Om deze redenen heeft het zin, studie te maken van het opwekken van grote vermogens bij de frequenties waarop televisiezenders werken. Wat deze frequenties betreft, komt voor een dergelijke studie in de eerste plaats in aanmerking de laagste frequentieband die voor televisie beschikbaar is gesteld. Deze band strekt zich uit van 41 tot 68 MHz. Een van de moeilijkheden daarbij is, dat de bandbreedte van een beeldzender zeer groot moet zijn, bijv. 6 MHz voor het televisiestelsel met 625 lijnen en 25 beelden per seconde.
Een (volledig) televisiebeeld bestaat bij dit stelsel uit f/j X 625® 520 000 beeldelementen (de breedte van bet beeld is */3 maal de hoogte). Nemen we aan dat de beeldlijnen worden gevormd door afwisselend witte en zwarte beeldelementen, dan komt de tijd waarin twee naast elkaar liggende elementen worden afgetast, overeen met één periode van bet beeldsignaal. Eén volledige aftasting van bet beeldveld beslaat dus '/j X 520 000 = 260 000 perioden. Daar bet beeld 25 maal per seconde volledig wordt afgetast, is de frequentie van bet beeldsignaal 25 X 260 000 Hz = 6,5 MHz. Bij nadere beschouwing blijkt dit nog enige correctie te behoeven, zodat men in de practijk kan volstaan met een hoogste modulatiefrequentie van 5 MHz.
Een aantal Europese landen hebben het stelsel met 625 lijnen aanvaard volgens de norm die het Comité Consultatif International des Radioeommunications (C.C.1.R.) heeft opgesteld Volgens deze norm moet de beeldzender werken met een asymmetrisch zijbandsysteem, ten einde het in beslag genomen frequentiegebied niet nodeloos groot te maken; dwz. uitgezonden moeten worden de draaggolf en de bovenste zijband, terwijl de benedenste zijband grotendeels moet w'orden onderdrukt. De totale breedte van een kanaal (beeld en geluid) bedraagt dan 7 MHz.
