Mr. Dragon wyszedłszy z kabiny, zaczął łapać


powietrze gwałtownie, jak ryba na piasek wyrzucona. `


Od stłumionej złości nie mógł słowa przemówić przez
chwilę. Potem jął seplenić, mamrotać sycząco, co mu
się przytrafiało tylko w momentach największej pasji:
— I ja tę kozę, tę głupią purytankę nazwałem
czarujacą dziewczyną! O ironjo losów!... Dzisiaj
ją tak nazwałem. Czemu łódź zwalnia, u licha
ciężkiego! — wrzasnął nagle w stronę szofera,
John wskazał na jakiegoś pływaka, który siedział
okrakiem na desce i dawał znaki rękoma. Był to
Ryszard. Przybiwszy do brzegu, ujrzał drugą deskę


egzotyczna


Ilustr. d. Żmuda


pustą. Zaniepokoił się zrazu, ale natychmiast po
myślał, że jest wykluczone, by takiej mistrzyni w
pływaniu i w plankingu, jak Lilinokalana, mógł się
wydarzyć nieszczęśliwy wypadek. Oglądnąwszy się
jednak w stronę pełnego morza zobaczył swemi soko
lemi oczyma, że załoga motorówki, którą wyminął
szczęśliwie w czasie piekielnej jazdy na desce, wy
łania z wody jakieś nieruchome, bronzowe ciało.
Toteż puścił się z powrotem na morze, ale przyby
wał za późno. Łódź mknęła już, defilując bokiem
do linji brzegu. Wtedy zaczął dawać znaki, które
spowodowały Johna do zwolnienia jazdy.
Mr. Dragon poznal Ryszarda,

— Jeszcze mi jego do kompletu potrzeba! —
zawarczał: — Proszę jechać, dokąd kazałem. Zrozu
miano? Ja tu rozkazuję, nie jakiś pierwszy lepszy
bałwan, co pływa na deskach.
Szofer skulił się i dodał gazu. Motorówka pę
dziła teraz jak strzała. Zwolniła dopiero, kiedy
przybliżyła się do małej przystani łódek, tuż w po
bliżu willi doktora Hearne.
Lucy wybiegła z kajuty.
— Spieszę po stryja. Violet czuwa przy niej.
Skinęła głową i lekko, zręcznie wyskoczyła na drew
niany pomost.
Mr. Dragon rzucił się pędem do drzwi kajuty:

— Violet! ... Jesteś: bardzo wygodna. Ty nie
mogłaś się pofatygować po doktora, tylko Lucy?
Proszę bardzo iść ją wyręczyć ...
