p. r. Być może, że obok  „Walkirji* usłyszymy
w tym sezonie także nową operę nieznanego dotych
czas polskiego kompozytora p. Erazma  Dłuskiego
p. te „Urwasi“. Pisaliśmy w swoim czasie o tej
operze, którą krytyka petersburska nadzwyczaj po
chlebnie oceniła. Ci, którzy mieli sposobność sły
szenia tej partycji, wyrażają się o dziele z ogromne
mi pochwałami, a nawet przepowiadają jej los sla
wnej „Cavallerji rusticany*.
„Życie we dwoje“.
(Komedja w trzech aktach Henryka Boccaye;
tłumaczył M. Sachorowski.
Prawdziwie francuski żarcik, osnuty na tle
życia mlodych małżonków, żarcik z lekką satyrą
na manję rozwodową, rozpowszechnioną w dzi
siejszej Francji. >

Mlodzi państwo Labrouchere pobrali się z
milości, kochają się serdecznie, ściskają i całują
się co pięć minut, a jednak — postanawiają
rozwieść się. Dlaczego? Bo pani Lucja Labrou
chere jest osóbką nerwową, rozgrymaszoną,
odczuwającą wśród ciągłych zabaw salonu pró
żnię życia tylko we dwoje, z której jednak
nie zdaje sobie jasno sprawy. Trawi ją jakaś
tęsknota za szczęściem calkowitem, jakaś nie
cierpliwość kapryśnego dziecka, jakaś niezrozu
miała pretensja do męża... I stąd piętnaście ra
zy na kwadrans wybuchają pomiędzy nimi
sprzeczki, przeplatane przeprosinami, w czasie
których jednak kotka-żona, jakby mimowolnie,
ubolewa nad mężem, bo... nie ma ognia i jest
inwalidą... Ostatecznie pani Łucja przychodzi do
przekonania, że żyć ze sobą nie mogą, bo „nie
zgadzają się ich charaktery* i — przyrzeka wy
szukać dla ukochanego męża... inną żonę. To
poszukiwanie i narady obojga małżonków nad
kandydatkami (zawsze wśród pocałunków aż do
znudzenia) wypełniają trzy akta i kończą się
ostatecznie sceną zazdrości, która obie niesły
chanie naiwne figurki, czy dzieciuchów-mal
żonków, przekonywa, że najlepiej im jednak ze
sobą.
