Dzięki temu aparatowi, pułkownik
de la Rocque mógł wykazać swe fenoz
menalne zdolności mobilizacyjne, przy
ścisłem zachowaniu, na modłę wojsko:
wą, t. zw. sekretu operacyjnego. Do
ostatniej chwili, nikt tu nie wie, co bę:
dzie, czy zostanie postanowiona prób:
na zbiórka, i w jakim punkcie francuz
skiej prowincji. Nie wyobrażam sobie,
aby istniał dzisiaj we Francji człowiek
(nie wyłączając głównego wodza), któż
ryby był w stanie, w przeciągu jednej
godziny, wyprowadzić za miasto 6.000
samochodów, pchnąć je rozmaitemi dro
gami i skoncentrować następnie o ści
śle określonej chwili w Reims albo w
Chartres. I to wszystko bez najmniej:
szych wahań, bez zahaczeń, z zegarmie
strzowską precyzją. Rzadki obraz dysz
cyplinowanego entuzjazmu, którego ue
wieńczeniem bywa zazwyczaj dzięke
czynna mowa przywódcy, wypowiez
dziana pod gołem niebem, czasem w
nocy przy świetle pochodni, wysłue
chana z religijnem niemal, przejmują:
cem namaszczeniem.
Jasnem jest, że rozporządzając tak
wielką i sprawnie wyszkoloną armią,
pułkownik de la Rocque, gdy zechce,
będzie mógł narzucić swoje decyzje.
Kiedy zechce i co zechce? Jakiż jest
cel tej, rosnącej z dniem każdym, poż
słusznej siły? Pytania te stawiają sobie
dzisiaj wszyscy we Francji, jedni z
dreszczem trwogi, drudzy z bliżej nie:
określoną, nostalgiczną nadzieją.
Postaram się odpowiedzieć, opiera:
jąc się na źródłowych informacjach, a
przedewszystkiem na  lakonicznych
wynurzeniach samego przywódcy, któ:
re niezawsze zostały dobrze zrozumia:
ne, które wymagają synoptycznego zez
stawienia. Na wstępie więc należy barz
dzo mocno podkreśiić, że „Croix de
Feu“ nie są organizacją ofensywną, poz
lityczną, w potocznem tego słowa zna:
czeniu, zmierzającą do opanowania
władzy i do przeprowadzenia następ
nie jakiegoś konkretnego programu,
faszystowskiego czy korporacyjnego.
