Afłoryzm o brataniu się, złamanem na
zajutrz przez pochód na związki zawo
dowe, jest w programie Hitlera wyzna
niem wiary małego człowieka, nie mają
cego żadnej koncepcji urządzenia życia
swojego narodu.
Bratania się klas i stanów nie brał
zresztą nikt na serjo, nawet sam mówca,
bo w parę dni później w Kilonji w mowie
do szturmowców proklamował bardziej
bliskie jego sercu i umysłowi zasady wal
ki, zniszczenia i zemsty:

— Nadeszła — mówił — dziś godzina
porachunku, w której z lodowatym spo
kojem wyciągniemy wszelkie konsekwen
cje. Nie trzeba oddawać się żadnym złu
dzeniom. To jest koniec zbrodniarzy li
stopadowych, koniec tego systemu, koniec
ich czasów. Będziemy tych ludzi prześla
dować, aż do ich ostatniej kryjówki (bis
zu den letzten Schlupfwinkel) i nie
spoczniemy, póki ta trucizna nie zostanie
całkowicie usunięta z ciała naszego na
rodu.. Pięść naszej młodej gwardji naro
dowej jest dostatecznie silna, aby zgnieść


każdego. Będziemy działali według sta
rego przykazania: „Oko za oko, ząb za
ząb“!


Oto program: to co powiedziano w Ki
lonji 7 maja, a nie ta majowa woda, któ
rą wylewano w Tempelhofie — 1 maja!

I oto dlaczego trudno sądzić, aby na
podstawie takiego programu zostało zbu
dowane jakieś trwałe dzieło.
Dyplomacja rządu Hitlera usiłuje przy
brać ten program zemsty, obwieszczony
krajowi, w festony pokojowości na zew
nątrz. Deklaracja pod adresem Polski,
Prolongata umowy z Sowietami — to ma
ją być pociągające i budzące zaufanie
ornamenty, Ale natura ciągnie mściwe
zwierzę do lasu. Pokojowym deklaracjom,
które mają zaepatować burżuazję przy
najmniej angielską towarzyszą gesty,
które tę demonstrację niweczą.
