maken, tusschen personen die te jong zijn om een krachtige nakomelingschap voort te brengen ; niet tusschen personen, van wie met eenige zekerheid is te zeggen, dat zij geen gezonde kinderen zullen krijgen; niet tusschen hen, wier maatschappelijke toestand het stichten of de uitbreiding vau een gezin verbiedt, die niet in staat zullen zijn de door hen voortgebrachte kinderen een menschwaardig bestaan te verschaffen, ze behoorlijk te voeden en op te voeden; niet tusschen diegenen die weten, of erger nog die verlangen, dat uit hun lichamelijke gemeenschap geen kiud zal worden geboren; maar ook niet tusschen hen, wier persoonlijk welzijn, hetzij dat van één hunner of van beiden, hetzij lichamelijk of geestelijk, bedreigd wordt met ernstige, wezenlijke schade als onvermijdelijk gevolg vau die verrichtingen.
Dat zijn hooge eischen, zegt men — aldus de heer Huizinga. Zeker!
Het zijn onvervulbare eischen, zegt men. — Neen, zeker niet!
Wel is het een ideaal, dat wij stellen, ook onszelf; maar liet is niet onbereikbaar.
Wij gaan uit van de overtuiging, dat geslachtelijke onthouding voor normale menschen onvoorwaardelijk mogelijk is, en stellen die daarom vrijmoedig tot plicht in al de genoemde gevallen. Het bewijs dier mogelijkheid zal ik hier niet geven, de juistheid van die stelling is elders voldoende bepleit. Ik verwijs naar Lod. van Mierop, „Sexueele Moraal", hoofdstuk IV, waar tal van uitspraken van gezaghebbende mannen zijn bijeengebracht ten bewijze van de waarheid, dat onthouding van geslachtsgemeenschap mogelijk is zonder schadelijke gevolgen voor de gezondheid. En dat voorop stellende, eischen wij die onthouding onvoorwaardelijk van ons zelf en van anderen, wanneer redelijk inzicht of zedelijke verplichting voortplanting buiten sluiten.
