Reeds een jaar besturen zij eene school van blanken en mesliezen te St Laurentius van het meer Manitoba, en zelfs hebben zij kinderen opgenomen die de kern zullen vormen van een weeshuis voor de wilden ; maar ik wdi nu slechts spreken van de missie van O. L. V. van Zeven Smarten, welke 300 kilometers van St Bonifacius ligt.
De kleine wilden, die men opvoedt in O. L. V. van Smarten, tot dus verre geheeten Fine Cr eek {kreek van den pijnboom, wegens de pijnboomen en doornstruiken die de rivier, welke hare wateren in het meer Winipigosis uitstort, omzoomen) zijn zachtzinnig en leerzaam van aard; maar zij zijn slecht gekleed. Geen matras, geen lakens, geen spreijen op hunne grove en harde bedden. Zij leven van aardappelen en van visch, ten minste als er voorraad is.
De goede Zusters schrikken niet voor deze levenswijze; zij beantwoordt aan baren geest van versterving en aan haren strengen regel. Wel hebben zij gelijk de duiven een w'einig met de vleugels geslagen alvorens den voet neder te zetten op plaatsen, waar hare witte kleederen minder gevaar liepen voor besmetting ; maar weldra hebben zij aan alle stof en vuil den oorlog verklaard en eene geregelde jagt opgezet tegen het springend en kruipend klein ongedierte, dat van alle gehouwen bezit genomen had. Nu is de zindelijkheid in al hare regten hersteld, maar de armoede blijft er heerschen. Konden wij ten minste die goede Zusters den troost verschaffen al de kinderen te mogen opnemen , die heidensche ouders en anderen ons iederen dag aanbieden!”
	Brief der Indianen Elzen-harten aan den direktedr VAN ’t Genootschap tot Voortplanting des Geloops.
