Sztokholm, 30 grudnia. Jak domiosło ra
djo londyńskie wczoraj w południe, Londyn
jest wymieniany jako miejsce spotkania
między Stettiniusem i Edenem. ~


Nagle świat doznał niespodzianki, bo
wiem właśnie pod koniec roku armie nie
mieckie wyruszyły do nowych potężnych
ofensyw, a to wobec ich najsilniejszych
przeciwników, jakimi są USA i Anglja
Że w szóstym roku wojny Niemcy nie
zostali pokonani, te bodaj jest nietylko
najważniejszem i najistotniejszem wyda
rzeniem staregu roku, ale wogóle całego
okresu wojennego. I ten fakt bardziej niż
jakikolwiek inny narzuca myśl o sile Í
harcie tego narodu. Szczególnie naród
polski powinien z myślą tą się oswoić.
Uprzytomniając sobie tą podstawę naro
du niemieckiego, warto pomyśleć o tem,
czy wogóle było na miejscu z narodem
tym zadzierać i angażować się w nim w.
wojnę? Patrząc na wszystko to, co Niem
ey w ubiegłym roku przeżyli i co zdzia
łali, gdy wydostali się z tak niesłychanie
ciężkiego kryzysu, nie można oprzeć się
myśli, że w wojnie obecnej wogóle nie są
do pokonania. W Londynie i Waszyngto:
nie miarodajne czynniki staną wobec py
tań, czy warto więc wojnę kontynuować,
czy warto wyczerpywać siły narodów i
krajów anglosaskich po to, by dokony
wać dzieła syzyfowego? Można mieć nadal
zastrzeżenia co do materjalnych zasobów
Niemiec, beż przesady natomiast można
twierdzić, że psychiczne siły narodu nie
mieckiego są niewyczerpane. Szósty rok
wojenny zatwierdził raz na zawsze tezę,
że Niemcy nie skapitulują.
— — — — — — —


Sprawa polska pogrzebana została osta
tecznie pod gruzami warszawskimi. To
jest „rzeczywistość rzeczywista“. Po
Warszawie, po rokowaniach Mikołajczy
ka w Moskwie, po kryzysie rządu emigra
cyjnego w Londynie, sprawa polska tak
uprościła się, że schodzi już tylko do kwe
stji zwycięstwa Niemiec lub Sowietów.
