Po charakterze i kierunku strzałów zorjen
towałem się, że niemcy pragnęli, strzelając za
nas, odciąć nas od rezerw, zamknąć w ogniu
i osamotnionych zaatakować na bagnety. Tedy
każda minuta stawała się niesłychanie ważną,
a cały wywiad ochotnika nabierał znaczenia wprost
ratunku dla całego pułku. Za wszelką cenę na
leżało osłabić ogień nieprzyjaciela.
— Hej, słuchasz tam? — zawołałem w telefon.
— Słucham, słucham...
— Ruszaj natychmiast dalej — rozkazałem. —
Musisz się spieszyć, niemcy przygotowują atak.
ILUSTRACJA POLSKA


БЕЧУ


моге Әу


Zeszyt VII.
Przedtym powinieneś się do nich zbliżyć. Cze
kamy od ciebie wskazówek. Mów o wszystkim,
co widzisz, wybierz drogę najkrótszą. Od ciebie
zależy los dzisiejszej bitwy...
Nie usłyszałem żadnej odpowiedzi, ale ko
łowrot począł się obracać. Przysiadłem na przy
niesionym dla mnie skórzanym zydlu i wsłucha
łem się we własne myśli.
Telefon milczał. Wiedzieliśmy, że wywia=
dowca pełznie naprzód, że pełznie względnie
szybko, lecz to potęgowało tylko nasz niepokój.
Przed oczyma miałem ziemną ścianę okopu,
wytartą plecami żołnierzy, ogrzewaną, ich ciepłem.
Oparłem czoło o tę nieprzebitą, nieprzeniknioną
ziemię i losy naszego życia wydały mi się po
dobne do niej. Przymknąłem oczy. Ogarnęła
mnie swymi ramionami głucha, trupia ciemność,
w której istniała jedna jedyna rzecz żywa, żywa
do tej pory — telefon. Szemrało i szeptało coś
w aparacie, ałe rozumiałem przecież, że może
lada chwiła śmierć do mnie drutem zagadać.
W ten sam nieskończony, szmerliwy sposób mil
cząca do mnie przyleci, w chwili, kiedy koło
wrót stanie.
Lecz kołowrót się wciąż i wciąż odwijał.
Wywiadowca musiał już dosięgnąć rzeki. Przez
chwiłę wydało mi się, że po drucie przebiegł do
mnie plusk wody. Wzdrygnąłem się.
