Alles scheen voor de macht van den indringer te bukken. Peking had hij bijna zonder slag of stoot bemachtigd, hoewel de stad door 70.000 man werd bewaakt en van de keizerlijke troepen bleef er nu niets meer over dan het leger in de provincie Liao-toeng, dat tegen de de Mantsjoe-Tartaren was uitgezonden en hen reeds lang in bedwang had gehouden. De Chineesche generaal Woe-san-kuei, onder wiens opperbevel dit leger stond, weigerde het gezag van den bandiet zooals hij hem noemde te erkennen en daarom besloot deze laatste, na een verblijf in Peking van hoogstens 18 dagen, tegen hem op te rukken en tot onderwerping te dwingen. Woe-sankuei had zich in eene sterke vesting teruggetrokken en beducht voor de overmacht, kwam hij op het ongelukkige denkbeeld om de Mantsjoe’s, tegen wie hij was uitgezonden, ter zijner hulp te roepen. Hiermee was het pleit tusschen de pretendenten beslist. In allerijl brak Li het beleg van de vesting op en, achtervolgd door de Tartaren, waande hij zich in Peking niet meer veilig en vluchtte naar de provincie Shan-si, waar de bandiet, die, zooals de Chineezen zeggen, achttien dagen keizer en achttien jaren opstandeling heeft gespeeld, zijn leven, men weet niet op welke manier, eindigde.
Intusschen begaven zich de Tartaren, door niemand meer verhinderd, in volle zegepraal naar Peking. Op dezen tocht stierf hun opperhoofd en bij hunne intrede in de hoofdstad werd zijn jongste zoon, een kind van zes jaren, onder voogdijschap van zijn oom A-ma-uan, op den troon geplaatst. En nu kwam dit groote rijk voor de tweede maal onder het bestuur van eene vreemde dynastie. Nu gingen den Chineeschen generaal Woe-san-kuei de oogen open, en het berouwde hem te laat, dat hij leeuwen had geroepen om honden te verjagen, zooals hij zelf zich deze heillooze daad verweet.
