Was er bijv. sprake van de Roomschen, met wie men op het oogenblik niet meer zoo in strijd was, dan hadden de Vaderen het geheel en al mis gehad met de Kerk dier Roomschen de valsche Kerk te noemen. Neen, de Roomsche Kerk was wel bij lange niet zoo zuiver als de Gereformeerde Kerken, maar zij was toch wel degelijk een Kerk van Christus, 't Was maar een kwestie van gehalte. Er is goud van vier en twintig karaat en er was goud van veertien karaat. Niettemin zijn beide toch goud. Zóó was nu ook de Roomsche Kerk een werkelijke Kerk van Christus; alleen maar van lichter gehalte. Hier mocht van „valsche" Kerk geen sprake zijn.
In dien geest, zeg ik, sprak men gaarne, als Rome op het tapijt kwam.
Wanneer 't er echter om ging een broeder of zuster uit onze Hervormde Kerk naar de Scheiding over te halen, dan was opeens de oude leer van een ware en een valsche Kerk lang niet zoo verwerpelijk. Dan hoorde men vast de redeneering: die Hervormde Kerk vertoont immers duidelijk de kenmerken van de valsche Kerk, waarvan onze Gereformeerde belijdenis spreekt. Hoe kunt ge 't als gereformeerde dan verantwoorden om in haar nog een uur langer te blijven?
Ik zeg: Zoo had men tweeërlei leer, waaruit men de keus had, naar dat de een of andere het meest van pas kwam. En dat was een verbazend gemak.
Maar nu komt Ds. N. heel onhandig voor den dag en gaat waarlijk de leer der pluriformiteit niet alleen op Rome, maar ook op onze Hervormde Kerk toepassen, en verklaart met woord en daad, dat hij haar voor één van de vormen van Christus' Kerk erkent.
