Toen trekkebeende hij naar achteren en liet het wapen ineen putje vallen, waarin zich tien jaar achtereen zwarte olie en vettige drab verzameld had. Hij bleef zonder uitdrukking op zijn gezicht staan kijken, terwijl het zwarte slik zich hoven het nikkelen pistool sloot. Daarna liep hij met een vastberaden blik in zijn fletsblauwe ogen naar het tankstation terug, schakelde de luchtpomp in en trof voorbereidingen voor de nieuwe dag, die onder zulke gunstige voortekenen voor San Ramón begonnen was. Het was vreemd, peinsde hij, misschien zelfs een kwestie van helderziendheid, dat hij met niemand over de roofoverval gesproken had, zelfs niet met zijn vrouw. Frank meende, dat hij nu wist waarom.
