i. I n momoriam C h tl o (' ost o r. JBij buien raasde de regen op het kleed dat de kist bedekte, werden de slippen zoo hoog geslierd, dat de hoeken van het hoofdeind zichtbaar werden. Uriël liep stroef-ernstig. Hij was een lange, magere jongen, tweemaal grooter dan Barbertje, nog langer lijkend door het glimmend jasje, dat hem te kort was en den versleten broek, die kiekeboe speelde met de uitwippende lippen der bottines. Kouwelijk hield hij de handen inde broekzakken, daardoor dit kleedingstuk hooger opschurkend tegen den mageren buik. Zijn hoofd was beenig, het gelaat bleek, hoekig inden krans van het zonderling, rossig ringbaardje. Barbertje trachtte hem bij te houden, telkens trappend met de stukkende schoentjes inde vele plassen van den langen weg. Zij hijgde er van. „Neef,” zei ze, bedremmeld, hem trekkend aan een slip van zijn jasje: „je loopt zoo hard . . . ’k Kan je haast niet bijhouen” . . . „Hum,” gromde Uriël: „’t Paard loopt nou eenmaal niet langzamer. Heef me oen hand.” Het klein, mager handje van het meisje verdween inde knekels van neef. En zoo, zwijgend, hand in hand, liepen ze achter den wagen, zij ineen sukkeldrafje, hij stappend inden rythmus van het hinkende paard. Het kerkhof lag allereenzaamst, een groot, morsig veld met vale steenen, nat gras en slijk inde paden. Het begon harder te regenen, vinnige, schuine, grijze stralen, wier ritsend slaan op de steenen weerklonk als de zeurige zang van klagende menschen. De wind, ook feller blazend in het open veld, opschokte het zwarte kleed van de kist, dat het klepperde alsof er een zeilschuitje voer, snijdend door opgejaagd, zwart-schuimend water. Het graf leek van modder en water, bijna een Hollandsch greppeltje zonder kikkers en kroos. Heele straaltjes zanderig vuil siepten naar beneden, wat wel goed was, omdat anders zulke plassen op den grond zouden gebleven zijn. En op den grond moest je toch staan. Op de dwarslatten werd het kistje een kist was het lange na niet gezet. De koetsier, een ouwe, met een mond van dikke lippen en pruimsop, èn de doodgraver trokken de touwen weg en heel langzaampjes zonk Barber’s vader, zijn gemoed en zijn verstand, in het greppeltje, zoodat het precies was alsof je *) Eenige fragmenten verschenen ehlers.
