Antwoord. 11. Op mijn „antwoord” zijn twee stukjes ingekomen, waarvan er één tot discussie uitlokt, en ik wil dan ook gaarne trachten mijn gedachten verder en klaarder uit één te zetten. Ik moet echter vooropstellen, dat mij dit zeer moeilijk zal vallen, temeer daar ik me hier op een gebied ga begeven waar ik me weinig heb ingewerkt. Indien men echter ’t volgende opvatten wil als een overweging tusschen mijn gevoel en verstand, zonder daarbij te eischen een groote wetenschappelijke kennis van ’t verder ontwikkeld principe, dan wil ik probeeren hier nog iets te geven. Doch dit voorop stellende; ik teeken met mijn eigen naara, dus alles wat verder volgt, zijn mijn persoonlijke ideeën, die niet mogen beschouwd worden als een „hoofdartikel”, van ’t Studenten Weekblad, al klinkt dit woord wellicht wat grootsch. Ik vind niet dat mijn zitting hebben inde redactie een beletsel is om mijn persoonlijke ideeën te uiten. Mag ik dan de beide stukjes tegelijk behandelen. Frijlinck begint te zeggen, dat ik tracht weg te redeneeren de anthithese tusschen ’t idealistisch streven en de „burgelijk geijkte opvattingen”, doch ik wil dit anders begrepen zien, ik heb getracht en zal dit blijven doen, het ideaal met de werkelijkheid te toetsen. Ik heb reeds toe gegeven dat zeer veel van ’t Socialistisch streven een heerlijk idee in zich houdt, ik weet, dat inden komenden tijd groote veranderingen zullen plaats grijpen en ik ben volstrekt niet „bang” voor die hervormingen, een groot deel van onze onrechtvaardig toebedeelde, betere levenskansen prijs te geven. Een sterke beperking van het erfrecht lijkt me dan ook niet onrechtvaardig, hoewel ik hier nog eens verzeker bang te zijn, dat opheffing van erfrecht een angstwekkende energiedomper zal zijn. Ik sta niet sceptisch tegenover de menschheid, doch ik dwing me rekenschap te houden, met de menschen zooals ze zich heden uiten. Ik stel me zelf een eisch, nooit verblind te worden dooreen idee en ik wil er op wijzen, dat de gedachten van Cox en Kramer veel van hun beteekenis verliezen, daar zij de werkelijkheid eenvoudig verloochenen. Zoolang zij de toestand in Rusland, zooals die nu is, niet inzien als een absolute mislukking vaneen grootsch idee, heeft hun streven voor het oogenblik nog geen waarde. Als we iemand zien verdrinken, mogen we ons geen Christus wanen, die over ’t water gaan kan en hulp verkenen. 