In de „Allgemeine Musik-zeitung” vertelt prof. Ad. Lorenz een en ander over Karl Löwe. Toen de balladen-componist aan zjjn „Hohes Lied” werkte, speelden alle draaiorgels in het land juist het verheffende „Ach, wie war’s möglich dann”. Zoo geviel het, dat een vaak terugkeerd motief in het werk bijna noot voor noot het begin van dien straatdeun werd. Toen men hem daarop opmerkzaam maakte, antwoordde hij in zijn platduitscli: „Ja heeren Se, die Melodie kann nicht oft genug gesungen werden”. Op zekeren dag in dienzelfden tjjd verscheen hij plotseling in den schouwburg, toen juist een danseres, zekere Pepita, een gastvoorstelling gaf. De aanwezige bekenden waren verrast, maar Löwe verzekerde ernstig: „Ik dacht dat, als ik Pepita zag dansen, mij wel geschikte melodieën voor het Hooglied zouden invallen”. Met Wagners muziek had hij in ’t geheel niet op. Eens had men hem geprest, de Tannhauser-ouverture toch eens re gaan hooren, maar zijn oordeel luidde: „Sehr scheen, aber sehr unbequein zu heeren”. FEUILLETON. OMKbt rt Uit het Fransch van GEORGES EEKHOUD. (Slot) Ja, die lompe slagersjongen, die ruwe hondenmepper, zooals hjj hem vroeger noemde, neemt al zijn denken in beslag. Ook zal niemand in dat huis, zelfs niet Lady Evansdale, bezocht worden door zoo wreede angsten bij het denken aan een onherroepelijke scheiding. Dat het de barbaarsche, onverbiddelijke Percy moest zijn die hem van den bodem van het water heeft gehaald, die hem, krankzinnig van wroeging, aan zjjn borst drukte, die dat kille lichaam deed herleven door zijn eigen lijfswarmte. Diezelfde minachtende en trotsche Engelschman, onvatbaar voor ontroering, die slechts hoon over had voor alle lijden, heeft zich moederlijk over hem heen gebogen, om den rooden, trillenden mond te' drukken op zijn reeds paarse lippen, om hem zijn adem in te blazen, om met zijn adem het kloppen van zijn verstijfd hart op te wekken. 