459
Onder al de verzuchtingen van Caïn komt in het Nederlandse gedicht ook deze voor:
Waartoe....
.... Meer dan Englendeugd van d'eersten mensch gevergd?
Het equivalent daarvan heeft het oorspronkelike niet; daarentegen is niet overgenomen Cain's uitroep, waarom de vrucht van de boom der kennis aan zijn vader verboden was:
The tree was planted, and why not for him?
Tastte die vraag Gods souvereine majesteit te zeer aan, dan dat da Costa hem op de lippen durfde nemen?
Met minder twijfel geldt dat, waar in de overbrenging een nog sterker aanmatiging van Caïn verandert in een verzuchting om de verloren hof van Eden, „den onze eens". Het Engelse voorbeeld heeft „my just inheritance", dat het goddelik handelen afkeurt op grond van menselik recht.
Evenzo een uiting van Lucifer, waarin diens brutale trots God openlik verklaart als de oorzaak van het jammerlike in zijn schepping, „teil him (= God) that his evil is not good."
Da Costa schrijft dan:
Zielen,
die Goden durven zijn, .... .... en 't Heelal verkonden, dat ....
.... Zijn Schepping kwaad, geen goed is!
Lucifers ontkenning, dat God niet de Schepper is van de geestenwereld, „which I know not, nor believe", is ook onvertaald gelaten.
Op een andere plaats heeft da Costa Caïn en zijn geestverwanten van alle eeuwen, meen ik, onrecht gedaan, door een
﻿

460
Byron—da Costa.
uiting van wanhoop op te vatten als van laag-neerziende hoogmoed.
