Wyciągamy maszyny, zakładamy
przeklęte spadochrony i w drogę.
Nasze maszynki, RWD 2 z Salmso
nami 40 KM startują pierwsze. Po
nas RWD 4 z Hermesami. Po drodze
do Poznania wpadamy kilka razy w
deszcz. Ostatecznie, koło Słupcy,
przejaśnia się. Tam przeganiają nas
duże RWD 4. Lądujemy w Poznaniu.
Napełniamy zbiorniki, jedziemy do
miasta na obiad, a po powrocie, O
godz. 17.05, startują małe RWD 2
w trójkę — do Berlina.
Z początku deszcz. Pod Zbąszy
niem, gdzie jest brama wlotowa do
Niemiec, przejaśnia się. Przechodzi
my nad Zbąszyniem trójką i—Niem
cy. Dziwne nieco uczucie, zdaje Się,
że z za chmury wyskoczy „szupo* i
każe nam zawrócić z drogi. Tymcza
sem nie się nie dzieje — z dołu, na
szosach, powiewają w naszą stronę
chusteczkami. Odpowiadamy. Prze


.cinamy Frankfurt, skąd z lotniska


wystrzelono trzy białe rakiety. Przez
telefon Płonczyński objaśnia, że to
nakaz lądowania, ale — przecież le
cimy na rajd do Berlina, więc chyba
już są uprzedzeni. Płonczyński nie
ląduje. Ostateczńje, po 2 godz. 35 m,,
jesteśmy nad jeziorami, z poza któ
rych dymy zwiastują duże miasto.
Płonczyński nabiera wysokości, re
szta trójki to samo. Lecimy nad Ber
linem, przecinamy lotnisko Tempel
hof i minąwszy rzekę lądujemy na
lotnisku w Staaken.
Podbiega obsługa, która pomaga
nam zarolować na kraj lotniska, a
potem wpycha maszynę do dużej


hali Zeppelina, gdzie mają stać
wszystkie cudzoziemskie samoloty
rajdowe. Jak dotychczas, jest nie


wielu konkurentów: paru Anglików;
Francuzów jeszcze niema.
