De Vrijmetselaar echter weet, dat de verstandige mensch juist daar ziet, waar de uitsluitend zinnelijke wandelt in duisternis; immers reeds Salomo zegt het: „des Wijzen oogen zijn binnen-in zijn hoofd.”
	De plaats van het symbool moet ons dus zeggen, dat juist daar, waar het zinnelijke oog slechts stilstand, dood en duisternis vermoedt, het geoefende verstand leert inzien, dat in de groote schepping nooit nacht, stilstand, dood is, doch steeds leven en licht heerschen. Evenals de zon, wanneer zij bij ons is ondergegaan, elders haar volle licht geeft, en slechts verdween om terug te komen, evenzoo leert ons de geheele natuur, dat een dood als stilstand of eeuwige rust niet bestaat, doch dat de dood in zich sluit de kiem van een nieuw leven (men zie het overeenkomstige idee bij den driehoek).
Op deze symboliek beteekenisvolle plaats ligt het teekenbord, en daarop zijn geteekend de twee reeds besproken figuren, de twee elkaar willekeurig snijdende lijnen, oudtijds zeer eigenaardig genoemd „plan der .schepping”, en de twee horizontale lijnen gesneden door een willekeurige schuine lijn, genoemd „plan der Natuurwet.” Het laatste drukte o. m. uit, dat het verschil der menschen onderling voor ons slechts ontstaat van binnen uit, door hooger ontwikkeling, grooter volmaaktheid, onafhankelijk van hooger of lager plaats die zij in de maatschappij innemen.
Het teekenbord zegt ons dus, dat niet onze plaats in de gemeenschap, maar hare wijze van vervulling onze waarde als mensch bepaalt. Hoog en laag zijn, als zedelijke, ge-Ipkbegaafde, gelijkberechtigde wezens, aan elkander gelijk.
