Kto czytuje polityczne pisma radykalne, a nawet organy ruchu
„etycznego“ jak „Czystość*, „Przyszłość“ itp., gotów mniemać, że
niema ludzi gorszych od księży. Napaściami ustawicznemi starają się
sfery wspomniane wpoić to przeświadczenie głęboko w serca swych
zwolenników, aby w ten sposób złamać wpływ Kościołą nauczającego
na CE i wykopać przepaść głęboką między rzekomą „wyżyną
etyczną“, na którą wznoszą lud socyaliści i liberałowie radykalni, a za
padającą się w głąb niziną, na której stoją księża. Że wśród księży
mogą się zdarzyć i zdarzają się upadki moralne, temu nikt przeczyć
nie myśli, boć i księża są ludźmi słabymi i mają wolną wolę, ale
gdyby zepsucie kleru było tak powszechnem, jak głoszą radykali, na
leżałoby istotnie zwątpić — nie o szczytności i prawdziwości etyki
ewangelicznej, jak chcą postępowcy, bo to byłoby przecież nielogi
cznem — lecz o stosowności wychowania w seminaryach duchownych
i o karności w łonie Kościoła. Na szczęście tak nie jest, więc i wnio
ski ubliżające władzy duchownej są bezpodstawne.
