Nog een andere gebeurtenis wekte niet weinig zorg aan het keizerlijk hof. In Tai-t’ang, eene stad in het Noorden van Shan-si, niet ver van den Chineeschen muur, had een Tartaarsche prins op zijn doortocht een meisje geschaakt van aanzienlijken huize en de gouverneur van de stad, een Chinees, eischte met nadruk van den prins dat hij het kind aan hare ouders zou teruggeven. Toen deze zulks weigerde, verklaarde hij zich openlijk tegen den keizer, riep alle ontevredenen bijeen en stond weldra in het veld met een leger van 400,000 man, dat zwoer het Tartaarsche juk niet langer te zullen dragen.
Amawang, de oom des keizers, zag aanstonds het gevaar in, dat zoo dicht bij Peking den troon bedreigde en stelde zich zelf aan het hoofd van de beste troepen uit de acht banieren, waarin het Tartaarsche leger is verdeeld en die nog altijd onder de wapenen stonden om naar het Zuiden op te trekken. Tien uren afstand van de vesting Tai-t’ang had er een treffen plaats, waarvan de uitslag onbeslist bleef en nu trok Amawang op naar de vesting, waar de generaal zich met sterke troepen had teruggetrokken.
