Korczyński jest realisią w dobrem tego
słowa znaczeniu, to jest swoje wzrokowe
wrażenia przetwarza możliwie najwierniej nie
ograniczsjąc się jednak tylko do tego, lecz
ponadto oddaje niejako syntezę tych wra
żeń, ich psychologię, treść wewnętrzną, tkwią
cą w istocie każdej rzeczy, którą chee
zrozumieć i na swój sposób wytłumaczyć,

Tkwi w tem zapowiedź dalszego pogłę
biania się i wyników jakie naturalnie
trudno przewidzieć, lecz oczekiwać należy.
że będą one coraz znaczniejsze.
Że artysta nie ustaje w pracy i idzie
naprzód, mogliśmy się przekonać podczas o
statnich odwiedzin u niego.
W Pałacu Sztuki na Placu Powystawo
wym, który obecnie tonie w powodzi złotego
słońca jesieni, miesci się duża pracownia
Kurczyńskiego. Jak u każdego rzeżbiarza,
musi się najpierw przejść przez całą rupie
ciarnię modeli, potrzaskanych gipsów, stert
gliny, zanim dotrze się do właściwej praco
wni. Już z daleka słychać nue-nie jakiejś
wesołej piosnki Legionowej. Kurczyński na
leży do ludzi zawsze wesołych, pogodnych,
nawet swoje przejścia łagodzi dowcipem i dla
ludzi ma zawsze twarz uśmiechniętą. Artysta
wykańcza właśnie jakąś kompozycyę; krępa,
silna postać w powalanym gliną kitlu, z pod
winiętymi rękawami, niknie prawie w wiel
kiej pracowni wśród mnóstwa większych i
mniejszych rzeżb.
Po przywitaniu bierze się dalej do pra
cy, opowiadając mi na wstępie jakiś „kawał“
z życia artystycznego. Potem mówi się o woj
nie, wystawach, słońcu jesiennem, trochę o
kobietach z racyi licznych portretów — wre
szcie temat się wyczerpuje; rozglądam się po
pracowni: wiele kompozycyj, zna:zna liczba
portretów, kilka plakiet i modeli. Kurczyński
przygotowuje się do urządzenia własnej wy
stawy we Lwowie i Warszawie.
