»Jeźli pani tego koniecznie żądasz, poważę się, lecz
nie ręczę za skutki.«

»Tedy ja ręczę; wracaj tylko Spiesznie.«

— Do tej Poisson (pani Pompadour była Poisson z domu)
trudniej się dostać niż do jakiej urodzonej księżniczki —
pomyślała margrabina. — Nie jestże to wstydem dła
damy jaką ja jestem, znizać się przed taką mięszczką
i czekać w przedpokoju? Zresztą niech wie, iż jéj chętnie
względów króla ustępuję, i że Małgorzata Sylwia de
Mercoeur , margrabina de Wauconcelie , nie potrzebuje
czyjejś tam łaski, aby mieć w świecie znaczenie. —

Pani Hausset wróciła.
»Pani Pompadour oczekuje panią w swoim sypial
nym gabinecie. Nie wstała z łóżka, aby nie dać pani
długo czekać na siebie.«

»I aby sobie tém większą nadać powagę; rozumie
my się na tem.e

Sypialnia pani Pompadour była wielka i przestron
na, przepysznómi lustrami i malowidłami ozdobiona.
Nad łożem znajdował się herb Francyi w płaskorzeź
bie, z dewizą wielkiego króla, gdyż w tym samym
pokoju mieszkała niegdyś małżonka brata Ludwika
XIVgo. Ulubienica jego wnuka, leżała na batystowych
prześcićradłach, garnirowanych koronkami, obłożo
na wokoło strojnemi poduszkami, w lekkim jedwa


bnym, różowym płaszczyku, 0 rzęsistych angiel
skich korunkach. Pierścienie wielkiej wartości biły
blaskiem na paicach. Nocny jéj czepeczek, okrywając
zwinięte włosy, odsłaniał oraz jej gładkie czoło,
którego mimo trzydziestu dziewięcia lat, żaden jeszcze
zmarszczek nie posiadł. Ujrzawszy wchodzącą mar—
grabinę, podniosła się do połowy w łóżku, i skinęła
aby przy nićj na krześle usiadła.
