Deze laatst-overlevende Bront maakte hierop geen uitzondering. Hij kon zich aan de ouderlijken invloed, waarmee hij geboren was, niet onttrekken. Het was nu eenmaal zijn Bronten-psyche. Weliswaar had hij vriendschap en aanhankelijkheid opgevat voor den eersten mensch met wien hij toevallig in aanraking was gekomen. Doch verder strekte zich dit vertrouwelijk gevoel niet uit. Hij kwispelde slechts wanneer zijn jonge meester in de buurt kwam ;dan spitsten zich ook zijn ooren op het hooren van diens stem, of signaal-fluitje ; en zelfs maakte het jonge beest dartele sprongen, als Pieter in zijn buurt was.
Doch zoodra was het beest alleen, of hij waagde het niet meer zijn staart te roeren. Het ritselde of barstte dan onheilspellend achter hem. De kracht van dit geweldig lichaams-deel was zóó groot, dat hij er altijd eenig onheil mee stichtte, — een tak, een struik, een boom, steeds moest iets het ontgelden. Daarom hield het beest zich onbeweeglijk stil, omdat een natuurlijk begrip in zijn schrander brein het van den aanvang deed begrijpen wat wèl en wat niet mocht=
Zelfs den adem hield het monster-gedrocht in, nu het hier alleen in het moeras gedompeld lag. De modder was vet en lauw. De zomerzon kittelde hem den reusachtigen rug. Maar zijn levendige ooren durfde hij echter niet bewegen.
Toch luisterde het beest scherp, of hij geen enkel geluid kon opvangen, nadat de voetstappen van zijn meester zich reeds lang hadden verwijderd.
Alles bleef stil om hem heen.
Het was hier inderdaad een eenzame plek, welke als zijn toekomstig verblijf was uitgekozen. Hij lag er behagelijk en lui. De lekkere zomer-warmte deed hem goed. Hij voelde zich groeien, al waren zijn afmetingen reeds van een ongehoorden omvang. Straks zou hij waarschijnlijk zijn moeras-plas ontgroeid zijn.
