— Módlmy się do Boga i dziękujny mu za ře
go dobroć, hrabio — ozwała się Sydonja. — Od go
dziny nasz ulubieniec śpi spokojnie. Jestem przeko
nana, że Staś jutro rano będzie już zupełnie zdrowy.
Radość, jaka w tej chwili napełniła serce matki
była tak wielka, że zapomniała o swym żalu do
rywalki.
Po policzkach jej spływały łzy, w cichej mo
dlitwie dziękowała Bogu za jego dobroć,


1 ją przeniknęła nadzieja i radość, gdy usłysza
ła słowa doktora. Gdy przy pierwszej nadarzają
cej się sposobności wysunęła się niepostrzeżenie z
przepokoiku, udała się do swej izdebki.
Tam nikt na nią nie patrzył, nikt jej nie śledził.
A przed Bogiem nie potrzebowała kryć swych
obaw i łez; dziękowała Mu też serdecznie za po
lepszenie się stanu zdrowia dziecka.
I teraz jednak nie była zupełnie spokojna. Le
karz mówił o nadziei, ale nie o pewności. Wszyst*
ko zależało od tego, czy temperatura się nie pod
niesie i Staś będzie spał spokojnie dzisiejszej nocy.
Sercem nieszczęśliwej matki zaczął na nowo
targać niepokój, Ileż dałaby za to, by mogła dzi
siejszej nocy czuwać przy łóżeczku synka!


Wszystkie jednak próby dostania się w pobli*
że dziecka, chybiały. Krążyła koło pokoju dziecin
nego, ale żaden głos nie dochodził jej stamtąd.
Nadszedł wieczór. Olga miała usypiać Zosię.
