„Nic to nie znaczy“ — pocieszał mię sło
dziutkim głosem dyrektor. — „Pańska sztuka
może być przedstawioną w zimie, ale w po
Żnej zimie. W styczniu, przy mrozie i Śnie
gu na dworze, zachwyci publiczność samym
kontrastem.“

„Czekajmy tedy!“ — szepnałem połykając
łzy, cisnące się mimowolnie do oczu. W sty
czniu dostała chrypki pierwsza spiewaczka,
a pierwszy tenor poróżnił się z dyrektorem.“

„Czekajmy lata* — rzekł mi niezrażony dy
rektor. l coż było robić? Czekałem, wlo
kac ciagle dnie moje w nędzy, smutku i roz
paczy. Aby mieć codziennie kęsek suchego
chleba, aby mieć białą koszulę na ciele, mu
siałem dawać lekcye, musiałem dla kilku fran
ków przebiegać miasto od końca do końca,
a czasami brać nawet udział w orkiestrach,
przygrywujących po szynkowniach i domach
publicznych. I potrzeba było w takim stanie
żyć jeszcze całe dwa lata. Dopiero po upły
wie tego czasu napisał mi dyrektor pewnego
wieczora: „Jutro zapowiadam pańską sztukę.“

„Ach! nadszedł przecież dzień pożądany !“—
zawołał Gustaw.
„Nadszedł dzień przeklęty, wieczór okru
tny, godzina obalająca jednym zamachem cały
gmach moich marzeń i nadziej, Dyrektor przy
spieszył moją sztukę, aby odwlec jakieś inne
przedstawienie, które przypadać miało w tęż=
samą porę. Ztąd przystąpiono zjaknajwiększym
pospiechem do mego dzieła. Obsadziwszy jak
najgorzej orkiestrę, porozdzielano niestoso
wnie role, nie postarano się o należyte stro
je i dekoracye.... Wyświstano mnie!.. O tak,
ta tłuszcza bez serca i rozumu, dla której
tyle poniosłem poświęceń, dla której tyle łez
uroniłem, tyle położyłem trudu i pracy, ta
sama tłuszcza wywdzięczyła mi sie gorzką
obelga, zapłaciła mi pracę moją uragowiskiem,
sykiem rozjuszonej gadziny.
