Jaagt men zonder acte, bij nacht of op spoorsneeuw, dan zijn dit overtredingen, die alleen ongeoorloofd zijn, omdat de wet zulks
	verbiedt; vergist zich iemand bij ongeluk inde grenzen, zoodat hij niet opzettelijk bij den buurman jaagt, ook dit kan men als overtreding beschouwen. Maar zoodra men te doen heeft, en dit geval komt het meeste voorniet iemand, die opzettelijk op gron, den, waarop hij geen jachtrecht heeft, wild bemachtigt (waardoor anderen worden benadeeld), dan zegt toch een ieders ethisch gevoel, dat hier een delict is gepleegd, zelfs al bestond er geen wetsbepaling. Dus behoort dit delict als misdrijf beschouwd te worden, en de wetgever doet onrecht aan het systeem van onze strafwetgeving, wanneer hij het onder de overtredingen handhaaft. De artt. 314 en 315 Wetboek van Strafrecht behandelen een misdrijf, dat veel overeenkomst vertoont met den wilddiefstal, nl. diefstal van helm, klei, plaggen, mos, biezen, puin, enz., enz. Bij beide het wegnemen opzettelijk van zaken, die niet aan den dief behooren, maar van zaken die niet veel waarde vertegenwoordigen, dus niet even hoog behooren te worden gestraft als de gewone diefstal (vergel. Alg. Besch. Staatscommissie § 12) beide betreffen zaken, die in het veld eigenlijk open en bloot liggen, min of meer „aan de zorg van het publiek aanbevolen”, maar beide zijn misdrijven en geen overtredingen. Het is een allereerste vereischte voor een goede jachtwet, datdestrooper met niet te zachte handen wordt aangepakt. Volgens mijn bescheiden meening is aan ook de eerste wijziging, die inde jachtwet behoort gemaakt te worden, deze ; dat er een delictum sui generis worde gemaakt genaamd : wilddiefstal, waarvan de elementen zijn 10. dolus (het opzet), 20. het bemachtigen van wild op gronden, waarop men geen jachtrecht heeft. Staat dit als misdrijf inde wet, dan worden de bepalingen van de strafwet van kracht, welke handelen over de wijze, waarop het delict geconstateerd wordt, de maatregelen tegen den verdachte, de poging, de medeplichtigheid en de heling; mijnentwege zou men dan al die kleinere overtredingen met geldboete als voorheen kunnen straffen. De ontwerpwetgever spreekt wel over de wenschelijkheid, dat er in Nederland een matige wildstand zij, over de driestheid van de stroopers en de slappe rechtspraak; maar hij laat twee punten onbesproken, die het op zich zelf reeds noodzakelijk maken, dat men den strooper zijn vuil handwerk belet, en dat zijn; le. 