Waarom was ’k . maar niet met Georgine èn Scherp èn Kaatje samen? Waren dat niet dé levens die me het naast stonden, was ik deze burgerlijk-weelderige kamer niet vèr ontgroeid? Zat ik er niet als’n vreemde, een belangstellendvreemde, als Busse, Henriette ? . . . ’t Déé me niks dat lekker eten ’t dee me niks dat „gezellig” samenzijn zoo huiselijk zoo feestelijk inden familiekring. Toch waren ’t wel goeie menschen . . . had moeder iets onverklaarbaar-aantrekkelijks was vader de ouwe, de ouwe maar wat werden de zusters vréémd en de andere familie . . . Als je bericht kreeg dat-ze dóód waren zou ’t je wat doen? zou ’t je wat dóén? ’t Was gemeen aan zoo iets te denken hier bij de dessertborden, de gevulde glazen. Hoe kwam je op de idee? Was ’t niet stuitend van cynisme? Als Jeannette doodging of Tilly, of Coba. Got, watte gékke gedachte ... Ze ware niet dood . . . Als ze dood ware, was ’t tijd genoeg om te zien, te zien of ’t je wat déé . . . Die levendige Co . . . Hè-jassus, hoe kwam je op de beroerde gedachte . . . Nou ja, maar als . . . maar als . . . Nou dan zou ’t je wèl spijte . . . je zou zeggen: ’twas toch wel ’n goéd kind . . . ja, ’t was toch wel een goed kind ... en ze had toén nog zoo netjes gedékt ... en dat kalfsvleesch an reepies. „Bonjour Filip !” juichlachte Jeannette, die Busse iets aangegeven had. —• „Heeft-ie ’t noü al verloren?”, vroeg Henriette. „’k Ben ’r ingeloope”, lachte Busse: „éérlijk ingeloope . . .” „Wat heb je ’m angereikt, Jeannette?” „De amandele !’ „De amandele ? 0 wat ’n ezel!” „Ik heb is ’n filepien gedaan, met . . .”
	begon tante. „Stil”, zei vader. Er was plots ernst. „Sustdan!” „Sust!”— Inde donkerte, buiten, bromden zwevende klokkeslaagjes. „De kapelklok slaat.” „Hoera! Leve ’t nieuwe jaar!” . ..
