Door afgraving vaneen losse puinkegel konden we gemakkelijk de gesteenten (de korreltjes) bestudeeren, waaruit de heele berg moest bestaan, want in zoo’n puinkegel bevonden zich ook deeltjes van de grootste. hoogte afkomstig. De bezonning alléén scheen hier de afbrekende factor te zijn, • zant van vormen door de wind ontstaan of van invloed van regen was zoo goed als niets te bespeuren. Indrukwekkend vzaren deze tafelbergen echter in hooge mate, vooral als we een enkele keer kort voor een onweer lage wolken voorbij deze bergen zagen trekken. Op 28 Maart waren we ook dit gebied voorbij en bereikten wede woestijn. Nog was de plantengroei niet heelemaal verdwenen en daarom besloten we zóó ver nog voort te trekken tot wede laatste sporen van plantengroei hadden bereikt. Hooge zandduinen trokken we over, langzaam maar zeker en. zoo nu en dan werd eens halt gehouden, om den blik eens achter ons te richten, en om te zien of we nog steeds den goeden koers hadden. De nachten waren steeds helder. Overdag steeds dezelfde vlekkelooze hemel en ook geen spoor van mistwas te bemerken. Dan houdt ook de plantengroei op, want ’t schijnt dat mist voor zekere planten nog juist voldoende is om te blijven leven. Dit moeten we ook nog vermelden, al is elke woestijn een oord van verschrikking van doodschheid, inde eerste uren, treft toch ook de woeste schoonheid dezer windvormen. Zoo namen we onze 8e lange rustplaats bij het begin der Groote
	Zandwoestijn. Rust en werkelijk rust hebben we hier genomen; verschillende dagen. Het dagboek werd hier bijgehouden door Dr. Knappert, die wel eenigen tijd besteedde aan duinstudie en hij kwam tot de ontdekking, dat er van duinvalleien en duinpannen hier geen sprake kon zijn, wel van groote windkolken. Sporen van woestijnstormen vond hij ook niet, hetgeen ons natuurlijk nog al optimistisch stemde. Zooals we zeiden we hielden werkelijk rust en zochten slechts afleiding in eenige gezelschapsspelen, kaarten, schaken en muziek. De meest-luie stoelen werden vervaardigd. Eindelijk gingen we er toe over, alles in orde te brengen voor de woestijnreis. Bij eene bron inde buurt werden onze lederen zakken met water gevuld. De kameelen werden goed gevoederd zoodat hun bulten stevig omhoog staken en we lieten ze behoorlijk drinken, ’t Scheen dat de beestjes niet alleen de komende woestijn hadden gezien maar ook geroken. 