Znamy konferencję w jednem z większych miast wielkopol
skich, gdzie dzielna przewodnicząca, głęboko ideologią św. Win
centego przejęta, nie urządza nigdy żadnych imprez dochodo=
wych, a używa tylko jednego wypróbowanego i niezawodnego
środka. W adwencie, w czasie. kiedy serca polskie są jakoby

g*


kg


bliskiem nadejściem uroczystych Świąt rozszerzone, gdy nawet
bardzo samolubny człowiek nieraz się myślą o „gwiazdce* roz
czuli, bo mu odległe dzieciństwo i dom rodzinny przed oczami
stawia, zwraca się ta rozumna pani do swego proboszcza z wielką
prośbą: aby z ambony rzucił wszystkim parafjanom gorące i ser
deczne wezwanie, aby czy w gotówce czy w naturaljach złożyli
na probostwie ofiarę dla ubogich św. Wincentego. Konferencja
raz na rok tylko prosi, zresztą nigdy się nie narzuca, żadnemi
zbiórkami ani kwestami, prosi zato bardzo serdecznie i bardzo
swoich ubogich poleca. Rezultat bywa wspaniały: parafjanie do
browolnie Śpieszą z datkami, a z drobnych ofiar 1000 złotych się
zbierze, podczas gdy ponadto dary w naturze sumie tej niemal
dorównują.
W wielu parafjach XX. proboszczowie chętnie się godzą, aby
wszelkie ofiary pieniężne składane do skarbonki „na chleb: ubo
gich św. Antoniego* wręczane były Konferencji św. Wincentego,
która je istotnie na chleb dla ubogich obraca. Konferencje też
uzyskują łatwo od proboszczów zezwolenie, aby. w dane święto
czy niedzielę, cząsem dwa razy: na miesiąc, panie stanęły z pu
szką w kościele czy przed kościołem i datki na swych ubogich
zbierały. Powinniśmy wogóle ściśle złączyć naszych ubogich
z naszą parafją i trochę po ludzku tym razem rzeczy biorąc,
wimówić naszym parafjanom, że trzeba, aby u nas, w naszej pa
rafji, naszym ubogim jak najlepiej się działo.
