Of wel ineen poëzie, die door de goede bedoeling gerechtvaardigd moet worden: Schoonheid van land en schoonheid van zeden Wilt beiden hier eren, dan zijn wij tevreden! Of deze poging tot een paradox: Geen Germaanse nadktcultuur In Gods stralende natuur! Daar sta je! Wat zijnde gebruiken van deze streek? Is het de Sint Jans-processie of de Zondagavond bij Hamdorff, de baaien rokken en het visluchtje van Huizen of de actetassen der forensen, de Blare-laricumse kunstzinnigheid of de platte borsten der Spakenburgsen? Ik heb me tot de Y.V.V. gewend, de juffrouw dacht, dat ik haar voor de mal hield, en tot den melkboer en die zei: O, dat is alleen maar voor de kampeerders, mevrouw. Moet ik nu gaan zien, of de boekhandel hier en daar nog iets van die boekjes over heemkunde heeft? Ik zit en schrijf in mijn dichtgegroeid voortuintje, volkomen vrij „voor de weg”. De radio van de overburen zwijgt al de hele middag. Blijkbaar zijn ze uit en hebben vergeten, hem aan te laten staan. Of de munt is op. Hoog boven mijn hoofd in het wazige blauw vliegt een zwaluw over met een korte driftige wiekslag, alsof hij daarginds ergens in Eemnes haastig iets moet gaan redderen. O vrijheid! ANMEE BOMEIN—VERSCHOOR
	Brief van buiten over de vrije natuur Aan niets meten wij zo onverbiddelijk het ; eigen verouderen als aan de terugkeer tot een vertrouwde omgeving. Telkens als ik weerkom in het stadje, waar ik kind was, zijn alle afstanden en afmetingen er kleiner geworden, alsof ik ze over de afstand heen naar het verleden zie. En nooit was het zo klein als nu ik het na de oorlog terugzag: het afgebroken complex van straatjes en steegjes van de „oude stad” was ingeschrompeld tot een armzalig puinveldje, waar je een steen overheen kan gooien; verweerde stenen, vertrapt aardewerk, overwoekerd door die vale gewassen, die alleen op puin opschieten. Hoe onbarmhartig lang geleden was ik hier kind geweest. Neen, vacanties moet je niet doorbrengen in oude bekende stadjes, maar in God’s vrije natuur, die immers altijd zichzelf gelijk blijft, en waarin wijde tijd niet horen suizen. We zitten in het Gooi. Als ik Blaricum uitloop en even maarde hei op, hoef ik niet eens op de Tafelberg te klimmen, om de St. Vitus van Naarden als mijn naasten buurman tegenover me te zien en even links de torens van Bussum. Daarvoor een onwaarschijnlijk ingeschrompeld stuk hei. 