Hij vertrouwde op zijn herinnering en zijn instinct, maar hij wist niet dat hij dit jaar het seizoen een beetje vóór was. Het ijs aan het strand was nog niet ge broken en de reis naar het open water was veel te ver. Door honger tot de groot ste waakzaamheid en voorzichtigheid aangespoord, verraste hij toch nog een zeehond, die zonder iets te vermoeden, uit een luchtgat op het ijs was gekropen en daarnaast in slaap gevallen was. Nu bleef hij daar eenige dagen, slapend tus- schen de verspreide ijsblokken en etend van den zeehond. Zoo kwam hij weer op kracht, zijn zelfvertrouwen kwam terug met zijn kracht en hij wierp alle mismoedigheid van zich terwijl hij in den helderen morgen de open zee ging zoeken. Eindelijk hoorde hij de blauwe golven op het ijs breken, het geschreeuw van de zeemeeuw en het gebrul van de zeehon den en hij gevoelde dat hij weer tehuis was. Hij vergat het vaste land, want dit ijs geleek er veel op en hij vergat ook de kleine valleien van het binnenland, waar nu spoedig de sneeuw zou smelten en het gras zou beginnen uit te spruiten. Hier was het goed en ook gemakkelijk jagen en hij besloot er te blijven, zijn verblijf plaats kiezend tusscben over elkander geschoven, op elkaar gestapelde schotsen. Het gebeurde dat jaar dat geen stormen de ijsvelden verbraken of verstrooiden, alleen de getijden en de zwakke werking der zon deden hun invloed gelden, zoodat weldra groote ijsvelden zich losmaakten en zuidwaarts dreven. Maar de jonge beer wist hiervan niets, hoewel hij zich op zoo’n ijsveld bevond. Het ijsveld was sterk en dik en hoe zou hij begrijpen wat er gebeurde ? De meeuwen en andere vogels wisten het wel en die verdwenen spoedig om den vasten wal weer op te zoeken. Wat de zeehonden betreft, het kon hun niets schelen, daar zij het ijs nog liever bewoonden dan het vlakke strand. De jonge beer kon op zijn ijsveld goed jagen en stormen hinderden hem niet, want het weer werd hoe langer hoe zachter, hoe meer het ijsveld zuidelijk dreef. Toch deden ongemerkt de zon en het water hun werk en eens, toen onze beer aan den waterkant zat, brak er plotseling wel een vierde van het veld af, dat nu wegdreef. 