Artyści nasi wywiązali się z zadania ku o
gólnemu zadowoleniu; w grze ich czuć była o
wą koturnowość szekspirowskich postaci. Naj
trudniejsze zadanie miał p. Hierowski, jako
król Leontes. Artysta umiał jednak wybornie
uzmysłowić i gwałtowność charakteru w czasie,
kiedy podejrzewa żonę o wiarołomstwo i upa
dek ducha, pokorę, rozpacz, Żal cichy w sce
nach, gdy przekonał się o swym błędzie. Kre
acja Leontesa, pomyślana trafaie i przeprowa
dzona z prawdziwym artyzmem, należy nie
wątpliwie do popisowych w repertoarze p. Hie
rowskiego. Równy tryumf odniosła pani Sta
chowiczowa, jako Hermijona. Byla to po
stać prawdziwie bohaterska. W scenie pie
szczoty z synem i w pełnej grozy chwili sądu,
artystka porywala ciepłem słowa, szczerością i
szlachetnością każdego ruchu, przypominając
najświetniejsze swoje kreacje, których dzisiej
szy repertoar, niestety, tak niewiele nastręcza
artystkom naszym. Wspaniałą wyglądem i do
skonałą w grze, pełną dramatycznej siły była
pani Rotterowa (Paulina). O pp. Chmie
lińskim, Solskim, Wysockim — zbyte
czna dodawać, że stworzyli prawdziwie szekspi
rowskie postaci. Na specjałuą wzmiankę zaslu
guje panna Mrozowska (Czas) za przepię
kną deklamację. Pp. Bednarzewska (Per
dita) i Stanisławski (Floryzal) stworzyli
milutzą parę kochanków z baśni. Tylko p. Ro
man (rzezimieszek) troszkę szarżował. Wogóle
artyści okazali, że dzieła szekspirowskie umieją
odtwarzać z pietyzmem i znajomością ducha
wielkiego dramaturga. Może to będzie cenną
wskazówką dla tych, co układają repertoar na
szej sceny. KI. K.
Uroczystość N. P. Marji Królowej
Korony polskiej.
Otrzymaliśmy odezwę następującą: Doro
czna ta uroczystość — święcona w pierwszą
niedzielę maja — jest jedną z najdroższych i
najważniejszych dla nas. Jest ona spełnieniem
uroczyście poprzysiężonych ślubów w imieniu
narodu przez króla Jana Kazimierza i Stany
Rzeczypospolitej. Jast najwymowniejszym wy
razem tej czci glębukiej, jaką Polacy otaczali i
dotąd otaczają imię N. Bogarodzicielzi.
