De vrome kloosterling, die den zaligen Dionysius in de Orde had opgenomen, kon over den roemvollen dood van zijn geestelijken zoon niet meer zwijgen. In al zijne brieven maakte hij gewag van de martelaren om hun heldhaftig afsterven aan iedereen bekend te maken.
Intusschen was te Koeta-Radja de Ambassadeur de Soza eindelijk in vrijheid gesteld. Den 22sten November 1642 zien wij hem in het paleis van den Aartsbisschop te Goa, deelnemen aan een



	gerechtelijk onderzoek, waarbij nog zeven andere getuigen tegenwoordig waren. Onder eede verklaarden dezen alles, wat zij. aangaande de martelaren van het Atjehsche strand wisten.
Niet tevreden met zijn mondeling getuigenis, zond de Gezant bovendien een schriftelijk verhaal van het gebeurde naar Rome, aan den algemeenen Overste der Karmelieten, Pater Paulus Simon, waarin hij zijn spijt uitdrukte, niet tot het martelaarschap geroepen te zijn geweest, nu echter tot glorie van God en van de Karmelietenorde en tot eigen troost den Pater smeekte, de van zijn vroegeren biechtvader zooveel mogelijk te bevorderen en te bespoedigen.
Het proces aangaande het martelaarschap werd intusschen voortgezet. Hetgeen dienaangaande te Goa was geschied, werd in de jaren 1664 en'l67B te Rome aan een nauwkeurig juridisch onderzoek onderworpen. Op Atjeh werden twee getuigen, die zich daar nog in 1682 bevonden, in verhoor genomen, het jaar daarop geschiedde hetzelfde op Malakka. Inmiddels was te Rome reeds den 12den Juni 1675 het proces der zaligspreking wettelijk ingeleid. Doch den 2den October 1701 werd de voortgang onverwachts gestuit door nieuwe moeilijkheden. Gebrek aan de noodige fondsen, zegt de levensbeschrijver, was de voornaamste oorzaak.
Meer dan twee eeuwen zouden voorbijgaan, vooraleer eerst te Goa, daarna te Rome, de zaak weer zou worden ter hand genomen.
