Na de bespreking van het symtomenbeeld en de beschouwingen over het wezen der ziekte moeten we op ’t hier nog al glibberige pad der aetiologie enpathogenese ronddolen. Om echter min of meer een leiddraad te hebben is ’tvan belang vooraf de eigenaardige omstandigheden, waaronder de ziekte optreedt, de



	praedisponeerende momenten en aanleidende oorzaken eenigszins uitvoerig na te gaan en daarna de vraag te stellen in hoever uit proeven op dieren, pathologische anatomie en klinische feiten
	gegevens te putten zijn, die de pathogenese kunnen ophelderen. En dan is t vooreerst al een eigenaardig en niet licht ver- Middellijke klaarbaar kenmerk dezer ziekte, dat de tijd, waarop en de en on' plaats, waar de tetanie optreedt, aan zulke wisselingen raiddelliJke onderhevig zijn. Wie zich een historisch overzicht van de
	verspreiding dezer ziekte voorlegt, komt met Frankl Hochwart tot de conclusie dat vóór de jaren 1860—70 althans de manifeste vorm dezer ziekte verreweg het meest in Frankrijk werd aangetroffen. De schrijvers, die over dit onderwerp handelden, waren in dien tijd ook meest Franschen.
Trousseau ontdekte ’t naar hem genoemde verschijnsel, Corvisart gaf aan de ziekte haar naam. Charcot daarentegen die in later tijd te Parijs als klinisch professor optrad, verklaarde zich slechts uit ’t begin zijner praktijk enkele gevallen van tetanie te herinneren, later, d.i. na de zeventiger jaren, zag hij geen enkel geval meer. Toen traden de Duitschers op den voorgrond. In 1874 ontdekte Erb het naar hem genoemde verschijnsel; in 78 vestigde Chvostek te Weenen op de facialisoverprikkelbaarheid de aandacht, in 1888 kwam Hoffmann met ’t verschijnsel der sensibele overprikkeling.
