„Gelukkig,” riep hij. „Maar wat heeft dan al die hocus pocus te beteekenen ?”
	„Heel eenvoudig dit. Dolf: ik kan onmogelijk met je trouwen.”
	„Wat ben je toch een allerliefst dom schepseltje. Eva,” zei hij lachend. „Natuurlijk gaan we trouwen. Alles is gereed en we behoeven nog slechts den datum vast te stellen.”
	„Neen, Dolf, dat kan niet. Ik bezit niets, zelfs geen familie en geen naam. Ik m0et....”
	„Eva,” viel hij haar plotseling in de rede, „wat verlang je op dit oogenblik het meest ?” „Zul je heusch niet kwaad worden als ik het zeg ?” vroeg ze fluisterend. „Neen.”
	„Dan moet je een paar dagen afwezig blijven. Niet, omdat ik je niet meer lief heb, maar omdat ik een paar dagen alleen wil blijven. Er zijn dingen in ons leven, waarover we zonder de hulp van anderen moeten beslissen.” „Uitstekend,” gaf hij toe, „maar dan slechts op één voorwaarde.” „Welke, Dolf?” vroeg ze en geheel haar ziel hunkerde er naar, dat hij bij haar zou blijven. „Dat je dwaas kopje zich vertrouwd maakt met de gedachte, dat, wat erookgebeure, jij binnen een maand mevrouw Hudson heet en zulks ten spijt van alle gouddelvers van de Hockey Mountains.”
	XXII. EEN VOORSTEL VAN DEN DANDY 17va maakte een wandeling in Kensington Gardens, toen ze Sirjohn Berwick ontmoette. Hij nam zijn hoed af en scheen in een vroolijke stemming te zijn. „Wat een buitenkansje. Eva f Heb je haast ?” „Neen, ik maak juist een wandeling.” „Geen jaloersche ridder om je te vergezellen ?” „Ik weet niet, wie dat zou moeten zijn.” „Maak je bezwaar, dat een plaatsvervangend ridder je vergezelt ?” „In geen geval.”
	„Laat ik je dan zeggen, dat ik vanmorgen bijzonder sterke ridderlijke neigingen gevoel. Misschien komt het wel door het mooie weer. Welke plannen heeft het meisje uit het gouden Westen?” „Niets bijzonders, Berwick.” „Hm, hm. Geen wolkjes aan den huwelijkshemel ?” Eva begon te lachen.
