Na naszej scenie przedstawione były świe
tnie i grane bardzo dobrze. Główną rolę, Daisy,
narzeczonej, a później żony Ulricha odegrała p.
Bednarzewska. Ta rola wypadła najlepiej; była
znakomicie odegrana. Bardzo ładnie graną była
scena oświadczyn w pierwszym akcie między p.
Bednarzewską i p. Romanem. Sliczny był to
obrazek. P. Morska, która po raz pierwszy na
scenie lwowskiej występowała, podobała się bar
dzo. Z innych ról kobiecych wyróżniały się p.
Otrembina i pna Jankowska, a z męskich* p
Solski, Węgrzyn, Wysocki Nowacki. Niektóre
role w wykonaniu u nas zakrawały trochę na
karykatury, co zapewne nie leżało w intencyi


autora.
+


Zamiast streszczenia sztuki Hermana Bahra
„One“, podajemy kilka z niej urywków.
„Kocham bardzo moją żonę, ona mnie ta
kże i będzie z nas jeszcze dobre małżeństwo...
Bo czy myślisz, że Pan Bóg ludziom odrazu go
towe szczęście przez okno rzuca? Toby było
wygodnie. Nie — trzeba mu trochę dopomódz.
Myślisz, że taka młoda dziewczyna, to tak od
razu zostanie kobietą, żoną. Przypomnij no so
bie, jak to trwa długo, zanim każdy z nas z
młodego szczeniaka zostanie mężczyzną. Jak to
trzeba pracować nad sobą, ile to przez caie lata
ma Bóg z nami kłopotu. Nie, nie. Tak odrazu
nikt nie został człowiekiem. Czy to mężczyzna,
czy kobieta, musi się nim dopiero stawać. To
zupełnie tak jak z drzewem. Nie masz pojęcia,
ile to potrzeba pracy, nim się to wypolituruje.
