„Waar moet ik voor uit komen! Voor wat ik zelf niet weet! Vier dagen geleden sliep ik in een cel —• een yzereu ledikant, een tafeltje en een stoel, en kale muren, met enkel een kruisbeeld. Nu zit ik in deze kamer tusschen de bloemen, in kleeren, die ik ontwend was. Ik herken mezelf niet, ik vind mezelf niet terug.... ik ben iemand anders! Maar dat slyt natuurlek, ik wen wel weer in, en dan krjjgen we ’t net zoo prettig als vroeger. Wat hebben we vaak een pleizier gehad, weet je nog! Wat konden we debatteeren! Weet je nog, dat jjj den bowl gemaakt hebt, toen ik twintig werd! Alcohol kregenweniet van moeder, maar we maakten die glazen bowl voor cocktails uit. Je moogt ’t nog eens doen, dan gaan we weer eens flink te keer!” Bemadette zei dit alles vlug en zenuwachtig ’t was, alsof zy zich-



	zelf wilde overschreeuwen, en dat voelde Pimpette; maar ze zei niets. „Goed, we gaan flink té keer,” zei Pimpette. „Maar voorloopig moet ik eens weg. Ik heb nog boodschappen, en jij kreeg ook nog visite, zei je moeder.”
	„Weet je, wie er komt!” „Ja, de bokkenschieter.” „Pimpette! Schaam je je niet!” „Ik niet. Ik heb geen respect voor roem. Die professor wéét ’t te goed naar mijn zin; ik word naar van ’m. Ik ga ten minste maar gauw, anders loop ik hem nog tegen ’t üjf.”
	Pimpette had opeens haast, en Bernadette bracht haar naar de deur.
