Hij lachte, keek inde lamp, zonder te hooren. „En zoo leefde ik , zei hij zacht, „ver weg inde wereld, zonder kleine gedachten aan wat achterbleef. Er was geen liefde in me, geen verlangen, geen drift. Als ik Cleon morgen zie, zal ik hem drukken de hand, voelen zijn handwarmte. Hij de mijne, vleeschwarmte van vader tot zoon. . . . Het behoort zoo. ... En verder trekken, verder. . . . Heb ik je pijn gedaan kindeke, dat je schreit ?” „O”, zei ze, eenvoudig, hem aanziend en snikkend: „het behoeft niet, behoeft niet Cleon is dóód.” Het woord zweefde over tot zijn witte gelaatsstrakte. „Dood”, zei hij scherp, kaatsend het weer: „En Maja?” „Dood”, snikte ze. „En Dido ?” „Dood .... Allen dood .... Cleon stierf het laatst .... Hij ligt boven Ik ben alleen. ... Ze zijn allen bij God-de-Man. . . . „Waarom heb je gelogen, gelogen zoo straks", vroeg hij zacht. „Ik dacht dat je weenen zou. Maar je weent niet. Waarom ween je niet? O. waarom ween je niet, Eson ?” Amsterdam, 1897. (Wordt vervolgd.)
	Stemming
	DQOR
	J. L. G. VERHOEVEN.
Boven de wuivende boomen dreven Wolken uit vlokkigen rook geweven. Langs de slapende strekkende weien Streken de vogels in lange rijen. Op de wiegende vijverstroomen Lagen de pluimige zwanen te droomen, En de ruischende korenvelden Van den komenden oogsttijd vertelden. Zacht stonden liefde-rozen te fluistren Smachtende lelies stil bleven luistren. Kinders, in ’t lokkige haar een krans, Zweefden langs wegen, in zwierigen dans. Uit de verte deinden geluiden Van de zingende zomerbruiden. En het stralende zonne-gezoen Kranste de lachende zomernoen. Amsterdam, Juli.
