a"


* a


W lipeo 1871 r. w Naaoy, lecząc się
jeszcze z ran pod Orleanem otrzymanych,
zostałem proszony przez nieżyjącego już dziś
hr. Rojewskiego, wychodźcę z r. 1831, o
udzielanie lekcyj początków niemieckiego ję
zyka pewnej s młodych dam miejscowej
arystokracji. Zdziw:ło mię to trochę. Wtedy
bowiem wyraz „Niemieo* był synoniuem
wszystkich niegodziwości, a w Nancy naje
krwawszą z obelg, jaką można było znie
ważyć kogoś w Sprzeczce.
— Chodzi tu o lekcye w domu hrabiny
de Mirabeau, wnuczki słynn-go trybuna re
wolucyi — mówił mi hr. Rojewski.
Nazajutra przyjęto mnie w pałacu Mi
rabeau z wyszukaną nprzejmością, hrabina
przedstawiła mię swej córce, przyszłej mojej
uczennicy, 2 którą miałem roapocząć lekcye
już nazajątrz rano.
wierć wieku upływa od owej pory, a
jeszcze mam przed oczami uroczą, pełną
nieopiaanego wdzięku postać młodzintkiej,
gdyż zaledwie siedmnectoletniej hr. Martel
de Janvilie, która tik skwapliwie uczyć się
pragnęła mowy wroga. Któż jednak opisze
moje zdziwienie, gdy niebawem  nudszedł
i mąż mej uczennicy i poznałem w nim
mego towarzysza biwakowego x pod Patay,
bladego młodziana, który tak świetnie pła
tał kaski i łby bawarskich Żołnierzy,

Nasajutrz do pierwszej lekcyi przynio
słem metodę Ollendorfa, moja zaś uczennica
dwa ogromne zeszyty białego papieru.
— Po co tyle zeszytów ? — spytałem
s uśmiechem.
— Prey moim sposobie pisania wystar:
czy nam zaledwie na tydzień — odparła
z komiczną powagą.
