Vooral deed het ons aangenaam aan, dat de heer Kloppers ook breed uitwijdt over het Totoverbod – en dat nog wel ineen speciaal blad voor Handelsbelangen dus geen draver-vakblad. Trouwens wat de vakbladen betreft is het alleen ons blad, dat voortdurend op het fnuikende Totoverbod heeft gewezen en dit zullen wij blijven doen tot het oogenblik, dat het verbod is opgeheven. Wij gaan dus nu weer verder met het artikel. Slakkengang. Waarom wij hierop wijzen? Omdat wij allen op het oogenblik den mond vol hebben van „opbouw” en ons hoofd niet in het zand moeten steken. Wij moeten de grootheid erkennen waar wij haar aantreffen en goed weten dat wij een nieuw tijdperk zijn ingetreden, waarin voor het aloude Nederlandsche trekschuit-tempo geen plaats meer is. Als wij daarvan niet goed doordrongen zijn, zullen anderen ons land transformeeren; „met ons, bij ons en zonder ons”. Het is zeker niet verheffend thans luidruchtig te smalen op alles, zooals het in eigen land was en bestond vóór Mei 1940 en alles verdient ook allerminst te worden gekleineerd, want op onze eigendommelijke wijze hebben wij wel een en ander gepresteerd in onze elf bescheiden provinciën. Maarde tijd voor zelfgenoegzaamheid en knusheid is onherroepelijk voorbij en een beetje zelfspot met onzen eigendunk en met den slakkengang in het land der dozijnen politieke partijtjes, kan allerminst kwaad. Men zegge niét „ja maar, hoe kunnen zeven millioen Nederlanders de zelfde prestaties verrichten en het zelfde tempo ontwikkelen als volken, tienmaal zoo talrijk?" Dit is zelfbedrog; die zooveel talrijker volken hebben ook eën zooveel grooter gebied te cultiveeren, en de Nederlandsche laksheid en knutselgewoonte was niets anders dan een ingekankerde kwaal. Er werden ook in Nederland groote autobanen aangelegd, zeker, en de snelverbinding Amsterdam—Den Haag heeft haar beslag gekregen, maar hoeveel tijd is daarmede gemoeid geweest! Een enkele .gunstige uitzondering kan alle fouten en besluiteloosheden Trouwens niet goed maken; jaar in jaar uit heeft het snel; verkeer van Amsterdam naar Utrecht zich moeten behelpen met een honderd jaar oud kronkelweggetje, dat benzine kostte, en tijd; op vele wegen werden de tollen gehandhaafd, en automobilisten en vrachtrijders, die daartegen protesteerden, waren een soort oproerkraaiers, die niet onderschreven dat wat goed genoeg was voor onze voorvaderen, ook goed genoeg moest zijn voor ons. De belangrijke verkeersweg tusschen de hoofdstad en het Gooische achterland, leek op sommige gedeelten zoo hobbelig, dat wie zijn wagen wenschte te sparen, langzaam moest rijden. 