Om slechts enkele treffende voorbeelden uit onze tijd te noemen: voor de Russische revolutie nam hij het krachtig op tegen die Labour leiders, die haar aanvielen, omdat zij de dictatuur van het proletariaat gevestigd had; het verraad van Mac Donald en zijnsgelijken en het proces, waarvan dit de culminatie was, werd door niemand scherper aan de kaak gesteld dan door Shaw. „De twintig levensjaren van de „Labour Monthly”, zo schreef hij in 1941 ter gelegenheid van het twintigjarige bestaan van dit Marxistische tijdschrift, „hebben enige hoofdsukken geschiedenis gemaakt die de stichters van het Britse Socialisme evenmin hadden voorzien als Petrus en Paulus voorzagen wat er gebeuren zou toen het Christendom respectabel werd”. Toen aan ’t begin van de tweede wereldoorlog de „Daily Worker” en de „Week” onderdrukt werden omdat zij bleven aandringen op goede relaties met de Sowjet-Unie ineen tijd, toen dit alles behalve „bon ton ’ was, behoorde wederom Shaw tot de weinigen, die in die donkere dagen de toorts der vrijheid hoog hielden. Hij verklaarde rondweg, dat deze bladen hun vervolging te wijten hadden aan het feit, dat zij „zo verstandig waren te begrijpen dat een goede verstandhouding met Rusland van het grootste belang voor ons is; want een oorlog tussen de U.S.S.R. en het Britse Gemenebest zou iederen intelligenten Brit tot wanhoop drijven. De menselijke beschaving zou er door op het spel komen te staan, met het Gemenebest aan de verkeerde kant”. En gedurende de jongste verkiezingen tenslotte zond hij een warme boodschap ter ondersteuning van de candidatuur van den Communistischen leider Palme Dutt, die het inde zgn. „Sparkbrook Division” tegen den beruchten minister van Koloniën Amery had opgenomen. Zijn brief eindigde met de woorden: „Alle politieke dwazen en onnozele halzen zullen tegen je stemmen; maar iedere stem, die vóór je wordt uigebracht, zal een stem zijn voor intelligentie, voor kennis van de wereld, en voor essentiële rechtschapenheid. 