I. Lente. De wintervorst is nu heel lang gebleven, ik heb mijn oogen er om roodgeschreid, maar ’k droomde dat in volle heerlijkheid de lente komen zou weer langs de dreven. En als een engel kwam ze zacht aanzweven, de jonge koningin, door bloemenstoet geleid, een gouden licht-lach werd er uitgespreid over ’t wordingzingen van ’t nieuwe leven. En ik leg in ’t gras onder de lenteboomen, waarvan de teere twijgen wuivend gaan in ’t gouden licht, dat ook mij zacht bestraalt. Heel uit de verte hoor ik zwellend komen een nieuw geluid, dat ’k nog niet kan verstaan, maar dat mij straks van groot geluk verhaalt.
11. Nieuwe Dag. Nog zijnde nevelsluiers uitgeweven over de aarde, die in drooming leit, maar als met toovering gaat zacht op zijd de schemering voor ’t nieuwe dagleven. En nu een teere zoening gaat er door de dreven, die worden door het morgenlicht gevleid, met jubeling de eerste zonlach glijdt door reine lucht, waarin de vogels zweven. En groote vreugde is in mij geboren, Ik voel dat met den nacht ook van mij is gegaan de droefenis, die zoo lang was gebleven. En mijne wangen worden warm door het gloren, der groote zon, die gaat langs zegebaan; en ’t beeld der hoop zie ik weer voor mij zweven.
Van God, Hemel, Vagevuur.
ANNO.i,ATIËN' van
	J. W. STOOP.
I. DE HEMEL.
