Przy „policzeniu'* sjł 1. maja —
na pierwszej uroczystości majowej,
widział Sawa czerwony sztandar —
crobny kawałek kokardy dziewczęcej
— a jecnak żarzyło się to jak pło
nąca pochoania ponaa głośną ulicą.
Sawa zacrżał, twarz jego nagle
postarzała się, skrzywjła. Oawrócił
Oczy, a mrugał oczyma... Potem przy
szli dragoni... I na kształt strug wo
cnych potężnej ulewy zablysły sza
ble nac ich głowami. Sawa biegł
wraz z innymi, a twarz jego świeciła
naiwnym, szczęśliwym, raaosnym u
śmiechem...
Od owego radosnego dnia tęsknił
za świętem majowem, jeayną uro
czystością w roku. Wtedy przekra
cał się po przez kvszystkie posterunki
i straże na główną ulicę...
A gcy pewnego roku ulicę główną
zamknięto ze wszystkich stron, Za
częli robotnicy przechoazjć uługiemi
kolumnami. Maszerrowali bulwara
mi, śpiewając. Sawa poraz pierwszy
sły szał ten zbiorowy, spiżowy dzwon
pieśni:

Do boju, ao świętego boju!

(e. M ne:


—0—


„DZIENNIK LUDOWY“ nr. 112 z enia 18. maja 1929. 7


To i owo.
W czasie wojny w Austrji i W Niem
czech wszystko było przydzielane, chleb,
mąka, kasza, smalec, cukier, mleko, jaja.
mydło ziemniakj, nalta dalej buty, bielizna,
Inaierjały słowem wszystko, co człowieko
wi do życia potrzebne, było wydawane w
skąpych dawkach na karlki.
Co to były za czasy! Coto były za czasy!
Ludzie już z wieczora ustawiali się przed
sklepami, aby rano móc otrzymać skąpą
rację. Bo kto się spóźnił, już „racji“ nie
dostał. Wszystko bowiem było podzielone,
ale nie dla wszystkich były racje. Popro
stu nie starczyło.
