Maar ook in de eerste jaren van het vuurgeschut trachtte men zijn vertrou wen te handhaven in de torens en deze werden dan ook voorzien van enorme dik ke wanden, soms wel van meer dan zeven meter muurdikte, zooals de beroemde „dikke” toren van het Heidelbergerslot, die echter na een belegering toch zijn naam moest veranderen in „gesprengter Turm”. In afwijking der oude Romeinsche torens werden de middeleeuwsche onmid dellijk boven den waterspiegel gebouwd, inwendig van vloeren voorzien en geheel ingericht op een krachtig verweer, waar door het mogelijk was stand te houden, wanneer ook de muren reeds gevallen waren. Op verschillende verdiepingen Verbranding van den Dörener Landweertoren door hertog Heinrich von Braunsweich (1486). Naar de wandschildering van professor Schaper. ￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼UI..￼￼lilllluillilIlllIllIllIlllIllllllIllllllllllllllllIllIllllilIlllllllllllllllillllltlIlllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllHllllltlinillllllllllllllHlllltlttlIltlIllllllllllllllllltlIlllllllllllllllltlIl 124 MIDDELEEUWSCHE VERSTERKINGSKUNST. waren in de muren schaaksgewijze boven elkaar schietgaten gemaakt, die door hun sterk hellend zool aan een geringe beman ning de mogelijkheid opende het geheele omliggende terrein te beheerschen. Van een dergelijke heldhaftige verdedi ging maakt de ver maarde sage der ze ven Hannoveraan- sche Spartanen mel ding, die opgesloten in den Dörener land- weertoren iederen krijgsknecht neer schoten, welke het wagen dorst de stad van de zijde der Brunswijker veldwe gen te naderen. De strijd was weer eens ontbrand tusschen de steeds zich meer zelfbewuste Hanno- veraansche burgerij en hertog Heinrich von Braunschweig en in Augustus 1485 be sloot deze de stad duchtig af te straffen, maar wist' niet ver der te komen, dan de buitenmuren, die met kartouwen en blijden. beschoten werd. Zeven dappere burgers hadden de verdediging op zich genomen van één der belangrijkste reduits der uiterste verdedigingslinie, de land weer. Zij bestookten daar de hertogelijke troepen op geduchte wijze, en daar het een onmogelijkheid was den vijand te overvallen liet de hertog groote takken- bosschen en brandbare voorwerpen rond den toren ophoopen, welke geheel in brand geraakte. Wie in onze dagen op een wandeling door het vriendelijke landschap verpoozing vindt in de uitspanning aan den Dörener Turm wordt aan dit middel- eeuwsche voorval herinnerd door een steen, welke onge veer op de halve hoogte is ingemetseld en wie de Aëgidiën- kerk bezichtigt, zal aan een der buiten peilers een epitaaf vinden, waarop onder een in den steen ge houwen inschrift de „Sieben elendiglich zu Tode gekommene Manner” vereeuwigd zijn. 