Toch weigert de Schrijver volkomen terecht in art. 1843 een uitvloeisel van art. 1401 te zien. Slechts deed hij bij de keuze van zijn argumenten een minder gelukkigen greep. Wat het meest voor de hand lag, heeft hij voorbijgezien. Opdat ter zake van onrechtmatige daad eenige aansprakelijkheid ontsta, zal de gepleegde handeling in de allereerste plaats immers wel onrechtmatig moeten zijn. Welnu, optreden als vertegenwoordiger zonder volmacht staat volkomen vrij, zelfs aan hem, die weet, dat hij geen volmacht heeft. Daarin schuilt, zoolang de vertegenwoordiger zich niet van ongeoorloofde middelen bedient om den derde tot contracteeren te verleiden, niets onbehoorlijks, laat staan wederrechtelijks. Slechts neemt de niet-gevolmachtigde vertegenwoordiger op zijn risico de hoedanigheid van vertegenwoordiger aan. Bepaaldelijk staat hij tegenover den derde voor het bestaan van zijne volmacht in. In de vestiging dezer indirect geformuleerde verplichting ligt de groote beteekenis van art. 1843. Dus kan de derde op den vertegenwoordiger een beroep doen, niet eerst als door hem het nietbestaan van de volmacht bewezen, maar reeds als het bestaan















■ 8 i











RECHTSGELEERD MAGAZIJN.
TIJDSCHRIFT
VOOR
BINNEN- EN BUITENLANDSCHE RECHTSSTUDIE,
ONDER REDACTIE VAN
Mr. C. W. STAR BUSMANN, Mr. H. L. DRUCKER,
Rechter i/d. Arr. Rechtb., Lid v/d. Eerste Kamer,
te Utrecht j te 's Gravenhage
EN
Mr. W. L. P. A. MOLENGRAAFF,
Hoogleeraar te Utrecht.
DRIE EN DERTIGSTE JAARGANG.
HAARLEM. DE ERVEN F. BOHN. 1914.
INHOUD.
(De Boekbeschouwingen en aankondigingen, waarbij de schrijver niet wordt vermeld, zijn van de Eedactie.)
Blz.
