z dnia 20 sierpnia Nr. 191


Staropolska instytucja wojskich odżyła w je
go osobie. To mąż, trochę zazdrosny, obliguje
go, by nie pozwolił zbytnio zbliżać się młodym
letnikom do jego przystojnej Zonusi, to mama
oddaje mu pod opieką swą córkę na dalszych
przechadzkach, to znowu troskliwa o swego mę
Za Żona prosi kochanego pana Leona, by mąż
nie pil za dużo w restauracji piwa, by nie gral
wysokiego preferansa, by unikał damskiego to
warzystwa...
Słowem, »kochany pan Leon« jest wyrywa
ny na wszystkie strony. Wszędzie witają go
serdecznie; przyjazne uśmiechy, przyjacielskie
uściski dłoni...
Opowiadając mi o tem, mrużył lewe oko, a
mimo bujny wąs jego, mogłem zauważyć lekko
ironiczny uśmiech, igrający mu na ustach.
I mimowoli przyszła mi na myśl bajeczka,
której treść: powierzenie staremu wilkowi opie
ki nad młodemi owcami!

Stary przyjacielu, nie jesteś i ty przypad
kiem w podobnem położeniu ?

Lecz sprawiedliwość nakazuje wyznać, Ze
jakkolwiek słodkie może owoce zbiera pan Leon
ze swej pracy, to jednak praca to ciężka, nie
wdzięczna, wymagająca dużych zdolności dy
plomatycznych.
Usposobienie ludzkie pozostaje takie same w
stolicy, jak i na letniem mieszkaniu. Wśród ko
lonji letników krążą tak samo, jak i we Lwo
wie bajeczki, ploteczki o swych sąsiadkach i
sąsiadach. Ba, ponieważ dzień jest długi, Żadne
zajęcie nie kłopocze głowy, więc i do oczernia
nia bliźnich daleko więcej pozostaje czasu, niż
kiedyindziej, Powstają niesnaski, kwasy... i bie
dny wojski zwija się jak w ukropie, by pogo
dziś zwaśnionych, by przygłuszyć jakąś  złośli
wą bardziej plotkę...
