„Zająłem się tymi ludźmi. Udało mi się,


że


ale


zlitował się |


rzekł ucz|


z pomocą dobroczynnych osób, wybudować
tam kościółek, założyć dom A la chłop
ców a osobny "dla dziewcząt. Ale trzeba było
znaleść kogoś, coby chciał się zająć temi sie
rotami. Udawałem się do różnych zakonów —
dostałem odmowę. Położenie było tak niepe
wne, tak nie można było rachować na żadne
Środki utrzymania, że zakon, już uformowa
ny, nie chciał się podjąć tej roboty. Musiałem
tedy sam, poczęści z tych ludzi, stworzyć i
zakonnice i zakonników. I rzecz szła. — Ale
te słowa Chrystusa: „Zniwo wprawdzie wiel
kie, ale robotników malo“ woiąż mi w uszach
dżwięczały, nie schodziły z pamięci. Prawda,
myślałem sobie, na razie zaradziło się złemu
w Messynie, jako tako. Ale ileż podobnej nę
dzy musi być na całym świecie; Co robić,
by módz zaradzić wszelkiej biedzie i wszę
dzie? Dlaczego niema dosyć robotników, kie
dy żniwo tak wielkie? I zdawało mi się, że
znalazłem odpowiedź na to piekące pytanie,
które zewsząd się podnosi. Co robić? Chry


stus sam powiedział: „Proścież tedy Pana żniwa, |


aby wysłał robotniki na żniwo swoje“. (Mah.
38). Zrozumiałóm tedy, że ta prośba o robot
ników powinna, być głównym celem, główną


czynnością moją i tem się też trudnió będzie |


nowy mój Zakon. I zacząłem uważać mój Zakon
nie już jako jakieś maleńkie dzieło dobro
czynne, mające na celu zbawienie garstki
sierót i biednych, ale jako dzieło, mające na
celu dobro całego Kościoła, zbawienie wszyst
kich dusz, a to dlatego, że odpowiada temu
nakazowi. Chrystusa: „Proścież tedy Pana
żniwa, aby wysłał robotniki na żniwo swoje“.
