— Tak, tak, tak! Więc wie, więc nie wpa
dnie im w ręce! Chwała ci Boże! Wszyscy obecni
jeszcze bliżej otoczyli Adama i zarzucali go ze
wszech stron mnóstwem zapytań, na które nie
szczęśliwy zaledwie mógł odpowiadać w części.
Wypogodziły się twarze, blondyneczka była
już wcale wesołą, a stary jegomość mówił do sta
ruszki: teraz pani dobrodziejko trzeba posłać po
wiedzieć Łopacińskiemu, że już konie nie potrze
bne są więcej. x

— Zaraz, zaraz. Widzisz Waćpan trzeba pomy
śleć z początku o gościu. I babunia trzęsąc gło
wą, przeżuwając ustami, podrepciła do dalszych
pokojów.
Pozostali goście prowadzili ożywioną rozmo
wę. Zwolna dowiedział się Adam, że nasza orga
nizacja powzięła wiadomość od przekupionego mo
skiewskiego urzędnika o zasadzce ukartowanej na
Ludwika Narbutta; że po otrzymaniu tego zawia


domienia, pani Mon., przypadkowo znajdująca się
wówczas w Lidzie, natychmiast wyjechała z miasta
w towarzystwie blondyny i obecnego szpakowatego
pana i z największym pospiechem stanęła przed
dwoma godzinami na miejscu, a od samego przy
jazdu do Dubicz trawiłu się niepokojem czekając
na konie. Wypłacając się wzajemnością opowiadał
następnie nasz młodzieniec swoje przygody i obja
śnił jakim zbiegiem okoliczności mógł Narbutt po
wziąć zupełne przekonanie o zdradzie. Gdy Adam
skończył opowiadanie i wspomniał, że naczelnik
postanowił nazajutrz jechać we dwóch tylko z adju
tantem do Jaś.. pani Mon... zawołała :

— Jak to! Mój panie, pan mnie znowu prze
rażasz !

.— Jestem przekonany, że pan Ludwik dobrze
wie co robi.
Pan nie znasz w zupełności mojego brata.
On zawsze mawiał, że w początkach powstania
trzeba przedewszystkiem wdrażać ludzi do wojny
i niebezpieczeństw; że nawet godzi się awanturni
czo rzucać, byle podnieść ducha. Nie! ja zaraz
jadę !

— W takim razie i ja pani towarzyszę.
— Pan?... Pan... nie możesz jechać ze mną.
