Bij de andere ging het zoo gemakkelijk niet. Het zwijn was klein maar dapper. Zoodra de tijger uit zijn hok in het perk kwam, keerde het zwijn zich dreigend tot hem met een moed dien ik niet kon nalaten te bewonderen en naderde hem zóó dicht dat de tijger slechts zijn poot had uit te slaan om hem neer te vellen. Hij deed dit echter niet, en het was evenals of het beest door den moed van het kleine dier overbluft was. Hij ging een weinig ter zijde en liep gluipend met gebogen kop door het perk. Het zwijn bleef steeds naast hem. Met overeind staande haren en staart liep hij brommend en tandenknarsend met den tijger mede, ongeveer zooals een hond een mensch kan aanblaffen. Minstens een kwartier lang duurde deze vertooning en tusschenbeide deed het kleine ding, alsof hij van plan was den tijger aan te vallen.
Eindelijk echter scheen het den tijger toch te gaan vervelen. Hij wierp zich opeens op hem en greep hem in den nek, maar het zwijn sloeg hem nu de slagtanden in de borst, dat, zooals wij later zagen, het bloed er uitliep. Toch was natuurlijk de strijd te ongelijk, en binnen enkele oogenblikken hadden de geduchte klauwen en kaken van den tijger het dier verscheurd en sleepte ook hij hem in zijn hok om daar op zijn gemak het niet zonder moeite verworven maal te genieten.
lETS OVER HET PAASCHFEEST,
	DOOR F. W. DRIJYEE.
I. Paascheieren.
