|


sibum z fotografiami
i inne drobiazgi i również nakazał pani Teofili
Lisieckiej, (żonie oficyalisty tabacznego), oraz
pannie Emilii . . . (nazwisko nieczytelne P. R.)
lokatoree w mieszkaniu Wolskich, stawić się na
O eo ie przy badaniu py
tał? czego od nich chciał? lub o co je oskarżał?
tego nie wiem; — lecz zapawne o coś odnoszą
cego się do sprawy unickiej, boć to specyalność
p. Dobriańskiego, który po hecy lubelskiej na
brał animuszu i łada denuncyacya lub podejrze
nie są dla piego dostatecznym powodem do roz
poczęcia śledztwa a następnie wjjednania decy
zyi na zesłania w Sybir, w drodze admiuistra
cyjnej, osób choćby pajniewinniejszych. Od
tego on przecież płatny, aby winnych wynajdywał.
Z kampanii lubelskiej pana Mirosława widzi
cie, że prześladowanie Unitów trwa w najlepsze
dalej. Rok już mija, jak Unici za pomocą umy
ślnie wysłanej deputacyi do Rzymu, złożyli u
stóp tronu papieskiego prośbę, aby udres ich,
zaopatrzony podpisami w liczbie do 10.000, pa
pież earowi przesłać raczył. Papież Leon XIII


tknęli najmniejszą aluzyą kwestyi antisamiekiej, o
którą podejrzywano inicyatorów zjazdu, który obra
dował pod firmą „chrześciańskich* ku
pców i przemysłowców. Z wielką godnością i
prawdziwym taktem omijano zręcznie ciągle na
Buwający się temat „konkurencyi żydowskiej,“ a
rozprawa cała obracała się nad obmyśleniem
środków, któreby dźwignęły handel i przemysł
z ostatecznego upadku. Bardzo dodatnią stronę zja
zdu stanowi i ta okoliczność, że w naradach jego
wzięli udział delegaci ruskiego stowarzyszenia
„Torhowia narodowa,“ a przemówienie jednego
z delegatów, p. Niczaja świadczyło, że Ru
sini pozbyli się zgubnej manii ekskluzywności na
każdem polu. Przemówienie to zostało entuzya
stycznie przyjęte, a w tym entuzyazmie mogą
Rusini znaleźć jaden dowód więcej, że wina do
tychczasowych niesnasek była przeważnie po etro
nie ich przewódeów, którzy ich na błędne wiedli
drogi.
