Doğu Afrika’da, Kızıldeniz kıyılarında bulunan Eritre, uzun ve kanlı bir savaşın bir sonucu olarak 1994’te kısa bir süre önce siyasi bağımsızlığa kavuştu. Bundan önce, Eritre toprakları, Eritrilerin uzlaşamadıkları ve bağımsızlık için mücadele edemedikleri Etiyopya'nın bir parçasıydı ve II. Dünya Savaşı'ndan önce bir İtalyan kolonisiydi. Bu arada, İtalyanlar yetmiş beş yıl önce burada bıraktıklarına rağmen İtalya'nın kültürel etkisi Eritre'de hala hissedilir - 1941 yılında, Etiyopya'daki İngilizler tarafından mağlup edildiklerinde.
Öykü Bu antik ülkede birden fazla binyıl var. Bir zamanlar ünlü Axum krallığının, sonra Etiyopya'nın bir parçasıydı ve XVI. Yüzyılda en önemli Kızıldeniz limanlarından biri olan Massawa kenti Osmanlı İmparatorluğu'na bağlıydı. 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Massawa bir Osmanlı limanı olarak kabul edildi, ancak Türk makamları Eritre'nin derinliklerinde durumu kontrol etmedi ve bunun için gerçekten çaba göstermedi. Yüksek cirosu ile limanın kontrolünden oldukça memnunlar. XIX. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun zayıflaması, sonunda Massawa'nın Mısır'a devredilmesine neden oldu. Bu arada İtalyanlar, Doğu Afrika’nın Kızıldeniz kıyılarında daha fazla ilgi gösterdi. İtalyan Rubattino firması, Assab limanını yerel makamlardan satın aldı ve 1882'te Assab şehri, İtalyan hükümetinin mülkü oldu. 1885’te, İtalyanlar Massawa’yı ele geçirdi.
Mısır, Osmanlı İmparatorluğu ve Etiyopya protestolarına rağmen, 1 Ocak 1890 resmi olarak İtalyan Eritre kolonisinin kurulduğu açıklandı. Böylece, ülkenin İtalyan kolonileşmesinin yarım yüzyıllık dönemi başladı. İtalyanların Eritre'nin ekonomik gelişimine gerçekten katkıda bulundukları not edilmelidir. Ülkede demiryolları ve otoyollar, işletmeler, modern hastaneler ortaya çıktı. Massawa ve Asmara hala İtalyanlar tarafından inşa edilmiş binalarla doludur. İtalyan sömürge güçlerinde birçok Eritreli görev yaptı - onlardan özel bir “Eritre Ascari” topluluğu oluşturuldu. Eritre'nin savaşçı kabileleri için, sömürge kuvvetlerinde hizmet hızlı bir şekilde en prestijli meslek haline geldi. Bazı haberlere göre, İtalyan Eritre'nin erkek nüfusunun en az% 40'i sömürge birimlerinde askerlik tecrübesine sahipti. Eritre Ascari, İtalya'nın tüm sömürge savaşlarında yer aldı - İtalya'nın Libya'yı ele geçirmesiyle 1911-1912'un İtalyan-Türk savaşında, İtalya Libya'yı ele geçirdiğinde, 1934-1941'te Etiyopya'yı işgal etti.
1941’te, İtalyanlar Etiyopya’da İngiliz kuvvetlerinden bir yenilgiye uğradılar ve ardından İngilizler İtalyan Doğu Afrika’sı - Eritre ve İtalyan Somali’yi işgal etti. Söylentiler, savaşın bitiminden sonra Eritre'nin Etiyopya'ya dahil olacağı yerel halk arasında yayıldı. Ülke nüfusunun yarısını oluşturan Eritreli Müslümanlar bunu istemiyordu. Etiyopya'da Müslümanların hükümete katılımdan tamamen izole olduklarından ve ayrımcılığa uğradıklarından haberdardılar. Bu arada, Eritre'de, Müslüman tüccarlar, Assab ve Massawa limanlarını ve Arap Denizi ile tüm Kızıldeniz ticaretini kontrol ettikleri için büyük bir etki yaptılar.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Eritre'nin kaderi meselesi, victor ülkelerinin Dışişleri Bakanları Konseyi'ne (SSCB, ABD, Büyük Britanya, Fransa) yönlendirildi. 1952'e kadar, ülke İngiliz idaresinin yönetimi altındaydı. 2 Aralık 1950 Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Eritre'yi Etiyopya ile birleştirmeye karar verdi ve Eritre kendi yürütme, yasama ve yargı yetkisi ile özerk bir bölge statüsü aldı. 15 Eylül 1952'ten bu yana Eritre, özerk bir bölge olarak Etiyopya'nın bir parçası oldu. Ancak, Etiyopyalı otoriteler Eritre'nin özerkliğini dikkate almak niyetinde değildi ve bölgedeki tüm özyönetimi çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırdı. Etiyopya'daki devlet dili olan Amharca, nüfusun çoğunluğunun Tigrinya'yı konuştuğu Eritre'ye de yerleştirildi. Eğitim sadece Amharca'da mümkün oldu. Aynı zamanda, II. Dünya Savaşı sırasında oluşan güçlü sendika hareketi de bastırıldı. Etiyopya imparatorunun bu adımları, yalnızca Müslümanlar arasında değil, aynı zamanda Eritre'nin Hıristiyan nüfusu arasında da hoşnutsuzluğa yol açtı. Ulusal kurtuluş mücadelesine odaklanan radikal örgütler vardı.
- Eritre isyancıları
1958’te Eritre Özgürlük Hareketi (EDI), eskiden Rabita el-İslami partisi Hacı İbrahim Sultan’ın eski lideri Sudan’ın Suudi Komünist Partisi’nde bulunan Muhammed Said Navad’ın göçü sırasında kuruldu. gazeteci Voldeab Voldemaryam. EDI, Müslümanları ve Hıristiyanları Eritre'nin bağımsızlığı için mücadele etmek için birleştirme gereği üzerine bir slogan başlattı. Bu arada, Eritre, ulusal kimliğin dini kimliğe göre daha yüksek hale geldiğinin eşsiz bir örneğidir. Eritre Hristiyanları, Eritre Müslümanları ile birlikte, Hıristiyan Etiyopya'dan bağımsızlık için savaştılar ve daha sonra tek bir devlet kurmaya başladılar. Temmuz ayında, 1960, Kahire'de (Mısır), bölge parlamentosu eski başkanı ve İdris Muhammed Adem başkanlığındaki Eritre Kurtuluş Cephesi (FED) tarafından kuruldu. Her iki kuruluş da sadece Etiyopya'ya karşı savaşmakla kalmadı, aynı zamanda Etiyopya'nın özel hizmetlerinin muhalefeti bastırmasını kolaylaştırarak birbirlerine karşı çıktılar.
14 Kasım 1962, Etiyopyalı otoriteler tarafından kontrol edilen Eritre Ulusal Meclisi, Eritre'nin sıradan bir il olarak Etiyopya'ya dahil edilmesinden sonra Eritre ve Etiyopya Federasyonu'nun kaldırılmasına oy verdi. Etiyopya imparatoru Haile Selassie zafer kazanabilirdi - BM Genel Kurul kararına rağmen Eritre'yi tamamen ilhak etti. Ancak, bu olay otuz yıldan fazla süren ve Eritre'nin ulusal bağımsızlığının ilan edilmesine yol açan silahlı mücadelenin başlamasına yol açtı. Resmi olarak, Eritre Halkının Silahlı Kurtuluş Mücadelesinin Başlangıcı Günü, 1 Eylül 1961'tir. Bu gün, ünlü saha komutanı Hamid Idris Awate (1910-1962) tarafından komuta edilen bir Eritre Kurtuluş Cephesi milis grubu, Amba-Adal kasabası yakınlarındaki Etiyopya polisi ile savaşa katıldı. Eritre'de ulusal bir kahraman olarak kabul edilir. Hamid Idris Awate (resimdeki) Mayıs 1962'teki ölümüyle öldüğü halde, Eritre Kurtuluş Cephesi'nin silahlı kanadı olan Eritre Kurtuluş Ordusunun (BAE) kurucusu olarak kabul edilir. Cephenin bel kemiği, eski "Shift" (soyguncular), polisten ve ordudan feci - Eritre'li insanlardı. 1965 ile Birleşik Arap Emirlikleri'nin sayısı 1000 militanlarına ulaştı. Silahlar Suriye ve Irak tarafından sağlandı - Arap milliyetçi rejimleri Eritre'nin bağımsızlığı mücadelesine sempati duydu. BAE komutanı avukat Idris Osman Kalaidos, asistanıydı - eski bir öğretmen Osman Saleh Subbi. Ordu karargahı Sudan'da - Kassala şehrinde bulunuyor ve PEI'nin en yüksek liderliği hala Kahire'de.
Eritre Kurtuluş Ordusunun zayıf noktası çok yüksek etnik parçalanma oldu. Birimler kabile bazında kuruldu ve aslında yalnızca merkezi komuta önemli ölçüde karmaşık olan saha komutanlarına bağlıydı. Ayrıca, Eritre Kurtuluş Cephesi de itiraflardaki çelişkileri aşındırdı - onun gücü, Hristiyanlara güvenmeyen ve "Etiyopya'da çalışmaktan" şüphelenilen Müslümanların elindeydi. Sonunda, FEA'da bir dizi bölünme meydana geldi. Eritre Kurtuluş Cephesi göze çarpıyordu - Halk Kurtuluş Kuvvetleri (FEF-FIR) ve Eritre Kurtuluş Cephesi - Devrimci Kuvvetler (FEF-RS).
Osman Salih Sabbi'nin öncülüğünde FOE-NOS, lideri Muammer Kaddafi'nin Afrika ve Asya'daki birçok devrimci harekete yardım ettiği Libya'dan güçlü destek aldı. Yavaş yavaş, Eritre isyancıları Etiyopya için ciddi bir tehdit oluşturmaya başladı. İmparatorluk ordusu direnişini bastırmayı başaramadı ve isyancı militanların sayısı her yıl arttı. Birkaç yüz kişiden ayrılmayla başlayarak, Eritre'nin 1970'lerin ortasındaki bağımsızlığı için savaşçıları. 20 bin kişide bir ordusu vardı. FEA-NOS, FEA - Irak, Suriye, Çin, Küba'dan destek aldı.
FEA'nın 1970-x'ten önceki saflarında. Mevcut Eritre Başkanı Isaias Afevorki (1946 doğumlu) da savaştı. 1966'te, ulusal olarak doğan bir kaplan olan Afevorki (resimdeki), Addis Ababa Üniversitesi'nden ayrıldı ve Eritre Özgürlük Cephesi'ne katıldı. Çin’de askeri ve politik eğitimden geçti, Marksist-Leninist’in radikal anlamda fikirlerinin destekçisi oldu, Eritre Kurtuluş Ordusu’nda siyasi bir komiseri ve genel müdür yardımcısıydı. 1973’ta, FEA’nın Hristiyan komutanları grubunu yöneten Isaias Afevorki ve Müslüman Ramazan Muhammed Nur, Eritre’nin Kurtuluş Cephesi (NFER) adlı yeni bir örgüt oluşturdu. Yeterince hızlı bir şekilde, Marksizm-Leninizmi ideolojisi olarak ilan eden NFPE, Eritre isyancılarının en önemli askeri-politik örgütü haline geldi.
Eylül 12 1974 Etiyopya'da askeri bir darbeydi. İmparator Haile Selassie devrildi, iktidar devrimci orduya geçti. Eritre'deki durumu çözmeye çalışan Genel Teferi Banti başkanlığındaki Geçici Askeri İdare Konseyi (WAAS) en yüksek otorite oldu. Ancak, 1977’te, General Teferi Banti öldürüldü ve Etiyopya’nın gücü, teğmen yardımcısı Albay Mengistu Haile Mariam’ın eline geçti. Bu zamana kadar Eritre'de, bölgedeki% 90, NFOE ve FER isyancılarının kontrolü altındaydı. Bağımsızlık savaşçıları, başkent Asmara ve Assab ve Massawa limanları dışındaki tüm Eritre şehirlerini kontrol etti. NFPE, halkın demokratik devletinin inşası olan bağımsızlık mücadelesinde Hıristiyanların ve Müslümanların birliğini savundu.
Etiyopya’nın 1977-1978’teki Ogaden Savaşı’nda Somali’ye karşı kazandığı zafer Etiyopyalı lider Mengistu Haile Mariam'ı alt ordusunun gücüyle ikna etti. Etiyopyalı birlikler yine Eritre isyancılarına karşı savaş operasyonları başlattı. Kanlı savaş 1980'lar boyunca devam etti. Eritre Kurtuluş Popüler Cephesi ile birlikte Etiyopya, Etiyopya halkı Tigray'nin yaşadığı Tigray eyaletinin bağımsızlığını savunan radikal bir sol örgüt olan Tigray Kurtuluş Popüler Cephesi (NFOT) ile savaştı. Bu arada, 1980-lerde Etiyopya'nın ana patronu olmasına rağmen. Sovyetler Birliği idi, Eritre'nin Kurtuluşu Popüler Cephesi SSCB'ye çok iyi davrandı ve Sovyet liderliğinin uzak bir Sovyet ülkesinde Afrika’nın yanlış anlaşılmasının bir sonucu olarak Etiyopya’daki Mengistu Haile Mariam rejimini desteklediğini gördü. Sonunda, Sovyetler Birliği'nin 1990'taki Mengistu Haile Mariam'a hükümetinin çöküşüne yol açan yardımını reddetti. 21 Mayıs 1991 Bay Mengistu Haile Mariam, Etiyopya'dan ayrıldı ve Zimbabve'ye göç etti.
24 Mayıs 1993, referandumdan sonra Eritre bağımsızlaştı. 28 Mayıs 1993 Ülke Birleşmiş Milletlere kabul edildi. Eritre Başkanı NFE'nin lideri Isayas Afevorki idi. Ancak birçok sınır ve ekonomik anlaşmazlık çözülmeden kaldı, 1998-2000'te yeni bir Eritre-Etiyopya savaşı yaşanmasına neden oldu, bu da Etiyopya ordusunun Eritre kuvvetlerini tartışmakta olan bölgelerin dışına çıkarmasını sağladı. Eritre’nin politik yüzü - şu anda militarize ve kapalı bir ülke.
Erkek nüfusunun büyük bir kısmı orduya askerlik hizmeti vermektedir - 10-15 yıl. Çağrı ve kadınlar. Barış zamanında, askerler yollar, kanallar, binalar inşa etmek için emek olarak kullanılırlar ve çoğu zaman devlet için değil komutanlar için bile çalışmaya zorlanırlar. Çöl ve taslak kaçakçılığı ülkede ulusal bir salgın haline geldi. 10-15 ve daha uzun süren askerlik çağrısı ve genç Eritre’li erkeklerin Avrupa ülkelerine ve İsrail’e toplu göçlerinin asıl sebebi olan çölleşme ölüm cezasıdır (Eritre, 54 yıllarından daha genç ve 47 yıllarından daha genç kadınlara çıkış vizesi vermez) . Batı, Afevorki rejimini otoriterizm, dini azınlıklara karşı ayrımcılık yapmak, Somalili teröristleri desteklemekle suçluyor. Ancak aynı zamanda, çoğu Eritre araştırmacısı 70 yaşındaki Isaias Afeworki'nin belki de birliğini koruyabilen ve onu tam bir kaostan uzak tutabilecek tek lider ülke olduğu konusunda hemfikir. Eritre’ye siyasi sahneyi terk ettikten sonra ne olacağını (ve zaten 70 yaşındayken) hayal etmesi zor.