ïingeling ! Haastig pakte ik mijn boeken op. Gauw oj) de fiets en dan.... naar huis. Neen even een straatje om, ’t was toch zulk buitengewoon mooi weer. Doelloos fietste ik rond. Ha, daar had je het weer. Als altijd werd ik door een ongeziene macht a.h.w. gedwongen even stil te houden, even binnen te gluren. Er moest toch iets zijn, iets, waar ik me nog niet bewust van was, maar waar mijn ziel toch naar hunkerde, ’t Was één der R. K. Kerken waar ik me thans voor bevond, en waar ik altijd heerlijke, niet te beschrijven zalige vrede van voelde uitgaan. De kerk was schaars verlicht, maar het Godslampje brandde als altijd. Het Godslampje, dat was het, waar het mystieke gevoel van uitging; heerlijk lief Godslampje zoo bescheiden flikkerend en toch zoo diep ontroerend en zachtkens moest ik de woorden van het gedichtje van Alice Nahon me herinneren;
	~In de zalen zwart en dood
	Waakt een lichteke mystiek rood
	Het lichteke van den Heer.
Zacht vonk’lend vroeg en laat,
	’t Is of ’t altijd sterven gaat,
	’t Lichteke van den Heer.
Toch ’t en sterft.... ’t vonkt maar voort.
’t Weet van mij zoo menig woord,
	’t Lichteke van den Heer.
’t Is of ’t immer op mij wacht
	’t Is of ’t weet m’n diepst gedacht
	’t Lichteke van den Heer.
’t Is geen lachje... ’t is geen snik
	’t Is zoo heel alleen als ik,
	’t Lichteke van den Heer.
Vind ik nergens troost voor mij
	Ach.... ik droom zoo geren bij
	’t Lichteke van den Heer.
