„Ceskopolsky'. P. Lipensky ze Lwo
wa pomieszcza w felietonie Nar. Listów z dnia


1 b. m. obszerną rzecz o nawiązaniu ściślej
szego niż dotąd zbliżenia pomiędzy Qzechami 1
Polakami. Aby ten cel osiągnąć, potrzeba prze
dewszystkiem zrozumieć się nawzajem, tymcza
sem Czech dzisiejszy nie rozumie Polaka, Polak
zaś Czecha. Wypadałoby zatem wprowadzić cze
szczyznę do szkół polskich, a polszezyznę do
szkół ezeskich, dbając głównie o praktyczną
stronę tego studyum. P. Lipensky sądzi, że
wpłynęłoby to nawet oczyszczająco na oba ję
zyki. W polskim bowiem n. p. zarzucono wiele
dawnych wyrazów, które istnieją dotąd w języ
ku czeskim i na odwrót językowi czeskiemu
ubyły z biegiem czasu pewne słowa przez nas
dziś jeszcze używane. Takie wycofane z obiegu
wyrazy mogłyby wzbogacić skarbniee obu języ
ków, tugując z nich naleciałości obce.»

W dalszym ciągu swych wywodów pod
nosi autor trudności, na jakie napotkałby jego
projekt w wykonaniu. Językowe tendencye Po
laków i Ozechów są różne. Czech dba głównie
o to, by nic posługiwać się obcymi wyrazami,
dopuszczając się jednak po za tem jaskrawych
nieraz grzechów przeciwko duchowi języka, Prze
ciwnie u Polaków cała troskliwość zwraca się
w kierunku zachowania ducha języka w czy:
stości a mmiej uważa się na to, by nie używać
wyrazów obcych. P. Lipensky żąda także, by
Polacy poczynili w pisowni pewne ustępstwa
na rzecz Czechów, radzi np. „w“ zastąpić
przez „V“ it. p. Przeprowadzeniem takiego zbli
żenia musiałyby zająć się poważne instytucye,
najlepiej obustronne Akademie nauk. Rzecz nie


jest niemożliwa, a okazalaby się bardzo poży


teczną, kończy p. Lipensky. Trzeba tylko raz
wziąć się do niej.
Z teatru donoszą: Pani Wanda Sie
maszkówa wystąpi jutro w niedzielę w komedyi
Kisielewskiego „W sicci“ w roli „szalonej Jul
ki“. We wtorek przedstawiona bodzic po raz
pierwszy trzyaktowa sztuka Wilhelma Feldma.
