Zeg, moet je hooren wat eenig! Al die heeren en dames kregen toen ze aan het dansen waren papieren mutsen op. Zulke aardige! En de dames kregen parasolletjes, de heeren poppen, waar allemaal franjes aan hingen, 't Was zoo'n koddig gezicht, toen ze daar mee rondsprongen. Ik moest oppassen dat ze me niet op m'n teenen trapten !
Maar 't fijnste van alles vond ik, toen ze aan het bikken sloegen.
„Souper!" zei Rob weer deftig.
Ik dacht toen, dat er soep op tafel zou komen, maar niet heusch, hoor!
November '27.
Lieve Kinderen,
Het feest, waarvan ik jullie in mijn vorig schrijven sprak, is voorbij en nu ga ik je er op m'n gemak een en ander van vertellen.
Het was in een mooie zaal en glad dat de vloer was! Ik gleed telkens uit als ik in een vaartje er overheen liep.
Ik was wel heel even verlegen, 't Is je ook maar niks, om daar plotseling in een vreemde zaal te zitten, deftig op een stoel temidden van allemaal menschen, die er heel anders uitzien dan gewoonlijk.
Ik zie Kitty en Rob wel eens in avond-toilet (je ziet, ik weet nu hoe men zooiets noemt), maar al die vrienden en vriendinnen van hun ken ik alleen maar in de gewone plunje.
't Was een aardig gezicht, hoor! al die meisjes in rose en blauwe en groene en witte japonnen. De jongens vond ik niets leuk met el ie zwarte jasjes (smoking, zegt Rob en dan trekt ie toch zoo'n allerakeligst verwaande snuit!).
