TEN KANTORE VAN DEN NOTARIS. De heer van den Helm. mijne opmerkingen over deze clausule besprekende, dicht mij soms dingen toe, die ik niet gezegd heb. Ik beweerde, dat de clausule op zich zelve beschouwd, eenvoudig naar de letter uitgelegd, niets anders dan eene plaatsbepaling bevat. Ik blijf daarbij. Ik ontken, dat men er eenigen anderen zin dan dien van de aanwijzing van het kantoor als plaats van betaling aan mag hechten. Wel geef ik het den heer van den Helm toe, dat nu en dan inden mond van sommigen wier spraakgebruik hier geen gewicht inde schaal legt, de uitdrukking «kantoor” synoniem met «notaris” is, maar ik kan dat van zooveel invloed niet achten, waar het geldt het interpreteeren eener clausule opgenomen in eene notarieele akte. Bij haar past het niet, de grammaticale interpretatie te verrichten met behulp van het vocabularium van het niet rechtsgeleerd publiek. Men houde zich dan inde eerste plaats aan
	526



	887
	de gewone rechtstaal, niet aan het juridisch Hargoensch der oningewijden. En er is bij ons, van het standpunt waarop de wet de werkzaamheid van den notaris beschouwt, al zeer weinig aanleiding om bij een beding van betaling ten kantore in eene notarieele akte, kantoor als synoniem met notaris te beschouwen. Temeer dewijl zulk; een beding inde akte opgenomen, als niet geschreven zou moeten worden aangemerkt volgens art. 22 Niets belet intusschen om, waar het beding r>ten kantore" bestaat, uit dat feit alleen of uit dat feit in verband met andere feiten, de conclusie te trekken dat de notaris ook tot de ontvangst bevoegdheid heeft verkregen, solutionis causa adjectus is. Ik beweer echter niet, zooals de heer v. d H. verzekert, dat de clausule dan toch lastgeving behelst, maar alleen dat er dan toch lastgeving kan zijn. De heer van den Helm herinnere zich zijn voorbeeld «betaling ten kantore der associatie cassa”, en het geval behandeld voor het Hof te Leeuwarden. Hij vindt mijne redeneering ex art. 22 der wet op het not.-ambt duister. Maar ook hier dicht hij mij dingen toe, die ik noch gezegd, noch bedoeld heb. Nimmer beweerde ik dat de wet in art. 22 het door haar voor niet geschreven gehouden beding, nu ook buiten werking zou stellen. Dit is iets geheel van de vinding van den heer v.d. H. zelven. 