İkinci tip, antropoidler, aksine, yaratıcılarını mümkün olan her şekilde taklit eder - bu yaratıkların elleri ve kolları, bacakları ve ayakları ve yüzleri vardır (aynı fantastik destandaki C-3RO android'i düşünün). Bu kategoriler arasında yer alan birkaç insan yapımı robot, genellikle evcil hayvanlara benziyordu (örneğin, Sony'nin AIBO cüppeleri) ve komik oyuncaklardan başka bir şey değildi.
Fakat bu artık bir oyuncak değil - robotiklere (ancak geç) bir şeyden gözardı ettiler. Harika bir doğal tasarımcı - evrim - ne widgethoop ne de antropoitlerin çözemediği problemleri çözdü. Öyleyse neden bu denenmiş ve test edilmiş modelleri taklit etmiyorlar, mühendisler 4 milyar yıllık doğal seçilimden daha iyi geçmek için değil mi?
Sonuç canlı bir hayvan benzeri robot türüdür. Artık mühendisler sadece köpekleri değil, aynı zamanda yüksek oranda duyarlı fareleri, su kuşları kandillerini, ahtapotları kavrayarak, kertenkeleleri ve sürünen yumuşakçaları kopyalarlar. Bilim adamları, kanatlarını çırparak, havada yükselen robotlar gibi böcekleri taklit etmeye bile çalışıyorlar. Bu araştırma yönü, widget'ı ve antropoitleri zorladı. Ancak ön planda güvenle bir tür hayvanat bahçesi benzeri yaptı.
Cecilia Laski ve Pisa'daki St. Anna İleri Araştırmalar Okulu önderliğindeki araştırma ekibi bu eğilimi açıkça göstermektedir. Bir ahtapot robotu oluşturmak için uluslararası bir konsorsiyumun lideridirler.
Yapay bir sefalopod oluşturmak için, bilim adamları bu hayvanın organının kelimenin tam anlamıyla ve mecazi anlamda bir kesimi ile başladı: esnek dokunaç. Omurgalı pençeleri kasları hareket ettirecek şekilde tasarlanmıştır ve kemikler ağırlık taşır. Ahtapotun dokunaçlarında kemik yoktur, bu yüzden kasları ikisini birden yapmalıdır. Bunun avantajı, nesnelerin sıkı yakalanmasına ek olarak, dokunaçların bu gibi köşelere de ulaşabilmesi ve benzer büyüklükteki pençelere sahip omurgalılar tarafından erişilemeyen çatlaklara girebilmesidir.
Dokunaçları keşfettikten sonra, Laski ve grubu, doğal olanla aynı şekilde davranan yapay bir dokunaç yarattı. Dış kabuğu silikondan yapılmıştır ve dokunaranın temas ettiği nesneler hakkında bilgi ileten basınç sensörlerine sahiptir. Kılıfın içinde oldukça elastik nikel-titanyum alaşımlı kablolar ve yaylar bulunur. Bu dokunaç sayesinde nesnenin hareketi etrafına sarılabilir, şaşırtıcı şekilde doğal olana benzer.
El yapımı yarışmalar
Laski’nin çalışması bir ahtapottan tek bacaklı olarak adlandırılabilirken, iki yıl içinde bu durumu düzeltmeyi planlıyor, yedi tane daha dokunaç ve bir kontrol ve koordinasyon sistemi ekledi. Amaç, örneğin akan petrol boru hatlarındaki vanaları kapatmak için karmaşık su altı işleri yapmanıza yardımcı olacak bir makine oluşturmaktır.
Aynı kurumdaki Paolo Dario ve Caesar Stefanini'nin önderlik ettiği bir başka mühendis grubu da lamprey gibi su hayvanlarını kopyalar.
Lamprey - zamanımızın en basit omurgalıları. Ahtapotlar gibi, kemikleri yoktur (basit bir kıkırdak iskeletine sahip olsalar da). Sinir sistemi de basittir ve bu nedenle onlarla sinirsel bir yapı araştırmaya başlamak iyidir, bu gelişme sonunda insan beyninin oluşumuyla sona erer. Bu nedenle, Karolinska Enstitüsü'ndeki (Stockholm) Stan Gillner grubu, omurgalıların sinir sisteminin nasıl çalıştığını daha derinden anlamak için lambaları uzun yıllardır çalışmaktadır.
Son zamanlarda, bir robot lamba versiyonunu düşünüyorlar. Aygıta "Lampetra" denir; Bu hayvanın kıkırdak vertebralarına benzer dairesel bölümlerden oluşur. Canlı bir hayvanda sinir sinyalinin iletimi gibi, akımı baştan kuyruğa aktive eden her segmente bir elektromıknatıs bağlanmıştır. Bu yüzden, segment önce onu çeker ve sonra işi ilerleten dalga benzeri bir hareket yaratarak bir sonraki segmenti serbest bırakır.
Lampetra'nın küçük kameralar şeklinde gözleri vardır ve bunlardan toplanan renk ve şekil bilgilerini engelleri atlamak için kullanabilir. Projenin temel amacı, omurgalıların hareket ederken oryantasyon algısını nasıl kullandıklarını açıklamaktır. Ancak benzersiz hareketli sistem Lampetra da faydalı uygulamalar bulabilir, çünkü ortaya çıktığı gibi, bu robotu suda hareket ettirmenin çok etkili bir yoludur.
Gerçek hayvanların davranışlarını incelemek için robot kullanan başka bir zoolog, Zürih Üniversitesi'nden Daniel Herman, yumuşakçaları araştırıyor ve robot versiyonlarını oluşturuyor. Kabuğun şeklinin, hayvanın hayatta kalma şansını nasıl etkilediğini anlamaya çalışıyor.
Birçok yumuşakça türü yırtıcı hayvanlardan kaçınır, deniz tabanında yuvalanır. Bunu yapmak için, kabuğunu ve lavaboda bulunan yumuşak, kaslı "bacağını" sırayla hareket ettirirler. Bu iki kısım sırayla ikinci kısım alt kısmı kazmaya devam ederken demirleme rolünü yerine getirir. Yumuşakçalar ayrıca kabuğundan saldıkları su jetleri ile tortuyu gevşetir. Tehlike durumunda bu cihazlar sayesinde saniyeler içinde gözden kaybolabilirler.
Bunun gerçekte nasıl olduğunu anlamak için, Herman istiridye robotunu tasarladı. İki kabuklu bir kabuğu, kanadı katlayabilen ve sulandırabilen iki damarın yanı sıra, suyu dışarı iten küçük bir pompa vardır. Araştırmacı hala bacak yapısı üzerinde çalışıyor. Böyle bir mekanizmanın başarıyla oyulabildiğine ikna olduğunda, hangi formun daha etkili olduğunu görmek için farklı kabuk şekilleriyle robot-yumuşakça yarışmaları düzenler. Herman birkaç soyu tükenmiş yumuşakça yaratmayı planlıyor. Mekanik kopyaları neler yapabileceklerini gösterdiğinde, kabuk formlarının kendilerini deniz dibinde daha yaşlı türlerden daha verimli bir şekilde gömmelerine izin vermesi nedeniyle modern mermilerin yaşadığı hipotezini test edebilecek.
Sıkı tutun
Yukarıda belirtilen projelerin sadece bilimsel ilgileri değil, pratik yönelimleri de var. Buna iyi bir örnek, Mark Kutkoski liderliğindeki bir grup araştırmacı tarafından geliştirilen bir robot gecko olan StickybotIII (İngilizce yapışkan 'yapışkan' ve robottan).
İnsanlar uzun süre kertenkelelerin duvarlara tırmanıp tavanlara nasıl yürüyebildiklerine hayran kaldılar. Bu tür yeteneklere sahip bir robot çeşitli alanlarda yararlı olacaktır. Bir kertenkelenin sırrı, parmaklarının, insan parmak izlerinde görülebilen, ancak büyük çentikler içeren izlere benzeyen hassas oluşum sıralarıyla kaplı olmasıdır. Bir parmak yüzeye bastırıldığında, bu izlerin molekülleri Van der Waals kuvveti adı verilen elektrostatik bir fenomen nedeniyle yüzey moleküllerini çeker. Hayvan (veya robot) çok ağır değilse, bu kuvvet parmakları yüzeyle temas halinde tutmak için yeterlidir.
Gerçek bir kertenkele gibi, StickybotIII de dört ayağa sahiptir ve üzerlerindeki parmaklar benzer izlerle kaplıdır. Bu mekanik kertenkele, yaşayanlarla aynı numaralara sahiptir: sadece dikey bir duvara tırmanmakla kalmaz, aynı zamanda bir çıkıntıya sahip bir duvarı aşar.
Zumorfik robotların kullanımı akıllı hareket yöntemleri ile sınırlı değildir. Ayrıca hassasiyeti insan yeteneklerini aşan duyuları taklit edebilirler. Örneğin, Tony Prescott ve Sheffield Üniversitesi'ndeki (İngiltere) araştırma ekibi cüce kunduzun aşırı duyarlı antenini yeniden yaratmaya çalışıyor.
Bu farlar yeraltında yaşarlar ve yuvalarında hareket ederken oryantasyon için anten kullanırlar. İngiliz araştırmacılar beyaz farenin yavaş çekim videosunu incelediler ve sürekli bıyıkla sürdüklerini, ilginç görünen her şeye iki kez dokunduklarını buldular.
Bu bilgiyi kullanarak, araştırmacılar bu küçük hayvanın başının cihazını üreten Shrewbot'u (İngilizce'den. Shrew 'faresi ve robotu) tasarladılar. Cihaz, farklı uzunluklarda 18 antenine sahiptir; özel bir program onları birbirinden bağımsız olarak yönlendirir ve toplanan bilgileri, nesnenin daha fazla araştırmaya değer olup olmadığına karar vermek için kullanır. Şimdilik, Shrewbot pürüzsüz bir yüzeyi oluklu bir yüzeyden ayırabilir. Araştırmacılar yakında küreler, küpler ve silindirler gibi temel şekilleri tanıyabileceğini umuyorlar. Gelecek için planlar - örneğin dumanla dolu binalarda görmenin pek yardımcı olmadığı yerlerde çalışabilen bir robot inşa etmek.
Bütün bunlar çok iyi ve kurtarma robotu çok kullanışlı bir şey. Fakat birçok mühendis özellikle böcek gibi hareket edebilecek bir robot yaratma konusunda isteklidir: uçmak, kanatlarını çırpmak, havada durmak, havada yüzmek. Bir kamera ile donatılmış, bu tipte küçük uçucu robotlar, insanlar için çok küçük veya tehlikeli olan yerlere girebilir, örneğin, düşman bunkerleri ve bunların içinde olup bitenler hakkında rapor verebilir.
Delft Teknoloji Üniversitesi'nden (Hollanda) Rick Ruisink liderliğindeki araştırmacılar, iki kanatlı bir kelebek robot robotu ve çırpma hareketi yapmaya zorlayan bir elektrikli motor olan DelFly'i geliştirdiler. DelFly hızlı uçabilir ve belli bir yeri daha iyi görmek için havada asılı kalabilir. İlk versiyonun uzaktan kumandası var, yani gerçek, özerk bir robot değil. Ancak bir video kamera ile donatılmıştır ve toplanan bilgileri uçuşun yüksekliğini ve yönünü ayarlamak için kullanabilir. Araştırmacılar, gelecekte tamamen özerk hale gelmesi için yarattıklarının yeteneklerini genişletebileceklerini umuyorlar.
Fantezi uçuşu
Lozan'daki Politeknik Okulu'ndan Jean-Christopher Zuhfri tarafından tasarlanan bir başka uçan robot olan AirBurr da farklı şekilde inşa edildi. Dıştan, bir böceğe hiç benzemiyor, ancak tam olarak bir böcek gibi davranıyor. Bu, özellikle engellerle nasıl başa çıktığıyla kendini gösterir. Tüm gücüyle onlardan kaçınmak yerine, kazayla çarpışmadan duvarla hızla kurtulabilir ve uçabilir. Bunu yapmak için, yırtma kanadı ve küçük pervaneleri, darbeyi alan esnek çubuklar tarafından korunur ve robotun kendisi dengededir, böylece yere düşse bile, hemen tekrar havaya çıkması için her zaman bir pervane ile yukarı doğru çıkar. Bu sayede, bir sineklikle onu durdurma girişimlerine rağmen, odanızdan geçen sinir bozucu bir hatayı andırıyor.
Bu çalışmanın sonucu, robotun davranışını taklit etmek için bir hayvana benzemesi gerekmediği yönündedir. Gelecekteki robotlar muhtemelen ortaçağ canavarlarına benzeyecek: fareler ve ahtapot tentacles, vücut lambası. Ancak büyük olasılıkla, evrensel değil, birbirleriyle işbirliği yapacak özel cihazlar geliştireceklerdir: her biri kendi özel görevini yerine getirecek şekilde kara veya su çalışmalarına bilgi iletmek için keşif hava çalışması. Birlikte robot küre oluşturacaklarını söyleyebilecekler.