Eensklaps tikte ze met het lepeltje tegen 't kopje. — Dat is waar ook, er moet nog wat gebeuren. Allo, meisjes!
— 'k Dacht, dat je 't lekker zou vergeten, lachte Jenny. — Miep, kom, pak es even aan.
Samen sleurden ze een zware stoel naar de wand, het tafeltje met thee werd verzet, de vloer moest ruim. Toen vlogen bloesen en rokken in een hoek.
— Klaar? Sonja zat op de hoek van de divan, een mandoline op h'r schoot.
Een venijnige kras — de meisjes stonden.
﻿

VILLA MORGENROOD
— Nog eens 't zelfde van gisteren.... denk er om, hoog de beenen.... strak en toch.... je vat wel. Buigen de polsen.... zoo.... zoo.... vingers aaneen.... Allo!
Sonja kraste stevig over de snaren en op de maat veerden de jonge meisjes langs elkaar, hoog heffend de beenen, buigend de armen in soepele golving. Geen enkele beweging ontging Sonja — fel spiedde ze van de een naar de ander.
— Miep, de vingers.... doorbuigen.... been hoog
buig buig Ho!
De meisjes stonden, Sonja legde uit, wat er ontbrak. Jenny moest wel tienmaal h'r been in de goede stand brengen.
— Zoo! De muziek gaf weer de maat.
— Zoo.... ja.... ja.... klonk het aanmoedigend. —
Miep losser.... vlug vlug.... losser.... zoo....
zoo.... Jen.... veeren.... nog.... veeren.... zoo.... zoo.... ja....
