dit ‘in onderling overleg niet samenwonen’ aldus, dat het beperkt is tot die gevallen, waarin weliswaar een gemeenschappelijke huis houding ontbreekt, maar een situatie bestaat die daarbij dicht aan sluit doordat de echtgenoten zich hebben verstaan over een split sing van de huishouding, en dus het niet samenwonen berust op een uitdrukkelijk of stilzwijgend verkregen overeenstemming tus sen de echtgenoten omtrent de inrichting van hun huwelijksleven op die wijze, dat ieder hunner, althans de vrouw, afzonderlijk een huishouding zal voeren; dat alleen zodanig geval van overeen gekomen splitsing der huishouding het normale geval van samen wonen met een gemeenschappelijke huishouding voldoende nadert om te rechtvaardigen de bijzondere verplichting van de man om aan zijn vrouw voldoende huishoudgeld te geven, welke in de wet is opgenomen als het complement van de aan de vrouw in het huwelijk toevallende taak de huishouding te bestieren. In het door dit arrest besliste geval had de vrouw in september 1961 de echtelijke woning verlaten om bij haar ouders te gaan wonen, waar op 1 maart 1962 het kind van pp. geboren werd. De man beëindigde per 1 dec. 1961 de huur van de echtelijke woning en vertrok in april 1962 naar Nieuw-Guinea, vanwaar hij na enige maanden weer terugkeerde; hij ging bij zijn ouders wonen en was van plan naar Soesterberg te verhuizen. Op het ogenblik van de beschikking van het hof wenste geen van beide partijen vooralsnog de samenwoning te hervatten en had de man geen bezwaar tegen het verblijf van de vrouw met het kind bij haar ouders of op kamers. Naar mijn mening rekent de Hoge Raad deze situatie terecht niet onder het 'in onderling overleg niet samen wonen’. Dat heeft dan ten gevolge, dat — aldus de H.R. — hier slechts plaats is voor een vordering tot levensonder houd te beoordelen op grondslag van art. 161 vijfde lid. Dat brengt de vraag aan de orde of de vrouw zonder redelijke grond de samenwoning heeft verbroken en wordt deze vraag positief beantwoord, dan heeft zij geen aanspraak op een uitkering tot levensonderhoud. Dit resultaat lijkt mij redelijk; het feit dat de man zich na enige tijd bij de situatie neerlegt en zijn leven aldus inricht, dat niet meer met een terugkeer van de vrouw wordt ge rekend, wordt terecht niet op één lijn gesteld met een gescheiden leven in onderling overleg. 