Yapamıyorsan git! Yapabiliyorsan diren! Her iki tutum da aynıdır aslında. Her ikisinde de güçlü bir irade gerekir. İstikrar ve güven açısında da sağlam irade gerekir.
Hakkınızdaki söylentiler ayyuka çıkmışsa ve başarısız iseniz siz, sizi oraya getirenlerin omzunda yüksünüz demektir. İstifadan kaçsanız bile toplumum vicdanından kaçamazsınız, mahkûm edilirsiniz.
İstifa yolunu seçerek toplumda güven duygusunu tesis edebilirsiniz. Şeffaf bir yönetim ve yeni bir yol açmak için istifa gerekebilir. Bunu baskı ile değil, kendi isteğimizle yapmalıyız. Öncelikle kendi vicdanımız bize yol göstermelidir.
Bakalım, istifa deyince karşımıza neler çıkıyor. İstifa deyince benim aklıma merhum M. Akif Ersoy gelir. Veterinerlik yaptığı yıllarda birlikte çalıştığı arkadaşı haksız bir şekilde görevden alınınca hiç düşünmeden istifasını vermişti. Bunu neden yaptığı sorulunca da “Arkadaşıma yapılan haksızlık bana yapılmış demektir.” diye cevap vermişti. Şimdi bizler, merhum M. Akif’i yere göğe sığdıramayan bizler, böyle bir duruş sergileyebilir miyiz?
Ülkemizde bürokratların değil istifasını beklemek, işiyle ilgili bir talepte bulunmaya çekiniyorsunuz yeri geldiğinde…
Lafı uzattık aslında. Sadede gelelim mi?
Türkiye’de eksik veya yanlış giden bir işi, kimse cesaret edip de dile getiremiyor gibi bir durum var. Aklımız varsa, çok şükür var, neden eleştiri yapamayız? Ha, bir de şöyle ucube bir bakış türedi: Birisi haklı ve yapıcı bir eleştiri yapsa bile, adı eleştiri ya, hemen “Sen de mi? Sen de mi Reis’e karşısın?” veya “Falanca muhalif de senin gibi düşünüyor, FETÖ de böyle düşünüyor, onlarla mısın? deniliyor. Hele hele işin başında olanlara hiç dokunamıyorsunuz. Adam, kendisi için yapılan eleştiriyi anında siyasete kaydırarak, iktidarın en tepesine yapılan bir eleştiri gibi sunuyor.
Son günlerde eğitim sistemimiz üzerine çokça tartışma yapıldı. Sistem değişikleri yapıldı, yapılmakta. Gelinen nokta itibariyle istenilen elde edilemedi, diyor Sayın Cumhurbaşkanı. Kültür ve eğitim alanlarında böyle imiş. Peki, bu güzel kritik üzerinden giderek bir soru soralım: Neden bu işin üst sorumlusu olan bürokratlardan ses çıkmaz?
Dünyada ibretlik istifa öyküleri var. Birkaçına bakalım: Japonya'da ilaçlı ve küflü pirinçlerin, aralarında huzurevleri ve okulların da bulunduğu pek çok kuruluşa satılmasıyla ilgili skandalın ardından, Tarım Bakanı Seiiçi Ota istifa ediyor. Makedonya Ulaştırma ve İletişim Bakanı Mile Janakieski, gölde tekne faciası sonucu 15 turist hayatını kaybedince "Etik sebepleri göz önüne alarak" diye belirtip istifa ediyor. Letonya Başbakanı Valdis Dombrovskis, alışveriş merkezindeki çatının çökmesiyle 54 kişi hayatını kaybedince "Benim de sorumluluğum var." deyip istifa ediyor. İsveç Ulaştırma Bakanı Maria Borelius, evinde sigortasız şekilde dadı çalıştırdığı için istifa ediyor. Bulgaristan Başbakanı Boyko Borisov, elektrik faturalarının kabarık gelmesi üzerine ülke genelinde protesto edilince istifa ediyor. Dünyada daha birçok istifa örnekleri var.
Bir konuyu gündeme taşıyamayan, tartışılmak korkan, başarısız olan, başarısızlığını örtmeye çalışan veya konuyu saptıran, kendisini atayan iradeye yük olan, bu iradeyi yanıltan kim varsa, bunlar için en iyi yol istifadır. Kamuda bir bürokrat, sonsuz güvenceye sahip gibi davranmamalıdır. İktidarın bu tipleri görmesi ve bunlara zamanında müdahale etmesi gerekir. Gerek bürokrasi, gerekse siyasî alanlarda Sayın Cumhurbaşkanımız, dayanamayıp istifalar istemeye veya bu yolu göstermeye başladı. Bu doğru bir adımdır. İstifayı halk isterse bunun karşısında kimse duramaz!