Deze belijdenis is zelfs een geloofsartikel in den meest verbasterden godsdienst, want, zooals in het inleidend hoofdstuk reeds werd opgemerkt, en we later nader 'zullen zien, rust alle religie op de erkentenis van deze waarheid. Wie haar loochent; wie dus God buiten deze wereld sluit; wie de natuur en derhalve ook den mensch aan zichzelf overgeeft; wie van geen dragende en voor alles zorgende kracht Gods weten wil, maakt het schepsel geheel onafhankelijk van, en vrij tegenover den Schepper, en hoe is er dan
religie mogelijk? Religie sluit immers afhankelijkheid van en gemeenschap met den levenden God in, en die zijn niet bestaanbaar, wanneer God en mensch gescheiden worden. Hoe is er dan plaats voor vertrouwen en liefde? Hoe kunnen wij dan tot God bidden en op Hem hopen? Waar blijft dan de toevlucht tot Hem, van Wiens hulp wij alles verwachten, en is er dan wel een rusten aan Zijn vaderhart? Daarom kan het niet anders, of in elke religie, die religie wil zijn, vinden we een zekere erkenning van een goddelijke zorg voor en bemoeienis met deze wereld, en zien we, dat ook het „geloof" van den heiden zich baseert op deze relatie tussohen den Schepper en het geschapene.
Verschillende uitspraken bevestigen dit.
