Het gaat over de wet voor den koop en verkoop op afbetaling.
Gevaarlijk ding, die afbetaling. Vcoral voor jongelieden die bij hun huwelijk hun huisje willen inrichten. Het gaat zoo gemakkelijk hé. Je krijgt alles zoo mooi, mooie stoelen, tafel, lamp, radio, orgel. Dadelijk betalen? Absoluut onnoodig. Ziehier een contract. Afbetaling. Alle maand zooveel, of elke week. En hoe groot is het optimisme van jongelieden, die trouwplannen koesteren? Maar ook, als zij getrouwd zijn, en voorzichtig waren — later komt er om den haverklap een agent voor stofzuigers en wat dies meer zij, en praat vrouwlief een contract aan. En zij is niet zoo pienter als Pot¬
gieters Machteld, die zegt: mijn toestemming is toch zeker noodig? Welnu — ik geef die niet. En dan zit de man later soms voor groote moeilijkheden.
Het is goed, dat deze koop op afbetaling nu in de wet nader geregeld wordt. De vrouw mag geen contract sluiten zonder toestemming van den man.
In orde.
Maar de man? En nu komt het....
De man mag geen contract van koop op afbetaling sluiten, althans niet voor die dingen die „kennelijk" behooren tot de huishoudelijke zaken, zonder de toestemming van zijn vrouw. Daar zit gij nu mijn goede vriend.
Een auto — ja dat kan nog, zonder vrouwlief te vragen.
Maar stel, dat gij haar verrassen wilt met een naaimachine op afbetaling. De koopman zegt: ook de handteekening van de vrouw.
