«0 hoe schoon,” sprak zij. «Weet gij, vader, dat ik ook rozen heb gegeven aan de Moeder Gods ?”
	«Dat is braaf,” hernam ik, «waar hebt gij die geplukt ?”
	«Neen, vader, geen roode maar blauwe rozen; zie maar,” voegde zij er bij, en een rozenkrans van blauwe glaskralen te voorschijn halend, vervolgde zij : «zoo dikwijls ik aan die kralen een Wees gegroet bid, geef ik de Moeder Gods telkens een roos. Dat heeft moeder mij gezegd. Vader, geeft u ook rozen aan de Moeder Gods? Die dame op haar paard heeft haar rozen gegeven, moeder en ik 00k....”
	Moest clan heden alles tegen mij samenspannen? «Vader, hebt u vandaag al rozen gegeven aan de Moeder Gods ?” Maar hot was haar tijd om ter ruste te gaan, en ik was blijde van de lastige vraagster verlost te zijn. Ik bleef in het prieel zitten en staarde naar de besneeuwde Alpentoppen, die gloeiden in het licht der ondergaande zon. Dan liet ik het hoofd in de handen zinken en bleef wel een uur in die houding. Gevoelens en gedachten, mij



	sinds jaren vreemd, keerden terug in mijn geest; een geweldige omkeer greep er plaats in mijn binnenste. Wat zoet genot smaakte ik, toen ik nog goed stond met mijnen God, toen ik ook den rozenkrans bad en met vertrouwen opzag naar mijne Moeder in den hemel. Zou ik mijn onverschilligheid afschudden, zou ik weer gaan bidden ? Ik voelde in mij de kracht niet. Het was mij te moede als iemand, die slaapt en den last der Alpen op de borst voelt drukken. Was er maar iemand, die dezen last van mij afnam, die de ongevoeligheid met één slag deed wijken, die mij opriep bij mijn naam. Maar.... wat was dat? Was het een droom, of was het een spel mijner verbeelding ? Daar klonk een heldere, lieflijke stem, en de avondwind bracht haar over; zij riep mij bij mijn naam in den zoetsten vorm, die ontwijfelbaar mijn hart moest treffen. «Vader, kom. breng vandaag nog rozen aan de Moeder Gods.” Het was mijn kind, dat in den droom haar gesprek nog vervolgde. Zij sprak zoo langzaam en duidelijk, dat ik door het opene venster ieder woord verstond. Het ijs was gebroken; mijne tranen stroomden. 