Langzamerhand werd alles rustig en stil in het eenvoudige dorp, en de honden, die hier en daar nog blaften, schenen den menschen te willen beduiden, dat zij voor hen gedurende den slaap de wacht wel zouden waarnemen.
Dan, wat de burgemeester ook deed, op welke zijde hij het ook beproefde, hij kon den slaap maar niet vatten. Die verwenschte pastoor met zijn gehate processie kwam hem ieder oogenblik voor den geest. Eindelijk tegen middernacht was hij in zooverre bedaard, dat hij in eene lichte dommeling was gevallen. Maar plotseling schrikte hij weer klaar wakker Had hij het gedroomd of was het werkelijkheid? Hij luistert nog eens aandachtig... «Wat vreemd geritsel?’ bromt hij binnensmonds en springt overeind in het bed. Nog scherper spitst hij zijne 00ren...., daar hoort hij het schuifelen opnieuw.... «Duizend bommen!” roept hij uit, «’t is op de straat te doen! Zou die pastoor nu nog zijn volk aan het werk hebben gezet? Dat zal ik hem spoedig afleeren!”



	En nog half in nachtcostuum grijpt hij de rijzweep en sloft haastig vol booze plannen naar beneden.
Ondertusschen zette de man met den bezem, want wezenlijk, hiermee was men de straat aan het schoonmaken, den arbeid druk voort, zonder zich om onraad te bekommeren. Daar vliegt op het onverwachts de deur open, met opgeheven zweep stormt de driftige snorbaard naar buiten. «Werda! Qui vive!” roept hij uit, als voelde hij het oude krijgsvuur in zich ontwaken, en gaat zich werpen op den vermetele, die het waagt, zijn verbod zoo brutaal te overtreden.
Maar wat is dat? Ziet hij eene spookgestalte voor zich, dat hij van schrik de rijzweep laat vallen?
	«Hé, pastoor! zijt gij het?” roept hij vol verbazing uit.
