Kazimierza Wielkiego na Romana Jedra
sa. któremu zadano rany cięte twarzy i
głowy przy pomocy flaszki. — Pogotowie
Ratunkowe po opatrzeniu rannego prze


wiozło go na oddział chirurgiczny szpita


snadnie mnie sierotę wyrozumiecie. Szla
chcicowi znów zaszły łzami powieki, gdy
Miłek dalej prawił: Rodziciel mój, gdy się
jako tako z ostatniej turbacji podźwignął,
poszedł w świat swej krzywdy dochodzić
i nie wrócił więcej, rodzicielka zaś moja
nie mogąc się rodziciela doczekać, pomar
ła temu cztery roki ze zmartwienia, Zo
stałem sam. Stryj Bogorza, rio wiem z ja
kowej przyczyny, boć dostatek został po
ojcach, jak mi tylko osiem roków minę
ło, przywiódł mnie tu do Tyńca i u szew
ca Pełki umieścił, nakazując srogo, bym
sią nie ważył do domu wracać, Cztery ro
ki jaż minęło, jak jestem u Pełki, chodaki
szlachcicom odnoszę, dzieci niańczę — i
wstyd mi rzec, — że niema dnia, bym nie
był głodny! Jedno tyko, com se u stryjca
wynrosił, to tę luteńke, na której rodzi
cielka moja grała. Cóż, kiedy z muiem
graniem kryć się muszą, bo mistrz Pełka
zabronił surowo, a pani majstrowa obie
cała, że niech ją tylko w swoje ręce do
stanie, to mi ją roztrzaska w kawałki.
Chowam ją przeto mój jegomościu w
dziupli drzewa daleko od domu i gdy się
zdarzy, ot jak dziś, komuś chodaki odnieść,
wtenczas vryer ynam sobie Często się
zdarza, że dzieki mej luteńce, dobrzy lu
dzie dadzą łyźkę strawy, albo
dziaka,
Szlachoie nie przerywa! Miłkowi, pilnie
słuchając wszystkiego, tylko ogromne jego
wąsiska ruszały mu się srodze, snadź coś


i mie


_ „GONIEC KRAKOWSKI" Nr. 62. Piątek, 15 marca 1940.
