Przeczytam definicję takiego czynu: „Czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie
reklamy jest w szczególności: 1) reklama sprzeczna z przepisami prawa, dobrymi oby
czajami lub uchybiająca godności człowieka; 2) reklama wprowadzająca klienta w błąd
i mogąca przez to wpłynąć na jego decyzję co do nabycia towaru lub usługi; 3) reklama
odwołująca się do uczuć klientów przez wywoływanie lęku, wykorzystywanie przesądów
lub łatwowierności dzieci; 4) wypowiedź, która, zachęcając do nabywania towarów lub
usług, sprawia wrażenie neutralnej informacji; 5) reklama, która stanowi istotną inge
rencję w sferę prywatności, w szczególności przez uciążliwe dla klientów nagabywanie
w miejscach publicznych, przesyłanie na koszt klienta niezamówionych towarów lub
nadużywanie technicznych środków przekazu informacji”. Jak można łatwo zauwa
żyć ta definicja jest oparta na przykładowym wyliczeniu. Katalog, który przeczytałem
jest poprzedzony wyrażeniem „w szczególności”, a poszczególne sformułowania w nim
zawarte często cechują się wysokim poziomem ogólności. Dopóki jest to cywilnoprawny
reżim odpowiedzialności, taka sytuacja jest do zaakceptowania, dlatego że w prawie
cywilnym klauzule generalne w rodzaju chociażby wykorzystanej tutaj klauzuli dobrych
obyczajów, są rzeczą przyjętą. Jednak oprócz odpowiedzialności cywilnej istnieje także
odpowiedzialność karna, ściśle rzecz biorąc odpowiedzialność wykroczeniowa, dlatego
że zaskarżony przez rzecznika przepis — art. 25 ust. 2 ustawy — na zasadzie odesłania
przewiduje odpowiedzialność wykroczeniową za czyn nieuczciwej konkurencji w zakre
sie reklamy oraz w zakresie sprzedaży z tzw. nieodpłatną premią, ale to pozostaje poza
zakresem zaskarżenia. Innymi słowy, rzecznik kwestionuje dopuszczalność poddania
odpowiedzialności wykroczeniowej osoby dopuszczającej się tak zdefiniowanego — być
może akceptowalnego na gruncie prawa cywilnego — czynu nieuczciwej konkurencji
w zakresie reklamy z uwagi na to, że nie odpowiada on standardom określoności czynu
zabronionego.
W przypadku czynu zabronionego i odpowiedzialności karnej sensu stricto czy odpo
wiedzialności wykroczeniowej, adresat normy prawnej musi móc ustalić i to w sposób
jasny i precyzyjny, na podstawie treści przepisu, jakie są kontury czynu zabronionego.
