10— 19 7,3 6,8 14 20— 27 9,0 8,3 12 28— 32 8,7 8,5 14 33 49 9,7 9,5 12 50—150 10,0 10,0 12
	Wie dit staatje even bekijkt, zal twee opmerkingen kunnen maken. De eerste is, dat de kans op duidelijke magnesiagebreksverschijnselen niet groot is, als hei. magnesiagehalte van de betreffende grond boven de 33 ligt. En de tweede opmerking is, dat bij deze proeven het antagonisme van de kali ten aanzien van de magnesia niet heel sterk naar voren kwam. Duidelijker komt die werking naar voren, als het loof wordt onderzocht op magnesiagehalte. Opgemerkt wordt, dat de effecten van een vrij zware kaligift op de opname van magnesia betrekkelijk zwak zijn in vergelijking met het effect vaneen hoger magnesiagehalte van de grond. De verhoging van de behoefte aan magnesiabemesting komt pas sterk inde opbrengst tot uiting, als het magnesiagehalte van de grond lager is dan 20 milligram magnesia per kg grond. Per 100 kg meer gegeven kali is de vergrote behoefte al voor een belangrijk deel te dekken dooreen extra magnesiabemesting van 25 kg boven de normaal benodigde hoeveelheid.
Uit bovenstaande tabel blijkt, dat bij 14 van de 64 onderzochte proefvelden de grond minder dan 20 % magnesia bevatte. Dat is dus bij ruim een vijfde van alle proefvelden.
Conclusie
	Wie niet beschikt over gegevens van het grondonderzoek, zal derhalve verstandig doen, ook bij fabrieks- en voeraardappelen althans een deel van de kali te geven inde vorm van patentkali. Dat is de slotsom, welke wij uit het door ons aangehaalde artikel menen te mogen trekken.
Voor pootgoed en voor eetaardappelen zouden wede volle gift kali liefst geheel inde vorm van patentkali willen geven.
