Co się tyczy czasokresu, w którym badany dopuścił się
oszustwa, t. j. dnia 20. IV. 1915 r., to ani akta sądowe ani badanie
nie wykazały żadnych momentów, któreby przemawiały za tem,
że badany w chwili dokonania czynu karalnego znajdował się
w stanie chorobowych zaburzeń władz psychicznych, wykluczają
cych zdolność swobodnego kierowania wolą. H. nie był pomie
szany, nie miał halucynacji i urojeń, orjentował się dobrze, działał
rozważnie i ostrożnie i zdawał sobie dokładnie sprawę z postę
powania swego. 5

Odpowiedź więc na pytanie zaistnienia u H. kryterji z § 51
n. k. k.-musiała tym razem wypaść negatywnie.
Cierpienie badanego występowało przeważnie w sferze soma
tycznej. Natomiast braki psychiczne dotyczyły wyłącznie sfery
czynności technicznych. Czynności syntetyczne nie były choro
bowo zmienione w tak znacznym stopniu, ażeby H. nie mógł
mieć świadomości swych czynów i ich skutków. W dniu 2-go
lutego 1915 r. H. znajdował się w stanie pomieszania. Niema
jednak podstaw do przyjęcia stanu takiego u H. również w dniu
20-go kwietnia 1915 r. Przeciwnie, świadkowie zajścia — jak
z akt wynika —stanowczo twierdzili, że H. robił wrażenie czło
wieka „zupełnie normalnego*. Chociaż podobne zeznania laików
nie mają wielkiego znaczenia, ponieważ i osoby psychicznie chore
mogą na laika robić wrażenie normalnych, — to jednak w tym
przypadku niema żadnych danych, któreby można twierdzeniu
świadków, że H. był normalny, przeciwstawić.
*
* *


Przypadek niniejszy zasługuje na szczególną uwagę przede
wszystkiem z tego powodu, że chodzi tu o cierpienie rzadko
spotykane w orzecznictwie sądowo-psychjatrycznem.
