Nie można twierdzić jakoby niezdawano
sobie dokładnie sprawy ze wszystkich za
chodzących tu okoliczności, ale jak to zwy
kle bywa, pomysłowość krocząc po utartej
ścieżce zużywa się na uszczelnienie klap
i zavyczek lub na przepisy na najpewniej
szy klajster do umocowania przepony ale
na tak śmiały krok jak przełożenie odpły
wu z dołu do góry nikt się nie zdobył przez
dwadzieścia lat z górą.
Rozwiązanie nadarzyła dopiero pamiętna
powódź Szegedynu w roku 1879. Nadmier
nema zapotrzebowaniu cegły nie mogły spro
stać istniejące cegielnie — w potrzebie za
radzono sobie w ten sposób, że kopańo w
ziemi kanały na kształt okrężnika powraca
jące w siebie, i w tychże palono cegłę zwy
czajnym trybem okrężnika pod nakrywką
z cegły płazem na nawózce kładzionej i po
lepy, w której umieszczano zatyczki cze
luściowe, komin zaś blaszany przesuwano
wzdłuż kanału w miarę postępu ognia. —
Oczywiście, tymczasowe to urządzenie do
starczyć miało cegły pośledniej jakości, nie
oczekiwano bowiem po tak nielegalnem po


stąpieniu i w tak zresztą niekorzystnych wa
runkach wyników tak doskonałych jak je
przyniosła rzeczywistość. Najwięcej zdziwie
nia budził objaw, że mimo górnego odpływu
gazów, ogień trzymał się na dnie i postę
pował jak najlepiej i że wszystkie dolegli
wości dosuszania znikły bez śladu; wyjścia
szukano na drodze dalekiej i żmudnej pod
czas gdy rozwiązanie proste i naturalne by
ło tuż pod ręką.
Z doświadczenia skorzystali Siehmon i
Rost, a prawa wynalazców zastrzegł im pa
tent austro-węgierski z dnia 14 października
1882 r.
