Nu was ze aan de kade. Ze ademde diep, haar verlangen dreef mee op den tocht van het water, de ruimte tegemoet. Scherp en slank stond het fijne silhouetwerk van masten en getouw tegen de blauwe lucht, de kranen, zwaaiden statig en donker hun lasten in het licht. En rumoer bonkerende geluiden overal maar ver weg, alsof ze haar niet naderen konden. Want zjj stond in een stilte, een wonderlijke stilte, waarin ze luisterde naar haar eigen verlangen, dat openbrak en zingen wilde den hemel tegemoet Ze schokte ineens recht. Wat was dat waarom dacht ze dat ? Want het verlangen had de woorden gevonden, die zjj niet zocht, die vergeten hadden gelegen diep in haar hart, maar die nu openvielen in haar herinnering. De woorden van het kleine meisje:
	„Lieve Heere in den hemel. Zie mij met ontferming aan! Leer mij thans en al mijn leven Aan Uw Vaderhand te gaan!” Ze hoorde het en ze luisterde. Wonderlijk alles uit dien tijd was weg geweest, dacht ze. En nu dit Ze neuriede voor zich heen de wijs ja, zoo heel simpel Alsof ze weer klein werd en iemand haar bij de hand nam vast veilig En terwijl ze zich omkeerde en terugliep met vochtige oogen, wist ze: dit raak ik nooit weer kwijt nooit weer
	Nel had allen dag haar feest. Als Luit en Jaantje thuiskwamen, konden ze er zeker van zjjn, de tafel heel wat vroolijker gedekt te vinden dan wanneer het daghitje het deed: met bloemen en vruchten en een schaaltje vrooljjk-knappige radijsjes of een lekker schoteltje En ’s middags zat ze feestelijk te wachten met de thee. „Ik wist niet, dat mijn dochter zulke gastvrouw-qualiteiten bezat”, plaagde haar vader. „Allemaal latente krachten,” kaatste ze terug. „Ze wachten maar op een geschikte aanleiding om zich te ontplooien. U zult nog veel meer beleven.”
	„En wat is de aanleiding dan nu?” „Het medelijden met een paar arme, ploeterende ouders. En daarbij de noodzakelijkheid om je eigen geweten als lui, genietend mensch te sussen.”
	„Ah zoo. Ik had wat edeler motieven verwacht.” „Die zijn er ook. Maar die zeg ik niet,” lachte ze. „En als u nu nog meer vraagt, krjjgt u voor straf niks van het lekkers, dat in dit schaaltje zit. Jaantje moest telkens naar haar opzien. 