-—— Niel Nic, nicl To ro ogóle
nie wypadu dla porządnego nie
aa się kręcić po mieś
cie


kór naprzód.
— Panie Rubinsztajn kocha
NY.1

Ale przezorny pan Rubin.
sztajn chrmycił talerz i cisnął
nim z całej siły ro niesamomite
go gościa.
Na rozpraroę przybył pan
Noe z WE o a
le ponieroaż rziął całą winę na
siebie i wydał o panu Rubin
sztajnie jak najlepszą opinię,
przeto zapadł royrok unierin
niający, |


Pan Noe postąpił parę kro.|


zdań kasowych, ale z faktów,
które same b.ją wprost w
oczy — iniormuje nas p. Fiku
liński. Frzenieskiśmy się do
lokalu, skiadającego się z
trzech pokoików i sali „opera
cyjnej', a po jakimś czasie
musieliśmy przebijać ścianę i
dobraliśmy Jeszcze dwa poko
je.
Potrzeba rąk do pracy była
tak wielka, że musieliśmy ciąg
le powiększać personel, a przy
bywających pracowników nie
było już gdzie sadzać. Frezes
przenosii swój gabinet do co
raz to mniejszych pokoików,
a większy pokój odstępował
na nowe biura.
— Apbroty rosły proporcjo
nalnie?

— Nie rosły, lecz skakały
formalnie: w roku 1930 mie
liśmy 53 miliony obrotu i 7 i
pół miliona wkładów, a już w
dwa lab później 84 miliony
obrotów i przeszło 13 milionów
wkładów.
— Czemu przypisuje pan
imponujący rozrost instytu
cji, zapytujemy oszołomieni
temi zawrotnymi liczbami.
— Przede wszystkim temu,
że byliśmy potrzebni, i solid
nie spełnialiśómy to zadanie,
do którego byliśmy powołani,
a Ro wtóre dużo jestw tym o
sobistej zasługi p. Prezesa
Chomicza, który łączy w so
bie dwie cechy charakteru,
rzadko tylko chodzące ze so
bą w parze: rozmach w pla
nowaniu i ostrożność w wyko
naniu.
— Są to istotnie cechy, rzad
ko godzące się ze sobą.
