„Valderappus”, snurlc-laoht vader inden hoek. „Wat bè-je aardig! Wat bè-je uit van avond !.. . Door ... Door ... Affljn ... d’r achternaam weet ’k niet meer... ’t Sal me ook me sorg sijn ... As ’k al de name most wete van Jan s’n meissies ha’k wel dagwerk!... Mot Ka nog niet naar d’r bed.” „Nou laat ze nog maar effen opblijve.” „Zulle wij nou niet is opstappe?” „Hoe laat is ’t?” „Hallef negen. Je wou toch nog op den Nieuwendijk weeze.” „Nou dag Georgien. Kommie morrege is? Op Sondag hebbie toch niks te doen. As meneer ons de eer wil andoen ... We sijne maar burgermense, h00r... San sjen ... hoor.” „Dag mevrouw.” „Ajuus meneer.” Yoor de tweede maal wippert de fantasiehoed van ’t hoofd van den vader. „Kan-u d’r afkomme. Wees-u voorzichtig moe. Alf strijk jij is ’n lucifertje af. Kan u zoo zien? ... Wacht ’k zal de deur open trekke.” „Dag schoonmama. Dag schoonpapa,” zeg ik zachies-lachend, terwijl de huisdeur dicht-dreunt. „Hou die ouwe mense nou niet voor de gek”, zegt Georgine, ongemaklijk. Ze begint ’t kind uitte klecden, dat met heerlijke roode koontjes doorslaat over allemaal goddelijke kinderdingen, over d'r broek die zoo afzakt, over opoe die van opa op d’r bille gehad heeft. Dan draagt Georgine haar naar me toe. ’t Kind slaat de bloote, fluweelen armpjes om m’n hals, zoent me met warme lippen links en rechts. Inde alkoof kijk ik toe, hoe Georgine het molletje instopt, haar laat bidden van ... „Onze lieve Godin de hemelen” (Wordt vervolgd.]



	Opstellen over Politiek
	DOOR J. J. DE ROODE.
