Maar neef zag ze toch en daardoor kwam er een kleine verteedering in zijn zakelijk hart. „Nu,” zei hij zachter, „ik wensch je veel geluk en als ik je met een of ander kan helpen ? De zaken gaan slecht, veel kan ik niet missen, maar met dat weinige wil ik je graag van dienst zijn.” Mevrouw Erkus’ oogens straalden. „Je raad zal ik graag aannemen,” zei zij met ’n druk van haar hand op de stugge mannenarm, „maar met het geld red ik me wel. Dank je, Rob.” „Een flinke vrouw, die nicht van mij,” zei mijnheer Tervooren ’s avonds aan tafel eens klaps tot zijn vrouw. „lemand die weet wat zij wil, een die er vast en zeker zal komen.” Zoo kwamen er verschillende menschen in pension, waaronder ook een rustend genees heer. Hij was vijf en zestig jaar en heel ge sloten. Inde drie jaren, dat hij de ruime suite op de eerste etage bewoonde, had hij niet veel meer gezegd dan : Goede morgen. Wel te rusten. Ja en neen, mevrouw.” „O ja,” vertelde mevrouw Erkus er dan nog eerlijk bij : „Eén maal heeft hij nog gezegd: „wat een hemelsch weertje.” Dat was op een mooie dag in Mei, toen de seringen bloeiden. Voor J o toonde dokter van Straten een zwijgende belangstelling. Was de jongen in de groote tuin aan ’t spelen, alleen of met vrienden, dan zat de oude man on ver anderlijk voor het open raam te kijken. Ofschoon hij nooit veel terug zei, luisterde hij toch graag naar de verhalen, die J o hem vaak kwam vertellen. „Dokter luistert met zijn oogen,” Zoo had de kleine mevrouw Erkus zich er inde drie jaren flink doorheen geslagen. Ofschoon zij de heele dag druk inde .weer was, bleef zij zich toch dankbaar voelen, dat zij dit alles zonder eenige hulp had kunnen klaarspelen. Maar nu drukte haar weer nieuwe HET WEEKBLAADJE VOOR DE ROOMSCHE JEUGD 259 zorg. Het ging om de studie van haar zoon. Al de jaren had zij zich zelf gerustgesteld en gehoopt r.og wel zooveel geld bij elkaar te kunnen krijgen, dat zij de hartewensch van haar man, van haar zelf, maar vooral van Jo in vervulling kon doen gaan. Moedeloos overdacht zij alles nog eens. 