a. De lening ;*5 kleiner dan f 100,000,— Men gaat 1950 na, of binnen een jaar aan de lening voorafgaande meer is geleend. Zo neen, dan kan de schuldbekentenis, terzake afgegeven, een „effect” zijn, mits de fiscus aantoont (art. 60, lid 3, eerste zin), dat
	1) de lening dient ter voorziening in een kapitaalsbehoefte; 2) de lening heeft de strekking van een obligatielening.
Is er te voren al geleend, en is thans f 100.000,— bereikt of overschreden, dan kan de tweede zin van art. 60 lid 3 toepasselijk zijn. Zie hiervoor onder 4 letter d, hierna.
b. De lening is kleiner dan f 100.000,—; vooraf was niets geleend; nadien wordt binnen een jaar bijgeleend, zodat de ƒ 100.000,— wordt bereikt of overschreden.
M.i. is op de eerste lening de tweede zin van art. 60, lid 3, niet toepasselijk. Op de tweede lening wel. Het wil mij n.l. voorkomen dat het zegelrecht bepaald moet worden naar maatstaven, die bij opmaking van de schuldbekentenis moeten worden aangelegd. Dit volgt uit art. 22, ook echter uit art. 63, lid 6 (nieuw) en art. 67, lid 1 (nieuw). M.a.w., als na de lening, door bijlening, de ƒ 100.000,— wordt overschreden, kan de eerste lening niet onder de fictie van art. 60, lid 3, tweede zin, worden betrokken.
Het resultaat is dus, dat de vraag of de schuldbekentenis terzake van de eerste lening afgegeven, een effect is, alleen wordt beheerst door art. 60, lid 3, eerste zin (zie punt 4a hiervoor). De vraag of en hoe de tweede lening onder art. 60, lid 3 valt, behandel ik onder punt 4d.
c. De rechtspersoon leent f 100.000,— of meer.
