Er zijn er die de gemeenschapszin laten rusten op de macht en kracht van het belang. Klassebelang brengt tot gemeenschapszin, tot klassesolidariteit. Hendrik de Man geeft deze zienswijze weer in de volgende woorden:
	„Het kapitalistisclh industrieele bedrijf brengt de menschen samen in omstandigheden, die hun een gemeenschappelijk economisclh belang geven; daardoor leeren zij de klassesolidariteit als een noodzakelijkheid beschouwen. ... en deze klassesolidariteit zal eens uitgebreid worden tot maatschappelijke solidariteit, doordat de arbeiders zich van de staatsmacht meester maken en de klasse-uitbuiting opheffen.”
	Het is moeilijk an te zien hoe een dienen van eigen belangen, een bij uitstek bet oog hebben op eigen belangen de grondslag zou kunnen zijn van die ware solidariteit, die in gemeensdhapszin tot uitdrukking komt. Het laat zich niet begrijpen dat het belang, dat zoo nauw met het eigen ik van den mensöh verbonden is, een macht zal zijn waardoor dit ik bekeerd wordt tot een macht, die het belang van anderen plaats geeft naast of boven het eigen belang.
De Man zegt terecht: „Wel zou dan de arbeidersklasse door haar grootere solidariteit de macht kunnen veroveren, maar volgens menschelijke berekening zou ze die madht slechts gebruiken om zich als sterkste sociale groep boven de andere te handhaven en in de plaats van de oude sociale tegenstellingen, nieuwe te stellen.” Belang zou de beerschende madbt blijven en zou de gemeenschapszin tot een ledig woord maken. W.
DE LACH. Ze stierf van verdriet Schier bedolven Onder de bloemen ze lei; Over de kist als gebroken, Z’n zakdoek bebijtend stond hij.
