Nunc  vero  quis  non  dole.it,  cum  florentissi-
mas  illas  Ecclesias  et  politias  in  Turcarum  stabula
et  mapalia  versas  esse  audimus,  plena  impietatis,
spurcitiae  et  crudelitatis:  qua  de  n  cogitantes,
non  solum  Asiae  calamitate  doleamus,  sed  etiam
iiostro  periculo  moveamur.  Si  arcere  Turcas  vo-
lumus,  et  vastitatem  Asianae  similpm  metuimus,
causae  tollendae  sunt,  flectenda  est  ira  Dei  vcris
officiis  pietatis,   qua  de  re  alias  saepe  dicilnr.
Ego  igitur  ne  dolore  longius  provehar,  ad
Basilium  redeo,  de  quo  dicam  historica  lege,  non
ut  Nazianzenus  declamitans,  ac  nimis  multa  par-


!  erga  miscens,  ut  si  quis  ad  pnlchram  statuam  pur-
pureos  et  sericos  pannos  suspendat.  Ego  hrevius
narrabo  Basilii  genus,  res  gestas  et  exitum.  Na-
!  tus  est  Basilius  patre  Christiano ,  qui  literas  do-
cuit,  et  cum  aliorum  hominum  liberos,  tum  vero
praecipue  suos  simul  in  literis  et  iis  artibus,  quae
naturam  rerum  et  dicendi  rationem  continent,
exercuit,  et  ad  Chiisti  agnitionern  et  invocatio-
nem  adsuefecit,  magnumque  fructum  huius  sui
laboris  cepit ,  fuit  enim  pater  trium  Episcoporum,
ut  ante  dixi,  Basilii,  Petri  et  Gregorii ,  qni  omnes
et  eruditione  et  pietate  excelluerunt ,  et  inter  se
concordes  doctrinae  puritatem  et  Ecclesiarum  tran-
quillitatem  in  bona  Asiae  parte  retinuerunl.  Pro-
pter  hanc  foelicitatem  parentes  non  modo  tunc
gaudebant,  sed  etiam  in  vita  aeterna  iam  ingenti
laeticia  adficiuntnr.  Deoque  pro  tanto  munere
gratias  agunt.  Nihil  enim  optabilins  ,  nihil  dul-
cius  est  sanis  parentibus,  praesertim  dirigentibus
vitam  ad  Evangelium,  quam  habere  tales  filios,
quorum  virtus  Ecclesiae  Dei  et  probetur  et
prosit.
