Helaas is het op 5 December niet voor alle mensen, voor alle kinderen feest. Hun Sinter klaasavond is niet mooi, roept later in hun herinneringen beelden van smart en wanhoop op. Al zouden we het alléén voor St. Nicolaas doen — maar veranderen moét dit en veranderen kan dit, door ons allen tezamen. A.C.P.—P. Biecht. Onder de indruk van het naderend Sinterklaasfeest. Nee, zélf heb ik niets te biechten; maar ik heb bezoek gehad van een dame, met wie ik jaren geleden in het bestuur zat van een organisatie, die sinds enige jaren overbodig werd. Zó raakten we uit elkaar. Ieder jaar in de Novembermaand vond ik echter van haar, vroeger of later, een brief in de bus, die telkens op een andere manier, telkens in een andere vorm me eraan herinnerde, dat er hon derden kinderen in de stad rondliepen die géén Sinterklaasfeest zouden hebben, als ik mijn bijdrage niet tijdig inzond. En misschien méér omdat de hardnek kigheid van de juffrouw me bekoorde, de trouw waarmee ze haar Sinterklaas kinderen bedacht, en dééd bedenken, dan uit een behoefte mijns harten zond ik haar een riks en verheugde me al op het bedankje dat kwam, ook altijd in een andere vorm, maar waardoor ik er enige notie van kreeg, dat mijn bij drage werkelijk haar bestemming had bereikt. Nu wilde de juffrouw me spréken. „Ja juffrouw. U bént laat dit jaar; maar weest u niet bezorgd, ik wist wel dat u komen zou; mijn bijdrage voor ’t Sinterklaasfeest ligt al klaar. Er was iets van verbazing in haar houding en iets van blijdschap in haar stem, toen ze me zei: „Oh!? U vindt dus óók, dat het „door" moet gaan?" Nu was de verbazing aan mijn kant en toen kwam, wat ik u aandien als een „biecht". Telkens de laatste jaren had ze ge dacht, dat dit nu wel de laatste crisis winter zou zijn en ze had met een be roep daarop vele harten murw kunnen maken; aldoor waren de toestanden in de verschillende werklozengezinnen erger geworden. 