Kan de menscheid leven, kan de enkele leven van een klaar begrijpen? Wij moeten toch aanbidden; wij moeten ons levenslot zeker weten; minstens deze twee. Waarheen zullen wij vluchten, als de wereld „entgöttert" wordt?
Wie - dan niet vermogen tot God te vluchten, zij zullen tot de wereld vluchten.
God, de Hooge-Majesteit, de Schepper van de zonnestelsels, die in de werelden Zijn schoonheid openbaart en sprankelen doet, die door de werelden tot Zijn menschenkind spreekt.
﻿

436
Moderne astrologie.
Maar die als de Opperhooge zelf de toevlucht is, alleen de toevlucht. Die Zijn goddelijk hart opent en al de warmte zijnereeuwige genade; die in Christus komt en ons iets van de zalige bewogenheid Zijns wezens doet vermoeden, als Hij ons iets vermoeden doet, dat wij stamelend en tastend met „Drievuldigheid" noemen . . . deze God vol goddelijk leven voor die den Vader vinden mochten; deze God, "die de vastheid der Zijnen is, ook de vastheid van hun levensgang. God . ..
En anders? Anders het schepsel; d. i. de afgoderij. Maar nu niet gezien als schepsel, doch als openbaarwording van het eeuwige goddelijke Leven, de eeuwige goddelijke Kracht; waarin ook de sterren haar plaats erlangen. Als toevlucht; als bron van levensvastheid. Liefst — zegt het Nederlandsch orgaan — zoude men „God" noemen. Maar nu het Christendom die aanduiding zoo ingeperkt, onherstelbaar ingeperkt heeft, nu melde men van „het Universeele."
Daarom is het te doen.
