ietwat voorbarig in z’n mening was, dan geldt echter dit Amende honorable uitsluitend die voor barigheid en niet het beeld en de werking daarvan op de om geving. Een standbeeld voor ’n Man waaraan de arbeiders ongetwij feld heel veel te danken hebben, hoort naar Kiezeltjes innige overtuiging veel eerder thuis in ’n volksbuurt par excellence, zo als b.v. het Jacob van Campen- plein, de Vaillantlaan, de Hoef- kade e.d. als in ’n omgeving waar men uitsluitend villa’s vindt, ook al wordt het die villa bewoners tegenwoordig door de opvolgers van Kameraad Troel stra wel heel moeilijk gemaakt zich in hun behuizingen te hand haven. Wellicht is men vast vooruit gelopen op ’n toekomstige ruiling van huizen en bewoners der volksbuurten met die der villa wijken??? Ook ietwat voorbarig? llltiiiiiiniuutiiiiamiiuiiiiiuuiimiiuii' DOOR KIEZELTJE Hoeden af, heren! Weer sterft een stukje Ljïfö't vrijheid, een stukje zelf- Vgy standige initiatief een mort sans phrase. Bijna zou men de indruk krijgen, dat werkelijk „de tijd” werkzaam was ten gunste van onze zo progres sieve socialisatie-holle-bolle-gij- zen. Letterlijk alles dreigt te wor den opgeslokt — niet slechts de „productiemiddelen” zoals dat heet. Men heeft al evenzeer de grijpvingers uitgestrekt naar de , .cultuurgoederen’ ’: schouwburg en concertzaal in 's lands hoofd stad vertonen de triste karakte ristieken van socialisatie-objecten. En nu zal, zonder dat er verzet uit de burgerij rijst, dit Vondel park ook al weer gemeente- eigendom worden. Ja, het waren natuurlijk van die liberale kapitalistische pluto craten, die indertijd dit park stichtten en erfenissen van zulke onzalige mensentypen mo gen in een goed-progressieve maatschappij niet bestaan. Wat lieden als C. P. van Eeghen, J. Messchert van Vollenhoven, L. D. Zocher en hun companen schie pen, was liberaal, was een schep ping van particulier initiatief ■— ten bat- echter van hoeveel mil- lioe :en? Ei’ was geen plancommissie aan te pas gekomen en er werd geen politieke winst uit geslagen; deze liberalen verzorgden „alleen maar”, zoals een socialist, Wibaut, het uitdrukte „de longen van Amsterdam” en meer dan dat. Een ander socialist, C. S. Adama van Scheltema, noemde het Von delpark het mooiste park van Amsterdam. Maar wat geeft dit alles, wan neer het een vrij, zelfstandig, op eigen grond liggend, park betreft? ’ Dat is onduldbaar in een samen leving waarin zelfs de ademha- lingsmogelijkheden genationali seerd’ of gesocialiseerd zouden worden als men er kans voor zag. 