Z początkiem r. 1885, t. j. od chwili, kiedy
prawdopodobnie tak zwana ugoda indemnizącyjna
zącznie obowiązywać, i kiedy konwersja będzie
mogła być rozpoczętą, będziemy mieli jeszcze 54


BĄ


nistracji Dziennika Polskiego." Listy reklamacyjne
mieopieczętowane nie podlegają RER


Reklamy w rubryce „Nadesłane* 20 et. od wiersza,


Dług ten skonwertowany na 4'/, /,wą pożyczkę ze
spłatą w 40 latach po kursie 92, i z przyjęciem
dotychczasowych obligacyj po cenie 101, urósłby
do kwoty 60,700.000 gld. Owoż w pierwszych 13
latach, podczas których płynęłaby jeszcze subwen
cja rządowa, spłata jego mogłaby iść raźniej, a
opędzoną mogłaby być dodatkiem indemnizacyjnym
o 9 ct. niższym niż dzisiejszy. Dodatek łącznie
z zaliczką rządową dawałby kwotę roczną 4,705.000
gld., i taką ratą w tych 13 latach spłaciłoby się
blisko 34 miljony długu. Reszta w daiszych 27
latach już bez zaliczki rządowej wymagałaby ro
cznie 1,724.000 gld. Redukcja dodatku indemniaa
cyjnego o 9 ct. pozwoliłaby o taką samą stopę
podwyższyć dodatek na potrzeby krajowe, coby
nam przysporzyło na ten cel około 950.000 gld.
rocznie — blisko 1 miljon do porównego podziału
na cele oświaty i dobrobytu ekonomicznego. A cze
gobyśmy nie zdołali może obrócić, toby posłużyło
na dotację kasy krajowej, lub do pokrycia naglą
cych jednorazowych wydatków, do jakich zaliczają
się np. budowle szkół rolniczych. Oto jest w ogól
nym zarysie mój plan. Do rozkładu ciężaru inde
mnizacyjnego na przyszłe pokolenia mamy prawo,
raz dlatego, że nie masz innego źródła, a powtóre,
że tym miljonem oddamy przyszłym pokoleniom
kraj zagospodarowany i ameljorowany. Przedwcae
snym ten projekt nie jest, bo Wydział krajowy
mógłby przygotować tę sprawę tak, aby ją w chwili
wejścią w życie ugody wprowadzić natychmiast na
realne tory. Wniosek mój jest przygotowaniem do
tego.
