Zoodra wij niets meer voor de menigte hebben te verbergen, staan wij met haar op gelijk geestelijk en zedelijk peil. Dit moge het eindelijke resultaat van onzen arbeid zijn in een onafzienbare toekomst, voor het heden is hét zeker Zoo niet! En ontkennen wij op gelijk peil met
	de menigte te staan, dan mogen wij niet in de fout vervallen parelen te werpen voor hen, die de waarde van parelen niet kennen!
	Laat mij nog even aanhalen wat Anaxarchus, een tijdgenoot van Aristoteles (Bolland, het Evangelie bl. 79) zegt over geheimhouding van kennis en leeringen.
„Veel weten kan den bezitter veel baten, maar ook veel „schaden. Van nut is het voor den oordeelkundigen man, „maar schadelijk is het voor iemand, die ieder woord licht„vaardig voor elk publiek uitspreekt. Men behoort de maten „te kennen van de gelegenheid, dat is de merkpaal der „wijsheid. Zij, die te onpas hunne kennis uitkramen, al „kramen zij de waarheid uit, blijken geen wijsheid te ver-
	„binden met beleid, maar het verwijt van dwaasheid te „verdienen.”
	Zou deze uitspraak ook niet toepasselijk wezen op onze geheimhouding, en zouden wij, als wij dit toestemmen, nog wel zoo minachtend en onoordeelkundig over „geheimdoenerij” spreken.
En wat de drie graden betreft, zouden wij ooit aan de opheffing ervan gedacht hebben, wanneer niet door de machteloosheid van het meerendeel der z.g. ingewijden, onze priesters, uit vroegeren tijd, de waarde van die graden was verloren gegaan, omdat zij door gebrek aan kennis de kracht misten om die verborgen waarde eruit te voorschijn te delven?
	De Orde scheen in nacht verzonken.
Maar ’t Meesterwoord heeft weer weerklonken.
