Het jaarverslag van den voogdijraad te Rotterdam over 1939 bevat de volgende beschouwingen over de ondertoezichtstelling:
„De gezinsvoogdij is en blijft te Rotterdam een zeer levend instituut. Groot is de verscheidenheid van gevallen, welke binnen haar grenzen onderdak vinden. Belangrijk is het aantal kinderen, voor wie tijdens ondertoezichtstelling betere levensvoorwaarden worden geschapen. Het zou daarom zeer te betreuren zijn, wanneer dit instituut tengevolge van bezuiniging of anderszins zou worden beknot of in de toekomst onvoldoende tot zijn recht zou kunnen komen.
Om een greep te doen: het moeilijk opvoedbare of lichtelijk afwijkende kind, dat door de ouders verkeerd wordt aangepakt; het kind, dat tegenwicht noodig heeft tegen wat het thuis bij de slechte verstandhouding tusschen vader en moeder moet mede maken; het door de ouders niet begrepen, het door stiefvader of stiefmoeder liefdeloos behandelde kind; het achterlijke en soms niet als zoodanig herkende kind; het oneerlijke kind; het spijbelende kind; het kind met heimelijke of openlijke critiek op de onregelmatige verhouding van vader en moeder; de jongen of het meisje in de moeilijkheden der puberteitsjaren; het in jeugdliefde ontvlamde kind, dat een keus deed afwijkend van den smaak der ouders; het kind, dat alleen is komen te staan en waarvoor vereenigingsvoogdij niet noodzakelijk is; het oudere meisje, dat op sexueel gebied gederailleerd is, maar dat door kort, krachtig ingrijpen misschien tot inkeer is te brengen; de oudere, onverschillige, branie-achtige jongen, die alleen maar onmogelijk doet om zich zijn verlangen naar een goed woord of naar kameraadschap niet bewust te worden of dit anderen niet te toonen. Kortom al die kinderen, die door een betrekkelijk eenvoudig ingrijpen van buiten, die door een juist inzicht in het individueel geval in goed vaarwater zijn te brengen.
