Przytuliła się do niego i niemal dotykając swoją
twarzą jego spłakanych policzków, zapytała czule:

— Dlaczego piaczesz?

Ale ta pieszczota, tak niezwykła teraz dla Huberta,
jeszcze bardziej go zmieszała. Z oczu trysnęły nowe
strumienie łez.
Chwycił dłoń Ireny i kurczowo przyciskał ją do
ust.
Szeptał:

— Moja ty żonusiu złota,
śliczna...
— Ale powiedzże nareszcie, dlaczego płaczesz...
Czy to jaka tajemnica, której mi nie wolno wiedzieć ?

— O, nie... Płaczę, bo tak bardzo gorąco pragnę
twojej miłości, a ty mnie już kochać przestałaś...
— Nieprawda! Płaczesz, bo cię dręczy jakaś ta
jemnica, którą skrzętnie przede mną ukrywasz. I to
właśnie jest przyczyną mojej choroby. Zwierz mi się.
Wyznaj swoją tajemnicę... Czuję, że masz ją już na
końcu języka... że chcesz mi wszystko powiedzieć...
więc mów...
Hrabia Hubert otworzył oczy, spoglądał dłuższą
chwilę na kusicielkę, której oddech, jak balsam kojący,
łagodził jego rozpaioną twarz.
Otarł łzy... Rzekł poważnie:

— To prawda. Mam pewną tajemnicę. Ale nie
mogę ci jej wyznać.
— blaczego? Czyż nie jestem twoją żoną? Któż
ma być twoją powiernicą, jeżeli nie ja?

— Nie mogę ci nic powiedzieć, bo mnie nie ko
chasz.
irena podniosła się. Ujrzała, że mąż
spokój. A więc — już nic nie powie.
Stała się więc znów okrutna. Zapytała zjadliwie:

— Może to myśl o wyjeździe z Terlic usposabia
cię tak smętnie?

Hubert rzucił na nią
ale t serdecznej litości...
I od tego dnia ustały wszelkie dłuższe rozmowy
między nimi.
Wyjazd do Warszawy został milcząco ustalony na
październik.
Teraz zaś była dopiero połowa czerwca.
Po spotkaniu z Michałem, Irena opowiadała:

— Któregoś dnia o mało nie wyznał mi wszystkie
go. O, gdyby to był uczynił! Odzyskałabym szczęście.
Uzyskałabym separację. Byłabym wolna i.. cała twoja...
Michał był tem srodze zaambarasowany.
Dalszy ciąg nastąpi.
