Dit vermaak (?) werd, nadat men de poes van den veldwachter de eer had aangedaan om ingemaakt (in de ton) te worden, en dit arme dier dezen vreugdevollen kermisdag niet overleefde, voor goed door den burgemeester gewijzigd, namelijk inplaats van een levend dier moest men een stuk hout uit de ton knuppelen, maar het vermaak bleef nog steeds als katknuppelen bekend.
In andere streken van ons landje bestonden weer andere aantrekkelijkheden, die gelukkig nu tot het verleden behooren. Maar de namen die hier en daar nog voortleven zijn wel een bewijs, dat de bezadigde Hollanders of andere provincialen, eenige tientallen jaren geleden niet dachten aan Dierenbescherming.
Waarom zouden anders te Aarlanderveen nog „hanenslagers” wonen? te Blitterswijk ~haansmijters ”? te Boxum ~knuppelaars”; te Enspijk ~hanenknippers”; te Leiden ~hondendooders”; te Limbrecht „gansrijders”; te Rinsumageest ~hondenwippers” en te Zevenaar zelfs ~koppensnelders” te vinden zijn?



	Onschuldiger waren de vermaken, waarbij symbolische dieren ten tooneele verschenen, zooals b.v. te Beesel en Heel in Limburg, en te St. Michelsgestel waar „draakstekers” tijdens de kermis hun oud-ridderlijke heldendaden vertoonden: wij zullen over het ~draaksteken” te St. Michielsgestel wat meer vertellen.
Den Draak steken.
Het monster was gemaakt van gevlochten dunne en taaie boomloten, zoogenaamde „teenen”, met groote vleugels en opengesperden slangenmuil en van geschubde huid voorzien. Het werd door een lid der gilde ~bewoond” en door het trekken aan verborgen raderen in beweging gebracht.
De koning van het gilde stelde Sint Joris, patroon der ridders en schutters voor en stak het beest, in weerwil dat het vuur en water spuwde. Daarna gaf hij het over aan een in het wit gekleed meisje, dat het met een ketting in triomf rondleidde.
