„Dominee, indien ge me een gunst wilt bewijzen, ga dan mijnetwege naar zijne Excellentie Prins Maurits en verzoek hem, indien ik, niettegenstaande ik hem steeds met oprechte genegenheid gediend heb, in eenig opzicht tegen hém mocht misdaan hebben, hij mij dat wille vergeven. Vervolgens zult gij hem verzoeken, mijne kinderen, die met de eerste geslachten van het land vermaagdschapt zijn gunstig te wezen en hen niet te laten misgelden, wat men meent, dat de vader misdaan heeft.”
	Dominee Wallaeus draalt, dan klinkt zijn vraag : „Ik wenschte wel van u te weten, wat gij onder ’t woord ver: geven verstaat ? Bedoelt ge daarmee het afkeeren van het tegen u uitgesproken doodvonnis ?”
	„Het afkeeren van het doodvonnis ! Pardon, meent gij ? Neen dominee, zoover strekt mijn verzoek niet. Aan deze zaak ben ik onschuldig en dus kan ik geen pardon vragen.”
	Wallaeus vraagt bij .den Prins gehoor en deze ontvangt hem onmiddellijk. Hij brengt de laatste vragen van ’s Lands Advocaat over en de Prins schenkt volgaarne vergeving -—• wat huichelaar en wat zijn kinderen aangaat, hij zal hun gunstig zijn.
De dominee maakt nu een buiging en wil vertrekken, maarde Prins houdt hem terug. ~Nog één vraag, dominee,” zegt hij. „Spreekt de Advocaat nog van geen pardon?' „Neen Excellentie,” is ’t antwoord. „Ik heb hem dit zelfs uitdrukkelijk gevraagd, maar zijn ontkennend antwoord ontvangen.”



	MEI
	En toen Wallaeus eenige oogenbükken later zijn w’edervaren aan Oldenbarneveldt mededeelde, sprak de fiere grijsaard : g)
	„Wanneer zijne Excellentie meent, dat ik voor mij-zelf pardon zou vragen, dan vergist hij zich deerlijk.’’ Ik wil m’n lezers de beschrijving sparen van den nacht die den moord voorafging, ’t Zou te veel plaatsruimte vergen. Liever gaan we morgen op het Binnenhof getuige zijn van dit „laatste bedrijf vaneen vreeselijk drama”.
