In zijn Kerstspel „En als de ster bleef stille staan...” heeft Felix Timmermans, voor het eerst inde Nederlandsche tooneelbedrijfkunst,
	een voorbeeld gegeven vaneen legende die tot werkelijk innerlijk dramatisch spel is gemaakt. Men heeft hier behalve, de zeer rijke gevoels- en ideeën-inhoud, ook een krachtige, ontroerende en zinrijke handeling, welke ons opneemt en medevoert tot het einde van troost en verheerlijking. De gebeurtenissen in „En de ster bleef stille staan...” zijn verdeeld over drie, merkwaardige, Kerstmissen en op het program weergegeven als volgt: De eerste begint inden kroeg van Polien, in het goed-Vlaamsche Zeemeerminneke, waar, te midden van de vroolijkheid, drie aangename zwervers zich pijnlijk bewust worden van de armoe, waardoor hen zelfs een maagverwarmend glaasje onthouden wordt. Het zijnde manke herder Suskewiet, de vischstrooper Pitje Vogel en de bedelaar Schrobberbeck, die zich kunstig het wit van zijn oogen kan laten zien. De nood maakt hen vindingrijk en zij komen overeen om, rondgaande als Driekoningen met een ster, bij de boeren wat centen en gaven in nature bijeen te schrobberen. Het plan gelukt! Met buit beladen zullen zij naar Polien terugkeeren om zich te goed te doen. Maar zij raken den weg bijster. En verloren in het eindelooze sneeuwveld zien



	TOONEEL EN BIOSCOOP
	zij plotseling voor zich den kermiswagen, waarin een oud man, een jonge vrouw en een pas geboren kindje. Een blijmoedige onbaatzuchtigheid, een on weerstaanbarebehoefte om te helpen en' te geven komt over hen; en zouder te tellen of te denken geven zij aan de onbekende zwervers alles wat zij hebben aan geld en goede beten.
De ontgoocheling volgt. Alleen Suskewiet, de ouder herder, istrouw gebleven aan het wonderlijke visioen inde sneeuw.
