De steenuitnjders hebben meermalen moeten werken ineen zoodanige temperatuur, dat zij hun nekvel schroeiden, als zij dicht bij de steenen kwamen, welke zij met de handen moesten verzetten. < Doordat de Arbeidswet geen maximum temperatuur kent, waar de arbeiders in mogen werken, stond de Arbeids-Inspectie hier machteloos tegenover, maar wel moest zij toegeven, dat het veel te heet was inde ovens. Als een dergelijke onmenschelijke werkmethode gepaard gaat aan een zijdelings ingevoerde loonsverlaging, dan is het te verklaren, dat het bij het afloopen van het contract vast moet loopen, vooral als de directie onwillig is aan de billijke verzoeken der arbeiders tegemoet te komen. ; Vanaf 8 April liepen Je onderhandelingen, althans in zooverre, dat op ons schrijven van
	8 April het eerste bericht binnen kwam op 26 April waarbij een bespreking in uitzicht werd gesteld op 2 Mei, dus bijna een maand later. Het bestuur der Algemeene Werkgeversvereeniging, waar de Directie bij aangesloten is, verklaarde onophoudelijk dat de directie de tarieven niet ongedaan had gemaakt, totdat op Maandag 26 Mei, toen het dreigde mis te zullen loopen, de heer Koster zelf op het tooueel verscheen, om meer licht te brengen inde duisternis waar wij steeds in bleven ronddooien. Dit liep, wij denken tot niet geringe verbazing van heb Bestuur der A. W. V., heel anders af. Op een gegeven moment moest de Directeur toegeven, dat hij het vorige jaar na de toegestane loonsverhooging de garantiepremie van 15 pCt. had ingetrokken. Hiermede kwam vast te staan, dat het het werk der directie was geweest om de tarieven (zie boven) weg te werken.' Een ander telkens terugkeerend argument was de finantieele onmogelijkheid, om loonsverhooging te geven. De winst over 1929 en de mededeeling van de directie, dat het eerste halfjaar van 1930 ook goed is geweest en het bedrijf goed van orders is voorzien, logenstraft dat „argument” volkomen. Ziedaar twee tegenstellingen, welke wjj nu maar tegenover de arbeiders ineen moesten vlechten, tot een lijmstok, waar zij aan vastgehouden moesten worden, totdat de directie ons weer noodig had om de arbeiders bij te brengen, dat loonsverlaging onafwendbaar zou zijn, zooals eenige jaren terag. Wanneer de arbeiders hadden gestreefd naar loonen, welke ver boven dien van soortgelijke arbeiders uit zerden gaan en speciaal gebaseerd op een tij del ij ken gunstigen toestand in het bedrijf, dan zouden wjj hun er zeker op hebben gewezen, dat zooiets toch geen stand zou kunnen houden. 