voor h^t gaar worden) nodig heb» ben en ge hebt met een extra»toegift voor verdamping weinig rekening te houden. Konden we aan de korrels precies toe» meten wat ze aan vocht gebruiken en de kans op verdampen gehéél uitschake» len, dan zou de ideaaltoestand zijn be» reikt en konden we steeds rijst ver» wachten, die in dezelfde conditie op tafel komt, niet de éne dag pappig en de andere dag droog.... misschien zelfs ongaar. Zo’n ideaaltoestand is te bereiken; heel gemakkelijk zelfs en bovendien nog met voordeel voor de huisvrouw die op ’t gebruik van gas is aangewezen. We roepen de hooitist te hulp of — wat op hetzelfde neerkomt — een stapeltje kranten. Op elk kopje rijst rekenen we twee kopjes kokend water en we kiezen onze pan zó, dat ze met die rijst en dat water tot slechts een paar vingers onder de rand is gevuld: een te weinig gevulde pan wordt oorzaak van mislukking, om» dat de infioud dan sneller zal afkoelen. We laten water en rijst in de goed ge» sloten pan 5 minuten zachtjes, maar on» afgebroken doorkoken. In die tijd zorgen we, dat de hooikist gereed staat of dat een tiental uitgevouwen kranten kruise» lings over elkaar worden gelegd met een „kussentje” van een paar gefrommelde kranten in het midden. We zetten de pan vlug in de kist en sluiten die on» middellijk; of wel, we zetten de pan op het kussentje, en wikkelen er vel voor vel de kranten omheen, terwijl we een laatste krant er overheen slaan en zó naar onderen vouwen, dat de pan er op rust en dat dus ons pakje netjes glad is. Nu blijft de pan minstens 1 uur inge» pakt staan. In die tijd wordt de warmte voldoende bewaard om de rijstkorrels gaar te maken; uit elkaar koken van de korrels is uitgesloten, immers er is maar juist voldoende water om het zetmeel gaar te maken en buitensporig uitdijen is dus onmogelijk. Daarenboven.... ver» lies van rijst door aanzetten — ik wil nog niet eens spreken van aanbranden/ — kan niet vóórkomen en de pan is in een ogenblikje- schoongewassen, want zelfs aankleven van de korrels komt haast niet voor. 