1. Quanto magis crescit provincia, tanto obligatiorem se quisque in reddenda ratione conspicere debet. Recte agere cum videaris possisve videri, rectum minime ; id quod peius fit et manifestius, cum maxime fratrum multitudo et laborum varietas impedit ne superiorum attentionem nihil fugiat. Quare omnibus persuasum esto oportere cordi sibi esse spiritum orationis, quocum stare vitam religiosam aut ruere. Orationis autem spiritum non satis foveri precibus externis seu oralibus quibus obligamur, ecquis non videt ? Ipsum divinum officium sive privatim sive choraliter persolvendum non insinuatur visceribus, nisi oratione mentali via sternitur. Itaque, fratres carissimi, ad meditationem cotidianam etiam atque etiam attentionem vestram dirigimus. Neglegi ea nequit impune, quantumvis sint varii nostri labores et multi. Ipsa fecundabit praeparationem et gratiarum actionem ante et post Missae celebrationem vel sacram communionem, ipsa überes fructus ex illo divino convivio perceptos faciet. Scimus omnes, toto die debere nos Deo intime esse coniunctos mentesque in altum attollere : at ea qui fieri possunt, nisi paulisper in solitudinem secedimus, übi Deus ad corda nostra loquatur ipse solus ? Quia experientia teste vel optima proposita in cassum abire solent, superiores omnes enixe hortamur, ut chorum et meditationem fixis disponant temporibus, habita quam maxime fieri possit ratione ordinis diurni et laborum suae quisque domus, ita ut subditi omnes exercitiis illis communibus interesse possint. A meditatione frequentanda nemo frater dispensetur nisi cogente necessitate, quo quidem casu se quisque privatim noverit obstrictum ; id ob oculos habeant praesertim patres qui crebro vacant assistentiis et laici terminarii : legitime impediti, usum perveterem meditando viam crucis peragendi naviter colant et servent fideliter.
