Dit laatste geval doet zich ditmaal gelukkig niet voor. Wat zou me immers gemakkelijker vallen, dan een geestdriftig gestemde ode te wijden aan het Excelsior-bestuur, dat zich weer kan verheugen op een kranig eerste elftal op het bezit van een pracht tribune Daarover wil ik het echter niet hebben. wijl ik dan veel te veel in herhaling zou treden, misschien dingen zou zeggen, die er, of ten deele naast, of ten deele niet juist zijn. Waarover dan? Vindt u bet maar niet het beste, dat ik nergens over schrijf?
	Dat doen Sportjournalisten immers nagenoeg steeds! Ik heb wel verslagen gelezen van meiJschen, die de wedstrijd in het geheel niet gezien hadden. Trouwens, dat is nu juist het geheim van het schrijversvak!
	Ik ontmoet wel ecns clubleden, die me met een verbaasd gezicht vragen: Waar haal je toch altijd nieuwe stof vandaan om over te schrijven of te dichten?
	Wat antwoordt je dan?
	Och, dan zet je een kwasie-gewichtig gezicht, je fronst je wenkbrauwen, je laat om je lippen zoo'n gepatenteerd, veel beteekenend doch overigens weinig zeggend lachje sjjelen, je haalt je schouders een verdieping hooger, kortom je doet ~alsof ”...
Over de keuken der journalistiek, waarin de copy gebakken en gekookt wordt, kan ik me natuurlijk onmogelijk uitlaten!
	Zegt de firma P. hoe ze haar producten fabriceert? Ze zou dwaas zijn. wanneer ze het wel deed. Welnu, zoo denk ik er ook over! Nu ik evenwel weet, dat deze regelen slechts gelezen worden door menschen. die me goed gezind zijn, die mijn grootste vertrouwen genieten, en van wie ik weet, dat ze zwijgen kunnen, durf ik wel eens uH de school te klappen. Ik zai een tipje van den sluier oplichten. Als u het kunt snappen.
