De samengezworenen werden ongeduldig en hunkerden naar het oogenblik, waarop zij hun bloeddorst op het onschuldig slachtoffer zouden kunnen lesschen. Eindelijk konden zij zich niet langer weerhouden en Rayo, een hunner trawanten, deed den President boodschappen, dat men voor een dringende zaak zijn tegenwoordigheid vereischte.
Aanstonds staat Garcia op, verlaat de kerk en nauwelijks heeft hij eenige stappen op het plein gezet of Rayo, achter hem aankomende, haalt een grooten houwer van onder zijn mantel te voorschijn, en brengt den niets kwaadvermoedenden president een vreeselijken slag op den schouder toe. «Lage moordenaar,” roept hem Garcia toe, zich omkeerende en met haast zijn revolver willende grijpen. Maar reeds slaat Rayo hem een breede wonde aan het hoofd, terwijl zijne bondgenooten hunne revolvers op hem losten. Een jongeling wil nog den arm van Rayo weerhouden, maar zelf gewond moet hij voor de overmacht wijken. Met kogels doorboord en met bloedend hoofd, richt de heldhaftige president zich nog naar den kant, vanwaar de kogels hem tegengonzen, nog altijd naar zijn wapen tastend, als Rayo hem opnieuw een geweldigen slag toebrengt, die hem den linkerarm doorsnijdt en bijna zijn rechterhand afhouwt. Een tweede vuurgeving doet den heldhaftigcn kampioen duizelen, en zich niet meer kunnende vasthouden aan de balustrade, die hem ten steun verstrekt, stort hij van een hoogte van 4 i 5 meter op het plein neder. Geheel zijn lichaam is bebloed; zijn hoofd rust nog op zijn arm, en reeds schijnen alle levenskrachten hem te hebben begeven, als Rayo, wreeder dan een tijger, de trap der zuilenrij afstormt en zich op het bloedend slachtoffer gaat werpen.
«Sterf, beul der vrijheid,” schreeuwt hij vol woede hem tegen, terwijl hij met zijn houwer het hoofd doorgroeft.
»God sterft niet,” verzucht nog een laatste maal de groote geloofsheld en geeft den geest.
