— Cicho, cicho, eórko moja! s
— Matko, nie zssłaniaj mi nieba, nie zakry
światła. l my
Matka dotknęła znowu głowy dziewezęcia 1
westchnęła. sA

— O matko, odsłoń mi niebo I r

Matka odsunęła zasłonę; lecz właśnie niebo
zaciągnęło się chmurami, wszystkie gwiazdy po
gasły. Dziewczę ukryło twarz w dłoniach i łkać
poczęło. Sen uleciał z jej powiek, uśmiech z Ust,
a rumieniec z lica. Nie tknęła jadła, odtrącała
wszelką zabawę, a na pieszczoty odpowiadała je
dnym pytaniem:

— Gdzie moje gwiazdy? 3 12.
Niebo było wciąż chmurne; mijały dnie i
tygodnie, a ani jedna uie ukazała się gwia
zdeczka.
Dziewczę więdło. 4 2

Zrozpaczonej matce błysnęła myśl nagła :

— Żobaczysz, zobaczysz niebo i gwiazdy! —
szeptała, tuląc córkę do łona. á

Dziewczę Spojrzało na matkę 1
nęłv się. i
$ is Zobaczysz niebo gwiaździste! — powta
rzała, i wprowadziła córkę do komnaty, której
strop błękitny błyszczał złotemi gwiazdami.
— A! — wykrzyknęła dzieweczka, i zrazu
uśmiech rozjaśnił Fiuk bladą, lecz wkrótce

objęcia matki.
(o die moje niebo, to W moje gwiazdy !—
sie tego nieba boję ! K.4

PO rri płacząc a wstrząśnienie nerwowe
powaliło ją w długą chorobę. | i

Po wielekroć niebo okryło się gwiazdami, po
wielekroć one gasły, a dziewczę lażało wciąż bez
władnie. Mijały dnie, tygodnie, mijał rek i drugi;
dziewczę zapomniało mowy, wzrok jego nie roz
poznawał przedmiotów, nie widział łez matki;
nie słyszała jej tkliwych wyrazów, nie czuła po
całunków. Z początku ból jakiś wstrząsał wątłem
jej ciałem, nagle uspokoiła się, jakby umarła.
To ja zabiłam moje dziecię! — jęknęła
matka i padła bez zmysłów.
