Daar zit echter dit of dat in den weg, waarmede wij dan voor den dag moes ten komen of dat wij los moesten laten, en dat willen wij niet. Dus blijven wij dan verre van den eenigen Verlosser en maken intusschen onszelf wijs en laten ons door anderen gaarne wijs maken, dat wij het maar zoo gemakkelijk niet nemen; dat anderen „maar zóó” gelooven; wij niet; neen, wij vatten de zaken zoo licht niet op. En zoodoende worden wij dan in eigen oog en in het oog van vele anderen, echte Chris tenen, maar intusschen zijn wij een soort van Christenen, die Gods Wet en Evangelie laten liggen, maar die zeer nauwgezet zijn in wat bij de menschen in tel is, verder een hoopje hebben nog eens wat verder te zul len komen, maar ons angstvallig verre houden van Hem, Die De Weg is. De Satan weet namelijk alles te verdraaien en van alles een caricatuur te maken. Hij maakt van zondekennis, die als ze echt is, brengt tot oprechte schuldbelijdenis en tot een vragen om vergiffenis, een soort van pronk gewaad, en hij maakt van Jezus Christus een Behouder van hen, die zichzelf onder de vromen mogen rekenen. De apostel schrijft echter, dat God een God is, die de goddeloozen rechtvaardigt; dat wil niet zeggen, degenen, die onder vromen schijn in hun goddelooze wegen voortgaan, maar die met hun goddeloos heid voor den dag komen, hun zonde in oprechtheid belijden, die dan aankomen met niets dan een zelfaanklacht en het heil zoeken buiten zichzelf, bij Jezus Christus alléén. Zoo is er veel quasi-Gereformeerde pre diking, die in den grond een vroom bedrog is en waardoor Christus niet wordt verheer lijkt, maar de mensch in zijn ingebeelde vroomheid wordt opgebouwd. Of nu de prediking ten uwent van die soort is, dat moet en kunt gijzelf alleen uit maken. Aan de verhalen van de hoorders of beter gezegd: aan de vruchten der pre diking kunt gij ’t ook wel bemerken. Hoe drukker de mensch spreekt over hetgeen hij in zichzelf heeft, hoe verder hij is van Christus. Dat Luther en Calvijn zoo niet waren en zoo niet predikten, daarin hebt ge recht. 