Ware ’t niet van Akela en Grauwhaard hier, sprak Mowgli eindelijk, ik had geen slag kunnen halen. Och, moeder, moeder, hadt gij moeten de schalieblauwe kudde buffels zien neerstormen in het ravijn, of binnenwoeien door de poorten toen de Mannen-Gilde met steenen wierp naar mij.
—’k En ben niet kwaad • dat ik dit niet gezien heb, zei moeder Wolf kortweg, ’t En is mijn gewoonte niet mijn volk te laten weg en weer jagen lijk ze doen met jakhalzen ! Mij zou de Mannen-Gilde wel een losprijs betaald hebben ; maar ’k hadde toch die vrouw gespaard die u melk gaf ; ja, dat zou ik gedaan hebben ; maar niemand anders.
Stille, stille, Raksha, zei vader Wolf al geeuwend. Ons Puidje is hier weer, en is zoo wijs geworden dat zijn eigen vader zijn voeten mag likken ; en daarbij, wat maakt een buil min of meer op het hoofd. Laat Man aan zich zelven over.
Baloo en Bagheera zegden het alle twee na : Laat Man alleene 1
	Mowgli rustte met zijn hoofd op moeder Wolf’s pels, glimlachte voldaan, en zegde dat hij er voor zijn deel niet van hield nog ooit Man te zien, te hooren of te rieken.
Maar als de meusehen, sprak Akela en hij spitste een oor, als de menschen U niet met rust laten, klein broerke ?



	Dan zijn we gevijven, sppalc Grauwbaard, al rondkijkend naar ’t gezelschap, en zijn kinnebak klakte toe bij zijn laatste woorden.
