Onder mijn mede-reizigers trof mij vooral een timmerman van de marine, op reis van Wilhelmshafen naar Hamburg. Hongerig keek hij naar mij, toen ik een boterham uitpakte. Op mijn vraag, of hij trek had, gaf hij een toestemmend antwoord, waarop hij een sneedje brood wat ik hem gaf, verslond. Toen door dat sneedje brood het ijs was gebroken, kwam de oude Duitsche praalzucht weer boven en sneed hy op over zijn reizen en avonturen door de geheele wereld.
Een ander matroos van de marine, meende, dat de geallieerden, indien zij de handelsvloot van Duitschland op eischten, deze niet zouden krijgen. Twee burgers vroegen hem, wat men daartegen zou doen: „Duitschland is immers machteloos". De kwajongen beweerde echter, dat Duitschland zich uit alle macht met geweld daartegen zou verzetten. Op mijn minachtende opmerking: „zoo wordt het jonge geslacht opgewarmd, want de geallieerden behoeven geen geweld te gebruiken, zij behoeven slechts de blokkade te handhaven om Duitschland totaal te vernietigen", vielen de burgers mij onmiddelijk bij.
Te Bremen stapte ik over in den gereed staanden trein naar Hamburg, waar wy na heel wat vertraging aankwamen. Daar aangekomen moest myn pas weer worden geviseerd door den stations-kommandant. In een ommezien was dat gebeurd: myn pas en myn beroep hielpen my overal. De koinmaudant, een soldaat zonder onderscheidingsteekenen, haastte zich, opdat ik aansluiting kon krijgen naar de Deensche grens.
