Skoro już się wszystko w niejaki uło
tyło porządek, podano czarę napełnioną
miodem jednemu z gęślarzy; ten podniósł
się wraz z towarzyszem swoim i oba powa
nie postąpili ku stosowi, który z gotowem
w ręku łuczywem otoczyła młodzież cała,
czekając na znak, by rozpocząć sobótkę
Gęślarz trzymając czarę podszedł aż do pni
sosnowych, wylał na nie miód i pobrzęku
jąc na strunach swojej gęśli, rzekł:

Za szczęście nasze

Juko bywało,

Święćmy tę czaszę!

Łudo! Kupało!
W tej chwili smolne łuczywa podłożo
o pod suche chrósty, wypełniające prze
działy stosu, wszystkie narzędzia razem za
brzmiały i z wszystkich ust prawie wycho
dziły tłumne okrzyki: Łado! Kupało! Okrzy
ki pogańskie, ale nikt na to nie uważał,
kiedy przy nich bawić się miano ochoczo.
Stos zapłonął jasnym płomieniem; po
ważniejsi powrócili na swoje miejsca i po
glądając na ogień bawili się opowiadaniem,
to starych baśni, to nowszych wypadków,
mie jedna powieść zaczynała się od słów:
“Za Wielkiego Bolka” albo: "Za niebosz
czyka króla.” Słuchano też z wielkiem za
jęciem, jak Zembocińscy opowiadali o dzi
Biejszych swoich usiłowaniach i niejeden z
tych, co ich nie dzielił, dopiero eo przyby


==) >


wszy na miejsce zabawy, kręcił głową, mó
wiąc:

— A to zuch białogłowa! no! not... nie
wstydże wam?

— Jeno się tu dopali — odpowiadali
pytani — dokończymy swojego.
— My wam pomożemy!

— Im nas więcej będzie, tem lepiej, a
podzielić się będzie czem.
