„Foei, wat een jongens, om een ouden ziekelijken man zó aan ’t schrikken te maken ! Wanneer ik dat morgen aan uw oom vertel....” Nu pas liet Hein hem los. HET WEEKBLAADJE VOOR DE ROOMSE JEUGD 701 „Nu nog mooier ! Wanneer ik morgen aan oom vertel, dat er drie van mijn vier broeken verdwenen zijn en wanneer ik hem er dan nog iets bij vertel, waaruit kan blijken, wie het spook is, dat het zozeer op broeken gemunt heeft....” Otto gaf hierop geen antwoord. Met open mond stond hij te luisteren, alsof hij niets begreep van hetgeen wij zeiden. Maar opeens vermande hij zich weer. „Dat zijn allemaal praatjes om mij van mijn plante brengen,” mopperde hij nijdig. „Praatjes om mij om de tuin te leiden. Maar dat zal niet gelukken. Ik zal morgen vertellen wat mij, ouden man, is overkomen door jullie toedoen. Stel je voor ! In bed word ik wakker door de storm en ik herinner mij, dat ik ver geten heb om het raam te sluiten van de torenkamer, die hierboven gelegen is. Ik denk : laat ik dat venster gaan sluiten, want het piept en kraakt zo akelig en de jongens zullen niet gerust kunnen slapen. En wat overkomt mij, als ik hierlangs kom ? Tot dank .voor mijn zorgen word ik overvallen, over rompeld als door bandieten ! Foei, schaam je !” Met een nijdig gebaar wendde de oude zich om, teneinde de kamer te verlaten. Maar bij de deur keek hij ons eens aan en sprak : „Dat venster doe ik natuurlijk niet dicht. Dat zal de hele nacht piepen en kermen, tot je er akelig van wordt !” Toen verwijderde hij zich. „Hij had een buitengewone uitvlucht!” sprak Hein, terwijl hij Otto nazag. „Deze nacht althans hebben wij met ver eende krachten het spook verdreven, Hein,” zei ik. „Je zult er wel niets op tegen hebben, wanneer ik de verdere nacht in mijn eigen bed doorbreng.” Hein, die zelf niets liever verlangde dan te slapen, stond mij dit graag toe. „Wel te rusten, ouwe jongen !” „Goeie nacht, Hein!” (Slot volgt.) AVONDZON in schuimend-blanke pluimenwol Van nevelzij gesponnen, Zinkt weer de zon : een rode bol, En als uit bloed geronnen. Nog slaat zij aan de rand der stad Robijnen uit de ruiten. Hoe flamt en flitst en fonkelt dat! Je moet je ogen sluiten. 