Hij opende zijn oogen en zijn stem had opgewekten klank, toen hij vroeg : „En daarna, Jim?” I
	! ~Wel ik zwierf dan hier en dan daar,” hernam i vossenjager, „het langst bleef ik bij de Cree’s ' *9n het Wailastonmeer. Toen trok ik de vlakte weer ®P. het Noorden in. ik bleef hangen aan de kust, die kleine, smerige Eskimo’s, Kogmellocks, *'st venijnigste addergebroed, dat ooit aan de geboren werd.” Hij wierp nogmaals een blik over de vlakte en ''Prvolgde toen : „Vorige week moest ik vertrekkeen, omdat ik een van hun vuile, gele vrouwen klad mishandeld. En een paar uren later reeds *aten die duivels op mijn spoor.” Hij greep naar zijn revolver en vervolgde weer : "Twee van de drie liggen te bevriezen in de sneeuw, de wolven er zich tenminste niet mee blij hebben gemaakt en de derde vluchtte....” ..En jij kwam hierheen ?” vroeg de ander met Schitterende oogen. |
	„Verdoemd, wat moest ik anders doen ? Die adders houden hun wraak vast als een een stroohalm en ik moest mijn hut mijn pelsen vaarwel zeggen. Maar het is, Bill Lesly, dat ze met een nieuwen 'foep drie uur geleden nog op mijn spoor Ze hebben het nu drie dagen vast-I B«houden en ik begrijp niet goed welk wonder **'■ gebeuren moet, om dat tuig van me af te *'*>uden. Als jij me nu hier kunt houden tot 'borgen, dan zijn mijn spannen uitgerust en ik het Zuiden in. Als ze dan tenminste ''■et voor de hut staan te grijnzen met hun '*'*irpspiesen.’l
	f ~ ..Wel, je kan in mijn hut blijven, zoolang I® wilt, Jim Dove, en je zal er misschien ‘3nger blijven, dan je lief is.” r Den vossenjager begreep den verborgen van deze woorden verkeerden brommend ' kaamde hij: Ja, als ze me hier insluiten, , *®ker !” Hij wierp een spiedenden blik over vlakte en vroeg: ~ln welk deel van de I "'•tte hel heb jij gezworven, Bill ?” Met droomenden blik begon de ander te ''®rtellen. „Na dat afscheid van je, nam I Eskimo me op en later, na mijn herstel, ik naar de River, ’t Was er honger, ' en wanhoop en ik kon het er niet uit- lk kon het trouwens nergens uit•'ouden, Jim, na die p10er.... 