Natuurlijk, die Bijbel is geen burgerlijk wetboek met een aantal paragraphen, die ik slechts heb op te slaan, en evenmin de verkondiging van een abstracte „lex naturalis”, waar ik— of een ander in mijn plaats nu eenvoudig mijn bepaalde geval logisch onder heb te subsumeeren, om dan zooals het ware automatisch het recept voor mijn doen en laten te ontvangen. Dat zou de dood zijn voor alle zedelijkheid. Dan was er geen sprake meer van een persoonlijke, verantwoordelijke zedelijke beslissing.
Neen, Gods gebod in de Schrift komt tot ons in de vorm van zedelijke beginselen, die nu gepositiveerd moeten worden, toegepast op de concrete situaties. Daar gaat de Bijbel zelf ons in voor. De Bijbel geeft nergens abstracties. Ook geen zedelijke abstracties. Maar ze predikt ons de levende beginselen van Gods Wet voor heel ons menschenleven in al zijn verschillende verhoudingen. En ze laat ons zien, hoe die concreet, door Mozes, door de profeten, door Jezus zelf, door Zijn apostelen zijn toegepast.
Wij mogen gerust zeggen, dat die alle aan casuïstiek in goeden zin hebben gedaan. Zij hebben hun tijd genoten in al de verschillende moeilijke



	concrete situaties den weg Gods gewezen. Zij hebben zich niet tevreden gesteld met, heel in het afgetrokkene, op te roepen tot „sittliche Gesinnung” of tot gehoorzaamheid aan „das Gebot der Stunde”, bang om nu ook te zeggen, wat dat mhield. Zij hebben, zonder ooit „wettisch” te worden, de wet Gods durven betrekken op de meest speciale, practische vragen van het leven van den dag.
