* * * Klokslag tien uur liet de voorzitter zijn hamer vallen en het tweede deel van de Centrale Raad was begonnen. Eén agendapunt was gisteren overgeslagen, omdat dr. de Boen nog niet aanwezig kon zijn: „Verslag over het Bondsorgaan.” Het verslag zelf was sober en de redacteur was zelf, beter dan ieder ander misschien, ervan overtuigd, dat ondanks de voor uitgang die men inde laatste jaargang kon con stateren, het gewenste niveau nog niet bereikt was. Nu was het woord aan de vergadering. Dr. Arnold stelde als eerste een vraag. Een vraag die ons gedurende het hele debat is bij gebleven. Men oordele zelf: „Kan de Centrale Raad besluiten ne men?” De voorzitter antwoordde onmiddellijk: „De Centrale Raad is souverein.” Zoals een bij puurt naar de honing, zo heeft de C. R. gepuurd naar de ondergrond van dit vraag„spel”. Er is verderop wel geploegd, maarde ondergrond is niet bovengeko men. De voorzitter kon terecht niet anders ant woorden: ’t staat immers zo inde statuten. Ervaart men soms, dat de souvereiniteit van de C.R. prac tisch niet altijd tot gelding komt? We konden het idee niet van ons afzetten, dat een dergelijk gevoel de oorzaak was van minder prettige opmerkingen en breder uitgesponnen debatten dan misschien nodig was. Toch is het goed, dat er bij de jaarlijkse wapen schouw wordt gesproken wat er op het hart ligt. We bouwen immers. Er is ook gebouwd aan het orgaan. Men zag in het orgaan hét propagan da-middel, ’t moest aan trekkelijker worden ge maakt, liefst in kleuren druk, maar op deze basis zal het moeilijk blijken. Het geld ontbreekt en er zal naar wegen gezocht moeten worden om de fi nanciële zijde van dit klemmend punt beter te maken. De voorzitter stelt een studie-commissie voor, vooral ook omdat de com missie die vorig jaar aan het werk geweest is, door het overlijden van dhr. Wijffels geen rapport heeft uitgebracht. Tegen zo’n commissie is men niet maar dhr. Huber vraagt spoed. Royaal biedt men zelfs 20 ct. contributie-ver hoging aan, maar dat aanvaardt de voorzitter zo maar niet: dat is niet inde kringen geweest. Pater Godefroy is niet bezorgd over het geld: een aantrek kelijk orgaan financiert zichzelf. Dr. de Boer is als verantwoordelijk redacteur erg blij met de ontevredenheid over het orgaan. Men ziet juist door deze critiek beter de betekenis van het orgaan. 