Żle się działo w Świecie katolic
kim. Nie tylko kościoły opustoszały,
nie tylko wyśmiewano księży i bi
skupów, gdy ukazywali się oczom
ludzkim, ale przestano wołać kapła
na do konającego, wielu schodziło z
tego świata bez zaopatrzenia, a na
wet wśród sług ołtarza znaleźli się
tacy, którzy stracili wiarę i rzucali
służbę Bożą. Zdawało się, że nie na
skale, a na trzęsawisku stały słabe
mury Kościoła.
Pierwsza gwiazda błysnęła na nie
bie. Proboszcz sam własnoręcznie
zamknął kościół, wziął klucze i po
szedł na plebanię. Gdy otworzył
drzwi do jadalni, miły widok uderzył
jego oczy. Na stole pokrytym białym
obrusem stała mała zarząca się już
światłem choinka, pod jej gałązkami
w żłóbku spoczywało Dzieciątko Je
zus i radośnie wyciągało rączęta. Łzy
zakręciły się w oczach przybyłego.
Na spotkanie wstał ks. Stefan z fo
tela i rzekł:

Wieczór miłości Bożej będziemy
obchodzić może jedni w całej para
fii. Niechże nam pod dach spłyną
chóry aniołów i niech do uszu na


246


szych dojdzie śpiew „Pokój ludziom
dobrej woli“. Przy wigiliinym stole
o Boskim Dzieciątku myśleć i mówić
będziemy.
Z wdzięcznością uścisaął wzruszo
ny proboszcz dłoń swego dawnego
wikarego i serdecznie go ucałował.
W ciszy, w skupieniu, i pewnie w
podobnym nastroju, jak chrześcija
nie pierwszych wieków, spożyli sta
ry i młody słudzy Boży wigilijną ko
lację.
— Nie wiem, czy dziś będzie kto
na pasterce — rzekł proboszcz. —
Chór rozleciał się. Gdy parafianie nie
składają ofiar, służba kościelna prze
stała przychodzić do kościoła, więc
cicha będzie nasza pasterka, ale ją
odprawię choćby nas tylko dwóch
było w świątyni. Przejdziemy do
gabinetu.
-— Chętnie przejdę do książek, bo
mam ważne sprawy do omówienia.
Proboszcz drgnął i zrozumiał, że
rozmowa, której unikał, musi się od
bug W milczeniu siadł przy komin

u.
