`


ków grajacych w piłkę, tak wesoło, tak za
bawnie, że i mnie się podobało grać z nié
mi.-—»Pójdź precz szeweze lk zawołali wszy
scy i odepchnęli mnie. Dostał ten co był naj
bliżej dobrego szturchańca, ale potóm trzeba
było jeszcze raźnićj zmykać, żeby się zeałą
zgrają nie mierzyć. Te wielcy panowie, po
myślałem sobie, aja prosty rzemieślnik, nie
bratajmy się z nimi. Jacy śmićszni|! dobrze
by im było grać w piłkę boso, gdyby szew
ców nie było?

Minęło kilka miesięcy, patrzę przez okno:
trzech małych kominiarczyków postawiwszy
drabinki na boku, porzucawszy miotły i pa
tynki, boso układają bałwana ze śniegu na
przeciw naszego domu. Co za myśl piękna |
Nuż i ja przy nich, chcę dopomódz. »Nie
daj szewcu—odpędź szewca lk — i wzięli się
do swoieh mioteł. Ja w nogi, ale odtad stra
ciłem ochotę do mego wzgardzonego rze
miosła, i prosiłem ojca, żeby mnie oddał do
kominiarza. — »Zebyś kark złamał z dachu?
Jeszcze czego? Albożto tobie źle być szew
cein? A wićsz ty, że nawet sam Cesarz bóty
nosi? Ucz się chłopcze, a jak wyjdziesz na
dobrego majstra, możesz jeszcze kiedy ro
bić bóty nawet dla pana gubernatora.«

Nie było rady na upor ojca, ale i ja tóż
się uparł. Takem mu Źle szył, takem psuł
skórę, a napominanie ł bicie tak nie poma
gało, i jeszcze często matka wypraszała mnie
i broniła, że straciwszy madaieję zrobienia
ze mnie dobrego szewea , musiał inaczćj o
mnie radzić, abym mu darmo chleba w do
mu nie zjadał. Ale szewskiego syna, w jego
rozumieniu, żadne inne rzemiesło nie było
godne, chciał mnie więc do sztuk wyzwo
lonych obrócić, i oddał do małarza poko
jów (bo u nas i tacy bazgracze malarzami


210


się zowia). Póki trzeba było farby rozcie
rać, szło to nie źle, tylko ilekroć przysze
dłem do domu, swarzył ojciec za zwalane
suknie, ale gdy pićrwszy raz postawiono
mnie na rusztowaniu , myślałem, że ja już
artysta, wielki człowiek; zapatrzyłem się
na piękny rysunek, węglem u sufita po pa
tronie zaznaczony, który miałem kolorami
ożywić — zadumałem się o mojćj przyszłej
sławie, jak ja będę za czasem malować pa
lace, nawet kościoły, i zapomniawszy gdzie
stoję, chcąc krok na bok postąpić, tak źle
stąpiłem , Żem upadł na podłoge, w padaniu
rozbił sobie o rusztowanie głowę, stłuld
bok i zwichnął nogę. 