o powodzenia sztuki przyczynili sie t
wykonawcy teatru Małego. "Grali dola ok tater
isek Nie zaszkodziłoby nie szybsze tempo, ale sta
ajaksi to niezawodnie na dalszych przedstawie:

P. Śliwiński, jako Naciągalski, ożywi j

y galski, ożywił grą swo
akt II-gi; „odtworzył wybornie typ hda pgba biss
giera 1 zbierał zasłużone oklaski.
j P. Sikorski był od początku do końca zabawnym
litwinem, p. Grubiński (Szenatczyński) wyglądał
„Szaro”, jak był powinien, p. Galasiewicz (Golicki)
dostroił się do całości.
Główne role niewieście spoczywały w ręku p. Czo
snowskiej i p. Oswaldowej.
Publiczność bawiła się i nie szcządziła oklasków:

T. J. Choiński,


ale bawią,


*
„Jan z Lejdy”.
P. de Negri utrzymuje się stale ną š
wdziwego bohaterskiego tenora. wysokości


Wczorajszy występ w „Proroku” był w całom zna.
czeniu świetny,


Zawiodły więc rachuby wszelkie pana Onufrego: | Głos piękny, wspaniale traktowany, recitativa wn


FA


borne, gra i ekspresja niepozostąwiające nie do ży
ezenia, dały nam wysokie artystyczne zadowolenie.
Panna Dobiecka, oswoiwszy się z partją Berty,
śpiewa ją doskonale.
Raz tu jeszcze zwrócimy uwagę, jak niepospolite
trudności zawierają wszystkie ważniejsze pap w
operach Meyerbeera, dla jak wyjątkowych pisane
były śpiewaczek.
Powiedzieć, że się artystka z takiego zadania,
zwłaszcza podjętego po raz pierwszy, wywiąże do
brze, jest to już wyrzec bardzo wiele.
A właśnie musimy oddać wysokie pochwały wy
konaniu roli Fides przez pannę Dąbrowską.
Z prawdziwem zadowoleniem ujrzeliśmy zrana
nazwisko artystki na afiszu i mimowolnie wyrwało
nam się z ust zdanie:

„Przecież dano rolę, tej dotychczas lekceważone j,
artystce.”

I jaki odrazu znaleziono materjał do jej oddania.
Głos śliczny, wprawdzie mezzo sopran, ale wiemy
jak fenomenaluie rzadkie są głosy kontraltowe, ta
kie zwlaszcza, dla jakich pisał autor. Zwykle więc,
tak u nas, jak i w całej Europie, śpiewają tę rolę
me220-50prany.
