Rozgloszona niedawno przez pisma ludo
we zgoda w atronnietwie ladowen okazała
Bie bardzo krucha i na krótką obliczona me
tę. Już deiś zgoda ta jest faktycznie zor
wana — a rozterki wewnetrzne w dal
szym ciagu trawić będą partye i utrudlnią
wodzowi jej Slapińskiemu zdobycie fotelu
ministeryalnege, o Którym tak marzy...
„Fronda Iwuwska* — jak zwykli pogar
dliwio zwać „purawowisł iudowcy" niezudo
wolonytch z polityki i rządów Stapińskiego
w stronnictwi» znowu podniosła głowę.
P. Dąbski. który był, jont i będzie duszą
op'zyey: przeciw Stagińskieinu w stronni
ctwie. wydałznóowu w tych dniech „Ga
zole ludową", kturej zadaniem jest zwalczać
naczelnego wodza judowców. Zgoda w stron
nictwie została tenisumem zerwaną.
Poseł Stapiński nie może się skarżyć, iż
nie ma pojęty h uczniów. Jednym z nich
jest właśnie p. Dąbski, który chytrość. ja
kiej nanczył się cd p. Stapińskiego, umiał
znakomicie speżytkawać. Jedną ręka zawie
rał zgodę. pisywał nawet artykuły do „pra


womyślnej* „Gazety Powszechnej” — a dru


ga ręką rozpisywał po kraju listy celem ze
brania akcynnaryuszów, którzyby złożyli fun
dusze potrzebie na wznowienie wydawnictwa
„Gazety ludowej“.
Zaprzestanie wydawania tego pisma mia
ło być widomym znakiem pojednania. I było
tak długo, dopóki p. Dąbski nie zebrał od
powiednich funduszów. Ukazanie się wzno
wionej „Gazety ludowej“ — wywołało wśród
„Stapińszczyków ' żywą konsternarsę. Nawet
p. Stapińskiemu zrzedła nieco mina.
