Groote woorden en fantasie, door R. STENHUIS. Wibaut, die naast Oudegeest wel inde dagbladen der Arbeiderspers mag schrijven over de partijgeschillen, spreekt in dat artikel van het fantastische, plan Stenhuis. Het plan van aktie dat ik in dit blad ontwikkelde en door de redaktie werd overgenomen in haar brochure „Actie of Scheuring”, is volgens Wibaut dus fantastisch. Het is een groot woord en een minder vriendelijke kwalifikatie, maar ’t is geen argument. Wibaut is zich meer aan groote woorden te buiten gegaan. Het was in 1925, toen hij een betoog van mij inzake de krisis en de sociale revolutie betitelde als onrijpe gedachten. Intusschen moge nu het fantastische der Wibautsche politiek nader in het licht worden gesteld. Het was in bovengenoemde polemiek, dat Wibaut verklaarde, dat de ekonomische krisis, die toen reeds Europa teisterde en later dooreen kortstondige periode van verbeterde konjunktuur werd onderbroken, een krisis was als elke andere die er aan was voorafgegaan. Nu verklaart hij in zijn „Redding”, dat de krisis van gansch andere aard is en van een krisis van het kapitalisme zelf mag en moet worden gesproken. Zijn in 1925 met zooveel gewicht en autoriteit voorgedragen meening, bleek dus een fantasie. In die polemiek verklaarde W- ook, dat spoedig de tijd zou aanbreken, waarin dé vakvereenigingen hun normale strijd voor verbetering der loonen weer zouden kunnen hervatten. We zijn nu 7 jaren verder, doch dat „spoedig” is nog steeds niet gekomen. ’t Was reine Wibautsche fantasie. Ik herinner aan de Int. Economische Conferentie van 1927 in Genève. Wibaut verbond daaraan vergaande verwachtingen, ’t Zijn fantasieën gebleken. Was het zoo gesteld op ekonomisch gebied, op politiek terreinwas het niet beter. De socialisatie-politiek van Wibaut is volslagen mislukt, ’t bleek fantasie. Over het pakt van Locarno sprak Wibaut met een stem, trillende van aandoening en hij zag het als het eerste begin vaneen beteren tijd. ’t Bleek alles fantasie. En nu weer zijn planmatige wereldproduktie, die zich binnen het kapitalisme zal verwezenlijken, zijn opvattingen over de verwezenlijking van de socialisatie, de praktijk, de feiten, de werkelijkheid bewezen afdoende, dat het niets is dan fantasie. En, helaas, geen onschadelijke fantasieën. Wibaut heeft gezag en daarom zien velen, wat niets is dan fantastische plannenmakerij aan voor realistische politiek. Daarom zijn die fantasieën schadelijk, benadeelen ze de me



	DE FAKKEL
	strijdende arbeidersklasse. 