Hooge Raad enz.,
Vo et °P het middel van cassatie, namens den requirant
"''gesteld bij pleidooi, luidende:
jjtr chending van de artt. 206, 211, 433, in verband met art. 437 V °rd-> °P grond dat ook in hooger beroep ten aanzien der Hjy°nding, geen rechtsgeldig bewijs bestond, als steunende de lVeering omtrent het verband tusschen het hard rijden van 8'e v re1' en ket ontvangen eener wonde door den eersten getuige
öts op de verklaring van dezen alléén;
iie 0erwegende dat de req. heeft terechtgestaan ter zake dat hij in ïlair|iddag van den 15 Febr. 1884 te 's-Gravenhage, als bes(t rt*er van een met 2 paarden bespannen rijtuig door de ZeeOVgj1, 'n de richting naar het Noordeinde, in sterken draf en kleine steenen heeft gereden, ofschoon de rijweg plaats 4e eg aanbood, zijnde tengevolge van dat onvoorzichtige rijden eer C. G., die zich op dat oogenblik op de kleine steenen % ' c*00r dat rÜtuig aangereden en wel zoo hevig, dat hij op
0 &luuu gevallen en aan het hoofd is verwond geworden;
dat die verwonding bij de 3e overweging van het beklaagde ■
teele conclusie heeft gevraagd mededeeling op de wijze bij de wet bepaald van de origineele akte van 2 Maart 1883, waarop de eischer zich had beroepen met de kosten ingeval van tegenspraak ;
dat de oorspronkelijke eischer bij conclusie van antwoord op het incident heeft verklaard aan die vordering te hebben voldaan en het stuk ter griffie te hebben gedeponeerd ;
dat ged. (incidenteel eischer) vervolgens, zonder eenige tegenspraak te doen, een dag heeft verzocht voor het houden der pleidooien, doch op den aangewezen pleitdag van het woord heeft afgezien, waarop, na pleidooi van de zijde des eischers, de stukken zijn gesteld in handen der Rechtbank, ten fine van beslissing op het incident;
dat de Arrond.-Rechtbank te Amsterdam bij vonnis van 23 Oct. 