Met die kon hij het best zijn liefde delen, die kende toch het deel dat hij kreeg niet, hij kon hem met die ene om zich velen, die hij ’t meest liefhad toen zij hem verliet
	143



	De kat die in haar armen heeft gelegen en die van hem ook haar naam had gekregen stierf met haar liefde, maar voordat zij ging heeft zij de twede nog een naam gegeven van de illusie; beider kind, gebleven, en deel gemaakt van de herinnering. XXX Ik had wel nooit gedacht te zullen vinden de man die zelfgeschapen mythen leeft, hij die twee levens opgetekend heeft, een wereld voor de vrouw die hem beminde. Al zijn herinnering is voor mij meer dan heel mijn leven, ’k schroom eraan te raken. Met haar is het een pijnlijk kennismaken, vriendschap met hem, hoe zot het klinkt, een eer. Het is absurd dat ik hem zo bewonder om wat het toeval hém heeft toegezonden; misschien breekt zich vandaag mijn leven baan. Maar ’k merk het niet al zal hij niet toegeven; Ik heb melancholie om op te leven, hij heeft een leven om op dood te gaan. L. Th. Lehmann
	144



	KRONIEK DER POËZIE M. Vasalis’ „Parken en Woestijnen” Het hart werd op de tafel gezet (variatie op het Halewijnslied) Er zijn dichters die precies de ontroering wekken, welke zij „forceeren” en zij bezitten daarbij meestal de natuurlijke bescheidenheid, welke aan deze „tour de force” iedere moedwil ontneemt. Het zal wel niet toevallig zijn dat vrouwelijke dichters in deze eigenschap uitblinken. Zij presteeren het in haar verzen op de meest ongecompliceerde wijze gecompliceerd te zijn en op de meest verstandige wijze onverstandig. Zij bezitten bepaalde esthetische deugden, die, even zovele sieraden vaneen „esthetisch geweten”, bewerken dat haar vers, als het mislukt, ten hoogste apoëtisch wordt, doch nimmer antipoëtisch. Esthetische ondeugden treft men zelden aan bij dichteressen – wel bij dichters. Een esthetische zedigheid (welke weinig uitstaande heeft met morele zedigheid) beschermt haar en men komt tot de merkwaardige conclusie dat de vrouw juist inde poëzie nooit onverstandig wordt en dat niet zelden een ideologie de stage drijfveer van haar dichterschap is. Zo was het bij onze grootste dichteressen: Hadewych, Anna Bijns, Henriëtte Roland Holst. Ik ken wel geen mooier synthese van poëtisch hart en poëtisch hoofd dan het aan Anna Bijns toegeschreven refereyn: „Mijn zoete liefken”, waarin een schaamteloze klacht tot beschamende poëzie wordt vereeuwigd. 