Terwijl Mevrouw Grote nog bezig was met de



	man en hem liet kiezen uit enkele overhemden, kwam een smal, bibberend vrouwtje binnen met een veroverende glimlach. Onmiddellijk strekte ze baar dunne banden uit naar de warme kachel. Onder baar te wijde jas kwam de lange fijn-katoenen sarong uit. Daaronder . . . blote voeten in pantoffels met een gat er in. Of er niet een paar schoenen zijn, vraagt ze met baar zachte stem en laat onopdringerig de kapotte slof zien. ~Nee,” zegt Mevrouw Hamburg spijtig, „schoenen hebben we helemaal niet. Eens even kijken, wat er nog in deze doos zit.” In de doos wordt gegrasduind, een paar vuurrode zomersandaaitjes komen te voorschijn en het vrouwtje is dadelijk bereid het daarmede te doen. Maar ach nee, ze zijn véél te groot, en vriendelijk lachend trekt ze zich bescheiden terug als Mevrouw zegt : „De volgende-keer, hoop ik.”
	Nu begon het aardig vol te worden. Een jonge knappe vrouw met een babytje op de arm en een paar kinderen achter haar aan, wilde graag wol hebben : rood. Daarvan was niet genoeg meer, wél mooi groen. Nee, geen groen, het móést rood zijn
	„Verleden jaar wilden ze allemaal groen hebben. Dat wisselt dan wel eens, en we bestellen weer nieuw op hun verzoek. Maar er gaan zulke grote bedragen in zitten en waar haien we het geld vandaan ??....”
	,Een broek voor mijn man” . , . . ■
	~Is hij groot of klein ? Zo groot als ik ?”
	Er wordt gelachen en gepraat onder elkaar in de onbegrijpelijke taal, tot één duidelijk zegt : ~Hij is kleiner dan Mevrouw”, (die de broek met een keurende blik langs haar been afmeet). ~Deze ? Maar er is een gat iii. Kunt U stoppen ?”
	~Stoppen ?” ~Ja, zó, op en neer.” Er komen allemaal gebaren aan te pas. Ja, ja, dat kan ze ! Ze heeft ook een naaimachine. Mevrouw belooft een lapje mee te zullen brengen, zodat ze hem netjes repareren kan.
