mo, że chłopiec ten nie jest synem zmarłej Tea
beli hr. Kwileckiej, lecz synem Cecylii Meyera
wej, oraz że ma być jej wydany. Z obszernego
qzasadnienia wyroku dowiadnjemy się, że opiera
on się wyłącznie na zeznaniach właściciela dóbr,
v. Bakego, Niemca 1 sssiada Kwileckich. Twierdzi
on, że Izabela hr. Kwilecka pewnego razu miała
wyenać przed nim, iż „Józef nie jest jej synem,
nie jest przez nią uredzony*. Sąd uznał świade
etwo Bakego jako bezwzględnie wiarogodne i na
niem oparł swój wyrok. Jak donoszą dzienniki
poznańskie, Zbigniew hr. Kwilecki zgłosił już
wniosek o rowizyę tego wyroku do najwyższego
sądu Rzeszy niemieckiej w Tipsku Sprawa nie
jest więc jeszcze ostatecznie rozstrty
gnięta.
Sufrażystka w kominie,


Sufrażystki augielakie, która już od roku usi
lują za jakąbądź cenę wtargnąć do parlamentu
sby tam wywołać wielką awanturę, opanować
trybunę, prokłamować r niej prawo wyborcze dla
kobiet i dzięki tej manifestacyi zwrócić pa siebia
uwagę calego świata, nie zaniechały dotychczas
swego zamiaru. Raz tylko ndało się jednej z an
frażystek wpaść na chwilę do aali posiedzeń i
rzucić z trybuny plikę papierów. Miała wśród
posłów krewniaka, zataiła przed nim swoją prey:
należność do „ligi* 1 prosiła e minką niewinną
o pokazanie jej parlamentu. A gdy się znalazła
na kurytarzach, odepchnęła nagle knsyna i dwu
policyantów, pobiegła pędem do sali obrad posel
skich } zanim ją wyrelicono za drzwi, narobiła
trochą nieporządku.
Wszystkie inne próby wtargnięcia do parla
mentu zawiodły. Nie udało się kilka seturmów
zbiorowych, bo policya grzecznie, ale stanowczo
odparła atak sufrażystek. Nia udał się także pod
stęp z „koniem trojańskim“, bo wóz meblowy, w
którym ukrył się legion anfrażystek, wjechał
wprawdzie na dziedriniec parlamentu, ale gdy
z niego wyskoczyły wojownicze damy, służba w
mgnieniu oka wyparła je na ulicę 1 na placu zo
stała tylko kupa połamanych parasolek i pomię
tych kapeluszy.
