Vroeger liet bij zich voorstaan op zijn geboorte uit Abrahams zaad. Tot het nakroost van dien patriarch te behooren scheen hem gènoeg om aaDgenaam te zijn bij God. Als zijne tijdgenooten zag hij minachtend op de Heidenwereld neder. Maar nu zijne oogen geopend waren en het licht des Evangeliums zijne ziel had bestraald, werd het hem duidelijk dat de nieuwe mensch noodig is voor «Griek en Jood, besnijdenis en voorhuid, barbaar en Scyth, dienstknecht en vi'ije." Nu werd het hem stof tot vreugde dat door den dood van Christus de scheidsmuur tussclien Jood en Heiden is weggenomen. Nu,
al bleef de afzondering van Abrahams zaad hem een wonder van Gods genade, a! kende hij God als den God der kerk, schaamde hij zich over zijn vleescbelijk roemen : »wij zijn Abrahams zaad I'' en verheerlijkte hij Hem, die »geen aannemer des persoons is."
Vroeger steunde hij op de besnijdenis. Om de besnijdenis des harten zich niet bekommerende, had hij in de besnijdenis des vleesches waarborg zijner zaligheid gezien. Sinds de H. Geest hem de beteekenis der besnijdenis recht had doen verstaan achtte hij haar afgeschaft eb door den H. doop vervangen. De besnijdenis was naar Gods verordening een onderscheidingsteeken, maar ook een zegel des verbonds. God bevestigde daarin, dat Hij bun God wilde zijn en verzekerde de rechtvaardigheid des geloofs, d. i. dat de geloovige waarlijk eene gerechtigheid heeft met welke hij voor God kan bestaan, namentlijk de gerechtigheid van den Middelaar. De besnijdenis was derhalve tevens onderpand van de komst des Heilands, die uit Abrahams geslacht voortkomen en de oorzaak van tijdelijke en eeuwige zegeningen wezen zou. Naar Christus wees de besnijdenis heen, in Hem werd zij vervuld. Zij kon niet blijven. Zij moest worden afgeschaft. Immers zij behoorde in zekeren zin tot de bloedige offers des O. V. en al het schaduwachtige bloed werd oggelost in het bloed des Nieuwen Testaments. De Christus, niet alleen besneden , opdat Hij het teeken van Abrahams zaad zou hebben, opdat Hij in eigen persoon gehoorzaamheid aan en ingenomenheid met de instellingen Gods zou leeren, opdat Hij zelf geloof zou oefenen, maar opdat Hij als kindeke zich opentlijk door bloedplenging tot het verlossingswerk verbinden zou, gaf daarin waarborg dat het offer , 't welk in eeuwigheid volmaakt , zou worden opgebracht. 