Doch evenals elders, ja meer dan elders is de fortuin wispelturig in China. Vandaag speelt men mandarijn en morgen wordt men schooier, de vader is rondleurder en de zoon wordt een schatrijk koopman en omgekeerd. Hoewel minder dikwijls, treft toch hetzelfde lot ook den boer, vooral tegenwoordig worden er nog al aangetroffen die beginnen met opium te zaaien, daarna te rooken en eindigen met te sterven als een schooier. Doch buiten het rooken van opium kan het soms gebeuren dat een onvoorziene slag hem b.v. komt ontrooven van zijn paarden, ezels of hoornvee, zoodat hij gedwongen is zijn land te verkoopen of te hypothekeeren. Dit wordt dus in zekeren zin het eigendom van een derde, wien de fortuin intusschen meer heeft toegelachen. Verkoopen zullen zij hun land echter eerst in den uitersten nood. Zij hebben immers de vaste overtuiging dat vroeg of laat een hunner nakomelingen zal rijk worden en om dezen in de gelegenheid te stellen zijn vaderlijk erf terug te krijgen, verkoopen zij het meestal met voorbehoud van ’t recht, om het voor den betaalden prijs te kunnen terugkoopen. De kooper doet met het land wat hij wil, kan het zelf bebouwen of verpachten, ja zelfs verkoopen, doch de oorspronkelijke verkooper behoudt toch zijn recht tot den terugkoop. Wie de oorspronkelijke koopakte in handen heeft wordt beschouwd als de wettige eigenaar, tenzij een later contract het voorgaande vernietige.
