Licha, brudna mieścina spoczywała w giębo
kim śnie, i ogień nie świecił się w żadnem oknie.
Nie zważając jednak na ciszę i ciemność, na opró
Żnione ulice miasteczka, Adam uwiązał konia o
jakie kalkadziesiąt kroków od najbliższego domu,
i potem schodząc od gościńca w bok, przemykał
ostrożnie z Feliksem tyłami wychodzących na rze
czułkę zabudowań, Okoliwszy nieco miasteczko,
stamęli na poprzecznej ulicy, prowadzącej do wody
i ujrzeki światło w jednem oknie. Zapewne, że to
było znajome mieszkanie, bo Adam spostrzegłszy
światło, nie mógł powstrzymać wykrzyku: Chwała
Bogu, ktoś jest z naszych!

Feliks szepnął swemu paniczowi natychmiast
na uelo: nięch panicz zatrzyma się chwilkę, ja
pójdę zobaczyć wprzódy, może jakiś moskiewski
djabeł tam wlażł, i natychmiast szedł chyłkiem
wrastając prawie w nizki płot z żerdzi otaczający
podwórko. Żaden szmer nie dolatał i nikt nie


uprzedzony nie dostrzegłby Litwina, pełznącego
w cieniu gęstego płotu. W ten sposób dopadł
włościanin do domku i tylko wtedy ujrzał go Adam,
gdy na szybach okna zarysował się cień głowy.
Niebawem dało się słyszeć głośne miauczenie kota
i nasz młodzieniec zrozumiał, że ostrożny Litwin
dawał mu znak. Szedł więc ku domowi.
Gdy był przy bramie zjawił się nagle Feliks,
można powiedzieć wyrósł z ziemi, tak szybko i
nieznacznie przybiegł od okna i już odmykał bra
mę, mówiąc do Adama zawsze po cichu: tam w izbie
jakieś dwie panie i szpakowaty pan przy nich. Ja
toraz powypuszczam psy, bo kazałem pozamykać,
aż do naszego przyjazdu.. Adam nię czekając dłu
żej na dokończenie mowy leliksa, korzystał z o
twartej przed nim bramy i biegł do domku. Drzwi
do sieni były zamknięte. Pukat.
— Kto tam? pytano z wewnątrz
— (Gałązka i jeleń, odpowiedział zupełnie cicho
Adam.
