Vuslat... Önce ruhlarımızın çıplaklığı sarmalamıştı birbirini. Karışmıştı duygularımız birbirine ve etmiştik yeminlerimizi kalbimizde...Aşkla sarmalanmıştık. Köklerimiz birbirine böyle karışmış, çiçeklerimiz böyle yeşermişti. Aşktı bu. Ve aşkla harmanlanan bu arzu, en yakıcısıydı.Mevsimlerin en güzeliydi kapımızın ardındaki.Kış bitmişti. Vakit bahar vaktiydi. İlk cemre toprağa düşecek, ilk bahar yağmuru çiçeklerimizi sulayacaktı. Gökyüzü hep aydınlık kalacaktı .Ve ben, bulutların ardına uzanabilecek kadar yakındım bu mavi sonsuzluğa. Hırçın dalgalarımız olmayacaktı bu saatten sonra. Kıyıyı kucaklayan sakin bir deniz vardı önümüzde. Rüzgar savurmayacaktı yapraklarımızı dört bir yana. Bundan sonra, iki kalpte bir candık. Ve hep öyle kalacaktık.