Kwiaty zeschłe, kamyczki z rzeki Loary, kilka czteroliści
koniczowych, zeszycik z wypisami, wszystkie treści nader
melancholicznej. Przeglądałem to Sanctorium bez
skrupułu. Czyż dusza Ernestyny nie była czystszą od
kryształu? A zresztą, wszak już nie żyje... jej więc nie
winne tajemnice do mnie z prawa należą.
Przeglądnąłem już wszystkie kąciki kryjówki i szuka
łem właśnie sposobu by ją zamknąć na powrót, gdy ręka |
moja jeszcze na jakiś papier natrafiła. Był to list do `
mojei żony:adresowany... list od pana Clermont. W tej
chwili pismo jego poznałem....
Rzecz dziwna i niepojęta! Wszedłem do tego pokoju
z uczuciem tak rzewnem, jakbym wchodził do przybytku '
świętego, bo też czciłem Krnestynę jak świętą. Miałem
ją za istotę bez zmazy, za anioła czystości, dla którego
białych skrzydeł, nawet węzły małżeńskie, zanadto ziem
skiemi się wydawały. Żadne przeczucie mnię nie uprze
dziło, nie ostrzegło, a jednak gdy się tego listu dotknąłem,
gdy pismo poznałem, jakby żmija jadowita w serce mi
się wpiła. Tak straszno, a zarazem tak przerażająco
jasno zrobiło mi się w duszy, jak gdyby błyskawica


; z narażeniem życia własnego.
' to zabobonem, mnie zawsze ta głęboka wiara prostaczków
| rozrzewniała.
olśniewająca zdarła nagle z oczu grubą kataraktę, która
mnię dotychczas ślepym czyniła.
Czułem, że w tym liście jest klucz zagadki, dla czego
moje życie tak się zmarnowało, że w nim. przyczyna


/ obojętności dla mnie FKrnestyny, że ten list będzie dla


mnie ciosem stokroć boleśniejszym, niżeli jej śmierć nawet...
przymknąłem oczy na chwilę, jak przed strasznym zja
wiskiem, jak się je zamyka instynktowo, gdy grom ma
w nas uderzyć...
Trzeba — pomyślałem — wychylić do dna kielich
goryczy... i drżącą ręką list otworzyłem....
