W miarę, jak patrzyli na siebie powa
żnie, badawczo, lody jakieś tajały. Pamięć
urazy rozpływała się, pierzchała, wobec wspo
mnienia wszystkich węzłów, łączących ich
dotąd. Dwie dłonie, prawie bezwiednie, wy
sunęły się i złączyły w długim uścisku.
Tak, Adamie, ja. Pomimo wszystko,
co nas dzielić powinno, przychodzę jak da
wniej do ciebie, przychodzę z nową troską
w sercu, z nowym żalem. Z żalem, lecz nie
z urazą, nie z zawiścią. Nie mogę zapomnieć
ani przyjaźni, jednoczącej nas w młodości,
ani związków braterstwa, jakimi nas losy
skojarzyły póżniej. Errare humanum est. Bła
dzić to rzecz ludzka. Przebaczać, to także
ludzka....
— Chodźmy dalej, do pokoju, proszę
cię, — wskazywał drogę Świetlicki.
Przysunął mu wygodny fotel, postawił


4


papierosy i, siadająe naprzeciwko, raz jeszcze
wyciągnął serdecznie dłoń ku niemu.
— Dziękuję ci, Stachu, żeś przyszedł.
Wiedziałem, że potrafisz być wyższy na for
mułki konwenansu. Dziękuję tem więcej, iż
trafiłeś właśnie na chwilę, w której brak mi
było bardzo jakiejś życzliwej, bratniej duszy.
Uścisnął mu rękę i dodał:

— A teraz mów co się stało ?

Gość patrzył mu, przez chwilę, bada
wczo w oczy, jak gdyby pasując się sam z so
bą. Wreszcie zaczął:

— Twoje niespodziewane rozstanie sie
z żoną, z moją siostrą, było widać ha
słem wszelkich nieszczęść w naszej rodzinie.
Doznaję wrażenia, iż ta prostolinijna Anielka,
której duch mało skomplikowany, nie podle
gający manii analitycznej i ciągłej szarpani
nie nerwowej, drażnił cię do ostateczności,
że ta Anielka była jednak jakimś talizmanem
szczęścia dla całej rodziny. Gdy nie stało tego
węzła, łączącego nas i utrzymującego w ró
wnowadze, wszystko idzie w rozsypkę,

— Czy wiesz, straciliśmy Jankę, —
dodał zdławionym, łamiącym się głosem.
