Około połowy w. XVII, kiedy kościół orawski znalazł
się na łasce luterskich właścicieli Orawy, stanął on
na czele wiernych tej krainy i oparł się groźnym za
machom na ich sumienie. Władze kościelne mianowa
ły go proboszczem i wicearchidjakonem na całą kra
inę orawską. W testamencie swoim z roku 1659 nie
zapomniał o swoich ziomkach góralskich, zamieszcza
jąc na pierwszem miejscu wieczysty zapis poważnej
sumy na stypendjum dla trzech wychowanków nowo
tarskich, udających się na wyższe studja. Za pracę
duszpasterską doczekał się w roku 1655 nagrody
w postaci nobilitacji, czyli szlachestwa, które oddzie
dziczyli także jego bracia i siostry. Wyróżnienie tego
rodzaju zdarzało się bardzo rzadko w owych czasach.
Znacznie częściej spotykamy się z nobilizacją za za
sługi polityczne. Do takich należały na Orawie sołty
sie rody Moniaków, Wilczków i Bukowińskich.
W dokumentach znajdujemy także wzmianki
c procesach gruntowych, zatargach granicznych najaz
dach, rozbojach i tp, co daje w sumie barwną opo
wieść o dawnych dziejach podbabiogórskiej krainy.
Uleciało tak, Bóg wie jak i moich młodych lat

dwadzieścia.
Część III.
Uleciało mi jeszcze dwadzieścia. Wspominam.
