Het is mij bovendien nog steeds een raadsel, waarom hij zijn kunst op mij botvierde. Alle hoogteverschillen werden ten eerste door 10 gedeeld, het begrip horizontaal omvatte bij hem alleen die vlakken, die minder dan 45 graden van de horizontaal afweken. Bovendien bleek op die tocht steevast alle Raibler Muschelkalk te zijn en omgekeerd, alle 52 Esino Raibler niet omgekeerd en alle Servino breukbreccie. De passos waren bergen; het is mij ontschoten of de bergen ook in dalen waren gemetamor- phoseerd. Autowegen waren bergpaadjes (daar ben ik echter aan gewend), en de wijn bleek aranciata te zijn. Zooals gezegd, het is mij nog steeds een raadsel, waarom mij dien dag alles zoo verwarrend werd opgedischt. Gelukkig dat ook vroolijke momenten in dit somber bestaan des contro- lanten plegen voor te komen. Daartoe mag ik zeker wel rekenen de voetbal wedstrijd die ik eens mocht aanschouwen. Deze werd geleid door een be- teekenende figuur op sportgebied uit Leiden. Deze, gewapend met sterke bergschoenen, had de algemeene leiding op zich genomen, zonder evenwel zelve hieraan deel te nemen. Bij tijd en wijle stak hij zijn hand op en dan brulde het publiek in wild enthousiasme ,,Viva Krol”, een inheemsche strijd kreet. Wanneer zoo nu en dan de spelers den bal vergaten en hun geliefde handen- en tongen-gymnastiek gingen beoefenen, was steeds een kort woord van den leider voldoende hen aan hun plicht te herinneren. Booze tongen beweerden, dat de leider soms van deze rustperioden gebruik maakte om zelf een goal te gaan maken; dergelijke lasterpraat moet ik echter beslist tegen spreken, de leider heeft het leder gegarandeerd gedurende het heele spel niet aangeraakt, hetgeen ook door den scheidsrechter, die speciaal uit Schilpario was overgekomen, bevestigd wordt. Tijdens de wedstrijd trad nog een andere, kort-gedrongen figuur op den voorgrond. Hij speelde zwijgend en verbeten en menige inheemsche is te pletter geloopen tegen het lichaam van deze speler. Diegenen, die nog niet het genoegen gesmaakt hebben in het schoone Italië te werken, zullen wellicht onbekend zijn met het feit, dat telkenjare eenige geologische congressen belegd worden, zoowel in een der bergdorpen van de zuidelijke alpen als in de lachende heuvelen van Turijn. De hooge wetenschappelijke waarde van deze congressen zal misschien het best gemeten worden aan de staat van uitputting waarin de deelnemers na afloop verkeeren. 