En toen ze daar aankwamen luidden reeds de klokken, terwijl de dorpelingen, ook allen met een palmtak, de kerk binnen gingen. Dat binnen gaan geleek een zegetocht met groen. Allen, groot zoowel als klein, droegen hun palmtakje, om dat te laten wijden en dit na afloop der H. Mis weer mee te nemen naar hun lïuis, of te planten inden tuin of op den akker. Ook de tuinman en zijn vrouw droegen dien morgen hun gewijde palmtakjes naar huis. „Hannes,” begon toen de vrouw, „we moesten een takje vóór het huis plantenT ...” „Ja,” keurde de tuinman goed, „opdat er zegen op zal rusten, ook als wij het hebben verlaten.” Inden tijd, dat zijn vrouw haar palmtakje heel dicht bij eender muren van de tuinmans woning plantte, liep Hannes, zijn oogen gericht op het palmtakje in zijn hand, den tuin door „’k Wil het mijne zetten op de plek, waar ik vannacht het kleine meisje heb gevonden ’t Gewijde palmpje moge haar en ook mij ten zegen zijn.” Zoo in zich zelven mompelend was Hannes bij het kreupelhout gekomen. Daar zette hij het palmtakje inde vochtige aarde. 202 HET WEEKBLAADJE VOOR DE ROOMSCHE JEUGD sneed daarna eender zijtakjes af, om dit mee naar huis te nemen en te plaatsen boven het wij watersbakj e. Kn de palm werd Hannes ten zegen ! Want toen de graaf had ge hoord, dat het de oude tuinbaas was, die hem zijn kind gezond en wel had teruggebracht, vroeg hij aan de gravin : „En hoe zullen weden trou wen knecht beloonen ?” Met smeeking in haar lieve, zachte stem ant woordde de burcht vrouw : „De grootste be looning zal het voor Hannes zijn, als je hem en zijn vrouw laat wo nen, tot aan hun dood, inde woning, waar ze bijna veertig jaren van hun leven hebben door gebracht. Geloof me, Walter, dat dit de oudjes zeer gelukkig zou maken." • „Eatén we straks sa men naar de tuinmans woning gaan,” stemde de graaf toe, „onderwijl bedenk ik dan wel, hoe ik deze zajak het best tot oplossing breng.” Dien namiddag zaten Hannes en zijn vrouw tegenover elkander voor het venster. Beiden staarden zwijgend naar buiten, denkende aan wat komen zou. Ze wa ren zóó in hun gedachten verdiept, dat ze ver schrikt opsprongen toen de huisdeur werd ge opend. 