Met ds. De Stoppelaar maken wij een wandeling door het geheele jaar; zoowel van de felheid der zomerhitte en de barre winterkoude vertelt hij ons op een genoegelijke wijze als van de prille lente vol beloften en den kleurigen luister van den herfst, zoodat het boek even rijk aan afwisseling is als de seizoenen zelf. Vooral naar de vogels ging 's schrijvers levendige aandacht uit, maar uit vele schetsen blijkt tevens, dat hij ook aan de planten en de vlinders zijn hart heeft verpand. In elk geval


	heeft De Stoppelaar ons weer een zeer levend boek geschonken, vol fijn gevoel en vol humor; en juist, wijl wij zoo opgetogen zijn over het prachtige werk, veroorloven wij ons een paar opmerkingen. De eene betreft de spelling der Friesche woorden; met de ,,stavering" hiervan springt de schrijver zeer anarchistisch om; soms is zij vrijwel phonetisch, soms is zij een mislukte benadering der meest gangbare Friesche spelling, soms foutief. Misschien kan de schrijver hierin een volgend maal een beetje meer systeem brengen. De gesprekken met de menschen behooren niet tot het sterkste van De Stoppelaar's anders zoo buitengewoon aantrekkelijken arbeid. Vooral trekt telkens het cliché-achtige de aandacht van de vele vragen, die alle met ,,Of" beginnen.
Op bladzijde 28 stelt de schrijver het voor, alsof een dagpauwoog, die zich op een Februaridag vertoont, „zijn ontijdig aanzijn dankt aan de vulkachel". Dit is niet juist: Vanedda io L overwintert op dezelfde wijze als het citroentje, de koningmantel, de kleine en groote vos, aló volkomen indeel.
Maar dit zijn welbeschouwd kleinigheden, die de groote waarde van het werk niet vermogen aan te tasten. Natuurminnend Nederland zal ds. De Stoppelaar dankbaar zijn, dat hij in Blinkende Verten zulke fijne ervaringen en bevindingen te boek stelde.
Rinke Tolman.
WATERONTTREKKING AAN EET DUINGEBIED.
