Zoo viel het ons onlangs, op een reis door de provincie Zuid-Holland, te beurt alleen met een blijkbaar Hervormden, reisgenoot in één spoorwegcoupé te zijn gezeten.
Wij geraakten al spoedig in gesprek. De man was blijkbaar ook een „voorstander van de waai-' beid". Maar toch, wij sympathiseerden maar weinig, want al wat de man wist te vertellen was, dat de Hervormde Kerk zoo diep was g0' zonken. In geheel Zuid-Holland was geen waarhei" meer, enkele Neo-Calvinisten uitgezonderd. De man vond ontzaggelijk veeljverkeerds .... bij anderen. 't Was ons een opluchting toen hij uitstapte.
Kort daarop kregen wij nieuw gezelschap iQ onze coupé. Een oud man kwam tegenover ons te zitten en weldra waren wij weer in gesprek. De toon, dien deze aansloeg, was een andere. Hij sprak over den dienst en de wegen des Heeren en in den loop van het gesprek deed hij ons de vraag, wat het toch wel zou beduiden, wanneer er geschreven staat, dat Henoch wandelde m e t G o d.
Wij keken den grijsaard in het trouwe gelaat en zagen wel, dat hij die vraag niet deed om ons er in te laten loopen of om. zelf te pronken of om iets dergelijks. Daarom antwoordden wij: nu, gij zijt zooveel ouder; zeg gij zelf daarover maar eons uwe gedachte.
En toen kregen wij deze eenvoudige verklaring te hooren: met God te wandelen, dat i^t dunkt mij, zoodra wij gevoelen dat er wat tusschen Hem en ons is gekomen, daar dan niet over heen te gaan, maar onmiddellijk voor Hem i'1 de schuld te vallen.
Wij waren getroffen door deze schoone verklaring.
Bij het verdere gesprek bleek ons, dat de grijsaard lid was der Gereformeerde Kerken.
