Konieczną zatem jest potrzebą, aby zakład ten
zabezpieczył sobie stałość i wieczną trwałość dla
szlachetnego swego przedsięwzięcia, o którem nam
historya misyj chińskich wspomina. Zabezpieczenie to
dało towarzystwo „św. Dziecięctwa*.
I teraz, gdy widzimy że niezliczone ochronki za
lożono z pomocą jałmużny dzieła „św. Dziecięctwa*,
i gdy sie zastanawiamy, że niezliczona ilość dusz
przez nią albo wieczną szczęśliwość, albo wspareie
doczesne otrzymała, mimowoli poznajemy i podzi
wiamy działalność i skuteczność tego 4postolstwa.
Zostaje nam jeszcze do wymienienia tych ochro
nek, które zostały założone dla dzieci chińskich
w czasie trzydziestu lat, rozebrać zarazem, co w tych
zakładach czyniono, i jakie były skutki pracy.
Ze się nasze ochronki coraz więećj zaludniają,
pokazaliśmy już dotąd dostatecznie. Do nich albo
wiem nie tylko przyjmuje się takie dzieci, które ka
techiści nasi wynajdą i chrzezą, ale i takie, które
u nas przytułku szukają same. „Z początku zimy,
pisze Mgr. Cosi, że w jego ochronce w Tsi-men
fou roku 1865, można widzieć, jak dzieci opusz
czone od 9 do 15 lat przychodzą do furty prosić
o wsparcie. Jedno z nich jest odziane w kawałek
przedartćj już sukni, drugie ma tylko podarte łach
many, trzecie zaś calkiem jest obtargane, wszystkie


Ep Z


wogóle są w bardzo biednym stanie i drżą od zi
mna.
Naturalnie, że miłosierny ks. biskup zlitował się
nad nieszczęśliwemi dziećmi, i że się postarał, po
mimo swego niedostatku o odzienie dla nich, aby
od zimna nie ponmierały. „Co za radość była“, pi
sze on, „widzieć czasem w niedzielę wszystkich tych
małych chłopeów przechadzających się po podwórzu
i słyszę ich wesole rozmowy pomiędzy sobą*.
Ale miłość naszych misyonarzy nie kończy się
na tem, aby tylko opuszczone dzieci przyjmo
wać i wychowywać, nie odmawiają oni wsparcia
swego i tym, którzy szczególniejszcj pomocy po
trzebują. Oprócz więe chłopeów zdrowych przyjmują
i ślepych, idiotów, paralityków, głuchych, niemych.
