Beter, ook door de meer verantwoorde inhoud waren „Manhattan Melodrama” („De nacht der terechtstelling”), „Of Human Bondage” („Asfaltlelie”), „Men in White”, „Berkeley Spuare”, „Nightflight”, terwijl in het experiment der scenarioschrijvers Ben Hecht en Mac Arthur „Crime Without Passion”, een fascineerende en verantwoorde filmvorm gegeven werd aan een iets tè bedacht en tè quasi-scherpzinnig scenario, waf niet belette dat dit geheel c!e meest opvallende film van hef seizoen werd. De sociale film werd ong even voortgezet in het soms voortreffelijke „Wild Boys of the Road” van Wellman en in het zwakke door Alfred Green verfilmde „Gentlemen are born”, terwijl de revue-film bleef voortbestaan, thans echter ontdaan van iedere tendenz (zooals die nog voorkwam in „Golddiggers” en „42nd Street”), maar met behoud van de show, die aan Busby Berkeley een ongemotiveerde roem bezorgde. Tendenz-films naar opzef waren ook „No Greater Glory” en „The Man who reclaimed his Head”, beide van dein dit seizoen sterk op den voorgrond tredende Columbia-Maafschappij, d'e met ",f happened one Night” van Copra en de scenario-schrijver Raskin de charmansfe filmcomedie van het jaar leverde. De star”- films, films met Garbo, Diefrich, Crawford, Chevalier ontbraken natuurlijk niet en bewezen, ieder op eigen manier, dat het sterkste filmtalent tenslotte niet op kan tegen de voortdurende en voorgeschreven aanwezigheid vaneen bepaald filmsujet. De andere landen zijn vlugger te overzien. FRANKRIJK, althans de importeurs van Fransche films buitten wat al te snel Harry Baur’s populariteit uit en vertoonden van dezen ongetwijfeld zeer bekwamen filmspeler o.a. eenige zeer oude producten als „Le Juif Polonais”, „David Golder”, „La Tête dun Homme” waarvan alleen de laatste zich ondanks haar ouderdom wist te handhaven. Verder werd vertoond de niet onverdienstelijke comedie „Rotchild” en „Les Nuits Moscovites”, een voorbeeld vaneen goed gemaakte publiek-film. Op het gebied waar anders René Clair excelleerde, traden thans twee buitenlanders: Robert Siodmak met het geestige La crise est finie” en Fedor Ozep met het niet minder geslaagde „Les Mirages de Paris”. „Golgofha” stelde tè zware
	eischen aan den regisseur Duvivier, die af en foe toch een goede oplossing vond voor de uiterst moeilijke opdracht. DUITSCHLAND bleef in onbelangrijkheid volharden. De miiiioenen films „Barcarole” en „Das Madchen Johanna” bleven nog beneden de middelmaat van de internationale producten. Vermeldenswaardig – hoewel niet steeds in Duifschland gemaakt zijn „So endete eine Liebe”, „Der Rebell”, „Der verlohrene Sohn”. 