Poelhekke sprak in ~Woordkunst”, een bepaling beproevende van het begrip ~poëzie” op zichzelf een hachelijke onderneming! van een ~ingeboren schoonheidsbehoefte en schoonheidsdrang”, en ongetwijfeld is dit een bruikbaar begrip, wanneer wij daarbij als aanvulling niet vergeten, wat Lu Marten schreef in de ~Kommunistische Jugend-Internationale”: ~Men moet dit niet zóó begrijpen, alsof het gaan zou om als het ware een ~consumecren”, een bewust begeeren van bepaalde kunstwerken. Het is veel meer: het is de voor ’t oogenblik heel vage, algemeene begeerte naar een leven, dat niet slechts met het allernoodzakelijkste gestoffeerd is.”
	Zóó begrijpen wij, dat in iedere bittere aandoening, in elke schilde-



	ring van heerlijkheid, die de dichter in zijn scheppingen verwoordt, het pogen belichaamd is om een smart, een teleurstelling, een begeerte ~uit te zeggen”, om de spanning tusschen ideaal en werkelijkheid in zijn schepping op te heffen. Wij herinneren ons allen het bekende ~Aus meinen groszen Schmerzen Mach ’ich die kleinen Lieder”: denken wij daarnevens aan den raad, welken Constantijn Huygens eens van zijn hooggeschatte vriendin Tesselschade ontving: ~Hy stel’ syn leed te boeck, soo heeft hy ’t niet t’ onthouwen.”
	Het mag dan ook niet vreemd heeten, dat wij bij ons onderzoek naar de eigenaardige verschijningsvormen der huidige samenleving vragen, welken indruk zij hebben gemaakt op de bij uitstek ontvankelijke ziel van den kunstenaar. Wij doen daardoor nagenoeg hetzelfde als de bioloog, wanneer hij bij de bestudeering van fijne weefsels een microscoop als hulpmiddel gebruikt. Daarbij willen wij ons zooveel mogelijk bepalen tot onze eigen letterkunde, omdat immers het woord, van landgenoot tot landgenoot gesproken, het zuiverst door ons begrepen worden kan. Maar een enkele maal zullen wij toch een blik slaan over de grenzen, daar somtijds de invloeden die wij bespreken, feller en onmiddellijker buiten Nederland gewerkt hebben en ook, omdat het in den aard van ons volk niet ligt, zoo fel gegrepen te worden, en onze litteratuur veelal dus slechts een vervloeiende schakeering geeft, waar de vreemdeling de ongemengde kleuren contrasteerend naast elkander zet.
