Zijn doel is niet het vegetarisme, maar wel om de stadbevolking weer tot een wat eenvoudiger ouderwetsche voeding terug te voeren. Is er geen reden om te gelooven dat hun tegenwoordige voeding de geestelijke energie doet dalen? Zijn ’t niet juist de naar de stad getrokken landlieden die de grootste energie ontplooien, de grootste zaken stichten en vaak ook op ander gebied de leiding in handen nemen? Vele der eersten in Denemarken op zakengebied, in wetenschap en politiek, waren van het land afkomstig. Maar na één of twee generaties zakt meestal de energie, de kinderen kunnen niet inde voetstappen der ouders treden. De steden zouden te gronde gaan zoo zij niet door nieuwen toevoer van het land verjongd werden. Alles wijst er op dat de zoogenaamde „krachtige voeding” ook de geestelijke energie verzwakt. In dit opzicht sluit Hindhede zich aan bij de waarnemingen van Prof. Gruber in zijn geschrift „Der Alkoholismus”. * * * Hierna behandelt Hindhede de volksvoeding in oorlogstijd en wijdt uitvoerige beschouwingen aan de verteerbaarheid van zemelen en het broodvraagstuk. Hij vindt dan, dat de mensch de zemelen even goed verteert als het varken. Dit verwondert hem niet, daar het varken een allesetend dier is, maar dat de mensch de zemelen bijna evengoed verteert als de herkauwers en zelfs de fijngemalen zemelen beter dan de herkauwers de grove, dat had hij niet verwacht. De fijnheid van ’t malen heeft dan ook een grooten invloed op de verteerbaarheid. Hindhede merkt op dat de uitkomsten van zijn onderzoekingen nogal afwijken van die der Duitsche onderzoekers,
	530



	maar voegt erbij dat zijn proeven gewoonlijk veel langduriger genomen werden dan de Duitsche, en bovendien op twee proefpersonen, bij wie de uitkomsten goed overeenstemmen.
