Echter, ik had me niet tot schrijven gezet om m’n medestanders college te geven over dealleen-Zaligmakende liefde om het Zionisme te propageeren. Ik schrijf voor Joodsche studenten, die nog geen Zionisten zijn. Studenten zijn zóó hoog mag ik ze toch wel aanslaan, nietwaar? menschen, jónge menschen, die nog iets anders vermogen te'zien dan tastbaar voordeel, jonge menschen waar nog ’n finke dosis idealisme inzit, die bereid zijn, tijd en kracht aan ’n hooge, schoone idéé, óm de schoonheid van die idée-zelve te geven, jonge menschen



	WAT WIJ BEREIKT HEBBEN
	die óók in staat zijn zedelijke en geestelijke resultaten te waardeeren en die ten slotte, nevens hun Nederlandsch-Israëlietischen praktischen zin, genoeg wetenschappelijken, historischen zin bezitten, om van het Zionisme niet te eischen het Jodenvraagstuk, bepaald door twintig eeuwen geschiedenis, in ’n jaar of dertien op te lossen.
Tot dezulken wil ik spreken over hetgeen het Zionisme reeds heeft bereikt.
Het Zionisme, mijne waarden, heeft het vreedzame, rustig-voortkabbelende leventje van het Jodendom van West-Europa, meedoogenloos inde war gestuurd. We hebben den Jood van het Westen, die zich veilig waande en lekker-tevreden voelde in z’n omgeving en zich wonder-wel geassimileerd meende, duidelijk en onafwijsbaar getoond, dat hij voor z’n omgeving ’n vreemd element bleef en slechts ’n moreele dikhuidigheid hem ongevoelig kon maken voor de schampere minachting, die z’n mede-Germanen en mede-Galliërs hem betoonden.
Voorts hebben wij hem onder het oog gebracht dat hij, terwijl ginds in het Oosten z’n broers en zusters geslacht werden als beesten en getrapt als slaven, wel iets beters te doen had dan in aanbidding geknield te liggen voor eigen vermeende voortreffelijkheidjes en het veil-bieden van lichaam en ziel aan vreemden, die dit geschenk met walging van de hand wezen.
