Voor ons is het geheim onthuld door Hem, die kou zeggen. „Wie Mij gezleu iieefi, uie heeft den Vader gezien". In Hem van wien Johannes getuigt: „Het Woord is vleesch geworden en heeft onder ons gewoond (en wij hebben zijne heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als der eeniggeborenen van den Vader), vol van genade en waarheid".
Hij heeft zichzelven gegeven tot een verzoening voor onze zonden. En nu kunnen wij in Hem tot God naderen. Wel is het ook nu nog niet een zien van aangezicht tot aangezicht. Het is nog een zien „door een spiegel in een duistere rede" (1 Cor. 13 : 12).
Maar het is toch ook weer zooals het elders heet: „Wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in eenen spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid als van des Heeren Geest" (2 Cor. 3 :18).
Jakobs ervaring bij Pniël is de ervaring van allen die den Heere leeren kennen.
Niet alsof wij elk diezelfde ontmoeting hebben. Dat worstelen met God in menschengedaante was alleen voor hem bestemd. En alleen overspannen verbeelding kan een mensch ertoe brengen te meenen dat hij een gelijke ontmoeting heeft gehad.
Maar daarom heeft toch elk kind van God zijn Pniël wat betreft de geestelijke zijde.
Als onze weg wordt versperd van Hooger Hand. Als we niet meer voort kunnen en op tegenstand stuiten die niet van menschen komt. Dan stelt God zich tegen ons. Maar wij kennen Hem nog niet.
Maar achteraf zien wij dan dat wij met Hem te doen hadden. Zoo wordt Jakobs geestelijke ervaring ook de onze.
Inderdaad, het is voor ons allen noodig dat wij met den levenden God in aanraking komen.
