„Ze is achttien jaar, dus geen kind meer. Ze is vroeg rijp ook en heeft nu haar hartje verloren aan een onwaardige."
„Nu, nu, een onwaardige kan je Hugo niet noemen, dan had ik hem Eose niet gegeven. Maar in geval je gelijk hebt en de zaken zoo staan, wat moeten we dan doen. Hugo is voor haar verloren, dat is een uitgemaakt iets."
„Dat is het juist, wat de zaak zoo wanhopend maakt. En dan te moeten denken, dat het alweer Rose is, die haar dat aandoet. Alsof het nog niet genoeg was, dat het arme kind door haar schuld haar moeder nooit gekend heeft."
Max stond daar met gebogen hoofd, beide handen in zijn broekzakken. Hij beknabbelde zenuwachtig zijn bovenlip, maar antwoordde niet.
„Ja," ging zijn zuster voort, „als zij er niet geweest was, hadden we onze lieve Hella misschien nog bij ons. Soms denk ik, dat alles een straf geweest is voor je jeugdzonde, want al worden zulke dingen een jongen man niet aangerekend, zoude is het en blijft het."
Max bromde iets tusschen zijn tanden.
„Wat zeg je? Je mompelt zoo, dat ik er geen woord van versta. Maar als alles dan een straf voor jou was, neemt dat niet weg, dat het arme kind van haar geboorte afaan haar moeder heeft moeten missen. En al ben ik goed voor haar geweest, een eigen moeder is toch niet te vervangen. Jou was het misschien voldoende, altijd alles op tijd klaar te vinden, maar . . ."
„Zwijg."
Verschrikt hield Ernestine op.
