Panie Lucca, Murska i Bizarri sformowały
także na swój rachunek wędrowną trupę o
pery włoskiej w Ameryce, lecz na tej speku
lacji wyszły fatalnie. W Hawannie wnieśli
przeciw nim chórzyści i orkiestra skargę do
sądu z powodu nieregularnego wypłacania
umówionej gaży. Sąd zawyrokował, że nie
wolno im wydalić się z wyspy, dokąd nie za
spokoją wierzycieli. Lecz siedzieć w Ha
wannie, gdzie szanowna publika nie intere
suje się operą, równa się samobójstwu. Otóż
oblężonych przez niepo
czeiwą orkiestrę dyrektorek, pani Lucca, po
stanowiła poradzić sobie w tym kłopocie tak,
jak radzi sobie każdy dobry strategik gdy
niema czem wojować, t. j. postanowiła uciec.
Już nowy mąż i inne pakunki dostały się szczęśli
wie na pokład parowca, który miał posłużyć
do ucieczki, gdy w ostatniej chwili policja


EE a


[płacą |żądają


25


po 50|100 -| Paryż. 100 frank.
zwietrzyła co się święci, i nawróciła panią
Lucca z wybrzeża portu do miasta. Jest to
rzeczywiście arcydramatyczna przygoda, a
czuły czytelnik sam w duszy dośpiewa co się
działo w sercu nieszczęśliwej dyrektorki; gdy
ją policja transportowała do miasta... Dyrek
torka zresztą zapłaciła i wyjechała już swo
bodnie.
— Wystawa powszechna w Ameryce.
