„Maar wij achten het toch een vreemd ge„volg van zuike opvattingen, dat „de kerkenraden- van twee geaabuurde Geref. Keiken ' „zich geroepen achten een sooi t van conti öie „te oefenen op de rechtzinnigheid van een „Mil. Tehuis dat zonder medewerking van „tiet Centraal Cqmité tot stand komt. Hoe zit „dit in elkaar? Welk verband is er tusschen „dat Centr. Comité en de Geref. Kerken? »En sieit het Centr. Comité zich misschien, «blijkens de geciteerde slotregels, ook ten „doel om Tehuizen die niet onder zeker „stempel staan, het leven moeilijk te maken? „Waar het Comité zijn eenzijdige samenstel »ling zooveel mogelijk verbergt, en aldus „Week aan week op den steun van nLt Gere„formeerden een beroep doet, meenen we, „dat een verzoek om eenige inlichting niet „overbodig mag heeten."
Allereerst de opmerking, dat „Be Nederlander" wèl om bepaalde redenen, die misschien Biet zwaarwichtig genoeg zijn, zekere reserve tegenover ons mag ma&eti, maar dat zulks, Wanneer wij hetzelfde doen in de oogen van
de Redactie ongeoorloofd schijnt.
Voorts willen we even vastleggen, dat de gegeven voorstelling, wat de daadzaken betreft, juist is.
Dank zij het artikel van „De Nederlander" heeft Ds. Roder te Blaricum de correspondentie met ons Comité heropend en mocht ik Maandagavond ook een ontmoeting reet Z.Eerw. heoben.
Het wil mij voorkomen overbodig te zijn uitvoerig te handelen over onze correspondentie in de afgeloopen week en de mondelinge bespreking, die daarop gevolgd is.
Ook wij achten het niet in het belang der gemobiiiseerden publiekelijk te schrijven over ailerlei meeningverschillen, die soms kunnen ontstaan en die beslist uit den weg geruimd moeien worden.
Genoeg zij, dat Ds. Röier in de door ons gestelde vragen aanleiding vond om eerst maar, waar de tijd drong, te bandelen om dan later weer contact met ons te zoeken.
