Ou tante Mita, sijn ou vrou, was voor die deur en het haar bijna doodgeskrik, omdat ou Willem op so ’n skriklike vaart die werf binneja. ~Wat het daar gebeur, Willem.?” vra sij, toen hij afklim: ~het jij ’n spook gesien, of vlug jij vir ’n konstawel
	~Nee,” antwoord Willem, terwijl hij die huis binnestap, ~niks van die aard nie. Laat roep die kinders en die familie, ik gaan sterwe, want ik het met ’n ongeluk gif gedrink.” Daarop gaan hij lê 1 Ou taiit Mita aan die huil, die kinders en die familie ook.
Die een het haastig dorp toe geja om die dokter te haal, maar hij was uit.
Huismiddels kon jij die ou nie inkrij nie, want hij skop en slaan en praat deurmakaar, dat dit’n naarheid was. Al wat ou tante Mita kon doen onder die .omstandigheid. was maar broodpappe op die maag en koue kompresse op die voorhoof sit Om twaalf uur het die ou maar naar gelijk: die oë half geslote, en die asemhaling swaar.
Onder ’n stortvloed van trane het ou tant Mita en die kinders toe gepraat om maar die doodkis te bestel 1 Om twee uur het dit gelijk of daar kan beterskap wees, want die oë was geslote en die asemhaling sag en die koors was heeltemaal weg.
