Ağzımızdan çıkan her kelimenin bir önemi vardır diyor travesti İclal.
Bazen ağzımızdan çıkan kelimeleri kulağımız duymaz. Sevdiklerimizin kalbini yok yere kırarız. Bazen de bile isteye karşımızdaki üzecek sözleri bulup söyleriz. Oysa kırılan kalbin tamiri sanıldığı kadar kolay değildir. Bir vazoyu yanlışlıkla düşürüp kırdığımızda vazo bize alınmayabilir oysa karşımızdaki insan söylediğimiz sözlerden dolayı kırılabilir.
Ömrümüz boyunca kendimize edindiğimiz dostlarımız gibi düşmanlarımız da vardır. Zayıf yönlerimizi ortaya çıkarmamızı bekleyen düşmanlarımız öyle iyi gizlenirler ki, çoğu zaman onların düşmanımız olduğunu fark etmeyiz. En küçük hatamızda bizi kolayca harcayabilecek buinsanlar bazen en yakınımızdadır.
Lafı gediğine koymak deyimini oldum olası sevmem, patavatsız ve hırpani gelir bana, söz o kadar değerlidir ki nerede, kime ne söylediğimizi her zaman tartmalıyız. Aklımızdan geçirdiğimiz her cümleyi karşımızdakine öylece söyleyiverirsek kırdığımız kalplerin haddi hesabı olmaz. İnsanın en güvenli limanı her zaman ailesidir, ailemizin içindeki fertlere davranışlarımızda ve konuşmalarımızda özen göstermeliyiz. Çocuklarımız kendilerine biz büyüklerini örnek aldıklarından özellikle onların yanında küfür içeren, kırıcı sözleri birbirimize kullanmamalıyız. Herkese karşı saygılı olmak en büyük meziyettir.
Evliliğin temeli sevgi sanılır oysa evliliğin gerçek dayanağı saygıdır. Eskiden yapılan görücü usulü evliliklerde boşanmaların az olmasının nedeni çiftlerin birbirine duydukları saygıdan kaynaklanmaktadır. Birbirlerini hiç tanımadan evlenen bu insanlar yarım asır boyunca saygı sayesinde ayakta durmuşlardır.
En küçük toplum birimi olarak kabul edilen ailede öğrenilen davranış biçimleri yaşamımızı şekillendirip, nasıl bir insan olacağımıza karar verir. Toplumlar bu küçük ailelerin birleşmesiyle oluştuğuna göre birbirine saygılı, ölçülü insanlar olmanın temeli ailede atılır. Kutsal bir müessese olan aile kavramı sağlam temellere oturtulmalıdır.
İnsanları sınıfsal ayrıma tutmak, engelli ile engelsiz insan arasında ayrım yapmak kadar yanlıştır. Birbirimizi sevip saymak için insan olduğumuzu unutmamalıyız. Dünya üzerinde yaşayan ilk insandan beri çift kavramı vardır. Çiftler halinde yaratılan insanlar birbirlerine saygı duymazlarsa insanlık yok olmaya mecburdur.
Beni en çok üzen ise kardeş olduğumuzu unutup yaptıgımız hatalardır, kimmiz çirkin, kimmiz güzel yaratılmış olabilir. Kimi akıllı, Kimi daha az zeki de olabilir; kadını erkekten, gencin, yaşlıdan, travesti’nin, lezbiyenden farklı olmadığı bir dünya için tek yapmamız gereken birbirimizi sevmesek bile, saygı duymaktır. Karşımızdakini boş yere kırmak, kötü sözlerle onları incitmek, bizi insan olmaktan uzaklaştırır. Ne diyor Orhan abimiz; daha güzel bir dünya için, kardeşlik için, güzellik için batsın bu dünya… her zaman sevilen saygı duyulan birileri olmak bizlerin elinde, bu dünyada ne ekerseniz onu biçersiniz.