Voor ons is het levensbehoefte : „Ai ziet hoe goed, hoe lieflijk is ’t dat zonen, Van ’t zelfde huis als broeders samen wonen.” En waar die broeders nu de banden zien verbreken die hen verbinden aan de ongeloovigen en die hen nopen om gemeenschap met die ongeloovigen te heb ben, zelfs aan Doop en Avondmaal tegen Christus be vel en het getuigenis des Heiligen Geestes in, ja, daar is het ons eene stoffe van heilige vreugde en daar danken wij den Heere, dat Hij door zwakke en gebrekkige middelen alzoo Zijn Raad uitvoert en Zijn Woord vervult: „Ziet, ik ben met u, al de dagen, tot de voleindiging der wereld.” Voor ditmaal weer genoeg, en blijf ik, groetend, Uw Vriend, N. J. E. Theorie en praktijk. Bijna geen Heraut komt tegenwoordig uit of de leus wordt vernomen: „alle Gereformeerden be- hooren bij elkaar!” hetwelk nu eeus breeder, dan weer minder beknopt uiteen wordt gezet; maar zullen bij het vernemen van zoo schoone taal niet gemengde gewaarwordingen het harte ver vullen ? Gewis, het zou o zoo wenschelijk, o zoo voor treffelijk zijn, indien alle Gereformeerden in den lande in deu rechten weg vereemgd werden; maar is er ten dezen niet een zeer groot onderscheid tusschen theorie en praktijk ? Zeer naar waarheid is in het vorige nummer van dit blad door onzen geachten Hoofdredacteur erop gewezen hoe nog tal van belemmeringen die vereeniging in den weg staan; en heeft Broeder L. L. in zijn brief aan N. N. terecht gevraagd, of ook anderen als Dr. Kuyper vereeniging van alle Gereformeerden begeeren. Vergissen wij ons niet, dan moet deze vraag voor een groot deel ontkennend worden be antwoord , en is de klove tusschen de theorie van Dr. Kuyper en de praktijk van verreweg de meesten der doleerende Broeders nog diep en breed. Hoe weinig toch wordt naar een samenwonen aller zonen van hetzelfde huis bespeurd; hoe stel selmatig wordt, van hetgeen God voor ruim 50 jaar heeft gedaan, gezwegen; en hoe gaat men immer voort om te doen alsof er geen andere Gerefor meerden dan de pas uitgetredenen, althans geen Christelijke Gereformeerden in Nederland zijn. Is ’t niet opmerkelijk, dat in hetzelfde nummer van de Heraut, waarin Dr. Kuyper zijn leedwezen betuigt over de treurzangen van Ds. 