was. Maar al ben ik wat ten achteren in mijn leeren, ik ben toch erg vooruit in mijn spelen, zegt Teddy."
	Na het ontbijt ging mevrouw Conway met de kinderen den tuin in, en Teddy wist zijne ma over te halen een poosje met hem te bowlen, maar Babs keerde om de een of andere onverklaarbare reden naar de kamer waar de beide heeren zaten te rooken.
„Ga heen Babs," zei haar vader.
„Paatje, ik vrees, dat ik dat niet kan," antwoordde het kind met een hoogroode kleur, doch met vasten blik.
Majoor Conway begreep er niets van. „Babs!" riep hij uit, „wat bedoel je toch?"
	„Ik voel, dat ik moet blijven," ging Babs voort, „omdat ik er zoo erg veel lust in heb."
	Haar vader was niet gezind de woordenwisseling voort te zetten of zijn vriend te vergasten op een huiselijk tooneeltje; hij stelde hem dus een partijtje biljard voor en de heeren gingen heen, Babs met gloeiende wangen in het midden der kamer achterlatend.
„Het spijt mij dat ge oen ongehoorzaam meisje zijt," sprak majoor Conway op strengen toon, terwijl hij de deur uitging.
Na een kort beraad begaf Babs zich langzaam naar de cricketbaan en bleef daar met zoo‘n plechtig gezicht staan kijken, dat haar moeder er erg in kreeg.
„Scheelt er wat aan Babs?" vroeg zij deelnemend.
„Er scheelt iets aan," antwoordde Babs met nadruk.
„Wat'is het lieve?"
	Babs liet het lipje hangen.
„Ik geloof, dat het te moeielijk is, om u te vertellen, ma."
	„O neen, lieveling, kom maar op mijne knie zitten en fluister het in mijn oor."
	„Ik geloof, dat ik het beter kan zeggen van hier," zei Babs, naar de blauwe lucht boven haar kijkend.
„Goed dan, lieve. Wat is het?"
	Babs bleef omhoog kijken en begon haar biecht.
