Anderen hebben geen vrede met de gedeeldheid der Kerk. Er bestaat een Grieksche, een Roomsche en een Angel-Saksische Kerk. Nu is de Engelsche Staatskerk volgens hen een soort midden-kerk, die op het bestemde oogenblik een terrein kan worden, waarop men elkander zal ontmoeten en verstaan. Men zou wel naar Rome willen gaan, maar Rome moet zich ook tot Engeland wenden. Velen meenen, dat de Engelsche Staatskerk getrouw gebleven is aan de oorspronkelijke Kerk, terwijl de Roomsche daarvan afweek. Zij zeggen, dat niet alles in de Staatskerk volmaakt is. zij heeft gezondigd door zich aan de staatsmacht te binden, maar zij heeft het pand, haar toevertrouwd, bewaard. Zij is één met de algemeene kerk door den Heiligen Geest die haar doordringt en onzichtbaar bewaart.
De groote meerderheid der leden — in 1924 gebruikten 2 Va millioen Engelschen het H. Avondmaal in de Staatskerk — is niet AngloKathoüek, maar ook niet „evangelisch". Zij zijn gehecht aan hun plechtige liturgie, die in overeenstemming is met hun statige kerkgebouwen. Zij houden niet van leerbepalingen; een dogma is hun een schrikbeeld. Zij willen dat de Staatskerk vriendschappelijke betrekkingen onderhoudt met de Oostersche Kerken en, zoo mogelijk, met Rome, maar zjj blijven liefst op zichzelven staan. Dit gevoelen geeft den toon aan op de synoden, en in dien geest uiten zich de bisschoppen in hun mandementen.
Op den linkervleugel vindt men de laagkerkelijke of Evangeiischen, die strijden voor het protestantsch karakter der Staatskerk. Zjj staan het puritanisme voor van de 17de eeuw en wellicht nog meer het methodisme. Zij blijven leden der Staatskerk, omdat deze blijkens hare historie eene Protestantsche Kerk is. Het ritualisme is volgens hen in een Protestantsche Kerk een ongerijmdheid of wordt als verraad beschouwd.
