Wspominaliśmy już o niej, jak rów
nież o szansach, jakie sami przywódzcy
zdają się dla siebie rokować. Liczba ma
jących się przeprowadzić zich strony kan
dydatów, jest dość skromną, nie dochodzi
nawet trzydziestu. Tutaj musimy uczynić
wzmiankę o manifeście, który został wy
dany przez przywódzców czeskich, a no
szący 300 podpisów. Wydaje nam się ten
manifest nieco słabszym od manifestu sta
roczeskiego, przynajmniej słabiej redago
wany. Brzmi on dość patrjotycznie, i. bro
ni stanowiska, zajętego przez własne stron
nictwo, ale niedość fortunnie charakteru
zuje odmienność barw: staroa młodocze
chów. Patrjotyzm widzimy głównie w tym
nacisku, jaki położono na wspólność usi
łowań. „Dążymy do jednego celu — po
wiada manifest — środki jeno i drogi, któ
remi przeprowadzamy go. różnią się.* Nie
fortnnność charakterystyki upatrywać na
leży w tem, że manifest nazywa przeci
wników swoich bezczyanymi, a wszelka
bezczynność, jak mówi, jest zabijającą, 1
takiem rozumowaniem uzasadnia postępo
wanie własnego stronnictwa, które chce
działać, aby bez „nas i pomimo nas nie
rozporządzano się nami“. i

Słabą stronę manifestu upatrujemy w
zarzucie, jaki on czyni staroczechom, iż
ci związali się z klerykałami i feudałami.
To jakże? Uznają młodoczesi chwalebnóść
współnego celu, jakim jest wywalczenie
praw i samorządu kraju własnego, a ga
nią sojusze z tymi, którzy wcale przeciw
tym dążnościom nie występują, 8 przymie
rzem swojem osłabiają właśnie siłę tych,
którzy czyhają na zagładę praw onych,
tj. siłę centralistów ?

Dzienniki wiedeńskie donoszą, że już
udzielono wszystkim namiestnictwom odno
śne rozporządzenia co do przeprowadzenia
nstaw wyznaniowych, i że takowe rozpo
rządzenia już zakomunikowano ordynaria
tom. O ile nam wiadomo, rozporządzenia
te dotyczą tylko spraw podatkowych z u
chwalonych ustaw, i ordynariaty miały się
zająć stosowną czynnością.
Głosy z kraju.
Uwagi spowodowane artykułami: „Nasze
położenie polityczne."
IV.
