Over ’t algemeen, oordeelt zij, doen kinderen alles echter dan volwassenen, als je ’t hun maar eerst zuiver uitlegt, en hoe jonger ze zijn, hoe minder gene ze voelen, mus men maar blijve binnen ’t domein van hun ge waarwordingen en geen gecompliceerde gevoe lens of ontroeringen van groote-menschensmart tracht te laten uitbeelden. Over ’t geheel zijn de moeders de grootste vijanden bij een natuur lijke plastisch^ ontwikkelingsgang, omdat zij graag met hun kinderen willen geuren en bijv, verontwaardigd zijn, als deze niet mooi-uitge- doscht ten tooneele mogen verschijnen. Gewone liedjes in kleurige schooljaponnetjes werden steeds de aardigste nummers bij zang-dansjes. Kinderen zijn vaak veel origineeler dan groote menschen, heeft haar de practijk geleerd. En zoo ontwikkelde ons mej. Wessels haar bevin dingen in zake „plastiek en kinderen”. Als paedagoge is zij een ideaal-leerares, omdat haar scherpe critiek op1 hun fouten een drastisch- overdreven, komisch karakter draagt, waardooi ’t kind ’t belachelijke inziet zonder zich school- juffrouw-achtig bevit te weten. Haar regisseuse- inzicht treft hier den juisten toon en verzacht de correctie, want de leerlinge voelt in den humor van de verbetering de tekortkoming des te duidelijker. Wij raden onze lezeressen aan, ’s zoo’n les of ’n rythmisch speeluurtje op grooten schaal als onlangs in Seinpost, te gaan bijwonen. Zóó toegepast is plastiek voor ’t 10ml <<rhnnnheidsontwikkeline! ROELAND VAN RUYVEN Het eendenkuiken-drama. 1 " — Gebettanzerin. — Plastische stand. t,,.,, rrAno -zo vapIpii mi' Londensche Brieven. ’t Is warm in Londen, een benauwende, druk kende hitte. Donkere, dreigende wolken hebben zich boven de stad verzameld, geen blad be weegt zich. De geteerde straten van het East End zijn gedurende de hitte van den dag bijna in een smeltende pap veranderd, maar nog razen de bussen er over, achterlatend een weeë lucht van benzine en olie. De vuile huizen zien er in de onheilspellende duisternis nog som berder en grauwer uit dan ze al zijn; nog troos- teloozer dan anders lijken de armoedige ka mers, die hier en daar door een naakte gaspit onbarmhartig verlicht worden. Fel schijnt het licht op de wit-houten tafel, bedekt met vuile schotels en koppen, de stoelen met kapotte zit tingen, zoo .wankel, dat men er zich over ver wondert, hoe de huisgenooten zich hierop in evenwicht houden, en kasten, zoo vuil en be vingerd, dat de kleur der verf niet meer valt te herkennen. 