Hoe staat de Nederlandsche landbouw er nu voor? Nadat de crisis eerst den akkerbouw en vervolgens de veehouderij groote bedrijfsverliezen had toegebracht, ging de Regeering dooreen steeds uitgroeiende landbouwcrisiswetgeving er toe over de wereldmarkt, min of meer getemperd, op ons binnenlandsch prijspeil te doen in werken. Door teeltbeperking en een systeem van kunstmatige prijsverhooging trachtte zij hulp te bieden. Het resultaat is geweest, dat land- en tuinbouw veel maar geen voldoende hulp is geboden. De landbouwende bevolking is dan ook niet tevreden. Het bereikte prijspeil onzer bodemproducten past niet in ons geheele binnenlandsche kostenpeil. Een groote grief is verder, dat van den prijs, dien de. consument aan zijn deur betaalt, de producent zoo weinig, de distributie zoo veel ontvangt. Voor het Nederlandsche bedrijfsleven schijnt thans een radicaal veranderde situatie op komst. Nu de regeering tengevolge van de devaluatie in Frankrijk en Zwitserland de mogelijkheid om de huidige monetaire politiek te blijven handhaven, niet langer aanwezig acht, openen zich thans perspectieven voor een loonende productie op natuurlijke wijze door aanpassing onzer productenprijzen aan het wereldprijspeil. Want, indien wij onze munt thans aanhaken aan de groote wereldvaluta’s van dollar en pond, waardoor 15/16 gedeelte van de wereldproductie wordt beheerscht, stijgt de groothandelsprijs onzer producten tot den wereldprijs in die valuta’s uitgedrukt en gaan wij veel meer, dan tot nu toe, profiteeren van de gestegen wereldmarkt, waardoor onze handels- en steunpolitiek ineen geheel ander licht komt te staan. In hoeverre, na devaluatie, contingenteering en steunverleening nog noodig zullen zijn, zal afhangen van de hoegrootheid der muntcorrectie en van factoren, die thans nog niet te overzien zijn, maar in ieder geval zullen deze maatregelen evenzeer ten goede moeten komen aan de veeteelt en kippenhouderij als aan den akkerbouw. Tot op dit oogenblik doorleeft onze veehouderij een toestand, omgekeerd aan dien van 1930—31; toen daalde het krachtvoer sneller in prijs dan melk, eieren en vleesch. Thans stijgt het krachtvoer sneller in prijs dan die producten. De actie van den georganiseerden landbouw,
	■ moet daarom krachtig en eensgezind gericht zijn op loonende prijzen der eindproducten: melk, eieren, vleesch en spek,i waarin eventueele heffingen ten volle zijn verdisconteerd. De landbouwproducten met inbegrip van den steun zijn gedaald tot 70 pet. van de waarde van i voor den oorlog en alle loonen, diensten en prijzen van industrieele producten, die de boer te betalen heeft, gaan ver uit boven het niveau van 1914. 