Bos en weide waren van hen, ze aten en speelden en vochten en jaagden er en ze hadden het alle in hun soort heerlijk naar hun zin. Vooral als het zomer was en heerlijk warm, dan was dat land een waar dierenparadijs. Maar wat gebeurde er zekere hete zomer ? Er barstte een onweer los, zo geweldig als de Piel ging naast hem zitten HET WEEKBLAADJE VOOR DE ROOMSE JEUGD 717 dieren nog nooit hadden mee gemaakt. De donder en de bliksem waren niet van de lucht en alle dieren uitten hun ongerustheid op hun eigen manier. Ze kwamen alle uit hun schuilhoeken te voorschijn, alsof ze voelden, dat ze daar niet lang meer veilig zouden zijn. Grote buffels liepen balkend rond; herten schreeuwden, konijntjes drongen piepend bij elkaar; paarden sloegen luid briesend met hun poten de grond om. Uit de diepten van de bossen kwamen de vossen, de beren en dassen en de kleine hermelijntjes; de wilde katten kwamen schreeuwend aangelopen en de bunzings verstopten zich niet langer. Er kwamen zo veel vogels boven de dieren gevlogen, dat ze alle licht benamen en het leek, of het nacht was. In plaats van te zingen, krijsten en jammerden en piepten ze. Het was een treurig geluid. Toen gebeurde het. Met luid gekraak sloeg de bliksem inde bosrand en ineen oog wenk had al het droge gras daarvoor vlam gevat. Daar had je het grote gevaar, dat de dieren hadden voelen aankomen. Een bos en weidebrand. lets ergers bestond er niet ; geen hol was veilig voor de vlammen. Sissend en ratelend schoven de slangen naar de vlakte, insecten vlogen in dichte zwermen op. De buffels gaveh het eerst het sein voor de vlucht. De grond dreunde onder hun zware galop. „Wat zijn buffels ?” vroeg Piet. „Wilde koeien,” zei Engelbert, „ze leven in grote kudden bij elkaar en ze zijn verba zend sterk.” Alle andere dieren volgden de buffels zo snel ze konden, het werd een dierenverhuizing op grote schaal. Gelukkig brandde het bos niet zo snel als het grasveld. Alle dieren konden zich redden. Geen haartje schroeide aan hun mooie pels en geen vleugeltje was verzengd, toen ze eindelijk stil hielden voor een groot water. Daar konden ze niet verder. Maarde brand was nu verscholen achter het dichte hout van het bos en de dieren voelden zich in veiligheid. 