102
	„En die drie engels? Waar gingen die naar toe?” Tante herinnerde zich niet direct drie engels. Jupie was een engel, onbesjrieje; maar drie engels? En wat zij beginnen moest, als er op het oogenblik drie zulke engels aan het vragen waren „Ik weet het niet,” erkende ze kleintjes. „U kent er niets meer van,” stelde Jupie verontwaardigd vast. „Nee, Jupie,” zei tante. „En U zei, dat U het kende!” „Dal is al zoo lang geleden. Ik ben het vergeten.” Ze voelde zich werkelijk opgelucht, dat het hooge woord er uit was. En ze wachtte gelaten af wal Jupie van zooveel domheid wel zeggen zou. Maar dat viel gelukkig mee. Hij knikte tante eens bemoedigend toe en beloofde: „Nou. dat hindert niets. Dan zal ik het U wel leeren.” „Alsjeblieft," zei tante dankbaar. En zoo kwam het, dat tante Saar. toen Rozijntje met dikke wangen en stralende oogen weer thuis kwam. een heel stuk geleerder was dan toen Rozijntje vertrok. Ze wist er alles van hoe die jongens van Noach heetten en die jongens van Adam en Eva. en zelfs wist ze waar die drie engels naar toe waren gegaan, toen ze van Abram vandaan kwamen.
HOOFDSTUK 111.
De verkleedpartij.
