Als Floris naar school moet, eist hij, dat Blancefloer met hem mee zal gaan en samen leren zij daar Latijn. In deze taal spreken ze heimelik over hun tedere gevoelens ; alles wat in hun wonderlik bewogen hartjes omgaat kunnen zij elkaar nu zonder vrees toevertrouwen: de onbescheiden oren van wellicht al te gedienstige geesten zijn voor hun gesprekken gesloten. Dan al begrijpen zij, dat hun liefde niet zonder tegenstand geduld zal worden: de koningszoon en de dtochter van een kristenisJavin staan è.l te ver van elkaar. En hun onervarenheid heeft juist geoordeeld.
Want als eindelit de koninpr verneemt, dat er tussen zijn zoon en het dochtertje detr slavin een wonderlike liefdesverhwdinff bestaat, welt een srote toom in zijn trots en onbuigzaam hart en hij dreigt de tedere Blancefloer te doden. De koningin echteir, weker van gèmoed en met haar vrouwelik begrijpen de gevoelens van de schuldige kinderikens met meer meegevoel benaderend, weet haar woeste meester te bedwingen en haalt hem over Floris naair een verre stad ter school te zenden: als de kinderen elkaar niet meer zien, zuilen ze hun zogenaamde liefde wel spoedig vergeten. Maar Floris weigert en eerst als hem beloofd wordt, dat Blancefloer hem na veertien dagen volgen zal, stemt hij toefen vertrekt, het vol droefheid over de wrede scheiding en vol duistere voorgevoelens van aaw«a<ie .oniieilflii..
