y dom Cavendisha został zdruzgotany,
na podłogach leżeli zabici i ranni, wijący się
w bolach, — podłogi zaś i ściany krwią zbro
czone.
Gdy pobici burzyciele wrócili do swej kwa
tery, oddział Cavendisha, uzbroiwszy się od stóp
do głów, popędził ku mieszkaniu Culacabbage'a.
Nastąpiła bitwa jeszcze krwawsza, od poprze
dniej. Policja przywołana nie mogła sobie dać
rady z awanturniczą hordą , która wyprawiała
awantury do samego rana. Dopiero nad ranem
prawie wszyscy wycieńczeni usunęli się i po


— Komu? — zapytał znowu, a ręka jego,
spoczywająca obok jej ręki, cofnęła się nagle.
Głos jego i wyraz jego twarzy zmienił się
znowu.
— Również księciu.
— Czy pani wolno tylko z nim tańczyć ?

— Oh, nie, nie, ale na jego prośby i na
prośby mego ojca, którego jest najlepszym
przyjacielem, musiałam mu przyrżec jeden ta
niec po drugim. Widzisz pan.
I szybko ujęła i otworzyła złoty karnecik,
który wisiał na lańcuszku u wachlarza.
— Książę Kierszkow — czytała Nadja gło
śno, podczas gdy oczy jego ją śledziły. — Po
lonez, pierwszy wale, pierwszy i trzeci mazur,
trzeci kadryl, piąty mazur, kotyljon...
Zamknęła karnecik, zatykając za niego
złoty ołóweczek, potem „spojrzała na Piotra de
Chypre Montaigout, widocznie oczekując od
niego prośby o drugiego walca. Gdy zamknie
karnet, to stauie się, ponieważ przyrzeczonego
mu walca nie miała potrzeby notować..
Czekala jednak napróżno, Wyprostował się
powoli i stał milczący i nieruchomy z wzro
kiem Zwróconym w dal.
„ Po dlugiej — pelnej oczekiwania pauzie,
zdumiona tem milczeniem, ciągnęła dalej Nadja
trochę zaniepokojona :
drugiego Galów mogłabym pana zanotować na

— Nie — rzekł j i
jeszcze ri patrząc | e głową, ciągle

— Dlaczego? — ;
sdu eg zapytała z wzrastającem

Milezal.
— Mów pan, proszę a.
— Nadja... ma


wychüdzi codziennie niewyłączając niedziel i świąt o godzinie %. rano.
