Biorąc pod uwagę powyższe, jako też i tę oko'icznoéé,
że chorzy szpitalni w czasie okupacji niemieckiej ginęli dzie
siątkami z powodu zimna, oraz bardzo lichego odżywiania
i absolutnego braku śródków leczniczych, łatwo sobie wyobra
zić, w jak ciężkich warunkach winien był wówczas lekarz
szpitalny wogóle, psychjatra zaś w szczególności, pracować.
W pracy niniejszej mam na celu przedstawić działalność
kierowanego przeze mnie oddziału psychjatrycznego Szpitala
Św. Jakóba w Wilnie w okresie pierwszych lat dziesięciu naszej
Niepodległości Państwowej — od dn. 1. I. 1919 roku do dn.
il aę1929t:

Pierwszem mojem zadaniem jest przedstawienie materjału
ściśle lekarskiego, o ile możności w cyfrach, dla podania go do


ZESZYT III-IV DZIESIĘĆ LAT DZIAŁALNOŚCI 269


Oddział Psychjatryczny Szpitala Św. Jakóba w Wilnie,
Iniermerja strony żeńskiej.
18


270 JULJAN PODWINSKI ZESZYT III-IV


oceny fachowej ludzi jedynie do tego powołanych t. j. kolegów
lekarzy.
Drugiem zadaniem, które uważam za niemniej ważne od
pierwszego, jest zobrazowanie warunków życia chorych dla
szerszej publiczności.
Nietylko w pierwszem, ale i w tem drugiem zadaniu przy
trzymywać się będę bezwzględnej szczerości, wywłekaiąc na
jaw wszystkie tak zwane „tajemnice“ oddanego mojej opiece
Zakładu.
Sądzę, iż tylko w ten sposób przyczynić się mogę do sto
pniowego usunięcia niedorzecznych częstokroć wyobrażeń pu
bliczności, tudzież kolegów lekarzy — niepsychjatrów i zako
rzenionej ich nieuiności do szpitali dla obłąkanych.
A stopień sympatji społeczeństwa nie jest dla szpitali
obojętny, kwestja zaś, czy podane fakty nie rzucą cienia winy
i na lekarza, jest zbyt błahą i osobistą i w rachubę wchodzić
nie może, gdy idzie o dobro instytucji publicznej.
