Geldik yeniden bir araya. Yine buluştuk. Keşke keyifli bir şeyler yazabilsem. Mesela bir fıkra, bir hikâye ama nerde, yok öyle bir şansımız.
Geçen haberleri takip ederken yine bir kadın cinayeti, yine bir gülfidanı kopmuş hayattan, yine yüreğim dağlandı. Tamam, köşemizin adı Urla’nın sesi ama bu konu artık çığırından çıktı.
Araştırdım da biraz, çok korkunç verilere rastladım. Mesela Eylül ayında tam 16 kadın cinayeti, 20 şüpheli kadın ölümü, tam 36 can, hem de 1 ayda ve sadece bu kayıtlara giren. Ağustos’ta bu sayı 50, Temmuz ve Haziran’da da hemen hemen aynı. Bunu matematikselleştirip yazarken inanın kendimden utanıyorum ama illa birilerinin gözüne sokmak lazım bunları. Sebeplere bakar mısınız birde? Boşanma isteği, reddedilme, maddi sıkıntılar… Sanki maddi sıkıntıların sebebi kadınlarımız ya, ya da tek ayrılan insan kendisi veya herkes bir beyzade, reddedilemez. Bu kadar basit mi sahi? Bu kadar kolay mı can almak? Gerçekten yazmakta zorlanıyorum ama yazacağım, bu cinayetler durana kadar yazacağım... Sadece bu değil; taciz, tecavüz, şiddet… Yani kadının mağdur olduğu her şeyi yazacağım. Ne kadar zormuş ülkemizde kadın olmak. Hiç empati yapmaz mı insan? Ya düşünsenize, bizi doğurup, dünyaya getiren, yetiştiren ANNELERİMİZ, kadın değil mi? Bizimle gülüp, bizimle ağlayan kız kardeşlerimiz ya onlar... Hadi her şeyi geçtim, cinsiyet ayrımını bırakalım. Hepimiz insan değil miyiz? Aslında vefat eden o kardeşlerimin hepsi birer insandı ama onlara bu zulmü reva görenler, işte onların bir tanımı bile yok.
11 Ekim Dünya Kız Çocukları günüydü. Hepimiz sosyal medya hesaplarımızdan boy boy kızlarımızın, kardeşlerimizin resmini paylaşıp, günlerini kutladık. Ama bunu yapan aynı bizler yeri geldi onları okullarından alıkoyduk, yeri geldi çocuk gelin yaptık. Biz var ya biz Özgecan’ımıza sahip çıkamadık, Duygu’muza sahip çıkamadık, Pınar’ımıza sahip çıkamadık... Aileleri paramparça oldu, kızları yerine kara toprağı kokladılar. Peki, Gaziantep’te, 9 yaşındaki Ceylan, hem de öz babası tarafından öldürülmedi mi? Ya Emine Bulut, kızının gözleri önünde katledilmedi mi? Daha ismini yazamadığım, belki hiç duymadığımız binlercesi. Ama yazacağım, benim de bir annem var, kız kardeşlerim var. Bu kanayan yara duracak, durmalı.
İstanbul Sözleşmesi iptal edilmeliymiş. Peh! Ona rağmen, o yürürlükteyken bu kadar zulüm var, o kaldırılınca ne olacak ne değişecek? Değişecek şey belli; sayılar... Gitgide artacak... Eee nerede kaldı demokrasi, nerede kaldı eşitlik, nerede kaldı insan hakları, özgürlük. Yok arkadaş, ben bir bireyim, bugün kısa bir sitemle başlamak isterdim yazıma, ama avazım çıktığı kadar bağıracağım, susmayacağım, devam edeceğim. Kadınlarımızın, çocuklarımızın haklarını savunacağım, onların sessiz çığlığı olacağım. Daha çok şey yazacağım buradan. Onların sahip olduğu haklarını yazacağım, bu işin cezai yaptırımlarını yazacağım ama susmayacağım.
Değerli hanımlar özellikle anneler, tabi burada sizlere de önemli bir görev düşüyor. Sizler bir toplumun en önemli yapısı olan ailenin temellerisiniz. Bu ülkeyi yarın yönetecek bireyleri, aileyi oluşturacak gençleri, yani kısaca geleceği, sizler yetiştiriyorsunuz. Lütfen, çocuklarınızı büyütürken cinsiyet ayrımı yapmayın. Onlara birer insan olduklarını ve eşit haklara sahip olduklarını sürekli hatırlatın. Kızınızı; “kız çocuğu böyle yapmaz!” diyerek ayıp baskısıyla, oğlunuzu ise “ne de olsa erkek adam" özgüveniyle yetiştirmeyin... Unutmayın ki onun cinsiyeti erkek olabilir ama adamlık meziyet ister.