„Zeg den kinderen Israels, dat zy voorttrekken".
Na de zomerrust roept het leven weer tot inspanning. De vacantie, die vele werkzaamheden deed rusten, en die velen misschien voor langer of korter tijd van huis en woonplaats verwijderde, is voor de meesten weer ten einde. Op de scholen zijn de lessen weer begonnen, allerlei afgebroken arbeid wordt hervat, en weldra zal alles weer zijn gewonen loop volgen.
Een bosje heide in een beker zal soms nog eens de herinnering terugroepen aan het wijde en vrije van een vacantiedag in de ongerepte natuur, waar de witte wolken dreven aan den blauwen zonnigen hemel, maar dat alles zal herinnering zijn geworden.
Het heden roept weer tot den arbeid en de ernstige taak van 't leven wil weer beslag leggen op de belangstelling, de kracht en den tijd.
Daar kan, als het goed is, een zegen liggen in de afwisseling van,,rust en van werk. „De boog kan niet altijd gespannen zijn". Er ligt niet alleen bekoring, maar er kan ook heil in gelegen zijn, wanneer de ingespannen arbeid soms voor een wijle wordt onderbroken. Het kan het lichaam gezond houden en den geest frisch, wanneer soms eens andere tooneelen ■ gezien worden dan die waarop alle dagen de oogen rusten, of wanneer in de natuur, de stille en lieflijke, hei hart rust en verkwikking mag smaken.
Daar is een noodzakelijke wisseling van rust en actie, die ons door Gods zichtbare schepping voortdurehd in beeld wordt gebracht. Het groeiproces, dat in het voorjaar allerwege ontwaakt, in den zomer zijn volheid bereikt, legt in den herfst zich neer en sluimert in den winter om in een nieuwe lente opnieuw weer te ontwaken.
