En Don Alfonzo en Don Antomo en Don José woonden in hun ruime, koele huizen met dikke muren en breede veranda's rond wij de patio's. Waar het zachte gemurmel van een fontein en het melodieuze
EEN GERESTAUREERD STUKJE DER SAN FERNANDO MISSION
getokkel van een guitaar altijd weerklonk. Waar zang en muziek weergalmde vanaf het oogenbhk, waarop de eerste zonnestralen den horizon verlichtten en tegelijk de zachte tonen van een morgenhymne opklonken van den patio. Waarop alle huisgenooten voor de wijd geopende ramen van hun kamers verschenen, de oogen lieten gaan over het onvergetelijk schoone, golvende landschap en invielen met den morgenzang. Die aanzwol tot een diepen, vollen jubelzang ter verheerlijking van den nieuw-aangebroken dag.
Een ceremonie, die zoo geheel weergaf het rustige, vredige geluk van dat Arcadische land.
Het leven was er uiterst eenvoudig. Ook de Dons werkten harder dan men zoo denken zou. Maar er bestond geen uitputting. Want niemand kende er haast, zorg of spanning.
Hun geweldige bezittingen — een rancho van een 48.000 ha was niets ongewoons, er waren er, die een 1 20.000 ha land bezaten — brachten ruimschoots op, wat zij noodig hadden en ieder deelde m hun bezit.
Ze waren hartstochtelijke liefhebbers van paarden en allen van groot tot klein uitstekende paardrijders. En hun grootste genot was een famihe-picnic, waarbij alle huisgenooten en gasten te paard stegen, over heuvelen en dalen trokken naar een of ander riviertje in hun „koninkrijk" en dan weerklonk de fandango langs het zacht ruischende beekje en onvermoeibare voeten repten zich over de grazige hellingen onder de schaduwrijke, oude boomen m elegante dansen en luchthartige spelen.
