We were learning to walk the Brooklyn streets as though we had always belonged to them – our voices loud, our laughter even louder.
ما در حال آموختن خیابان های بروکلین بودیم، همانطور که همیشه به آنها وابسته بودیم - صداهای ما با صدای بلند، خنده ما حتی بلندتر بود.