wystawił mu pomnik w następujących słowach:
„Był Jarosław we wszystkich przedsięwzięciach
„swoich zawsze nader szczęśliwy, wielki w radzie, i
„bardzo hojhy. © Bez rady i przyzwolenia prałatów i
„kanoników kościołów swoich, żadnych spraw kościel
„nych nie podejmował. . Królowie, książęta i przedniejsi
„panowie królestwa polskiego, węgierskiego i czeskiego
„ezeili go jako ojca i męża najłaskawszego; ubogich
„też i uciśnionych dzielnym był opiekunem.* !)
Stanisław Szczygielski, znakomity historyk opactwa
Tynieckiego wywdzięczając się Jarosławowi za dobro:
dziejstwa, których klasztor jego doznał od niego, tak
pamięć jego poleca potomności: „Imie i czyny Arcy-'
„biskupa, godne wiecznćj pamięci, na wieki jaśnieć
„będą i tak długo przetrwają w uściech chwalących
„ludzi, póki enota i świętość w poważaniu będą na
„Świecie. < ?) Nie sądzę, aby serce wylewające w tych
słowach uczucia wdzięczności godziło się posądzać 0


1) An. Chr. ap. Somm. II. 116.
2): Tinecia p. 252.
ryp”


przesadę, bo wszystko to, co wiemy z życia Jarosława
potwierdza je zupełnie, i osobę jego wynosi ponad
poziom życia powszedniego.
Jako Biskup polski rozpoczyna on po Henryku
Kietliczu wspaniały zastęp świetnych imion naszych
książąt kościelnych; jako senator i obywatel tyle on
po sobie wspaniałych zostawił dzieł i pamiatek, na
jakie niekiedy rządy państw nie mogą się zdobyć.
Dość przeczytać w Długoszu i u innych imiona miast,
z których jedne murami otoczył, drugie podniósł z
ruiny, zamków i kuryi, które wybudował, fandacyi i
legatów, które poczynił, ażeby: sie przekonać, jak
sprawiedliwe są pochwały, które jego zasługom się
oddają. 3) Jest niezawodnie i kilka ciemnych stron
w jego żywocie, jak w życiu każdego człowieka, ale
i one nie sądzimy aby miały ujmować czci jego imie:
nia. Nie pominiemy ich wcale w obrazie tu skreślo
nym, bo historya winna być wiernćm przedstawieniem
życia, w któróm dobre ze złóm zwykle pomięszane;
idealizowanie w biografii zawsze staje się stronniczćm.
