Bovendien gij erkent de noodzakelijkheid van één zijn en predikt dat het plicht is, dat door heel het land zich vormt een groote bond; éénheid dus door geheel het land en niet in de plaats uwer inwoning? „Ha, ik verzeker u, dat bij de tegenpartij genoten wordt, telkens wanneer zij hooren, dat weer een nieuwe vereeniging is opgericht. Niet dat ze dat oprichten zoo aangenaam vinden, dat zij verre, maar dat is nu eenmaal aan de orde, onvermijdelijk. Maar een nieuwe, een andere, veel vereenigingen naast elkaar, dat is ’t wat hun goed doet, want dat beteekent oneenigheid en alleen daardoor kunnen zij staan blijven. Als alle arbeiders de handen ineen slaan, zich tot een macht vormen is de overwinning hun. Allen zijt gij overtuigd van deze waarheid en ge past het middel niet toe om tot die overwinning te geraken! Bovendien, wat wordt niet een massa onnoodig werk verricht, wat wordt niet veel geld onnoodig uitgegeven! Twintig, dertig, ja wellicht nog meer mannen, zitten in twee, drie of vier groepen, dezelfde zaak op dezelfde wijze te bespreken, ze hebben ’tzelfde belang bij de zaak en schieten volstrekt niets op, omdat ze
	met zooveel zijn. „Wat de een maakt, kan de ander af breken, zonder moedwil, uit onwetendheid, het gevolg van verwarring, die noodzakelijk moet ontstaan als drie groepen een stuk werk maken, ieder naar zijn wijze van zien. Stel je voor drie man die een kap maken, een in Amsterdam een in Haarlem en een in Rotterdam. Laat die drie het „meestal” met elkaar eens zijn, toch zal hun werk niet correct, niet juist, niet „pas” zijn; daarvoor moet men bij elkander staan en moet niet voor zich iets maken naar zijn idéel en stel je dan eens voor dat ze elkaar wat wilde vragen 1 Brieven schrijven, vice-versa, af en toe als
	t niet anders kan bij elkaar komen enz., is dat practisch werken ? en dat wanneer het anders kan gebeuren. Wanneer de werkplaats voldoende ruimte aanbiedt voor hoeveel dan ook ? En dat vooral wanneer die kap „aangenomen” is, en dus een spoedige aflevering in het directe belang der arbeiders is! Zulke timmerlieden zouden uitgelachen worden en met recht, want gelukkig werd. op dit oogenblik gescheld en kwam een kennis oploopen, wat aan ’t gesprek als van zelf een andere richting gat. 