asystenta Brandmana wykazały bezpodsta
wność pretensyi rzekomo poszkodowanego, al
bowiem znani z uczciwości i prawdomowności
portyerzy i tragarze pakunkowi zeznali stano
wczo, że ani żaden pakunek nie pozostał po po
ciągu 325, ani też nikt takiego pakunku nie za
pomniał. Trza się jednak liczyć z faktem, że
tutejsi tragarze są to ludzie uczciwi i wypróbo
wani w długoletniej służbie kolejowej i gdyby
nawet wykluczono możliwość zamiany albo kra
dzieży pakunku przez obcą, do kolei nienależącą
osobę, to na zeznaniach przesłuchanych funkcyo
naryuszy należało poprzestać. Gram ski jednak
przekroczył miarę taktu nawet po za granice u
stawą dozwolone, kazał bowiem przywołać ma
gistrackiego agenta policyjnego Kisilejczuka,
a dodawszy mu asystenta Brandmana i eks
pedyenta Schaudego do pomocy, na własną
rękę i bez zezwolenia sędziego zarządził rewizyę
w mieszkaniach wszystkich tragarzy pakunko
wych, u których oprócz wzruszającej nędzy, o
czywiście nie więcej nie znaleziono. Teraz zapy
tujemy,| czy Gramskiemu przysługuje prawo
zarządzania rewizyi na własną rękę, czy urzę
dnikowi takiemu można powierzyć kierownictwo
stacyi, jeżeli tenże nie ma pojęcia o najprostszych
ustawach i jeżeli tenże własnych funkcyonaryu
szy bez żadnych poszlak degraduje na zwykłych
złodziei. A w końcu, czy Gramski w ten spo
sób nie skompromitował swej godności urzędni
czej, godności całego stanu kolejarskiego i de
korum instytucyi której służy? Czy urzędnicy,


DK O BENA RZE


którzy się do tego użyć dali, nie czują jak hań
biącą funkcyę powierzył im ich naczelnik?

Dziwi nas, że Gramski mimo wewnętrznych
trosk, spowodowanych ostatnimi wypadkami,
teraz w chwili gdzie dni jego służbistości są już
policzone, zabrał się do »staksowania« moral
ności takich biedaków jak tragarze, rzucając
podejrzenie na nieskalane nazwiska
ryuszy.
