Martelli krijgt wit! hoor ik roepen.
Ik volg den operateur naar een zijvertrek, waar een zware schijnwerper opgesteld staat. De zaal is donker geworden, en licht suizend flitst een melkwit zoeklicht naar het tooneel. Op het roode kleed staat een poppetje in 't zwart, waartusschen het wit van het overhemd fel plekt. Het is Martelli, die daar heel klein en nietig in het kunstmatige zonnetje gezet staat.
Dan zie ik ook Max Tak boven de orkestloopgraaf uitsteken. Nu eens lijkt hij een klein, boos kevertje, dat nijdig boven de donkere gaping fladdert, dan weer een eendekker die schuin een bocht neemt. Soms danst hij op en neer als een duveltje ineen doosje of doet een snellen uit val als ’n schermer wiens degenpunt inde borst der tegenpartij eenige schade wenscht aan te richten. Even vervaagt zijn beeld, als een wolk tabaksrook traag tegen den lichtbundel opkruipt en bij ons naar binnenkomt. Deze attentie uit de zaal ruikt naar Virginia, sterk gesausd nog Wel. Maar dan komt Max weer achter de wolken te voorschijn als een moderne Icarus, die naar de zon wil wieken.
Martelli is een gemakkelijk mensch voor de operateurs in den gepantserden toren. Hij kleeft op dezelfde plek en behoeft dus niet met ’t licht gevolgd te worden. Na een zijner armen uitgestoken te hebben, eindigt hij met een toon, die zeer fraai door het orkest gemaskeerd wordt.
