„’n Gulden? ’n Gulden? Og!” —, herhaalde het joodje met minachtende schouderschurking en zijn oogleedjes kwijnden zoet naar de lap in zijn hand. „Allemaal ordienaire lappies”, taxeerde Hes, die achter Juda gekomen was, dien een tang liet zien met het glazen geflikker vaneen brillant. Juda boog neer, keurde lachend den steen en het joodje met stille, schuwe verwijten, sprak in verwering: „.... Ordinaire lappies? Ordinaire lappies? ’k Heb geen een ordinair lappie!..’ Allemaal ongeregeld .... fijnste kamgaren en merrinos”....
„Geef ’m mijn voor ’n gulden”, smoezelde Klaroen en in lach : „voor ’n goppe-jas.” „’t Lijkt wel ’n leere-lap, verdomd!” —, spotte Moppes, steen zachtjens aanduwend over den zoetkring van zijn schijf.
„Kijk daar is ’n lap”, streelde het joodje, de hand in vleiend gewrijf over de lap: „’n mooi lappie voor ’n broek meneer ’n pracht van ’n lappie”.... „Vijf en twintig stuivers!” —, bood Klaroen, het gele gelaat gewend naar de lap die grijs was met zwarte motjes.
