Volgens De Sociaal-Democraat echter mocht de betooging der parlementairen te Utrecht zich in een dubbel bezoek verheugen en ontwikkelde deze zich bij den fakkeloptocht door de stad tot een grootsche volksmanifestatie, den rijken tot een schrik, den armen tot een openbaring van nieuw leven. Over de betooging te Rotterdam zijn beide elkaar vijandige bladen niet wel te spreken. R. V. A. deelt mede dat Kuikhof daar natuurlijk zijn parlemen tair stokpaardje weer bereed, en het blad van Troelstra klaagt over de bru taliteit der revolutionnaire sprekers, zoodat, volgens dit laatste, de meeting daar ontaardde in een gewone scheld partij van verbroederingsgezinde socia- listenbonders op de parlementairen, die daar door Pietersen voor baantjesgasten werden uitgemaakt. De Sociaal-Demo- kraat geeft nog het volgende verslag van eene op deze meeting gehouden curieuze revolutionaire redevoering: Na Pietersen toch verscheen op de plan ken een andere verdediger van ’t R. v. A.- socialisme, zekere Aalbers, een tapper. Met een zekere losheid van tong, die me herin nerde aan de plaats waar soms gevochten wordt om de doode zeebewoners, „verde digde” hij het revolutionairisme, door te schelden op de duitsche sociaal-democraten, waarvan hij wellicht nooit een letter heeft gelezen. Bijv, aldus: „Och, wat hebbe wij met dat kamergeklets te maken! Geen don der! ’tls hullie toch maar te doen om die centen in d’r zak te steken 1 Nee, zoo zalle we d’r nooit komme! Die lui zijn goed om ’t volk te bedonderen! Nee, de boel moet in mekandere, eerder wordt niet goed. En dan... och nee, ’kzal maar niet meer zegge, jullie weten ’t nou wel! I” Hij wil na deze krachtige, origineele taal gaan zitten. Doch op het geroep: „Sluitjij Schiedam maar!” springt hij weer op, en roept: „Nou ja, ik ben pestbuil, ik schenk vergif! Maar ik wilde’t toch zeggen.’t Was me op ’thart, en ’t moest d’r af ook... En met een triomfantelijk lachje, nam de revo lutionnaire tapper weder plaats, wellicht niets vermoedende van onzen vurigen wensch, dat het toch in godsnaam maar op zijn hart was blijven zitten! Als men nu weet, dat deze man voorzitter is van een timmerlieden-vereeniging, welke zich deze week „met den meesten eerbied”, tot den Baad wendde, begrijpt men, van wat deeg hier de revolutionnairen gebakken zijn. Volgens ditzelfde blad was te Arn hem weinig te doen met weinig enthou siasme ; veel minder deelneming dan vorige jaren. 