Loers
	priester
	De vervlakking van onze huidige tijd laat ook de geestelijke waarden niet onaangetast. De doorsnee-gelovige geeft soms blijk van ’n troebel begrip over ’t bovennatuurlijke. Taxeren zijn geestesogen de priesterlijke bediening niet te veel door de bril van economie en stoffelijke welstand? Is de priester voor velen van ons niet gelijk aan den ambtenaar van ’n organisatie, die kerk heet, zodat het soms lijkt, of er iets doorgesijpeld is van die liberale mentaliteit, die het priesterschap voor ’n burgerjongen ’n aardige prestatie vindt ?
	Het lijkt soms of het godsdienstig leven voor sommige katholieken louter ’n uiterlijkheid is geworden. Zij gaan ’s Zondags naar de kerk als door de week naar hun werk, ze deponeren hun kleine bijdrage in ’t centenzakje zoals ze hun contributie aan de club betalen. Voor zulke mensen is de geheimzinnige band van ’t mystieke lichaam van Christus, wat de Kerk toch in feite is, niet meer dan ’n vaag denkbeeld, gevoed in de vrome gevoelsstemming van ’t ogenblik, losgeweekt van alle werkelijkheidszin.
Wij moeten den priester in de volle rijkdom van zijn wezen zien bij het helder licht van ons geloof. We moeten hem, in zijn uitzonderlijke positie van hoogbegenadigd – door – God – geroepene, noodzakelijk in nauw verband weten met God, Dien hij in zijn bovennatuurlijk ambt vertegenwoordigt bij de mensen ; echter ook in ’n intieme verbondenheid met de gelovigen, wier offers en gebeden hij God opdraagt met het dagelijks vernieuwde offer van Christus, de heilige Mis.
De priesterlijke luister is zijn verhouding ten opzichte van God, Christus en de mensen : zij stempelt zijn heilig ambt tot ’n uitzonderlijk ambt, dat geen vergelijking duldt met welk ander beroep ook.
