Kilta ex bis, immo ex superioribus nullo, haud dubie ipsi Ciceronem restituenda sunt. Sed in Salustio majore cum cura examinanda, nò totius orationis color metatur. Praeterea et Gajus et Gneus etiam ubi notis scribuntur, ubique et Gn. expressa sunt "centra Quinctiliani praeciptum" Inst Rhet. 1. 7, 28; cfr. Schneid. 1. 1. p. 252; sqq. In littera non solum in Carthag. et Cal legitur, sed etiam in Carum Log. C. Paris, a. quod antiquitus ita scriptum essi testitia est Tarentius Scaurus p. 2252; ap. Schneid. L L p. 293. Quinct. I. 1. I. 7. 10. Orellii Inscriptiones Lat. T. II. Ind. s. v. In Declarationibus et Conjugationibus non ita multa mutasse videtur Salustius. Nam Gneus Sing. in as Declin. 1. falso et Asperum tribuisse; supra docuimus. Immo ne familias quidem dixisse videtur, quod Cat. 43; filii familiarum scripsit, quae forma Sisenna judice, ab his sortis erat usurpanda, qui familiariae num sing. dixerant; praeterea notanda vespera H. 2; 20; munimini formae parum solita: obsequiela; insidia num. sing. IL 27; prosapia J. 85; Todes Plautinarum vel Catonianarum. In Declarationibus formae genitivi in pro hi haec exempla notavi: Memmias Mari, Memmii Volturci, Fulvi, Persii (sed de hoc v. infra) Pompeii aerarii consilii, quibus admodum probabile fit, unigenitium ubique uno in esse scribendum. Quam conjecturam substantiationes, dis, is, istis, pro dis, iis, istis, quae mihi plus occurrunt. Gen. plur. duorum 3. 50; addo nomina cui terminatione parum usitata: cognomen H. 4; delbaum mentum 1; 15; turbamentum ib. dehonestamentum ib. et me. 65; hortamentum J. 65; et genus in vulgus et forum mutatum. cfr. J. 703. H. L. 52; III. 21. et similia apud Tacitum; Wernickes de Eloc. Tac. p. 34. In tertia declin. phylum turbae movet accus. plur. in is desinens, quam formam apud Salustium frequentissimam esse, omnium Codd. testimonii comprobant. Sed in nulla re major librorum Manscriptorum discrepatia; ipsi enim optimi Codd. sibi non constanti necque aemper. 