postanowili tułacze odbyć pielgrzymkę do tego po”
mnika i dzień ten jak najuroczyściej obchodzić. Ze
wszystkich kantonów podążyła nasza wiarz wraz z ko
bietami i dziatwą, których losem stało się tułactwo.
W oznaczonym dniu kilka setek Polaków uszykowaw
szy się pod rozwiniętymi sztandarami narodowymi, 8 |
na czele z najdzielniejszymi bojownikami z 1863 r.,
pomaszerowali do Zuchwyll. Jakież jednak było ich


tysiące zebrani Szwajcarzy, gdy ich sztandary chyliły
się ze czcią przed naszymi, a muzyka kantonu za
brzmiała świętymi dla nas hymnami. j


Na znak dany zrobiła się cisza, a naprzód wy|


niu całego narodu szwajcarskiego nieszczęśliwych sy


N
2


spać po nocach, bo nas nieustannie budził i ło|
motał chodząc po kaźni, gdy mimo przedstawienia
nie mogliśmy u niego dostąpić żadnej grzeczności,
prosiliśmy o inną! kaźnię, w której doczekaliśmy |
się pamiętnego dnia 20. Marca 1848. r, on zań
obłąkaniec dostał jakiegoś ostrego towarzysza, któ
remu musiał ulegać. Po wyjściu z więzienia obłą,
kaniec znienawidzony od patryotów rzucił się w ra
miona Niemców i dostał jakiś urząd. |
Muszę tu nadmienić, że od przybycia Stadio
na na namiestnika kraju, wielce się polepszył los
więziennych ofiar. Polityka jego pozwoliła nam
światła w kaźniach, fajek, wizyt, poznoszono kosze,
dozwolono nawet grać w karty i sprowadzać trun
ki. Zakazano samotnego więzienia. Stadion pozwo
lił odwiedzać się wzajemnie więźniom w kaźniach.
