Maar hoe vuriger zij bad, hoe luider in haar binnenste eene stem klonk, die haar zeide : „Wilt gij uw stichting redden, trek geheel Frankrijk door en vraag in den vreemde



	de middelen, die u helpen kunnen.” In den beginne meende zij in een droom te verkeeren. Geheel haar natuur kwam in opstand tegen dien raad. Paulina bedelen ! De weldadige die immer zoo rijkelijk gegeven had ! Haar dierbaar verblijf verlaten, en zwerven in den vreemde, terwijl zwakheid en hare jaren rust geboden! Dat kon zij nimmer !En toch de stem van den beminden Meester, want zij erkende haar, drong zoo zoet en toch zoo krachtig aan, dat zij den kreet der natuur overstemde en wederstand onmogelijk werd. En Paulina boog het hoofd, gaf zich geheel over aan Gods H. Wil en bereidde zich tot het vertrek voor. Hartverscheurend was het afscheid, dat zij nam van de dierbaren, die zij nu reeds sedert twintig jaren in haar huis had verzorgd, en van honderd andere vrouwen, werkzaam in de fabrieken van Lyon, die in Paulina eene moeder beminden en vereerden. Toen zij den drempel overschreed van haar dierbaar verblijf, waar zij geene andere dan de laatste rust meer vinden zou, greep een der werksters hare hand en drukte er een klein pakje in, gewikkeld in een stuk papier. „Heem hot, moeder, meer heb ik niet,” zeide zij. Paulina nam het aan, deels uit armoede, deels om de goede vrouw niet te kwetsen. Bij opening bleek het honderd gulden te bevatten: het loon van menige uitzuiniging en vele nachtwaken.
