Wat mag toch de reden zijn , dat thans het onderwijs niet ter sprake gebragt wordt ? Wij weten het natuurlijk niet. Wij zouden wel vooronderstellender-wijze een paar redenen kunnen opwerpen. In boeverre nu de eene of de andere waar is, valt ons niet te beslissen. Het zou bijv. kunnen zijn dat het tegenwoordige ministerie onverschillig *are omtrent het volksonderwijs. Maar aan dergelijke vooronderstelling Hogen wij immers geene plaats inruimen. Het ministerie , gebouwd eQ steunende op de verstandelijke en zedelijke kracht der natie, kan ^iet onv erschillig zijn omtrent de toekomst van Neêrlands jeugd. Het kan die toekomst niet overlaten aan de willekeur of baatzuchtige Woelingen van partijmannen. Het behoort zijn eerste werk te zijn, te zorgen dat het zich omringd ziet door een verstandig en zedelijk >olk. Het kan niet onverschillig zijn omtrent die duizende kinderen, ^ in afgelegene gemeenten nog geheel of ten deele verstoken zijn ^u alle onderwijs en opvoeding. Het kan niet onverschillig zijn omtreru het lot dier vele onderwijzers , die in de achterbuurten schoolser,, als het nog schoolhouden heeten mag, in ellendige lokalen, 200 a's een boer voor zijn vee niet zou willen, *n vooreen loon, dat men'g bedelaar van Amstels straten met een verachtend grimlagchen
zou beschouwen, als de moeite niet waard achtende, het een jaarlijkscb inkomen te noemen. Het kan niet onverschillig zijn omtrent het lot deionderwijzers in de steden, die zwoegen onder den last van wetten en besluiten op het onderwijs, welke nu nog van kracht zijn, terwijl ze bedreigd worden door de ministeriële kennisgeving aan de authoriteiten, om mildelijk te werk te gaan in het verkenen van authorisatie , tot'het oprigten van bijzondere scholen der 1ste klasse, en waardoor reeds menigeen zich van een groot deel zijns bestaans beroofd ziet. Neen, en nogmaals neen ! Onverschillig kan het ministerie omtrent de toekomst van het onderwijs en der onderwijzers niet zijn.
