Doch ofschoon ik haar verzocht op te staan, ofschoon ik nogmaals vroeg, wat haar wensch was, kwam er geen geluid over haar trillende lippen. Sprakeloos wrong zij slechts de handen. Maar haar oogen spraken een veelzeggen de taal, een taal, die slechts’één roep om medelijden was. Toen maakte ik een beweging naar het raadselachtige wezen, dat mij op zoo’n ongewoon uur bezocht had, om het op te richten, maar zij wees mij met de rech terhand af. Ik zag, dat deze hand, een ■ fijne, smalle hand, waaraan een gouden trouwring schitterde, bebloed was. Toen eerst vernam ik haar stem. „Blijft u daar I” zei ze zacht, maar zoo beslist, dat ik onbewegelijk bleef staan. „U zult mijn smart zien.” Bij deze woorden legde zij de hand op haar borst, terwijl haar adem als een zacht gerochel klonk. Heldere, roode, parelende bloeddruppels welden tusschen haar vin gers op en dropen naar omlaag. Ik geloof niet aan verschijningen en vizioenen, en mijn geheele leven heb ik daaraan niet geloofd, noch ervoor ge vreesd, maar voor dit zonderlinge wezen gevoelde ik angst. Natuurlijk verzette ik mij in het begin tegen dit gevoelen, dat onmerkbaar in mij opkwam en steeds toenam. Maar ik ver zette mij tevergeefs. Iets binnen in mijn hart was toch nog sterker dan wil en ver stand. Ik kon niet van mijn plaats. Ik waagde het niet, haar nog eens mijn hulp aan te bieden, noch haar op te richten, noch mijn ordonnans te roepen. Ik bleef als vastge nageld staan en mijn blik volgde de tra nen, die over haar wangen liepen ; ik keek naar de roode parels, die tusschen haar op de borst gedrukte vingers naar voren vloeiden en dan op den grond droppelden. „Dood hem niet!” klonk het plotseling van haar lippen op een toon, waaruit de diepste vertwijfeling, en een dringend smeeken spraken. Maar ik vermande me ; ik wilde niet toegeven aan vrouwentranen, zelfs dit- 170 DE RING. maal niet. Ik antwoordde, dat het niet mijn schuld was, dat de krijgswetten bo ven mijn persoonlijken wil stonden. „Ziet ge niet, hoe ik lijd ?” zei ze nog eens. Ik haalde de schouders op en knikte. Wat zou ik haar antwoorden ? Ik kan u slechts moeilijk het gevoel verklaren, dat ik in deze verschrikkelijke minuten ondervond. Het was een menge ling van huivering en oneindig medelij den. 