De heer Resius heeft het onderwerp voor zijn proefschrift gezocht op een voor onze rechtsgeleerden nieuw gebied: het octrooirecht. Een taak die eigenaardige moeilijkheden medebracht, omdat het Nederlandsehe octrooirecht nog moet worden opgebouwd, terwijl in het buitenland, in de eerste plaats in Duitschland, reeds een omvangrijke literatuur bestaat. Tegenover die literatuur, tegenover de buitenlandsche theorieën en beschouwingen, heeft de Nederlandsehe rechtsbeoefenaar zijne zelfstandigheid te bewaren, te zorgen dat hij inderdaad het Nederlandsehe octrooirecht beschrijft, het octrooirecht zooals het in de Nederlandsehe wet is neergelegd. Hem dreigt bovendien eene tweede moeilijkheid van gelijksoortigen aard. De schrijver heeft zijne zelfstandigheid óók te bewaren tegenover de op de wet betrekking hebbende toelichtende stukken en tegenover de parlementaire beraadslagingen, te zorgen dat hij het recht, dat is vastgesteld, uiteenzet, niet de daarover bij de vaststelling door dezen en genen gegeven beschouwingen ol meeningen. Inderdaad voor iemand, die aan zijn eerstelingsarbeid tijgt, een niet gemakkelijke taak.
Dat de heer Resius de aangeduide moeilijkheden niet geheel te boven is gekomen, mag ons niet verwonderen. Met name van Duitsche theorieën schijnt hij zich niet altijd voldoende te hebben kunnen losmaken. Een verwijt is hiermede niet bedoeld. Er zijn er meer en van grootere ervaring dan hij, die daarin niet zijn geslaagd tot schade van onze rechtswetenschap.
