Oktay Akbal
Şair Dostlarım.
Şair Dostlarım.
Behçet Necatigil'i bir zamanlar bu şiirdeki gibi, aslanları görmek için parka giden bir insan olarak düşünürdüm. Daha hiç karşılaşmamıştık. Ne resmini görmüştüm, ne de kimse bana ondan bahsetmişti. Yalnız 1938'den beri dergi sayfalarında rastladığım "Bir ölümden kalanlar", "Ayrılıklar" gibi şiirleri ilgimi çekmişti. O sıralarda Behçet Necati'nin yanı sıra bir de Ahmet Necati vardı. Hatta bazı arkadaşlarla dilimizden aylarca düşürmediğimiz "Karadeniz'de Gemilerin mi Battı Ağzını Bıçaklar Açmaz" şiirini Ahmet Necati mi, yoksa Behçet Necati mi yazdı? diye tartıştığımız bile olmuştu. Doğrusu o yıllarda şiir alanının başka ünlü şairleri vardı. İlgimiz onlara karşıydı. Behçet Necati için düşlerimi fazla yormuyordum. Parka gidip mermer aslanlarla dostluk kuran insanın şiirini okuduğum ana kadar bu böylece sürüp gitti. Ondan sonra da Necatigil'i hep bu şiirin taşıdığı anlam çerçevesinde düşünmeye başladım. Bir park kanepesinde oturup mermer aslanlarla dost olabilen, korkunç derecede dünyadan, insanlardan uzak bir kişioğlu. İçimizden biri işte.
Behçet Necatigil'i tanıdıktan sonra bu dünyadan uzak insanı da elimle koymuş gibi tanıdık bildik buldum. 1945'in sıcak mı sıcak yaz günlerinden birindeydik. Boğaz'ı, limanı, Marmara'yı tepeden kucaklayan bir gazinoda üç beş sanatçı arkadaş oturmuştuk. Galiba orda olmayan birini, yalnız birini değil, ötekini berikini çekiştiriyorduk. Konuştuklarımız incir çekirdeğini doldurmaz birtakım gevezeliklerdi. Ama sıcak yaz gününün sıkıntısı, huzur yoksulluğu ancak bu gibi yerli yersiz konuşmalarla içimizden atılabiliyordu. İşte bu arada sessiz, çekingen, genç bir adamın elini sıkmış, sonra gene büyük şehir sanat dünyasının sona ermez dedikodularından birine başlamıştık. O genç adam masanın bir köşesine oturmuştu. Kimsenin ondan haberi yoktu. Bizim sanattan konuşma tarzımız, gereksiz gülüşlerimiz, saçma sapan esprilerimiz başka şairlerle, sanatçılarla eğlenişimiz karşısında duyduğu şaşkınlık yüzünde okunuyordu. Hâlâ da bu hâlini değiştirmemiştir. O sıcak yaz günü aramıza karışan, sessiz, utangaç genç adam şair Behçet Necatigil'in ta kendisiydi.