Het leven gaat daarheen. Het vliegt als het ware voorbij. Maar in dat voorbijjagende leven geeft de Heere ons toch telkens weer aanleiding een gedenksteen op te richten ter gedachtenis aan Zijn verlossende hulp. En wij zien die steenen, gedenkteekenen in ons persoonlijk leven, in het leven van ons volk. Het zijn de vierdagen, die wij vieren mogen, die wij vieren moeten, om Gode de eere en de dank te brengen, opdat Hij ook in dit opzucht in zijn eigen werk verheerlijkt worde.
Dat vieren is voor Gods volk, een loven en prijzen van 's Heeren Naam, van zijn trouw, zijn door ons duizendwerf verbeurde goedheid en genade. Maar ook een bidden. Bidden, of de Heere ons van harte willig en bereid wil maken, Hem onze geloften te betalen, Hem, die in nood ons heeft behoed.
