In Bircher Benner’s studententijd werd alcoholgebruik algemeen als iets bijna noodzakelijks beschouwd. Maar onder de professoren waren er twee, o.a. Forel, die grote invloed op de studenten hadden. En die waren beiden abstinent. Het duurde echter lang eer Bircher Benner het besluit nam geheelonthouder te worden. „Doe het dan om mijnentwil”, zei Forel eens tot hem. Van toen af ondervond de jonge stu dent, hoe moeilijk het is, anders te leven, dan de kringen, waarin men verkeert. Maar hij heeft stand gehouden en bij de door hem voorgeschreven levenswijze is geheelonthouding eis. Zo bevordert hij onze strijd tegen het alcoholisme. De gevangenisdirecteur. Onlangs was de heer H. M. van Hel- voort, directeur van de Amsterdamse strafgevangenis, veertig jaar in dienst bij het gevangeniswezen hier te lande. „Och ja” — zo vertelde deze directeur toen aan een krantenman van de N. R. Ct. — „wat je noemt een prettige betrekking is dit niet; je zit altijd in het gemene, het goede hoor je niet; je ziet de wereld van haar schaduwzijde. Maar je moet daarbij bedenken, dat het eigenlijk or- ^lukkige mensen zijn, die hier opgesloten zitten. Hun misstap is vaak een ge-o’g van de opvoeding, de omgeving in hun jeugd...” Zes raadgevingen voor Jeugdleiders. Tracht de jeugd te begrijpen. Behandel de jongeren als kamera den, maar bedenk op welke trap van ontwikkeling ze gekomen zijn. Discipline moet elastisch zijn. Zelf bestuur is van grote waarde. Houd geen lange redevoeringen. Opvoeding tot nuchterheid moet positief zijn. Tracht de waarde te bepalen van elk individu en elk individu een taak te geven. Dat zijn zes gedachten, die behandeld worden in een pas verschenen „Handlei ding voor Jeugdleiders in de nuchterheids- bewerging”, die door de gezamenlijke Zweedse drankbestrijdingsorganisaties is uitgegeven. Niet alleen voor onze jeugdleiders, maar ook voor anderen, die met jonge mensen omgaan, zijn deze wenken van belang. Het lied van Moeder. (Zangbundel I.O.G.T.) Auto’s gleden geruisloos af en aan. Schitterend in Neonverlichting tekende het „Palais des films Internationalcs” zich af tegen de donkere avondhemel en lok kende vrouwenfiguren staarden u verlei delijk aan, uit de fascinerende reclames. De stroom van bezoekers was als een ruisende bergbeek en verspreidde zich langzaam over ’t grote plein, eveneens badend in licht. Sprankelend in alle kleurschakeringen was de fontein en zacht ritselden de fon kelende druppels, kerende terug in ’t wa ter, waar de visjes dachten, dat het dag was en vrolijk rondzwommen. 