De politiek is geen zaak van de Kerk. Maar als een lid der Kerk een politieke rede houdt, waarin bij het communisme verdedigt, kan men niet zeggen, dat dit de Kerk niet aangaat. Daar heeft de Kerk wel degelijk op te letten, om haar lid te vermanen, dat znlk een daad met het lidmaatschap van de Kerk van Christus niet kan samengaan.
Wanneer een Dienaar des Woords in boek of blad een on-Gereformeerde leer verdedigt, kan de Kerk dat niet laten gaan, maar heeft ze daar censuur over te oefenen.
Niet omdat de Kerk wat over de pers of over de politiek te zeggen heeft, maar omdat haar ltden zich in leer en leven daarin kunnen misdragen, en dan moeten worden vermaand.
Zoo valt wel degelijk onder het oordeel der Kerk de vraag, of de pers-polemiek soms op onbroederlijke wijze wordt gevoerd. Er zal heel wat in de pers besproken worden, dat geheel buiten de Kerk omgaat, omdat het geen kerkelijke zaak is. Wanneer twee leden der Kerk elkander bestrijden, b. v. over een vraag, of een bepaalde diersoort uitgestorven is, of niet, kan de Kerk daar buiten blijven. Maar als die strijd onbroederlijk wordt gestreden, kan er voor de ambtsdragers reden zijn om vermanend op te treden.
Zoo is het ook met de kerkelijke pers. Onbroederlijk optreden in de pers is een openbaie zonde, die niet als de heimelijke zonde naar den regel van Matth. 18 behoort te worden bestraft, maar die dadelijk onder het oordeel van den Kerkeraad valt.
