„Luistert, scouts, nooit hebben zwijgende dennen dit woord gehoord en verder verteld in ruischende fluistering. Ver, heel ver
	2) Art. 8. „Een verkenner glimlacht en fluit onder alle moeilijkheden,"



	dwaalde een Houtduif, tot hij een berg besteeg en stond voor een forsch kasteel met tinnen en torens. De muren waren van glanzenden steen. Over de zilverspiegelende gracht leidde een ophaalbrug naar de zware poort. ~Hier wonen de ridders van Sint Joris; hun zal ik den weg vragen dacht de scout en zwaar dreunend liet hij den klopper vallen op de bronzen poort. Een oude grijze kop zag door het tralievenster. „Een verkenner? een Houtduif? die zal wel binnen mogen. Toch zullen we de boeken eerst inzien!” De scout zag twee groote gouden sleutels in de handen van den ouden man en een stralenkrans om zijn hoofd. Sjongens, dat was Sint Petrus: hij stond dus aan de hemelpoort en was niet eens dood! „Och, Sint Petrus, laat me maar gaan, ik ben nog niet gestorven!”,, Wat? Geen kwajongensstreken aan de hemelpoort! Toch zal ik het boek over je open doen. En daarna weer holderdebolder den berg af Hé, wat is dat? Twee groote bladzijden ingeschoven voor één datum? O, ja, dat heb ik gedaan, toen engeltje Vlug kwam melden: „Een scout gaat een goede daad stellen, groot als een olifant!” Engeltje Beterkijk kwam daarna aangevlogen en zei: „De „goede daad” kan niet doorgaan, ’t Was ook slechts ijdelheid. De leider legde een minder prettige „goede daad op. Toen heeft de scout geprutteld”. Wat later berichtte engeltje Goederaad: „Ik heb den scout iets in het oor gefluisterd en toen begon hij te glimlachen en te fluiten. Schrijf dat op, Sint Petrus!” Jongen, je ziet dat hier alles goed wordt aangeteekend bromde de heilige man in zijn baard. Trek daaruit je les. En nu terug naar de bewoonde
	„Sjongens. dat was Sint Petrus : hij stond dus aan de hemelpoort....'



	De leider zweeg en zette zich neer in den donkeren kring. Het vuur was bijna uitgebrand. Rood gloeiden nog enkele takken na.
