De officieele communistische pers doet haar best om de successen der Sowjet-diplomatie maar goed te doen uitkomen voor de arbeiders. De handigheid van Maxim Litwinow wordt geroemd. En met geen geringe trots wijst ze er op, dat de successen zelfs door de groote burgerlijke pers erkend en toegegeven worden. Terwijl de heeren staatslieden te Londen confereerden, bleef Litwinow er niet werkloos. Het Britsch-Russische conflict werd bijgelegd; een reeks niet-aanvalsverdragen zijn afgesloten; toenadering met Polen is bereikt geworden, evenals met .de Baltische staten Roemenië en Frankrijk. Spanje heeft de Sowjet-republiek „de jure" en „de facto" erkend, terwijl dit door de Ver. Staten spoedig zal gebeuren. Laat ons dit alles eens van naderbij beschouwen. Bij wie is de houding zoodanig veranderd, dat een dergelijke plotselinge toenadering mogelijk is geworden? Nog pas met het ingenieursproces der Vickers-maatschappij heette het in de Stalin-pers, dat het Engelsch imperialisme het eenheidsfront tegen de Sowjet-Unie voorbereidde. Tot voor kort luidde het officieele Stalin-refrein, dat de Sowjet-Unie dagelijks met oorlogsgevaren bedreigd werd door de Poolsche knechten van het Fransche imperialisme, terwijl tevens in Roemenië toebereidselen tot een oorlog werden getroffen. Hoe zit het dan? Zijn deze imperialistische staten plotseling vredelievend geworden jegens de Sowjet-Unie? Luisteren de kapitalistische regeeringen niet meer naar de bevelen van de hooge financie? Ofwel hebben er in de _ Sowjet-Unie zoodanige veranderingen plaats gegrepen, dat van die zijde zoodanige concessies werden gedaan, opdat toenadering mogelijk zou worden? Het is nuttig in dit verband enkele regelen aan te halen uit het „politiek biljet" van de Brusselsche „Soir" van 31 Juli 1.1., waarin de Parijsche Tempsredacteur Roland de Marès de Spaansch-Russische betrekkingen bespreekt. Nadat hij heeft vastgesteld, dat de diplomatie van Litwinow resultaten begint op te leveren, schrijft hij:
„Indien de Spaansche regeering geloofd heeft de Sowjet Unie spontaan te moeten erkennen en zoo zij er toe komt om regelmatige politieke- en handelsbetrekkingen met dezen revolutionnaren Staat aan te knoopen, dan is het zonder twijfel, doordat ze alle geruststellingen heeft gekregen voor wat de Communistische propaganda der Ille. Internationale betreft aan den anderen kant der Pyreneeën."
En na de moeilijkheden te hebben opgesomd, waarmede de Sowjetregeering te kampen heeft en die het noodig maakten, dat zij nieuwe steunpunten in het buitenland bekwam, zegt hij nog:
„Vandaar het afsluiten van een reeks niet-aanvalsverdragen. Maar dit alles is slechts mogelijk geweest op voorwaarde, dat de revolutionnaire propaganda in de vreemde landen een einde nam. 