Mardin Deyrulzafaran manastırının orta avlusunda genç papaz hem güneşleniyor hem de ziyaretçilerin yasak olan alanlara girmesini engellemek amacıyla etrafına bakınıyordu.
Simsiyah uzun sakalı ve elbisesi, başında yine siyah ama üzerine işlenmiş beyaz haçlı örtüsü ve elinde sımsıkı tuttuğu incili ile bir papaz figürü olarak belki de içinde bulunduğu yapı gibi bin küsur yıldır neredeyse o da hiç değişmemişti.
Kendisine verilen selamlara, gülümseyerek mukabele ediyor, mütebessim tavrını hiç kaybetmeden sanki öğretilmiş bir vakarla bulunduğu yerden hiç ayrılmadan ayakta duruyordu.
Giydikleri bol kumaş pantolonları, dudak üstü inceltilmiş bıyıkları ve neredeyse hepsi birbirinin aynı saç kesimleri ile malum cemaatten olduğunu zannettiğim 5-6 kişilik bir grup genç, papazın etrafını sararak manastır hakkında sorular sormaya başlamıştı.
İçlerinden en kıdemlisi olduğunu diğerlerinin o konuşurken saygıyla başlarını öne eğdiklerinden çıkardığım genç, papazla ; mucizelerinden de bahsederek Hz. İsa’nın büyük bir peygamber olduğundan, İslam’da peygamberlere imanın, imanın esasları arasında yer aldığından, ehli kitap’ın kutsiyetinden dem vurarak konuşmaya başladı. Sanki birazdan Hristiyanlık övgüsüne varacak diye düşündüğüm konuşmayı papaz hiç bölmüyor mütebessim tavrından ödün vermeden sadece dinlemekle yetiniyordu.
Belki de bu tavrından cesaret alan grubun toramanca olan üyesi olan bir genç, papaza Hz. Muhammed hakkında siz ne düşünüyorsunuz diye sordu. Papaz sadece ” hiçbir şey” dedi. Genç kendinden hiç beklemediğim bir şekilde hiddetlenerek “Nasıl ya biz sabahtan beri burada Hz. İsa ‘yi överken sen nasıl böyle birşey dersin” diye bağırdı. Kıdemli olan papazdan özür dilerken, arkadaşları toraman genci kolundan tutup dışarı çıkarıyordu ki
Papaz elinde ki İncili gösterip ” Ben birşey demiyorum İncil bir şey söylemiyor” demişti.
2000 yılında Mardin de görev yaparken, başımdan geçen bu olaydan kendimce bir çok ders çıkarmıştım ” Başkalarına hoş görünmek için inanmadığını asla söyleme, …”
Vesselam