ale i ci, co odeszli:


„Wiem, że ich odzyskam oczyma,
Wiem, że ich rozpoznam ustami,
Że mi wyjdą naprzeciw ci sami,


Że nie są mgłą ani snami,
Wiem...“


(str. 146)


I to jest ostatnie słowo tej pięknej
książki.
A forma jej różnorodna i bynaj
mniej nie stara, Znikł prawie zupełnie,
dawniej faworyzowany przez Wolską,
wiersz »biały«, rymy jej otrzymały
dźwięczność, asonans jest harmonijny,
słowo stało się posłuszne najsubtelniej
szym tchnieniom uczucia, najbled


szym rysunkom wspomnienia czy
wizji. Jest w tym zbiorze menuet,
którego słowa naprawdę tańczą, jest
polonez, w którym słyszy się Chopin'a,
a każdy wiersz z » Dawnego Lwowa«


— »opowiada tak, jakgdyby farby na
kładał«,


I jest w mowie Wolskiej drobny.
R n £ :
staroświecki, a miły dźwięk: jest e po


chylone, które wyławiamy, czytając
takie rymy, jak »świec — nic«, »wie
— krwi«.
Językiem jędrnym i nawskróś pol
skim, duszą niepospolitą i wiele czu
jącą przemówiła, zapomniana przez
Lwów, Poetka Lwowa.. Wychowana
w nim, zrosła z jego przeszłością, na
Zaświeciu mająca dworek żywych, a
na cmentarzu Łyczakowskim — szereg
wielkich Umarłych swoich, Lwowowi
ofiarowała w »Dzbanku Malin« naj
dojrzalsze owoce natchnienia, choć on
— w poszukiwaniu »swojego poety«
— o Maryli Wolskiej prawie że zapo
mniał...
Książka wyszła z »Bibljoteki Me
dyckiej«, wydawnictwa wielkiej i sta
rej rodziny literatów, artystów i me
cenasów sztuki. Na każdy tom tej Bi
bljoteki patrzeć nałeży nietylko z po
dziwem, ale i z szacunkiem: to bowiem,
co dotad z niej wyszło, jest istotnen
pomnożeniem naszej literatury pieknej
i naszej kultury,


Nr. 27


KRONIKA


KALENDARZ |
MNE L | || | Ii Rz.-kat. Ignacego b.
Sobota


L ea noSun r cza gg
LWOWSKA


TEATK WIELĘL

Sobota, 1 lutego, o godz. 3.30 popol:
„Irio%, jedyny pożegnalny występ Malic
kiej Węgierki Sawana. Ceny zniżone.
Gr.-kat. Makaryja pr.
