Die meubelen zyn oud, voor een deel zijn ze uit de vorige eeuw, even als bijv, de ingelegde latafel met het geel koperen beslag en de Btaande klok met de metalen wijzerplaat en haar melankoliek tik-tak. Nieuw zijn alleen de gemakkelijke sofa en de verschillen de stoelen. De schilderijen en het oude Meissener porselein ver sierden reeds de pronkkamer van mijne grootouders; bijna aan ieder I stuk is een herinnering, een geschiedenis verbonden. Boven mijn schrijftafel hangt een portret; ’t is pastelwerk en geeft ons een lief, aantrekkelijk vrouwengelaat te aanschouwen. Onder het gepoederd haar staren twee groote, blauwe oogen ietwat schuw ons aan ; de fijne, spitse neus geeft iets vastberadens aan het gelaat, maar de mond verzacht den indruk: hij is klein en rond en in de hoeken wat omlaag getrokken, alsof het blonde meisje straks zal gaan weenen. 't Is Dorothea Kornemann, de boezemvriendin van myne groot ouders, de peet van hun oudsten zoon. Reeds lang sluimert ze rustig op het kleine dorpskerkhof van j 1 Lenkwitz, maar haar portret is nog altijd het schoonste sieraad < van mijn kamer, en van dit portret wilde ik u iets vertellen. Vlak tegen de lijst aan staan eenige regelen geschreven met 1 krulletters, zooals men dat in dien tijd meer deed, ’t Is, alsof de hand der schrijfster ietwat beefde onder het schrijven. We lezen er: „Lenkwitz, Oetober 1802. Hy, die kwaaad spreekt van de liefde, verdient ons medelijden, , maar wie geen hart heeft voor vriendschap, kan geen aanspraak maken op onze achting. Tot aandenken aan uwe trouwste vriendin DoBOTHi'A KoBNEltANN." 1 1 Nooit las mijn grootvader die regelen zonder heimelijk een traan i uit de oogen te wisschen en alle jaren hing mijne grootmoeder op i i den 5en Juni een rozenkrans boven het portret. Mij dunkt, ik i zie de twee oudjes op een zonnigen vijfden Juni daar nog naast elkaar staan voor de schilderij; ze stonden daar hand in hand, en , I den ouden heer, wien zijn grijsgroene jagersrok nog altijd zoo keurig i kleedde, vloeiden de tranen uit de oogen. Zij, het liefelijk kleine , \ vrouwtje, staarde met eene uitdrukking van diepen weemoed op , ' ' het portret, en al schreide zij ook niet, toch stond op het nog altijd schoone, maar nu met rimpels doorploegde voorhoofd een - diepe smart te lezen. 