In ’t,,kwartier” op de binnenplaats had hij de flikken gedeeld. Hij had eerst ’t Konijn ook willen geven, maar hij had zijn straf van gister niet hij zich en ’t Konijn scheen het te vergeten. Als je nou naar hem toeging, dacht hij er misschien weer om. ~Net doen of je neus bloedde”, zei Hein altijd. Stond die lamme De Rees weer te smoezen met ’t Konijn. Daar kwam ie al an stiefelen. ~Ben je jarig, vandaag? Gelukgewenscht, hoor. Dat je in ’t nieuwe jaar heter je sommen zult maken, hè.” ’t Jog knikte. Hein trok een scheef gezicht. ~Dat heeft de jongejuffrouw verteld, zeg”, zei Hein. Het jog ging met z’n handen in de zakken naar De Rees toe. ~Ben jij jarig of hen ik het?” ~Waarom vraag je dat?” ~Als ik wil dat ’t Konijn het weet, zal ik het zeggen en jij heb je menageklep te houen, anders timmer ik hem dicht, papjong.” „Maak niet zoo’n drukte jong”, zei De Rees, terwijl hij wegslenterde. ~Wat een knul hè, net een meid”, zei ’t jog. „Hoe kom je aan dat woord menageklep?” ~Van Oom Henk. Die zei het aan boord tegen de matrozen.” ~Heh je nog wat van je Vader gehoord?” Beroerd, wat moest je nou zeggen? ~Om twaalf uur, denk ik, maar daar gaat de hel. Kom zeg, hollen!”
	’t Laatste uur hadden ze lezen. Leuk wel. Alleen beroerd, dat je niet om mocht slaan. Wacht, als je je potlood er tusschen lag, kon je net verder lezen, ’t Uur vloog om.
