Den volgenden dag verlangde mijn dochlertje, dat ik haar het met rozen getooide Mariabeeld liet zien, en de villa wees, waar de dame woonde; doch wijl ik een afspraak had gemaakt met mijne vrienden, kon ik eerst na eenige dagen aan haar verlangen voldoen. Toen wij de villa naderden, kwam mij de huisheer tegemoet en verhaalde mij, hoe de geheele familie den vorigen dag was afgereisd. Ik moet bekennen, dat deze tijding mij trof. De fantastische verschijning bij het Mariabeeld had een diepen indruk op mij gemaakt, en nu haar voorbeeld mij tot God had teruggebracht, nu zij, ofschoon Protestant, onbewust in Gods handen het middel ter mijner bekeering geweest was, gevoelde ik in mij het verlangen opkomen, om op mijne beurt tot hare bekeering bij te brengen en haar ziel te redden van den eeuwigen ondergang. Zwijgend ging ik verder. Ook mijn kind was stil geworden; ik leidde het voorzichtig bij de hand het smalle bergpad op tot voor het Moeder-Godsbeeld. De rozen waren verwelkt, de wind had er reeds vele ontbladerd. »0, flat is jammer,” zei mijn kind; en mij met haar heldere oogen vragend aanziende, zeide zij : «Vader, zijt gij treurig ? Zal ik bidden, dat de dame terugkomt?’
	»Ja, mijn kind, en dat zij Katholiek moge worden.”
	Vier weken later vertrokken wij weder uit Tyrol. De vreugde mijner vrouw over mijne bekeering was onbeschrijfelijk groot; ik had haar de geschiedenis verhaald; en vol dankbaarheid baden wij nu dagelijks voor de bekeering der vreemdelinge. Ik had het plan gemaakt het tooneel van het Mariabeeld en de dame met haar rozentak, dat van zoo groote beteekenis voor mij geworden was, in het groot op doek te brengen. Ik zette mij aan het werk. Nog nooit had ik mij bij eenig schilderstuk zooveel moeite



	gegeven; nog nooit zoo met geheel mijn ziel gearbeid. Het zou mijn beste stuk worden, zoo dacht ik; nimmer zou ik het verkoopen, het moest een familiestuk blijven, een monument van de groote genade mij door God bewezen. Eindelijk was het voltooid, en stelde ik mijn atelier voor mijne vrienden open. Allen hadden slechts woorden van lof en bewondering. Treffend stak het paard en zijn berijdster af tegen het donkere groen en de grillige rotsen, waarover het heldere zonlicht dartelde en speelde en een tooverachtigen gloed wierp. 