Toch was hij verre van een pilaarbijter. Zijn godsdienstig leven was



	echt, was diep, was zuiver. Een mannelijk plichtsbesef karakteriseerde zijn gebed evenals zijn werk. Overal en altijd openbaarde zich in hem ’n innerlijke, rustige geloofsovertuiging die hem tot handelen dwong. Zijn handelen was steeds zelfbewust en doordacht. Met een edelmoedig gebaar gaf hij zijn rijkdommen weg, maar zonder overijling. Want ook hierin kende hij zijn plichten als huisvader. Was echter in de behoeften en in de toekomst van zijn gezin voorzien, dan werd ’t overige bestemd voor de armen.
Van verschillende zijden heeft men gemeend zijn grote verdiensten te moeten eren door onderscheidingen. Hij was ridder in ’t legioen van eer van Frankrijk. Hij was commandeur van de kroon van Italië. De koning van België eerde hem met de Leopoldsorde. De H. Vader benoemde hem tot ridder in de orde van de H.H. Gregorius en Sylvester en ten laatste ontving hij nog de aanstelling tot geheim kamerheer
	van den paus. Bij die vele onderscheidingen bleef hij de stille, maar harde werker, die in alle eenvoud zijn vaste weg door ’t leven ging. Hij had een eigenaardig middel uitgedacht om gemakkelijker de ingetogenheid en ingekeerdheid te bewaren: hij schafte zich hiertoe een blauwe bril aan!
	Lo Pa Hong, de man van brandende Christus-liefde, die met geestdrift als die van Sint Paulus de liefde najoeg, vond aan het einde van zijn levensweg een haatdragenden dweper, die hem neerschoot. 30 December 1937 werd Lo Pa Hong doodgeschoten, omdat men in hem een landsverrader meende te zien. De verraderlijke kogel trof hem toen hij zich op weg begaf om na de verovering van Sjanghcii door de Japanezen voor zijn vaderland te redden, wat te redden viel.
