Die niet neergeschoten werden, hebben we geboeid. Laf, verachtelijk gespuis is het; eenigen hebben al om genade gesmeekt, anderen klaagden hun eigen kameraden aan om zelf hun kop buiten de strop te houden. Niemand wordt gespaard, hangen zullen ze allen!”
	Nu verhaalden Willems en Broeder Samson van hun gevecht met de Paalmannen, van de nachtelijke overval en hun gevangenschap bij de Komantschen.
„Kapitein”, vroeg Broeder Samson, „mag ’k de gevangenen bezoeken?” „Daar heb ’k niets tegen! Maar dat gespuis is geen geestelijke hulp waard!” „We mogen aan niemand wanhopen”, zei de Broeder ernstig. „Maar deze kerels, Broeder, hebben zich aan de duivel overgeleverd, ’n Taguar zou je eerder kunnen temmen dan die daar bekeeren. Beproef voor mijn part je geluk. Je zult het zien”. Zooals de kapitein gezegd had, gebeurde ook.
Broeder Samson zocht de geboeiden op, maar moest spoedig van z’n edel pogen afzien. Zoo’n verworpenheid had de Broeder tot dusver nog niet gevonden. Met hoon, spot en vloek werd hij afgewezen, ofschoon de kerels wisten, dat de strop ze wachtte. Zoo zeer ze de kaptein om genade voor hun
	leven gesmeekt hadden, zoo verstokt waren ze tegenover de Broeder. Toen de doode Paalmannen begraven waren zette de stoet zich in beweging. De gevangenen werden op hun eigen paarden geboeid en nog denzelfden dag kwam men te Pecos City aan.
