DL GISUR: Ze ademde maar drie, vier keer per minuut. het zenuwstelsel dat ► de ademhaling re- geit, zó traag gaat werken, dat niet meer voldoende zuurstof in het bloed wordt ge bracht. Gebrek aan zuurstof be tekent echter verstikking en zo is bevriezing dus een nogal vreemde vorm van verstikking. Doorgaans tast de bevriezing niet meteen het gehele lichaam aan, maar begint bij de vingers, de tenen, de oren en het puntje van de neus. Waar bij een bepaalde persoon de lichaamstemperatuur op die gevaarlijke grens tussen leven en dood komt, hangt van allerlei factoren af. De theorie spreekt van een inwendige temperatuur van 27° C., maar de praktijk vertelt anders, meende ik me te herin neren. Ik greep een boek uit mijn kast en sloeg het op. Spoedig had ik gevonden wat ik zocht. Ik las: —Dorothy Mae Stevens, een 23- jarig meisje, werd indertijd in Chi- cago gevonden — stijfbevroren, met een lichaamstemperatuur van 17° C. Men spoot haar Cortison in, de ledematen werden voorzichtig inge zwachteld en het bevroren lichaam uiterst langzaam van buiten en van binnen ontdooid. Men haalde Doro thy Stevens terug uit de andere wereld. Drie vingers moesten ge amputeerd worden, maar ze werd weer gezond. — Mevr. Helen Davis en haar 2- jarige kleinkind Vickie werden bij een temperatuur van 31° onder nul geheel verstijfd aangetroffen. De 50-jarige Helen kon met hormoon- injecties en lauwwarme baden weer tot leven worden gewekt, ofschoon haar lichaamstemperatuur nog am per 17° bedroeg. En zelfs haar klein kind, waarbij men nog slechts een temperatuur van 16° mat, bleef in leven.. EEN BRIEF Met deze wetenschappelijke erva ringen in mijn achterhoofd boog ik me enige minuten later buiten over de „dode”. Ze was nog jong, erg jong. Haar huid had een blauwrode schijn en ik wist dat dit het nor male verloop was. Eerst waren de bloedvaten samengetrokken en langzaam bleek geworden, bleek, daarna wit. Toen was de verlam ming van het vaatstelsel ingetreden, waarna de vaten waren gaan uit zetten. Het langzaam stromende bloed had geen zuurstof meer kun nen aanvoeren, waardoor de don kere, blauwe schijn aan oren, tenen en vingers was opgetreden. De agent die me had gehaald, trok een brief uit de mantelzak van het meisje en stak hem me toe. De woorden leken in haast geschreven: slordig, onregelmatig. „Ik kan niet meer. 