De Heere had ons getuchtigd. Ons, en de gansche wereld. Om onzer zonde wil. Maar Hij was barmhartig en genadig, en gaf ons niet prijs aan algeheele vernietiging. Wij mochten weer ademhalen na zooveel bangen tegenspoed. En[nu roept Hij ons door Nahum toe: „Vier uwe vierdagen!"
Tijdens het gekletter der wapenen en het barsten der bommen, neen, toen konden wij geen feest vieren. Toen kon er geen blijdschap zijn. Maar de Heere heeft verlost! En — zullen wij zijn weldaden vergeten, niet gedenken de groote dingen, die Hij ons heeft gedaan?
Daar is feest gevierd door ons volk. We weten het. We hebben het gehoord en gezien. Maar neen, zóó bedoelt Nahum het niet. Dat er blijde herdenking was, zeker, dat is goed, al kunnen we niet zeggen, dat steeds uitbundigheid een wierookoffer van dank is, opstijgend tot den God des heils en der barmhartigheid, en liefelijk en aangenaam in zijn oogen.
Mocht er daarom in de harten van allen, die den Heere zoeken en kennen, een andere danktoon zijn. Immers, gedenkdagen als wij thans mochten beleven brengen ons voor den geest, wat wij aan een God hebben, die niet met ons handelt naar onze zonden en ons nimmer vergeldt naar alles, wat wij hebben misdreven. De Heere laat het ons niet aan de blijken van zijn gunst en ontferming ontbreken. Helaas dat daar tegenover staat, dat wij van onze zijde Hem wél vergeten en ons van Hem wenden. En als wij dat mogen zien, dan wordt ons de rijkdom zijner genade en ontferming des te heerlijker. Ja, dan worden wij ervan overtuigd, dat Hij de trouwhoudende God is, de Leidsman van ons leven, de God van Bethel.
