We embrace the symptoms as something we can’t help, and then we see the thing as controlling our lives — so it does.
ما علائم را به عنوان چیزی که نمی توانیم کمک کنیم، در نظر می گیریم و سپس این چیز را کنترل زندگی ما می بینیم - پس این کار را می کند.