„Dragg!” herhaalde de graaf met ’n donderende stem, en .terwyl hy, zoo hard hij kon, schreeuwde, voegde hy er bij; „Niet met de stok, niet met de stok, anders vliegt hy je naar de keel! Dragg, hier!” Nu hield de koetsier halt, iedereen was onrustig geworden. By ’t naderen van ’t rijtuig, was ’n oude bedelaar opgestaan en had den dog daardoor in woede doen ontsteken. Terwyl hy z’n tanden liet zien, ’t lichaam als tot een sprong gekromd, begon ’t dier vreeselijk te huilen, ’t Was de hoogste tyd dat meneer De Feul, met opgeheven stok, uit.’t rijtuig sprong, en naar den bedelaar holde. Deze, een oud man, heelemaal wit door ’t stof van den straatweg, stond met ’n lijkbleek gezicht, en trachtte zich te verdedigen door onhandige bewegingen met z’n stok te maken. Hy stotterde eenige woorden, die niemand verstond, en z’n baard sidderde werktuigelyk op z’n borst. Dragg voelde dat men hem z’n buit zou ontnemen, hij merkte reeds de punt van de stok van z’n meester, en sprong naar de keel van den bedelaar. De graaf greep ’t dier aan den halsband en trok ’t achteruit, terwyl hy riep:
	„Joseph, Joseph!” Maar de koétsier was bang, dat z’n stampende, zenuwachtige paarden op hol zouden slaan, als hij van den bok afkwam. Hij verloor z’n hoofd- en sprong niet direct er af. Intusschen was Dragg, ongevoelig voor de slagen, die z’n meester hem, met den den mei ijzer beslagen stok, toediende, hij sloot den bedelaar met z’n pooten in, en beet hem uit alle macht. Met oogen, groot van angst, durfde de man niet adem te halen, terwyl z’n gezicht doodelyke vrees uitdrukte. Zwaar ademhalend, door ’t schreeuwen van z’n vrouw, en ’t krijschen van z’n schoonvader, z’n bezinning verliezend, schudde De Feul den hond woedend heen en weer, hy hoorde de snuivende paarden achter zich, die de koetsier slechts nog met de grootste, moeite kon inhouden.
