Als onderwerpen, behoorende tot het Departement van Justitie, vermelden wij hier nog:
10. het Notariaat. De wet op het notarisambt onderging eene kleine wijziging bij de wet van 29 Juni 1912 (Stbl. n°. 195): samenstelling der Staatscommissie voor het notaris-examen. Op het voorbereidend examen (art. 13, lid 4, der wet) heeft betrekking het Kon. Besluit van 5 Augustus 1911 (Stbl. n°. 273); over vrijstelling van dat examen (art. 13, lid 6, der wet) handelen de Kon. Besluiten van 24 Februari 1910 (Stbl. n°. 75), 31 Juli 1912 (Stbl. n°. 272) en 28 April 1913 (Stbl. n°. 145); de algemeene maatregel van bestuur omtrent de notarieele



archieven (art. 69a der wet) werd gewijzigd bij Kon. Besluit van 1 April 1912 (Stbl. n°. 137);
2°. de Yicariegoederen. De voorloopige wet van 29 October 1892 (Stbl. n°. 240), waarvan de werking reeds drie malen was verlengd, in 1895, 1900 en 1905 (zie laatstelijk Bechtsgel. Mag. 1905, bl. 638), zou op 31 October 1910 hare kracht verliezen. De Eegeering stelde nu voor, opnieuw vijf jaren eraan te knoopen, doch zij liet zich door eene opmerking in het Verslag der Tweede Kamer gemakkelijk ertoe bewegen, de voorloopige wet voor onbepaalden tijd te laten voortbestaan: „de plicht immers om zoo spoedig mogelijk eene definitieve regeling voor te bereiden, blijft dan niet minder op de Regeering rusten dan thans, en aan de andere zijde heeft de ondervinding reeds voldoende duidelijk aangetoond, dat de wettelijke termijnsbepaling de totstandkoming der definitieve regeling niet heeft kunnen afdwingen". Deze geschiedenis werpt een eigenaardig licht op de beteekenis van het opnemen van dergelijke termijnsbepalingen in de wet! Na de wet van 15 Juli 1910 (Stbl. n°. 233) zal men nu wel in lange tijden niets meer van de regeling der vicariegoederen vernemen;
3°. de Eed. De wet van 17 Juli 1911 (Stbl. n°. 215) bracht „voorziening in de bestaande onzekerheid ten aanzien van den vorm, waarin eeden, beloften en bevestigingen moeten worden afgelegd". Het Ontwerp, gelijk het aanvankelijk door den Minister E e g o u t was ingediend, had een verdere strekking en zette een stap op den weg van regeling der „eedsverplichting". Doch het Voorloopig Verslag der Tweede Kamer deed den Minister van dit plan afzien; het Ontwerp werd, volgens de uitdrukking van Mr. de Savornin Lohman, „ontmand". 