Ook om andere redenen is het van belang dit te weten. Zulke z.g. radioactieve gassen vormen n.l. op zichzelf een uiterst gevaarlijk wapen en hoewel de verantwoordelijke autoriteiten hiervan niet voor offensieve doeleinden gebruik hebben willen maken, moest men bedacht zijn op Duitse aanvallen van die aard. Ook als nevenverschijnsel van de atoombomexplosie treedt evenwel een sterke radioactiviteit op. Het is nu echter volgens het rapport zodat de bom, die aan een parachute neerdaalt, op een zekere hoogte boven de grond ontploft, welke hoogte dusdanig gekozen is, dat het vernietigende luchtdrukeffect maximaal is. Bfjna alle radioactieve gassen worden mee omhoog genomen dooreen osptijgende kolom van hete lucht, waardoor ze de gebeurtenissen > op het aardoppervlak vrijwel niet meer beïnvloeden;
	maar er zullen toch ook gevaarlijke radioactieve gassen op grondniveau aanwezig zijn. De bewering dat eendoor een atoombom getroffen plaats door radioactiviteit voor jaren onbewoonbaar zou zijn berust echter op fantasie. Bij de explosie worden overigens temperaturen bereikt van dezelfde grootteorde als decentrale zontemperatuur (iets van tien millioen graden).
Met enkele woorden wordt in het rapport gesproken over de Duitse poging in deze richting. In 1941 wist men dat in Noorwegen enige kilo’s zwaar water werden geproduceerd op last van de Duitsers.
Men kon zich moeilijk een ander gebruik voor deze stof voorstellen dan in verband met het Uraan-vraagstuk. Zij (de Engelsen) vreesden, dat indien de Duitsers atoombommen zouden maken vóór de geallieerden het deden, de oorlog in enkele weken ten einde zou zijn. Tot de zomer van ’42 was de opinie onder de .Amerikanen, dat de Duitsers hun nog wel enige ronden voor konden liggen....
