Wij zijn, bij de bestrijding van de censuur, allerminst blind voor de groote gevaren aan ongebreidelde drukpersvrijheid verbonden. Een deel van de verantwoordelijkheid voor het ontstaan, het voort, duren en voortwoekeren van den wereldbrand komt mede voor rekening van hen, die de vrijheid van gedachtenopenbaring misbruiken en haar in dienst stellen van nationalen hartstocht, misschien zelfs van nog bedenkelijker motieven. De drukpersvrijheid is allerminst een absoluut goed. Doch van alle middelen, welke gebruikt kunnen worden om machtsmisbruik van de drukpers tegen te gaan, is zeker de preventief werkende censuur het slechtste. Juist dezer dagen lazen wij een door eene Fransche vrouw geschreven boek, den oorlog beschrijvende in al zijne ontzetting en een beroep inhoudende op wat er goed en schoons is in het gemoed van het Fransche volk. Bijna op elke bladzijde stonden de woorden „Coupé par la censure". De waarheid moet gesmoord. Natuurlijk zal onze Regeering een dergelijk gebruik van den maatregel als een misbruik erkennen. Doch wie waarborgt, dat maatregelen, die door de vrijheid te knevelen de waarheid kunnen terugdringen, daartoe in tijden van woeling en gisting niet zullen worden gebruikt? Zij, die de macht in handen hebben, kunnen dikwijls zoo weinig waarheid verdragen. De veroordeeling van Liebknecht in Duitschland, nog meer die van Norman Angel in Engeland geven eene leerzame les. Wie ondanks alles de vrijheid lief heeft, verleene niet lichtvaardig en zonder dringende noodzakelijkheid zijne mede" werking bij een maatregel, die er toe kan dienen haar in banden te slaan. In het V. V. wordt slechts door „sommige" leden tegen de nieuwe bepaling bezwaar gemaakt. Mogen die „sommigen" tot „velen" worden, nog liever, moge de Regeering ertoe kunnen besluiten art. 18 D terug te nemen en daarmede erkennen, dat het Nederlandsche volk, de Nederlandsche pers vrijheid verdienen en verdragen kunnen.
