Veel tijd tot dergelijke opmerkingen werd den toekijkenden man evenwel niet gegund, want het meisje had hem bereikt en terwijl zij stil hield, hijgde zij nerveus: „Help mij, mijnheer! Red mij! Ik word achtervolgd! Vlug. vIm!" Een plotseling medelijden welde in Dufour op: impulsief greep hij haar arm, trok haar naar binnen, duwde haar het naast de voordeur gelegen spreekkamertje in en ging vervolgens weer in de deuropening staan, nieuwsgierig naar degenen, die 't blijkbaar op deze elegante, jonge dame voorzien hadden.
Twee mannen renden hem voorbij, een derde stopte en vroeg: „Hebt u een meisje zien wegvluchten?”
	„Ta,” antwoordde hij. „In welke richting?" „Rue Spontini! Rechtsom!” „Dank ui" De man sloeg zijn jasrevérs op en toonde een politiepenning, daarna holde hij zijn madckers achterna, hen toeroepend: ~Rue Spontini! Rechtsom!" Henri Dufour ging bedaard naar binnen, zorgvuldig de voordeur achter zich sluitend. Het nuchtere klikken van het slot gaf hem even een onaangenaam gevoel van twijfel aan de wijsheid van zijn spontaan optreden. Hij vergat dien twijfel echter spoedig, toen hij tegenover het bekoorlijke schepseltje stond, dat hij had gered. Zij liep hem tegemoet en dankte hem met een vloed van woorden: „U hebt mij inderdaad gered, mijnheer. Ik dank u zéér, ik zal u mijn geheele leven dankbaar zijn voor uw tusschenkomst. O, als zij mij te pakken hadden gekregen, ik ril, als Ik er aan denk!" „Waarom achtervolgde men u?" vroeg hij medelijdend, onwillekeurig onder de bekoring van haar melodieuze stem en haar vioolblauwe oogen.
,Jk... ik... 1"
	„Wat bracht u eigenlijk in aanraking met de politie?" vroeg hij, plotseling weer achterdochtig door haar weifelen.
