Als je maar goed leeft
	„Als je maar goed leeft”, hebben we 2 weken geleden gezegd. Hoe weten we wat goed en kwaad is? Het blijkt tenslotte dat we een godsdienstigheid aanvaarden die op de menselijke gemeenschap is afgestemd en niet het minst ook op onze eigen gemakzucht en dikwijls op onze eigen lusten. Is de jonge mens ongodsdienstig omdat hij onkerkelijk is? Niemand zal daar „ja" op durven zeggen. Hij wil juist onkerkelijk zijn omdat hij echt godsdienstig wil zijn en de kerkelijkheid van velen hem niet aanstaat is zijn antwoord. Maar zijn norm, een godsdienst afgestemd op gemeenschap en eigen nut, deugt niet. Godsdienst is nu eenmaal dienst van God en al vloeit daar gemeenschapsdienst en eigen nut uit voort, clit is niet primair. God zal ik moeten dienen, niet zo als ik het misschien inzie dat het goed is, maar zoals God gediend tuil worden. Dit kan ik alleen van de openbarende God Zelf weten. In alle geval is aanbidding, lof, eerherstel, dank aan God, het voornaamste. „Dat kan ik alleen!”, zegt de moderne jonge mens. „Geen kerk voor nodig! Dat kunnen we niet alleen. Wat hebben we aan te bieden? Wat kunnen wij arme schepselen aan God geven wat Hem waardig is? De enige waardige hulde en aanbidding geeft Hem alleen de eeuwige hogepriester die alleen „Sacerdos in aeternum” is. Aan de hand van Christus ga ik tot de Vader en nu heb ik Hem wat aan te bieden dat dankbaar aanvaard zal worden. Ik ga niet naar de Mis met mijn gaven, ik ga niet om te luisteren alleen of te zien, ik ga om te offeren met Christus. Aangezien de Mis een offermaaltijd is, ga ik er geen hoorspel van maken of een schouwtoneel maar ga ik mee aanzitten. Rij het goed levert hoort dit ook, ja ik kan zelfs het leven niet in mij hebben als ik niet mede aanzit aan Christus’ offermaaltijd. Lees er het zesde hoofdstuk van Johannes nog eens op na. Dit is nu eenmaal onvermijdelijk kerkelijk. maar ook in hoogste mate gemeenschappelijk. Waar worden we zó éen. Niet door naast elkaar te zitten, samen le zingen of te luisteren, maar door allen met Christus verbonden te zijn. Dat moet ons tot andere mensen maken onder elkaar. 