Hoe kwam „het eeuwige leven” aan zijn naam. Vraag het me niet, want ik weet het ook niet. En wie van Valkenswaard kende niet Hannes Zinke snuf.Welke Haarlemmer herinnert zich niet uit zijn jeugd „De Barre Winter”? Deze laatste was zo bekend bij oud en jong, dat de viering van zijn vijfenzeyentigste verjaardag een ge beurtenis was inde stad. En toen „De Barre Winter” in het ziekenhuis lag, verscheen er elke avond een krantenbericht, dat melding/maakte van toestand. Ik heb een Sjoeleke gekend, een Brammetje en Mina Kroezel. Hondenmie loopt nog langs de straat en Jantje Spons met z’n vrouw Wieske Snuf. En ik herinner me nog levendig „Keesje de Pater”. Met z’n berkenstok sjokte hij door de straten, met een lange stoet kinderen om hem heen. Ze zeurden zolang, totdat hij stil hield, z’n stok ophief en een van z’n beroem de preken begon. Het eindigde ge woonlijk ineen daverend lachsalvo. Er zijn er onder die straattypen, die zich werkelijk bemind maakten bij de jeugd en op zeer vriendschap pelijke voet met haar stonden. De meesten echter hadden en hebben heel wat te verduren. Onnadenkend gooien de kinderen met hun scheldwoorden: het Snuit je, de Kromme, de Schele en weet ik wat al meer. Alsof al die gebrek kigen zelf oorzaak zijn van hun on geluk. De mismaaktheid drukt al zwaar genoeg en elk van die schimp woorden treft vaak als een zweepslag. Wel, jongens en meisjes, als we daar altijd aan dachten, werd er nooit een ongelukkige uitgescholden. Niet alleen zouden we er zelf niet aan denken, maar we zouden het ook anderen beletten. Er zit vaak een wereld van ellen de achter zo’n type, dat langs de straten gaat, als mikpunt van spot voor groot en klein. Als we eens wisten, wat een misère veel van hen hebben meegemaakt, voordat ze zo ver gekomen zijn, zouden we veel medelijden hebben in plaats van spot. Als voorbeeld vertel ik de geschiedenis van Hannes Zinkesnuf. Hannes was het enig kind vaneen welgestelden boer. Zijn ouders waren werkzame en verstandige mensen. Ze hadden dan ook een aardig sommetje gespaard en de grote boerderij, die ze bewoonden, was hun -■.gendom. Toen Hannes twaalf jaar oud was, Mierf zijn vader. Dank zij de spaarcentjes en de bekwaamheid van de boerin, bleef de eerste tien laren alles goed gaan op de boerderij. 