238



	CLAVECYMBEL-PROZA op straat verteld wordt over de werkloze, die overal zijn duur gedrukt vers terugkrijgt, is zuiver geschreven. „Hij wilde verderop aanbellen, maar een heer stond voor hem met de vriendelijke vraag, wat zijn gedicht de heele dag had opgebracht. Thijs Abels, die van zoveel tegenspoed wantrouwig was geworden, keek hem woedend inde ogen en zijn hand schoot uit; de hoge hoed van den voornamen wandelaar viel inde goot. Een rukwind ruiste van de spoorbaan aan; de man van Aaltje merkte het niet eens in zijn verbazing over wat hij naast de stoeprand zag. Er leek een vogelnestje in die kachelpijp te zitten; alleen de eieren ontbraken er nog aan. Intussen was de eigenaar verdwenen. De lantarens gingen aan. Er fladderde een vleermuis uit de Heemskerkstraat; het diertje bleef maar om de hoge zijden cirkelen, tot Thijs het vlechtwerk inde opening herkende aan de dorens en het bloed. Den Man van Smarten vond hij, waar hij draafde, nergens terug en aan het einde van zijn zoeken bleek ook de hoed er nog vandoor... „Toen teentje inde nacht daarop weer werd gewekt dooreen lawaai, alsof er paarden door de steeg heen holden, en ze had gemerkt, dat hun getrappel met de bedsteedeuren dicht niet minder in haar oren dreunde keek ze angstig uit het raam. Meteen verstomde het rumoer; er liep geen mensch of beest door heel de Lange Rozendaal, maar in het donker van de Moutstraat stond een manspersoon haar te begluren, voelde ze. Dat bleke vlekje was zijn baard natuurlijk, waar nog juist wat schijnsel van de lamp op viel; nu zag ze het opeens niet meer. Ze trok haar sloffen aan en sloop den stillen Minnaar achterna. Hij leek wel door zijn schaduw opgeslokt. Voorbij de Tolsteegbriig kwam een agent haar tegemoet; hij zei, dat ze moest slapen met die nachtpon aan, en bracht haar langs de gracht terug. Zijn jekker kreeg ze om haar schoudertjes, maar voor haar blote benen had hij niets. Zo gauw de morgen aanbrak, zocht ze verder...” Men ziet het, teentje Griffioen loopt hier in dat typisch dolerende straatje van de 17de eeuw, waar zij Luyken zou kunnen ontmoeten en hadde „het Klaasje” diens „Al ruyschen alle woude” of „Waar woont mijn God, mijn lief, mijn oversc'hone” op zijn mechaniek, dan zouden wij dit voorzeker hier gehoord hebben. 