Aan den Zoon van: »£en Vriend te Jeruzalem."
Waarde Vriend 1
In den eigenlijken zin des woords is tegenwoordig Holland in last. De millioenen nota van onzen pas opgetreden Minister van Financiën is niet onbesproken gebleven. Er zijn weinige namen, die de laatste dagen zoo vaak gebruikt worden als die van Colijn. 't Is tegenwpordig alles Colijn wat de klok slaat. Sinds hij den hoogen moed gehad heeft- om het Departement van Finan ciën als Minister binnen te gaan, spreekt haast een ieder over hem. Den eisch van bezuiniging heeft hij met een stem als een klok doen hooren en allerlei middelen om dien eisch in daden om te zetten heeft hij aangewezen. En dat heeft gewerkt als de van ouds bekende knuppel in het hoenderhok. Protestvergaderingen zijn nu aan de orde van den dag. Protest moties worden bij bosjes tegelijk aangenomen en de van huis uit zoo kalme Nederlander is tegenwoordig erg opgewonden. En dit is op zich zelf geen wonder. Vermindering van inkomsten is geen aangenaam vooruitzicht. Gewoonlijk is de geldbuidel een zeer gevoelige plek. Daarin aangetast te worden is een bijzonder onaangename gewaarwording. En nu ligt het als voor de hand, dat ook in deze actie brengt tot reactie. Allen, die rijksinkomsten genieten, zullen voor loopig tien procent gekort worden. Dat dit voor de betrokkenen verre van aangenaam is, zal een ieder kunnen begrijpen, 't Is toch van zelf sprekend, dat een ieder zijn leven heeft ingericht naar zijn inkomen. Als dat inkomen mindert, moet het leven versoberd worden en dat is gewoonlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Dat kost veel hoofdbrekens en werkt onwillekeurig wat op het goede humeur. Bovendien is de mensch van huis uit wat eenzijdig. Waarin een ander zich bezuinigen kan, weten we gewoonlijk heel netjes te zeggen. Zelfbezuiniging is echter bijzonder moeilijk en brengt spoedig tot het oordeel, dat het onmogelijk is. Bovendien heeft de oorlog met al zijn aankleve de zelfzucht op zeer bijzondere wijze bevorderd. Toen het den handel erg voor den wind ging en er banken waren, die, zooals het toen uitgedrukt werd, stikten in het geld, waren de menschen met vast inkomen er slecht aan toe. Menig spaarbankboekje is toen opgegeten en wat nog erger is, er heeft zich toen in menig hart een wrok gezet tegen hen, die in dien gouden tijd er niet aan dachten salaris, tractement of loon eigener beweging te verhoogen. 