Ik charterde onmiddellijk mijn vriend Theo, hem kennende als een volleerd diplomaat. Bovendien heeft ie een slee en dat kan gemakkelijk zijn. Hij was onmiddellijk bereid mij te volgen. Leider, beveel, zong hij, ik volg u en toen startten wij met de wagen, nadat we een uur bezig waren geweest, hem op te winden. Na een klein mental-traininkje begon de motor te bmllen en bleek ook de claxon te werken. De rest komt straks wel op gang, zei hij, zette zijn zuidwester op en met hevig geloei stoven we de flaagweg op. Rekening houjdende met het feit dat we na elke 100 Meter teru,g moesten lopen om de bouten en moeren öp te rapen en weer in te schroeven, was het een prestatie dat we ’s middags om 3 uur de residentie binnenkwamen. Binnen een kwartier hadden we de benodigde deviezen en paspoorten, waarmee ik maar wil zeggen, dat al dat geklets over de langzame ambtenaren uit de lucht gegrepen is. Tenslotte gingen we even naar onzen vriend Plesman, die ons persoonlijk passagebiljetten overhandigde en nadat we de wagen op liet autokerkhof hadden gebracht, waar hij zich lekker thuis voelde en zich eens lekker in zijn eigen veren omdraaide, stapten we in de Papegaai, met Viruly aan het stuurwiel en een goed uur later daalden we in Londen.
BIT WINSTON.
