Judith Cladel gaf reeds van af haar zesde jaar teekenen van aanleg voor de letteren, en haar vader zag dit met veel pleizier zonder echter haar te veel aan te moedigen. Op tienjarigen leeftijd had zij reeds een socialis tisch tooneelstuk geschreven, waarvan ik echter niets kan vertellen, daar ik het niet ken. Wat ik echter wel ken en waarvan ik u wel kan vertellen, is van „Le Volant”. De geheele inhoud is: een romancier-conférencier, die tijdens zijn verblijfte Amster dam kennis maakt en in intieme vriendschap leeft met een docteres, wordt 'echter teruggehouden om deze vriendschap in liefde te doen veranderen door de positieve levenskracht van deze robust denkende vrouw. Na zekeren tijd echter maakt hij, terruggekeerd in zijn geboorteland Frankrijk, kennis met een een voudige familie, waarvan de dochter liefde voor hem opvat, en hij ook van zijn kant genoegen kan noemen met het bezit van dit lieve zachte vrouwtje. Nadat ze eenige jaren gelukkig getrouwd zijn, komt onverwacht de doctores die zich bij kennissen te Parijs bevindt, hen bezoeken. Charmant als ze is, begaafd met vele zeldzame eigenschappen, wint ze direkt aller harten, zonder echter daarvoor moeite te doen. Men noodigt haar uit eenigen tijd te blijven en — natuurlijk merkt nu de echtgenoot het enorme verschil op tusschen zijn weliswaar lieve zachte vrouw en de andere schoone intelligente doctores. Deze echter bemerkt niets van de verandering in de houding van haar vriend tegenover zijne vrouw, die op haar beurt weer de „vreemdelinge” zooals ze haar noemt, beschuldigt als verstoorster van haar echtgeluk. Een depêche roept de doctores direkt naar Amsterdam terug en laat onzen romancier in wanhoop achter, een wanhoop, die zoo sterk wordt, dat zijne vrouw zijn verdriet bemerkt en hem de vrijheid geeft weder naar Amsterdam zijn vroegere vriendin op te zoeken. Zooals men ziet, is dit gegeven niet zeer nieuw en, wat erger is, de behandeling ervan is niet oor spronkelijk en herinnert ons nu eens dezen drama turg dan eens een anderen tooneelschrijver. Het stuk werd niet zeer schitterend vertolkt door den heer Lugné Poë als de romancier, die zich een bespotte lijke grime had gemaakt en zijn stem te veel boven- aardsch deed klinken. Mlle Susanne Desprès als het zachte romanciervrouwtje, was zeer juist als, dictie; deze dame gaat als actrice enorm vooruit, alleen moest ze haar handbeweging nog zeer bestudeeren. 