- Essential Düşen Koşu Takımı
“Ölüm böyle hissettiriyor olmalı,” Richard Askwith'in Feet In The Clouds adlı kitabının ilk satırını okuyor. Askwith, beş yıl boyunca hayatına egemen olan kötü şöhretli Bob Graham Round mücadelesindeki dört girişiminden birini anlatıyor. Ayrıca şunu da yazıyor: “UYARI: bu kitapta açıklanan faaliyetler tehlikelidir ve yaralanma veya ölümle sonuçlanabilir. Bunları denemeyin. Bunun yerine spor salonuna gidin ya da evde kalıp televizyon izleyin.”
Ironman triatlonlarından yarı maratona ve çamurlu engelli parkur mücadelelerine kadar yarışların olağanüstü derecede popüler hale geldiği (ve organizatörleri için kazançlı) bir zamanda, düşme koşusu belki de sporun en saf formu olarak öne çıkıyor. Özünde, bu bir “düşme” yolunda yukarı ve aşağı doğru yapılan bir ayak yarışıdır. – Kuzey İngiltere'de çok dik bir şey anlamında kullanılan İskandinav kökenli bir kelime. Yarışlar genellikle işaretsiz parkurlarda yapılıyor, giriş inanılmaz derecede ucuz, ödüller yetersiz (bitirmek için madalya veya tişört yok) ve yelek, bel çantası ve kısa şort giyen koşucular tarafından yarışılıyor. 30 dakika kadar kısa olabileceği gibi 24 saat kadar da uzun sürebilir.
İlk düşme yarışının izleri 1064'te İskoçya'ya kadar uzanıyor, ancak spor muhtemelen çok daha eski. Samimi, kararlı bir şekilde amatör ve açıkçası çok daha ünlü olması gereken kahramanlarla dolu. Askwith, en iyi düşmüş koşucuların başarılarının “spor tarihindeki her şey kadar görkemli” olduğunu yazıyor. 'Demir' gibi insanlardan bahsediyor; Joss Naylor.
Çocukken, Naylor sırtındaki bir yaralanmanın ardından beş yılını düzeltici korseyle geçirdi; Daha sonra, iki ayağının kırıldığı teşhisi konana kadar altı hafta boyunca acı içinde koştu. Bütün bunlara rağmen, 1987'de 50 yaşındayken Alfred Wainwright'ın Pictorial Guide To adlı eserinde adı geçen 214 köyün tamamını ziyaret ederek “Wainwright Tops” rekorunu kırdı. Lakeland Fells yedi gün ve bir saatte, yaklaşık 36.000 m tırmanışla 500 km'nin üzerinde bir koşu. (Rekoru, Steve Birkenshaw'ın Zirveleri altı gün 13 saatte tamamladığı 2014 yılına kadar kırılmamıştı.)
Turları yapın
Düşme koşusu yapan diğer efsaneler arasında, Highlands dışındaki 610 metrelik İskoç zirvelerinin tamamını dokuz gün 14 saat süren 627 km'lik kesintisiz bir koşuyla geçen Ronald Turnbull yer alıyor. Mike Hartley 431 km'lik Pennine Way'i sadece iki gün 17 saatte koştu. Bob Graham Round'u yeni bir seviyeye taşımak için 24 saat içinde 77 Lake District zirvesini toplayan Mark Hartell ile karıştırılmamalıdır. Bob Graham Turu nedir diye soruyorsunuz? Bu, Büyük Üç yarıştan veya düşme koşusu turlarından biridir ve konuk evi sahibi Graham'ın 24 saat içinde ziyaret ettiği 42 köyde bir aşağı bir yukarı gerçekleşir. 1932'de neredeyse 30 yıl boyunca değişmeyen yeni bir rekor kırıldı. Bu arada, Graham kendi adını taşıyan turun zirvelerinin her birini geri çektiğinde bunu yalınayak yaptı. Ve bu, koruyucu minimalist ayakkabıların ortaya çıktığı günlerden çok önceydi.
Bu başarılar ne kadar etkileyici? Peki, Chris Brasher – Olimpiyat engelli koşuda altın madalya sahibi, Roger Bannister'ın dört dakikalık kilometresinde hız belirleyici ve Londra Maratonu'nun kurucusu – Bob Graham Turunu iki kez denedi ve iki kez başarısız oldu. Tartışmasız gelmiş geçmiş en iyi ultra koşucu Scott Jurek, turu (zirvesinde olmasa da) yalnızca 16 dakika kala tamamladı.
Bölgelerin bu efsanelerine ayak uydurabilir miyim? Bob Graham'ın girişimine hazır olmadığımdan oldukça emindim, ama zorlu ama ulaşılabilir görünen bir alternatif yarış buldum. Daha doğrusu bir haftasonunda iki tane – Brecon Hayranları dramatik Brecon Beacon'larda yarışıyor.
Yarış direktörü Crispin Flowers beni uyarıyor: “Cumartesi günkü Pen Y Fan Yarışı, eğer doğru şekilde yaparsanız birkaç gün yürüyemeyeceksiniz.” Ama sanırım 6 km'den az ve ben ultramaraton koşuyorum. Bu kadar yaygara da ne? Ultra koşucuların yokuş yukarı bölümlerde yürüme eğiliminde olduklarını bir anlığına unutuyorum.
Karşılama işareti
Düşme yarışıyla ilgili hoşuma giden ilk şey giriş maliyetidir; iki yarış için sadece 8 pound. Karşılaştırma için, Banyo Yarısının fiyatı 40 poundun üzerindedir. Ben geldiğimde büyük ışıklı işaretlerin göze çarpan bir eksikliği var. Güney Britanya'nın en yüksek zirvesi olan, önsezili Pen Y Fan'ın altındaki bir çadıra kayıt oluyorum. Bugünün amacı mümkün olduğu kadar hızlı bir şekilde zirveye çıkıp geri dönmektir. Yarışlar, A, B ve C olmak üzere üç tırmanma kategorisine göre derecelendirilir; A en zorlu olanıdır ve L (20 km'nin üzerinde), M (10-20 km) ve S (10 km'nin altında) olmak üzere üç mesafe kategorisine göre derecelendirilir. Bu yarış AS – “acımasız ama ’uzun sürmüyor” – 588 metrelik tırmanışla, Keith Anderson'ın 1992'de belirlediği 30 dakikalık parkur rekorunu kırana 800 sterlinlik bir ödül verilecek. Flowers, parkurdaki tüm deve dikenlerini toplamadığı için ve ben farkına varmadan özür diler. biz kapalıyız.
Yukarı, yukarı, sonsuza kadar yukarı gidiyoruz. Ön grupta kalmaya çalışıyorum ama hızla ayrılıyorum. Çok geçmeden terle kaplanıyorum, kalçalarım laktik asitle doluyor, koşmaya çalışıyorum. Üç koşucu yanımdan geçiyor ve kendime artık bunu yapmayacağımı söylüyorum. Tamam, bir tane daha. Ve bir tane daha olursa zararı olmaz. On beş dakika oldu ve hâlâ tırmanıyoruz. Ellerim uyluklarımda ve aslında yürüyüş yapıyorum – aynı derecede hızlı görünüyor ama daha az acıtıyor. Düz ya da yokuşlu arazileri özlediğim için 25 dakika sonra nihayet zirve platosuna ulaşıyorum. Bütün bu tırmanışlardan sonra düzlük tuhaf geliyor. Bacaklarım titriyor ve onlara söyleneni yapmıyor.
Işıltılı ceketli bir polis memuru karanlığın içinden beliriyor ve uçurum gibi görünen bir yeri işaret ediyor. O kadar dik ki inmek zorunda kalıyorum. Düşüş yarışlarında dik bir şekilde yukarı çıkmıyorsanız dik bir şekilde aşağı inersiniz. Yokuş yukarı korkunç bir şey; yavaş ve işkenceci. Yokuş aşağı da korkunçtur – ama tamamen farklı bir şekilde. Arazi sizi ayağa kaldırıp ayak bileklerinizi kırmaya çalışırken, kontrolsüz bir şekilde düşüyorsunuz, kollarınız ve bacaklarınız rüzgarda dönüyor. Korkunç ama heyecan verici.
Kay ve kay
Üç koşucuyu geçiyorum. Sonra biraz roly-poly yapıyorum. Bilirsin, eğlence için. Ah. Yol yok, bu yüzden dikenli yamaç herkese açık ve tepeler her iki yanımda da insan lav akıntısı gibi onu aşağı doğru akıtan koşucularla dolu.
Nihayet, sanki saatler önceymiş gibi hissettiren, bulduğumuz yolu buluyorum. Kuyruğumda bir koşucu var ve önde kalmak için hızımı arttırıyorum. Ama bunu yaparken birisi topuklarıma iğne batırıyor. Kabarcıklar! Ağaçların arasından hızla koşuyorum ve küçük bir kalabalık ve bitiş çizgisi görüyorum. Hızla karşıya geçiyorum, kollarım ve bacaklarım dönüyor, başım dönüyor, umutsuzca nefes alıyorum.
Zirveye ulaşmam neredeyse 30 dakikamı aldı ama tekrar inmem sadece 10 dakika sürdü. Oldukça saçma bir şekilde altıncı oldum. Diğer koşucularla el sıkışıyorum ama şimdi biraz oturmak istediğimi çok güçlü hissediyorum.
Daha fazla koşucu – genç ve yaşlı, erkek ve kadın; çizgiyi geçiyorlar, kendilerini yere atıyorlar ya da iki büklüm oluyorlar, şok olmuş, beyaz yüzlü, kırmızı yüzlü görünüyorlar, ancak yaklaşık bir dakika sonra 90'ların çılgınları gibi gülümsüyorlar. Ayrıca vücudum endorfinlerle dolup taşarken kendimi son derece harika hissediyorum. Parça parça olan bacaklarıma ve ayak parmaklarıma alçı ve Natural Hero kremini sürüyorum. ve yarın daha uzun bir yarışım var.
Sabit oran
Pazar günkü Fan Y Büyük At Nalı Yarışı, BM olarak derecelendirildi (“çok sivri değil ama oldukça zorlu”), daha çok bana göre bir yarış. 16 km ve daha düzlükler de var. Ancak Pen Y Fan gibi, yokuş yukarı, daha az dik ama daha uzun, korkunç bir çabayla başlar. Ayrıca hızlı, daha az dik ve daha uzun bir inişle sona eriyor. Ancak arada, düz bir ufuk çizgisi var ve bundan gerçekten keyif alıyorum, özellikle de sonsuza kadar devam eden ve beni rahatsızlıktan uzaklaştıran devasa çimen kaplı panoramaların destansı görüntüleri için.
Bitiş bandında yere yığılıyorum, dörtlü kaslarım çığlık atıyor, ayak parmaklarım hıçkırıyor ve ağzım köpüklü, kuru, yapışkan bir pislik haline geliyor. Yıkıldım ama çok mutluyum.
Crispin'in tahmin ettiği gibi, benim yürüme çabalarım haftanın büyük bölümünde başkaları için büyük bir neşe kaynağı oldu. Yine de bunların benim son yarışlarım olmayacağını biliyorum. Ama bu beni düşündürüyor: Nasıl kendimi geliştirebilirim? Harika bir koşucu nasıl olur?
Şimdiye kadar gördüğüm en iyi koşucuların vücutları neredeyse baş aşağı gibi görünüyor: tüm kaslar şişkin bacaklarında, kolları ise bebek gibi. “Sadece her gün koşuyorum” Bob Graham Round'un en hızlı dördüncü turunu (14 saat 5 dakika) koşan Mark Palmer, yarışlardan sonra bana şunları söyledi. “Her zaman yolun dışında, tepelerde. Koşmuyorsam bisiklete biniyorum ve yüzüyorum.”
Palmer'a göre ondan en iyi şekilde yararlanmak için onu sevmeniz gerekiyor. “Tepelerde koşmak benim için tam da bunu sağlıyor” diyor. Tarmac'ta koşamam. Tepelerde yaşadığımı hissediyorum. Bana koşabileceğim bir tepe ver, ben de mutlu olayım.”
Peki iyi bir koşucunun özellikleri nelerdir? “İyi bir kalp ve akciğerler,” Richard Askwith'i yazıyor. “Aşırı yağ içermeyen, tercihen 63 kg'ın altında hafif bir çerçeve. Tepelere aşinalıktan gelen bir tür emin adım.” Bütün bunlar ulaşılabilir görünüyor. Ancak Askwith, henüz sahip olmadığım ve hiçbir zaman sahip olacağımdan emin olmadığım bir şeyi ekliyor: “Ve acıya ve deliliğe varan tehlikelere aldırış etmemek.”
Temel Düşen Koşu Takımı
Eğer yaralanmak ya da geride kalmak istemiyorsanız, doğru kitin olması çok önemlidir. Burada Hall en sevdiği sonbahar koşu kıyafetlerini seçiyor.
Salomon S-Lab Fellcross 3
Salomon'un Fellcross'u özellikle düşme yarışları için tasarlandı ve kutudan çıktığı gibi bana bir eldiven gibi oturdu, nefis bir hafiflik ve hız hissi veriyor. Altında agresif traktör lastikleri olan eski tarz spor ayakkabısını düşünün.
- En iyi arazi koşu ayakkabılarından daha fazlası
Inov-8 Mudclaw 300
Bu popüler, her türlü arazide kullanılabilen canavar, Fellcross'tan marjinal olarak daha iyi bir tutuşa sahiptir ve daha dayanıklı bir his verir. Ancak daha ağırdı ve ayaklarıma uyum sağlaması zaman aldı. Mudclaw, Salomon ayakkabının yaptığı gibi çamuru ve suyu içeri ve dışarı itmek yerine çamuru ve suyu iter ve aynı zamanda daha fazla yastıklamaya sahiptir; artı biraz daha ucuz. Daha uzun yarışlar için tercih edilir.
Salomon S-Lab Exo Tankı
Yokuş yukarılarda çok çalışacaksınız, dolayısıyla havalandırma çok önemli. Düşen koşucuların çoğu kulüp yeleği giyer ancak alternatif olarak bu son derece nefes alabilen üst, kendinizi güçlü hissetmenizi sağlayacak akıllı duruş desteği sağlar.
Berghaus VapourLight Streç Rüzgarlık
Harita ve pusulanın yanı sıra zorunlu kit genellikle rüzgar geçirmez veya su geçirmez bir katman içerir. Yalnızca 118 gram ağırlığında, suya dayanıklı ve tam vücut hareketine izin veren bu idealdir. Aslında sizi sıcak tutamayacak kadar hafif geliyor; ama işe yarıyor.
Salomon S-Lab Gelişmiş Cilt 3 Kemer Seti
Bir serseri, evet, ama ne serseri! Bir ultra için zorunlu kiti buraya hemen hemen sığdırabilirsiniz ve “form uyumu” özelliğiyle ağırlığı akıllıca paylaşır. basılı tutun, bu da can sıkıcı bir sıçrama olmadığı anlamına gelir. Aynı zamanda yumuşak bir şişe içerir.