„Pater, zeide hij mij, de Panaus van Eperm» willen het Doopsel ontvangen.”
	Wij snelden naar Eperma. Bij onze komst stonden allen, in de schaduw der tamarindeboomen , in de nabijheid van het dorp geschaard, hun best doende om de gebeden op te zeggen. Het was wonder de geestdrift en den ijver te zien. Vijf en twintig van hen. waren waardig de genade des Doopsels te ontvangen. Ik verliet ze weldra, het betreurende niet eenige dagen langer in hun midden te kunnen blijven om hen , die reeds zoo goed waren voorbereid, tot de H. Tafel te kunnen leiden.
Na een half uur gaans was ik te Killama. Langs den geheelen weg waren de Konden, zoo mannen alsvrouwen , bezig met den veldarbeid , en zoodra ze mij zagen , keerden zij zich om en begroetten mij op hunne wijze:
	„ Ahba ! Sazzimanzi, Salmu, Salmu!” (Gij Pater, Ga, Ga!)
	Ziedaar wat deze wilden geworden zijn, die nog het vorige jaar bij mijne nadering op de vlugt gingen f Ik verliet hen blijgemoed en God dankende. Hopen wij dat men weldra geen enkel heiden meer in deze bergen zal aantreffen. En het is nog maar kort geledendat deze bloejjende christen gemeente gesticht werd,, namelijk in November 1897.
Op zekeren dag ontving ik eenige afgevaardigden van het dorp Killama, aangevoerd door het hoofd.
„Abba, zeiden ze mij, wij willen christenen worden. Wij verkeeren in groote ellende. De lieden der vlakte



	komen telkenjare onze akkers plunderen, zelfs ons vee is niet veilig meer in de stallen.
