Evenwel ook dit maanbriefje bleef zónder gevolg. De dame had het zóó druk met vergaderingen en uithuizigheden-in-den-Heere, dat zij vergat de ƒ1.19, zegge een gulden negentien cent, te doen betalen. Zoo iets kan voorkomen, moet inderdaad door elk weldenkend mensch verontschuldigd worden. Uriël en Barber hadden sinds twee dagen geleefd vaneen halve maat aardappelen, lucht en water. Wanhopig had hij rondgeloopen om werk. Maar hij was de éénige niet. Copiëerwerk, waarmee hij vroeger wel eens wat verdiend had, was niet meer te krijgen. Inde gevangenissen deeën ze dat niet alleen goedkooper, maar schreven de concurrenten vlugger, blij dat zij konden ontsnappen aan het krankzinnigmakend erwten-sorteeren. „Verdomme! Verdomme!” vloekte Uriël toen het tegen vier uur liep ganschelijk scheen hij zijn zelfbeheersching verloren te hebben: het is ook eenigermate



	moeilijk met honger je ziele in lijdzaamheid te dragen „Verdomme! Hoe komen wij aan een stuk brood!” „•Ta hoe ?” herhaalde Barbertje, adem blazend inde koude handjes. „Met te herhalen wat ik zeg schieten we niet op,” gromde hij, opstaand. En met geweldige schuivers liep hij het kamertje op en neer. Bij de kast stond hij stil. Mogelijk dat er nog iets in was om naar den lommerd te brengen. Hij wist wel beter. Maar in oogenblikken van wanhoop doe je meer gekke dingen. De kast echter was volkomen leeg. Op een plank lagen wat bordjes en glazen, °p den grond snippers van patronen, verfrommelde kranten en een oude, beschimmelde schoen van wijlen Barbertje’s vader. Ruw schopte Uriël in die pi ullenzóo, bukte verrast, keek in het halfdonker en met groote verwondering haalde hij van onder den rommel een omlijst portret van Koningin Wilhelmina te voorschijn. Het was een oude lithographie, waarop de jonge Koningin voorgesteld stond als meisje met hangend haar. Boven het glas, op de bruine lijst was een kroontje; er onder stond netjes geealligrapheerd:]
	Koningin Wilhe Imi na der Neder lande n. «Drommels”, zei Uriël verwonderd: „hoe komt dat ding hier.” Zijn uitdrukking was niet wellevend, maar noch hem, noch Barbertje viel zulks op in dit moment van verbazing. Hoé toch kwam wijlen de oude heer Snik in het bezit vaneen zoo welgelijkend portret van Hare Majesteit? Had hij het getrokken uit de een of andere loterij ? Had hij het misschien gehoond in stilte? Was het??. Helaas, de doode was dóód en dooden antwoorden niet. Hun haat en liefde gaan mee inde kist. 