Of het nu zoo'u vaart zal loopen als de heer Struyck in zijn brochure van 1889 („Opiumpacht of Opiumregie") berekende, dat de Regie 93/4 millioen (waarvan bijna l'/j millioen voor opiuminkoop) zou kosten, betwijfelt de heer Huizer; evenzoo, dat zijn utopisch uitzicht zal intreden, dat in 30 jaren het opiumverbruik door uitsterven van het schuiverdom geheel zou ophouden. Het is al heel mooi, dat onze Staat zich op het moreel-fiskale standpunt stelt: koope en rooke wie wil, mits van mijne waar, overigens „keiu Consumzwang".
Daarom is het z. i. wel wat veel gevergd, hetgeen de heer De Waal Malefijt in de Kamerzitting van 17 Nov. 1905 vroeg, of men geen waarschuwingen tegen het gebruik van opium, als zijnde gevaarlijk voor de gezondheid, op de verkoopplaatsen zou kunnen ophangen, waarop de Kamer van hilariteit bevangen werd. Men denke zich een dergelijke waarschuwing onder het bordje „vergunning" hier te lande!
In Indië zijn het voornamelijk de Chineezen (300.000 op Java en 300.000 op de Buitenbezittingen), die den Staat de opium-niillioenen opbrengen. En deze zullen, dank zij hun meer lukratief bestaan in handel en nijverheid, eerder de opiumbelasting kunnen opbrengen dan de inlanders, die in hoofdzaak van den wisselvalligen landbouw moeten leven. Het Chineesche kontingent aan opiumrookers zal ongetwijfeld in de toekomst haast onverminderd blijven bestaan. Hen te verjagen door de tjandoe prijzen steeds hooger op te schroeven, zou, meent de heer Huizer, daarom domheid zijn.
We willen hier geen vergoelijkende peroratie voor het opiumgebruik houden, doch alleen het feit voor oogen stellen, dat de omstandigheden er op wijzen, dat de Opium-Regie nog langhaar scepter zal moeten zwaaien.
Eu in die omstandigheden is het plicht van den Staat bijtijds zulke verbeteringen in zijn be-
﻿

BELANGRIJKE ONDERWERPEN.
