De kerk meent door haar taak te beperken tot enige brandende kwesties, dat zij datgene wat de moderne mens bezighoudt, op de voet volgt. Zo heeft de kerk in de ‘sociale kwestie’ haar maatregelen getroffen. Zij heeft de JOC opgericht, een katholieke arbeidersbeweging van volwassenen in het leven geroepen, priester-arbeiders ingezet. De dekolonisatie, een der aspecten van de moderne tijd, heeft zij op de voet gevólgd. Zy is zelfs haar tijd vooruitgeweest door b.v. de Europese missionarissen (al te snel?) te vervangen door inheemse.
Dit alles vermocht haar echter geen basis te geven voor een nieuwe formule van het christendom in de moderne tijd. De katholieke actie zocht deze nu zelf, maar deze mogelijkheid is voorlopig afgesloten door de eis van het episcopaat terug te keren tot het oorspronkelijke uitgangspunt. De reeds bereikte resultaten zijn daardoor teniet gedaan. De kerk begaat in dezen de grote fout een ontmoetingsterrein te veronderstellen tussen kerk en de moderne wereld, terwijl dit terrein in feite niet aanwezig is. De ACJF heeft het ongeluk gehad, dat haar actie om tot een nieuwe formulering van hedendaags geestelijk leven te komen gestrand is op een gebrek aan eenheid, die nu eenmaal noodzakelijk was.
