Wij ontmoeten haar bij een hooggeplaatst persoon, die haar weleer bewonderd en vereerd had : het was een vriend uit haar goede dagen. Toen die man Paulina door de meesten verlaten, door velen veracht en haar stichting in een onvermijdelijk gevaar zag, was zijn gezindheid veranderd en hij van vriend haar vijand geworden. De arme verlatene klopte bij hem om ondersteuning aan. Wat echter haar aanbeveling had moeten zijn, werd in zijn oog bijna een misdaad. Hij behandelde de nederige vrouw met bijtende hardvochtigheid; hij verweet haar de onvoorzichtigheid van haar gedrag, waar het geldzaken betrof, maar vooral de belachelijkheid van haar plan, „dat niets minder ten doel had,’’ zeide hij spottend, „dan om van den eersten den besten schurk een heilige te maken.” Nederig had Paulina de harde verwijtingen aangehoord; met gebogen hoofd en de handen op de knieën gevouwen, zat zij neder en dacht er niet aan de groote tranen at te wisschen, die haar in de oogen sprongen. Bij die laatste spotternij echter hief zij het hoofd op en bedroefd maar waardig sprak zij : „O ja, ik beken het met diepe „smart, ik ben onvoorzichtig geweest in wereldsche zaken; „ik kende er de moeilijkheid, de gevaren nietvan ; ook zal ik „mijn leven lang arbeiden, om naar mijn vermogen het on„heil te herstellen, dat ik zoo onvrijwillig heb te weeg ge-



	„tracht.” En op een toon, waaruit haar innige overtuiging, haar groote liefde sprak, voegde zij er bij : „Wat echter mijn verlangen aangaat, om, zooals gij zegt, van den minsten onder mijne broeders een heilige, dat is een kind van God, te maken, dat berouwt mij niet; want dat is het verlangen van Jezus Christus zelven, die geboren en gestorven is in het smartelijkste lijden, opdat geen enkele dezer kleinen verloren zou gaan.” En bij die woorden rustte haar oog vol liefde op het kruisbeeld, dat aan den muur hing. De hardvochtige man scheen door het onverwachte antwoord geroerd, toonde zich minder streng en bekende zelfs wellicht te ver te zijn gegaan. „lk was verontwaardigd,” zeide haar vriendin tot Paulina, toen zij het huis verlaten hadden. „Ik hoop, dat wij daar niet meer heen zullen gaan, om met zulke munt betaald te worden.”
	„Maak U niet boos, lieve,” antwoordde Paulina met beminnelijke zachtheid. „Die vernederingen doen mij waarlijk veel „goed. Zij helpen mij mijn hoogmoed vernietigen, geloof mij. 