Światełko blysło w dali. Przyśpieszyła
kroku, zbierając sil ostatek. Bała się spu
Ścić z oczu to Światełko zbawienne. —
I już w myśli przeniosła się do ciepłej
izby, do kominka, na którym smolne
trzaski wesoło strzelają, rozsypując iskry
dokoła 4

wiatlo to zdawało się samo zbliżać,
lecz takie jakieś krwawe... czy może od
blasku Śniegu i miesiąca tak odbija?!
Oby je tylko dosięgnąć czemprędzej
a ono coraz większe, coraz bliżej... lo
skot dziwny dal się słyszeć w oddali...
czerwone Światło popędziło wprost na zdu
mioną góralkę i tuż koło niej skręciło w
bok, a za niem z wielkim łoskotem popę
dził czarny wąż, ogromny, potworny, klę
bami czarnego dymu buchający 1 malał,
wijąc się w oddali. s

Niezdolna zebrać myśli, zdać sobie : ra
wy z tego zjawiska, stała jak wryta ily
ja naraz opuściły zupełnie, siadła przy
drodze na zamarzłym Śniegn i tęsknem. 0


kiem poglądała z wyrzutem na oddalające.
się czerwone Światelko. I już dawno zni
kło z horyzontu i cisza zalegla dokoła, a
jej w uszach wciąż huczał stuk kół żela
znych i migała się w oczach okrągła tar
cza czewonej lampy.
Zdumiona, zapatrzona w dal siedziała,
póki ołowiany sen przemocą nie e"lÙ jej
powiek


k
*


Z pierwszemi promieniami bladego sloń
ca zabrzmiał dzwon kościelny, zaledwie
o kilkaset kroków leżącej wioski.
Przy drodze siedzi góralka. C-zy ma
zamknięte; małą dziewczynkę otnłoną -hn
stką, tuli konwulsyjnie do łona. Na dzwięk
dzwonu nie otwarła oczu, nie ruszyła się
z miejsca — a dzwon brzmi wciąż, tak
żałośnie. ..
Witold Jastrzębczu:


O H | m


Kaplica Zygmuntowska.
