De groote vraag, die hier evenwel welt, en mij dunkt, zelfs bij den niet-met-toe- standen-onder-letterkundigen-bekendenlezer is, of deze held van ’t boek werkelijk wel een letterkundig kunstenaar is ? Als ik naar een goudland trek om te graven en ik kan geen schop hanteeren, noch een ader ontdekken, ja wat wil men dan. ? Een voorbeeld geven voor anderen ? Ach, de geschiedenis leert, dat niemand uit de ge schiedenis leert, heeft Hegel toch al gezegd, of was het anders. En wij schrijven toch ook geen geschied- of leerboekjes, we willen romankunst geven. De strijd van een jong letterkundige zonder overbluffend talent, of erger van een kwasi letterkundige, om er te komen mag men eigenlijk geen strijd noemen, ’t is een misgreep, evenmin als het een strijd is van iemand die niet het vechten verstaat, dan is het een slachting, een ondergang zonder meer. Als zoo iemand nu afzakt, zooals in dit boek, overigens in vele bladzijden zelfs met talent neergezet, naar het geboefte van Parijs, dan valt al dadelijk voor ons weg de deernis, het mededoogen, we volgen wel zijn moeilijk bedrijf, doch met onverschillige oogen en een rustige hand die niet beeft. De hoofdpersoon moet, zooal niet onze sympathie, dan toch de erkenning van be langrijkheid voor ons hebben, tenzij we iemand om zijn onbelangrijkheid zelf willen lezen. Maar dat blijkt hier niet, de auteur beschouwt zijn Vincent vaak als wat een goede jongen en zijn streven om in Parijs te blijven en tot het geboefte te gaan behooren, vindt bij hem blijkbaar wel eenige waar- deering. En dat acht ik wel als een be zwaar en eigenlijk als een fout, ’t Keert den aard der dingen om en vermindert den roman tot journalistiek. En toch de auteur bedoelde het zoo goed. In de laatste regels van ’t boek, afgezon derd nog wel gesteld, zegt hij zelfs: „er waren zooveel dingen die hij nu eerst begreep ; hij zou werk kunnen leveren, dat een die- peren, innigen blik in de menschenziel wierp: bloedwarm, dieptreffend werk”. Dat willen we hopen en ook gaarne aannemen. 