XVI. Kamertje spij n. Na al de kinderpret van Sinterklaas waren we dèod-op. Het was dik over tweeën. Inde alkoof kleedde Georgine zich uit, praatte na over de opgewondenheid van Kaatje. „Wat ’n zonde om zóóveel geld voor Netje uitte geven”, meende ze. „Zachies wat. —• Ze kunne je hoóren”, waarschuwde ik. „Ze zijn al lang naar bed.” Hangelend inden luierstoel, m'n beenen op tafel, keek ik naar de photografie vaneen slangenbezweerster boven het kastje, ’t Was ’n mooi, jong meisje in vleeschtricot, slank van bouw, met naakte schouders en armen. Een dikke zwart-gevlekte slang was om ’t keurs gewrongen een ander kronkelde om de naakte schouders de derde hield ze bij den kop van zich af. Bizar van contrast wast slank meisjeslichaam met ’t fijn melankoliek kopje en de logge, vette slangen. Bij den linkervoet stond met dikke halen geschreven Am o n amie Georgine. „Schei nou uit met rooke”, zei Georgine inde alkoof. „ J a-a. „Kom je? Ik lèg al.” „Ja-a.” „Is de deur op slot?” „Ja.” „Pak me kousen is an, Alf.” Slaperig lei ik de kousen, gerold inde kousebanden, op den stoel met ’t hoopje rokken, gespte m’n broek los, kijkend naar ’t portret, naar ’t fijnstrak gezichtje boven de slangkronkelingen. Amon amie Georgine. „Leg me haarspelde effen op de waschtafel ...” Op ’t oude plekje kwamen ze te liggen. En wéér keek ik naar ’t portret ’k weet niet waarom , waarom kijk je minuten-lang naar ’n koperglimmende schel, naar ’n pluisje —, ’n niets?. Amon amie Georgine. „Je heb je horloge niet opgehange ...” „Jawel”, zei ik, suffig. „Niét waar!. Wat schéélt jou toch?” „Mij? Niks. ’k heb slaap.” ’k Lag het eindje sigaar op den schoorsteen, kwam nog eens voorbij



	t portret. ’t melankoliek kopje ... de slangen ... de kleine handjes met de armbanden ... de dikke, scherpe pen-kras-haaltjes. A mo n amie &eorg in e. draaide de lamp af. nSchuif ’n beetje om, dikkert. Pas op voor me kouwe voete. Hè, wat lekker-warm!. .. Wat hèb jij?. Is ’r iets?. Kom je niet op toe arm legge?. Hóór je me niet?”. Ze hield het hoofd in het kussen, weerde me korzelig af. at is dat nou, Mol?. Doe toch niet zoo kinderachtig. Leg je te huile?. God, wat scheelt ’r an?” ” • •. La-ine los, mispunt!” »Wat heb jij?”, vroeg ik verbluft. »Gla maar weg!. 