2. At cum urina super potionum modum etiam sine dolore profluens maciem et periculum facit, si tenuis est, opus est exercitatione et frictione, maximeque in sole, vel ad ignem ; balneum rarum esse debet, neque longa in eo mora; cibus comprimens ; vinum austerum meracum, per æstatem, frigidum, per hiemem, egelidum ; sed tantum, quantum minimum sit. Infima alvus quoque vel ducenda vel lacte purganda est. Si crassa urina est, vehementior esse debet et exercitatio, et frictio; longior in balneo mora ; cibis opus est teneris; vinum idem. In utroque morbo vitanda omnia sunt, quæ urinam movere consuerunt.
XXI. Est etiam circa naturalia vitium, nimia profusio seminis, quod sine venere, sine nocturnis imaginibus sic fertur, ut, interposito spatio, tabe hominem consumat. In hoc affectu salutares sunt vehementes frictiones, perfusiones, natationesque quam frigidissimæ ; neque cibi, nec potio, nisi frigida assumpta. Vitare autem oportet cruditates, et omnia inflantia, nihil ex iis assumere, quæ contrahere semen videntur, qualia sunt, siligo, simila, ova, alica, amylum, omnis caro glutinosa, piper, eruca, bulbi, nuclei pinei. Neque alienum est, fovere inferiores partes
aqua decocta ex verbenis comprimentibus ; ex iisdem aliqua cataplasmata imo ventri inguinibusque circumdare, præcipueque ex aceto rutam; vitare et ne supinus obdor miat.
XXII. Superest, ut ad extremas partes corporis veniam, quæ articulis inter se conseruntur. Initium a coxis faciam. 