De heer req. heeft vermeend zich tegen die uitspraak in cassatie te moeten voorzien, bij zijne memorie als eenig middel aanvoerende : „Schending van art. 266 j°. 269 Strafrecht in verband met de artt. 12 en 13 Strafvord. en 66 Strafrecht door gedeeltelijk verzuim van toepassing van het le lid van art. 211 in verband •net het 3e lid van art. 216 Strafvord." De bedoeling is deze, dat, al verklaarde ook het Hof onbewezen dat de beleediging was geuit tegen den ambtenaar in de rechtmatige uitoefening zijner bediening, dit college daarom toch nog verplicht was te beraadslagen over het overige den gereq. bij dagvaarding ten laste gelegde.
Lat er hier zelfs geen schijn van een bedekt ontslag van rechtsvervolging iSj kan m j moeilijk worden tegengesproken. De rechter verklaart een bij dagvaarding ten laste gelegd feit en wel een element van het misdrijf dat men wilde te lasteleggen, niet bewezen. De vrijspraak is dus, zonder twijfel, eene wezenlijke vrijspraak.
oc™ sou, naar ^ njeen> wanneer het bezwaar van den heer req. gegrond was, het beroep in cassatie ontvankelijk zijn, omdat niet elke vrijspraak ingevolge art. 347 Strafvord. het beroep in cassatie uitsluit, maar dat artikel doelt op het geval, dat door den rechter een behoorlijk onderzoek is gedaan en dat van zulk een onderzoek de vrijspraak het gevolg is. Men zie 's Raads arresten van 22 Juni 1841 (v. d. Honert Strafr. V. 345), 22 Oct. 1856 tx' ^sPr' 74) en 10 Nov. 1873 (v. d. H. Slra/r. 1873, 337), <Veekbl. nos. 265, 1905, 3663.
