Maar neem nu eens de antifoon daarvóór, uit hetzelfde Officie van maandag in de Goede Week:
	Twee re-cadenzen, meam en argenteis, nog gesteund door brede tertsen in de tweede incisie en op quos daarna: we moeten wel zeggen, dat re b.t. is. Maar wat gebeurt er dan? Op appretiatus verschijnt een typische IVe moduscadens, die op eis zijn slot vindt in een mi. En de antifoon is uit, de psalmodie begint, die re helemaal vergeet en mi bevestigt. Een frappant geval ener secundemodulatie hebben we voor ons. Laten we de antifoon eens van dichtbij bekijken. Elk der drie incisies heeft een stijgend en een dalend deel. De stij-



	gende zijn melodisch identiek (in de tekening met A gemerkt en met haken van onder omgeven, omdat ze de modusgrondtoon mi vertegenwoordigen), de dalende (met B gemerkt en met haken van boven als tegentoon re en zijn tertsverwanten bevattend) zijn wel motivisch gelijk, maar melodisch niet helemaal: fa is de wezenlijke noot ervan in de eerste twee cadenzen en daarom zijn déze melodisch gelijk. De derde cadens reproduceert de eerste, maar eindigt een toon hoger (dus B nu met een haak van onder). Dan is er nog de pressusgroep, die we C genoemd hebben. Zij zorgt voor de aaneenschakeling der incisies. De tweede incisie bemiddelt tussen de eerste en de laatste: melodisch eindigt ze als nr. 1 en begint ze als nr. 3. Dat bevordert de eenheid van dit antifoontje en tegelijk zijn stuwende progressie naar het hoogtepunt appretiatus.
