Było to szczególne, a ciągłe upojsnie zmy
słów, atmosfera, do jakiej nie AA ale w ja
kiej dobrze mu było. Ten stan więcej może, a
niżeli wszystkie inne przyczyny, zacierał w pa
mięci jego domowe wspomnienia.
W piękny dzień majowy koło godziny czwar
tej popoładnin Solski, pogwizdując wesołą jakąś
nutę, ze swobodnem okiem i wesołym wyrazem
twarzy śpieszył brzegiem Sekwany do swego
domostwa. $

Skoro wbiegł na schody i na czwarte pie
tro się dostał, naprzeciw niego wyszła Zorřetta
i niecierpliwie go wita, a wziąwszy za rękę,
do mieszkania prowadziła, pytając o przyczynę
zbytniego spóźnienia,

— Robiłem dziś obrachunek z moim chle
bodawcą. Jesteśmy bogaci Ż rśetto. Dwa mie


siące naumyślnie nie nie brałem, żeby zebrać


większą sumę. Patrzaj, przynoszę 860 franków


i świecące Inidory rozsypał po stole. Dziewczy
na uradowana, pierwszy raz w życiu widząc Za


ewne taką gromadę złota, z obojętnością wszak


ze patrzała na kosztowny kruszóc. Solski pro
jekta użycia tych bogactw robił:


— Jntro sprawisz sobie nową suknię — tę.
podobała,
knpimy zegar na nasz kominek i w wiedzielę na
trzy dni do Fontainebleau pojedziem. Po powro


jednak już to dziesięć miesięcy upływało jak|cie musisz raz przecie się zdecydować pójść do


ostatnią smutna wieść odebrał i niezliczone listy | malarza, żeby wreszcie robotę twego portretu


nia fortecy obozowej w Przemyślu i zażądać
fanduszów na to w sumie półszosta mil. złr.
Wys. delegacje uznały przytoczone przez mini
sterjam powody, zatwierdziły w zasadzie jego
intencje, i tak na r. 1931, jak i na r. 1882 po
zwoliły ua ten cel “acy po 400.000 złr.
„Te zezwolenia jednak daleko pozostały w
tyle poza obliczeniami administracji wojskowej,
która już aa r. 1881 wstawienie 1,100.000 złr.
