Nog steeds werden den Haarlemmer kunstenaar vele nieuwsgierige vragen gedaan omtrent den afkomst en de verblijfplaats des meesters; maar Hals hield het voor geraden, zijn geheim te bewaren.
Hij zelf leefde in de verbeelding, dat Brouwer zijn rechtmatig verkregen eigendom was, zijn slaaf, van wiens aangeboren begaafdheden hij zooveel mogelijk voordeel mocht trekken.
Hij vergunde den ongelukkigen knaap nauwelijks de noodige rust tot slapen en eteu. Hij moest aldoor maar, op eenige uren na, welke Adriaan met oefeningen in lezen, schrijven en rekenen doorgebracht (waartoe Hals hem noodzaakte) schilderen; voortdurend schilderen en werken om den hebzuchtigen meester tevreden te stellen.
Daarenboven werd hij bewaakt als een gevangene.
Hij zag in den regel geen andere menschen dan Hals, diens vrouw, en een oude, knorrige meid.
Deze laatste schilderde hij menigmaal uit.
Zijn dakkamertje werd daarbij zorgvuldig gesloten gehouden als hij werkte. De eenige uitspanning van den jongen bestond in het wandelen tusschen de hooge muren van een tuintje.
Hier mocht hij 's avonds dan even een luchtje scheppen.
Slechts zelden, en dan nog als 't donker was, nam de meester hem mee op de wandeling: echter niet uit liefde, maar opdat de begaafde scholier buiten in 't volksgewoel of in een afgelegen herberg zijn studies zou kunnen maken.
Zoo wist de hebzuchtige man langen tijd zijn zeldzaam knappen leerling verborgen te houden; maar eindelijk moest het geheim toch uitkomen; want daar is niets dat verborgen is, of 't zal op Gods tijd aan 't licht komen; zoo ook hier.
(Wordt vervolgd).
STILLE ARMOEDE.
Vertellingen van Schipper Floor.
