We zagen er in de week vóór Pinksteren (Donderdags of Vrijdags) door een paar slagers een zwaren os, overvloedig met bloemen, bonte slingers, zelfs zakdoeken om de horens, gekranst, voorbij de huizen der klan-
	De Pinksteros



	ten voeren, terwijl een der jongste slagersknapen bij de afnemers telkens een drinkgeld in ontvangst nam, hetzij voor de onkosten der versiering, hetzij voor gezamenlijk verteer. Deze z.g.n. ..Pinkstosse ”, ook al ~Pingstkoue” werd dan nog vóór de feestdagen geslacht, De met groen en bloemen getooide of gekroonde os heeft vermoedelijk ons spreekwoord doen ontstaan ~opgedirkt zijn als een Pinkstos”. Het wilde ons voorkomen, dat die feestelijke tooi wel moest terugslaan naar den ouden historischen cultus, toen dit afslachten werd beschouwd als een plechtige, feestelijke offerdaad, tenzij bij dit gebruik ten gronde moet liggen, dat men met het overvloedige frissche Lentegroen ook op de huisdieren wil laten inwerken.
