-
bunun 4 kişilik olanı varsa ailecek içine yerleşmek istediğimiz atlet. hem doğalgaz parasından kurtuluruz.
-
"hiçbir sevdiğim insanı, sevdiğim arkadaşı, dünyamızı terk etmiş olsa bile unutmadım. hala ve hala sevgiyle hatırlamaya devam ediyorum. hiç olmazsa rüyamda görüyorum yahu. bu da bana mutluluk veriyor. ve rüyamda gördüğümü sabah olup kalkıp da hatırladığım anda bütün günü onunla geçiriyorum neredeyse."
bunları ilker gümüşoluk'un apartman sohbetleri'nde söylüyor. 94 yıla çok şey sığdırınca insan, ağızdan çıkan hemen her söz daha bir etkileyici oluyor sanırım.
-
günde 3 paket kırmızı uzun marlboro (yooo tırcı değil babam) içen babamla hayatında tek dal sigara içmemiş sporcu kişilik kardeşimin arasında geçen konuşmanın öznesi olmuş sigara.
- baba elektronik sigara alayım sana ondan iç bari.
- zararlıymış kanser yapıyomuş onlar!
- %+&/()()?? nasıl ya?
- sanane ulan. canım elektrik içmek istese gider trafo yalarım. sanane.
hangi cevabına gülsem bilemedim. aahhahaajhfa.
-
turkiye'de kendilerinden ne once ne de sonra denenmemi$ bir $ov anlayi$i, bir taktik kurguyla program yapan ikili.. aslen cenk durmazel ve erdem uygan'dan murekkeptir.
programlarinin ilerleyi$ plani plansizliktir ve pek hazirlik yapmadan geldikleri bellidir.. serbest du$u$, dogaclama, absurdizm konularinda ustad seviyesinde i$ yaparlar ve saglam bicimde soguk kanli adamlardir.
ilk kez televizyon ekranlarina ciki$lari zannederim (hatta eminim) satel'de olmu$tur.. sali, per$embe ve cuma gunde iki$er saatten absurd mizansenler falan yaptilar ettiler. o siralar kent fm'de her gun 3 saat program yaptiklarini duydugumda deh$ete du$mu$tum..
kaliteli bir hayal gucu, hizli bir hazircevaplilik formulleri olsa gerektir. bir keresinde canli yayina katilan sinirli bir izleyiciyle gecen;
- bir saattir izliyorum sinirlerime hakim olamadim. bence programiniz cok bayagi, cok ucuz!
- efendim biz programimizi herkes alabilsin diye ucuz yapiyoruz
diyalogu olayi ortaya koymaktadir.
-
moda'da kaybolmak.
otuz küsur yıldır istanbul'da yaşıyorum, 2005'ten beri de adresim kadıköy istanbul. gel gör ki halen bir barlar sokağını bile sorarak buluyorum. utandığımdan bir de başka şehirden gelmiş ayağına yatıyorum. "pardon buralarda bi reks sineması mı, feks sineması mı ne varmış?..." tipim elverse hepten bristol aksanıyla excuse me diye gireceğim oysa.
işte bu kafada biriyken hepsi birbirine benzeyen dar moda sokaklarına girince zaten güdük olan oryantasyonum hepten kayboluyor, tekerlekteki hamster gibi anlamsızca dönüp duruyorum. al bak 6 yıl olmuş, daha kadıköy'e arabayla girip, bir şekil moda'da kaybolmadan insan gibi e5 çıkışını bulup eve dönebilmişliğim yok.
- oo saat 11 olmuş ben kalkıyım
- acelen ne erken saat
- daha moda'da kaybolcam çok geçe kalınca etrafta yol sorcak adam kalmıyo...
-
düğün fotoğrafçısı değil de mevsimlik işçilerle ilgili dosya hazırlayan gazeteci sanki. bütün fotoğrafları tarlada.
bu arada genelde insanların kafalarını kadraja almıyor.
-
tarifsiz bir huzur veriyor bana bu meret nedense. hele bir de o isigin altinda demlenmekte olan bir (tercihen iki) caydanlik, yanindaki tezgahta tepsi icinde beklesen bardaklar, iceride de bardaklarin yolunu gozleyenler varsa degme keyfime. kalabalik hissi aspirator isigi, kisin salonda yazin balkonda uzayan muhabbetlerin fonu. istatistigini tutmadim hic, ama hissatistigimle konusuyorum, misal bizim aile evinde aspirator isiginin yandigi gunlerde evde bir bayram havasi, annemin babamin beni cok sevdigi durumu hasil oluyorken yanmadigi gunlerde bir gam bir kasavet aliyor basini gidiyor. isin garibi aslinda diger aile uyelerinde de aspirator isigi yandigi gunlerde bir davranis degisikligi, bir uysallik, bir anlayislilik, bir konuskanlik goze carpiyor. ahdim var evdeki, ve dahi butun evlerdeki cirkin beyaz isiklari, florasan lambalarini, elektrikten tasarruf edelim diye insani insanliktan cikaran aydinlatma planlarini bu kendi ciliz ama tesiri muazzam aspirator isigi ile degistirecegim. serefsizim dunya cok guzel bir yer olacak o vakit.
-
o yüzden idareli kullanıyoruz, akşamları yakmıyoruz.