Een aantal personen, die zich gestooten hadden aan wat zij een verkeerde gestie vaneen handelslichaam achtten, vereenigden zich om te trachten gedaan te krijgen, dat dit lichaam zich van dat handelen voortaan zou onthouden en aan de daardoor reeds benadeelden aan de „slachtoffers” „rechtsherstel” zou verleenen. De benadeelden en de leden der vereeniging vielen niet samen. Slechts een deel der benadeelden had zich inde vereeniging georganiseerd. Inde vereeniging zaten ook nietbenadeelden. Verder waren de geleden nadeelen zeer verschillend en geenszins evenredig met het interesse inde vereeniging. Het doel van deze vereeniging viel dus stellig onder de doelomschrijving van Prof. Schouten op p. 133. Xooit heb ik zoo’n intensief vereenigingsleven gezien als in diè vereeniging werd ontplooid. De leden kwamen gewoonlijk iedere week op een avond in algemeene vergadering bijeen. Bij het einde van de vergadering werden datum en plaats van de volgende vastgesteld. Daaruit groeide een „gewoonte recht”, nl. „de vaste Donderdagavond in café X”, maar door tusschentijdsche convocaties werd er wel van afgeweken. Elke week betaalde elk lid ter algemeene vergadering zijn f 1 contributie. Kon hij niet komen, dan reikte hij het later aan bij den kashouder. Er was een vereenigingskas in handen dan weer van één penningmeester, dan weer vaneen kleine commissie. Ook waren er soms fondsjes met bijzonder doel, in handen van dezelfde functionarissen of van anderen. De rekening- en verantwoordingsstukken waren op elke vergadering aanwezig en vaak werd (al dan niet op verlangen vanuit de vergadering) inlichting gegeven over den stand der financiën of verantwoording gedaan. De vergadering nam over die verantwoording en over de financiën in het algemeen vaak besluiten. Ik sprak over de contributie van f 1 per week, maar die uitdrukking is eigenlijk niet precies. Want er was over contributie geen andere vaste regel gesteld dan dat „iedereen moest bijdragen in wat noodig was, naar hij kon missen”. Yan de zijde van het eerste bestuur was op eender eerste vergaderingen het verlangen geuit, „dat ieder elke week een gulden zou opbrengen”. leder was dus
	vrij minder bij te dragen als hij te goeder trouw meende het niet te kunnen missen. Wanneer lid X zijn gulden niet kon opbrengen, dan was er gewoonlijk wel een ander lid, dat dan zooveel extra bijdroeg „voor X”. Er waren ook leden, die geregeld meer betaalden, omdat zij meenden het beter te kunnen doen dan het gros der leden. 