„Op mijn weg naar het dorp vernam ik van den zoon des kruideniers, dat zijn vader niet thuiswas, en dat ik dus eene vergeefsche boodschap zou doen. Ik wilde mij echter goed van mijne taak kwijten en ben er toch heene '..Gij zijt dus bij den kruidenier geweest!” riep vader Daal smartelijk, want hij ondervond voor de eerste maal dat de jongen loog. „Zooals ik u zeg,” hernam Jan zonder de oogen neer te slaan voor den scherpen blik, welken zijn pleegvader op hem wierp. „Bij mijn terugkeer had ik het ongeluk eenig geld te verliezen en daar ik het wilde zoeken heb
	ik zoo lang getoefd.” „Zijt ge nog ergens anders geweest?” vroeg de oude man opnieuw. „Neen,” was het antwoord. „En hebt ge het geld teruggevonden?” „Evenmin,” zeide de jongen, en voegde er bij: „’t is mij onbegrijpelijk hoe ik zoo onhandig heb kunnen zijn.” „’t Is goed,” sprak vader Daal, „’t is goed,” en hij zeide den jongen niets meer, doch verwijderde zich om zich in stilte aan zijn smart over te geven. Jan was niet alleen een leugenaar, maar ook een dief en vermoedelijk een dronkaard. Dat griefde vader Daal; vandaar dat hij besloot den jongen na te gaan, om zekerheid te hebben en alsdan middelen te beramen ten einde het kwaad in zijn geboorte
	te stuiten. Den volgenden zondag bood zich de gelegenheid daartoe aan. Als naar gewoonte ging Jan inden middag uit, doch nu inde verte
	gevolgd door zijn pleegvader. Deze zag toen dat de jongen eerst eene wijl inde herberg vertoefde en toen den weg insloeg naar de heide. Hij zag hem de woning van Klaas Karsten binnentreden en keerde daarop diep bedroefd naar de hoeve terug. Des avonds zeer laat keerde ook Jan weder. De oude man wachtte hem. „Waar zijt gij zoolang geweest?” vroeg hij. „Het weer was zoo schoon,” antwoordde Jan, „dat ik mij heb laten verlokken om verder te gaan dan ik gedacht had, zoodat ik eene groote wandeling heb moeten doen, waarvan ik zeer vermoeid ben.” „Ga zitten, Jan,” sprak Hanna medelijdend, „want dan zult ge wel hongerig zijn. Ik zal u onmiddellijk eten brengen.” „Wacht even, Hanna,” zeide vader Daal. „Ik heb eerst nog een woordje met Jan te spreken.” De zonderlinge toon, waarop hij dit zeide, deed Hanna opzien, en nu bemerkte zij eerst dat de trekken van haar grootvader zeer ernstig stonden. 