Wat dan volgt, is U bekend en na deze schets in zeer grote, grove lijnen, kan ik volstaan met even aan te stippen de vragen en de door het Christendom daarop gegeven antwoorden: de hervorming, die de vergeving' der zonden van de Kerk afneemt en alleen als attribuut van God aanvaardt, de vraag, of het geloof alleen zalig maakt, of ook de goede werken, of alleen een combinatie van die twee, de leer der praedestinatie of uitverkiezing, waarbij alleen een kleine groep volgens een reeds bij de aanvang van het mensengeslacht door God ontworpen plan zalig, en de anderen verdoemd zullen zijn, maar al deze richtingen gaan uit van hetzelfde principe: door de (historische) val van het eerste mensenpaar is zijn gehele nageslacht belast met de erfzonde en alleen wie in Christus gelooft als God's enig geboren Zoon, die Zijn bloed gaf om ons van die erfzonde te reinigen, kan zalig worden. U kijkt er de catechismus maar op na en de verschillende geloofsbelijdenissen. En dan tenslotte: de moderne richting, die de nog steeds veel op de oude Jahwe gelijkende God van de orthodoxen vervangt door een God, die veel meer de liefde is, die niet meer eist, dat men Hem vóór alles vreest, maar die begrijpt en weet en vergeeft, doch die ongetwijfeld daardoor aan gezag over de geest heeft ingeboet en maar al te licht bij de op zijn zielerust gespitste mens de mening doet postvatten, dat, als het eenmaal zo ver is, „nog wel over te praten zal zijn."
	Maar laten wij nu nog even terug gaan naar die eerste eeuwen van het Christendom, toen men dus de leer van het karma niet als strijdig voelde met het Christelijk geloof, dan is daar de vraag: is die karma-idee er later in gebracht of zat het er van het begin af aan in, maar heeft men de sporen daarvan later zorgvuldig verwijderd? De Kerk nam het eerste standpunt in: het is een vreemd insluipsel; de theosophen het tweede: van het begin af aan is het er in geweest, dus reeds in de prediking van Jezus, maar als een esotorisch geloof.
