Ususfructus  propria  conjunctio  ideo-

I.  Amissofinitoqueusufnirtu.ee  re  ipsa
incidit  quiestio.  et  ca  postrema  de  constituto
usufructu,  ad  quem  is  amissus  redea  . Non
admudum  necessaria,  que  separaiim  Ira-
cietur,  si  quidem  amissus  semper  ad  proprie-
tatem rediret.  Sufiircrct  enim  uno  verti  i
moneri,  usumfnirtum  ut  cum  constituitur,
separatur  a proprietate  : ita  postquam  es-
se desiit , ad  camdcm  propriclaicm  . un-
de discesserat  , reverti.  Nunc  autem  non
semper  amissus  redit  ad  proprietatem.  I-
deo  de  eo  amplius  hoc  loco  cognoscendum.
II.  Ivi  duo  sunt,  ad  qnns  amissum  usus-
fructus redit  jure  , proprietarius;  et  qui  et
pluribus  in  eundem  usumfructum  conjun-
ctus est.  Non  tamen  ut  his  acquiratur  simul
ct  conjuacliiutsed  cuique  suo  luco  atque  ur-


gue jus  accrescendi  inter  hunc,  essi
testator  fundum  legaverit;  el  il-
lum, cui  legaverit  ejusdem  fandi
usumfructum.  XV.
Item  jus  occrescendi  salvum  illi,  cui
post  eumdem  pariem  testator  re-
legavit enmdem,  quam  ab  initio
ennjunetirr,  habuerat , usumfru-
ctum. XVI.
Etsi  non  integrum,  ti  pwtcm  d >m-
tarat  relegaverit , non  totum.
XVII.
hem  propria  ususfructus  ex  alio
disiunctnrnm  canite  dupler  spo-
nti. XVIII.
1 . Nullum  fus  accrescendi  inter  in-
stitulcs  heredes  in  usufructu  ejus
rei.  cujus  proprietas  futi  alicui
legata.  XIX.
2.  Item  nw//um  inter  eos,  quarum
singulis  ab  heredibus  singulis  le-
gatur ejusdem  rei  ususfructus.
XX.
Par*  deficiens  ususfructus  rommuni  servo  le-
gati. ct  per  hunc  ulriqus  domina  qutvsili
ad  alterum  ex  dominis  perlinet  mm  jure
accrescendi,  sed  jure  potestatis.  Celsus  m
L.  et  Proculo  20. 1).  de  le^.  2.  Cum  Ulwts-
nn  in  L.  1.  V.  denique.  D.  de  usufr.  acer.
eoneiliolur.  XXI.  XXII.
Quid  intersit  quo  jure  pars  unius  domini  de-
ficiens ad  alterum  pertineat.  Explicatur
Ulpiani  Incus  in  I..1.  §.  idem  ait,  D.  de
usufr.  accresc.  XXIII.  XXJV.
