Hij gaat met ons mee, als ’k Georgine naar de Albert Cuyp breng. Ze heeft wat te naaien, moet ’t kind te bed leggen. Om tien uur zal ’k haar afhalen. Dirk stapt met zware passen, z’n bril verzettend met de sterke, groote handen, praat geen woord. Als ’k naast hem loop voel ’k altijd m’n hoofd gróót, mijn lichaam kléin, ’k Weet niet hoe ’t komt.
