Hey pardon bakar mısın?
Evet sen. Bir sorum olacaktı biraz zamanın varsa sorabilir miyim? Dünyanın bir yandan güzel şeyler olurken diğer tarafta felaket rutin haline geldi. İnsanlar Mars’a gitmek için hazırlıklar yaparken bazı insanlar hastane masraflarını karşılayamadıkları için yerin dibine girmeyi bekliyor. Beklemek…Bir dostun ziyaretini bekler gibi azrailin can alıcı ziyaretini bekliyor. Sağlık alanında önemli adımları atılırken, belki de bilerek yayılan hastalıklara “ilaç” bulunurken, küçücük sivri sineğin sebep olduğu Sıtma’dan ölen insanların sayısı ciddiyetini koruyor. Akıllı evler hayaldi şimdi gerçek oldu ama evsiz işsiz ve aşsız insanların sayısı git gide artıyor.
Sosyal medya ve teknoloji üzerine korkunç rakamlar harcanırken git gide yalnızlaşan insanların sayısı harcanan dolarların sayısıyla yarışıyor.
Dünya gözünde fakir gösterilen halkın kullanamadığı ürünlerin üretimi için doğal zenginliklerine el uzatılıyor. Birkaç insanın güzellikleri için binlerce hayvan zarar görüyor. Birkaç teknolojik aletin üretilmesi için binlerce çocuğun sağlığı madenlerde yok oluyor. Bir ülkenin yaşam şartları mükemmel düzeydeyken, diğer bir ülkenin vatandaşları her gün bombaların sesiyle uyanmak istemedikleri için topraklarını terk etmek zorunda kalıyor. İstemek kelimesini yanlış anlamayın. Bir lüks değil bu. Bir mecburiyet. Ölüm kalım meselesi. Peki bütün bunlar neden? Hey pardon? Evet sen, sana soruyorum. Sadece tek bir sorum olacak. Neden?
Çok iyi şartlar ve kötü şartlar arasında hızlı açılan bir fark var.
Acaba biz insanlar neyi yanlış yapıyoruz? Acaba bir şeyleri ters mi yapıyoruz? Ya da dur bir dakika yoksa hiçbir şey umurumuzda olmadığı için hiçbir şey yapmıyor olabilir miyiz? Bir şey yapmak istesek de ne yapabiliriz ki değil mi? Bu tarz şeyleri o kadar çok duyduk ki vicdanımız zerre sızlamıyor. Beynimiz zerre düşünmüyor. Çünkü “Ben ne yapabilirim ki?” duvarına çarpmaktan sıkıldı. Çaresizlikten ve güçsüzlükten sıkıldı. Direnmek, düşünmek ve ayık kalmak yerine sürünün gittiği yönden gitmeye karar veriyor.
Eğ abi başını Iphone 7’e. Ah pardon IphoneX mi aldın? Ne oldu abi eski telefonuna? Daha yeniydi halbuki. Yenisi çıktı diye modası mı geçti? Haklısın abi ne olacak. Kobalt bulmak için birkaç çocuk daha ölsün. Yenilikçi modandan değerli mi abim benim?
Doydun mu? Tabağın hala dolu. Garsonun getirdiği gibi dolu duruyor. Duymadım ne dedin? İştahın mı kaçtı? Nasıl olsa parasını verirsin değil mi? O para ile bir mahalle aşağı yürürsen kaç çocuğun karnını doyuracağının farkında mısın?
Yeni bir model çanta mı çıktı? Hangi dersinden yapılıyormuş? Timsah mi tilki mi? Kaliteli bir çanta değil mi? Hem de çok dayanıklı. Haklısın. Peki, iki ya da 3 ayda bir çanta alacaksan neden en dayanıklısına bir ton para harcıyorsun? Bu para bir öğrencinin bursu olabilirdi biliyor musun?
Hala ne yapabilirim diye mi soruyorsun kendine? Hala bu ülkelerin arasındaki ekonomik uçurumun arkasında komplo teorilerin olduğunu mu düşünüyorsun? Peki her gün gördüğün ama yardım elini uzatmadığın insanların karalıkta döktükleri göz yaşlarında kim sorumlu?
Hey! Evet sen! Rahatsız olduysan özür dilerim fakat başını sağa ve sola çevir. Sence de iyiliğe doğru adım atma vakti gelmedi mi?