Niechajże duch nasz w pracy około dobra kraju zbliża się do tej
czystości swej Bożej, niech przebacza wszystkim wszelkie złe od nich
doznane i kroczy z nimi naprzód nie zatrzymując się ani na chwilę
z wzrokiem wlepionym w jeden cel, w zdobycie największej pomyśl
ności dla ziemi rodzinnej.*


' Domawiając tych słów posłyszałem płacz za drzwiami mego po


koiku.
Jakis biedny, blady, drżący od zimna rusinek od Dukli z jasny
mi na ramiona spadającymi splotami włosów i niebieskiem melan
cholicznem okiem, w szarym płaszczu zgraniastą białymi frendzlami
obszytą peleryną, ukazał się przedemną gdym drzwi otworzył, pro
sząc 0 jałmużnę.
Chata mi zgorzała, matka z troski zaniemogła i umarła a ojciec
z drobnćmi dziećmi tuła się po ludziach, żebrząc litości.
Patrząc w piękną, łagodną, cierpieniem tak wcześnie napiętno
waną twarz dziecka wręczyłem mu wsparcie. Skłonił się tym wdzię
cznym pokornym ukłonem ruskiego ludu, spojrzał na mnie tem po
godnćm niebieskiem okiem i mileząc wyszedł z pokoju. Ja długo my
ślą szedłem za nim; widziałem go jak pochylony, drżąc od zimna,
brnął po iskrzącym się do słońca, stwardniałym śniegu, gdzieś da
leko, daleko. 4

„Czasem zmęczywszy się przystanął, popatrzył gdzieś po za siebie,
jakby ku swoim braciom, ku siostrom, ku ojeu swemu i wtedy zdało
mi się, że jedno z tych łzawych tęsknych spojrzeń padło na mnie.
Czułem że oko mi mgłą zaszło, że serce biło mi silniej, że w du
szy mej rozbrzmiała jakaś rzewna pieśń, niby jedna z tych smętnych
porywających swym czarownym wdziękiem dumek ruskiego ludu.
Pieśń ta brzmiała coraz głośniej, rozbrzmiewała coraz silniej,
serce mi rozpierała, głowę mi rozpalała i wybuchła serdecznym
płaczem.
Skryłem głowę w obie ręce i płakałem.
Już wieczór był, ciemno było do okoła, tylko księżyc zeszedł i
wpuścił kilka srebrnych promieni światła, do mego pokoju.
