Mijne bezoekers gaan weg en ik blijf alleen .. . Helaas ! was het maar, doch tot mijn smart merk ik dat ze mij hunne goede vrienden hebben achtergelaten; op mijn toog, die wit moest zijn maar nu eene kleur tusschen aschgraauw en geel heeft aangenomen, loopen insekten welke onder alle klimaten bekend zijn; zij draven , zij klimmen , zij dalen , zij achtervolgen elkander met eene bewonderenswaardige snelheid van beweging . . . daarenboven heeft een processie van mieren een lijn getrokken over den grond . . . Ha! zij hebben den weg gevonden die naar mijn suikerpot voert, en zij volgen elkander gewillig zooals de schapen van Panurge, zooals die arme Indiërs den voorvaderlijken weg volgen in de zonde, in de afgoderij, in de onwetendheid, om te eindigen ... O! mijn God, verlicht hen! üomine, fac ut vuleam! Zend hun werklieden •en open voor hen de poorten van het paradijs. Ui vïlam haheant!
	Verlaten wij het dorp, om een frisscher lucht te hebben. Op eenigen afstand van de hutten ziet men eene groote steenmassa van prachtig graniet. Het zijn de grondslagen eener woning ruimer dan de andere, in den vorm van een latijnsch kruis, het is de woning Gods, de kerk. Als men de monumenten kon zaaijen als het koren, zou Accampilly zijne kerk en de H. Maagd van Lourdes haar klein heiligdom hebben in deze geestelijke en stoffelijke woestijn. Nu vijf jaren geleden begon men en in die vijfjaren wat al beknibbelingen en tegenkantingen van WTge het muzelmansch gezag 1 Men heeft van den eersten aanleg moeten afzien, vervolgens op eene andere plaats beginnen en nu liggen de fondamenten gereed in afw'achting dat de muren zullen worden opgetrokken. Als de Indiër die massa in het voorbijgaan ziet, denkt hij aan een ver-



	vallen toren of fort, zooals men die in vele dorpen aantreft. Soms ook denkt hij aan een of ander stamhoofd, die zijne magt verloren heeft en nu een kommervol bestaan leidt.
