UDZIAŁ KATOLIKÓW W ŻYCIU PAŃSTWOWEM


2) Kościół nle uprawia polityki, bo nie jest to Jego za
daniem, Ale Kościół nie zakazuje katolikom udzlału w po
lityce, owszem, zachęca ich 4 wzywa do czynnego udziału
w życiu państwowem. Wszak nie jest do pomyślenia, aby
zwłaszcza w krajach katolickich życie publiczne mlało się
stać wyłączną lub niemal wyłączną dziedziną kół liberal
nych | wolnomyślnych 1 aby ta mniejszość miała stale rzą
dzić katolikami w duchu im obcym į przeciwnym ich naj
głębszych przekonaniom. Powinni wlęc katolicy nietylko
1ść do urny, aby do clat nstawodawczych wybierać ludzi
uczciwych 1 o duchu katolickim, lecz powinni wchodzić do
rządów, do selmów į senatów, do administracji politycz
nej I samorządowej, Nie będą onl tam urzędowymi przed|
stawicielami Kościoła, lecz obywatelami į politykami o za|
sadach katolickich, Stanowczo powinien atoli katolik od
mówić udziału w życiu politycznem 1 ustąpić z stanowiska
publicznego, gdyby jego wpółpraca równała się przyzwo
lenlu na czyny wyraźnie nieetyczne.
Powinien zatem katolik wstępować w życie publiczne
świadom swej katolickiej za nie odpowiedzialności, czyli z |
dojrzałym sądem o włlelkich zagadnieniach państwowych,
a zarazem z katolickim poglądem na ich stronę moralną.
Ma być obeznany z nowoczesną myślą polityczną I z od
bywającemi się w świecie przemianami i czerpać z nich
to, co świeże, żywotne, twórcze, Powinien dbać o to, by
w kraju o tak swolstych tradycjach, warunkach 1 możliwo
Ściach rozwoju, lak Polska, myśl polityczna nie była u
wlezłoną w naturalizmie | nie karłowaciała w bezpłodnych
hasłach rewolucyjnych | fałszywych ideach, Powinien ka
tolik brać udzlał w polityce z pragnieniem prawdziwego
postępu | rozwoju państwa, oraz z poczuciem bezwzględ
nej wyższości Idet katolickiej nad innemi,


KATOLICY A ETYKA PAŃSTWOWA


Stronnictwa mają bronić wlary i etyki


kołach Ligi Narodów — skłoniło wreszcie władze gdańskie


„DZIEŃ POLSKI, 29 kwietnia 1932 r.
