Even liefkoosde de oude gedachten dat stil-opgekomen, aantrekkelijk beeld: het oudste kleinkind, blond en sterk en blij, dat bereid stond het wachtende leven in te gaan. En gleden toen in ijlende vaart terug naar een oogenblik in lang-voorbijen tijd, toen twee



	andere jonge, grage handen zich naar datzelfde leven hadden uitgestrekt: Bernard, haar jongen, Floortje’s vader. Zeventien was hij geweest, toen hij het huis uitging, toen zij haar tranen had verbeten en hem nagewuifd had met lachende oogen en vereenzaamd hart. Nu woonde zij in zijn huis en kende hem niet. Brachten de jaren, de bouwende, sloopende jaren, dan altijd de innerlijke vervreemding, de smartelijke verkilling, die zich in wat uiterlijke daden zoo hulpeloos te verbergen zoekt? O, hij was goed voor haar, meer dan goed, en Marie ook. Maar ze kende hen niet. Ze voelde zich bevangen vaak, vrecmd-angstig en onveilig in hun bijzijn, alsof ze voorzichtig letten moest op elk woord, dat ze sprak, alsof ze voor hun oordeel stond, eiken dag weer opnieuw. Dat maakte haar onzeker, schuw en verward: dat deed haar de eenzaamheid zoeken hier boven, terwijl haar hart hunkerde naar den warmen kring; dat riep in hun oogen den schier-onmerkbaarsnel-gewisselden blik van verstandhouding op, die het haar zei, met een felheid alsof het haar met harde, striemende woorden werd toegeschreeuwd, dat ze vonden ~dat ze achteruitging”. Dat ze geestelijk minder werd. En misschien misschien was het ook wel z00...
