( Wordt vervolgd.)
De nieuwsgierige Haan, & ^ $ ^ naar '\ Puitsch door C. de Voogt. i$. # ^
Er was eens een nieuwsgierige haan; bij alles
wat op 't erf voorviel moest hij zijn om 't fijne van de zaak te zien en te hooren. Als de kippen eens stilletjes met elkaar kakelden kwam hij gauw aanloopen om te luisteren, wat zij nu niet altijd prettig vonden. Dan zeiden ze tot hem, dat hij zich niet om dingen moest bekommeren, die hem niets aangingen, dat hij liever de wacht moest houden om te zorgen, dat de vos niet op 't erf kwam, en kraaien als zich een roofvogel het zien, opdat ze dan gauw de kuikentjes in veiligheid konden brengen. Maar de nieuwsgierige haan luisterde niet naar den raad van de hoenders en dat bekwam hem dikwijls heel slecht, want eens toen de hofhond z'n eten kreeg en de haan er dichtbij kwam om hem te bekijken, beet de hond hem in
z'n poot en toen hij eens in 't ganzenhok ging om de eieren te tellen, werd een oude woerd zoo kwaad, dat hij op hem toevloog en hem de mooiste staartveeren uittrok. Wel werd hij toen erg uitgelachen door de ganzen en de kippen, maar dat maakte den haan toch niets wijzer.
