Ze worden rechter of ontvanger, Ze gaan bij ’t hooger onderwijs, Ze worden dokter in het leger. — De natie stelt hen zeer op prijs ! — Ze worden of griffier of leeraar, Of secretaris van de stad. Hun eer is groot ! Wie zou dan denken, Dat menigeen zoo’n zorgen had ? Ze trouwen op hun lage wedde En wonen in een draaglijk huis, Maar elke maand beseffen z’allen : ’t Gemis aan geld is toch een kruis, ’t Gezin wordt groot er ; als de kind’ren Naar school toe gaan, dan wordt het kras... Dan hebben ze de tweede helft Van elke maand geen cent in kas. Dan zien ze, hoe een oude makker — Hij had op school heel slecht geleerd — In comestibles doet en vroolijk Een groot bedrag per jaar verteert, Een spaarpot maakt en —■ is het noodig — Maar in den vollen buidel grist. Zij moeten zich maar suggereeren, Dat zulk een koopman zooveel mist! Dan zien ze, hoe men in sigaren, In koek of koffie zaken maakt, Gemakkelijk, met weinig hersens, Betrekk’lijk gauw in bonis raakt. Zien ze dan nog, het hoofd vol zorgen, Op zulk een kruideniertje neer, Dan zijn ze werk’lijk te benijden Om hunne ambten en hun eer. Maar in den regel gaat het anders. Je kunt, al wil je nog zoo graag, De eer van ’t ambt niet. disconteeren, Je merkt er niets van in je maag. En als je zwarte pak gekeerd is En toch weer kaal— ’t is droef gesteld — Je zoudt een nieuw pak moeten koopen, Maar daarvoor heb je heusch geen geld. Je blijft je kale jas maar dragen. .. Je zoon wordt al zoo’n dure klant, Je dochter moet muziek gaan leeren, Dat eischt — niet waar ? — je eer, je stand. Je rookt voortaan — terwijl je buurman, Een fijne Bock in ’t hoofd, passeert, — Sigaren van de vier... Ja, jij hebt De eere van het ambt begeerd! BARTEL VAN REE. APPENDICITIS. Wijze: Speenhoff’s Vrije Vrouwen. 