Gdy Adelina Patti wychodziła za p. de Caux,
miala lat 25 a nie odbyla jeszcze ani bierzmo
wania ani spowiedzi, Musiano tedy w galopie na
prawić braki wychowania religijnego. Na ten te
mat ma także Hanslick swoje wspomuienie. Raz
w Wiedniu przyszedł do Adeliny w Wielki piątek
i njrzał, że zajadała mięso. „Czy nie wiesz pani“

powiada — że w świecie cbrzedcjańskim w ten
dzień mięsa jeść niewolno?* — „Nie wiem. To
nie jest prawdą i nia może być prawdą“ — I
donosi Hanslick przy tej sposobności, że artyści
we Włoszech bardzo surowo przestrzegają nrzepi
sów kościelnych. „My tancerki -— rzekła pewna
słyuna ballerina — i tak już stoimy jedną negm
w piekle. Musimy więc tem mocniej oprzeć się
drugą o niebo.“

Bardzo zajmnjące podaje *ntor szczegóły 0
rywalizacji dwóch teatrów operowych w Londynie
Coventgarden i Her Majesty. Oba przesadzają się
wzajemnie i oba rnjnują się ostatecznie. Operę W


tz


AE) — die aiai


"m"


Her Majesty dzierzył przed 40 laty Lumley i
świeciły tam gwiazdy takie jak Mario, Gardoni,
Tamburini, Lablache, Grisi, Persiam itd. Po u
pływie sezonun Lumley zaproponował Gpiewakom
odnowienie kontraktn. Nie przyjeli. Dlaczego ? Bo
pokryjomu wydzierzawili już Coventgarden. I roz
poczeła się walka na zabój. W pierwszym z tea
trów magnesem byli Jenuy Lind i wierny La
blache; w drugim Mario, Tamberlick, Visrdot i
Grisi. Nareszcie oba przedsiebiorstwa zbankruto
wały a zysk miała tylko publiczność. Oby tak
zawsze i wszędzie.
