Gen. Kuropatkin telegrafuje pod
d. 11 b. ra. Podczas walki, która bez przer
wy trwała kilka dni, straty nasze w ran
nych wyniosły 50 tysięcy ludzi (a w zabi
tych? P. R.). Odwrót z Mukdenu był bar
dzo trudny. Tyły armii dokonały go w zu
pełnym porządku, zatrzymując się tylko na
punktach poprzednio oznaczonych. Natomiast
transport trenu z powodu bezustannej ka
nonady Japończyków, którzy ostrzeliwali
drogę mandżurską (niewątpliwie to samo co
tak zwana szosa mandarynów P. R.) był
bardzo utrudniony. Maszerowaliśmy nie wzdłuż
dróg, lecz polami, ponieważ zaś okolice Tie
linu i Mukdenu poprzecinane są rzekami o
bardzo stromych brzegach, wozy musiały się
przy każdej takiej przeprawie zatrzymywać
i szły bardzo powoli ze znacznem opóźnie
niem. Nieprzyjaciel otrzymał znaczne posił
ki. Z dokładnego „obejrzenia zwłok i zeznań
jeńców wynika, że w bitwie brała udział
także armia gen. Nogi. Prócz tego zaś dy
wizya zupełnie nowa. Że względu na małą
odległość od Japonii i łatwość transportu
morzem, armia japońska utrzymywana była
zawsze w pełnej sile. Prócz tego Japończycy,
dzięki służbie wywiadowczej, zorganizowanej
doskonale Jeszcze w czasie pokoju, znali
dokładnie także pozycye naszej armii.
Depesza Kuropatkina z d. 12 b.
opiewa: Ze sprawozdania jednego Z a
dantów straży tylnej wynika, że zauważono
półtora dywizyi japońskiej w nieznacznej
odległości. O poważniejszem starciu jednak
że niema wiadomości. Wedle sprawozdania
straży tylnej drugiej armii, pierwszy pułk
syberyjski poniósł bardzo ciężkie straty
wskutek ognia nieprzyjaciela, który nadszedł
od wschodu, Pułkownikowi Leszowi udalo
się ocalić wszystkiego 8 oficerów, 150 żoł
nierzy, sztandar pułkowy i jedną bateryę.
Pułk ten już podczas walk dnia 6 b. m.
stracił przeszło tysiąc ludzi. Z pułku dor
packiego 25 dywizyi zostało 619 żołnierzy
i 2 oficerów.
