Eyjolfi. Synoditam. Qui fuerint Gregorii Theologi aevo Synoditae, satis prodit Lex LVII. Lib. XI. Cod. Theodosii. Tit. de Appellatis, ab Imperatoribus Theodosio, Arcadio, et Honorio promulgata Anno 398. Ea lex se habet: Adhibendos supplicios & pro crimina immanitate damnatos nulli Clericorum vel Monachorum (etiam quos Synoditas vacant) per vim, atque usurpationem vindicare liceat et tenere. Et hac vocem in eodem Codice Theodosiano Leg. XVI. Lib. IX. Tit. de Poenis, ubi lex eadem repetitur, Cocnobitas et partibus animadvertendus. Horum etiam meminere habetur in Collectio Concordiarum Ecclesiae ex Lib. I. Codicis Justiniani in Partibus ad Tit. III. pag. 1266. & pag. 1270. Et in Tit. V. pag. 1273. Quae tamen omnia memoratae Legis Theodosiana funus explicatious. Certum itaque est, Synoditas non alios videre, quam Moracco; et propterea Geonadius in Lib. de Script. Ecclesiae in Evagrio haec scribit: Compositus Coenobiiis, et Synodiiis doctrina apta vitae communi. Socrates vero Lib. IV. Cap. XXIII. Hist. Ecclesiae memorat et Coenobios, et Monachos Coenobitas, et Synoditas. Igitur Coenobitarum et Synoditarum nomina, nihil unum, certe parim diversum Monachorum vitae genus designabant. Poliremo autem nomine, ut arbitror, ii donabantur, qui vitae communis in rutum amplexi in una, eademque domo, aut eremo, multa degebant. Reliqui vero proprie appellabantur Monachi, qui nulli Forscanae Archi mandritae suberat. Accursius, & Pancirolus, aliique Leguleii, vocabuli hujus sensum minimè funt assequuti. Quibus ex rebus dicsimus, Eupraxius Episcopatus splendidorum Monachorum gloria amplificata. 