Ge merkt liet, hier is de waarheid een afgetrokken
begrip en dus een gedachteding, dor, droog, ledig,
levenloos.
Hoe gansch anders spreekt Gods Woord over de waarheid. Deze begint niet met eerst uit te denken, wat tot het ware zijn behoort, om dan, als besloten moet worden, dat niets of niemand dit „zijn" volkomen en altijd deelachtig is, op te klimmen tot God en te zeggen: Hij is de waarheid.
Neen, de Heilige Schrift begint niet met de afgetrokken vraag: „Wat is waarheid", doch zij geeft vóór alles het antwoord, op de levende vraag: „Wie is de waarheid?" En dan zingt zij ons op elke bladzijde het antwoord voor: God is de waarheid, God, de levende God, de persoonlijke God.
En nog een stap verder gaat Gods woord. Die God, die de waarheid is', dus niet „het" eigenlijke, niet „het" wezenlijke, doch „de" eigenlijke, „de" wezenlijke, „de" in zich-zelf bestaande, „de" blijvende, „de" eeuwige, „de" onveranderlijke, deze God heeft zich geopenbaard in Jezus Christus. Het Woord is vleesch geworden en heeft onder ons gewoond, en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als des Eeniggeborenen van den Vader, vol van genade en „waarheid". God, Die de Waarheid is, heeft Zijn waarheid geopenbaard. Eerst in het paradijs, daarna door de heilige patriarchen en profeten. Hij heeft haar laten voorbeelden door de offeranden en andere plechtigheden der wet. Ten laatste heeft Hij haar vervuld door Zijn eeniggeboren Zoon.
Wie kent niet dat heerlijke woord van onzen hoogsten Profeet: „Ik ben de weg, de waarheid en het leven". Hij zoekt niet de waarheid. Hij predikt niet de waarheid. Hij brengt niet de waarhend. Hij „is" de Waarheid.
