en verdragen nopens scheidsrechterschap en oorlogvoering als van formeelen aard te doodverven ? Op het eerste gezicht lijkt dat allicht verdedigbaar. De genoemde onderwerpen laten immers volgens Bulmerincq zich saam vatten onder het hoofd „rechtshandhaving"? Welnu, zoo kon het heeten, wordt niet ook elders het geheel der handhavingsregelen, de burgerlijke rechts- en de strafvordering, geteekend met het merk „formeel recht" ? Maar zacht, zoo gaat het toch niet. Er zijn daar op die andere terreinen, naast formeel procesrecht, regelingen van bevoegdheid. En zoo ook is onder de handhavingsvormen van het recht tusschen staat en staat (de regelen, handelend over „arbitrage"- en oorlogsrecht) behalve een bestanddeel van formeel karakter alweder een van bevoegdheidsomlijning evenzeer. De conventie n°. III, bij voorbeeld, waarover men het ter jongste vredesconferentie eens werd ter zake van de ondubbelzinnige waarschuwing (gemotiveerde oorlogsverklaring of „ultimatum"), die den aanvang aller vijandelijkheden moet voorafgaan, mag tot het eerste bestanddeel worden geteld. Desgelijks het voorschrift der conventie van Genève met opzicht tot de roode-kruis-vlag, die de veldhospitalen — en den armband, die hunne verplegers moet zichtbaar maken. Maar kwalijk valt het in te zien, waarom hetzelfde zou moeten gelden van de bevoegdheden, die eene „occupation de guerre" aan de bezettende mogendheid verleent, of van de conventie n°. VIII, met welke in 1907 een eerste stap werd gedaan om te komen tot bescherming der open zee tegen de strijdmiddelen van oorlogvoerende partijen. Kortom: reeds Bulmerincq was niet gerechtigd om al wat hij in het loket „formeel recht" bijeenbracht, zoo maar van A tot Z met dat „etiket" te beplakken.
