p. X. zapraszała mnie na kawę, a nawet je
dną rażą obiecała mi kupić szalik do owija
nia szyi, bylebym tylko napisał pochlebny
artykulik o stowarzyszeniu, które zawiązali
OD. jezuici pod firmą „św. Stanisława Kostki“,
a do którego mają ściągać młodzież, i tam
zaszczepiać swoje zasady.“ „To było dawniej
przerwał mi Kazio, gdy myślano, że cię prze
kabacą na stronę jeznitów. Lecz teraz gdy
spostrzegli, że wszystkie ich zabiegi są na
daremne, chwytają się tych środków, 0 któ
rych ci wspomnialem... Teraz rób co ei się
podoba. Ja zmej strony spełniłem obowiązek
ludzkości, i ostrzegłem cię, abyś uchylił się
przed grożącem ci nieszczęściem. Teraz zaś
żegnam cię, bądź zdrów, i radzę ci raz jeszcze
abyśmastnckał rady przyjaciela, i... uciekał
czem prędzej,” W tem Kazio, ucałował mnie
serdecznie, i wyszedł pozostawiając mię po
grążonego w dumaniach nad smutną przyszłoś
cią w koszu sitowianym...
Pe chwili rozpariętywania o tej strasznej
przyszłości, która ladą chwila może mi zaj
rzeć w oczy, postanowiłem dać drapaka z
Tarnopola, i za minut kilkanaście byłem już
gotów do drogi. Wprawdzie brakowało mi je
szeze do tej podróży bagatelnej rzeczy t. j
futerka, albowiem futerko swoje, jako porządny
człowiek naśladujący postęp lwowskich pani
czów, a przedewszystkiem z obawy, aby je mól
nie popsuł, jeszcze w miesiącu czerwcu odda
łem je Srólkowi do przewietrzenia, i przez
wzgląd aby się nie zeszargało, dotychczas
go jeszcze nie odebrałem. Dzięki jednak me
mu przyjacielowi L, ta bagatelna przeszkoda
usuniętą została, ponieważ ten poczciwiec po
Życzył mi swojej bundy, w którą ubrawszy się
wyglądałem nie przymierzając tak, jak jaki
Bernardyn, z czego też byłem hardzo zado
wolony, bo mogłem przejechać przez miasto do
kolei, bez najmniejszej obawy, że będę poznany
przez którą z pań pobożnych.
