Quorum lectio assidua erat, illa quidem ad argumenta pictura-
rum statuarumque antiquarum significatus aperiendos accom-
modatissima; sed debebat Pausanias cum iis etiam scenicorum
poetarum lectionem coniungere, inprimis comicorum, quorum
interpretatio antiquitus erat cum omni antiquitatum, quae pe-
culiariter vocantur, scientia coniunctissima. Horum testi-
monia Pausanias rarissime apponit (comicorum generatim
meminit VIII. 17, 3; Aristophanes semel memoratur V. 5, 3,
nemo alius; tragicorum tamen studiosior fuit). Polemo
contra totus est in illis intimamque cum iis familiaritatem
contraxerat. Omnino Pausanias magis in historia et civita-
tum et litterarum et artium mente sua atque studio versatur,
quam in iis antiquitatibus, quae pertinebant ad vitam civilem
atque domesticam. Negligit legum formulas citare, inscri-
ptionum titulos sectari, vasorum nomina et genera perscribere;
neque etiam de rarioribus nominum formis et significationi-
bus, si quae invenerat in monimentis publicis, facile commen-
tatur; in quibus omnibus Polemo diligentissimus fuerat. Alia
eius aetas erat, alia studia sequebatur; elegant ior fortassis
Polemone erat, sed ad doctrinam antiquitatnmque omnium
scientiam longe excellentior erat ut aetas Polemonis ita et
ipsius opera. Quamquam sua rursus vice Pausaniam dixeris
. in historia diligentiorem fuisse, quam quodam modo ipse pro-
fitetur, quum Polemo appelletur quidem ab Suida ((TtOQiy.bg et: \

passim etiam historicas notationes in commentarios suos inse-
ruerit, in universum vero hoc litterarum genus ceteris, qui
propriam in eo professionem posuissent, reliquisse videatur.
