Na czem polega najwyższe szczęście
człowieka na ziemi? Odkąd ludzkość goni
Zm szczęściem świadomie i nad tem się za


u niego był wielki i ludny, a przy jego
hojności, której się z ojca i dziada od Ja
giellonów nauczył, kto żył na jego Zamku,
ten we wszelki dar Boży opływał. Kiedy
za czasów kawalerskich właśnie z powodu
tej rycerskiej hojności nie zawsze się koń
ce stykały u niego, jego duma nieraz nad
tem mocno cierpiała, że musiał się zapo
życzać u Ormijan; ale teraz skrzynie u
niego były tak pełne, że mógł jeszcze dru
gim pomagać — a przeto jego umysł z te
go względu bardzo się wypogodził i przy
nosił mu wielkie zadowolenie. Los zrządził,
że zawrzał nieprzepartą miłością dla kobie
ty, która mu się wydała najlepszą, naj
piękniejszą i najwspanialszą ze wszystkiech,
bo też istotnie blaskiem swojej urody gó
rowała nad inne a swojem imieniem sta
ła z najwyższemi na równi. Były trudności,


zdawały się nawet niezwyciężone; ale onj


się nie cofnął przed niemi, owszem wyto
czył im walkę a poniósłszy umartwień i
trudów i ofiar bez końca, odniósł zwycię
stwo. Uczucie to, że mimo niezwyciężonych
trudności, własną zasługą dobił się wresz
cie do celu, podwoiło mu wartość dostąpio


nego szczęścia. Jagienka odpowiedziała je
go oczekiwaniom nad wszelkie najidealniej
sze marzenia, Kochała go i ceniła jak bó
stwo, na cały Świat patrzała tylko jego o
czyma, wszystkie jego uczucia odczuwała
w swem sercu, wszystkie sprawy sądziła
tylko jego rozumem. Przez cały czas ich
pożycia nigdy żadnej chmurki pomiędzy
niemi nie było. Owszem, przeszłej jesieni,
niebo się otworzyło nad niemi, bo mieli
maleńkie dzieciątko, według ich zdania je
dnocześnie i do ojca i do matki jak dwie
krople wody podobne, a piękne, wesołe, u
śmiechnione i rozumne jak anioł. O cóż im
jeszcze chodziło? Oto, aby tylko żadna
chmurka się na tem jasnem niebie nie po
kazała, aby nic nie zakłóciło ich niebie
skiego spokoju, ażeby się jaki wąż jadowi
ty nie wślizgnął do ich raju i nie zwarzył
swoim zatrutym oddechem tych róż wiecz
nie kwitnących, które go napełniały.
