Maar die gedachte was teveel voor Mary's onafhankelijke natuur en op een morgen aan het ontbijt was het, dat zij, niet zonder eenigen schroom, omdat zij vreesde, den goeden man leed te doen, mijnheer Boxall een brief overreikte met de woorden :
„Wilt u dit 'ns lezen, mijnheer Boxall ?"
Een beetje bevreemd zag hij haar aan, opende dan de enveloppe en las :
.„Het schoolbestuur te Warley heeft miss Dalton's brief en bijlagen ontvangen en zal haar gaarne op Donderdag aanstaande te 2 uur voor persoonlijke kennismaking verwachten aan de pastorie te Warley."
Nog maar half begrijpend staarde het echtpaar haar aan, als verwachtten zij hare verklaring van deze plotselinge verrassing.
En Mary toonde hun eene advertentie, waarin sollicitanten voor de betrekking van onderwijzeres aan de school te Warley werden gevraagd, en waarop zij geschreven had. Een salaris van honderd pond aer jaar werd toegezegd en een vrije woning aan de school.
„O Mary !" jubelde Carrie.'„Dat is te mooi! Honderd pond per jaar en zoo'n leuk huisje, heelemaal met klimop natuurlijk...."
De Boxall's-zaten geslagen. Verwarring en verontwaardiging streden bij hen om den voorrang.
„Dat meent u toch niet! Dat kan toch niet!" stamelde mijnheer Boxall. „Juffrouw Mary, dat kunt u toch niet meenen ? U, u, de dochter van mijnheer Dalton — als schooljuffrouw naar Warley ?"
„Ik was het vroeger ook," pleitte Mary.
