En ze stonden daar als twee gelukkige jonge mensen, die nog behoefte hebben, elkaar hun liefde te tonen; die nog in innigheid in elkaar kunnen opgaan en alles om zich heen vergeten. Hier was geen komedie bij. Dit was zo echt, zo zuiver.... Kón dat dan, als je de zilveren bruiloft al zo dicht in het verschiet had? Heel zacht sloop ze terug naar r- de keuken, waar ze op een houten stoel ging zitten en het gezicht in de han den legde. Zo vond moeder haar later. Toen Rita de ogen naar haar moeders ge zicht ophief, vond ze daar nog die gouden glans, die iemand hóüdt, als bij ’t geluk in zijn hart meedraagt. „O mams?” vroeg ze. „Hoe hebben jullie dat gedaan? Hoe heb je het gaaf en mooi gehouden, een leven lang? Hoe kon je gelukkig blijven, écht gelukkig met elkaar?” En in één adem liet ze haar beken tenis erop volgen, dat ze hen had gezien. Onder tranen vertelde ze van Frans en haar; hoe moeilijk het was en hoe bang ze werd voor de toekomst. „Lieverd,” zei mams. „Het eerste jaar is altijd moeilijk. Je moet je aan zoveel leren aanpassen. Je moet leren, dat het niet meer alleen om jóü gaat; dat jij niet de enige bent, om wie alles draait en die ontzien moet worden, maar dat je rekening moet houden met elkóar. Ook de ander heeft zijn kwetsbare plekken die ontzien moeten worden. Denk je, dat paps en ik dat óók niet heb ben moeten leren in het begin? Maar als je van elkaar houdt, lost alles zich op. Dan weet je tenslotte dat je zelf alleen maar gelukkig kimt zijn, als je de ander gelukkig kunt maken. Heb je dat eenmaal begrepen en houd je je eraan vast, dan wordt alles zoveel gemakke lijker. Tenslotte snap je niet meer, hoe je het zo ingewikkeld kon maken, omdat ’t in wezen zo dood eenvoudig is.” „O mams,” fluisterde Rita. „Ik had mijn hart bij je willen uitstorten, maar ik geloofde helemaal niet, dat je er iets aan zou kunnen doen. Dat had je ook niet gekund, als je het met woorden alleen had moeten doen. Maar je hebt het me laten zien. 