Zij zagen niet meer haar zuivére schoonheid, zij zagen slechts haar onbedektheid en zij ergerden zich er aan, want zij hadden geleerd leelijk te zien, dat wat hen verkwikt en versterkt had. En als dan de Koningin bij het vallen van den avond door de straten ging, wachtten steeds minder menschen op Waarheid, die Vrede met zich bracht. Steeds meer wantrouwende blikken volg den haar van achter de gesloten ramen. En eens ging Waarheid, eenzaam, Vrede kindje dragend, door de doodsche straten, waar huiverig-diepe schaduwen donker den. Boven in de zwartgroene boomen blonk slechts een klagende vogelenroep. * * * Op een woesten herfstdag, toen de wind de boomen en struiken gierend boog en onder den donker-dreigenden hemel het golvend slotenwater opstuwde waar langs bruinverdorde rieten knakten, b^ak er opstand uit in het Rijk van Koning Kracht, die verjaagd werd door zijn broeder List. * * * Met Vredekindje in de armen vliedde Waarheid het bosch in. steeds verder. Het was er koud en ze beefden van ellende. Zij maakten een hut van takken en daar woonden moeder en kindje in. Onderwijl streed Kracht met enkele getrouwen onvermoeid om zijn Rijk te behouden. * * * Aan den rand van het besneeuwde bosch, boven aan de heuvelglooiing, wachtte Waarheid op zekeren dag de terugkomst van Vredekindje, dat, alleen, in de blanke sneeuw was gaan wandelen. Plots in de diepte, hèèl ver, zag ze de stad der Sterken branden ! Granaten barstten in de lucht ... en ze zag vèèl drommen van de strijdende menschen. Dezen geheelen dag had ze gewacht. en nog was Vredekindje niet gekomen ! Angst kwelde haar. Wat zou er ge beurd zijn ? Daar zag ze een klein fi guurtje, donker afstekend tegen de witte Rendieren, het levend kapitaal van het hooge Noorden. 241 HET VREDEKINDJE. sneeuw. Gelukkig, dat was Vredekindje ! Met uitgestoken armpjes kwam het op haar toeloopen, angstig zagen de oogjes en het teere lichaampje was grauw van ontbering en koude. „Moeder, moeder,” klaagde het kindje, „ik heb het zoo koud !” „Kom hier, mijn kindje”, troostte Waarheid, „ik zal je warmen”. Zij drukte het bevende lichaampje tegen zich aan. „Moeder, ik ben zoo moe ... ik heb zoo ver geloopen. mijn voeten doen zeer !” „Mijn kindje, rust maar bij mij, ik zal je koesteren”. „Moeder,” smeekte het, „toch ben ik hier niet rustig. 