„Nog veel te weinig”, zoo sprak deze bekende Amsterdammer, „is onze ontwikkelde jongelingschap doordrongen van het besef, dat de bevoorrechte positie, welke grooter kennis en meer wetenschap verschaffen, ook de verplichting oplegt, een grooter aandeel te dragen inde lasten en offers, die de landsverdediging van de gemeenschap vordert. Zoo ergens, dan geldt zeer zeker hier het: noblesse oblige de leiders in het maatschappelijk leven moeten óók de leiders van het gewapende volk kunnen zijn. En daarom moet de gedachte gemeengoed worden van de Nederlandsche natie, dat de meer-ontwikkelden, die zich bekwamen voor eenige leidende betrekking inde Nederlandsche of Indische maatschappij, tevens en tegelijkertijd, als vormende een onafscheidelijk geheel, zich moeten voorbereiden voor de taak van reserve-aanvoerders, een element inde moderne weermacht, waarvan de huidige oorlog wel afdoende en met nadruk het groote nut en de onmisbaarheid heeft aangetoond.” Wij achten het een bemoedigend teeken, dat een vooraanstaand burger in het openbaar aldus uiting gaf aan zijn meening over wat vroeger genoemd zou zijn een militaire quaestie. Dat begrip juist, als zoude alles wat met de landsverdediging in verband staat, behooren tot een voor den niet-militair ontoegankelijk en onbegaanbaar terrein, hebben de mobilisatie en deze oorlog, naar wij hopen, naar den oudroestzolder verwezen. Behoudens zuiver technische aangelegenheden is de quaestie van



	’s lands defensie ons aller zaak, waarvan ieder staatsburger, die als zoodanig zijn plicht kent, zich op de hoogte moet stellen. Onverschilligheid in zulk een quaestie van voor een natie vitaal belang is onverantwoordelijk tegenover de gemeenschap. „Het ideaal is, dat uit het volk geen krachten verloren gaan en alles op verbetering en ontwikkeling, op een zoo voordeelig mogelijke aanwending dier krachten is gericht. Goed onderwijs voor het volk; het volk weerbaar gemaakt in het leger, en daarna aan zichzelven teruggegeven, maar zoodanig, dat het lichamelijk, verstandelijk en zedelijk niet verloren, maar gewonnen heeft: ziedaar wat wenschelijk is en waarheen een goede organisatie moet zijn gericht.” Hoe willen we naar de bereiking streven van dit schoone ideaal, geschilderd door den begaafden schrijver van „Neerland’s kracht”, wijlen den generaal J. Drabbe, wanneer wij niet allen, maar ook allen, ons met toewijding en ijver toeleggen op de behartiging van de belangen van het modern leger-instituut!
	Daarom willen wijden tweeden jaargang van ons tijdschrift openen met een dringend beroep op ons volk in al zijn lagen:
	Laat de Nederlandsche weermacht voortaan geen stiefkind meer zijn, maar maakt er uw troetelkind van. 