De Kadt schrijft zijn boek (het is bijna 600 bladzijden groot!) als het ware met het schuim op de mond. Het is een en al bitterheid en verbittering. De enige wijding, die ervan uitgaat is het leed der teleurstelling van den socialist, die de grote kans op verwezenlijking van zijn socialistisch ideaal, die Rusland aanvankelijk scheen te geven, meent verspeeld te zien. Met een waarlijk loffelijke vlijt, na raadpleging van het voor* naamste wat er in tijdschriften en in boekvorm over de Sowjetunie is geschreven, schrijft De Kadt een geschiedenis der Russische revolutie, om zo te zeggen van dag tot dag" en zijn relaas wordt schier van bladzijde tot bladzijde een ongetemperde aan* val op 'de bedoelingen en daden der bolsjewieken en dan vooral op Stalin, die wel culmineert in de uitbarsting op blz. 461: „Heel bovenaan troont Stalin, de God en het Voorbeeld. Alles, wat fijner is dan Stalin (en ongeveer alles is fijner) is contra* revolutionnair, kleinburgerlijk; alles wat buiten het begripsvermogen en de gevoels* wereld van Stalin valt (en ongeveer alles valt er buiten) moet kapot getrapt worden, alles wat Stalin (de geest van de heersende klasse) niet aanbidt, wat hem wil weer* staan, moet verpletterd worden. Waar de Stalincultuur getriumfeerd heeft, daar groeit geen 'gras meer, alles is dor en dood: „Le Turc a passé par la"!
& Op een andere plaats ((blz. 455), na een beschrijving gegeven te hebben van de inder* daad afkeerwekkende, ja pathologische Stalincultus in het huidige Rusland, zegt de schrijver- ..men zal moeten toegeven, dat noch de „Untertanen"*cultuur van het Wilhelminische Duitsland, noch de Duce*verering, noch zelfs de Hitlerhkkenj in Duitsland zo erg zijn als dit."
Hoe anders Mr. J. Huyts! Ook hij een degelijk kenner van het feitenmateriaal, even* als De Kadt toegang hebbend tot de in het Russisch geschreven bronnen. Op De Kadt heeft hij voor (of is het een nadeel?), dat hij een korte tijd in het nieuwe Rusland geweest is Huyts is het type van den cultuurbolsjewiek, den hater van het burgerlijke, die in Rusland meent waar te nemen de geboorte, de vorming van den nieuwen mens en daardoor ook van een nieuwe maatschappij, die vrij zal zijn van de gruwel der burgerlijkheid op alle gebied. Deze hoop, deze begeerte brengen den schrijver ertoe alles in het roze licht van zijn wensen en verwachtingen te zien. Hij is het willige slachtoffer van de onvolprezen, geraffineerde sowjetpropaganda.
