De oude Marko zou het kruis planten. Om de werktuigen waarover men beschikt, zou het in Europa eene zaak van weinig beteekenis zijn geweest, maar hier, waar men voor werk van dien aard niets anders heeft dan lange gaffels, was het eene gevaarlijke onderneming ; ook was ik niet zonder vrees. Zoo het zware kruis, ter halve hoogte opgeligt, eens kwam te vallen ! . . . . De werklieden vorderden , dat ik mij met de menigte, die een kring vormde, op zekeren afstand zou houden. Het teeken werd gegeven. Het kruis werd opgeligt en verhief zich langzaam. De angstige menigte bewaarde het diepste stilzwijgen. Na langdurige en hardnekkige pogingen verhief het zich regtstandig en gleed in den twee meter diepen kuil, waarin het moest worden aangestampt.
Op hetzelfde oogenblik weerklonk een overweldigende kreet van geestdrift uit acht duizend borsten. De talrijke trommen, waarop met dollemanswoede werd geslagen, deden denken aan een eindeloos gerommel van den donder. Drie salvo’s van tachtig geweren wekten de echo’s der omliggende heuvelen op. De vreug-



	de was ten toppunt gestegen. Naar hare gewoonte drukten de vrouwen die uit door gezangen, door kreten , door dansen en springen. Men viel letterlijk op mij aan. Een ieder wilde mij de hand drukken , mij geluk wenscheu. Protestanten , door de nieuwsgierigheid aangetrokken , kwamen zich aan mijne voeten werpen en verklaarden mij, dat zij voortaan met ons wilden bidden en geene andere godsdienst wilden hebben dan de onze, de eenige groote, de eenige ware. Verschillende heidenen, door dit voor hen zoo nieuwe schouwspel getroffen, smeekten mij eveneens hen voortaan als mijne kinderen te beschouwen.
