Het werkt doodend op alles. Alles gaat er door sloffen en sukkelen en in plaats, dat men flink voor den dag kan komen, zooals het fïHollandsche jongens" betaamt, is men altijd aan den sukkel, nooit gereed, nooit op de hoogte, zelfs niet van eigen huishouden, en wat het Vereenigingsleven betreft, dit is vaak op sterven na dood. En dit kan niet anders, want die in het „kleine" niet getrouw is, is het ook niet in het groote. Dit woord des Heilands behoorde toch in christelijke kringen wat meer krach; te gaan uitoefenen.
En nu denk ik hoofdzakelijk aan de administratieve slordigheid door verzuim. Die is vrij wat schuldiger als die welke door onkunde ontstaat. Dit kwaad noemt men in den regel „sloffen,11 of „slofheid\ Het is echter heel wat erger als deze woorden zouden doen vermoeden. Secretarissen die „slof" zijn, zijn een ware ramp voor eene Vereeniging. Hun „slofheid'1 is soms oorzaak, dat alles in het riet loopt. Neem maar besluiten, geef maar opdrachten, het helpt u niets, uw vergeetachtige „griffier" vergeet de uitvoering; of doet het half en dan nog averechts. Van administratieve slordigheid zou ik u verscheidene staaltjes kunnen inededeelen, die deels treurig, deels vermakelijk zijn. Zco zag ik onlangs een uitnoodigingsbiljet voor een jaarvergadering, waarop woon- en vergaderplaats vergeten waren te noemen.
Dergelijke „vergissingen" (ik noem ze verregaande slordigheden, want dat zijn ze) komen nogal eens voor.
