Dan bad ze ... lieve God ... lieve God ..., niets anders dan lieve-God-zeggend, niet wetend wat ze zou bidden en trilde van schrik toen een rat bij de gereedschappen achter ritselde, telkens denkend aan het halve lijf van het beest, de kwakken vet en de egale ribben. En eenmaal dooreen zonderlinge speling van maanlicht, zilverend tusschen de reten, meende ze den kop te zien, zooals ze hem gezien had door het gat, dood met de roze wijde neusgaten en de vele ruwe haren. Klappertandend onder het dek begon ze dan weer ... lieve God ... lieve God ... heelemaal kindsch ... stak het hoofd tusschen de dekens riep kischt!... kischt!... kischt!... luisterde naar de vale stilte, de onverbroken stilte met alleenig geklik van verregende sneeuw buiten. Den anderen dag brachten ze eten met een extra, een vettig varkenskluifje. Ze at niet. Den volgenden dag was Engel van huis, vergat Sien eten te brengen en den derden dag vond Klaasje het eten zooals hij het gebracht had, met het vet gestolten en de kluif er heel bovenop. Groomoe die eet niet, boodschapte Klaasje: ze lijkt wel ziek. De oiiwe dag zei Sien rustig: ’t zou ’n zegen voor d’r zijn als ze uitstapte. Tante Kniertje stapte niét hit. Het leven leek ingeroest in het zieke lichaam. Drie dagen lag ze met koorts, kwam Engel eens kijken, kwam Jannie eens kijken, kwam Suus angstig-verlegen eens kijken, kwam Sien stuursch en lompig eens kijken: ze stierf niet. Het was een wonder. Gezonde kinderen sterven, gromde Sien, en zoo een oud mensch die God en de wereld tot last is blijft léven. Het voorjaar kwam in het land, het werd Mei, Juni groen aan de hoornen, zang in het groen, fluiten van vogels. Inde loods hadden zwaluwen een nestje gebouwd en die sjilpten zelfs ’s nachts. Inde hoeken bij Kniertje waren webben met ijvrige spinnen en bij tijden verdwaalde een gonzende bij in het kot. Simon, de man van Truus was eindlijk terug voor drie weken, vond zijn vrouw verfletst, met een gezicht dat hem dee schrikken, zoo had de imbeciliteit haar vervormd en vermagerd. De oogkassen waren groot, de jukken uit-stekend. Alles op het gezicht was vermagerd, bijna verdierlijkt, geconcentreerd om den grooten geel-tandigen mond, die vooruitstond als om te knagen. En altijd het gedweeë smarttrekje om de dunne lippen en de groef onder de oogen van het drenserig huilen. 