— Nie — myśli — jeszcze nie czas, by mówić
o tych ofiarach, zaczeka kilka dni... s

Siedzą tak długo i rozmawiają ze sobą. Opowia
da jej o bohaterskich walkach o wyzwolenie Por
ski spod jarzma najeźdźcy, mówi o bohaterach, któ
rzy szli na szubienicę z okrzykiem:

— Niech żyje wolna, niepodległa Polska...
W pokoju zaległa cisza. Z alkowy dochodzi tyl
ko chrapanie ciotki Orlińskiej. Sokół mówi przy*
tłumionym głosem, tak jak gdyby opowiadał ba
jeczkę dla małych dzieci:

— A my, walczymy, dążymy do tego, by przy
szła, niepodległa Holska była krajem dobrobytu
i wolności dla wszystkich je obywateli... Nie boi:
my się śmierci i z głową do góry wzniesioną kro
czymy na szubienicę, bo sen o wolnej, niepodległej
Polsce dodaje nam siły i wytrwania...
Słuchała jego słów z zapartym tchem, a serce
jej gwałtownie uderzało. Ach, jak pięknie wyglą
dał! Oczy jego iskrzyły się żarem uniesienia, a głoś
jego brzmiał nutą bohaterstwa.
R gdy później leżeli obok siebie, szeptała mu
czule:

— Bohaterze mój, Sokole... Jak szczęśliwa, jak

wna jestem w twych ramionach... Przytul mnis
bardziej, uściśnij mnie, Sokole ty mój...
I w gorących, płonących Faifionach Tani za
pomniał Tadeusz zupełnie o bladej, zrozpaczonej
twarzyczce Jadzi.
Od kogo otrzymałaś
odezwe?


Pułkownik Iwanow ziewnął leniwie, Ujął tele
fon do ręki i zapytał: i
7 = No, jak tam z tą aresztowaną Jadwigą Izdeb
ską?
— Płacze bez przerwy, wasze błahorodie... 54*
dzę, że udaje mewiniątko... >

— Wprowadzić ją natychmiast do mnie! Spraw”
dzę, czy symuluje...
Iwanow był iego dnia w szczególnie złym na
stroju. T
Od swej córki nie miał żadnej wiadomości. 8%
kamień w wodę tak przepadła. Wszelkie poszuk”
wania nie dały rezultatu. p:

Kochanka jego, Nina, stała się coraz bardzie
wymagająca. Stara się o nią obecnie pomocnik 8%
nerał gubernatora, a ona wciąż powtarza: _.
