Toen haalde de Pastoor een klein boekje iHt een laatje te voorschijn en zei: „Pietje, ik zal je geleerdheid toetsen! Hoe lees je deze zin?” Piet Soem bekeek de letters aandachtig en zei; ~lk kan het niet. Pastoor, dat heb ik nog nooit gehad. ~Pietje, je kent geen kik Latijn; dit is de manier van misdienen. Neem dit boekje mee naar huis. Ik zal je wel helpen lezen. Over twee weken moet ie de H. Mis dienen!”
	Buiten de schooltijd leerde Piet Soem de Latijnse antwoorden van de H. Mii uit het hoofd. De handelingen leerde hij van de Pastoor. Het confiteor moesl hij soms twintig keer herhalen om het helemaal zonder fouten op te zeggen. Doch een grote moeilijkheid lag hem in de weg naar de kerk. Pietje was nl. ontzaglijk bang voor spoken! Van zijn leven had hij ’t nog nooit gewaagd langs plaatsen te gaan, waar het spookte, waar een grijnzende doodskop naar je voeten toerolde ... en daar, voorbij het kerkhof, waar dansende lijken en heksen de voorbijgangers overvielen . . . Deze moeilijkheid had hij openlijk aan de Pastoor blootgelegd, maar hij kreeg tot antwoord: „Pietje, er bestaan geen spoken, geloof mij!” Wie had gelijk? De Pastoor of groot-
	Het was op de vooravond van de vastgestelde morgen, waarop hij moest dienen. Pietje had zijn avondgebed al gebeden, doch hij kon maar niet slapen. Hij dacht aan de H. Mis van half zes, nu eens aan de donkere weg, dan weer aan de spoken. Hij prevelde nog eens het confiteor en moe van .het prevelen sliep hij in. De volgende morgen schrok hij wakker door een hanengekraai. Hij stond op. Het was nog erg donker. Door een dakspleet zag hij de morgenster al tamelijk hoog flonkeren. Hij moest misdienen. Hij waste zijn gezicht, trok zijn sarong en zijn jasje aan en ging naar buiten. Voor de eerste maal liep hl] in het donker. . ..
