„Dat wil zeggen legt de pater geduldig uit dat we op die zogenaamde afgeschafte feestdagen niet per se verplicht zijn, om de Mis bij te wonen zoals op zondag, maar die feestdagen zelf zijn even hoog gebleven als ze waren.”
	„Feestdagen zijn alleen maar feestdagen, wanneer ze gevierd worden — aldus de heer Fransen — Als ze niet gevierd worden zijn het bij mij geen feestdagen meer!”
	Pater Apollinaris vindt wel, dat daar wat in zit. „Ja, — zegt hij — maar nu wordt het toch echt een beetje moeilijk, geloof ik. U sprak zojuist van „afgeschafte feestdagen” en U vindt het eigenlijk niet prettig, dat ze „afgeschaft” zijn. Maar ze zijn helemaal niet afgeschaft, ze zijn even hoog gebleven als ze waren. U bent nu alleen niet meer verplicht, om naar de kerk te komen, maar het wordt wèl verwacht, dat U komt! En dat U naar de kerk komt niet alleen, maar dat U nog te communie gaat ook, want daar zijn die feestdagen altijd nog hoog genoeg voor. Maar.... U vindt dus ook, dat ze niet gevierd worden? Dat ligt dan volgens mij'niet aan de Kerk, maar aan de mensen.”
	„Nou ja, pater, verweert mijnheer Fransen zich nog, een beetje zwakker overigens dan in het begin nou ja, U weet wel, wat ik bedoel.”
	Al is het pater Apollinaris nu niet zonder meer duidelijk, w at mijnheer Fransen eigenlijk wel bedoelt, mag hem dat toch niet hinderen. Hij gaat rustig verder: ,Neemt U nu b.v. het H. Hartfeest eens! Het is dit jaar honderd jaar geleden, dat de Paus het voor de hele Kerk instelde. In één van Zijn openbaringen aan de H. Margaretha Maria Alacoque vroeg het H. Hart zelf om die feestdag. De pausen hebben die vraag beantwoord door er een eerste klas feest van te maken. Maar wij, wij vroegen ons toen meteen af: Moét dat op vrijdag? En ons werk dan? De winkel, de zaak, het bedrijf, de fabriek? Kan dat niet op zondag? Laten we het maar op zondag zetten, dan moeten we toch al naar de kerk en verletten we niets.
