Sprak hij vol eenvoud, toch vol diepte in ernst, met trouw; Gods Woord en dit alleen der Kerke voor te dragen, Was 't hoogste doel, waaraan hij steeds zich wijden wou.
Was hij als leeraar trouw; hij heeft ook zijne schapen, Waarover hem de Heere als herder had gesteld, Niet minder trouw geleid met 't Woord, als stat en wapen, Vol wijsheid en vol liefde, uit 't christen hart geweld.
Al trad hij nooit vooraan in kerkvergaderingen,
Bescheiden als hij was: zijn woord zoo wel doordacht, Mocht in der broedren-hart steeds overtuigend dringen, 't Was nimmer scherp of hard, en toch vol gloed en kracht.
Hoe. trouw heeft hij zijn tijd, zijn gave en kracht gegeven Aan al wat nuttig is, vooral voor 't
onderwijs! De Hoogere Burgerschool, vrucht van
volhardend streven, Staat daar als monument, dat zijn
gedachtnis prijs'!
Voor zijn' discipelen en zijn' discipelinnen Was hij als leeraar, ook een vaderlijke
vriend ;
Tuig heel hun schaar bij 's graf, hoezeer zij hem beminnen! Hun' tranen, hier geschreid, heelt hij voorwaar verdiend!
Ons allen waart gij lief. als vriend en broeder beide, Om de eenvoud, waarheid, trouw van uw recht broederhart, Dat deelde in onze vreugd, maar ook in droefheid sohreidde; Een helper waart ge in nood, een trooster in de smart.
Ja, wie beminde u niet, die in uw oog mocht staren, Zoo open, helder, rond, tolk van een waar gemoed'? Uw blik alleen deed reeds de donkre neevlen klaren, Uw vriendlijk samenzijn deed aller harte goed!
Hoe nauw is ook de band, waarmee 'k mij voel gebouden Aan u, mijn dierbren vriend en
broeder iti den Heer'! En heeft de dood zoo wreed voor 't leven hem geschonden; Als door God-zelf gelegd, herstelt Hij hem- eens weêr.
