„Ik ga op wacht staan en smijt hem de trappen af, als hij na twaalf uur verschijnt,” zegt Sjoerd, na welke mededeling ik besluit als de meest tactvolle de wacht zélf te betrekken. Daar sta ik dan inde kilte van de lentenacht verdekt opgesteld onder aan de trap, die spookachtig verlicht wordt door een af geschermd éénkaars nachtlichtje. Elf uur, half twaalf, het uur dat Sjoerd
	als onbehoorlijk gesignaleerd heeft, zal ras slaan. Er is nog niemand verdwenen of verschenen en toch heeft Leentje een bezoeker gesignaleerd. En dan gaat er boven een deur open. Ik boud mijn adem in. Er kraakt een trede, nog één... Mijn hart klopt met felle slagen. Ik wilde op dit moment, dat ik mijn sohere bungalow nog bezat en niets te maken had met de opvattingen van frivole jongedames. En dan zie ik een rok, neen geen avondrok, maar een doodgewone merinos rok en het blauwe lichtje beschijnt spookachtig het rimpelgezichtje van de oude dame, die wij „de barones” noemen. „Ha, ha, de kleptomane is op rooftocht,” denk ik en besluit haar gangen na te gaan. Is zij aan het slaapwandelen? Ze schrijdt zo zelfverzekerd over de gang. Ze gaat op mijn slaapkamerdeur toe en ik volg haar. Ze wil kloppen, ik leg een hand op haar schouder en ze begint zo verschrikkelijk doordringend te gillen, dat om maar eens origineel te zijn het bloed me inde aderen stolt. Deuren gaan open. Mijn gasten komen in nachtkleding op het kabaal af. En dan ... o schande voor Pension Mitella, daar staat halfweg de trap ineen allerliefst negligé Hanny van Solen en achter haar staat ineen badjas, aangetrokken over een pyjama, de door Leentje gesignaleerde „manspersoon”. Gelukkig verdwijnt hij vóór de anderen hem gezien hebben en ik heb het te druk met het kalmeren van de oude dame om haar op staande voet rekenschap te vragen. „Eend ... d. .. dief. Ik voelde zijn hand naar mijn keel gaan. Hij ... wilde me w worgen,” stamelt de barones. „Zo komen de praatjes inde wereld,” denk ik en vraag, tot het uiterste geprikkeld: „Wat moest u op dat uur op mijn kamer doen?” De oude dame tast hulpeloos naar haar pezige nekje. „Mijn ritssluiting is stuk. Ik had wat lang zitten lezen en toen ... en toen .. 