Quartus est aberrasse, quod parvipendi sacram canonum doctrinam existimans, facere ad hypocrisim, minusque prodesse animabus quam pestissimam doctrinam illam in eisdem libris hereticis prohibilisque conlandum. Respondeo, et hunc articulum, quem mihi falso affingit, esse impudens mendacium. Ego enim sacram canonum doctrinam numquam parvipendi; immo manifeste apparet, me illam maximi semper fecisse, cum in ea epistola fratrem meum hortarem ad studium eorumdem canonum; quos dicebam quod etiam in scheda repetii., veram sanctam scripturam interpretandi et veritatem ab falsitate cognoscendi regulam esse. Apparet igitur Inquisitorem hunc, non Deum sed suos tantum privatos a seclus antecessus habuisse, et me injuste, impie, et nihil minus quam Christiane condemnasse. His articulis affine est, quod in sententia dicit me spontaneam istorum articulorum confessionem fecisse, confirmasse, et ratificasse cum actio ista omnis coacta fuerit et violenta, ne dicam tyrannica, quemadmodum ipsa protestatio mea praebuit.
Videat igitur, post Deum, singularis pietas tua hanc causam meam, et requirat. 