Cisza była dokoła, tylko gondolier nucił


zi a


rowego nieba srebrzyło się miliony gwiazd, a|półgłosem pieśń jakąś tęskną, rzewną, bez koń


ca. Melodja plątała się, rozplątywała i znowu
się rozwijała dalej. À A ?

Obok kobiety, której rysów w ciemności
nie można było rozpoznać, siedział mężczyzna.
okryty czarnym płaszczem.
W swej dłoni trzymał jej rękę i milczał.
Ona pochyliła swą, piękną pewnie główkę,
na jego ramię. A

Objął ją lekko i przycisnał do siebie.
Â" Tasia cię, Geniu moja !:.
Ona mu szeptom odpowiedziała :

— I ja cię kocham drogi Arturze...
To nasi znajomi.
Los rzucił ich na cudne fale Adrjatyku.
Tym losem był raczej kaprys Eugenii.
Pewnego razu powiedziała -było to owe
go wieczora, w który po raz ostatni widzieliś
my Artura :

= „er bl mój Arturze! | apo

CPE | i — 0dpo+

sowie komp Aan, Moa e nie nudzę p

— Ale to otoczenie, ci ludzie natrętni,
którzy nie dadzą chwili spokoja — mówiła da
lej, patrząc czule na kuzynka. | |

— Tak, to prawda, nieznośni ci przyjaciele.
Eugenia zdawała się myśleć. Po chwili
zawołała:

— Pojedziemy do Włoch.
Artur.nie odpowiedział nic.
— Zgadzasz się na to — pytała biorąc go
za rękę rpowiedz, czy się zgadzasz, czy po
jedziesz ze mną ?


(C. d. n.)


st as?


czaną nie według wieku (obecnie 24.000 złr.
