Jak tu odmówić? Mróz siarezysty na dwo
rze. Wstępuję tedy: na wódeczkę, by się
ogrzać 'z najsilńiejszem postanqwieniem za
bawienia tylko chwilkę. Kieliszek za kie
liszkiem tonie w przepaściach, gardzieli —
rozmowa coraz się ożywia — w głowie co
raz więcej szumi, a człowiekowi coraz mi
lej i weselej... Wódka czasem, jest dobro
dziejką dla biedaków...
Wypada się zrewanżować: Zapominam
o teatrze, o lubej, o mych sennych roje
niach — wołam kolejką raz, drugi, trzeci —
tamci znowu — i tak dalej — dalej — bez
końca... Hulaj dusza !...
Popołudniu już było — gdy wstałem
od stołu. Nie wiem, jakim cudem znalazłem
się w. domu... f

Przespawszy się — trochę. strzeźwiony
budzę. się. Najwyższy czas kupić bilet i
biedz do lubej. Pewnie już czeka i niecier
pliwi się.
Sięgam do kieszeni — obmacuję —
nie ma pieniędzy... Zdrętwiałem.
Sprzedaję pierścionek — cały mój ma
jątek, zabytek lepszej przeszłości, jedyną
pamiątkę po matce — kupuję bilet i pose
łam przez posłańca doniosłszy na bileciku,
że przybędę już do loży troszeczkę później.
Potrzebowałem ochłonąć. — Z godzinę włó
czyłem się bez celu po ulicach. Nareszcie,
rżnę do teatru, znajduję numer loży —
wchodzę. W loży zastaję mamę z Manią
i jakiegoś młodego pana.. Mamę buch
w rękę, Manię ściskam za rączkę, a gdy
spojrzałem na młodego człowieka i odda
łem mu lekki ukłon — mama, zesznuro
wąwszy usta do uśmiechu — rzekła rekomen
dując:

— Pan Ignacy Kiełbasiński, narzeczony
Mani!..
Właśnie, w tej chwili huknął bęben

w orkiestrze, a ja bezsilnie klapnąłem na


"młoda i piękna,


ZE


—


krzesło... Mania zawzięcie lornetowała, pan
Kiełbasiński pokręcał ładnego wąsa, mama
zaś wpatrywała się w gwiazdy złote na nie
bieskim suficie teatralnym...
Wyszedłem w antrakcie, niby to na pa
pierosa i... nie wróciłem już więcej...
