Yollarda arardım kimi zaman
Kaybettiğim adımlarımı.
Bakınırdım etrafıma, bulamazdım.
Kaybetmeden önce bilir miydim,
Farkında mıydım
Attığım adımların varlığını?
Bilmiyorum, aslında bilemiyorum.
Çoğu zaman sadece bir varış için yürüdüğümden olsa gerek.
İlerlemek için adım atmak gerektiğini
Biliyordum elbet
Ama yolda yürümek,
Adım atmayı mı gerektirirdi yalnızca?
Ben yerimde sayarken
Aklımdan geçen her bir cümle
Yürümüyor mudur beynimin kıvrımlarında?
Şuan bu satırlar bile
Bir adımdır belki ruh dünyamda atılan.
İçimdeki de yoldur, asfaltsızdır belki
Belki engebeli, çakıllarla doludur ama
Yine yoldur, yürüdüğüm yürümeye çalıştığım bir yer nasılsa.
Anladım bazı şeyleri.
Baktığımı sandığımda bakmadığımı mesela
Tıpkı kaybettiklerimi yanlış yerde aradığım gibi.
Hayatın yokuşlarında tırmanırken
Düz yolları unuttuğum gibi mesela.
Görüyordum ki kapalı perdeler ardında,
Güneşin varlığını arıyordum.
Perdeyi açmak yerine,
Güneş yok diyordum.
Hayat da böyle olsa gerek.
Yaşayamıyorum dediğim anlarda daha da yaşamın içindeydim galiba…