De sfeer in een schoolklas is een zeer broos gegeven. Het geheel eigen karakter van een klas bepaald door het fijne samenspel tussen leerkracht en leerlingen kan, wanneer er afleidende factoren in het spel komen, volledig verstoord worden. Komen er ~derden” in de klas, dan zijn de leerlingen en vaak ook de leerkracht niet meer ~zich-zelf”. In hun doen en laten, hun spreken, hun houding speelt de aanwezigheid van die anderen een beduidende rol. ~Gewoon doorgaan” is inderdaad gemakkelijker gezegd dan gedaan. Naarmate de leerkracht ~rijper” is zal hij sneller over zijn innerlijke weerstand heengroeien, temeer als hij voor ogen houdt waarom het gaat: de binding aan zijn werk. Die gebondenheid zullen de kinderen niet zo gemakkelijk kunnen opbrengen; zijn er derden aanwezig dan ~gaan” zij maar zelden ~gewoon door”.
Ofwel zij willen zich eens extra laten gelden en stellen zich aan op een wijze die men in het geheel niet verwacht had. Wanneer men dus overgaat tot „bezoek van de ouders” dan lijkt het ons zaak dat men tevoren goed overweegt hoe deze negatieve kant zoveel mogelijk uit te schakelen.
Bedoeling is immers dat de ouders zien hoe hun kind op school leert, werkt, zich verhoudt tot de andere leerlingen en tot de leerkracht. We komen hier als vanzelf bij een tweede ~gevaar”: het zich zo goed mogelijk willen voordoen. Een leuke middag voor de ouders, een lesgeven aan de kinderen om de ouders! Dat we aldus de ouders een scheef beeld geven van de werkelijkheid is duidelijk.
