebycia. Wą
wóz sam i oba boki jego tworzyły nadto trochę niesa
mowity krajobraz. bo pełno było tam wyrw, parowów
i pomniejszych bocznych dolinek — gęsto zalesionych. —
Dla tego właśnie wyglądu nazwali go ludzie „Kara-Su*,
czyli ciemna. czarna woda. ;

W danei chwili zaproponował! mi czerkies mój zbo
czenie w prawo ścieżką, która nas miała prędzej zapro
wadzić do celu. względnie do zamierzonego popasu. a
to do wsi czerkieskiej, gdzie — jak mi zanewniał — bę
dziemy gościnnie przyjęci. Ponieważ cała okolica była
zamieszkała przez Czerkiesów, którzy wywędrowaw
Szy w on czas z Kaukazu przed prześladowaniem rzą
du rosyjskiego do kraju, oddanego im przez sułtana na
osiedlenie — wiedziałem, że mając wiecznego sluge
czerkiesa jak oni, nie potrzebowałem obawiać się jakich
kolwiek ze strony mieiscowych ludzi przykrości — prze
ciwnie, wiedziałem, że będę raczej chętnie widzianym
gościem. Miałem nadto polecenie od beja czerkieskie
go — patriarchalnej głowy w tamtych stronach.
Chociaż mi więc na ostatnim popasie opowiadano,


że się w okolicy zjawił od kilku dni — znany i groźny
naczelnik bandy zbójeckiej, nie przyszło mi nawet do
głowy, bym mógł się obawiać spotkania z nim, tem bar
dziej, że mój czerkies pilnie rozpytywał po drodze po
dróżnych i twierdził, że nie ma żadnej racji do strachu.
Po jakiejś pół godzinie jazdy ścieżką między zarośnięte
mi stokami w różne dzikie figury porytej przestrzeni —
znaleźliśmy się w miejscu bardziej jeszcze ściśniętym
gąszczem.
