Zeker willen wij van opvoeding, van karaktervorming zo veel trachten te bereiken als in weerwil van de veel te grote klassen, de tegenwerkende faktoren van huis (helaas) en straat, en de onzelfstandige positie van de klasse-onderwijzer inde school te bereiken valt. Welk onderwijzer zou, zelfs algezien van de hem bij de wet opgelegde plicht, niet gaarne willen medewerken om zijn leerlingen op te voeden tot goed-willende en goedhandelende mensen? De onderstelling, dat wij ons ten opzichte der kinderziel „louter passie!” gedragen, is dus volstrekt onjuist. Wat wij nalaten is, dat wij het kind op grond van zijn nog al te onvolkomen onderscheidingsvermogen, betrekken inde strijd der kerkelike en politieke richtingen dooreen enkele als de beste aan te bevelen, en de andere op lang niet malse wijze af te keuren, gelijk b.v. de Cathechismus doet. Het is ons voorts, paedagogies gesproken, onverschillig welke richting het kind later als volwassene zal kiezen, mits wij met onze bescheiden middelen getracht hebben de grondslag te leggen voor wat men noemt een goed mens. Wij verstaan daaronder iemand, die de door alle kerkelike en antikerkelike partijen, gemeenschappelik erkende deugden in toepassing tracht te brengen. Als mannen echter, die'tot verschillende godsdienstige en politieke richtingen behoren, is het ons natuurlik niet onverschillig, welke partij de volwassenen kiezen, en daarom zullen wij het maken van propaganda, niet verzuimen, maar richten ons daarbij uitsluitend tot de volwassenen. Wij maken dus tegenover het kind, en uit eerbied voor het kind, dat recht heeft niet op een aangeprate overtuiging, maar op een mening die het door overwegen heeft verworven onze politieke en godsdienstige denkwijze ondergeschikt aan onze paedagogiese overtuiging. Vandaar dat wij b.v. afkeurden het Kath. Schoolblad zal zich dat herinneren de socialistiese propaganda in het kinderblaadje van De Proletariese Vrouw, enige tijd geleden gevoerd. Een dergelijke houding ten opzichte van het kind wij willen dit nog wel eens uitdrukkelik verklaren kost ons niet de minste moeite, is geen bewijs van beginselloosheid, maar wordt ons alleen aangegeven door de overweging, dat wij het kind alleen mogen geven wat des kinds is. En ons dunkt, dat de openbare onderwijzers door zo op te treden, een respektabel stuk werk kunnen verrichten met betrekking tot de zedelike opvoeding. 