Spożywanie mięsa chorego drobiu (dobitego) jest
według dotychczasowych spostrzeżeń dla ludzi nie
szkodliwe.
Działanie powietrza, bardziej jeszcze równoczesne
powietrza i słońca zmniejsza jadowitość prątka cholery.
Naturalne zakażenie przychodzi do skutku
z reguły w ten sposób, ża zwierzęta zdrowe spożywają
kał lub ślinę chorego drobiu, paszę zarazkiem za
nieczyszczoną, wnętrzności i inne tkaniny sztuk
zabitych lub padłych, lub piją wodę wspólnie z cho
remi z naczyń, sadzawek, stawów itp. Nadto mogą
zarazki znajdujące się w kurnikach, klatkach, na dzie
dzińcu ete. wnikać do ustroju zwierząt zdrowych przez
rany nawet powierzchowne, także przy kapłonieniu.
Choroba zawleka się zazwyczaj przez drób zakupiony,
także przez chore sztuki, z konieczności dorżnięte; nie
kiedy wystawy drobiu są punktem wyjścia cholery.
Gołębie, zakażając się w obcem domostwie, ulegają
schorzeniu w swych gołębnikach, a kał ich powoduje
zakażenie innego drobiu.
Możliwe jest także, że ptaki wolno żyjące, zwłasz
cza wróble, chorobę rozwlekają.
Ukłucia owadów mogą także pośredniczyć zaraz
kom we wniknięciu. Szczególnie łatwo następuje zaka
żenie u ptaków, osłabionych długim przewozem.
Żywotność i jadowitość bakteryi cholery
drobiu jest zmienna. Czasami ogranicza się zaraza do
pewnych gatunków drobiu, np. wyłącznie kur lub ptac
twa wodnego, podczas gdy inne gatunki okazują się
odporne.
Tłumaczy się to tem, że bakterye, przystosowane
do ustroju pewnych gatunków ptactwa, tylko dla tych
gatunków są chorobotwórcze.
548 TOME


Na zakażenie naturalne szczególnie są wrażliwe
szlachetna rasy zur i ptactwo wodne, podczas gdy kury
odmian zwyczajnych są odporne.
Ptaki, które niedawno przeszły infekcyę przez za
każoną karmę, są przez czas pewien na ponowne zaka
żenie w wyższym stopniu wrażliwe.
