Ten slotte waarschuwt hij voor misvatting van zijn bedoelingen; aldus: „Velen, die mij niet kenden, hebben een geheel overdreven voorstelling van mijn „fanatisme”; zij meenen dat ik verlang dat menschen alleen van aardappelen leven moeten, enz. Men weet geen onderscheid te maken tusschen het wetenschappelijk eiwitminimum van 20 gram en het praktische, dat ter nauwernood onder de 50 gram netto valt. Dat men aan die 50 gram genoeg heeft, lijdt bij mij geen twijfel. Maar of 50 gram het ideaal of wel het eenige ideaal is, daarover heb ik mij nooit uitgelaten. Hoe hoog men met eiwit stijgen kan zonder schadelijke werking, weet ik niet; maar veel wijst er op dat er bij groote hoeveelheden een principieel onderscheid bestaat tusschen melkeiwit eenerzijds en vleesch- en eiereiwit anderzijds. Maarde oplossing dier vraag is aan de toekomst voorbehouden. * * * Dit zijnde voor ons gewichtigste punten van deze belangrijke studie. Het Tijdschr. v. Geneeskunde, dat allerlei artikelen van meer speciaal belang uitvoerig refereert, geeft van deze opstellen van Hindhede, die uit algemeen-hygiënisch oogpunt van de grootste beteekenis zijn, slechts den titel, en alleen
	532



	bij het slotstuk der serie deze woorden; „Het artikel, waarbij de bekende schrijver nogmaals er op wijst, dat men met weinig eiwit inde voeding, bijv. 50 gram per dag, uitmuntend kan uitkomen en gezond blijven, is slechts uitvoerig weer te geven.”
	O. i. nu niet bepaald een reden om er maar liever over te zwijgen. Het is dan ook niet te verwonderen dat, waar zulke buitengewoon belangrijke studies over het voedingsvraagstuk zoo pover behandeld worden, de vooroordeelen van zoovelen onzer medici tegen een verstandige vegetarische voeding nog maar al te hardnekkig blijven vastzitten.
