„ Ach, adeleide!" riep hij uit, „zijt gij ook „ hier? — De hemel zij gedankt. Zeker hebt gij uwe „ dwaling erkend en uw hart aan hem gefchonken, ,, die het alleen verdient te bezitten. — Maar ik zie u ,, niet zoo verhoogd, als ik dit hoopte, niet op den ,, troon van onzen koning en aan zijne zijde? —„ ach ! "
„ Hoe?" viel hem de koning in de rede: „ zou „ torstenskiold kunnen wenfehen, zijne geliefde in
de aimen van eenen medeminnaar te zien?"
„ Van ganfeher, ganicher ziele, genadigSte koning, „ dewijl ik uw geluk nog vuriger wensch, dan mijn 3, eigen,"
Adeleide ! " zeide de monarch: „ uw hart ge-
„ voelt
﻿

ADELEIDE- EN TORSTENSKIOLD. 1qi
„ voelt geene liefde voor mij, en kan dus, als gelief,, de, geen offer van u verlangen; maar als uw koning „ eisch ik gehoorzaamheid. Maak de boeijen des ge„ vangenen los en voer hem in de armen van zijnen
vriend en koning terug." '
Adeleide volbragt haren last met bevende handen en een kloppend hart, haar aangezigt gjoeide; en in den teedereii fpoed, dien zij maakte, verwikkelde zij de boeijen van haren geliefden nog 'meer.
De monarch ijlde toe, floeg zijne armen om torstenskiold en drukte-hem een en andermaal aan zijne borst.
