Rzekłszy to, dobył wnet gąsiorek z ukry
cia, a napełniwszy szklanice przed nami, u
siadł sam w wysokiem dębowem krześle i
począł nas raczyć ze staroświecką dworno
ścią. Podczas wieczerzy opowiedziałem mu


dach, nie wspominając jednak, do którego
obozu należymy.
— Jedziecie waszmościowie do księcia Mon
mouth — rzekł ów spokojnie, gdy skończy
łem, patrząc mi prosto w twarz przenikliwe
mi ciemnemi oczyma. — Wiem to, lecz mo
żecie być spokojni, że was nie zdradzę, je
ślilbym nawet mógł. Jakież widoki, zdaniem
waszmościów, ma książę na pokonanie sił
królewskich ?

— Takie właśnie, jakie ma głodny wilk
przeciw opasłym brytanom — odparł Saxon. —
Cała Anglia jest jak jeden magazyn prochów
i książę będzie tą iskrą, która je wysadzi.
Starzec wstrząsnął głową ze smutkiem.
— Król ma za sobą wielką potęgę — od
parł. — A skądże Monmouth weźmie ćwiczo
nego żołnierza ?

— Jest milicya — zauważyłem.
— I jest mnogość wielka starego żołnierza
z czasów Cromwellowskich — dodał Saxon. —
Postaw waść jeno tuzin kaznodziejów, a wnet
cała ludność prezbiteryańska zaroi się dokoła
nich, jak pszczoły przy miodzie. Żaden pul
kownik, robiący zaciągi, nie zgromadził ni
gdy takiej siły, jak jeden kaznodzieja z tych,
co to zaciągali do armii Nolla we wschodnich
hrabstwach. Obietnica, że ktoś zasiądzie przy
tronie, więcej tam warta niż wszelkie premia.
