De Overheid heeft het land ontgonnen en enkele jaren in eigen exploitatie gehouden om de beginmoeilijkheden voor de pachters zoveel mogelijk weg te nemen. Vervolgens heeft zij de boerderijen gebouwd en de daarbij behorende arbeiderswoningen (één per bedrijf van 24 ha en groter). De overige woningen werden en worden in de dorpen gebouwd, waar de overheid ook de bouw van de meest noodzakelijke voorzieningen als smederij, kruidenier, bakker en café voor haar rekening neemt. In tegenstelling tot de meeste andere kolonistengroepen troffen de immigranten hun land in vrijwel afgewerkte staat aan. Dit is van grote invloed op de culturele ontwikkeling van de kolonistengroep. Het geografisch milieu treedt hier op als externe factor in de totstandkoming van het groepsleven. De kolonist heeft dit milieu niet zelf gevormd in de bekende wisselwerking tussen mens en omgeving. Het land zou er ongetwijfeld zeer veel anders hebben uitgezien, wanneer de opbouw in handen van de kolonisten was gelaten (het feit buiten beschouwing latend, dat particulier initiatief dit werk nimmer had kunnen verrichten).
Het is duidelijk zichtbaar, dat dit werk onder een centrale leiding is uitgevoerd. Er is gestreefd naar een verantwoorde variatie in landschap en in de bouwwerken, doch steeds naar eenheid in verscheidenheid en niet naar „would be” individualisme, wat zichzelf ongetwijfeld verraden zou hebben. De boerderijen zijn gebouwd in standaardtypen, in de dorpen vindt men woningen in blokken en ook de arbeiders-



	woningen bij de boerderijen zijn gebouwd in blokken van 2, 3 en 4. De wegen en waterlopen zijn recht, met slechts hier en daar een kronkeling, om de eentonigheid te verbreken. Dit alles zou wat doods zijn, ware het niet dat een weldoordacht beplantingsplan wegen, dorpen en boerderijen reeds nu, en in de toekomst zeer zeker, een levendige aanblik zal geven.
