„Zou ik dien candelabre eens mogen zien!” vroeg zy in onberispelijk Fransch, terwyl zy met de punt van haar paraplu naar de bewuste vitrine wees. Ik bood haar een stoel aan, haalde den kandelaar te voorschijn en plaatste hem op het tafeltje, waaraan zij was gaan zitten. „Het staat u vrij de uitgestalde voorwerpen te bezichtigen, madame,” meende ik op te moeten merken, „maar we mogen er niets onderhandsch van verknopen. Deze kandelaar komt de volgende maand in de veUing.”
	Ik weet niet of zij mijn opmerking verstond, want heel haar aandacht was by den kandelaar. Zy keek eerst naar hot naamcyfer van den edelsmid, en daarna ■streelden haar vingers langen tijd het rozenomament. Ik meende een trek van ontroering in haar oud gelaat op te merken en toen zij na eenigeu tijd opkeek, ontdekte ik inderdaad een vochtigen glans in haar oogen.
„Hij is het,” zei ze met een hoofdknikje. „Wie heeft dezen kandelaar ingezonden, monsieur!”
	Ik las haar de aanteekening voor in den catalogus en toen ik haar den naam van de gravin noemde, scheen zij nog meer bewogen te zijn. Ik herhaalde, dat de kandelaar alleen in het openbaar verkocht mocht worden een mededeeUng, die haar merkbaar teleurstelde. Zy vertrok echter met een introductie voor de veiling en toen ik de deur achter haar sloot en haar door de spiegelruit een oogenblik nakeek, trof me opnieuw de armoede van haar voorkomen.
Weinige minuten later verscheen meneer Burdock in den winkel, mijn chef. De kandelaar stond nog altijd op het tafeltje.
