De bac adoratione ita statuit Synodus Pistoriensis (de Fida §3) tit., Adorare directe Humanitatem Christi, magis vel aliqaam ejus partem fore semper honorem Divinum datum Creaturae.

Notavi V. C., difficile esse scire quid Pistojenses per vocem directe intelligant. Agnoscit ille igitur vocem eam nonnullis ambiguitatis vitio laborare, ut proinde, quod omni ambiguitati commune est, varias in partes, et in principum edam sensum deduci valeat. Ne quis propter haec error obrepere, explicanda fuit, prout in formula censurae factum est, ambiguitas ejus vocis, quaehoc etiani majorem suspicionem afferre videtur, quod praeter SS. Patrum, et Doctorem communem loquendi modum praeposterer in hunc locum non suum invectus sic a Synodo. Et revera SS. Patres cum unanimi consensu praedicant humanam in Christo naturam adorandam esse, quod Catholicam Dogmam veteres praesertim adversus Apollinaristas constantissime defendunt, similiter caute quidem, sapienterque monent, banc adorationem Humanitati Christi tribui, non propter se, sed prout est Verbo divino hypostatice unita, quin unquam additum sit ab illis, non eam esse directe adorandam: cujus vocis neglectu satis ostendunt, quam parum ipsis visa sit ad hujusce adorationis vim, et rationem explicandam accommodata: "Caio", inquit Damascenus, "suapte quidem natura nequaquam est adorando, sed cum incarnato Verbo adoratur, non quidem propter seipsam, sed propter Deum Verbo, quod secundum hypostasim ipsis copulatum est. Neque enim fatemur nudam simplicem carnem adorari, sed Dei carnem, sive Deum incarnatum." 