Het is mij zelf overkomen, dat de bewoner van een buitengoed, met wien ik een West- landsch bedrijf bezocht, mij de op merking maakte, dat de Westlandsche druiven voor consumptie minder ge schikt waren, omdat ze te zuur bleven. Zijn tuinbaas kweekte ze beter, meen de hij. Van die gansch niet kwaad bedoelde opmerking heb ik versteld gestaan. En de bezoeker is trouwens van zijn dwa ling zóó vlot bekeerd, toen hij de vruch ten had geproefd en wat met den tuinder gepraat, dat hij dezen vroeg, of hij zijn tuinbaas eens bij hem mocht sturen. v v v Zooals ik zeide: er was wel eenige aanleiding voor dat affreuze misver stand, omdat het goede product meest de grens over ging. Dat het een misver stand moest zijn, lag wel bij voorbaat voor de hand, omdat niemand in staat is, onder alle omstandigheden van weeren bodemgesteldheid druiven te kweeken, zooals de Westlandsche tuinder dat kan. Zooals hij als ’t ware praat en overlegt met iedere kas, met iederen boom apart en in alle om standigheden de juiste maat en metho de weet te vinden van water- en mest- behoefte, van snoeien en krenten, van temperatuur en atmosfeer en wat al meer. ziet, dat zijn dingen, waarbij boeken en tabellen tekort schieten; doch waarvoor de Westlander be schikt over zijn encyclopedie van over geleverde ervaring, zich uitend in een ongeëvenaard kweekersinstinct. 29 ,ONS NEDERLAND" OVER WESTLAND t Gaat hierover,’dat die tienduizen den landgenooten, door ’t merkwaar dige dat ze zien en door de kwali- teitstafeldruif die ze te genieten krijgen, kenners en propagandisten worden voor dit kostbaar product van eigen Nederlandschen bodem. v v v Het is belangwekkend, die tuinders bezig te zien in hun fijnzinnig werk en onder bevoegd geleide een wandeling te maken door de series kassen en warenhuizen met hun weldadige orde en groote verscheidenheid tevens. Voorheen was de toerist in het Westland vrij gauw uitgekeken. Hij was gefrappeerd door het industrieele aanzicht van dit tuinbouwgebied: ’t was alles glas en nogeens glas, wat men zag, met daartusschendoor honderden f ibrieksschoorsteenen. In den zomer, a’s deschoorsteenen niet rooken, merkte men echter geen teeken van leven buiten den weg en als men er geen relatie had, kwam men er niet licht toe, in een van die tuinen binnen te loopen en daar te zoeken naar de duizenden werkers en hun arbeid en hun product. 