Wederom was over Rusland’s Letterkunde eene nieuwe zon opgegaan; op Puschkin’s plaatswas nu Lermontoff te vinden, maar helaas, evenals deze zou hij inden bloei zijner jaren, na een kort bestaan vol eere en roems, ineen roem- en eerloozen dood het einde van aardsche leven vinden. Daar scheen als wij het zoo mogen zeggen, een boos noodlot over de nieuwe Russische litteratuur uitgespreid; een zwaard van Damokles, dat nederviel op ieder, die zitting nam op Puschkin’s gestoelte. Men zou er haast toe gekomen zijn om te gelooven dat de Lotsbeschikker der wereld den vloek van Lermontoff wilde verhooren : „Verdroogen zal de bron van uwe zangen.” En de twee groote Dichters Puschkin en Lermontoff volgde spoedig Alexei Kolzoff „naar het land, uit welks grondgebied geen wandelaar ooit terugkeert.”
	Toen de droeve tijding van Lermontoff’s dood in Rusland bekend werd, heerschte alomme diepe rouw; de nauwlijks gesloten wond, die na Puschkin’s dood zoo hevig had gebloed, was nog niet gesloten, maar werd als op nieuw o2>engereten. En men had nauwlijks den moed om aan de smart lucht, ja uiting te geven, want ook de gedoode Dichter, die in zijn’ beminden Kaukasus als een Vorst werd ter aarde besteld, was voor de kringen van de wereldstad aan de Newa en van de trotsche, oude Koningstad met het Kremlin een verbannene en



	gesignaleerde. Toen de Boekhandelaar A. J. Glasunoff flink genoeg was om eene verzameling van Lermontoff’s zangen voor de pers gereed te maken, richtte het roode stift van den censor onder deze eene ware verwoesting aan; met geen enkel woord mocht van den Dichter en diens smartelijken dood worden gewag gemaakt; eerst in 1873 waren de tijden in zooverre onder een milderen geest, dat Pipin eene biographische inleiding, aan de uitgave, durfde te doen voorafgaan. 