248



	II Nog eenmaal zal ik alles overdoen; weer daar gaan zitten en dan zal ik droomen dat hij de deur weer binnen is gekomen en zich weer voorbereidt zijn vraag te doen. Zal ik alleen maar kijken net als toen, weer voor de andere bezoekers schromen? Of zal ik eindlijk opstaan, om volkomen mij weg te cijfren en hèm recht te doen? Ik zal te laat zijn; wèer is hij verdwenen; ik snel hem na, vraag dezen en vraag genen, maar hoe ik vraag, men heeft hem niet gezien. Ik leg het uit, nog eens, en sedertdien worden de menschen doover dan de steenen. En alles blijft gelijk het was voordien.
