Een talrijk kroost hadden zij, met zorg vaak groot gebracht, en allen tot vreugde zien opgroejpn, behalve Hylco, den oudsten zoon. Door slechte makkers verleid, was hij in stilte gaan drinken, lang, zonder dat de ouders iets merk ten. Toen hij de eerste maal beschonken thuis kwam, had de anders zachtaardige vader, in op bruisende drift, Hylco bij de keel gegrepen, en zou den jongen man misschien geworgd hebben, ware niet de moeder tusschenbeide gekomen. Sinds dien avond school een wrok tegen zijn vader in het hart; een wrok, die altijd sliep, maar bij de eerste teug van ’t verderfelijk vocht ontwaakte en de manen schudde. Na eenige jaren van ongeregeld leven was Hylco gehuwd met een weduwe, die veel ouder was dan hij, en een zoon had uit haar eerste huwelijk, Douwe. Zij was rijk, maar daarom had Hylco haar niet genomen. Doch zij wilde hem hebben, ondanks de waarschuwingen zijner moeder. Want Hylco was een rijzig man geworden, met donker krullend haar en in zijne volle stem lag iets bekorends, dat vrou- wenooren betooverde. Zij werd zijne vrouw, maar als nu de duivel in zijn hart voer, wendde zijn dolle toorn zich tegen haar. * * * Den volgenden ochtend, lichtgrijs en strak de hemel, angstig daaruit starend het zonneoog. Iets zwoels, iets zwaars, iets aak’lig stils; en iets rauws in elk geluid, dat de stilte breekt. Vrouw, rakel nu de laatste glimsels van den ouden hartstocht op, en spreek met liefde, maar spreek niet met toorn; en vooral, blijf thans niet mokkende zwijgen. Maar in broedende stilte wordt ontbeten. Hylco schaamt zich en zwijgt. Douwe heeft geen lust om een gewoon gesprek te beginnen en zwijgt. Andries voelt zich roerloos vastgeklemd tusschen bange herinneringen en angstige verwachtingen en zwijgt. En ook de boerin zwijgt. Doch in haar kookt het. Nog brandt hij op haar arm, die eene slag, dien zij ontving; het was de eerste maal geweest, dat Hylco geslagen had. Open uw mond toch, vrouw! Praat over de koe, die gemolken, over de melk, die verzuurd is. Als straks de lang bedwongen woede zelf uw’ mond openbreekt, hoe zult ge dan terughouden, wat blijven moest, diep in den zwarten nacht van uw binnenste? Er moet „kaas gestookt” worden. De boer staat op van de tafel en daalt af naar den ruimen kelder, om de groote. 