Natura, owa ukochana matka, owa najprzyjem
niejsza i najlepsza przyjaciołka, owo tło naszy ch
marzeń, ów grób naszych kości, ów ogród szczę
ścia, ów raj ziemski, coraz więcćj odsłaniałe dla
mnie. swych wdzięków, coraz ją więcćj poznawa
łem, coraz więcej wkradałem się w jéj tajniki
i coraz więcćj kochałem. Natura i nauka, dwie
ubóstwione kochanki, dwie czarodzjejskie narfy,
obicdwie upajających tonów, obiędwie nastroione
myślą i czuciem, grały wemnie i dla mnie, gra
ły pieśnią na przemian radosną i smutną, WcSso


łą i załobną , niebiańską i pickiclną. Wich pro
stocie i w ich wzniosłości, w ich miłych i wiel
kich widokach, w ich gromach i w ich spokoja,
widziałem Boga, widziałem jego wielkość , widzia
łem przeznaczenie ludzkości. )

F listek trawy, powstający na wióśnę, i kwiat
różowy, który ma nie długo w owec wystrzelić,
i słońce pogodne, i gromy burzy, i sielone doliny,
t strome skały, i mruczące Strumienie; ł huczące
potoki, były dla mnie głosem zarówne zrozumia
łym, zarówno pojętym, mówiącym o wielkim Bo
gu i o wielkićj jego miłości. r }

I słowo prawdy. i serce moje, i fałsz i złość,
i cnota, t pokora, wszystko dla mnie było harmo
nijnym chórem, w którym niekiedy wyrywały się
niezgodne głosy; ale je ręka niewidzialna w jednę
melodyę układała. Na owych ulotnych tkankach,
na owych pajęczych sieciach , na owych przeźro
czystych laurach 1 na ciemniach nocy, snułem wą
tel mych myśli, czasem nie jednostajny, ale jeden,
bo z serca tylko wysnuty.
