Een jonge man, die men een buitenlandse reis laat maken, opdat hij zich aan de vorstenhoven van Europa een pas sende echtgenote kan uitzoeken. Men heeft hem de betrouwbare Karl Gustav Löwenhjelm meegegeven, om hem in het oog te houden. Een oom van de Löwenhjelm, die sinds kort mijn adjudant is geworden in plaats van Von Rosen. Beide Löwenhjelms hechten erg aan hofetiquette. Maar door die hof etiquette haal ik vandaag een streep! Opmerkzaam volgde ik met de ogen de bezoekers van de dom. Ik herkende hem direct. Niet om dat de baron Löwenhjelm, die sinds de lang vervlogen dagen in Stock holm niets^ veranderd was, hem be geleidde. Nee, aan zijn houding, aan zijn manier van lopen, aan de hoofd beweging, die hij maakte, toen hij zijn kamerheer iets toefluisterde. Hij droeg een burgerkostuum en was bijna zo lang als zijn vader. Alleen tengerder, veel tengerder. Ik stond op en liep op hem toe. Als in een droom, zonder te over leggen, wat ik doen wilde. Hij stond voor het graf van Karei de Grote en las de inscriptie. Ik beroerde de arm van zijn begeleider. Löwenhjelm keek op en trad toen, zonder iets te zeggen, terug. „Is dit de groeve van Karei de Grote V hoorde ik mijzelf vragen. „Zoals u ziet, madame,” ant woordde hij zonder op te zien. „Ik weet, dat het ongepast is, wat ik doe, maar ik zou dolgraag kennis met uwe hoogheid maken,” fluister de ik. Hij keek op. „Meet u dan, wie ik ben, ma dame ?” Dezelfde donkere ogen als in zijn jongensjaren. Hetzelfde dikke haar. Mijn haar! Boven zijn lippen een snorretje, dat hij belachelijk ge kruld had. „Uwe hoogheid is de kroonprins van Zweden. En ik — ik ben, om het zo uit te drukken, een landge note van uwe hoogheid. Mijn man woont in Stockholm.” Hij keek om zich heen. „Ik weet niet, waar mijn begeleider is geble ven. Maar ik heb nog een uur de tijd. Als u het goedvindt, madame, zal ik u graag een stukje begeleiden.” Ik knikte. Terwijl we op de uit gang toeliepen, zag ik Osca’s Lö wenhjelm geheimzinnig achter een zuil verdwijnen. We verlieten de dom en bleven vooreen cafeetje met een paar armzalige tafeltjes en pal- i men in potten staan. ( „Mag ik mijn landgenote een glas i wijn aanbieden V’ Ik werd rood en knikte. 