Kapak / Davut Bayraklı
Süreç, ilk olarak tüketim kültürünün ayrılmaz bir parçası olmamızla başlıyor. Birileri ya da bir şeyler bize çılgınca tüketmemizi söylüyor. Hem de hayrına, şerrine bakmadan yapıyor bunu. Ya çok kitap okumamızı ya çok gezmemizi ya da gerekli gereksiz tatil yapmamızı istiyor. Yunanlılar için söylenen bir söz vardır: “Yemek için çalışırlar, çalışmak için yerler.” İşte anlatmaya çalıştığımız durum tam olarak budur. Birileri önümüze birbirine eklenmiş bazı hedefler koyuyor. Tıpkı bir katarın vagonları veya bir zincirin halkaları gibi… Sürekli verilen telkinlerle bu katarın vagonlarını bozmamamızı, zincirin halkalarını kırmamamızı istiyorlar. Bir gün kişisel gelişim üzerinden ikna ediliyoruz, bir başka gün kesinlikle başarı basamaklarını tırmanma felsefesi üzerinden. Ama bizden istenen şey hiç değişmiyor: Hep ileriye odaklan ve amacına doğru vaz geçmeden, yenilmeyi unutarak yürü!
Erdem Yenilmektedir
Samuel Beckett, “Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Gene dene, gene yenil. Daha iyi yenil.” derken sesi o kadar cılız kalıyordu ki kapitalist kafayı yerle bir edecek bu sözü duyamadık. Bir tarafta “Hep kazan, her şeye ve herkese rağmen kazan, büyük ol, en büyük ol!” diyenler vardı. Ve onların bu büyülü sözleri “yenilgi yenilgi büyüyen zaferleri” görmemizi engelledi. Modern çağın kazanma ve galip gelme, üstün olma, rakipleri saf dışı bırakma putu başımızı döndürdüğü için yenilgilerin içinde gizlenen zaferleri göremedik. Daha güzel yenilmenin kazanma putunu nasıl kıracağını, nasıl parçalayacağını keşfedemedik. İlâhî bir ihtar gibi tepemizde dönüp duran, kulak zarlarımızı parçalayan “Sakın zincirin halkasını kırma, vaz geçme!” mottosu bizi bizden almıştı.
…
Yazının devamı; Mostar Dergisi Nisan 2017 sayısında.