Kedim Murphy bir süredir sabah uyanınca ilk iş balkona çıkıyor. Günün en güzel, en güneşli saatlerini balkondaki küçük kırmızı sehpanın üzerinde uyuyarak geçiriyor. Ne zaman yanına uğrasam mahmur gözlerle bana bakıyor. “5 dakika daha” der gibi. Bazen, özellikle yorgun olduğum zamanlarda ona öyle özeniyorum ki. Fakat bazen miskinliğinden sıkılıp “Murphy hayatı kaçırıyorsun, biraz hareket!” demek istiyorum pembe burnunun sakinliğine aldırmaksızın. Hayat devinim ve durağanlık arasında gidip gelen ve bu iki seçimin çok fazla şeyi etkilediği bir kurgu sanırım. Peki bu iki kavram tam olarak ne ifade ediyor ve gerçekte nelere yol açıyor? Devamını Oku »
Uzun yıllardır aynı şirkette aynı pozisyonda çalışıyorsunuz. Kendiniz için şirketinizde bir gelecek göremiyorsunuz. İşinizin size hiç bir şey katmadığını düşünüyorsunuz. Göstermeniz gereken performansın %20 si ile bile işleri halledebiliyorsunuz. Gün geçtikçe daha demotive, mutsuz ve huysuz bir insan haline dönüşüyorsunuz. Kafada deli sorular bir yandan gitmek istiyorsunuz diğer yandan arka planda bir şey sizi durduruyor. Şimdi yeni bir şirket kendini tanıt, iş yapış şekillerini öğren, her şeye hakim olmaya çalış kim uğraşacak diye düşünüyorsunuz. Mevcut şirketinizde her şeyi biliyorsunuz tamam biraz mutsuzsunuz ama idare edebileceğini düşünüyorsunuz. İşte tehlike çanları burada çalmaya başlıyor artık bu konfor alanınızın artık azap alanına dönmeye başladığının bir göstergesi.
Ama önce konfor alanı nedir ne değildir bir bakalım. Kişinin az çabayla bile ortalama bir başarı yakaladığı ve bunun sonucunda da kendini en rahat hissettiği alana denir. Devamını Oku »