ledereen was opeens stil, een onaangename, geschokte stil te. „Kom,” zei Boateng, „Ik ga maar eens naar huis.” Hij riep: „Kodjo!” „Ja,” zei Kodjo. Hij dacht: ik ben niet doof. Die man is halfdronken. „Jij niet,’ zei Boateng, „Mijn chauffeur.” „Die kan u hier niet horen. De wagen staat aan de andere kant van het huis. Michael, wijs meneer Boa teng even. .” Onverwachts vanuit zijn diepe stoel zei Kodjo’s oom: „Ze zijn er nog niet mee klaar, Boateng.” „Wablief?” „Ik zei: ze zijn er nog niet mee klaar.” Boateng nieste. Llij trok een zak doek uit zijn zak en een bankbiljet dwarrelde op de grond. Hij proestte twee driemaal in zijn zakdoek. lemand raapte het bankbiljet voor hem op. „Ze,” zei hij met verachting. „Ze. Wie bedoel je met „Ze”? Hij keek met een komisch gezicht de kamer rond. „Ik ga maar eens. Tot ziens allemaal.” Er begonnen er een paar zachtjes te praten onder elkaar. Kodjo ging naast zijn oom zitten en stak een sigaret op. Het meisje zat naast de radio, voorovergebogen om het ge sprek te volgen. Kodjo kon de wel ving van haar schouderbladen zien. Net een paar vleugeltjes. Hij keek naar zijn oom: „Wie is dat meisje?” 26 „Ken je haar niet?” Hij kwam uit zijn stoel. „Teresa, ken je mijn neef? Kodjo Barter. Haar vader is Minis ter van onderwijs.” Ze drukten elkaar de hand. Een van de jongelui zei: ,Ik wou eens vragen, is het waar we horen zoveel van die geruchten - dat het hele proces een van te voren in el kaar gestoken complot was?” Kodjo’s oom stond midden inde kamer. „Kijk eens,” zei hij. „Op de eerste plaats is het helemaal geen proces geweest. Een onderzoek naar de gang van zaken. De achtergrond van sommige maatregelen. Daarbij zijn een paar papieren voor de dag gekomen die niet helemaal klopten, en waarvan ik de herkomst niet weet. Ik kon er gelukkig de authentieke pa pieren tegenover leggen. Als nu zou blijken dat dit opzettelijke vervalsin gen waren, zou je vaneen complot kunnen spreken. Maar als dat werke lijk zou blijken, horen we er wel meer van.” Het meisje stond opeens recht. „Ik ga naar huis,” zei ze, en twee of drie jongelui stonden op. Ze namen af scheid. Kodjo voelde haar vingers smal en tenger als vogelbeentjes in zijn hand. 