~Mijn dochter zingt in het tweede gedeelte mede. Professor.”
	~Ach so, is dat dan niet uwe dochter, die donkere?”
	Moeder natuurlijk verontwaardigd dat men Dona voor haar dochter aanziet, antwoordt: ~Neen meneer dat kunt u toch dunkt me wel zien!” en de Professor af als een hondje dat een schop heeft gehad.”
	De rozenblaadjes schaterden om ’t verhaal. De koele dranken werden gebracht en ’t gesprek werd algemeener. Corrie verkwikt door de koele sorbet, werd wat levendiger en eindelijk scheen haar sombere stemming geheel geweken te zijn. Het werd een vroolijk tafeltje waar de rondom zittenden dikwijls naar keken, niet om de luidruchtigheid, doch meer omdat de menschen graag kijken naar wat jong en elegant is. Drie luitenants in hun chique uniform, vooral dat van Segalov die cavalerist was, kon bogen op elegance, en drie mooie jonge meisjes in haar luchtige kleedjes.... Maar opeens was er een opstand. Plotseling vielen er druppels. Een tropische regen wachtte niet lang om in stroomen neer te vallen! leder vluchtte met zijn glas of kopje in de hand naar binnen. Men bestormde de marmeren trappen van het gebouw en er ontstond een tamelijk gedrang in de groote voorgalerij. De meeste menschen wilden naar huis, doch dat ging alleen voor hen, die voertuigen hadden. De bedienden liepen onder groote pajongs dadelijk door het regengordijn om de auto’s te zoeken namen werden geroepen bijna niet verstaanbaar door het kletterende geraas van den regenval en de voorgalerij werd tenminste iets ontlast van de vele menschen.
