zakiskają się węzły wspólnoty i braterstwa
między sceną a widownią, między sztuką a ży”
ciem.
IL
Stanisława Wyspiańskiego:
listopada".
W wigólię którejś nocy listopadowej. zamknął
Otzy na wieki poeta Polski, wyłącznością i po
tega jaj ukochantia w sztuce, największy ze
współczesnych. Te przeczyste, lazurowe oczy
dziecka i jasnowidza, siegały w głąb przeszło
ścii przyszłości narodu, a promienie tego spoj
rzenie skuwały obie nierozerwalnem ogniem,
pierścieniem wieczności.
Ośmielę się twierdzić, że między dziełami
Wyspiańskiego „Noc listopadowa była ban
dziej niż inne, dzieckiem jego serca, Zanim
Sztuka weszła na scene krakowską, wobec iru
dności wystawienia, wyłonił się projekt odegra
nia przynajmniej fragmentu. silami amatorów.
z pośród grona ludzi znanych i bliskich poecie.
Wybór jego padł wówczas na scenę Kory i De
meter w parku Łazieokowskim, Tę jednę wy
różnił z całości dzieła, jak gdyby tkwiła tu w
zarodki istoia sztuki, jej moc potencyonalnzm.
Ma to swe głębokie uzasadnienie.
