mai przerażony, widząc, że żony niema w domu. Gdy do
wiedział się o wiza natychmiast pomknął na, po
szukiwania żony. dnaldz! lepiankę i s przerażeniem
stwierdził, że jego żona padła ofiarą brntalnego gwałtu.
Gdy hrabina odzyskała przytomność, uświadomiła go
bie, co się stało, nie umiała wszakże podać żadnych szcze
gółów co do osoby napastnika. Kazimierz oznajmił, że póki
ten łotr nie umrze, nie może być mowy o milości. między
hrabiostwem. Oboje wrócili do domu, ukrywając starannie
przed służbą co się stało.
Hrabia Wandycz, sprawca ohydnego gwałtu, szybko
pożałował swego czynu, bo jak się okazało, zakochał się
w swej ofierze hrabinie Mirze. Jedynego świadka — goń
ca — wyprawił do Warszawy, zobowiązując go, aby nigdy
łu więcej nie wracal.
Punktuałnie o dziesiątej zgłosili się do hr. Wandycza
jego trzej przyjaciele z zapytaniem o wynik zakładu. Od
parł, że przegrai, wypłacił umówioną sumę, nie chciał
wszakze pojechać z nimi do We pojechali więc sa
mi Potem powrócili na wieś i po kilku dniach znów się
spotkali w wileńskim klubie karcianym.
Wtem podszedł do rozmawiających ich znajomy
i oświadczył, że właśnie wszedł do klubu Kazimierz hr.
Forowski.
Okazało się, że hr. Forowski szuka zapomnienia w ha
zardzie, ale daremnie. Żonie nietylko nie darował winy, ale
nawet jeszcze bardziej rovzwścieczył się ma nią, dowiedziaw
uzy się, że zaszła w ciążę i ło niewątpliwie naskutek doko
zanego na niej gwałtu.
Pewnego dnia koń hr. Kazimierza rozbrykal się. Uj
rzawszy to przypadkowo hr. Wandycz, skoczył i zatrzymał
konia, ratując tem życie Furowskiemu. Zato został zapro
szony na zamek i od owej chwili bywał tameczęsto, spę
dzając wiele chwil sam na sam z Mirą. Zaoliarował jej swą
przyjaźń bezgraniczną. Przyznał się do winy. Błagał
© przebaczenie i uzyskał je. lymczasem urodził jej się syn.
z porwał dziecko matce i zabronił nawet mówic o niem.
