Jak już powiedziałam, pustka i zniszczenie u nas
jak po przejściu Attyli— majątki popalone, porabo
wane; bliżej miasta choć dwory zostały—trochę da
ićj puste pole i nic więcej. Ubywatele pomordowani
lub Į owiężeni — żony i dziggi ich tułają się wszę
dzie, szukając schronienia. Zaledwie malutka gur
stka została do dziś dnia przy majątkach; zresztą
wszystko mos] wa zagrabiti. Sekwestrowano dobra
r dzicóm za synów, krewnym za synowców; a po
tim przez publiczny rozboj, (bo licytacją tego na
zwać nie mozna) sprzedawali moskiewscy czyro
wnicy po 2.ruble dziesięcinę (diesiatina); zresztą
łupiezcćm tym nie potrzeba żadnego dowodu; pu
dejrzenie, prosta denuncjacja przez zawiść uczy io
nı, wystarcza do zagrabienia calego mienia, do v
więzienia mężczyzn i puszczenia z torbami reszty
rodziny. Niedawno obywatela z okolic uwięziono,
dobia mu za ekwestrowano, dla tego, że kuche k


żona i dzieci nie mają co jeść, a na pociechę nawet
widziuć się z uwięzionym nie mogą. Jednóm sio


] d


na Rz `


a a u


a


wem, nędza i zniszczenie, a później głód zapewne,
jak ptaki złowrogie szybują dzis nad litewskiemk
zagonami i śmierć wróżą nieustannie. A i w samém.
mieście nam nie lepiej. Ucisk podły, nikczemny, u
cisk słabych, bo na drobnostkach oparty, nie daje.
nam pokoju, jak ciągłe pojedyncze ukłucie szpilką.
Najprzód. nie wiadomo gdzie się podziać: tych co
wyjechali na wies, gnają do miasta; tych, którzy
w mieście chcieli osiąść, na wies wypędzają.
