merhabalar. ben evli ve bir çocuk annesiyim.oğlumu ve kocamı çok seviyorum.evliliğimizin 3. senesindeyiz.kocam iyi bir insan ama anlaşamıyoruz.tv ve internet bağımlısı.bana olan ilgisi her geçen gün azalıyor.onun dışında benim kendi içimde kimseye açamadığım sorunlarım var. zaten burayada o yüzden üye oldum.günler aylar birbirini kovalıyor.çok sıkıldım.hergün aynı.kendime yeni bir kıyafet alırken 'zaten öleceksin gideceksin öbür tarafa giysen ne olur giymesen ne'diyorum.dizi izlerken 'bu zamana kadar izledinde ne oldu ne kattı sana zaten ölüp gideceksin' bir ölüm haberi izlediğimde 'bende bu yollardan geçeceğim azrail banada gelecek'.... kısacası her adımımda ölüm ensemde.2 yıldır bu böyle. intihar etmenin günah olduğunu bilmesem,cehennemde yanacağımı bilmesem sanırım şu an burda olmazdım.oğlumu çok seviyorum ona bakıp bakıp ağlıyorum hergün.müthiş bunalımdayım ama kimse bilmiyor.mutlu kadın rolü oynuyorum.namaz kılan bir insanım.ama hiçbir şey beni mutlu etmiyor.insanın öleceğini bile bile yaşaması çok kötü.ben bu ölüm sendromundan kurtulamıyorum:çok üzgünüm: bana akıl verin lütfen.dünyada tekmiyim bunu yaşayan başka kimse varmı?