Wanneer we elke week een gespreksontmoeting hebben, moeten we ernaar streven in deze ontmoetingen de nodige variatie te brengen. Elk week hetzelfde stramien doodt de animo bij de jongens. Ter afwisseling zou de leider gebruik kunnen maken van een van bovengenoemde variaties. 1 Het rollenspel. Hierin laat men de jongens een bepaald geval spelen, waarna men gezamenlijk zijn oordeel vormt over hetgeen werd voorgesteld. Als men het rollenspel op de bandrecorder kan vastleggen, kan men het nog eens rustig beluisteren en becommentariëren.
2 Het praktijkgeval. De jongens stellen weinig prijs op een theoretische uiteenzetting. Ze willen praten over levende kwesties zoals praktijkgevallen. Men kan dus in de inleiding een ~ware geschiedenis” weergeven en door de openingsvraag de reacties oproepen.
3 De vragenlijst. Het is niet altijd gemakkelijk een gesprek met een openingsvraag op gang te brengen. Dit kan liggen aan het onderwerp of aan de omstandigheid, dat sommige jongens zich niet graag blootgeven. In zo’n geval kan men werken met een vragenlijst. De jongens krijgen dan de vraag op een papier voor zich en kunnen rustig hun reacties op schrift stellen. De gespreksleider verzamelt die reacties en geeft hiervan een samenvatting op het schoolbord. Daarna kan hij het eigenlijke gesprek beginnen.
Hulpmiddelen bij het groepsgesprek.
Sprekend over het schoolbord komen we op het terrein van de hulpmiddelen.
Hulpmiddelen zijn concrete middelen, welke aangewend worden om de leerlingen te helpen de (leer)stof beter in zich op te nemen en te verwerken. (M. A. Panhuyzen, Methodische instructie).
Deze hulpmiddelen kunnen vaak goede
	diensten bewijzen, omdat het zien, het horen en het doen de jongens in nauwer contact brengt met het onderwerp.
