Haec  de  me  ipso  praefatus  sum ,  nunc  in  genere
de  scholis  et  de  professione  mea  dicam.  Nam  si
quis  cogitabit,  quantum  referat,  hoc  praesertim
tempore,  restitui  emendatas  scholas,  hunc  mihi
quoque  et  caeteris  mei  ordinis  hominibus  aequio-
rem  fore  spero.  JNemo  tam  est  impudens  ac  sine
fronte,  qui  negare  ausit  niultos  non  dissimulandos
errores  a  Pontificibus  et  Monachis  in  Ecclesiam
invectos  esse.  Quam  multi  boni  et  docti  viri  ante
aliquot  secula  deploraverunt  Missarum  nundina-
tionem ,  idolomaniam  in  invocalione  sanctorum?
Reprehendunt  ipsi  veteres  Ambrosius  et  Augusti-
nus  errores  satisfactionum,  et  renovant  doctrinam
de  poenitentia  ,  et  de  fide.  Quam  multi  deplora-
verunt  libidines  sacrificulorum?  Episcopi  quid
agunt  dignum  suo  munere?  Haec  cum  iam  iterum
reprehendi  Deus  voluerit,  ac  instaurare  Ecclesiam,
.  ne  prorsus  onines  homines  pereant,  vidctis  quan-
tum  certamen  exortum  sit:  Epicuraei  Pontifices  et
Monachi,  ventri  metuentes,  ad  eo  fremunt  se  re-
prehendi,  ut  deleri  nomen  Christi,  et  univcrsam
doctrinam  Evangelii,  et  omnes  Ecclesias  in  vasti-
tatem  redigi  cupiant.  Res  ipsa  loquitur  eos  sic
aflectos.  Pergunt  enim  defendere  suos  errores,
moliri  bella  civilia  ,  cumulant  flagitia,  negligunt
Ecclesias  et  scholas.  Tali  tempore  necesse  est
bonos  et  pios  Principes  providere,  ne  funditus  in-
tereat  religio  Christiana  :  quare  ut  Ecclesias  resti-
tuere,  ita  et  scholas  instaurare  dehent;  nunquam
enim  vera  Ecclesia  sine  scholis  aliquibus  fuit,  ac


nec  potest  quidem  diu  conservari  doctrina,  nisi
scholastici  coetus  adiungantur  ad  Ecclesias.  Haud
dubie  primis  patribus  Adae,  Nohae,  Sem,  i  leo
propagata  est  vita  tot  seculis,  ut  auditores  habe-
rent  testes  aiioniojovs  de  prima  origine  generis
humani,  deque  initio  doctrinae.  Postea  familiae
Abrahae,  Isaac,  Iacob,  prorsus  scholae  fuerunt.
