Tymczasem we Francji widzimy dziś objawy
wręcz przeciwne Pomimo skandału panamskiego,
który pochłonął kilkanaścieset miljonów dro
bnych oszczędności ogóła francuskiego, pomimo
szalonej agitacji antirepublikańskiej ze strony
wrogów obecnego ustroju państwowego, pragną
cych łowić ryby w odmęcie chwilowego cha0su,
ogół francuski utracił, co prawda, zaufanie do
jednostek, ale nie utracił go do potęgi swej oj
czyzny, do sił własnych, do tych bogactw, na
gromadzonych właśnie we Francji w sposób
iście bajeczny. Wszędzie indziej, nawet w pań
stwach, cieszących się kredytem zagranicy i ra
cjonalną gospodarką wewnętrzną, lada drobiazg
polityczny, lada małe niepowodzenie dyplomacji
powoduje zniżkę walorów państwowych, a
złoto, kapryśne, jak humor pięknej kobiety,
kryje się niezwłocznie po najgłębszych schow
kach kas publicznych i prywatnych. Inaczej
dzieje się we Francji. Tam szaleje od dłagiek
tygodni huragan ekonomiczno-polityczny, który
smiata z piedestalów znaczenia i władzy jednego
po drugim s koryfeuszów republiki, który chwie
je w posadach nawet krzesłem prezydenta Car
nota — tego Carnota, wyższego dotychczas po
nad wszelkie podejrzenia i inwektywy — a mimo
to walory papierowe republiki są pienią
dzem bardziej pożądanym, aniżeli złoto brzę
czące. A to dzieje się tam z pewnością nie z
miłości dla rzeczypospolitej, gdyż w kwestjach
ekonomicznych, w kwestii chleba, w kwestji
oszczędności, złożonych na cząroą godzinę, ustaje,
rzecz prosta, w masach politykowanie, a górę
bierze charitas ab ego.
