312, de Hegeering, bij het in 1833 ingediende ontwerp van den lOden titel van het derde boek B. W., ter toelichting van hare opmerking, dat zedelijke lichamen evenals particuliere personen bevoegd zijn tot alle burgerlijke handelingen aanvoerde, dat zij „alzoo kunnen koopen,verkoopen, huren, verhuren, in rechte verschijnen, dadingen aangaan, als erfgenamen, legatarissen of begiftigden worden ingesteld, enz.”; dat ook inde artt. 877 en 878 van het/ontwerp voor een Burgerlijk Wetboek van 1820 (dat tot voorbeeld gestrekt heeft van de tegenwoordige bepalingen) in zeer algemeene termen bepaald wordt, dat een vereenigd lichaam, als zedelijk persoon, de burgerlijke rechten kan hebben, welke de wet aan bijzondere personen geeft; dat derhalve het door eischeres gemaakte onderscheid tusschen burgerlijke rechtsbevoegdheid en burgerlijke handelingsbevoegdheid geen steun vindt inde wet; dat de blijkbare wil van de leden der eischende vereeniging om als eenheid te blijven bestaan, niettegenstaande de tijd, voor het aangaan der vereeniging bepaald, verstreken was, in het volgens de wet bestaande gebrek niet heeft kunnen voorzien, onverschillig of de leden destijds van het verstrijken van den termijn al of niet bewust waren; dat de raadsman van eischeres zich ten onrechte beroepen heeft op eenige passages inde Memorie van Antwoord tot het ontwerp der wet van 1855 (Hand. Bijl. 1854/1855 blz. 320) waarin verklaard wordt, vooreerst: „dat alle vereeniging vrij is, de regelen er van voor de leden verbindend zijn, de vereeniging, niet erkend, alleen niet naar buiten werkt, zij gelden hebben kan en mobilaire fondsen, die beheerd worden naar de regelen der vereeniging, terwijl de aftredende administrateur ze aan zijn opvolger overgeeft en het doel der vereeniging bereikt wordt zonder de schepping vaneen fictief wezen”, en in welke passages verder nog verklaard wordt: „dat eene vereeniging zonder rechtspersoonlijkheid bestaan kan, hare leden pro indiviso kunnen verkrijgen en bezitten, zij zich gezamenlijk kunnen verbinden en, zoo zij dit niet verkiezen, aan hunne bestuurders zoodanige zekerheid kunnen geven dat zij zich veilig ten behoeve van derden kunnen verbinden;” dat toch in deze passages hetzelfde denkbeeld wordt uitgewerkt dat in art. 