Wobce poufnego charakteru obrad łozań
skich i zakulisowej gry poza konferencją, nie
zmietmie trudno wyrobić sobie pojęcie o praw

| dziwym jej przebiegu. Del.gata polskiego nie do
puszczono 'do udziału, Stany Zjednoczone ucze
stniczyły tylko jako obserwator. Główne role
oljąty Anglija i Francja. Jednakże polityka tych
obu mocarstw w stosunku do Turcji nie ma pra
wie punktów stycznych, natomiast roi się od
"przeciwieństw. Jest to ugruntowane na wielowieko
| wej tradycji.i na etnicznych stosunkach ko'onjałnej
polegi Francji. Francja posiadająca w kcloniach »
miliony. poddanych mahometańskich już z tego
powodu stara się pozostawać w najlepszej zgo: '
dzie z głową Świata muzułmańskiego — sułta+ '
nem: tureckim. Zresztą wśród wi.lowiekowego
antagonizmu Francji i Anglji, — Turcja była
zawsze nieodłącznym sojusznikiem tej pierw
szej. Naodwrót Anglia widziała zawsze w Tur
cji niebezpiecznego rywala na wschodzie i za
porę na drodze do Indji przez morze Śródziemne
i Suez., Stąd pochodzi okrzyczany hellenofiiizne
angidski.
Ten podwójny antagonizm musiał sią z ko
nieczności odbić też i na, ostatniej konferencji.
Sprawę skomylikowała jeszcze bardziej okupa
cia Zagłębia Ruhry. Tu znowu „serce“ angiel
skie było po stronie antyfrancuskiej. Te dwie
sprawy 'powiązały się tak ściśle, że oba pań
stwa szachowały się nimi wzajemnie. Odbywał
się iakgdyby hand:] wymienny: za neutralność
An li w sprawie Ruhry — neutralność Francji
w sprawach tureckich. Tu było żródło tej urzę
dowo podkreślunej „źgody i scfidarności'.
