In dat jaar namelijk begon een Nederlander, een zekere Jacob Chevalier, die in Duisburg theologie studeerde, in Mülheim opwek- kingssamenkomsten te houden, die aan vankelijk een tamelijk „wild" karakter schenen te hebben gehad. Het was de ervaren en algemeen geachte Terstee gen, die de beweging in bescherming nam en ook in goede banen wist te lei den. Van toen af schijnt hem tevens in bredere kringen van de officiële kerk een hogere waardering te zijn toegeval len. Een feit is, dat hij vooral op latere leeftijd verscheidene predikanten onder zijn vrienden telde. Reeds in 1756 moest hij zich wegens zijn wankele gezondheidstoestand voor goed uit het openbare leven terugtrek ken. Zolang hij leefde was Tersteegen een door zwakte, hoofdpijn en zenuw lijden geplaagd mens. Hij beschouwde zichzelf steeds als „Candidatus mortis”, maar toch bereikte hij de respectabele leeftijd van bijna 72 jaar. Op 3 april 1769 overleed hij. Zijn laatste woorden, aldus de overlevering, waren: „O jou arme Lazarus! Maar de heilige engelen zullen zich niet schamen om je aan te pakken." C. de Gooijer Ingezonden DE KERK WEERT...! Als gewoon gemeentelid, die intens mee leeft met het kerkelijk gebeuren, is het on dergetekende een behoefte zijn hart eens te luchten na het schorsen van prof. Smits als predikant. Vooral toen hij zondag 12 dec. de IKOR-rubriek „de Kerk in de spiegel van de pers” beluisterde, waarin de vrijz. predikant ds. Ruitenberg prof. Sm. trachtte te tooien met de martelaarsmantel, werd het hem te machtig. Reeds vaker hebben we het in de kerkelijke pers met een scheefgetrokken beeld van ds. R. moeten doen, waarvoor on ze hoofdredacteur hem al eens afgestraft heeft. Daar deze laatste het thans met ds. R. eens is over de schorsing van prof. Sm. nl. een onrechtmatige schorsing, zal nu van zijn hand wel een reactie volgen. Welnu volgens ds. R. is men het van rechts tot links niet met de uitspraak eens van het breed mode- ramen van de prov. kerkvergadering. Daar herlezing van het artikel van onze vragen- busredacteur, over de rechten van de eme- riti-predikanten, niet mogelijk was, werd het artikel „Hoger beroep” van prof. Bronk- horst nageslagen in de Ohr. Ene. (dl. 3. pag. 490). Hieruit werd door mij begrepen dat de gang van zaken in het geval-Smits, volko men juist is. Duidelijk staat in dit artikel dat de prov. 