Daru w publicznym akcie jako minister spraw we
wnętrznych, był zniewolony wyznać, że rząd francuzki
kwestyą nieomylności w rzeczach wiary i moralności,
uważa za wyłącznie kościelną i dla tego nie chce się
do nićj mięszać. Żądał jedynie, żeby w kwestyach
mieszanych jak w rozprawach o małżeństwie i wycho
waniu, przypuszczono delegata rządu francuzkiego,
któryby uwagi mógł poczynić stósowne. Niewątpliwie
Ojciec św. przychyli się do tego przedstawienia, zwła
szcza, że pierwotnie jedna z galeryi miała być prze
znaczona dla reprezentantów mocarstw.
Słychać, że i Moskwa zachcianki ma, żeby na
Soborze mieć swego reprezentanta, choć sama jedna
na całym bożym świecie wzbroniła biskupom z pod
swego berła jechać na Sobór. I w tym to celu bi
skup Strossmayer, który dawnićj bardzo był przeciwny
temu, żeby prałat Sosnowski mówił o Polsce na So
borze, dziś podobno go do tego znów nakłania.
Dziennik poznański nie chce wierzyć, żeby biskup
Strossmayer był przyjacielem Moskwy, a co za tém
idzie, nieprzyjacielem Polski. Być może, że znany ten
patryota słowiański kiedyś uchroni się więcój zarazy
moskiewskićj; dziś głośno tak przemawia za Moskwą,
że jak osoby poważne i wysoko postawione w spółe
czeństwie zaręczają, trudno jego ś$łowa pogodzić jako
tako z jego charakterem kapłańskim i godnością ksią
żęcia Kościoła. Już tóż znany p. Urquahrt śmiało
i głośno w pismach mu zarzucał, że jeżeli nie cofnie
się z téj drogi, na którą świeżo wstąpił, zgótuje Sło
wiańszczyznie los gorzki Polaków.
Niesmaczne i aż do niedorzeczności dochodzące
oszczerstwa korespondenta do Tggodnia, uważał za
stósowne bezwzględny Dziennik przedrukować, wzy
wając korespondenta swego do wyjaśnienia sprawy lub
jéj sprostowania. Spodziewamy się, że jeźli już tru
ciznę podał i lekarstwa nie poskąpi swym czytelnikom.
Szkoda, że się uląkł takićj nądznćj figury, jak kore
spondent Tygodnia i dał mu się zepchnąć z tych le
pszych torów, na które był widocznie wstąpił.
