Na żyznej glebie Montmartre'u roją się też
najprzeróżniejsi profesyonaliści, ciągnący zyski z
nieuctwa, ciemnoty i właściwej zbrodniarzom za
bobonności. Zwłaszcza na trudny chleb uskarźać
się nie mogą różni magowie, wróżbici, wieszezko
wie. Żyją z odgadywania przyszłości, z wróżenia
z kart, z ręki, — boć wiadomo, że „te biedne,
upadłe istoty” i zbrodniarze wszelkich rodzajów i
kategoryi są zabobonni niezwykle i przed każdem
wielkiem przedsięwzięciem zawsze muszą być m
wróżbity — zasięgając rady lub pytając o przy
szłość,

W jednym z zaułków wynajął mały domek
jakiś starszy jegomość we wschodniej odzieży.
Wkrótce ponad drzwiami frontowemt domku uka
zał się prosty szyld z napisem: „Arabski przepo
wiadacz losów“...
Luda schodziło się bardzo wiele; przychodzili
coraz gęstszą ławą, bo i przepowiadacz przyszło*
ści brał taniej niż jego konkurenci.
Słowem wkrótce pełno bywało we „wscho
dnim* salonie Ali-Hanuma, a większość przyby
szów składała się z tubylców Montmartre'u.
Razu pewnego, późną nocą, w przedpokoju
Ali-Hanama zadzwonił silnie szarpnięty dzwonek,
a po chwili wszedł do bawialni wytworny mło
dzieniec ze lśniącym cylindrem w ręku.
, — Przyszedłem zapytać a przyszłość! — rzu
ei? krótko i prey tych słowach złoty pieniądz za
dzwonił na stole.
