Moskwa domyśliwszy się o tem, że Austrja jest
w posiadaniu jej sekretu opanowania swemi wpływami
W. Portye, korzystając z nieobecności reprezentanta
tej ostatniej, wytężyła całą swą działalność na to, aby
pouprzątać resztę figur jej niemiłych w sferach decy
dujących. Za pomocą intryg najczarniejszych, pozbyto
się najpierw patrjarchy Antymiona, jednego z najpotę
żniejszych nieprzyjaciół moskiewskich, by na jego
miejsce wprowadzić swoją kreaturę. Wczoraj ogłoszono
sułtańską „teskire*, zwołującą synod dla obioru no
wego patrjarelly; widocznie więc czekała W. Porta
na przybycie lgnatjewa, gdyż abdykacja patrjarchy
nastąpiła jeszcze przed trzema tygodniami, a że kan
dydat wypadnie po myśli moskiewskiej, 0 tem wątpić
nawet nie wypada. Po patrjarsze był jeszcze inny
straszny wróg, jakkolwiek pozbawiony na razie urzę
dowego stanowiska, ale nie mniej przeto groźny wply
wami swcmi, jakie wywierał na wszystko, co jest ro
zumniejszego i poczciwszego pomiędzy Turkami —
tym wrogiem był ex-wezyr i ex-minister Midhat. Sza
nowny p. Ignatjew i dla niego wystarał się o wyda
lenie ze stolicy, ale naznaczono go gubernatorem do
Saloniki. Cała publiczność, nie wyjmując nawet turc
ckiej, głośno wypowiedziała twierdzenie, że podobna
nominacja w obecnej chwili jest równoznaczącą wy
gnaniu; ponieważ doniosłość tego faktu objaśnił inny,
odbywający się z nim jednocześnie, mianowicie powo
łanie z wygnania na urząd gubernatora w Adana osła
wionego Mahmeda, który ztamtąd rychło ma wrócić
do Stambułu. Fakt ten tyle za siebie przemawia, że
obok niego sławny okólnik o reformach, podany zini


jejatywy moskiewskiej, wygląda na prawdziwe szyder


| stwo z dobrodusznych Frenków. Podreperowawszy się


tedy na swem zagrożonem stanowisku, szan. jenerał,
oswoiwszy się zupełnie ze zgrzytem piór dyplomacji
austrjackiej, postanowił dalej zmiąną frontu ku utra
conej pozycji odzyskać dawniejszy mir pomiędzy bra
cią słowiańską, przyczem bezczelność moskiewska w ca
łej nagości wykazała się. I tak w rozmowie swojej
z wielkim wezyrem, w ostatnich dniach, miał p. Igna
tjew czoło, po odesskiej mowie, stanąć po stronie niby
austrjackiej, tj. po stronieBośniaków, lecz właściwie
przeciwko Austr}. Zastanawiając się nawet najoboję
tniej nad tym faktem, komuż na myśl przyjść nie
może to, że z takim rywalem droga słów nie istnieje,
a im więcej mu czasu wolnego zostawia się, tem stra
szniejsze skutki będą jego roboty. 