Het was een prachtige avond. Met regelmatige tusschenpoozen scheurden de golven op de roode basaltrotsen en rafelden in lange schuimstrepen uiteen. Donkere wierslierten rezen en daalden met de deining in het glasheldere water. Een troepje alken zat rustig op een rotsblok tusschen het geweld van de watermassa's en wat kleine mantelmeeuwen zweefden langs de kust om een slaapplaats te zoeken.
De vogelgeluiden werden spaarzamer. Trillend op hun steeltjes stonden de bloemen van het engelsch gras in de groote groene pollen, die steeds donkerder leken te worden. De zonnetinteling was reeds lang uit het onafzienbare watervlak verdwenen en met de kijkers tuurden wij over de woelige oneindigheid, of de stormvogels reeds kwamen.
Pas toen het heelemaal donker geworden was, meenden wij de eerste naderende kreten te hooren. Op zee was niet veel meer waar te nemen en de dichter wordende nevel maakte het uitzicht steeds moeilijker. Wij moesten naar de schuilhut, want ieder oogenblik kon de groote zwerm het eiland bereikt hebben. Zelf kroop ik in de hut om het fotoapparaat te bedienen en mijn vriend dook onder een zeil om zoo noodig de blitzlicht batterij te laten werken. Met spanning wachtten wij op de dingen
	die komen zouden. Het was aarde donker en nauwelijks kon ik het hol onderscheiden, waarop mijn toestel ingesteld stond. Soms klonk uit de holen het gekoer van een broedende vogel. Uit de verte drong het ruischen van de branding tot ons door. Verder bleef het stil op het eiland.
