Jef stond erbij toe te zien. Onderweg had hij berekend dat ze misschien wel een uur later op pad zouden gaan naar Aken. Beroerd! Hij zag hoe de leider en Kees voorzichtig de spalken langs het been aanbrachten en hoe Cor het vast omzwachtelde. De boer vertrok af en toe pijnlijk het gezicht, geen gekreun liet hij hooren.
Wat bleef de dokter toch lang! Allemaal tijd verloren. Het was hun laatste kampeerdag, zoodat het uitstapje niet kon worden uitgesteld. Jef keek op zijn horloge. Het middagmaal had al bijna afgeloopen moeten zijn. Hier was echter hulp noodig. Een verkenner moest hier zeker helpen. Vervelend dat dit juist nu was gebeurd! Hij liep den weg eens op om te zien of de dokter nog niet kwam. Niets te ontdekken! „Vent schiet op!” bromde hij. Dan hoorde hij een auto toeteren en triomfantelijk, alsof hij de dokter nabij had getooverd, stormde hij naar binnen en riep: „De dokter komt, de dokter komt!”
	De dokter zette het been en prees de jongens om hun flink optreden. Hij verbood dat men den patiënt het smalle trapje op zou dragen naar de slaapkamer boven. Beneden moest een bed worden klaar gemaakt. „Wees voorzichtig met overbrengen!”
	„Vooruit jongens, naar het kamp”, commandeerde de leider, „Ik zal zien wat ons hier verder te doen staat.”
	„Laten we ópschieten, we moeten nog naar Aken . zei Jef ongeduldig.
„Op de eerste plaats moeten we hier helpen”, was het wederwoord, „De rest is bijzaak. Vooruit naar het kamp!”
	De jongens fietsten weg, Jef verdrietig en bang dat zijn voorgenomen „goede daad”, zijn gloriedag erbij in zou schieten, de anderen blij dat ze hier zoo goed geholpen hadden.
