Anders is het moeilijk te verklaren, waarom zoovelen thuis blijven, die toch wel konden komen. En is het waar, dat de directe invloed moeilijk aanwijsbaar is? Maar ik zou ze toch – ook voor mijn werk niet graag missen. D. De zedelijke toestand der Nederlandsche , Natie op het einde der 18e eeuw. ii. In het Derde Boek heeft de Schrijver o.a. het oog op den invloed van ’s menschen beroep op zijn karakter. 10. De zeeman, die op de holle en onstuimige baren zoo dikwijls bloot staat voor gierende stormen en huilende buien, dien het gedruisch der baren verdooft, terwijl hij bij het nijpen van den nood driftig, werkzaam, vlug, alle krachten moet inspannen om het veege leven te behouden, wordt ruw in zijn zeden en gelijkt in zijn gedrag en omgang, in zijn geheele zedelijke gesteldheid veel, zeer veel op het element, dat hij beploegt. Door gewoonte verhard tegen gevaren, is hij doorgaans ongevoelig voor de rampen van anderen, ’t Is waar, hip biedt hulp en vaardigen onderstand, maar gevoeligheid en teederheid van ziel zoekt men vergeefs big hem. Alles, zelfs zijn liefde jegens vrouw en kinderen, draagt bij hem zekere merken van deze ruwheid. Zijn gesprekken zijn kort, afgebroken, alles duidt de beweging en rusteloosheid zijner hartstochten en driften aan. Allen, met wie hij te doen heeft, zou hij zonder veel woorden te gebruiken, zijn drift willen mededeelen. Met dit alles kunnen zeer goede hoedanigheden gepaard gaan. Ik heb vaak meer eerlijkheid, rondborstigheid, oprecht- en gulheid over het geheel onder de zeelieden waargenomen dan onder andere klassen van menschen. Van komplimenten en vleien weet hij niet. Deze is hij op zee niet gewoon. Ze zouden hem daar weinig te stade komen. Hoezeer hij ook op de rustelooze baren zwerft, dewijl zijn vaderland hem, na het doorstaan der gevaarlijke reizen, in zijn schoot doet uitrusten, bezit zijn vaderland ook zijn genegenheid.' Hij is er een welmeenend vriend van. Nochtans kan hij niet stil blijven. Zijn werkzaam zeeleven speelt hem in het hoofd. Zijn hart hunkert, nauwelijks de rust gesmaakt hebbende, weder naar zijn gewone levenswijze en stout zoekt hij de gevaren weder op, welke hij ternauwernood ontkomen was. Of blijft hij, wanneer zijn jaren hem noodzaken, het woelig zeevaren te staken, aan land, ook daar kan hij niet stil zitten. Zoolang er adem in hem is, zal hij ondernemend, werkzaam en woelachtig wezen. 20. 