„Is het waar, loerah, dat men laatst 'moeilijkheden heeft gemaakt bij de begrafenis van den christen goeroe?”
	„Neen,” was het antwoord, ~die mijnheer is hier op ons kerkhof ter aarde besteld. Wel was het aantal deelnemenden niet groot, maar dat kwam, omdat hij een vreemdeling was.”
	„Goed, en zoudt ge nu bezwaren hebben, als zich nog eens zulk een geval voordeed?”



	„Neen, toewan, absoluut niet; er liggen hier op het kerkhof allerlei menschen begraven.’'
	Ik merkte, dat mijn gepraat kalmeerend werkte en voelde me zelf ook veel geruster, omtrent het punt van de teraardebestelling onzer katholieke goeroe’s. Na nog wat gepraat te hebben, bedankte ik alle aanwezigen voor hun vriendelijke inlichtingen.
Maar waar ik me nog veel meer in mijn gedachten mee bezig hield, was de zorg voor de levende bewoners der gewestelijke hoofdplaats, ’t Was alsof de koetsier die gedachte van me raadde, want toen we weer in ’t karretje waren gestapt, begon hij me allerlei vragen te stellen over den godsdienst der Hollanders.
Zoo toch en niet anders noemt de Javaan het Christendom. Dat is zijn groote dwaling: het mengelmoes van islam en bijgeloof is de godsdienst der Javanen, het Christendom is de godsdienst der Hollanders. Het toeval wilde, dat, terwijl ik hem een eenigszins nauwkeuriger begrip trachtte te geven van onzen godsdienst, wij onzen Ignatius weer tegen kwamen. Ik zeg: „Koetsier, is dat een Javaan of niet?”
	„Ja, mijnheer, dat is een Javaan.”
	„En een echte?” vroeg ik weer.
