_ „Wie? — Polycarpus?"
„Neen, niet de bisschop1, de profeet, wien de Heer zijne komst openbaarde! Kom, kom, weldra zullen er geen lauwen meer zijn 1"
De bisschop verviel weer in zijn angst vlan zooeven. Wel was bij nu verlost vap den eigenaardigen catechumeen, maar toch aarzelde hij. Immers had hij niet door zijne schuld den zogende op een dwaalspoor gebracht. Plotseling schoot hem eene gedachte te binnen,, welke een lichte blos van vergenoegen op zijn bleeke wangen toovprde: hij gaf Apollonios de hand: „Ik z,ai « het geneesmiddel zenden 1'V ,
„Schoone vrouwen I Schoone bedrijvige vrouwen I"
De bisschop sprak: „Eene verplegende vrouwP', zegende hem en verliet het vertrek met zulk een haast, dat hij vergat de deur achter zich te sluiten.
Uitgeput zonk Apollonios in zijn kussens terug) de oppasser reikte hem den zweetdoek over. Hij' wischte zich t zweet van voorhoofd en borst en dronk gulzig wan.1 de. aangeboden verfrissching.
Buiten in de gang klonk gefluister afgewisseld door luide uitroepen. Is er brand uitgebroken ? Worde de vergadering door buitenstaanders gestoord ? Over den zieke daalde de bange onrust neer der hulpeloozen. Doch nu werd het roepen duidelijker: „De Profeet! De profeet!'< De oppasser deed de deur open, welke hij achter dien bisschop had gesloten.
Apoli.onios sloeg de door koorts verhitte oogen op. Wat is dat ? In de donkere gang teekenden zich de silhouetten af eener voortschrijdende processie.
„Apollonios, de andere dienaren gaan ook voorbij'.... Wilt ge een oogenblik geduld hebben? Hoort ge, hoe ze zingen?1' ,
En reeds was hij weggesneld, de deur achter zich open latende. ;.
