Afera zostaje „zasypana“ — po
dobno w salonach ambasady... hi
szpańskiej. Zdumiona opinia publi
czna W. Brytanii i Europy domaga
się wyjaśnień od rządu Jego Króle
wskiej Mości. I premier Chamber


lain bez zająknienia stwierdza w
Izbie Gmin, że p. Hudson, członek
tegoż rządu, rozmawiał... prywatnie
i nieobowiązująco! A prasa niemie
cka w świętym oburzeniu woła, że
Niemcy nie mają nic do sprzedania,
że honor germański mie jest na
sprzedaż. Mimo to nikt w Europie
nie może zrozumieć, jakim to sposo
bem członek rządu Wielkiej Bryta
nii, przy niewątpliwym udziale wy
bitnego i „zasłużonego“ monachij
czyka p. Wilsona, wiernego towarzy
sza zeszłorocznych lotów Chamber
laina, mógł sobie pozwolić na tak da
leko idące „sugestie“ w mieobowią
zującej, prywatnej rozmowie z ofi
cjalnym wysłannikiem Berlina — i
jak się to stało, że za tę osobliwą
„lekkomyślność* mie spotkały go
żadne konsekwencje, choć w prasie
padło nawet słowo „dymisja“. Po
dejrzana „nieostrożność“ Hudsona
została przecież ostro i niedwuzna
cznie skrytykowana przez prasę
francuską i nawet bonnetowski
„Temps“ zdobył się tym razem na
mocne słowa.
