Eerst had zij met haar hoofdje onder dekens liggen huilen; zij had niet durven schreeuwen, omdat zij bang was van het ge luid van haar eigen stem nog meer te schrikken. Zij had vreemd-angstige voorgevoelens ; was bang, dat, als zij haar been tjes onder de dekens uitstrekte, een monster, een vreeselijk wezen, met groote, roode, uitpuilende oogen van achter haar bed zou verschijnen en haar bij de voeten zou grijpen. En tel kens spitste zij haar ooren : wie kwam daar de trap op ? Zou ’t niet die akelige gek zijn, die op straat wel eens aanvallen had en eens moeder en haar brullend achterna geloopen had ? Daar, in dat kamertje op de vierde verdieping, sliepen Malia, die danseres in het Politeama was, vrouw Bettina en haarman. Malia ging iederen ochtend vroeg naar de repetitie, en haar moeder moest haar dan wegbrengen. Van haar tweeden tocht naar het Café-chantant keerde zij pas ’s avonds laat terug, hui verend in den rooden omslagdoek, de kleine handen weggestopt in een kale, zwarte mof, die zijzelf gemaakt had uit het vel van een oude, gestorven kat. Vrouw Bettina droeg het tulle assche- poesterspakje, met het goudbestikte jakje en de schoentjes in een doek geknoopt. Als Malia wel eens van een van haar jeugdige vereerders lekkers kreeg, at zij dat op haar gemak ’s avonds, in bed op. Soms had zij honger: in ’t donker doorzocht zij dan alles, maar vond vaak niets om te eten, maakte zich boos en zei, dat dat geen leven was voor een mensch en dat ze er met den eerste den beste van door zou gaan. Dan bromde haar moeder terug: — Wel zeker, ga maar! Ga maar ’t huis uit, des te betert Een hongerige mond minder. Midden in den nacht, terwijl het pitje van het nachtlichtje voor de Madonna flikkerde, riep vrouw Bettina zacht: Chiarinè’ Chiarinella, die geen oog dicht deed, antwoordde: — Ja, moeder, ik ben wakker. — Hoor’s, morgen zal ik een stuiver melk voor je koopen. En ik blijf bij je thuis, ik ga niet naar het Politeama. — Hè ja, bij me blijven, me niet alleen laten! In het armelijke kamertje heerschte weer diepe stilte. Chiari nella viel altijd het laatst in slaap. 