x Z powodu odkrycia w kilku stolicach europej
skich całych band fałszywych graczów, przypominają
dzienniki słynnych zkądinąd w historji mężów, którzy
bawili się sztuczkami karcianemi. Itak wiedziano o
kardynale Mazarin, sterniku Francji za Ludwika XIII,
Że nie wstydził się oszukiwać w karty i odznaczał się
wtym kierunku niezwykłą zręcznością. On to wymy*
ślił frazes: ż/ faut prendre ses avantages, usunięty do


— T,


Z a =


Nr 358b


piero w przeszłym wieku przez nowy: čl faut corriger
la fortune. Gorzej aniżeli Mazarinowi poszło słynnemu
niegdyś kawalerowi greckiemu, p. Apoulos, który ba:
wił na dworze Ludwika XIV-go i ogrywał króla syste
matycznie. Zdemąskowany w końcu, wypadł z łaski i
poszedł na galery. Od niego to pochodzi przezwisko
graczów „grecs”, które się dotąd utrzymało. Oprócz
Apoulosa oszukiwali w karty pod samym bokiem Lu
dwika XIV-go: kawaler Lanuglee i księżna d'Harcourt,
nie tający się wcale ze swojem rzemiosłem. Za Ludwi
ka XVI-go doszła ta łotrowska zabawka tak daleko, że
założono osobną gazetę dla oszustów karcianych. Wy
chodziła ona p. n. „Djogenes w Paryżu”.
> W szczególny sposób objawiła miłość swoją
niejaka pani Oecylja Palmer, 60-letnia angielka. Roz
kochawszy się w 20-letnim studencie, nakłoniła go do
ślubu zapisem 12,000 f. st. Po stypie weselnej, kiedy
młody małżonek, odurzony winem, zasnął snem twar*
dym, przywiązała go pani mocnemi sznurkami do łóż
ka, a gdy się obudził oświadczyła, że go nie rozwiąże
z obawy, aby nie uciekł od niej, Sześć tygodni utrzy
mała małżonka w ten sposób swojego ukochanego przy
sobie. Biednego chłopca wybawił dopiero jego ojciec,
który domyśliwszy się jakiegoś nieszczęścia, wtargnął
z policją do domu swojej synowej. Sądy skazały roz
kochaną staruszkę na 18 miesięcy więzienia i zarządzie
ły natychmiastowy rozwód.
