Co my na to czynimy? Cośmy stwo
rzyli dla obrony dusz przed odchrze
ścijanianiem? Wprawdzie dusza czło
wieka długo sama się boryka w wal
ce o swe najdroższe ideały, o życie
Boże. Lecz potrzebuje ona też podniety
zzewnątrz, zachęty, potrzebuje świado
mości, że tych dusz walezących o
Królestwo Boże na świecie jest nie
mało; trzeba, żeby się one mogły po
rozumieć i wypowiedzieć w sposób
współczesny. Potrzebuje, jednem sło
wem, prasy, prasy katolickiej, której,
niestety, dotąd nie stworzyliśmy, przy
najmniej u nas. A jeżeli ją i mamy,
to brakuje nam wprost odwagi do
propagandy prasowej. Wszelkie naj
lichsze względy nas krępują. Tym
czasem wróg nie śpi. Grozi nawet.
bojkotem tych instytucji, które nie
będą prenumerowały ich pism. Nam
wytoczonoby o to proces.
To też powinniśmy i zbiorowo i
pojedyńczo zaprząc się do  usilnej
pracy nad propagandą dobrej prasy.
Każda plebanja, każdy nawet kościół
powinien się stać ośrodkiem, z któ
rego się powinno rozchodzić dobre i
zbawienne słowo drukowane na cały
obszar parafji. Mamy już pismo lu
dowe własne Nasz Przyjaciel.. Staraj
my się zjednać mu jak najwięcej
czytelników, Czas największy do
tego się zabrać, bo wróg nam zagra
ża wielki, wróg zbawienia dusz ludz
kich, naszej pieczy oddanych.
X. W. L.
W LIMPIAS.
(Dok.). 2.
Gdy interesanci zakończyli swoje
rożmowy z księdzem  Kapelanem,
udałem się do zakrystji, aby się
z nim zapoznać i eo do jutrzejszej
Mszy św. pomówić.
Młody to jeszcze kapłan, może


Nr. 19.
Wiadomości Archidiecezjalne Wiuleńskie. 279.
trzydzieści parę lat mający. W obejś
ciu bardzo łagodny a gdy się dowie
dział, że jestem z Polski, powitał
mię b. uprzejmie, niemal serdecznie.
Wskazał mi skromniutki hotelik, w
oddaleniu może 50 metrów od murów
kościoła, wyżej od niego, położony,
„z b. miłym widokiem na okolicę.
