»Mówiłaż mu córka moja, iż ją za mąż
wydać zamyśłam ?«


»Tak jest, milordzie. Panna Klotylda
raczyła wspomnióćć mi o tóćm.e«

»i cóż tedy mówiła ?«

Ze nie kocha tego, za kogo iść ma.«

»A cóż jéj odpowiedziałeś?«

»Odpowiedziałem, Że jeźli już kto inny
przywiązania jéj nie pozyskał, najlepićj
by uczyniła, gdyby ów wstręt przemogła;
w pićrwszym razie zaś, należałoby odkryć
swoje serce waszćj lordowskićj mości,
i czekać jego wyroku.«

„A wiószże,c — odrzekł lord groźnym
tonem — »coś był powinien odpowiedzićć
méj córce? Oto powinieneś był rzóc do
nićj, iż jesteś moim ogrodnikiem, moim
sługa, i nie godzi ci się dawać zdania
w podobnych sprawach.«

»Przebaczenia, milordzie, jeźli zbładzi
łem ;« — ozwał się William nieco zmie
szany — »lecz sądziłem iżby to miss Klo
tyldę bolało, gdybym jćj był nie odpo
wiedział na jéj zapytanie. Była ona za
wsze łaskawą i grzeczna dla mnie.«

»Zanadto łaskawa i grzeczną ;« — prze
jął lord sucho — »taka grzeczność zwykle
na złe wychodzi. Jakoż zdajesz mi się
zbyt zatozumiałym o sobie. Patrz co tu
sir Thomas pisze.«

William przeczytał z oburzeniem oska
rzenie, lecz siłumiwszy gniew w sobie,
opowiedział dokładnie całe zajście z pa
nem Burnes, i odwołał się do robo
tników i stajennego, jako świadków, iż
pan Burnes go znieważył.
»Gdyby nawet i tak było, jak mówisz,c—
odrzekł lord w końcu — »zawsze prze
cież na to wychodzi, iż nie wypada, abym
zatrzymał dłużój w słuZbie człowieka, któ
ry w moje familijne sprawy się mićsza,
iz sąsiadami mię waśni. Oto jest reszta, co
się mu aż do upływu kontraktu należy.
Możesz za tydzień być od służby wolny.
