Met een krachtige beweging staat hij recht. Ik kom over een paar uur terug, zegt hij tegen den dikken, dromerigen waard. Hij gaat. O wee, deze sufferige dag bracht geen kersvers sprankelend levend plan. Een groot wild beest was ingeslapen, languit liggend, log, op de grond. En spinnedraden hebben het vastgemaakt aan de grond. Belachelijk! Ja, hij springt recht, hij gromt tegen den waard en haast juichend om hervonden kracht dragen grote zware stappen hem de straat op. Dé kille, natte straat. De eenzame straat. De regen slaat in de bomen en klettert op het asfalt. En Sandro zou een Alleluja kunnen zingen, want de macht die tegensprak is geworgd. Hij is vrij. moet het goede zwak zijn en loom en verdrietig maken? Op, vooruit. Leef! Verzamel je krachten. Hits de honger op van alles wat in je leeft. En laat die hondenmeute drinken, hijgend drinken, tot de tong hun van vermoeidheid uit de bek hangt. Drink het kwaad!
	„Ha, schampert hij tegen zichzelf, ~die opwelling van zachtheid, die me bijna drie dagen heeft doen zoeken, jagen naar Hem, heeft toch niet mijn plannen weggespoeld! Ik weet nog iets uit mijn vroeger leven. Ik ga naar Magda, waarom ook niet! Verbinding met haar? Twee boze machten vereend. Twee zwarte stromen in één bedding, n Macht van geweld! ”
	Hij fronst zijn wenkbrauwen, en trekt zijn lippen samen in verbeten woede.
„Lijn tien moet ik nemen naar Magda. Ha, als ik een van die schurken van „de zeven” ontmoet, wat doe ik dan? Ha, ik begin een praatje met hem over ’t akelige weer. „Naar weer toch hè meneer?”
	Maar m dentram ontmoet hij geen lid van „de zeven”. Van ’t voorbalcon tot ’t achterbalcon is een zwarte massa samengeperst. En Sandro dringt zich nat tussen de mensen in.
