Het stampend geluid van den eindeloos-herhaalden zin in de dompige ruimte werkt als een obsessie. Reeds worden de bewegingen van sommigen hoekig en werktuigelijk. Een extatische toestand treedt in. Krampachtig jammert en gilt de stem van den dienaar boven alles uit. Stuursch knakken de koppen links, rechts, links, rechts. Als een wapperende zwarte vlam deint de duistere rij. Een zwalpende golf. Schor en hijgend smijten ze de woordklanken uit hun opengezakte monden. Een klamme hand schijnt onzen hals te omklemmen. Het is alsof de vloer onder mij zwoegt en de stoel op en neer rijst als een scheepsdek bij woelige zee. Ik snak naar bevrijding uit deze hel van bedompte hitte en stemgebeuk. Ik wend mij om. Een metaalharde blauwe hemel staat strak gespannen binnen de raamopening. Het roeien van den ouden Cheik wordt kalmer. Het wankelen vermindert gestadig en houdt eindelijk geheel op. Even nog sliert de litanie hoog door de ruimte als een uitgeworpen lasso, dan vertraagt de deining der massa en stokt. Glazig staren de oogen, stuiptrekkingen schokken na in de schouders. Moeizaam en houterig rijst de Cheik op. De derwischen buigen zich voorover, kussen den grond en verwijderen zich door de gang. Wij volgen den Cheik en de ouderlingen naar de kamer. Zij nemen weer in dezelfde houding plaats op de divans. Flauwtjes-glimlachend wijst de chef ons een zitplaats. Opnieuw glijdt het gebedssnoer door de rimpelige vingers. Geen zweet parelt op zijn tanig gelaat, geen blos verraadt opwinding of vermoeidheid. De voorzanger is weer dienaar geworden en biedt sigaretten aan, benevens een boek, waarin handteekeningen verzameld worden. Door den blakerenden tuin verlaten de derwischen in hun werkmanskleeren het klooster. Zij zoeken weer hun geiten, hun winkeltje, hun ambacht op. Over zeven dagen zullen ze terugkomen om opnieuw in de koorts der extase Allah te eeren.
