Dit bleek toen de paus in overleg met keizer Basilius in Constantinopel een kerkvergadering bij eenriep om het schisma van Photius defi nitief te beëindigen. Men was bereid Pho tius als indringer te veroordelen, maar over de denkbeelden die hij in zijn brief had verkondigd was men minder geneigd de staf te breken. Korte tijd daarna stierf patriarch Igna tius en toen is Photius op rechtmatige wijze tot patriarch gekozen, wel een dui delijk bewijs van zijn invloed op het Oos terse episcopaat. Paus Joannes VIII wilde geen nieuwe moeilijkheden uitlokken en erkende Photius als wettig patriarch. Toen deze zich tot onderdanigheid aan Rome verplichtte was eindelijk de rust terugge keerd, vooral toen kort daarna de roerige patriarch ten tweede male en nu voor goed door de keizer om politieke redenen in een klooster werd opgeborgen. Toch was die rust meer schijn dan werkelijk heid, want onder de as smeulde het vuur van het verzet, dat ieder ogenblik weer kon opvlammen. Slechts in de kloosters van het Oosten leefde de eenheidsgedach te voort. De verhoudingen worden slechter. In de tiende eeuw scheen een verbetering in de verhouding tussen Oost en West in te treden. Het onderling verkeer nam toe. Sinds Karei de Grote met de kalief van Bagdad een overeenkomst had gesloten over het bezoeken der heilige plaatsen in Palestina, gingen vele Westerse christe nen ter pelgrimage naar Jerusalem. Hun weg liep gewoonlijk over Constantinopel en zoals oude kronieken vermelden, wer den ze daar goed ontvangen. Omgekeerd reisden vele Grieken naar het Westen, naar Zuid-Italië vooral, dat toen Weer Byzantijns bezit was geworden en van daar uit naar Rome. In Zuid-Italië wer den Griekse kloosters gesticht, vlak bij Rome ontstond de beroemde abdij van Grotta Ferrata waarvan Sint Nilus de stichter is. Toch bleek die toenadering op de duur zeer gering ; onhandigheden over en weer verstoorden telkens de goede harmonie. Dan werden oude kwesties weer opgera keld. Het is een ramp geweest dat het Pausdom in die tijd in diep verval raakte. Men kan moeilijk eerbied hebben voor enige pausen uit de tiende eeuw en hun aanzien in het Oosten was zeer gering. Hiervan profiteerden de keizers om hun macht in de Kerk te vergroten en de pa triarchen om zich als gelijke van de paus te doen gelden. Zolang de pausen daar ln augustus zal Br. Alfridus M. (P. A. 