„O, bent u het? Ik kende u niet. Ik kom al jaren niet in de kerk, \ want ik ben zoo doof, ziet u! Maar kom u binnen."
Ik trok een stoel bij en zette die naast de oude, rieten stoel, | waarvoor een stoof stond, en waarin het vrouwtje, na met een doek * de tafel wat te hebben schoongemaakt, zich neerzette, een hoopje } mensch, ineengezakt, met ingevallen borst, het tanig-gerimpeld ^ gezicht voorover gebogen, de verschrompelde handen op de leuningen.
Terwijl zij bezig was wat heen en weer te schuiven om gemakkelijk op haar kussen te zitten, keek ik 't' kamertje eens rond. Ik ^ was ér spoedig mee klaar: de tafel, nog twee onbezette stoelen, s een ouderwetsche latafel, in den hoek een bed, een vogelkooitje met ten ineengedoken kanarie, tot ik een portret zag hangen, waarop j? een forsche figuur in militair costuum, met twee paar dikke epau¬
letten en een hooge kraag en tressen. Nu ben ik op militair gebied niet erg thuis, maar dit moest toch minstens een kolonel geweest zijn, dacht ik en het prikkelde m'n nieuwsgierigheid hoe dat portret hier kwam in die armelijke omgeving.
„Wie is dat?" riep ik dicht bij haar oor.
