25 Ekim 2019 tarihinde bekleyenleriyle buluşan Call of Duty Modern Warfare, çıkışının öncesinde yarattığı siyasi haberlerle ve başarılı betasıyla bol bol haber olmayı başardı. “Yenilenmiş grafikleri, eski dostları ve birkaç şeyi daha beraberinde giren oyun nasıl olmuş?” buyurun adım adım her şeyiyle Call of Duty Modern Warfare inceleme yazısı!
Not: Call of Duty Modern Warfare incelememiz bolca spoiler içerir.
Call of Duty Modern Warfare Hikaye Modu
Belki de en çok beklentinin olduğu yer burasıydı. Hepimiz Price’ın geri dönüşüyle heyecanlandık. Black Ops 4’ün hikaye barındırmayışının da etkisi olacak ki coştuk da coştuk hikayeyi beklerken ama bu coşmaya değdi mi? Kısa cevap: kesinlikle hayır. Uzunu için şimdi oyunun tüm bölümlerini tek tek analiz edelim buyrun!
Hikayenin Süper Kısa Özeti (Direkt analiz için bölümlere atlayabilirsiniz)
Call of Duty Modern Warfare, Gürcistan’da (Evet yanlış okumadınız, Gürcistan’da.) bulunan bir Arap halkın Rusya tarafından yıllarca bastırılması ve savaş suçlarına varan iğrenç şeylere maruz bırakılmasını anlatıyor. Ruslara karşı direnen Araplardan baş karakterlerimiz Farah ve Hadir.
Farah ve Hadir daha çocukken Rusların kimyasal saldırısına maruz kalıp ailelerini kaybediyor. Tutsak olarak büyüyor ve isyan ediyorlar. Fakat Arapların cephesinde sadece bu iki isyan lideri değil aynı zamanda dünyaca terör örgütü olarak görülen Al-Qatala adında bir yapılanma var.
Hikaye bilinmeyen bir grubun Ruslardan kimyasal silah çalmasıyla başlıyor, Price ve ekibi terör saldırılarını önlemeye gayret ederken aynı zamanda çalınan gazın üçüncü dünya savaşını çıkartmamasını sağlamaya çalışıyorlar. Farah ve Hadir tutsak olarak büyürken Barkov adlı bir generalden yıllarca işkence görüyorlar.
Call of Duty Modern Warfare Bölümleri
- Fog of WarPiccadily
- Embedded
- Proxy War
- Clean House
- Hunting Party
- The Embassy
- Highway of Death
- Hometown
- The Wolf’s Den
- Captive
- Old Comrades
- Going Dark
- Into the Furnace
Fog of War
Call of Duty Modern Warfare incelemesine Fog of War bölümü ile başlayalım. Açıkçası oyundaki en iyi bölümlerden biri. Görsel olarak karanlık bir tema taşıyan bölüm ciddi anlamda güzel görünüyor. Serinin yeni karakterleriyle hafiften tanışma fırsatı buluyor ve personaları görüyoruz. Günün sonunda hoş bir açılış bölümü.
Oynadığımız karakter Alex profesyonel bir asker, bir ekibin yeni üyesi veyahut çaylağı değil bunu belirtiyorum çünkü ilerleyen noktalarda yapacağım eleştirilerden biri için yardımcı olacak.
Piccadily
Hikayenin sınır hattındaki bölümünü Fog of War ile açarken eski dostlara ise Piccadily’de kavuşuyoruz. Gaz ve Price ile yıllar sonra tekrar buluştuğumuz bölüm damakta bıraktığı tat açısından Fog of War ile pek farklı değil aslında. Gaz olarak oynadığımız bölümde Price ile tanışıyor ve hikayenin ilk dalını ilerletmeden ikinci dalını açıyoruz.
Embedded
Evet, hikayenin iyi yönlerinden bahsettik ve bitti. Bu bölüm dahil olmak üzere oyunun geri kalanının tamamı maalesef zayıf ve başarısız.
Bölümde A noktasından B noktasına gitmeniz gerekiyor, gayet normal ve açık bir hedef. A noktasından B noktasına giden 3 farklı yol görüyorsunuz aklınızdan geçen düşünce “Seçimlerim var güzel, kendi tarzıma göre oynayabilirim.” oldu değil mi? Üzücü bir haberim var bu yollardan sadece biri çalışıyor. Diğer ikisine girecek olursanız oyun ciddi anlamda sınırsız düşman spawn ederek sizi öldürüyor ve ilk yola girmeye zorluyor.
Aşırı buglı bir bölüm olan Embedded aynı zamanda saç baş yoldurmaya da aday. Giydiğiniz maske sürekli kaybolup geri geliyor, görüntü bozuluyor. Ölmeye yakın olduğunuz durumlarda oyun pat diye crash veriyor. Gerçekten yorucu bir deneyim.
Proxy War
Çoğu Call of Duty oyununda görmeye alışık olduğumuz “kalabalık ekiple mekan basma” bölümü olan Proxy War da yine oyunun düz ve etkisiz bölümlerinden birisi.
Yine geçen bölümde bahsettiğim A noktasından B noktasına giden birden fazla yol varken sadece tek birinin çalışması bu bölümde de mevcut. Hatta bu sefer öldürülmüyoruz bile sadece görünmez duvarlara takılıyoruz. Öte yandan oyun görev alanına geri dönmemizi de söylemiyor garip arada ve tatsız bir durum.
Öte yandan karakter gelişimi barından bu bölümde Farah ve Hadir’in babalarının da bir direnişçi olduğunu ve savaşırken öldüğünü öğreniyoruz.
Clean House
Yavaş, taktik, sessiz. Aslında bu oyunun reklamlarında gösterilen her şey bu bölümde. Gaz ve Price’ın hikayedeki konumuna geri dönerken aynı zamanda ilk adam akıllı “going dark” anlarımızı yaşıyoruz. Karanlık bir evde ağır ağır tüm odaları tek tek açıp sessiz bir şekilde düşmanları indirmek gerçekten keyifliydi.
Öte yandan Captain Price’ın adeta bir peygamber gibi davranması ise bölümün tadını kaçıran şeylerden biri. Ne demek istediğimi hemen açıklayayım:
Bölüm içerisinde görevimiz bir evi temizlemek, odaları gezip düşmanları indiriyor sivilleri ise sessiz kalmaya ikna ediyoruz. Yapı olarak güzel, gerçekten karanlık bir bölüm ve bazen gece görüşüyle dahi her şeyi göremeyebiliyorsunuz. Evin kenarda köşede kalan odalarında eğer düşman varsa Price siz o odayı bulup temizlemeden sonraki kata geçmenize izin vermiyor.
Yani ikinci kat sol dairedeki arka odanın sağ yanında bulunan kıyafet dolabında ceketlerin arkasına saklanmış adamı adeta hisseden Captain Price biraz beni rahatsız etti. O adam orda kalabilir, sonrasında biz binayı terk ederken saldırabilirdi bu çok basit bir çözüm ve bu duruma binlerce çözüm sunulabilir. Call of Duty ise Price’ın düşmanları koklamasını tercih etmiş.
Hunting Party
Canını korumak için hastaneye dalan Al-Qatala liderini kovaladığımız bölüm tek yönlü olmasına rağmen keyifli anlar sunabiliyor. “Kafa kesme videosu” çekmeden yakaladığımız Wolf’ü paketleyip elçiliğe doğru yola çıkıyoruz.
The Embassy
Yakalanan Al-Qatala liderini kurtarmaya gelen teröristlere karşı koyduğumuz bölümde işler biraz çığrından çıkıyor. Teröristlerin her yandaki sivillere patır patır ateş açışını sadece izleyebildiğimiz bölümün şok etkisi var cidden.
Günün sonunda liderlerini kaçıran teröristler kovalamacayı tekrar başlatıyor. Oyun bu noktada biraz umut vermişti açıkçası, kaçan liderden daha radikal kararlar vermesini veyahut denkleme daha güçlü birini sokmasını beklerdim ama olmadı.
Highway of Death
Tatlar yeterince kaçmadıysa hadi gelin biraz daha kaçıralım. Her Call of Duty’de bir tane sniper bölümü olur işte bu bölüm o bölüm. Hanım kızımız Farah ve kardeşiyle terörist liderin konvoyunu uzaklardan keskin nişancı tüfeğiyle izlediğimiz bölüm aşırı irrite edici.
Hatırlarsanız ilk bölümde Alex profesyonel bir asker demiştim, bu bölümde kendisi olarak oynuyoruz. Tüfeği ilk aldığımızda rüzgar ve çevre koşullarına alışmamız için 1-2 atış yapmamızı istiyor oyun, gayet makul bir istek.
Fakat sonra Farah “Hajum bak şimdi o dürbünde çizikler var ya onların tanesi yüz metre, böyle sağa sola olanları da rüzgar için olanlar. Bak orda karpuz var rüzgara göre iki tane sağa kaydır sık” gibi aptal bir replik söylüyor.
Aptala anlatır gibi anlatılması durumun aslında oyuncu için çok sorun değil çünkü mekaniği öğreniyoruz. Ama unutulmaması gereken durum Alex’in yıllardır dünyanın her yerinde savaşan bir asker olduğu, bu adamın böyle bir bilgiye kesinlikle ihtiyacı yok.
Bu noktada oyunun en büyük problemlerinden biri daha ortaya çıkıyor: Oyun, oyuncuya mı yoksa karaktere mi konuştuğunu bilmiyor.
Öte yandan bölümün sonunda Ruslardan gazı çalan kişinin en başından beri yanımızda savaşan Hadir olduğunu öğrenme şeklimizi gerçekten beğendim. Farah gerçekten oyunda “karakter” olan tek karakter sanırım. Kırmızı çizgileri olan ve ideallerini asla bırakmayan bir persona olarak kardeşinin kimyasal silah kullanmasına verdiği tepki gerçekten harikaydı. Hikayenin -yine geçen bölümde de dediğim gibi- gelişme potansiyeli gösterdiği bu nokta iğrenç bir şekilde katledilmiş.
Hometown
Hometown gerçekten de “Allah canımı alsaydı da bu oyunu oynamasaydım.” dedirtti bana. Hadir’in Rus gazını salmasından sonra flashback olarak gördüğümüz bölümde Farah’ın çocukluğunu oynuyoruz.
20 yıl öncesine giden bölümün sonunda çocukların babalarının nasıl öldüğünü görüyoruz fakat but yeni bir bilgi değil zaten Farah oyunun geçen bölümlerinde bunu bize anlatmıştı. Bu bölümü oyundan tamamen çıkarınca hikayeden ciddi anlamda hiçbir şey eksilmiyor. Oyun uzasın diye yapılmış boş bir hamle.
The Wolf’s Den
Elçilikten kaçan Wolf’ün peşine tekrar düştüğümüz bölümde Farah’ın yanına geri dönemeyen Hadir’in Al-Qatala’ya katıldığını öğreniyoruz. Teröristleri organize eden Hadir’in ararken mağarada hapsolan karakterlerin macerası hoş bir oynanış sunmuş.
Öte yandan bölümün sonunda Wolf’ü kendini bombaya bağlamış öyle oturup bizi beklerken buluyoruz. Zaten totalde 1,5 dakika gördüğümüz bu adamın neden böyle bir hareket yaptığını anlamak zor. Geçen bölüm “karakter” olan tek karakterin Farah olduğunu söylemiştim.
Durumun etkisini burda görmek çok açık, tek niteliği kötü olmak olan bir kötü adam yazarsanız iki boyutlu kalır. Wolf’ün de en büyük derdi bu. Bu adam neyi niçin yapıyor asla bilmiyoruz sadece kötü olmak için kötülük yapıyor.
Captive
20 yıl öncesine giden bölüm hakkında “oyun uzasın diye yapılmış boş bir hamle” ifadesini kullanmıştım. 10 yıl öncesine giden bölüm için aşağı yukarı durum yine aynı. Bu sefer kesinlikle bomboş ve rezalet olmayan bölüm bize Barkov’un işkencelerini ve Farah’ın nasıl Captain Price ile tanıştığını gösteriyor.
Old Comrades
Rusya’da Al-Qatala’nın sağ kolunu kovaladığımız bölüm klasik CoD kovalamacası gibi başlıyor ama sonra işler iyice karanlıklaşıyor. Captain Price’ın sorgusunda kırılmayan The Butcher’ın karısını ve çocuğunu esir alıp öldürmekle tehdit ederek bilgi alıyoruz.
Bu tarz hardcore elementler bulunduran bölümler aslında seri boyunca hep oldu. Remember no Russian’dan Fidel Castro’yu öldürmeye kadar giden çeşitli ofansif hareketler aslında normal tempoda giden oyunda birden her şeyimizi tepetaklak edip hoş bir şok hissi bırakıyordu.
Fakat Modern Warfare 2019’un neredeyse her bölümünde siviller, kadınlar ve çocuklar ölüyor; Savaş suçları işleniyor. Durum böyle olunca da bu tarz anların bir etkisi kalmıyor, alışıyorsunuz. Alışmak sorun değil bu anlar hikayeye de ekstra bir şey sunmuyor.
Going Dark
Örgütün liderini ve sağ kolunu hallettikten sonra geriye bizim için tek bir hedef kalıyor: Hadir. Kız kardeşine ihanet ettikten sonra terörist grubun başına geçen Hadir gençliğinde yıllarca kendine işkence eden General Barkov’un peşine düşüyor biz de Hadir’in peşine.
Gizlilik konusunda başarılı bir bölüm gerçekten, etraftaki ışıkları söndürüp daha düşman ne olduğunu anlamadan bir oda dolusu adam öldürebiliyorsunuz. Yapı olarak başarılı olan bölüm hikaye için de ilginç anlar sunuyor.
Hadir’in ana planının Barkov’u öldürmek değil aynı zamanda kimyasal silah üreten fasiliteyi de yok etmek olduğunu öğrenince kendisiyle aramız yine hafif düzelir gibi oluyor. Ama bölümün sonunda kendisini Rus Hükümeti’ne teslim etmek zorunda kalıyoruz
Into the Furnace
Bu bölüm hakkında doğruyu söylemem gerekirse kafam karışık. Herkesle hurra koşma anlarında gaza geldim evet ama çok büyük bir problem var: Hikayenin bitişi arak. Hemen nasıl olduğunu da anlatayım.
Battlefield 4′ün kısa hikaye modunda güçlü ve idealleri için savaşan bir kadın modeli var yanımızda. Oyunun sonuna geldiğimizde kötü düşmanın merkezini patlatıyoruz fakat tam c4leri döşeyip döndüğümüzde fünye bozuluyor ve ekipten birini feda etmek zorunda kalıyoruz zafer için.
Call of Duty: Modern Warfare’in hikaye modunda güçlü ve idealleri için savaşan bir kadın modeli var yanımızda. Oyunun sonuna geldiğimizde kötü düşmanın merkezini patlatıyoruz fakat tam c4leri döşemeden önce bir çatışma anında fünye bozuluyor ve ekipten birini feda etmek zorunda kalıyoruz zafer için.
hmmmmm…
Neyse oyunun sonuna gelecek olursak Alex’i feda ediyor, Farah Barkov’u öldürüyoruz. Captain Price ise Taskforce 141’i kuruyor.
Hikaye moduna puanım: 4/10. Aşırı tipik ve tekrar eden bölümler can sıkıyor. Hikaye gerçekten ilgi çekmiyor ve daha sonra uzun uzun bahsedecek olsam da oyunun her yeri buglı.
Call of Duty Modern Warfare Multiplayer Modu
Call of Duty Modern Warfare inceleme yazımıza oyunun multiplayer modu ile devam edelim. Bu oyunu kurtaran bir şey varsa o da çok oyunculu modu. Tek bir harita dışında geri kalanlar gerçekten hem oynanış hem de görsel olarak nefes kesici.
Üç koridorda deli dana gibi sağa sola koşma oyunu olmaktan çıkan Call of Duty eski günlerdeki gibi haritayı adeta bir şahin edasıyla izleyebileceğiniz yüksek noktalar, derinlerden kimse duymadan düşmanın arkasına geçebileceğiniz alçak noktalar ve kanatlardan saldırı imkanı sunuyor.
Ayrıca yeni gelen Ground War modu ile de Battlefield hayranlarına göz kırpan oyun gerçekten hemen hemen her noktada doğru hamleyi yapmış. Silah dengesi gerçekten başarılı fakat asla güçsüz hissetmiyorsunuz ve her skor tatmin ediyor.
Oynanış da yine silah dengesine bağlı olarak cidden keyif veriyor. Kapıya tak diye omuz atıp içerideki herkesi indirmenin keyfi bi’ ayrı cidden. Beta incelemesinde demiştim yine demekte sakınca görmüyorum: Oynanış yağ gibi akıyor arkadaşlar.
Scorestreakler ise birkaçı dışında yine dengeli ve tatmin edici fakat Beta incelemesinde de söylediğim bir sorun var o da Cruise Missile. Haritalarda genelde binalar, mağaralar ve üstü kapalı siperler bulunduğu için bu şirin roketle düşman vurmak gerçekten zorluyor.
Yeni silah modifikasyonu menüsü ise tek kelimeyle şahane. Maç içinde takır takır silah düzenleyip çatışmaya göre kendinizi ayarlayabiliyorsunuz. Birkaç yanıyla yine Battlefield 4’ü anımsatan mekanik başarılı bir şekilde uyarlanmış.
Gelelim modun problemlerine:
Kısacık bir liste olacak ama bahsetmeden geçmek istemedim. Oyunda karakteriniz bir düşman görünce replik atıyor, bakın siz düşman görünce değil karakter görünce diyorum.
Mesela sonsuzluğa doğru öyle oturmuş manzara izliyorsunuz ve ekranın asla bakmadığınız bir köşesinden düşman geçiyor. Karakter hemen “Binalarda düşman gördüm.” minvali bir replik fırlatıveriyor.
İşi daha da kötü yapan durum ise diğer takım arkadaşlarınızın gördüğü düşmanlardan da haberi oluyorsunuz bir de bu replikler sesli atıldığı için aslında etraftaki düşmanları da uyarıyor. Mesela bir binadan aşağı bakıyorsunuz, aynı binada sizden habersiz bir düşman var. Karakteriniz dışarda koşan bir hedefi gördüğünü söylediğinde binanın içindeki düşman karakterinizin bunu söylediğini duyup sizi öldürebiliyor.
İkinci problem ise spawn noktalarının statik oluşu. Haritanın iki ucunda doğan takımlar bir takım diğer uca gitmediği sürece hep aynı bölgede doğuyor. Yani haritanın ortasında vurduğum düşmanın nerede doğacağını tahmin edip oraya doğru bomba atabiliyorum. Bu da işleri biraz sıkıcı hale getirebiliyor.
Call of Duty Modern Warfare Co-Op Modu
Single player hikayesinin bağımsız bir dalı olarak devam eden Co-Op arkadaşlarınızla vakit geçirmek için fena olmasa da çok gelecek vaat etmiyor. Daha oyun yeni çıkmasına rağmen maç bulmanın en zor olduğu mod oluşu da insanların pek ilgilenmediğini gösteriyor gibi.
Problemler, Problemler, PROBLEMLER!
Yıllardır sabit ve asla sekmeyen bir Call of Duty standardı vardır. Oyun dünyanın en kötü oyunu dahi olsa çalışır, sürekli hata verip çileden çıkartmaz. Bu oyunda durum böyle değil. Rastgele anlarda oyun pat diye kapanıyor; bağlantı hataları veriyor, sadece donup kalıyor.
Dikkatimi en çok çeken bug ise tek oyunculu modda oldu. Bitirdiğim bölümden bir sonrakine geçerken yeni bir sinematik göstermek yerine eski sinematiğin görüntüsünü verip yeninin sadece sesini sundu oyun 2-3 kez. Oyunu durdurup başka bir kaynaktan sinematikte gerçekten ne olduğunu izlemek zorunda kaldım.
Oyun ilk açılışta bir shader compile yapıyor. Bu işlemi en kabaca özeti sanırım textureların işlenmesi demek olurdu. Oyunun bunu oyunun içinde değil önden yapmasının sebebi ise performans kazanmak. İlk bakışta güzel olan bu durum oyununuz crash yediğinde çileye dönüşüyor. Her crashten sonra geri geldiğinizde tekrar compile yapmak zorunda kalıyorsunuz ve bu süreç 20 dakikaya yakın zaman alıyor.
Kapanış ve Nihai Puan
Call of Duty Modern Warfare eğlenceli çok oyunculu moduyla gönlümde gerçekten taht kurdu ama rezil ötesi hikayesi ve aşırı sorunlu halini görmezden gelmek imkansız. Eğer modern zamanlarda geçen bir shooter oyunu arıyorsanız oyunu gönül rahatlığıyla öneriyorum fakat eski ekiple yeni tecrübeler kazanmak ve güzel bir hikaye oynamak gibi bir düşünceniz varsa size önerim bu oyundan uzak durmanız olacaktır.
Oyunun nihai notuna gelecek olursak 65/100 diyeceğim. O da çok oyunculu modun hatırına…