Vele brieven heb ik reeds in ons blad gelezen, als antwoord op Geertruida's brief. Vele brieven, die getuigden van het leed en de zorg der werkloozen. Brieven, die de onmogelijkheid en onmenschelijkheid van steunverlaging duidelijk deden voelen.
En nu dacht ik ook eens iets te moeten schrijven over een andere nood, die daar geleden wordt; de nood in de gezinnen der inkomenloozen. Want reeds 4 jaren woedt de crisis over 't platteland. Een crisis, die zeker ook den boer, maar bovenal den tuinder trof.
Zij lijden niet aan gebrek aan arbeid, ze hebben meer werk dan ze kunnen doen.
Hun lange en zware arbeidsdag wordt niet betaald. Datgene wat hun product opbrengt is bij lange na niet voldoende, de onkosten van het bedrijf te dekken.
De achterstand wordt steeds grooter en de steun van de regeering, waardoor de stedeling alle tuinbouwproducten duur moet betalen, helpt de tuinders o, zoo weinig.
Een aanzienlijke verhooging hiervan is even noodig als verhooging der werkeloozensteun. De maatregelen van saneering en dergelijke wijzen uit, dat de regeering ook niet bij uitstek terzake kundig is.
Dit alles geeft geen vertrouwen en de tuinders voelen zich stiefmoederlijk behandeld.
Dit slaat ook op de S.D.A.P. terug.
Al gauw wordt er gezegd, zie je, zoo gaat het nu, als de staat zich met de dingen bemoeit, nog aangewakkerd door wat ze in de burgerlijke bladen lezen.
Ze kennen niet het verschil der dingen en toch praat je het ze niet uit hun hoofd.
Hoe of de tuindervrouwen zich onder deze ellende houden? Zij slaan zich er zoo goed mogelijk door en klagen of klagen niet, al naar haar aard, en ze werken van 's morgens tot 's avonds in haar huishouding. Meestal zijn de huizen ongerieflijk en primitief. Gas en dergelijke ontbreekt, gelukkig is er waterleiding.
