Het „edelste renpaard uit de katholieke stal”, dat daar staat, „de zwarte borst behangen met eerdekens, de met zilver beslagen politieke oogkleppen voor”, wordt ten voetc uitgeteekend als het paard, dat doet alsof het trekt, terwijl het de strengen spaart en niet van zijn plaats komt. Waar zoo de taal in eigen kring is, waar zoo de taal moet zijn, wijl weer op de ergerlijkste wijze met het behartigen van de arbeidersbelangen wordt getalmd en gedraaid, spreekt het van zelf, dat onze beweging, voordat de parlementaire arbeid weer begint, ook het een on ander te zeggen zal hebben aan de regeering van dit land, die haar plicht niet doet. 14 September is de datum daarvoor, Mannen en Vrouwen!! Spaart en werft en werkt mede allerwege, opdat gij dan aanwezig zult zijn, opdat ook Uw stem zaP daveren door hetiand. luider dan ooit: Weg met de Vlootwet! Hier met de vacantie! Hier met een goede werkloozenzore Hier,met de bedrijfsdemocratie! Hier met den achturendag! Hier met het Staatspensioen! Staking aan de Chamotfièfabriek te Geldermalsen. Reeds een aantal jaren werken onze ieuen aan •deze fabriek onder de bepalingen vaneen collectief arbeidscontract. De naleving daarvan liet nu en dan te wenschen over. De reden daarvan zal wel gezocht moeten worden in het feit. dat de tegenwoordige Directie zich vast voorgenomen had van het slecht rendeereude bedrijf een winstgevend te maken. Dit is haar heel aardig gelukt. Van jaar tot jaar werd het divideudcijfer hooger, totdat het jaar 1929 een netto winstcijfer te zien gaf van 228.000 g % Au. De ontstemming onder de arbeiders hield vrijwel gelijken tred met de stijging der .winst. Parfectioneering van het bedrijf was de directie niet voldoende om aan een hoogere winst te komen, ook de arbeiders moesten geperfectionneerd worden, wat betreft de prestaties. Daarvoor werd een normalisatiebureau inden arm genomen. De heeren daarvan werkten precies uit hoe snel een bepaald soort werk kon worden gedaan. Toen dit eenmaal was gebeurd, begon de directie met het wegwerken der tarieven en aanstelling ' vaneen aantal bazen. Hiermede werd bereikt, dat voor het contractueele grondloon hetzelfde en soms nog meer gepresteerd moest worden als voorheen in tarief, waar de arbeiders dan minstens 15 pCt. meer konden verdienen. Om meer productie te krijgen en het steeds grooter afzetgebied regelmatig te kunnen bedienen, moesten de arbeiders soms in omstandigheden werken, feitelijk een mensch onwaardig. 