«Hallef zes”, zei Meijer... „net twéé minuten d’r voor.” «Hallef zes ?”, knikte de blinde: „ ... speulen jullie maar verder ... Zachtjes schuifden de voeten de kamer weel in, naai den koi waar water ruisde. Wegend nam ze den ketel in oude handen, bevoe ene zwaarte, liep er mee naar een kraan dicht bij den grond, bleef héel-zeker van luisteren bij ’t geploemp van het water, tot het geluid veisneipte tot getok. En voorbij de tafel, ziende de schikking der dingen in ’t zwart van haar hoofd, voorbij de alkoof en de stoelen, schuifde ze terug naar den kachel, c em-Pend het rockend gezuig door ’t herplaatsen van den ketil. Buiten hooi ’t gepraat van de kinderen, de brutaal-domineerende stem van ’t manke joggie, zacht hamergeklop van den schoenmaker inde poort. De kachel droog-warmde de kamer. Ze wou wel ’n luchtje scheppen, hèm wachten voor de deur. Als ze ’rn maar niet misliepen. Stoel, dichtst bij, nam ze op, kniklachte tegen de kinderen hij het riool. «Heef Moos maar hier, Saartje”, wenkte ze, tilde het kind op den schoot, wreef de koud-vochtige beentjes droog met de magere hand en zat stil, rustig, knippend alleen met de oogleên. Jan vertelde verder, morsend terwijl, pratend
	ïïiet stootjes ... »• •. Enne’n smerisse !... Hóópen ... Nou en toen de brandweer an ’t spuiten ... Jd, wat-n stralen... .Te zag niks dan r00k... en-’n vlammen... godvergeefme wat-n vlammen !... De lucht die zag zoo rood als ... als ... \ uitnood hooi k°n de sterren niet zien"... «Brandde ’t héélemaal?”, vroeg Meijer, ingespannen van kijken. «Nou!... ’t Was héelemaal rood van binnen... Je zag zoo de balken vallen. «Steen brandt toch niet”, zei Saartje, ongeloovig. ”0f die brandt”, verzekerde Jan, opkijkend en de vier huizen rondom taxeerend : ” k W°u dat ’t hier is gebeurde”... «Nou, ik niet”, zei Saartje, angstig. ’’ k wèl”, zei Meijer, die nog nooit een brand gezien had en te fantaseeren begon u»e t wezen kon: „’k Wou dat ’r nou brand kwam, hè... dan waren wij r meteen J'.b wat ? ... 2ou jij niet wille ?” ”Nou öf,” zei Jan: „nog al niet prachtig... do vonke die vallen in deheele stad... * n dan de brandweer tingelingeling!... tingelingeling!... tingelingeling ... Nou. ” asje dan verbrandt,” zei Saartje. «Je verbrandt niet,” hel-antwoordde Jan: „ze halen je met ladders ’r uit... 