AAN de lage Westerstranden van ons vaderland, dicht bij de plaats, waar de Maas in breede monding haar water uitstort in de Noordzee, verheft zich een oude steenen reus: de toren van Den Briel. Hoog boven de roode daken van het oude Geuzen stadje, ja, weidsch domineerend over „Den Lande van Voorne , verheft hij zijn grijze tinnen. Als de stormen, de gevreesde Noordwesters, aanloeien over •de duinen met' zulk een kracht, dat de Noordzee in wilde dei ning haar wateren den mond der Maas binnenstuwt, zóo, dat F to R 7 epe KONIJNEN IN HET DUIN. gereed voor de vlucht. het oude stadje dreigt te verdrinken, dan beuken die vlagen ook den ouden steenklomp. Maar fier en forsch, als tartend die vlagen, die gieren om zijn steenen romp en brullen in zijn galmgaten, staat hij als een rots op zijn grondvesten. m Die oude, grijze toren draagt in zich de herinnering aan een vijftal eeuwen. Zijn geschiedenis is die van Den Briel, van het historisch stedeke, dat, trotsch op een roemvol verleden, met fierheid het „Libertatis Primitiae” in zijn wapen voert; zijn ge schiedenis is voor een deel die van ons vaderland. Boven de poort, die toegang geeft tot zijn gewelven, staat in nauw leesbaar schrift: „In het jaar ons Heere MCCCCXVII, 23 Dagen in Meye, wart dese Toorn ierst gefondiert”. Dit jaartal duidt dus aan, dat schier vijf eeuwen gingen over dien ouden steenklomp. Vanaf die „fondeering” zullen we zijn geschiedenis niet ophalen. Ik voer u in gedachten eerst tot hem, wanneer hij daar reeds 150 jaar de ligging van het stedeke heeft aangewezen. Op den ien April 1572 was een kleine vloot den breeden mond der Maas binnengezeild. We kunnen ons voorstellen, hoe de bevelhebber dier vloot van zijn schip den blik vestigde op dien reus daar boven het hoog geboomte van Den Briel. Eer de avond viel, moest deze stad hem en de zijnen, zwervers langs de zeeën, door den vijand gevreesden, een schuil- en rustplaats bieden. Maar voor zij hun oranje blanje bleu konden doen wap peren van dien toren, zou daar aan den mond der Maas wellicht gestreden moeten worden. Dit wist de woeste hoofdman dier even woeste Watergeuzen. Maar deze mannen van de zee. zij waren er de lieden niet naar om zich hierdoor te laten af schrikken. 