Co za mężczyzna, co za człowiek! W porównaniu
z innymi był uosobieniem boskiej czystości. I z niego
ośmieliła się kiedyś zażartować!

I oto nieprzenikniony mur wzniósł się wokół te
go człowieka. Już nie miała do niego najmniejszego
prawa, chociaż jeszcze siedzieli obok siebie w ciasnej
chatce leśnej. W dole połyskiwało morze, sennie koły*


sały się palmy, krzyknął ptak, w zaroślach pod skra
dającym się krokiem zwierzęcia zatrzeszczały suche


gałęzie... 14


Zmałała tęsknota, ludzka żądza stała sie znika
mą, utraciła sens i powab, tej nocy roztopiły się one
bez śladu w grozie świadomości, że po Hendriku
Hooge'u zostało jedynie nazwisko i wspomnienie. Co
prawda znaleziono człowieka, noszącego to nazwisko,
ale to niebył ten Hendrik, którego szukano. Spotkali
istotę zupełnie odmienną. jakby z innego świała; tej
mogła towarzyszyć inna miłość i inna Elma! `

Bo ona nie zmieniła się. pozostała tą samą mło
dą kulturalną kobietą z najlepszego towarzystwa ho
ienderskiego, która zawsze miała dużo wielbicieli i je
Szcze więcej zawistnych, która posiadała wszystko
oprócz możności nawrócenia tego człowieka z obranej
drogi. il;

O świcie, kiedy woda się mieniła barwami opału.
Hooge odprowadził Elmę na pokład jachtu; zdener
wowana i zmęczona bezsenną nocą natychmiast uda
ła się do swej kajuty.
W każdym razie Hendrik miał bezwarunkowe
zjeść w saloniku śniadanie, do którego kucharz zabrał
się z osobliwą starannością, myśląc, że kto wie, czy
nie otrzyma w przyszłości dobrej posady. Wszak.
Hooge'owie byli niewątpłiwie bogatymi ludźmi!...
(D. c. n.)


Pierwszy raz w dziejach sportu sa
mochodowego Wilna z radością witamy
dzisiaj u bram miasta przyjeżdżających
gości z dalekiego Pomorza.
Przyjeżdżają, by złożyć hołd Wilnu.
Przywożą pozdrowienia z dalekich ziem
Nadnoleckich, gdzie biją bratnie, pol
skie serca.
