~Er is iets gebeurd!” zei van Rijn. ~lemand aangereden!” Charles had ’t portier opengerukt. Segalov en hij stapten uit.
~Ja, een kind een meisje.” Nu kwamen ook Corrie en van Rijn er uit.
~Ze is bewusteloos. We zullen ’r optillen.”
	~Dadelijk naar Tjikinie. . . .” Corrie kon geen woord zeggen, ze keek naar



	’t donkere meisje, waarop van Rijn de lantaarn richtte. Toen kneep ze zijil arm. ~’t Is Dona
	Dona! alle drie waren onthutst, maar ’t duurde een oogenblik. Zij tilden Dona voorzichtig in de auto en langzaam reden ze, van Rijn adviseerde naar het groote ziekenhuis Tjikinie waar zij geen vijf minuten van af waren.
(Wordt oeroolgd)
	HET ZIJN DE KLEINE LIEVE DINGEN
	DOOR
	BEP THöENES.
’t Hoeft maar een lieve lach te zijn
	op een oud gezicht
	’t Hoeft maar een blije kleur te zijn
	in ’t volle licht
	Of in een donker huis wat frissche bloemen.
Of een kindje, dat zoo een liedje loopt te soemen
	Een blije blom op ’t prille voorjaarsland
	Of, zoo van iemand, een veilige, sterke hand.
Of op heel blonde haren een spelende zonnestraal
	Zoo kleine dingen allemaal
	die kracht tot blijzijn geven.
Het zijn de kleine lieve dingen
	van het leven.
die je niet missen kan.
Bijlage bij Droom en Daad, October iq2B.
AAN DE LEZERESSEN VAN „DROOM EN DAAD”
	Er zijn redactrices van tijdschriften, die geregeld brieven schrijven aan hun lezers. Ik heb het nooit aan u allen gedaan. Waarom ook. Een brief van de eenc huisgenoot aan de ander, van de eene vriendin aan de ander kan worden tot iets heel gezelligs; woorden en gevoelens, op papier geuit, kunnen je heelen dag goed maken. Een brief voor ~iedereen”, van iemand, die je met kent, in koele drukletters, mist alle warmte, doet aan als een bedreiging.
