Dr. Kwaale. No tak!
Gram. W każdym razie.. dobrze, nie


myśleć o podobnych rzeczach.. [ja mio


521


| szów. Naturalnie, owo umiłowanie prawdy


jest cnotą wielką, którą posiada bardzo nie
wielu filistrów, atoli cnota ta, trwoniona
bez zastanowienia, nie w swoim czasie i nie
na swojem miejscu, staje się niekiedy isto
tnem okrucieństwem. Są ludzie, którzy łu
dzą się jakąś wiarą, a całe ich życie jest
ozłocone jedynie tą nadzieją i ufnością,
które nikomu nie szkodzą i nikomu nie
mącą wody. Zjawia się wszakże taki obłą
kaniec prawdy; nie znosi on tego, iż ktoś
mniema, że kaczka zwykła nie jest zwy
kłera, lecz dzikiem stworzeniem, bezlito
śnie zdziera tę ślepotę z oczów, nie dbając
o to, że komuś dał swoją prawdomównością
tylko jedno — przeraźliwą pustkę życia...
Wszędzie w tych dramatach, kreślonych
przez starsze pokolenie pisarzów skandy
nawskich, tętni życie gromadzkie, a czło
wiek występuje jako istota złożona, posia
dająca instynkty rozmaite, rzucona w wir
podobnych sobie istot dwunożnych, jedynie
z odmiennemi pragnieniami. Gwarno tutaj
i hałaśliwie. A po za wątkiem zapasów ży
ciowych czuć olbrzymią indywidualność pi
sarza, potężną swoimi zdolnościami ogar-|
niania szerokich tłumów, wprawiania w ruch;
rozmaitych sprężyn uczuciowych i pojęcio-|
wych, kreślenia zagadnień i starć pomiędzy!


| licznemi osobistościami.
Zigoła coś odmiennego przedstawia nam
młode pokolenie. Wszystko tutaj wygląda
inaczej, nawet forma, w jaką autor myśli
swoją układa — przeważnie pamiętnikowa.,
Zamiast życia, ze starć wysnuwającego
wątek przedmiotowy, występuje przede-,
wszystkiem jedostka, spowiadająca się ze|
stanów swojego „ja,* fizycznego i ducho-j
wego. ość tu przypomnieć znany czytel-'
nikom Prawdy „Głód* Tlamsuna. Spole
czeństwo ze swoimi stosunkami znikło
i zostaje jedynie cierpiąca głó:l jednostka.
