Dat zal je niet!” „Dat zal ik wel!” „Denk je da ’k voor zoo ’n kerel an de haal ga? ’k Heb voor heeter vuren gestaan. Verrekken kan die. En z’n dreigementen daar lach ik om. ’k Heb Karei voor getuige en z’n vrouw zal ’k op ’n eed vergen....” „Sla jij maar door, sla jij maar door”, huilde zij : „en denk je da’k in zoo ’n



	huis ’n seconde alleen wil blijven. Wil-je hebben dat-ze me beleedigen, als jij niet. thuis ben ? Nee, ik blijf geen uur langer hier, geen half uur!” „Ik sta op m’n recht!” „Ach, wat doe je niet récht! Ik als vrouw kom toch telkens met die vrouw en met die man in aanraking.”
	Er viel weinig tegen te redeneeren. De omstandigheden waren anders geworden. Ik moest aan haar denken. Als ’k uit moést, wat dan ? Nee, ’t was hier onmogelijk geworden. Die beroerde Karei! Die lammeling! Net klopte-die an. Of ’k nou maar niet wou opspelen, want Thomas had ’m gezegd, dat-ie geen ongetrouwde paren in huis nam al kon die d’r goud mee verdienen. En tegen z’n vrouw had-ie zóó ’n bek opgezet, dat ze nou in ’n toeval lag. Je hoorde ’r t heele huis door gillen !... Of-die helpen wou an de koffers ? Hij had zijn kamer ook opgezegd. Hij verdomde ’t dok bij zoo ’n lamstraal van ’n vent. Voor zijn part kreeg die Thomas ’n afgedriedubbelde kouwe koorts. Georgine lachte om de vervloeking. Voor haar part zonk die inden grond. En dan Karei weer: voor zijn part kreeg die ’n steenpuist op elk plekkie waar die op wou gaan zitten. Van' den zolder sjouwden wede koffers naar beneden. Raar, nèg geen vier en twintig uur hadden ze op zolder gestaan. We dachten er niet aan af te ontbijten. Op ’t bord van Georgine lag ’n boterham met één hap er in, op ’t mijne ’n half sneedje met kaas. Ka zat onbewogen hapjes te bijten uit ’t stukje koek. Ik nam het goed uit de linnenkast, Georgine lei ’t ordelijk inde gapende koffers. „Wat heb je ’n mooie broeken, Mol”, schertste ik. „Maak nou maar geen gekheid.... Pak die doos voorzichtig an. De bodemzit ’r los in.... Heb je alles .... 