ir Herinnert gij u den knaap niet meer, die gij voor drie jaren in dien kouden Decembernacht aan den dood hebt ontrukt ? Ik wil u redden. Ik sta borg voor uwe veiligheid.”
	Nu kwam het voorval hem te binnen en hem haastig oprichtend drukte hij hem de hand. Toen de eerste ontroering



	geweken was, rees het tooneel van straks hem weder voor den geest en niet zonder verwondering zeide hij :
	.Waart gij dan zoo even niet het vinnigst tegen mij verbitterd ? Niemand was verschrikkelijker dan gij.”
	.Eerwaarde,” was het antwoord, .ziet gij dan niet, dat dit het eenige middel was, om u te redden ? Anders had de commandant u nooit aan mij toevertrouwd. Ik herkende u aanstonds bij het binnentreden, en zoodra gij u verriedt, was mijn besluit genomen.”
	.Dierbaarste vriend, ik dank u voor uwe liefde jegens mij,” hernam de priester, .maar] gij hadt toch den goeden God om mijnentwil niet moeten beleedigen door uwe godslasteringen. Al is het doel nog zoo schoon, om het te treffen mag men nooit zondige middelen gebruiken.”
	.Kom, kom, mijnheer pastoor, ik zag geen ander middel tot uwe redding. De goede God zal het mij wel vergeven; wij hebben nu geen tjjd tot redetwisten ; sla hier rechts af, en binnen een kwartier zijt gij ongemerkt over de grenzen.”
	.Neen”, sprak de priester, »ik moet eerst naar N..., waar ik beloofd heb dezen nacht de H. Offerande op te dragen.”
	.Dan ga ik met u,” was het antwoord. »Daarna vluchten wij beiden naar Italië, waar ik mijn brood ga verdienen, want ik heb een walg van het goddeloos leven, dat ik tot nu leidde.”
	Kort na middernacht traden zij de woning binnen, waar allen ten hoogste verwonderd waren den priester in gezelschap van een soldaat te zien. Spoedig echter was hun het raadsel opgelost.
