Dyr. a aj opowiada o swej
znajomości z p. Haeckerem. Stwiet
dza, że w związku z artykułami w
„Naprzodzie*, w których p. Haecker
napadał w niedopuszczalny sposób na
Sieroszewskiego, Belinę Prażmowskie
go i śp. T. Hołówkę zaraz po jego


agre


śmierci, świadek uważał zą stosowne
wystawić go w świetle takiem, na ia
kie zasługuje. Tu stwierdza dyr. Dzia
dosz, że przez cały czas jego służby w
Krakowie p. Haecker był jego infor
matorem. Informacje te dotyczyły
Ciołkosza, Dubois į Żuławskiego.
Haecker skarżył się świadkowi, iż sta
nowisko jego w partji podupadą wsku
tek przyjścia do władzy  Ciołkosza,
Dubois i Zaremby. P. Mastka nazywał
Haecker komunizującym.
W sprawie służby p. Haeckera w
wojsku, dyr. Dziadosz zeznaje, że p.
oddział żołnie
jednak z


Haecker odprowadził
rzy legjionowych na front.
froniu odszedł.
P. Haecker próbował zabezpieczyć
się i czując bliski koniec partji, pragnął
zająć jakieś stanowisko. Chodziło tu
o stanowisko referenta prasowego w
Krakowie. Skłonny był nawet oddać
to stanowisko p. Haeckerowi, gdyż
miał do niego zaufanie.
Stosunek Haeckera do rządów Wi
tosa był wrogi. Artykuły „Naprzodu“
były bardzo ostre, Ciągle wysuwano
hasło „precz z Rządem”. Kiernika, ów
czesnego Ministra, nazywano marnym

| adwokaciną z Bochni. Rząd nazywano
Rządem koniokradów i paskarzy.
Na rynku Kleparskim.
