29, waarbij de betrekking van boekhouder bij genoemde administratie werd opgeheven, hun bijna alle hoop heeft ontnomen om ooit eene Rijksbetrekking te verkrijgen; dat de boekhouders-betrekking, welke reeds in 1824 bij de entrepots bestond en die in 1869 ook werd ingesteld bij de invoerrechten en accijnzen en in 1884 zelfs werd uitgebreid tot de Directe belastingen (hetgeen sterk voor de werking van door het Rijk aangesteld personeel pleitte), voor hen het ideaal was waarnaar zij streefden; dat hun bij de aanvaarding hunner betrekking de mogelijk heid tot het verkrijgen van eene dergelijke positie door de ontvangers werd voorgehouden, en juist dat vooruitzicht hen deed blijven bij een vak, waar men eene sobere belooning en weinig andere vooruitzichten had; dat adressanten feitelijk in dienst zijn van het Rijk; dat zelfs de geagreëerde klerken hunnen eed deden niet aan den ontvanger maar aan den Lande; .... dat het naar hunne bescheiden meening niet zeer billijk is adressanten eenerzijds dezelfde verplichtingen op te leggen als den ambtenaren en hen anderzijds niet te doen deelen in voorrechten, die dat corps geniet, als: vast Rijkstraktement, recht op pensioen, enz.; dat het adressanten zeer vreemd voorkomt, dat in een tijd vak, waarin het Rijk en gemeente steeds meer en meer be schermend beginnen op te treden voor de werklieden in het algemeen, het Rijk voor adressanten een bijna onhoudbaren toestand laat voortduren; een toestand, die hen ieder oogenblik, ten gevolge der voortdurende verwisseling van patroons, broo- deloos kan maken, die hen zeker tot armoede en sommigen tot oneerlijkheid heeft gevoerd, gezwegen nog van het lot, dat hen op hun ouden dag wacht, waaraan adressanten niet dan met huivering kunnen denken; dat bij bovenbedoeld Kon. 