Tu miejsce syna. Proszę spojrzeć, Je
den widelec, jeden duży nóż, jeden ma
ły. Noże leżą po lewe: stronie, wide
lec, po prawej. — Obszedł stół i stanął
U nóg zabitego. — Proszę spojrzeć, Le


$ w ogłoszeiiach wwyktych


wał się, wciągnął spodnie na piżamę,
wlożył pantofle i zeszedł na dół. Klu
cze miał w kieszeni spodni, W lewej
kieszeni. Proszę spojrzeć. Widać kół
ko. I proszę spojrzeć na jego ręce. Le
wa znacznie większą od prawej, To
rzucą się w oczy... jeżeli panowie są
dzicie, że Dollboys popełnił samobój
stwo ii że w tym celu wśród nocy i na
pół ubrany, zeszedł do zimnej kuchni.
b) Do tej ostatniej, ziemskiej czynnoś
ci użył rozmyślnie prawej ręki, cho
ciaż łatwiej, naturalniej, prościej i pe
wniej uczyniłby to zapomocą lewej,
którą posługiwał się stale w pracy. c)
Dając do siebie strzał, ani nie stanął,
ani nie usiadł, ani nie ukląkł, ale przy
kuanął, czy też pochylił się w taki spo
sób, jakby chciał coś podnieść z pod
łogi, Albo a) albo b) albo c) oddzielnie
wzięte, mogłoby się dać wytłumaczyć,
ale wszystko razem...
— Na Boga! — rzucił szeptem Ra
venscourt — on był mańkutem?

— Był — potwierdził z  przeję
ciem doktór. — I że ja osioł, nie pa
miętałem o tem. Coprawda mało z nim
miałem do czynienia, ale powinienem
był pamiętać, I gdzie ja miałem oczy,
żeby nie zwrócić uwagi, że ten pocisk
utkwił tak nisko w ścianie? Rzeczy
wiście, ktoby do siebie strzelał w ta
kiej pozycji?

— Dziękuje, Gethryn — rzekł Ra
venscourt, — Ma pan rację, Czy pan


za tekstem) (5 gr. — za | wiersz


mym tonem. Przelomna niechęć, jaką
okazał na widok Antoniego, znikła bez
śladu.
Antoni potrząsnął głową.
— Niestety, nie.
