Przeciwnik twierdzi dalej, że symbo
liści gwałcą cezurę, na co odpowiada zno
wu rzekomy obrońca, że jeszcze w r. 1844
Wilhelm Tenint w wydanej przez siebie
prozodyi wygłosił zasadę, że wiersze,
zwane aleksandrynami, pozwalają na dwa
naście różnych kombinacyj, poczynając od
wiersza, który ma cezurę po pierwszej,
kończąc zaś na takim, który ma ją po je
denastej zgłosce. Wynika z tego, żo cezu
ra mieścić się może w aleksandrynach na
jakiejkolwiekbądź sylabie. Tenże autor
przyznał również możność dowolnego prze
mieszezania cezury w wierszach sześcio,
siedmio, ośmio, dziewięcio i dziesięcio
zgłoskowych. Idźmy dalej i przyjmijmy
zasadę, że w rzeczach tych ucho jedynie
rozstrzygać może. Giniemy zwykłe nie
przez zbytnią śmiałość, lecz przez brak
zbytniej śmiałości. Z kolei przeciwnik gor
szy się tem, że symboliści nie szanują
„Valternance des rimes“ i pozwalają na
wet „hiatus“ — na co znowu odpowiada de
Banville, że hiatus, dwugłoska tworząca
sylabę i wiele innych rzeczy, które zostały
zakazane, jak dowolne użycie rymów mę
skich i żeńskich, dają genialnemu poecie
tysiące środków urozmaiconych, efekto
wnych i niewyczerpanych. Dla posługi
wania się jednak nimi trzeba mieć ucho
muzykalne, przy pomocy zaś reguł naj
mierniejsi pisarze robić mogą znośne wier
sze. Kto wygrał najwięcej na ujęciu poe
zyi w zasady i prawidła?

Poeci lichego gatunku. Oni tylko!

— Zdaje mi się jednak—powiada opo
nent, że rewolucya romantyczna...
— Romantyzm był rewolucyą niezupeł
ną — przerywa de Banville. Oo za szkoda,
że Wiktor Hugo, ten zwycięzki Herkules,
nie był rewolucyonistą zupełnym i pozwo
lil żyć niektórym potwornościom, które
powołany był wytępić ogniem i mie
czem!

— Wszelkie dalsze zmiany toć to sza
leństwol Naśladowanie Wiktora Hugo —
oto zbawezy środek dla poezyi francuskiej,
woła zgorszony przeciwnik.
