De spanning, waarin Howard Gordon verkeerde, brak zich baan ineen zucht. Halfluid begon hij de letters te noemen, die uitgezonden werden : „A-l-a-r-m. .. . A-c-h-t-e-r. .., m-ij-n. .. . h-u-i-s. ... b-e-n-d-e... . A-r-a-b. ...” Verder kwam Howard Gordon niet....
De oudste kapitein was opgesprongen. „Een heele sectie in ’t geweer ! Wie kent de bewoners van dat huisje, heeren? Kan het misschien de bedoeling zijn ons ineen hinderlaag te lokken ?” „Ónmogelijk,” zei Howard Gordon vlug. „Het wordt bewoond door den directeur van de Kusttelegrafie in Jaffa. Ik heb zijn dochter vanavond nog door mijn kijker in het tuintje gezien. Zij of haar vader zendt die waarschuwing uit. Zij zijn óf in dat vertrek opgesloten, óf ze durven het huis niet te verlaten.”
	Terwijl allen naar beneden stormden en zich wapenden, herinnerde dr. Brownell zich, dat hij zijn Joodsche hospita over de bewoners van het zomer –
	huisje had hooren spreken. De vader was vier dagen van de.week afwezig en als het meisje alleen bleef was zij zóó bang, dat zij niet eens het licht op durfde steken.... Hij voegde zich bij Gordon, die reeds aan den kop stond van den inderhaast aangetreden troep-Inde verte hield het lichtgeflikker nog steeds aan. „Wat duivel,” mompelde de kapitein, „ik wou dat zij er nu maar mee eindigde. Dadelijk bespeuren die verwenschte Arabieren het en nemen ze de beenen. Ik durf haar het „begrepen”-teeken niet te seinen er is alle kans, dat die kerels het opmerken....” Er kwamen nog een paar laatkomers aanhollen en inden looppas ging het den weg op. Het huisje lag hoogstens een kilometer verder in weinige minuten tijds hadden zij er het gezicht op. Het seinen was nóg niet opgehouden Howard Gordon spelde opnieuw het woord „alarm”; wel voor de derde of vierde maal.
