M. Hausnerowa: Zielone okiennice. 18


«BT


-moruarusefqo erokZ I apqunsojs fof mkuMOMAM JKqZEU ze ozÁq aeo
e1uez00]() 'Kzpdu naBIĄ uHuąejs0 M RUS EMOPM STĄEC
„mAJIqz0J I mkueąq
uz elmijzoedzoi wəso;3 oeziep3 'a1qz! od qoru z wəupəf 8z
òis epezpadn 'oslzp qpbkłem «31orosid eqjem ‘egzarqog 19$0p
-81 NĄSEJĄPO OŚ9IĄJBZSM EUOIMEQZOd *EUEMOIOTOS “BPO
"npeł4z01 rureq
-emzeru mśkotayoj | wśłezajormz ‘azmu Od òis rumgotfeMUS3Z
‘wedo rwəqnı3 Apae *'Aqeqtyd — eluzeiśm 07 yezafo
zsn(iepy — 91074 'uetog po egzon Kqyef oy eyíg "Kqzi
nĄpoJs su Åres 'OMIJOSTEĄ GUSOJOQ oms wəfezmeu otfelord
-pod 'ermeld org}sÂzs M *M075Z1d8 qokmomop qokuzpdu vuam
-ejsn qosods o3 ZKziepn ərzp3 '„iąfXouejs* fouloziu 1801d Mm
zpazsm 'Auzrnrusz naiopo (faułed 'oziapna (eumod 44
*"MOJIIQ) BIUEĄZSAIU OAZA
ozpieq ‘OZIQ znf qJsaf ez nu oprMom ANZN auepeqzary
"wyser TOEJUEIĄ eu zol FAJ
"NIOS WAJELMJIVWZ BU UIZpOŚ I UULU 'puny9s 18ZII TMAZIqT0 PMZ


uo eje 'oł5u4XFdn nsEzo əmər əzow — ZLM p929
*Koou yoegoorzs qoKydro m ləzova
da0 uo wə — ‘erup ejqerms woułaod m ualurm pazokzią


Kaigqq ‘pwaw ośsosziarmz 'ogezsjso1dfeu ogəgez, "elDokZ
noq utełqoąo 07 m (olqołd qepedez wozei wÁpzej tZ

*-*iupoaqz IąZorupezidod ez0m *8ru70]Ą CU — IUBĄTUZIOTŁĄ IUIAM
-0uo1ejns Azpdrm moqunqoeiod qoknso Əy VU fejeieu
<guedejqnalu ‘IS EJEĄOJM *EZZAGIMqO *EQOJOYO RBĘIOSOŚ OFRIS VU
erzp3 ‘iou — rmsniezo qpolqsfoquep Sqorjel Op IepEdĄĄ

"nfoqods o3auuarzpoo 'o38miieu Iueqseul pod Bis A|AJĄ AZo8z4
azsfeluzseijsfea ərzp3 ‘wez o3 zremAmoasiys Azotuwalej SOJ


qoBuIzpod YqolujEjsS0 qoÅ} AA — — — oznp J8) zI
"9śkz poroqo Kq paz Âq “SpE

aloaldisza peqs — rosojsimAz08z1 foudoiqo [ed eu rorqm ‘ozp

GSI

138


W następnym domu wszedł odrazu po schodkach war
jacko nierównych do jakiejś izby, ziejącej chłodną, wilgotną
pleśnią. Silny mrok zaledwo mu dozwolił rozróżnić, co szarzeje
przed nim niepewnym konturem w suterenowej jamie. Postąpił
krok jeszcze. Dławiąc się parą, dymem i zaduchem cieśni,
powtórzył znów swe pytanie...
