Warszawa, 2 listopada 1905 r. Prof. N, Naso
now, prof. D. Pietrnsuewskij, prot. A. Pogodin,
prof. A, Szczerbak, prot. G. Wulf, prof. A. Pri
dik.
W nocy s 3 na 4 b. m. z więzień w cytadeli
warszawskiej wypówzczono na wolność, skutkiem
amnestyi, 365 więżniów politycznych.
Uroczysta procesya, która w dniu 3 b. m. wy
ruszyła na miasto, była jednym z najpodnioślej
szych ebjawów nucanć narodowych, niestety samąco
nych jeszcze tu i owdzie strzałami | brutalnością
wojska, które | w tym dnin mie wstrzymało się od
przelewu krwi. Pochód, który wyruszył po godzinie
12 w południe x Krskowskiego-Przedmieścia, ażeby
podążyć przez Nowy-Swiat ku Alejom Ujazdowskim,
był imponujący. Tłamy liczyły około 50.000. Po
złączeniu się tego pochodu z procesyą, która wyru
szyła z kościoła ów. Piotra i Pawła na Koszykach,
orszak zolbraymiał jeszcze i we wzorowym po
cządku, śpiewając „Boże, coś Polską“, posuwał się
sa przedstawicielara| kleru z krzyżami | w kapach.
Utrsymywała porządek młodzież akademicka, króra
też utworzyła łańcach i szpaler, nie dopuszczające
do jego przerwania, Zresztą 1 publiczność sama 3a
chowywała się wzorowo.
Podczas pogrzebu ofiar, xabitych podczas mani
festacyj w dniu 1 b. m. na Placu Teatralnym,
przysało w kilku miejscach do nieznacznych starć
policyi i wojska s wielotysiącznemi tłumami. Na
tramnie zabitej 15-letniej Stanisławy Niteckiej sło
żono wieniec z napisem: „Oflerze mordu od na
rodo“.
Przed szpitalem áw. Ducha, gdzie złożono zwło
ki oflar znbitych chrześcijan I żydów gromadzą się
niezliczone tłumy. Policya nie przeszkadza. Hłośsież
zarządziła na razie składkę doraźną na pogrzeb o
fiar. W ciągu kilku godzin od publiczności, tłumnie
swiedzającej trupiarnię, zebrano na ten cel kilka
daieniąt rubli.
