Eenigszins daarmede gelijkgesteld kan worden de bepaling der Italiaansche wet, krachtens welke vreemdelingen, die niet in Italië gevestigd zijn, ter zake van buitenslands aangegane overeenkomsten voor den Italiaanschen rechter kunnen worden gedaagd, als zij zich in Italië bevinden en daar in persoon gedagvaard worden 3). Wij zien in dergelijke bepalingen eene overschrijding der normale rechtsmacht, die niet in eene internationale regeling zijn op te nemen.
Wat wij zeiden voor de vermogensrechtelijke actiën van persoonlijken aard (onverschillig of het geldt roerend of onroerend goed) kan, meenen wij, ook gelden voor de zakelijke actiën betreffende roerend goed, die immers geene vaste ligging hebben en waarvoor ten aanzien van dit punt kan worden aangenomen: „ mobilia sequuntur personam", „mobilia ossibus inhaerent". De gelijke behandeling dezer laatste actiën met de persoonlijke, die gewoonlijk geschiedt 4), wordt ook in internationale regelingen — zoo in het Fransch-Zwitsersch verdrag 5) — teruggevonden.
') Westlake, t. a. p., bl. 233.
') Zie noot 4.
J) Art. 106, 2°, C. de P. C.
4) Nederland artt. 97, eerste lid, 126, 1°. W. v. B. Rv.; Frankrijk art. 59, 1° en 3U C. de P. C., gelijk het door de rechtspraak wordt uitgelegd (Garsonnet t. a. p. II bl. 108 vlg.); België art.42 wet 1876, Italië, art. 90 C. d. P. C.
5) Art. 1.
Het verdient echter opmerking, dat in sommige wetten op dit punt voor bijzondere gevallen afwijkende voorschriften zijn opgenomen.
