In 1938 was De Leeuw van Vlaanderen een eeuw oud en te dier gelegenheid schreef het gemeente bestuur van Antwerpen een wedstrijd uit voor een toneelbewerking van de roman, die ter ge legenheid van de Guldensporenviering op de Slottafereel uit „De Leeuw van Frans Meire's bewerking van de roman van Hendrik Conscience. Gulden- sporenherdenking te Antwerpen. Regie Fred Engelen. Grote Markt onder regie van Joris Diels zou worden opgevoerd. De laureaat was de journa list Frans Meire, die twee jaar later, tijdens de veldtocht van mei 1940, op het veld van eer ge vallen is, met het manuscript van een tweede, voor zover ons bekend ongepubliceerd toneel werk in zijn ransel. Toen het na de Tweede Wereldoorlog voorgoed een traditie werd, dat de Slag der Gulden Sporen op initiatief van het magistraat elk jaar op luisterrijke wijze op de Grote Markt te Antwerpen door een groot scheepse open luchtvoorstelling herdacht wordt, deed men herhaaldelijk opnieuw beroep op Meire’s bewerking van het populaire boek van Conscience. Men heeft wel eens een poging ge daan om hiervan af te wijken, onder meer door opvoering van Goethe’s Egmont en zelfs een schitterend gemonteerd Mariken van Nieumeghen, doch telkenmale greep men na dergelijke experi menten terug naar De Leeuw, waarover wijlen de warmhartige Werumeus Buning in 1949 nog getuigde. „Er is een en ander toe nodig om een mens, na een kwarteeuw toneelkritiek, de geestdrift in het hart wakker te roepen, maar deze „Leeuw van Vlaanderen” heeft het gedaan.” 65 Ondertussen is het een feit, dat de Vlaamse to neelliefhebber, die bij het aanschouwen van een leeuwevlag niet dadelijk een krop in de keel krijgt, - wij proberen zo langzamerhand de Europeërs te worden, waar August Vermeylen van droomde -, zo wel langzamerhand van deze brullende, soms brallende en in elk geval naar behoren bruyante „Leeuw” genoeg begint te hebben, zodat wij niet bepaald in blakende geestdrift ontstaken, toen wij vernamen, dat het beest dit jaar weer eens uit zijn kooi zou gehaald worden. Wellicht aanvaardbaar in 1938, is het thans maar al te duidelijk, dat de dramatisering van Meire verre van een réussite mag worden genoemd, terwijl ook de aanvankelijk smeuïge en grootscheepse regie van Joris Diels onder de leiding van minder imaginatieve opvolgers een vrijwel uitgekeken bedoening was geworden. 