„Toen hield No’omi op tot haar te spreken”. En als Ruth en No’omi dan in Erets Jisraeel komen, is het daar lente. Maar het landgoed van Elimelech, No’omi’s overleden man, kan de vrouwen geen koren geven: het is verkocht. Dan doet Ruth ais de armen in het land, zij gaat „achter de maaiers” op een veld, verzamelt wat zij laten vallen en komt zoo in aanraking met Bo’az, de eigenaar van dat veld. Deze man, die een verre bloedverwant blijkt van No’omi, „lost” volgens Joodschen plicht het door armoede verkochte land van Elimelech terug. En neemt met tot het uiterste volgehouden ridderlijkheid, Ruth hierbij tot de zijne. Tot zoover het verhaal. In het eerste hoofdstuk is Ruth het middelpunt, in het tweede en de volgende: het land.
Bo’az zien wij levend voor ons; zijn doortastende daad, zijn gulle kracht en zijn mildheid boeien ons steeds opnieuw. Of wij Bo’az zien als „baas” tusschen zijn knechten, of, zacht en voorzichtig met het meisje dat om zijn gunst komt vragen, op Bo’az valt het volle licht. Naast en om hem zien wij de maaiers, de sprokkelende vrouwen, ook Ruth en No’omi. Maar dit alles wordt op de achtergrond gedrongen door de geur van het land, die ons uit ieder woord der vertelling tegemoet komt.
Wij kenden de wetten van „Péah” en „Léket” Wij wisten: „Gij zult de hoek van Uw veld voor den arme laten de losse halmen die vallen voor hem laten liggen” Wij kenden ook de bepalingen voor den „Losser”, alle plichten die ten nauwste samenhangen met de vele bodem-wetten,’ die ons als landbouw-volk werden opgedragen.
