Zgraja zatrzymała się przed okienkiem trybuna i spostrzegł
szy go powitała głośnym okrzykiem.
Trybun miał do nich krótką po wołosku przemowę, po któ
rej wystąpiło kilku krzycząc i wskazując na wywieszone na drą
gu czako.
Trybun zmięszany zwrócił się do młodzieńca,
czasem w kąt się wcisnął.
— [mię twoje napisane było na czaku? zapytał przerażony.
— Tak jest.
— Nieszczęśliwy. Rozjuszony twoją ucieczką tłum przeczy
tał imię i chce napaść na wasze mieszkanie.
I ty zezwolisz na to?

— Sprzeciwiać się nie mogę, bobym stracił zaufanie. Nie
mogę zapobiedz temu.
— Wydaj mnie. Niechaj się zemszczą na mnie.
— To nic nie pomoże. Zdradziłbym się, żem cię uratował,
a tem nie uratowałbym twojej rodziny.
— A jeźli wymordują te niewinne istoty, na czyją głowę
spadnie ich krew niewinna?

— Na moją. Lecz daję ci sposobność odwrócić odemnie
tę hańbę. Spełnisz?

— Mów.
— Przebierzesz się i pójdziesz szybko do Klausenburga,
zbierzesz swoich towarzyszy i z nimi pospieszysz bronić swej
strzechy ojczystej. Tam poczekam na ciebie i będziemy walczyć


tóry tym


ze sobą, jeźli takie przeznaczenie; zabijesz mnie, albo ja ciebie, |


a walka nie będzie hańbą szeregów w otwartej szlachetnej walce.
— «Dziękuję, dziękuję!» szepnął młodzian, ściskając porą


co dłoń śmiertelnego swego wroga.
— Spiesz się, tam leży siermięga, ubieraj się, bierz tę pa
żurę !) i gdyby cię kto zatrzymał pokaż mu ją i powiedz imię
moje; to nic nie szkodzi, że nie umiesz po rumuńsku, ludzie moi
przyzwyczajeni do tego, bo mię często odwiedzają przebrani pa


nowie węgierscy, a z twarzy, którą w nocy widziano nie pozna |


cię żywa dusza,

Nim się przebrał młodzieniec, rozmawiał trybun z tłusz
czą; zgodził się na żądanie i kazał wyruszyć na zamek, obiecu
jąc, że sam pospieszy za niemi niebawem.
— Przyjm na pamiątkę konia, rzekł młodzieniec do try
buna.
