spędziliśmy noc w górach, czalnjąc na przemy
tników i jesteśmy w opłakanym stanie...
Weszli zabłoceni i zmoknięci.
— Pani Ragon, pozwolisz ogrzać się trochę ?
— Ma się rozumieć... Zbliżcie się do ognia.
Spojrzała na Marcigny'ego. potem na żan


damnów i mruknęła:
— Sam Bóg ich zesłał...
Wachmistrz spostrzegł, że Marcign$ ranny.
— (Go się panu przytrafiło ?


Marcigyny opowiedział o wypadku i opiece,


jaką stara go aloczy!u.
— Gdyby nie pani Ragon, byłbym umar
na deszczu i chłodzie... lecz teraz zdrów jestem
zupełnie, mogę wrócić do Albertville...
— Niech pan poczeka, panie Marcigny;
pójdziemy razem: w drodze może pan potrze


bować pomocy...
Nie śmiał odmówić, nie dlutego, żeby się
obawiał podejrzeń wachmistrza, lecz zauważył,
że Cecylja ` stanęła przy drzwiach, widocznie w
celu przeszkodzenia mu do wyjścia.
— Ona mnie wyda... Jestem


nie będę mógł dowieść niewinności...
Usiadł zniechęcony, bez woli opierania się,


czekając, co będzie.
Gecylja mówiła do wachmistrza :
— (zy tylko dla czatowania na przemyt


ników przepędziliście tę straszną noc w gó


rach?


— Tak, matko.
— Nie dla poszukiwania zabójcy mojego


biednego syna ?


— Nie, matko Gecyljo...
Wczoraj wieczo


rem. jak wychodziliśmy z Albertville, nie wie
dziano jeszcze, kto nim mógł być... Nie mam ża


-Ach'...
— Acht..
wydaje...
Patrzyła na Marcignego uparcie.
Marcigny siedział spokojnie.
Poświęcił już swoją wolność.
kominie, naraz zwrócił się do Cecylji:


dego rozkazu przy sobie., ani upoważnienia...
-Policja śledcza wcale nie jesl zręczna...
Może nie tak trudno znaleść mordercę, jak się


Wachmistrz ze swymi ludźmi grzał się przy


— Może wy. matko Cecyljo, jesteście zrę


czniejsi od policji i moglibyście dać jakie wska


zówki?
Slara
ważyła słowa:


|
| Stara dodała:


zę nazwać.
czy wtedy

tychmiast *
-— Ach!


zgubiony, bo


odpowiedziała


powoli.
— Ma się rozumieć!...
rzekła z dziką radością — gdy
bym tak zrobiła. poslupiłaubym sprawiedliwie...
