In een beschouwing in hetzelfde nummer brengt Saeroen hulde aan het congresbestuur voor het feit, dat het er in geslaagd is, de diverse vrouwenorganisaties van verschillende plaatsen en streken in een bijeenkomst bijelkaar te doen komen. Schr. zegt echter te moeten betreuren, dat meer dan de helft van het aantal bezoekers op de receptie en openbare vergaderingen uit mannen bestond, dat de bezoeksters vnl. die vrouwen waren, die men ook op andere soortgelijke bijeenkomsten pleegt te zien en dat last not least juist diegenen uit de Indon. vrouwenwereld ontbraken, die ten congresse het onderwerp van bespreking uitmaakten, nl. de vrouwen uit den eenvoudigen stand. De behandelde onderwerpen zijn overigens niet nieuw, ze zijn tevoren reeds herhaaldelijk in woord en geschrift besproken en tot op heden wacht men ten deze nog steeds op daden. Als voornaamste oorzaak daarvan en van de geringe belangstelling voor dergelijke openbare bijeenkomsten bij de vrouwen, die men zoo gaarne uit haar toestand van onwetendheid en ellende wil opheffen, noemt schr. gemis van contact tusschen de intellectueele vrouwen en haar onontwikkelde zusters van de lagere klassen der Indon. samenleving. De bestaande vrouwenvereenigingen zijn totdusver vnl. groepeeringen van vrouwen van ongeveer hetzelfde milieu, en den zelfden stand en ontwikkeling, waarbij de groote massa van kampong- en desavrouwen niet in de organisaties is opgenomen. De intellectueele vrouwen wekken door een groot verschil in doen en laten met haar eenvoudige zusters niet zelden den indruk, ver van deze laatsten af te staan, zij bedienen zich onderl'ng veelal zelfs van een vreemde taal. Schr. is voor de ontwikkeling en den vooruitgang van de Indon. vrouwen, maar 't mag nimmer aanleiding zijn tot verwijdering tusschen de ontwikkelden en de eenvoudigen van geest, integendeel, de eersten moeten de laatsten leiden en haar naar een betere positie voeren. Woorden en redevoeringen op het congres zullen nimmer eenig resultaat opleveren, zoolang buiten het noodige contact tusschen de verschillende maatschappelijke klassen ontbreekt. De intellectueele vrouwen moeten, als het haar werkelijk ernst is om haar zusters in de desa's op te heffen, er toe kunnen overgaan haar hooggehakte sloffen af te doen en de kampongs in te gaan om er daadwerkelijk hulp en bijstand te verleenen. Het vertrouwen van de vrouwen uit den eenvoudigen stand, zonder hetwelk elke sociale arbeid in haar belang vruchteloos zal zijn, kan alleen door omgang en nauw contact worden verkregen.
