Çukurova’da ki gezimin sonlarına doğru gelmek üzereydim.
Baba ocağında, anne sıcağı hissetmek ne güzel oluyordu.
Kıyafetlerimi bavula yerleştirirken, aklıma babamla olan bir anım geldi.
Yürek sızım…
Çocukluğumun serpildiği,hayallerimin filiz verdiği, buram buram göçmen ekmeği kokan kasabadan, zorunlu olarak göç etmiştik. O yıllarda Çukurova’nın sayılı iş adamlarından olan amcam ve babam, Çukurova’da deprem etkisi yaratan büyük bir iflas yaşamışlardı. Bütün malvarlıklarını kaybetmişlerdi..
Çocukluğumun en büyük travmasını o zaman yaşamıştım.
Bundan sonra Annem ve üç erkek kardeşimle Kozan (SİS) da yaşayacaktık. Babam çok genç olduğu için, o yıllarda acı vatan Almanya’da işçi, emekçi olacak, o gurbeti ve hasreti yaşarken, geride bıraktığı çocukları ve annem için hayat, daha da zor olacaktı. Evimizin gölgesi, babamızı çok özleyecektik.
Annemin okuma yazması olmadığı için, babamdan gelen mektupları ben okurdum. Annem ve kardeşlerim, babamdan mektupta neler yazıyor diye, can kulağıyla dinlerlerdi. çocukların en büyüğü olarak, bütün sorumlulukları omzuma dağ gibi yüklemiştim. Hayatın dayattıkları çocuk bedenimi, inat ruhumu olgunlaştırmıştı. Günler ayları, aylar yılları sürüklerken, babamdan mektup gelmişti. Mektubun içinden çıkan fotoğraf, ağlasam mı? gülemsem mi? Dedirten cinstendi. anlar olur ya öyle bir andı işte. Önce gözlerime inanamadım. Gözbebeklerimi büyüterek tekrar tekrar baktım. Evet, fotoğraftaki adam babamdı. Alman bir kadınla, samimi bir poz vermişlerdi. En traji komik olanı ise, mektubundaki fotoğrafı da, anneme göstermemi istemesiydi. İçine düştüğüm durumun vahametini anlamaya çalışırken, elimde ki mektup ve fotoğrafı gören annemin gözlerindeki kederi hiç unutamam. O kederi perdeleyen yüz mimikleriyle; “üzülme bu babanın doğal hali. Onun sevgisi herkesi kucaklar. Babanız hümanist sevgi dolu bir insan” dedi.
Babam aşk adamıydı. Zaten annemle de büyük bir aşkla evlenmişti.
Annem çok iyi bilirdi babamın bu çocuk yanını. İşte bu yüzden babamın mektubu okuyamamanın hemde zarfın içinizdeki fotoğrafı yorumlamamanın burukluğu ile baktı…baktı…
uzun süren bir sessizlikten sonra; “deli işte” dedi.
Annem alışıktı bu duruma. Çünkü babam Çukurova da çapkınlığı ve yakışıklılığı ile ün salmıştı.
Yaşın büyüdükçe, Annemin penceresinden bakıp, empati kuruyorum.
Bir kadının en büyük sermayesinin okumak olduğu o yaşta edindiğim en büyük sermayemdi.
ARTEMİS PİNK