„Morgenochtend zullen wij een bijeenkomsthouden," fluisterde zij, „en hedenavond vergaderen wij in den kelder om daarover te beraadslagen."
Jean nam zijn verloofde bij de hand en plaatste haar zoo, dat het licht eener olielamp haar gelaat bescheen. Toen hij zag, hoe angstig zij in het rond blikte, zeicie hij: „Is dat nu mijn moedige Marie, beeft zij nu reeds, terwijl het gevaar nog verre is ?" 4
„O Jean, voor mijzelf ben ik niet bevreesd, het is om jouwentwil," riep zij uit, in tranen uitbarstende.
Jean geleide haar in een kamer, waar een maaltijd voor de gasten was aangericht, en haar vol liefde aanziende, vroeg hij:
„Stort je hart nu eens voor mij uit, lieveling, deel mij je angst en je zorgen mede."
Zij legde het hoofd tegen zijnen schouder en snikte: „Mijn moeder zou mij bijgeloovig en zwak noemen, jij mag er dus niet met haar over spreken. Ik heb mij den ganschen dag reeds zoo ongelukkig gevoeld, een stem in mijn binnenste zegt mij, dat ons een ongeluk wacht, dat wij van elkaar gescheiden zullen worden."
Een glans van vreugde overdekte het gelaat van den jongen man. „Niets kan ons scheiden," zeide hij „wanneer wijzelf het niet wenschen. Het is niet waarschijnlijk, dat de koninklijke troepen ons overvallen, want wij zullen alle voorzorgsmaatregelen nemen en wachters plaatsen op verschillende punten."
„Maar je hebt mij zelf verteld, dat ontkomen bijna onmogelijk was."
Jean gevoelde zich door Marie's angst onaangenaam aangedaan. „Zou je dan wenschen, dat ik de bijeenkomst niet bijwoonde?" vroeg hij.
Wanneer dit ooit haar wensch was geweest, zag zij op dit oogenblik al het ongeoorloofde daarvan in.
