Het gevolg was de instel ling van een commissie tot herziening der Statuten. En nu kwam die herziening, en daar mee de precaire vraag aan de orde. Nu was geen ontwijken meer mogelijk; „entweder — oder.” De herzieningscom- missie stelde zich vóór de strenge conse quentie van het vakvereenigingsbeginsel en had die consequentie in de artikels 8 en 9 van de statuten geformuleerd. Welke •formuleering hier op neer kwam, dat de leden werden onderscheiden in gewone leden, vakorganisten, en buitengewone leden, niet vakorganisten. Laatstgenoem den zouden alle plichten en rechten met de gewone leden deelen, met uitzondering van de bevoegdheid tot stemmen. Overigens had de herzieningscommissie de scheiding nog al mild gemaakt door b.v. der bepaling geen terugwerkende kracht te verleenen en in de beslissing wie nu wel en wie geen vakorganist is, het bestuur in de gelegenheid te stellen de grenzen zoo ruim mogelijk te trekken. Maar zelfs die milde bepalingen heb ben op de tegenstanders geenerlei indruk gemaakt. Het argument van de voor standers, dat een vereeniging, die als vakvereeniging naar buiten zooveel moge lijk prestige wil uitoefenen, een kern van vak-menschen moet hebben, wilde er bij de tegenstanders evenmin in als de ver zekering, dat juist om het gemengd karakter der vereeniging zich vele vak-organisten niet willen aansluiten. Daartegenover stelden de opposanten het argument, dat, indien men het vakbeginsel streng door voerde, men niet alleen tal van dilettanten zou buitensluiten, maar ook vele leden dilettanten zou wegjagen. En het hielp niet, of men van voorstanders-zijde al er op wees, dat de bestaande leden dilettanten als gewone leden zouden ge handhaafd blijven. Ten slotte kwam het verschil hier op neer: de voorstanders betoogden dat het zwak der vereeniging juist in haar gemengd karakter was, en dat zij daardoor als vakvereeniging geen voldoende recht naar buiten zou kunnen laten gelden ; de tegenstanders zagen juist in de scheiding een zwak punt en daardoor de oorzaak van den ondergang der Vereeniging. Ten slotte hebben na een lange, opge wonden en vaak verwarde discussie de tegenstanders het pleit gewonnen: 32 stemmen waren tegen de voorgestelde redactie van art. 8, slechts 19 er voor. De tijd zal leeren, wie gelijk hadden. Maar het is voor de N. O. V. 