wsze miejsce zajmnje sprawa budowy, a raczej
koncesji na budowę (bo to wcale nie są synoni
ma) kolei północno-czeskich, i półnoeno-zachodniej
austrjackiej. Wiadomo, że Czechy lękają się jak
ognia, aby tej ważnej arterji nie oddano w ręce
francuzkiego Towarzystwa kolei, czyli po niemie
cku, StaatsEisenbahn-Gesellschaft, (którą to nazwę

zatrzymało Towarzystwo od czasu, jak na

było za czasów absolut zmu wielką sieć kolei
rządowych w Wobrzeih i Czechach), bo wtedy
dyrekcja tej kolei miałaby monopol na przestrze
ni od Bazias przez Węgry, Morawę, Czechy, aż do
Bodenbach, nie obawiając się żadnej konkurencji.
Życzą sobie wszyscy, bez różnicy narodowości,
w Czechach, aby ta sieć oddaną została osobnemu
konsorcjnm, i stanowiła osobną linię kolejową.
Tutejsze dziennikarstwo stanęło żywo i ener:
gicznie, jako służba płatna, w obronie kolei fran:
cuzkiej. Mówią, że i w węgierskim rządzie wpły:
wy czuć się dają w tym kiernnku.
Czeskie organa dzień wdzień rzecz tę jak naj
dokładniej wyświecały.
Nie chcę powtarzać, jakie zarzuty i jakim oso
bom czyniono. Podejrzenia sięgały wysoko. Prasa
tutejsza oblekła się w skórę bawolą — udawała,
że to jest sekciarsko-polityczna opozycja, narodo
wej (słowiańskiej) partji w Czechach, więcej nie.
Dziś już i powolni, zwykle cierpliwi Niemcy
w Czechach, oburzyli się na tyle efronterji. Ultra
niemiecka gazeta, w przemysłowem mieście Rei
chenbergu wychodząca, daje odprawę i wypowia
da przyjaźń tutejszemu niemieckiemu dziennikar
stwu. Tak głęboko pomyślana i na dokładnej
znajomości rzeczy oparta polemika organa prze
mysłowców czeskich (Niemców) przeciw tutejszym
organom, warta powtórzenia.
