Slideshare uses cookies to improve functionality and performance, and to provide you with relevant advertising. If you continue browsing the site, you agree to the use of cookies on this website. See our User Agreement and Privacy Policy.
Slideshare uses cookies to improve functionality and performance, and to provide you with relevant advertising. If you continue browsing the site, you agree to the use of cookies on this website. See our Privacy Policy and User Agreement for details.
2.
ÇILGINLIĞIN ÖTESİ
KEMİK TORBASI
YEŞİL YOL
MAÇA KIZI
RÜYA AVCISI
KARA EV
KARANLIK ÖYKÜLER
BUICK8
CEP
Kara Kule Serisi
KARA KULE (SİLAHŞOR)
ÜÇ'ÜN ÇEKİLİŞİ
ÇORAK TOPRAKLAR
BÜYÜCÜ VE CAM KÜRE
CALLA 'NIN KURTLARI
SUSANNAH'NIN ŞARKISI
KULE
Tarayan Yaşar Mutlu
www.kitapsevenler.com
www.yasarmutlu.com
e-postamız firstname.lastname@example.org
Zanaata ilişkin bir günce Dürüstlük en iyi politikadır.
—Miguel de Cervantes
Yalancılar refah içinde yaşar. —Anonim
Yazma Sanatı
Ilk Önsöz
Doksanlı yılların başlarında (1992 yılı olabilir ya iyi vakit geçiriyorsanız hatırlaması zor oluyor), çoğunluğu
yazarlardan oluşan bir rock and roll grubuna katılmıştım. The Rock Bottom Remainders, San Francisco'lu bir yayıncı
ve müzisyen olan Kathi Karnen Goldmark'ın zihinsel çocuğuydu. Grup gitarda Dave Barry, basta Ridley Pearson,
klavyede Barbara Kingsolver, mandolinde Robert Fulghum ve ritim gitarda benden oluşuyordu. Ayrıca genellikle
Kathi, Tad Bartimus ve Amy Tan'dan oluşan, Dixie Cups tarzı bir "fıstıklar" triyosu da kurulmuştu.
Grubun tek atımlık olması öngörülmüştü; Amerika Kitapçılar Konvansiyonu'nda iki gösteri yapacak, biraz gülecek,
dört ya da beş saat boyunca boşa harcanmış gençliğimizi yeniden yaşayacak sonra da kendi yollarımıza gidecektik.
Öyle olmadı; zira grup asla tam anlamıyla dağılmadı. Birlikte müzik yapmaktan vazgeçemeyecek kadar hoşlandığımızı
anlamıştık ve saksofon ile vurmalılarda birkaç "ringer" müzisyen (artı, ilk günlerde, grubun yüreğinde, müzik gurumuz
Al Kooper) ile birlikte bayağı iyi de çalıyorduk. Dinlemek için para bile verirdiniz. U2
7
Stephen King
ya da E Street Band fiyatları değil de, eski tüfeklerin "konaklama parası," dedikleri kadar bir şey belki. Grupla turneye
çıktık, hakkında bir kitap yazdık (fotoğrafları karım çekti ve canı çektiğinde dans etti ki, canı da sık sık çekiyordu) ve
bazen The Remainders, bazen de Raymond Burr's Legs adıyla zaman zaman çalmayı sürdürdük. Elemanlar gelip
gidiyorlar; klavyede Barbara'nın yerini köşe yazan Mitch Albom aldı ve Al artık bizimle çalmıyor, zira Kathi'yle
geçinemiyorlar; ne var ki Kathi, Amy, Ridley, Dave, Mitch Albom ile benden, artı davulda Josh Kelly ile saksofonda
Erasmo Paolo'dan oluşan çekirdeği hâlâ muhafaza ediyoruz.
Biz bu işi müzik uğruna olduğu kadar dostluk uğruna da yapıyoruz. Birbirimizden hoşlanıyoruz ve zaman zaman da,
esas işimizle, insanların hep bırakmamızı söyledikleri gündüz işimizle ilgili konuşmalar yapma şansımız oluyor.
Yazarız biz ve birbirimize asla fikirlerimizi nereden bulduğumuzu sormuyoruz; bu sorunun cevabını bilmediğimizi
biliyoruz.
Bir gece Miami Plajı'ndaki bir gösteriden evvel Çin yemeği yerken Amy'ye hemen hemen her okurla buluşma
toplantısının ardından gerçekleştirilen soru cevap bölümünde o güne dek kendisine sorulmamış herhangi bir soru olup
olmadığını sormuştum; yazar çarpmış bir grup hayranınızın önüne dikilip sanki başkaları gibi iki ayağınızı
pantolonunuzun tek bacağından sokmaya hiç çalışmamışsınız gibi davranırken cevaplama imkânı bulamadığınız o soru.
Amy durdu, konuyu enine boyuna düşündü ve sonra da dedi ki, "Kimse asla dil hakkında soru sormuyor."
Bunu söylemiş olduğu için kendisine derin bir minnet borcum var. O sıralar, bir yıldan uzun bir süredir yazma üstüne
bir kitap yazma fikriyle oynayıp duruyordum, ama kendimi tutuyordum, zira kendi güdülerime fazla güvenmiyordum;
yazma üstüne yazmayı
8
Yazma Sanatı
niye isteyecektim ki? Söylemeye değer bir şeyim olduğunu düşünmeme sebep olan neydi?
3.
Bu soruya verilecek kolay yanıt, bunca çok sayıda kurgu kitap satmış biri olarak, bu kitapları yazmak konusunda
söylemeye değer bir şeylerimin olması gerektiği; ancak kolay yanıt her zaman doğru yanıt olmuyor. Albay Sanders
tonlarca kızarmış tavuk sattı, ama birinin, ondan bunu nasıl yaptığını öğrenmek isteyip istemediğinden emin değilim.
Eğer ben insanlara nasıl yazacaklarını söyleyecek kadar küstahlık edeceksem popüler olmayı başarmış olmaktan daha
iyi bir gerekçem bulunması gerektiğini hissediyordum. Başka bir biçimde ifade etmem gerekirse, kendimi ya edebi bir
gaz torbası ya da aşk sersemi gibi hissetmeme yol açacak bir kitap kısacık bir kitap bile yazmak istiyor değildim. Bu tür
kitaplardan piyasada yeterince var zaten; teşekkürler, ben almayayım.
Ancak Amy haklı idi; kimse dil hakkında soru sormuyor. De-Lillo'lara, Updike'lara ve Styron'lara soruyorlar da popüler
yazarlara sormuyorlar. Ne var ki, biz paryalar da, kendi alçakgönüllü yaklaşımımız çerçevesinde dil konusunda
özenliyiz ve öyküleri kâğıda geçirme zanaatına tutkuyla bağlıyız. Bunu da, bu zanaata girdiğimde nasıl olduğumu,
şimdi hakkında neler bildiğimi ve nasıl yapıldığını kısa ve yalın olarak aktarma çabası izliyor. Konu gündüz işim, konu,
dil...
Bu kitap, çok yalın bir biçimde ve doğruca, bana yazmamın iyi olacağını söylemiş olan Amy Tan'a ithaf edilmiştir.
9
Yazma Sanatı
İkinci Önsöz
Bu kısa bir kitap zira yazma üstüne yazılmış kitapların çoğu zırva dolu... Kurgu yazarları ki, buna bu yazar da dahildir,
ne yaptıklarını pek bilmezler; iyi olanı yaptıklarında nedense işler iyi gider de, kötü olanı yaptıklarında gitmez. Ben,
kitap ne kadar kısa olursa zırvanın o kadar azaldığını fark ettim.
Zırva kuralının önemli istisnalarından biri William Strunk Jr. ile E.B. White tarafından kaleme alınmış olan The
Elements of Style.™ O kitapta fark edilir miktarda zırva ya pek az var ya da hiç yok. (Elbette kısa bir kitap o da; seksen
beş sayfasıyla bundan bile kısa). Hemen söylüyorum ki, hevesli her yazar The Elements ofSty-le'yi okumalı.
Kompozizyon İlkeleri başlıklı bölümde bulunan 17. kural, "Gereksiz işleri bırak," diyor. Ben de burada bunu yapmaya
çalışacağım.
(l) Tarzın Öğeleri.
11
Yazma Sanatı
Üçüncü Önsöz
Bu kitabın başka herhangi bir yerinde doğrudan değinilmemiş bir kural da şu: "Editör her zaman haklıdır." Öte yandan,
hiçbir yazar editörünün bütün tavsiyelerine uymaz; zira hepsi de günahkârdır ve editörlükten beklenen kusursuzluktan
uzaktırlar. Başka bir biçimde söylersek, yazmak insanca, editörlük tanrısaldır. Bu kitabın editörü, birçok romanımın da
editörü olan Chuck Verrill... Ve Chuck, her zamanki gibi tanrısalsın.
-Steve
13
Yazma Sanatı
ÖZGEÇMİŞ
Mary Karr'ın anıları The Liars' Clubw beni şaşkına çevirmişti. Yalnızca vahşiliği, güzelliği ve konuşma diline
olağanüstü hâkimiyeti yüzünden değil bütünselliği yüzünden de; kendisi ilk yıllarına dair her şeyi hatırlayan bir kadın.
Ben öyle değilim. Tuhaf, inişli çıkışlı bir çocukluk yaşadım, çocukluğumun ilk yıllarında sık sık oradan oraya taşman
ve (bundan tamamen emin değilim) ekonomik ve duygusal açıdan bizimle başa çıkamadığı için erkek kardeşimle beni
bir süreliğine kız kardeşlerinden birinin yanına yerleştirmiş olan yalnız bir anne tarafından yetiştirildim. Belki de
faturaları desteledikten sonra, ben iki, ağabeyim David dört yaşındayken tüyüp giden babamızın peşine düşmüştü. Eğer
öyleyse, bu işi asla başaramadı demektir. Annem, Nellie Ruth Pillsbury King Amerika'nın ilk liberal kadınlarından
biridir, ama kendi seçimiyle değil.
Mary Karr çocukluğunu neredeyse kesintisiz bir panorama olarak sunuyor. Benimki ise anıların ara ara yalıtılmış
ağaçlar gibi
<!) Yalancılar Kulübü.
15
en King
görünür hale geldiği sisli bir kır manzarası... Hani insanı yakalayıp yiyecekmiş gibi duran ağaçlar...
Aşağıdakiler bu anılardan kimileri ve erginliğimin ve delikanlılığımın az biraz daha tutarlı günlerinden derlenen şipşak
görüntüler. Bu bir otobiyografi değil. Daha çok bir tür özgeçmiş; bir yazarın nasıl biçimlendiğini gösterme çabam. Bir
yazarın nasıl oluştuğundan söz etmiyorum; ister çevre koşullarıyla olsun ister şahsi iradeyle yazarların
oluşturulabileceğine inanmıyorum (bunlara eskiden inanıyor olmama rağmen). Donanım orijinal paketle geliyor. Ancak
bu donanım hiçbir anlamda sıra dışı bir donanım değil; ben, çok sayıda insanın yazar ve öykücülük babında az da olsa
yetenekli olduğuna ve bu yeteneklerin güçlendirilip keskinleştirilebi-leceğine inanıyorum. Eğer buna inanmıyor
olsaydım, böyle bir kitap yazmak boşa zaman harcamak olurdu.
Bu, bende nasıl olduğunu anlatıyor; hepsi bu; hırs, arzu, şans ve bir miktar yeteneğin rol aldığı bağlantısız büyüme
süreci. Satır aralarını okumaya çalışmaya kalkmayın ve çizgisel bir bütünlük de aramayın. Çizgiler yok; yalnızca çoğu
bulanık şipşak çekimler var.
4.
-1-
En eski hatıram, bir başkası olduğumu, gerçekte Ringling Brothers Sirki'nin güçlü çocuğu olduğumu hayal edişim. Bu,
Et-helyn Teyze'mle Ören Enişte'min Durham, Maine'deki evlerinde olmuştu. Teyzem bunu gayet net hatırlıyor ve o sıra
iki buçuk ya da belki üç yaşında olduğumu söylüyor.
Garajın bir köşesinde bir briket bulmuş ve yerden kaldırmayı başarmıştım. Briketi garajın düzgün beton zemininde ağır
ağır bir
16
Yazma Sanatı
uçtan bir uca taşıdım; ne var ki zihnimde mayo biçiminde deri (muhtemelen leopar derisi) bir giysiye bürünmüştüm ve
briketi merkezdeki dairenin içinde taşımaktaydım. Kalabalık sessizdi. Parlak mavi-beyaz bir spot ışığı kayda değer
ilerleyişimi göstermekteydi. Öykü şaşkın yüzlerden okunuyordu: Böyle güçlü bir çocuk hiç görmemişlerdi. Birisi,
"Üstelik sadece iki yaşında!" diye mırıldanıyordu.
Bilmediğim şey ise, eşekarılarının briketin alt kısmında küçük bir yuva yapmış olduklarıydı. Belki de yerinden
oynatılmış olmaya içerleyen bir tanesi dışarı çıktı ve beni kulağımdan soktu. Acı parıltılıydı; zehirli bir ilham gibi.
Kısacık hayatımda o güne kadar hissettiğim en şiddetli acıydı, ama o konumu yalnızca birkaç saniye koruyabildi.
Briketi çıplak ayaklarımdan birinin üstüne düşürüp de beş parmağımı birden ezince, eşekarısmı unutuverdim. Doktora
götürülüp götürülmediğimi hatırlamıyorum; Ethelyn Teyze'm de hatırlayamıyor (o şeytani cüruf briketini sahibi olduğu
kesin olan Ören Enişte'm yirmi yıldır öteki dünyada) ama arı sokmasını, ezik parmaklan ve benim tepkimi hatırlıyor.
"Nasıl da uludun, Stephen," dedi bana. "O gün kesinlikle sesin çok güzeldi."
-2-
Bir yıl kadar sonra annem, erkek kardeşim ve ben Batı De Pere, Wisconsin'deydik. Gerekçesini bilmiyorum. Annemin
kız kardeşlerinden bir diğeri, Cal (II. Dünya Savaşı sırasında seçilen güzellik kraliçelerinden biri) şen biracı kocasıyla
birlikte Wiscon-sin'de yaşıyordu ve belki annem de onlara yakın olmak için oraya taşınmıştı. Eğer böyleyse,
Weimerler'i pek gördüğümü söyleye-
17 F:2
Stephen King
mem. Aslına bakılırsa hiçbirini... Annem çalışıyordu, ama hangi işte çalıştığını da hatırlayamıyorum. Çalıştığı yerin bir
fırın olduğunu söylemek istiyorum, ama sanırım bu daha sonraydı; kız kardeşi Lois ile kocasına (Fred biracı değil ve
pek şen de değil; Allah bilir neden, üstü açılır arabasını üstü açık olarak kullanmakla iftihar eden, kısacık saçlı bir
babacık) yakın olmak için taşındığımız Con-necticut'ta.
Wisconsin dönemimizde bir bebek bakıcıları akımı söz konusuydu. David ile ben çok zor çocuklar olduğumuz için mi,
yoksa daha iyi para kazandıkları işler buldukları için mi veya annem, onların uygulamaya razı olduklarından daha
yüksek standartlar mı talep ettiğinden mi işi bırakıyorlardı, bilmiyorum; bütün bildiğim çok fazla oldukları. İçlerinde
aklımda en fazla kalan Eula (ya da belki adı Beulah'tı) idi. Yeni ergindi, ev kadar şişmandı ve çok gülüyordu. Eula-
Beulah'ın harika bir mizah duygusu vardı; dört yaşımdayken bile bunu anlayabiliyordum ne var ki bu, tehlikeli bir
mizah duygusuydu: her elle okşamalı, kalçayla sallamalı, kafa atmalı neşe patlamasının içinde gizli potansiyel bir
gökgürültüsü var gibiydi. Bebek bakıcılarının ya da dadıların aniden celallenip bebelere giriştikleri gerçek hayattaki o
gizli kamera çekimlerine baktığımda aklıma gelen hep Eula-Beulah ile geçirdiğim günler oluyor.
Kardeşim David'e de bana davrandığı kadar kötü davranıyor muydu? Bilmiyorum. Bu görüntülerin hiçbirinde David
yok. Zaten David, Eula-Beulah hortumunun tehlikeli rüzgârları karşısında daha donanımlıydı herhalde; altı
yaşındayken birinci sınıfa gidiyor ve günün çoğu zamanı ateş hattının dışında bulunuyor olmalıydı.
Eula-Beulah telefonla konuşur, biriyle karşılıklı kahkahalar atar, eliyle beni yanına çağırırdı. Beni kucaklar, gıdıklar,
güldürür ve ardından, yine gülerek kafama, beni yere yıkacak bir darbe indi-
18
Yazma Sanatı
rirdi. Ardından ikimiz de kahkahalar atana dek çıplak ayağıyla gıdıklardı.
Eula-Beulah'ın osurma eğilimi hem sesli hem de kokulu cinsinden. Bazen canı burnuna geldiğinde beni divana fırlatır,
yün etekli kıçını yüzüme tutar ve osuruğunu salardı. "Zırt," diye de bağırırdı büyük bir neşeyle. Bataklık gazı
püskürtülerine gömülmek gibi bir şeydi bu. Karanlığı, boğulmak üzere olduğum hissini ve kahkahaları hatırlıyorum.
Çünkü, olan şey korkunç olmakla birlikte bir anlamda komikti de. Eula-Beulah birçok açıdan beni edebiyat
eleştirilerine hazırlamıştı. Şişko bir bebek bakıcısı yüzünüze osurup zırt! diye bağırdıktan sonra The Village Voice'un
terörü vız geliyor.
Diğer bakıcılara ne olduğunu bilmiyorum, ama Eula-Beulah kovulmuştu. Kovulmasının nedeni yumurtalardı. Bir sabah
Eula-Beulah, bana kahvaltı için bir yumurta kırdı. Yumurtayı yedim ve bir tane daha istedim. Eula-Beulah, bana bir
yumurta daha kırdı ve sonra bir tane daha isteyip istemediğimi sordu. Gözünde, "Bir tane daha istemeye cesaret
edemezsin sen Stevie," diyen bir bakış vardı. Dolayısıyla bir tane daha istedim. Sonra bir tane daha istedim. Ve böyle
devam ettik. Yedi taneden sonra durdum zannediyorum; zihnimdeki sayı yedi ve gayet belirgin. Belki yumurtamız
bitmişti. Belki ben ağlamaya başlamıştım. Veya belki Eula-Beulah korkmuştu. Bilmiyorum, ama muhtemelen oyunun
yedide sona ermesi iyi olmuştu. Dört yaşında bir çocuk için yedi yumurta çok fazlaydı.
5.
Bir süre kendimi iyi hissettim ve ardından midemde ne varsa yere kustum. Eula-Beulah güldü, sonra alnımı tekmeledi,
sonra beni yüklüğe itekleyerek kapıyı kilitledi. Zırt. Eğer beni banyoya kilitlemiş olsaydı işinden olmayabilirdi, ama
yapmadı. Bana gelin-
19
Stephen King
ce, yüklükte olmaya aldırdığım yoktu. Karanlıktı, ama annemin Coty parfümü kokuyordu ve kapı altından sızan iç
rahatlatıcı bir ışık vardı.
Annemin ceketlerine ve elbiselerine sürünerek yüklüğün arka taraflarına doğru emekledim. Geğirmeye başladım: İçimi
ateş gibi yakan uzun, yüksek tonlu geğirtiler. Midemin bulandığım hatırlamıyorum ama bulanmış olmalı, çünkü başka
bir yakıcı geğirti için ağzımı açtığımda bu sefer yine kustum. Annemin ayakkabılarının üstüne. Bu da Eula-Beulah'ın
sonu oldu. O gün annem işten eve döndüğünde bebek bakıcısı kanepede derin derin uyurken, küçük Stevie de yüklüğe
kapatılmış, yarı hazmedilmiş yağda yumurta parçaları saçında kururken derin derin uyuyordu.
-3-
West De Pere'de uzun da kalmadık, başarılı da olmadık. Komşulardan biri altı yaşındaki ağabeyimin damda
emeklediğini fark edip polisi çağırdığında üçüncü kattaki apartman dairemizden tahliye edildik. Bu olay olduğunda
annem neredeydi bilmiyorum. O haftaki bebek bakıcısı neredeydi, onu da bilmiyorum. Tek bildiğim, benim banyoda
bulunduğum, çıplak ayakla radyatörün üstünde dikilerek ağabeyimin damdan mı düşeceğini yoksa geri mi döneceğini
anlamaya çalışıyor olduğum. Geri geldi. Artık elli beş yaşında ve New Hampshire'da yaşıyor.
-4-
Beş ya da altı yaşındayken anneme birinin öldüğünü görüp görmediğini sordum. Evet, dedi, bir insanın öldüğünü
görmüş ve
20
Yazma Sanatı
birini de işitmişti. Bir insanın öldüğü nasıl işitilebilir diye sordum ve o da bana ölenin, 1920'li yıllarda Prout's Neck'de
boğulan bir kız olduğunu söyledi. Kız gelgit çizgisinin ilerisine yüzmüş, gelgit başlayınca da geri dönememiş ve imdat
çığlıkları atmış. Bir sürü adam, kıza ulaşmaya çalışmış, ama o günkü gelgit çok şiddetli bir alt akıntı oluşturmuş ve
hepsi de geri dönmek zorunda kalmışlar. Sonuçta hem yerliler hem turistler, annemin de aralarında olduğu gençler
grubu asla gelmeyen bir kurtarma botunu bekleyerek ve kızın çığlıklarını gücü tükenip de suya batıncaya kadar
dinleyerek orada öylece durmuşlar. Cesedi New Hampshire kıyısına vurdu, dedi annem. Kızın kaç yaşında olduğunu
sordum. On dört yaşında olduğunu söyledi ve ardından bana karikatür kitabı okuyup beni yatağıma gönderdi. Bir başka
gün de görmüş olduğu ölümü anlattı bana: Portland, Maine'deki Graymore Oteli'nin çatısından atlayan ve sokağa düşen
bir denizci.
"Yere çarptığında patladı," dedi sesinde ciddi bir tonlamayla. Duraksadı ve ekledi. "İçinden çıkan şeyler yeşil renkliydi.
Hiç unutmadım."
Hiç unutmayan iki kişiyiz, anacığım.
-5-
Birinci sınıfta, okulda geçirmem gereken dokuz ayın çoğunu yatakta geçirdim. Sorunlarım kızamıkla başladı, sıradan
bir durumdu, ama sonra sürekli kötüye gitti. Yanlışlıkla adını "çizgili boğaz" zannettiğim bir şey yüzünden nöbet
üstüne nöbet geçiriyordum; yatakta soğuk su içerek yatıyor ve boğazımda bir sıra kırmızı, bir sıra beyaz çizgi olduğunu
hayal ediyordum (bu da muhtemelen çok da yanlış değildi).
21
Stephen King
Bir noktada kulaklarım da işin içine girdi ve günün birinde annem bir taksi çağırdı (araba kullanmıyordu) ve beni ev
ziyareti yapmayacak kadar önemli bir doktora, bir kulak uzmanına götürdü. (Bilmediğim bir nedenle bu türden
doktorlara otiyolojist dendiği fikrindeyim.) Kulak uzmanı mı yoksa popo deliği uzmanı mı olduğu derdim değildi.
Ateşim kırk dereceydi ve her yutkunduğumda yanaklarım ağrıdan ışıldıyordu, tıpkı bir müzik kutusuna benziyordum.
Doktor kulaklarıma bakarken zamanının çoğunu sol tarafta-kinde harcadı (sanıyorum). Sonra beni muayene masasına
yatırdı. Hemşiresi, "Biraz doğrul Stevie," dedi ve başımın altına kocaman emici bir bez yaydı (belki de bir bebek bezi);
öyle ki tekrar yattığımda yanağım beze geldi. İşin içinde bir iş olduğunu anlamalıydım. Kimbilir, belki de anlamıştım.
Keskin bir alkol kokusu vardı. Doktor otoklavını açarken bir tıngırtı oldu. Elindeki iğneyi gördüm; kalem kurumdaki
cetvel kadar uzunmuş gibi görünüyordu ve gerildim. Kulak doktoru güven verircesine gülümsedi ve doktorların derhal
hapse atılmasını gerektiren o yalanı söyledi (hapis süresi, yalan bir çocuğa söylendiğinde ikiye katlanmalı): "Sakin ol
Stevie, canını, yakacak değilim." Kendisine inandım.
İğneyi kulağıma soktu ve kulak zarımı deldi. O gün duyduğum acı, bugüne dek hissetmiş olduğum bütün acıların
ötesindeydi; ona yakın tek şey, 1999 yazında bir minibüs bana çarptıktan sonraki iyileşme döneminin ilk bir ayıydı. O
acı daha uzun süreliydi, ama öylesine yoğun değildi. Kulak zarımın delinmesi dünya ötesi bir acıydı. Çığlık attım.
Kafamın içinde bir ses vardı; yüksek tonlu bir öpücük sesi. Kulağımdan sıcak bir sıvı aktı; sanki yanlış delikten gözyaşı
dökmeye başlamıştım. Tanrı biliyor ya doğru deliklerden
22
Yazma Sanatı
6.
de yeteri kadar gözyaşı döküyordum. Gözyaşları içindeki yüzümü kaldırdım ve gözlerime inanamayarak kulak doktoru
ile kulak doktorunun hemşiresine baktım. Sonra hemşirenin muayene masasının üçte birlik kısmına sermiş olduğu beze
baktım. Üstünde kocaman ıslak bir leke vardı. Bezde sarı irin kalıntıları da vardı.
"Haydi bakalım," dedi kulak doktoru omzuma hafif hafif vurarak. "Çok cesurdun Stevie ve hepsi bitti gitti işte."
Ertesi hafta annem bir başka taksi çağırdı, tekrar kulak doktoruna gittik ve ben kendimi bir kere daha başımın altında
emicisi yaygıyla yan tarafıma yatar halde buldum. Kulak doktoru bir kere daha alkol kokuları çıkardı ki, bu kokuyu ben
hâlâ, sanırım birçok insanın yaptığı gibi acıyla, hastalıkla ve şiddetle ilişkilendiririm ve alkol kokusuyla birlikte uzun
bir iğne çıktı ortaya. Bir kere daha acıtmayacağı konusunda güvence verdi bana ve ben de bir kere daha inandım ona.
Bütünüyle değilse de iğne kulağıma girerken sessiz kalacak ölçüde.
Acıttı. Aslına bakılırsa hemen hemen ilk seferindeki kadar. Kafamın içindeki öpüşme sesi de daha yüksekti; bu defa
devler öpüşüyormuş gibiydi (bir zamanlar dediğimiz gibi birbirlerinin suratına yumulmuş dil tokuşturuyorlardı).
"Haydi bakalım," dedi kulak doktorunun hemşiresi iş bittiğinde ve ben sulu cerahat birikintisinin içinde ağlaya ağlaya
yattım. "Yalnızca azıcık acıtıyor, ama sağır olmak istemezsin, değil mi? Zaten bitti gitti işte."
Yaklaşık beş gün buna inandım ve sonra bir taksi daha geldi. Tekrar kulak doktoruna gittik. Taksi şoförünün anneme,
eğer şu veledi susturamazsa kenara çekip bizi indireceğini söylediğini hatırlıyorum.
Ben bir kere daha muayene masasında, kafamın altında çocuk beziyle yatıyorum ve annem bekleme odasında
muhtemelen kendi-
23
Stephen King
sinde okuyacak güç bulamadığı (ya da ben öyle hayal ediyorum) bir dergiyle oturuyor. Bir kere daha keskin alkol
kokusu ve doktor okul cetvelim kadar uzun görünen iğneyle bir kere daha geliyor üstüme. Bir kere daha gülücük,
yaklaşma, bu defa acıtmayacağına dair güvence.
Altı yaşındayken yaşadığım bu kulak zarı mızraklamalarından bu yana en sıkı ilkelerimden biri şu oldu: Beni bir kere
aldatırsan, bunun ayıbı senin. Beni iki kere aldatırsan, bunun ayıbı benim. Beni üç kere aldatırsan, bunun ayıbı her
ikimizin. Kulak doktorunun masasındaki üçüncü seferimde mücadele ettim; çığlıklar attım, kırıp döktüm ve savaştım.
İğne kulağıma her yaklaştığında tekmeleyip uzaklaştırdım. Sonunda hemşire bekleme odasındaki annemi içeri aldı ve
iki kadın bir olup doktor iğnesini kulağımın içine sokana kadar beni zapt etmeyi becerdiler. O kadar yüksek sesle ve o
kadar uzun süre çığlık attım ki, hâlâ işitebiliyorum kendi çığlıklarımı. Aslına bakılırsa kafamın içindeki derin bir vadide
son çığlığım zannedersem hâlâ yankılanmakta.
-6-
Bundan kısa bir süre sonra sıkıcı soğuk bir ay içinde ki, eğer olay sırasını doğru hatırlıyorsam, 1954 yılının ocak ya da
şubat ayı olabilir, taksi bir daha geldi. Bu defa uzman kulak doktoru değil boğaz doktoruydu. Bir kere daha annem
bekleme odasında kaldı, bir kere daha ben civarda dolanan bir hemşireyle muayene masasına oturdum ve bir kere daha
o keskin alkol kokusu vardı, o koku ki, hâlâ beş saniye içinde kalp atışlarımı iki katına çıkartma gücüne sahip.
24
Yazma Sanatı
Ancak bu seferkinin bir çeşit pamuklu çubukla boğaz temizleme olduğu anlaşıldı. Boğazım yandı, ağzımdaki tat
berbattı, ama kulak doktorunun uzun iğnesinden sonra bu iş parkta gezinti gibiydi. Boğaz doktoru, bir şeritle kafasına
tutturulmuş ilginç bir alet takınmıştı. Aletin ortasında bir ayna ve tıpkı üçüncü bir göz gibi parlayan kuvvetli parlak bir
ışık vardı. Beni, çene kemiklerim çatlama sesleri çıkartana dek ağzımı açmaya zorlayıp uzun uzun gırtlağıma baktı,
ama içime iğneler sokmadı ve ben de kendisini sevdim. Bir süre sonra ağzımı kapatmama izin verdi ve annemi çağırttı.
"Sorun, bademcikleri," dedi doktor. "Bademciklerini sanki bir kedi tırmalamış gibi. Alınmaları gerekiyor."
Bunun ardından, bir noktada, tekerlekli masayla parlak ışıkların altına doğru götürüldüğümü hatırlıyorum. Beyaz
maskeli bir adam üstüme eğildi. Üstünde yatmakta olduğum masanın başında dikiliyordu (1953 ile 1954 benim
masalarda yattığım yıllardı) ve tepeden bakarak konuşmaya başladı.
"Stephen," dedi. "Beni işitebiliyor musun?"
İşitebildiğimi söyledim.
"Derin bir nefes almanı istiyorum," dedi. "Uyandığında, istediğin kadar dondurma yiyebilirsin."
Bir aleti yüzüme yaklaştırdı. Hafızamın gözünde bu alet dıştan takmalı bir motora benziyor. Derin bir nefes aldım ve
her şey karardı. Uyandığımda gerçekten istediğim kadar dondurma yememe izin vardı ki, bu bir tür ince espri sayılırdı,
çünkü canım dondurma istemiyordu. Boğazım kabarmış ve şişmiş gibi geliyordu. Ne var ki bu, şu bizim eski kulak
iğnesi numarasından daha iyiydi. A, evet. Her şey o bizim eski kulakta iğne numarasından daha iyiydi. Gerekiyorsa
bademciklerimi alın, mecbursanız bacağıma çelik bir kuş kafesi koyun, ama Tanrı, beni otiyolojistten korusun.
25
Stephen King
-7-
O yıl ağabeyim David okulda dördüncü sınıfa geçti ve beni okuldan aldılar. Annem ile okul, birinci sınıfta çok fazla
devamsızlığım olduğuna karar vermişlerdi; eğer sağlığım düzelirse, ertesi yılın sonbaharında yeniden başlayabilirdim.
O yılın çoğunu ya yatakta geçirdim ya da hiç çıkmadan evde. Tom Swift ile Dave Dawson'dan başlayıp (irtifa
kazanmak için daima çeşitli uçakların "pervanelerini zorlayan" kahraman bir II. Dünya Savaşı pilotu) Jack London'un
7.
tüyler ürpertici hayvan hikâyelerine geçtim. Bir noktada kendi öykülerimi yazmaya başladım. Yaratıcılıktan önce
taklitçilik vardı; Mavi At bloknotuma Combat Casey^ öykülerini kelimesi kelimesine kopyalıyor, bazen uygun
gördüğüm yerlere kendi tanımlarımı ekliyordum. "Geniş, lanetli bir çiftlik evinde konaklamışlardı," diye yazabilirdim;
lanet (drat) ile esintilinin (draft) iki farklı kelime olduğunu keşfedene dek bir-iki yıl daha geçmesi gerekiyordu. Aynı
dönemde ayrıntının (details) diş (dentals) olduğuna ve bir orospunun da fazlasıyla uzun bir kadın olduğuna inandığımı
hatırlıyorum. Orospu çocuğu da bir basketbol oyuncusu oluyordu bu durumda. Altı yaşındayken loto toplarınızın çoğu
hâlâ çekilişin yapıldığı kafesin içindedir.
Bir zaman sonra bu kopya melezlerden bir tanesini anneme gösterdim ve annem sevindi; hafif şaşkın gülümseyişini
hatırlıyorum; sanki kendi çocuklarından bir tanesinin bu kadar akıllı olduğuna, pratikte kahrolası bir harika çocuk yani
Tanrı aşkına, inanmakta zor-lanıyormuş gibiydi. Daha önce yüzünde bu bakışı hiç görmemiştim; en azından kendimle
ilgili olarak ve bundan çok hoşlandım.
<¦> Savaşçı Casey.
26
Yazma Sanatı
Öyküyü kendi kendime yazıp yazmadığımı sordu bana ve ona çoğunu bir çizgi roman dergisinden kopyaladığımı itiraf
etmek zorunda kaldım. Hayal kırıklığına uğramış gibiydi ve bu da keyfimin bir kısmını tüketti. Sonunda bloknotumu
bana geri verdi. "Bir tane de kendin yaz Stevie," dedi. "O Combat Casey çizgi roman dergileri saçma sapan şeyler; her
zaman birilerinin dişlerini döküyor adam. İddiaya girerim sen bundan iyisini yaparsın. Bir tane de kendin yaz."
-8-
Bu fikir, güçlü bir olabilirlik duygusu yaratmıştı bende; sanki kapalı kapılarla dolu kocaman bir binaya buyur
edilmişim de bu kapılardan istediğimi açma iznim varmış gibi. Bir insanın bir ömür boyu açamayacağı kadar çok kapı
var, diye düşündüm (hâlâ da böyle düşünüyorum).
Bir zaman sonra eski bir arabayla ortalıkta dolaşıp küçük çocuklara yardım eden dört büyülü hayvana dair bir öykü
yazdım. Liderleri, adı Bay Tavşan Trick olan koca beyaz bir tavşandı. Öykü dört sayfa uzunluğundaydı, büyük bir
emek sarf edilerek elle yazılmıştı. Hatırlayabildiğim kadarıyla o öyküdeki hiç kimse Graymore Oteli'nin damından
atlamıyordu. Bitirdiğimde, oturma odasında kitap okumakta olan anneme verdim öyküyü. Hemen elindeki kitabı
bırakıp yazdığım öyküyü okumaya başladı. Beğendiğini söyleyebilirdim; bütün gerekli yerlerde gülmüştü; ne var ki,
bunu beni sevdiği ve kendimi iyi hissetmemi istediği için mi yoksa gerçekten öyküyü sevdiği için mi yaptığını
söyleyemezdim.
"Bunu bir yerden kopya etmedin değil mi?" diye sordu bitirdiğinde. Hayır dedim, kopya etmemiştim. Bir kitaba girecek
kadar
27
Stephen King
iyi olduğunu söyledi. O gün bu gündür, kimseden duyduğum hiçbir söz beni bundan daha mutlu etmedi. Bay Tavşan
Trick ile arkadaşları hakkında dört öykü daha yazdım. Annem her biri için bana çeyrek dolar verdi ve öyküleri,
zannederim kendisine acımakta olan dört kız kardeşine yolladı. Ne de olsa onların dördü de hâlâ evliydiler, erkekleri
çekip gitmemişti. Fred Enişte'nin pek mizah duygusunun olmadığı ve açılır kapanır arabasının tepesini açık tuttuğu
doğruydu, ayrıca Ören Enişte'nin epeyce içtiği ve dünyayı Yahudilerin yönettiğine dair karanlık kuramları olduğu da
doğruydu, ne var ki ikisi de oradaydılar. Buna karşılık Don kaçıp gittiğinde Ruth kucağında bebeğiyle kalmıştı. Hiç
değilse bebeğin yetenekli olduğunu görmelerini istiyordu.
Dört öykü. Öykü başına bir çeyrek. Bu işten kazandığım ilk dolar oydu.
-9-
Connecticut, Stratford'a taşındık. Artık ikinci sınıftaydım ve bitişikteki sevimli genç kıza deli gibi âşıktım. Gündüz
vakti kız bana asla iki kere üst üste bakmıyordu, ama geceleri yatakta yatar ve uykuya dalarken gerçekliğin zalim
dünyasından kaçıp gidiyorduk onunla. Yeni öğretmenim, Frankestein'ın Gelini Elsa Lanchester grimsi saçları ve patlak
gözleriyle nazik bir hanım olan Bayan Taylor'du. "Karşılıklı konuşurken, düşerler müşerler diye avuçlarımı bitiştirip
Bayan Taylor'ın göz deliklerinin altında tutmak istiyorum," derdi annem.
Yeni üçüncü kat dairemiz West Broad Sokağı'ndaydı. Tepeden bir sokak aşağıda, Teddy'nin bakkalının hemen
yakınında ve
28
Yazma Sanatı
Burrets İnşaat Malzemeleri'nin karşısında, uzak ucunda bir hurdalık olan, ortasından tren yolu geçen koskocaman,
karmakarışık bir boş alan vardı. Burası, zihnimde gidip durduğum yerlerden biridir; kitaplarımda ve öykülerimde
değişik isimler altında tekrar tekrar ortaya çıkar. Orada yaşayan çocuklara bakılırsa adı Barrens idi; bizse orman
diyorduk. Yeni yerimize taşındıktan hemen sonra Dave ile birlikte keşfe çıktık. Yaz aylarıydı. Sıcaktı. Müthişti. Bu
yeni oyun parkının yeşillikli kısmının derinliklerindeydik ki, aniden bağırsaklarımı boşaltma ihtiyacı duydum.
"Dave," dedim. "Beni eve götür! Kakam geldi!" (Bu özel işlev için kullanabileceğimiz isim buydu.)
David anlamazlıktan geldi. "Git, ağaçların altına yap," dedi bana. Beni eve götürmesi en azından yarım saat sürerdi ve
sırf küçük kardeşi sıçmak zorunda diye böylesine parlak bir zaman diliminden vazgeçmek niyetinde değildi.
"Yapamam!" dedim fikirden dehşete düşmüş bir halde. "Burada silinemem ki!"
8.
"Tabi ki silinebilirsin," dedi Dave. "Yapraklara silin. Kovboylarla kızılderililer de öyle yaparlardı."
Artık muhtemelen eve gitmek için de çok geç zaten; başka şansım kalmamış olduğuna dair bir inancım var. Ayrıca bir
kovboy gibi sıçma fikrinin de cazibesine kapılmıştım. Çalı dibine, böyle mahrem bir anda farkına varmadan
yakalanmamak için tabancasını çekmiş olarak çömelen Hopalong Cassidy olduğumu düşündüm. İşimi gördüm ve
temizlenme işini de ağabeyimin önerdiği gibi, kıçımı, avuç dolusu parlak yeşil yaprakla dikkatlice silerek yaptım. Bu
yaprakların zehirli sarmaşık olduğu sonradan anlaşıldı.
İki gün sonra dizlerimin arkasından omuz başıma kadar kıpkırmızıydım. Penisim kurtulmuştu ama er bezlerim far
ışıkları gi-
29
Stephen King
biydi. Kıçım ta kaburgalarıma kadar kaşınıyordu. Ancak en kötüsü, silindiğim elimin haliydi; Vakvak ördek çekiçle
vurduktan sonra Miki Fare'nin şişen eli kadar şişkindi ve parmakların birbirine kavuştuğu noktalarda devasa su
toplamaları vardı. Bunlar patladığında, çiğ pembe etten derin oyuklar kaldı geriye. Altı hafta boyunca, açık kapıdan
annemle ağabeyimin radyoda Peter Tripp'in geri sayımlarını dinleyip gülüşmelerini ve Çılgın Sekizliler'i çalışlarını
duyarak kendimi sefil ve aşağılanmış ve aptal hissede hissede ılık kola banyolarında oturdum.
-10-
Dave müthiş bir ağabeydi, ama on yaşında bir çocuğa göre fazla akıllıydı. Beyni başını daima belaya sokuyordu ve bir
an geldi ki, (muhtemelen kıçımı zehirli sarmaşıkla sildikten sonra) rüzgâr bela taşıyorsa, Stevie kardeşi, yanı başında
hedef noktasında tutmanın çoğu kez mümkün olduğunu öğrendi. Dave benden asla kendisinin çoğunlukla pek parlak
çuvallamalarının bütün suçunu üstlenmemi istemedi; ne sinsiydi ne de korkak; ama bir sürü durumda paylaşmam talep
edildi. Sanıyorum ki, Dave ormanın içinden akan ırmağa baraj kurup da West Broad Sokağı'nm alt kısımlarının çoğuna
su basmasına neden olduğunda ikimizin de başı bu yüzden belaya girdi. Suçu paylaşmak ayrıca, ölümcül olma ihtimali
olan bir okul bilim projesini uygulamaya sokarken öldürülme riskini birlikte almamızın da gerekçesiydi.
Muhtemelen 1958 yılındaydık. Ben Merkez İlkokulu'ndaydım; Dave ise Stratford Ortaokulu'na gidiyordu. Annem
Stratford çamaşırhanesinde çalışıyordu ki, kendisi tokmakçılar arasındaki tek beyaz
30
Yazma Sanatı
hanımefendiydi. Dave, Bilim Fuarı Projesi'ni yapılandırırken annemin yaptığı iş buydu; çarşafları tokmağa vermek.
Benim ağabeyim, çizim kâğıdına kurbağa diyagramları çizerek veya plastik Tyco tuğlaları ve boyalı tuvalet kâğıdı
rulolarıyla Geleceğin Evi'ni yaparak tatmin olacak bir oğlan değildi; Dave yıldızlara ulaşmayı hedefliyordu. O yılki
projesi Dave'in Süper Hiper Elektromıknatısı'ydı. Ağabeyimin süper hiper ve kendi adıyla başlayan şeylere yönelik
büyük bir sevgisi vardı; bu ikinci alışkanlığı Dave'in Rag'iyla son buldu ki, kısa bir süre sonra ona da geleceğiz.
Süper Hiper Elektromıknatıs'ın ilk denemesi pek süper hiper değildi; aslına bakılırsa hiç çalışmamış bile olabilir; kesin
olarak hatırlamıyorum. Zaten fikir Dave'in kafasından ziyade güncel bir kitaptan çıkmıştı. Fikir şuydu: bir enser çivisini
sıradan bir mıknatısa sürterek mıknatıs haline getiriyordunuz. Kitapta, çiviye yüklenen manyetik kuvvet zayıf olsa da
birkaç parça demir talaşını yeri-den kaldırmaya yeterli olacağı söyleniyordu. Bunu denedikten sonra enserin gövdesine
bir parça bakır tel sarmanız ve telin uçlarını kuru bir pilin uçlarına bağlamanız gerekiyordu. Kitaba göre elektrik,
mıknatısın gücünü artıracaktı ve siz de birkaç parça demir talaşını daha yerinden oynatabilecektiniz.
Ne var ki, Dave aptal bir demir talaşı kümesini yerinden oynatmakla yetinmek istemiyordu. Dave, Buick arabaları,
kapalı demiryolu vagonlarını ve mümkünse ordunun nakliye uçaklarını yerinden oynatmak istiyordu. Dave cereyanı
verip dünyayı yörüngesinden çıkartmak istiyordu.
Vay! Süper!
Süper Hiper Elektromıknatıs'ın yaratılmasında her birimizin bir rolü vardı. Benim rolüm mıknatısı sınamaktı. Küçük
Stevie King, Stratford'un Chuck Yeager'a yanıtıydi.
31
Stephen King
Dave'in deneyinin yeni versiyonu, evdeki elektrik sistemi yararına, eski hantal kuru pili baypas ediyordu (zaten
hırdavatçıdan satın aldığımızda işe yaramaz durumda olacak, diye gerekçelendir-mişti kararını). Dave birinin çöple
birlikte kaldırımın kenarına bıraktığı eski bir lambanın elektrik telini kesti, telin üstündeki plastiği fişine kadar boydan
boya soydu ve ardından mıknatıslanmış enserini çıplak telden helezonlarla sarıp sarmaladı. Ardından West Broad
Sokağı'ndaki apartmanımızın mutfağında yere oturup Süper Hiper Elektromıknatıs'ını bana sundu ve benden kendi
rolümü üstlenerek mıknatısı prize sokmamı talep etti.
Bir tereddüt yaşadım (hiç olmazsa bu kadarcık bir güven gösterebilirsiniz bana), ama sonuç itibariyle Dave'in
manyakça keyfi karşı durulacak gibi bir şey değildi. Fişi prize soktum. Çok önemli bir mıknatıslanma olmadı, ama
aygıt, evimizdeki bütün ışıkları ve elektrikli aletleri, binadaki bütün ışıkları ve elektrikli aletleri ve (rüyalarımın kızının
zemin katındaki dairede yaşadığı) komşu binadaki bütün ışıkları ve elektrikli aletleri devre dışı bıraktı. Dışarıdaki
elektrik transformatöründe birtakım patlamalar oldu ve polisler geldi. Dave'le birlikte -sokağa bakan tek pencere olan-
annemin yatak odası penceresinden (Diğer pencereler, arka taraftaki çimensiz, boklu avluya bakıyordu ki, burada
yaşayan tek şey Ro-op-Roop adındaki uyuz itti.) dışarıyı gözetleyerek korkunç bir saat geçirdik. Polisler gittiğinde bir
elektrik santralı kamyonu geldi. Kabaralı papuçları olan bir adam, transformatörü denetlemek için iki apartman
9.
arasındaki direğe tırmandı. Koşullar başka türlü olsaydı, bu gösteriyle kendimizi yitirirdik, ama gün o gün değildi. O
gün bizim tek derdimiz, annemizin gelip bizi ıslahhanede ziyaret edip etmeyeceğiydi. Bir zaman sonra ışıklar geri geldi
ve elektrik santralı aracı uzaklaşıp gitti. Yakalanmamış ve bir günü daha çı-
32
Yazma Sanatı
kartmak üzere yaşamayı sürdürmüştük. Dave bilim projesi için Süper Hiper Elektromıknatıs yerine Süper Hiper Planör
yapabileceğine karar verdi. Bana, planöre ilk binenin ben olabileceğimi söyledi. Harika olmaz mıydı?
-11-
Ben 1947 yılında doğmuştum ve biz, ilk televizyonumuzu ancak 1958 yılında alabilmiştik. Televizyonda izlediğimi
hatırladığım ilk şey, goril kılığına girip kafasına da bir süs balığı kavanozu geçirmiş olan bir herifin (kendisine Ro-Man
deniyordu) bir nükleer savaştan sonra hayatta kalan son insanları öldürmeye çalışarak etrafta koşuşturduğu Robot
Monster1^ idi. Bunun çok yüksek bir sanat olduğunu hissine kapılmıştım.
Ayrıca Broderick Crawford'un korkusuz Dan Matthews rolünü oynadığı Highway Patrol<2) ile dünyanın en meşum
gözlerine sahip John Newland tarafından sunulan One Step Beyond(3) da izlediğim programlar arasındaydı. Cheyenne
ve Sea Hunt,w Your Hit Parade ile Annie Oakley de vardı; Lassie'nin yığınla dostundan ilki olan Tommy Retig; The
Range Rider'da.^ Jock Mahoney ile o garip yüksek tınılı sesiyle "Hey, Vahşi Bili, beni bekle!" diye uluyan Andy
Devine da vardı. Siyah-beyaz, çaprazlamasına otuz üç santim ebadında, paketlenmiş olarak gelmiş ve bana hâlâ şiir
gibi gelen marka isimlerin sponsorluğunu yaptığı, kendini başkalarının yeri-
°> Canavar Robot.
(2> Otoyol Devriyesi.
(3> Bir Adım Geriden.
(4) Deniz Avı.
<5) Resmi Geçit.
33
F:3
Stephen King
ne koyarak hayal kurabileceğin koca bir dünyaydı. Hepsini seviyordum.
Ne var ki, televizyon King'lerin evine nispeten geç girmişti ve buna memnun oluyorum. Durur da düşünürseniz ben
epeyce seçkin bir grubun bir üyesiyim: günlük görsel abur cuburunu tıkın kuşağından evvel okumayı ve yazmayı
öğrenmiş bir avuç son Amerikan romancısı arasındayım. Bu önemli olmayabilir. Diğer yandan yazarlığa henüz
başlıyorsanız, televizyonunuzun elektrik kablosunu soyup bir enser çivisine doladıktan sonra tekrar prize sokun. Bakın
patlayan ne oluyor ve ne kadar uzağa gidiyor.
Yalnızca bir fikir...
-12-
1950'li yılların sonlarında Forrest J. Ackerman adında bir temsilci ve sıkı bir bilimkurgu hatıratı koleksiyoncusu,
Famous Monsters of Filmlandm adlı bir derginin editörlüğünü yapmaya başladığında, binlerce çocuğun hayatını
değiştirdi (ben de onlardan biriydim). Bu dergiyi, son otuz yılda fantezi-korku-bilimkurgu tarzlarıyla ilgilenmiş kime
sorarsanız bir kahkaha, gözlerde çakan bir ışık ve pırıltılı bir hatıra akımıyla karşılaşırsınız; uygulamada güvence
veriyorum.
1960 dolaylarında, (kendi kendinden kimi zaman "Acker-monster," diye söz eden) Forry bilimkurgu filmlerini ele alan
bir dergi olan, kısa ömürlü ama ilginç Spacemen'im ortaya çıkardı. 1960 yılında Spacemen'^ bir öykü yolladım.
Hatırlayabildiğim ka-
(1) Film dünyasının ünlü canavarları. <2) Uzaylılar.
34
Yazma Sanatı
darıyla basılması için yolladığım ilk öyküydü bu. Başlığını hatırlamıyorum, ama o sıra ben henüz gelişmemin Ro-Man
evresindey-dim ve malum öykü hiç kuşku yok ki, kafasında süs balığı kavano-zuyla dolaşan katil gorile çok şey
borçluydum.
Öyküm reddedildiyse de Forry tarafından muhafaza edildi (Forry evini, Ackermansion'u dolaşmış olan herkesin
söyleyebileceği gibi her şeyi muhafaza eder). Yirmi yıl kadar sonra Los Angeles'daki bir kitabevinde kitaplarımı
imzalarken, imza almak için sıra bekleyenlerden biri de Forry idi; elinde on bir yaşındayken annemin bana Noel
armağanı olarak vermiş olduğu ve çoktandır kaybolup gitmiş Royal daktilomda, tek aralıklı olarak yazılmış öyküm
vardı. Öyküyü kendisi için imzalamamı istedi ve sanırım imzaladım; mamafih karşılaşmamız öylesine gerçek ötesiydi
ki, kesin olarak emin olamıyorum. Hayaletten bahset, karşına çıksın. Aman aman aman!
-13-
Gerçekten basılan ilk öyküm Birmingham, Alabama'lı Mike Garrett'in yayımladığı bir korku fantezi dergisinde çıktı
(Mike hâlâ ortalarda ve hâlâ bu işlerin içinde). Kısa romanımı Terörün Yarı Dünyası adıyla yayımladı, ancak ben kendi
başlığımı hâlâ daha çok seviyorum. Benimkisi, Yeniyetme Bir Mezar Soyucusuydum idi. Süper hiper! Vay!
-14-
10.
İlk özgün öykü fikrim (zannederim ilkinin hangisi olduğunu hepiniz biliyorsunuz) Ike'nin sekiz yıllık selim iktidarının
sonlarına
35
Stephen King
yakın çıktı ortaya. Durham, Maine'deki evimizin mutfak masasında oturmuştum ve annemin S&H'nin yeşil Kupon
dizilerini deftere yapıştırmasını izliyordum (yeşil Kuponlara ilişkin daha renkli öyküler için bkz. Liars Club). Küçük
aile troykamız, annem çöküş yıllarında anne ve babasına bakabilsin diye tekrar Maine'e taşınmıştı. Büyükannem o sıra
seksen yaşında falandı, obezdi, yüksek tansiyonluydu ve çoğu zaman kördü. Büyükbabam Guy seksen iki-sindeydi,
cılızdı, maraziydi ve yalnızca annemin anlayabildiği patlamalara eğilimliydi. Annem Büyükbabam Guy'a, "Fazza," diye
hitap ediyordu.
Kız kardeşleri bu işi anneme, belki tek taşla iki kuş vuracaklarını düşünerek sağlamışlardı; hem yaşlı anne ve babaya
sevecen bir kız çocuk tarafından bir ev ortamında bakılacaktı hem de Sürüp Giden Ruth Sorunu böylece çözülmüş
olacaktı. Sabahın beşinde kurabiye pişirerek ya da ısının çoğu kez kırk dereceyi bulduğu ve temmuz ayından eylüle
kadar işçi başının her öğleden sonra on üç ile on beşte tuz pilleri dağıttığı çamaşırhanelerde çarşaf ütüleyerek iki erkek
çocuğa bakmaya çalışıp neredeyse amaçsızca Indiana'dan Wisconsin'e, oradan Connecticut'a geçip öylece
sürüklenmeyecek-ti artık.
Annemin yeni işinden nefret ettiğini düşünüyorum; kız kardeşleri, ona bakacağız derken bizim kendi kendisine yeten,
komik, azıcık çatlak annemizi, büyük oranda nakitsiz bir varoluşta yaşayan bir ortakçıya dönüştürmüşlerdi. Kız
kardeşlerinin her ay yolladığı para, yiyecek giderlerini karşılıyordu, ama fazlasına yetmiyordu. Kız kardeşler bize kutu
kutu giyecek yolluyorlardı. Her yazın sonuna doğru Clayt Enişte ile Ella Teyze (Öyle sanıyorum ki, bunlar gerçek
akraba bile değillerdi.) kutular dolusu konserve sebze ile kavanoz içinde reçel getirirlerdi. İçinde yaşadığımız ev
Ethelyn
36
Yazma Sanatı
Teyze ile Ören Enişte'ye aitti. Ve annem o eve girdiği anda ökseye tutulmuştu. İhtiyarlar öldükten sonra başka bir
gerçek iş buldu kendisine, ama kansere yakalanıncaya kadar o evde yaşamayı sürdürdü. Durham'ı son defa terk
ettiğinde (Hastalığının son aşamasında kendisine David ile eşi Linda bakmışlardı.), gitmeye gerektiğinden fazla hazır
olduğuna dair bir düşüncem var.
-15-
Şimdi bir şeyi açıklığa kavuşturalım, tamam mı? Fikir Deposu diye, Öykü Merkezi diye, Gömük Çok Satanlar Adası,
diye bir yerler yok; iyi öykü fikirleri kelimenin tam anlamıyla yoktan var oluyor, boş bir gökyüzünde dosdoğru
üstünüze geliyorlar; daha evvelden birbiriyle hiç ilişkisi olmayan iki fikir bir araya gelip güneşin altında yepyeni bir
şey oluşturuyor. Sizin işiniz bu fikirleri bulmak değil ve fakat kendilerini gösterdiklerinde onları tanımak.
O belli fikir, gerçekten iyi olan, kanat açıp bana doğru geldiğinde, annem Noel için kız kardeşi Molly'e vermek istediği
lambayı alabilsin, diye bir Kupon defterine daha ihtiyacı olduğuna değinmişti ve bunları zamanında biriktirebileceğini
düşünmüyordu. "Noel yerine doğum gününde vereceğim zannedersem," dedi. "Bu sövülesi şeyler deftere yapıştırana
dek çokmuş gibi görünüyorlar." Ardından gözlerini kapattı ve bana dilini çıkarttı. Çıkarttığı zaman da dilinin S&H
yeşili olduğunu gördüm. İnsan o lanet Kupon'lan mahzende yapabilse ne iyi olurdu, diye düşündüm ve Mutlu Kuponlar
adlı öykü o anda dünyaya geldi. Yeşil Kuponlar'ın taklitlerini yapma kavramı ile annemin yeşil dilinin görüntüsü
öyküyü bir anda yaratıvermişti.
37
Stephen King
Öykümün kahramanı sizin klasik Zavallı Budalanır; kalpazanlıktan iki kez hapis yatmış olan Roger adında bir adamdı;
bir daha tutuklanırsa zavallılığı üçe katlanmış olacaktı. Bunun üzerine para yerine Mutlu Kuponlar'ın kalpazanlığını
yapmaya başladı; ne var ki, Mutlu Kuponlar'ın tasarımının gerzekçesine basit olduğunu ve aslına bakılırsa hiç de
kalpazanlık ediyor olmadığını fark etmişti; gerçek maldan fazla miktarlarda üretmekteydi. Komik bir bölümde ki, o
güne kadar yazdığım en uzmanca bölümdü bu, Roger yaşlı annesiyle oturma odasında oturuyordu ve aşağıda baskı
makinesi çalışır, aynı takas Kuponları'ndan balyalar dolusunu üretirken ana oğul Mutlu Kuponlar katalogu hakkında
ileri geri konuşuyorlardı.
"Vay başıma!" diyordu annesi. "Buradaki ince yazılara bakılırsa Mutlu Kuponlar'la ne istersen alabiliyorsun Roger; sen
onlara ne istediğini söylüyorsun, onlar da kaç tane defter gerektiğini hesaplıyorlar. Yani, altı ya da yedi milyon defterle
banliyöde bir Mutlu Kuponlar evi alabiliriz bir ihtimal!"
Ne var ki, Roger, Kuponlar kusursuz olsa da, zamkın sorun çıkardığını anlamıştı. Kuponları yalar ve deftere
yapıştırırsan sorun yoktu; ama mekanik bir ıslatıcı kullandığında pembe olan Mutlu Kuponlar maviye dönüşüyordu.
Öykünün sonunda Roger mahzende, bir aynanın önünde duruyordu. Arkasında, masanın üstünde yaklaşık doksan tane
Mutlu Kuponlar defteri vardı ve her defter tek tek yalanmış Kupon tabakalarıyla doldurulmuştu. Kahramanımızın
dudakları pembeydi. Dilini dışarı çıkartıyordu; dili daha da pembeydi. Dişleri bile pembeleşmeye başlamıştı. Anası
neşeyle merdivenlerden aşağıya sesleniyordu; Terre Haute 'daki Mutlu Kuponlar Ulusal Değişim Merkezi'nden
aramışlardı ve telefondaki hanım yalnızca on bir milyon altı yüz bin Mutlu Kupon defteri kar-
38
11.
Yazma Sanatı
şılığında Weston'da Tudor stili güzel bir eve sahip olabileceklerini söylemişti.
"Çok iyi, anneciğim," diyordu Roger. Dudakları pembe ve gözleri kasvetli, aynada bir dakika daha kendisine bakıyor
ve ağır ağır tekrar masaya dönüyordu. Önünde, mahzendeki depolama sandıklarına tıkıştırılmış milyarlarca Mutlu
Kupon vardı. Kahramanımız ağır ağır yeni bir kupon defterini açıyor ve sonra tabakaları yalayarak içine yapıştırmaya
başlıyordu. Öykü sona ererken yalnızca on bir milyon beş yüz doksan bin defter kaldı, diye düşünüyordu, sonra annem
Tudor tarzı evine sahip olabilir.
Bu öyküde yanlışlıklar vardı (en büyük delik de muhtemelen Roger'ın farklı bir zamk kullanarak işe baştan başlamamış
olmasıydı) ama sevimliydi, bir hayli özgündü ve güzel yazdığımı biliyordum. Yıpranmış Writer's Digest'imdem pazar
incelemesi yaparak uzunca bir vakit geçirdikten sonra Mutlu Kuponlar'ı Alfred Hitch-cock'un Gizem Dergisi'ne
yolladım. Üç hafta sonra üstüne reddedildiğine dair bir not kâğıdı iliştirilmiş olarak geri geldi. Bu not kâğıdının
üstünde, kırmızı mürekkeple, Alfred Hitchcock'un başka biriyle karıştırılması olanaksız profili vardı ve öyküm için
bana iyi şanslar dilenmişti. Kâğıdın alt kısmına imzasız bir not düşülmüştü ki, bu sekiz yıl süreyle periyodik olarak
öykü yolladığım AHGD' den aldığım yegâne kişisel yanıt olacaktı. Notta, "Metnini yazdığın kâğıtları telle zımbalama,"
diye yazılıydı. "Tek tek kâğıtlar artı bir ataş eşittir metin yollamanın doğru yolu." Epeyce soğuk bir tavsiye, diye
düşünmüştüm, ama kendince yararlı. O gün bugündür metinlerimi asla telle zımbalamadım.
(1) Bütün Dünya.
39
Stephen King
-16-
Durham'daki evimizde benim odam üst katta, saçak altındaydı. Geceleri bu saçakların birinin tam altında yatakta yatar
(aniden oturur duruma gelirsem kafamı küt, diye saçağa geçirme olasılığım vardı) ve tavanda gülünç, boğum boğum bir
boa yılanı gölgesi oluşturan deve boyunlu bir lambanın ışığında okurdum. Bazen fırının harlaması ve çatı arasındaki
farelerin bıcır bıcır söyleşmeleri dışında ev pek sessiz olurdu; bazen de büyükannem gece yarısına doğru bir saati gidip
birilerine Dick'i denetlemeleri için bağırarak geçirirdi; Dick'in aç kalmış olabileceğinden korkuyordu. Dick öğretmenlik
yaparken sahip olduğu attı ve öleli en az kırk yıl oluyordu. Odadaki diğer saçağın altında bir çalışma masam, eski
Royal daktilom ve çoğu bilimkurgu olan, süpürgeliğe dayamış olduğum yüzden fazla cep kitabım duruyordu. Çalışma
masamın üstünde Metodist Gençler Birliği'nde, ayet ezberleyerek kazanmış olduğum bir İncil ile döner tablası solgun
bir yeşil kadifeyle kaplı, değiştiricisi otomatik Webcor gramafon vardı. Gramafonda çoğunluk Elvis, Chuck Berry,
Freddy Cannon ve Fats Domino'nun 45'likle-rini çalardım. Fats'ı seviyordum; Rock yapmayı biliyordu ve eğlendiği
belliydi.
AHGD'den red notunu alınca Webcor'un üstündeki duvara bir çivi çaktım ve notun üstüne "Mutlu Kuponlar" yazdım ve
notu çiviye tutturdum. Ardından yatağımın üstüne oturarak Fats'den Hazırım parçasını dinledim. Aslına bakılırsa
kendimi iyi hissediyordum. Henüz tıraş olmayacak kadar gençseniz, iyimserlik, başarısızlığa mükemmel bir yasal yanıt
oluşturuyor.
On dördüme geldiğimde (ve ihtiyacım olsa da olmasa da haftada iki kere tıraş olmaya başladığımda) duvarımdaki çivi
artık üs-
40
Yazma Sanatı
tüne tutturulmuş red notlarının ağırlığını taşıyamayacak hale gelmişti. Çiviyi çıkartıp yerine bir enser çaktım ve
yazmaya devam ettim. On altıma geldiğimde tel zımba kullanmaktan vazgeçip ataş kullanmama ilişkin nasihattan biraz
daha cesaret verici el yazısı notlar içeren red yanıtları almaya başladım. Ümit verici bu notlardan ilki o zamanlar
Fantasy and Science Fiction'mm editörü olan ve benim Kaplanın Gecesi adlı öykümü (Bunun ilham kaynağı,
zannediyorum ki, Kaçak'm Dr. Richard Kimble'ın bir hayvanat bahçesi ya da bir sirkte kafesleri temizleyen odacı
olarak çalıştığı bölümüydü.) okumuş bulunan Algis Budrys idi ve şöyle yazmıştı: "Güzel öykü. Bize göre değil ama
güzel. Yeteneğin var. Başkalarını da gönder."
Ardında kocaman ipliksi izler bırakan bir dolmakalemle yazılmış bu dört kısa cümle on altıncı yaşımın kasvetli kışını
aydınlatmıştı. On yıl kadar geçip birkaç roman sattıktan sonra Kaplanın Gecesi adlı öykümü eski metinlerimi
sakladığım bir kutuda buldum ve her şeye rağmen fevkalade saygın bir öykü olduğunu düşündüm; maalesef kısa ve
belirgin şekilde yazmayı öğrenmeye yeni yeni başlamış bir herif tarafından yazıldığı aşikârdı. Yeniden yazdım ve ani
bir ilhamla yine aynı dergiye yolladım. Bu defa satın aldılar. Dikkat ettiğim bir şey de şudur ki, henüz başarılı
olmamışsanız dergiler bu deyimi kullanmaya fazlaca eğilimli oluyorlar: "Bize göre değil."
-17-
Sınıf arkadaşlarından bir yaş küçük olduğu halde ağabeyim liseden sıkılmıştı. Bunun bir kısmını zekâsına borçlu
olmalıydı; Da-
(1) Fantezi ve Bilim Kurgu.
41
Stephen King
12.
ve'in IQ'su 150'ler veya 160'lar civarındaydı; ama bana kalırsa esas sebep huzursuz doğasıydı. Dave açısından lise
yeterince süper hi-per değildi işte; vay çekilecek pata küte diz vurulacak eğlenecek bir şey değildi. Sorunu, en azından
geçici olarak, Dave'in Paçavrası adını verdiği bir gazete çıkartarak çözdü.
Paçavra'nm bürosu, bodrum katımızın kirli zeminli, taş duvarlı, örümcek bulaşmış derinliklerinde, ısıtıcının kuzeyine
ve Clayt ile Ella'nm sonsuz sayıda reçel kavanozları ile konservelerinin muhafaza edildiği kilerin doğusuna bir yere
yerleştirilmiş bir masaydı. Paçavra, aile içi haber bülteniyle iki hafta bir çıkan kasaba gazetesinin garip bir bileşimiydi.
Bazen, eğer Dave başka ilgi alanlarının (Akçaağaç şekerlemesi yapmak, elma şarabı üretmek, füze imal etmek,
arabaları özgün hale getirmek bunlardan yalnızca birkaçı) peşine düşmüşse ayda bir çıkardı; o zaman Dave'in
Paçavrası'mn o ay nasıl da azıcık geç kaldığına dair veya bodrum katta, Paçavra üstünde olduğu için Dave'i rahatsız
etmememiz gerektiğine dair benim anlamadığım şakalar yapılırdı.
Şaka yapılsa da yapılmasa da tiraj sayı başına beş taneden (yakındaki aile üyelerine satılmacasına), her yeni baskıyı
hevesle bekleyen, küçük kasabamızdaki akrabalarımız ve komşularımızın akrabaları sayesinde elli ya da altmışa
tırmandı ağır ağır(Durham'ın 1962 yılındaki nüfusu dokuz yüzdü). Tipik bir sayısında insanlar, Charley Harrington'ın
kırılmış bacağının iyileşmekte olduğunu, West Durham Metodist Kilisesi'ne hangi ziyaretçi konuşmacıların
gelebileceğini, evin arkasındaki kuyunun kurumasına engel olmak için King delikanlılarının kasaba rezervuarmdan ne
kadar su çektiklerini (Elbette ki ne kadar su çekersek çekelim kuyu, her yaz kuruyordu.), Methodist Corners'in öte
yanındaki Brown'lan veya Halls'ları kimlerin ziyaret ediyor olduğunu ve yazın kimin akraba-
42
Yazma Sanatı
larımn kasabaya geleceğini öğreniyorlardı. Dave ayrıca spora, kelime oyunlarına, hava durumu raporlarına
("Yağmursuz bir döneme girdik, ama yerel çiftçilerimizden Harold Davis, eğer ağustos ayı içinde en az bir kere iyi bir
yağış almazsak gülümseyeceğini ve bir domuzu öpeceğini söylüyor"), yemek tarifleri, tefrika halinde devam eden bir
öykü (bunu ben yazmıştım) ve Dave'in Şakaları ile Mizah'a da yer veriyordu ki bu bölümde aşağıdaki gibisinden ıvır
zıvır vardı:
Stan: "Kunduz, meşe ağacına ne demiş?" Jan: "Sizi kemirdiğime sevindim."
1. Bitnik: "Carnegie Salonu'na nasıl ulaşılır?"
2. Bitnik: "Egzersiz yaparak dostum, egzersiz yaparak."
Paçavra'nm ilk yılında baskı mürekkebi mordu; sayılar hek-tograf adı verilen dümdüz bir jel tabakası üstünde
hazırlanıyordu. Ağabeyim kısa zamanda hektografm baş ağrısından başka bir şey olmadığına karar verdi. Kendisi için
fazlasıyla yavaştı. Kısa pantolon giyen bir çocukken bile Dave durdurulmaktan nefret ederdi. Annemizin erkek arkadaşı
Milt ("Akıllı olmaktan çok sevimli," demişti annem, adamı bıraktıktan birkaç ay sonra bir gün) ne zaman trafiğe veya
trafik ışıklarına takılsa Dave Milt'in Buick'inin arka koltuğundan öne doğru uzanır ve bağırırdı, "Üstlerine sür Milt
Amca! Üstlerine sür!"
Bir yeniyetme olarak, basılan sayfalar arasında hektografm "tazelenmesi" için ("tazelenme" sırasında baskı eriyerek
jelin içinde bir denizayısının gölgesi gibi asılı duran belli belirsiz mor bir zara dönüşüyordu) beklemek Dave'i
sabırsızlıktan delirtiyordu. Ayrıca
43
Stephen King
gazetesine fotoğraf eklemeyi de çok istiyordu. Güzel fotoğraflar çekiyordu ve yaşı on altıya geldiğinde fotoğrafları
büyütmesini de öğrenmişti. Dolaplardan birinde uydurup bir karanlık oda yapmıştı ve bu karanlık odanın minicik,
kimyasal kokan derinliklerinde berraklıkları ve kompozisyonlarıyla insanı çoğu kez irkilten resimler üretiyordu (The
Regulators'un(1) arka kapağında, beni basılmış ilk öykümün bir kopyasıyla gösteren fotoğraf Dave tarafından eski bir
Kodak'la çekilmiş ve dolap içi karanlık odasında büyültmüştü.)
Bu kızgınlıklar yetmezmiş gibi, günlük baskı görevimiz biter bitmez belalı ağır aksak şeyin üstünü örtmekte ne kadar
eli çabuk da davransak hektograf jeli tabakalarının, kuluçkalanma ve bodrumumuzun tatsız atmosferinde koloniler
halinde spora benzer tuhaflıklar yetiştirme gibi bir eğilimi de vardı. Pazartesi basbayağı sıradan görünen bir şey hafta
sonunda kimi zaman bir H.P. Lovec-raft dehşet öyküsünden çıkma bir şeye benzer hale geliyordu.
Liseye gittiği Brunswick'de Dave küçük, silindirli baskı makinesi satan bir dükkân buldu. Çalışır durumdaydı; ancak.
Metninizi, yerel kırtasiyede tanesi on dokuz sentten satın alabileceğiniz şablonlara daktiloyla yazıyordunuz; ağabeyim
bu görevi "şablon kesme" diye adlandırıyordu ve ben daha az daktilo hatası yapmaya meyilli olduğumdan genellikle bu
benim isimdi. Şablonlar baskı makinesinin, dünyanın en kötü kokulu, en iğrenç mürekkebiyle sıvanmış silindirlerine
iliştiriliyordu ve sonra motoru çalıştırıyordunuz; kolu düşene kadar çevir evlat. Eskiden hektografla bir hafta süren işi
iki gecede bitirmemiz mümkün oluyordu ve silindirli baskı pis olmakla birlikte potansiyel olarak öldürücü olabilecek
bir hastalık bulaşacak gibi de görünmüyordu. Dave'in Paçavrası kısacık altın çağına girmişti.
{1) Düzenleyiciler.
44
Yazma. Sanatı
-18-
Ben baskı süreciyle pek fazla ilgilenmiyordum ve fotoğrafların önce büyültülmesi ve sonra da basılması muammasıyla
da hiç ilgilenmiyordum. Arabalara Hearst vites takımları yerleştirmek elma şarabı yapmak ya da belli bir formülün
13.
plastik bir füzeyi stratosfere gönderip göndermeyeceğini görmek (genellikle evin üstüne kadar bile gönderemiyorlardı)
de umurumda değildi. 1958 ile 1966 arasında benim en çok umursadığım filmlerdi.
Ellili yıllar yerini altmışlı yıllara bırakırken bölgede, ikisi de Lewiston'da olmak üzere yalnızca iki tane sinema vardı.
The Empire, Disney filmleri, İncil'den kahramanlık öyküleri ve tertemiz görünümlü kimselerden oluşan büyücek
toplulukların dans edip şarkı söylediği müzikaller gösteren bir ilk gösterim sinemasıydı. Eğer gidecek vasıta bulursam
bunlara da giderdim (ne de olsa film filmdi) ama pek de sevmezdim. İnsanı sıkacak kadar erdemliydiler. Sonunda ne
olacağı başından belli olan filmlerdi. The Parent Trapm oynarken Hayley Mills'in The Blackboard Jungle'âani2) Vic
Morrow'la karşılaşmasını umut ederdim. Allah için bu ortamı canlandırırdı. Vic'in sustalı bıçağına ve burgu gibi delici
bakışlarına bakmasının, Hayley'in önemsiz ev içi sorunlarını mantıklı bir perspektife yerleştireceğini hissediyordum.
Ve geceleri saçağımın altında ağaçların arasından geçen rüzgârı veya tavan arasındaki fareleri dinleyerek yatağımda
yatarken hayalini kurduğum Tammy rolündeki Debbie Reynolds veya Gidget rolündeki Sandra Dee değil
<'> Aile Tuzağı.
<2> Karatahta Ormanı.
45
en Jvıng
de Attack of the Giant Leeches 'den(1) Yvette Vickers ya da Dementia ii'ten Luana Anders olurdu. Sevimliliğe prim
verdiğim yoktu; yüceliğe prim verdiğim yoktu; Pamuk Prenses ile Yedi Belalı Cüce'ye prim verdiğim yoktu. On
üçümdeyken kentleri bütün olarak yutan canavarları, okyanustan çıkıp sörf yapanları yiyen radyoaktif cesetleri ve
karavanlarda yaşayan sürtüklere benzeyen, kara sutyenler giyen kızları istiyordum.
Dehşet filmleri, bilimkurgu filmleri, etrafı kolaçan eden yeni-yetme çetelerine ilişkin filmler, motosikletli, kaybetmeye
mahkûm kişilere ilişkin filmler; benden on numara alanlar bu türden malzemeydi. Bunların bulunduğu yer ise Lizbon
Caddesi'nin üst kesimindeki The Empire değil alt kesiminde, tefeci dükkânlarının orta yerinde bulunan ve 1964 yılında
ilk Beatle botlarımı satın almış olduğum Louie's Giyim'den çok uzak olmayan Ritz idi. Evim ile Ritz arasındaki mesafe
22 kilometre kadardı ve 1958 ile sürücü ehliyetimi en sonunda aldığım 1966 arasındaki sekiz yıl boyunca hemen
hemen her hafta sonu otostop yaparak gittim oraya. Bazen arkadaşım Chris Chesley ile gittim, bazen yalnız gittim ama
eğer hasta filan değilsem hep gittim. Tom Tyron'un oynadığı / Married a Monster from Outer Space'i;(2) Claire Bloom
ile Julie Harris'in oynadığı The Haunting'i;^ Peter Fonda ile Nancy Sinatra'nın oynadığı The Wild Angels 'i<4) orada
gördüm. Olivia de Havilland'ın James Caan'm gözlerini uyduruk bir bıçakla oyduğu Lady in a Cage'i^ gördüm, Joseph
Cotten'in ölümden döndüğü Hush... Hush Sweet
(1> Dev Sülüklerin Saldırısı.
(i) Uzaylı Bir Canavarla Evlendim.
<•'> Hortlak.
(4) Vahşi Melekler.
(5' Kafesteki Kadın.
46
Yazma Sanatı
Charlotte'u(1) gördüm ve Allison Hayes'in bütün giysilerini çıkartıp çıkartmayacağını görmek için nefesimi tutarak
izledim Attack of the 50 Ft. Woman'i. Ritz'in hayattaki hoş şeylerin hepsi el altındaydı... Ya da üçüncü sırada oturur,
dikkatinizi verir ve yanlış bir anda gözlerinizi kırpmazsanız eğer, el altında olması mümkündü.
Chris de, ben de korku filmlerinin hepsini seviyorduk, ama favorilerimiz, çoğu Roger Corman tarafından yöneltilmiş
olan, başlıkları Edgar Allan Poe'dan apartılmış American-International filmleri dizişiydi. Edgar Allan Poe'nun
çalışmaları üstünde temel-lendirilmis diyemiyorum, zira Poe'nun gerçek öykülerinden ya da şiirleriyle az da olsa ilgili
pek az şeyler vardı {Kuzgun komedi film olarak çekilmiş; dalga geçmiyorum.). Yine de en iyileri; The Haunted
Palace,^ The Conqueror Worm{i), The Masque of the Red Deaths kendilerine özel bir hava veren halüsinasyonumsu
bir tekin-sizlik düzeyine erişmişlerdi. Chris ile bu filmleri kendimizce tanımlamış; ayrı bir janra sokacak bir başlık
altında toplamıştık. Wes-tern'ler vardı, aşk öyküleri vardı, savaş öyküleri vardı... Ve bir de poefilmleri vardı.
"Cumartesi öğleden sonra gösteriye otostoplayalım mı?" diye Chris sorardı. "Ritz'e gidelim mi?"
"Ne oynuyor?" diye sorardım ben de.
"Bir motosiklet filmi ile bir poefilmi," derdi o da. Tabi ki bu bileşim benim için nefes almak gibiydi. Bruce Dern,
Harley'in üstünde korkunç numaralar çeviriyordu; Vincent Price dalgalı bir denize karşı hayaletli bir şatoda akla
gelmez kötülükler yapıyordu;
<>> Sus... Sus... Tatlı Charlotte.
(2> Perili Ev.
(3) Saldırgan Solucan.
(4) Kızıl Ölümün Maskesi.
47
Stephen King
daha fazlasını kim isteyebilir? Eğer şansınız yaver giderse, Hazel Court da dantelli, açık saçık bir gecelikle etrafta
dolaşıyor olabilir. Poefilmlerinin tamamı içinde Chris ile beni en derinden etkileyen The Pit and the Pendulumm idi.
Richard Matheson tarafından yazılan ve hem geniş ekran hem de renkli olarak filme çekilen (bu filmin piyasaya çıktığı
14.
1962 yılında renkli korku filmleri hâlâ çok fazla yoktu) Pit'te bir dizi standart gotik bileşen alınmış ve özel bir şeye
dönüştürülmüştü. George Romero'nun ölünesi yırtıcı The Night of the Living Dead'm(2) ortaya çıkmasından ve her
şeyi sonsuza kadar değiştirmesinden (birkaç konuda iyiye doğru, pek çok konuda da kötüye) önceki, stüdyoda çekilmiş,
gerçekten büyük son korku filmi olabilir. En iyi sahnesi, Chris'i de, beni de koltuklarımızda donduran, John Kerr'i şato
duvarını kazar ve canlı canlı gömüldüğü aşikâr olan kız kardeşinin cesedini keşfederken gösteriyordu. Bu cesedin,
kırmızı filtreyle ve çehresi kocaman bir sessiz çığlık izlenimi vererek, zoom yaparak gerçekleştirilmiş yakın çekimini
asla unutmadım.
O gece eve dönmek için yaptığımız ve uzun süren otostopta (eğer fazla araba yoksa, 10 ya da 12 kilometre boyunca
yürür ve hava kararmadan eve dönemezdiniz) harika bir fikir geliştirdim: The Pit and the Pendulum 'u bir kitaba
dönüştürecektim. Jack the Ripper,Q) Gorgo ve Konga gibi ölümsüz film klasiklerini.romanlaştı-ran Monarch Kitaplar
gibi romanlaştıracaktım. Ama ben bu şaheseri yalnızca yazmakla kalmayacak aynı zamanda bodrumdaki baskı
makinesini kullanarak basacak ve baskıları okulda satacaktım. Hey! Ohşşş!
m Yaşayan Ölülerin Gecesi.
(2) Kuyu ve Pandül.
(3) Karın Deşen Jack.
48
Yazma Sanatı
Ne denmişse öyle yapıldı. Daha sonra eleştirel bir tavırla alkış alacağım bir özen ve temkinlilikle The Pit and the
Pendulum'un roman versiyonunu, doğrudan baskıda kullanacağım şablonlara yazarak iki günde ortaya çıkardım. O
şaheserin hiçbir baskısı elimde olmadığı halde (en azından bildiğim kadarıyla), her biri tek aralıklı ve paragraf aralan da
mutlak olarak minimumda tutulmuş sekiz sayfa uzunluğunda olduğuna inanıyorum (unutmayın ki, her şablon tabakası
on dokuz sente mal oluyordu). Standart bir kitapta olduğu gibi yaprakların iki tarafına da baskı yaptım ve üstüne kan
gibi görüneceğini umduğum küçük kara lekeler akıtan kaba saba bir sarkaç çizdiğim bir de kapak sayfası ekledim. Son
anda yayınevini belirlemeyi unuttuğumu fark ettim. Bir saat kadar zevk içinde düşünüp taşındıktan sonra kapağımın
sağ üst köşesine BİR Ç.Ö.K. KİTABI kelimelerini daktiloyla yazdım. Ç.Ö.K, Çok Önemli Kitap anlamına geliyordu.
Dünya tarihinde aşırmacılık ve telif haklarıyla ilgili ne kadar yasa varsa hepsini ihlal ettiğimden neşe içinde habersiz
The Pit and the Pendulum'dan yaklaşık kırk kopya bastım; okulda hit olursa ne kadar kazanacağım konusunda
yoğunlaşmıştım. Şablonlar 1.71 dolara mal olmuştu (kapak sayfası için tam bir şablon kullanmış olmak iğrenç bir
savurganlıktı, ama gönülsüzce insanın görüntü vermek zorunda olduğuna karar vermiştim; insan orta yere eski
zamanlara özgü terbiyeli bir biçimde çıkmalıydı), kâğıt da bir-iki dolar tutmuştu, ağabeyimden yürütülmüş olan tel
zımba beleşti (dergilere öykü yollarken öykülerinizi ataşla tuturmak zorunda olabilirsiniz ama bu bir kitaptı, bu büyük
işti). Biraz daha düşündükten sonra Ç.Ö.K. No.l, The Pit and the Pendulum, yazan Steve King'i adedine çeyrek olarak
fiyatlandırdım. On tane satabileceğimi düşünmüştüm (başlangıç olarak annem bir tane alacaktı; ona
49
F:4
Stephen King
her zaman güvenebilirdim) ve bu da toplam 2.5 dolar edecekti. Bundan kırk sent kazanacaktım ki, bu da, Ritz'e
yapılacak bir başka öğretici yolculuğun finansmanına yeterdi. İki tane daha satarsam koca bir torba dolusu mısır patlağı
ve bir kola da alabilirdim.
The Pit and the Pendulum benim ilk çok satanım oldu. Baskıların tamamını kitap çantamda okula taşıdım (1961 yılında
Dur-ham'ın yeni inşa edilmiş, dört odalı ilkokulunda ben sekizinci sınıfa gidiyor olmalıyım.) ve o gün öğlen olmadan
iki düzinesini sattım. Duvara gömülmüş hanımefendiye ilişkin haberler dağıldıktan sonra, öğle tatilinin sonunda,
("Kaçmak için duvarı çılgınca kazımış olduğunu anlayarak parmak uçlarından fırlamış kemiklere dehşetle
bakakaldılar") üç düzine satmış bulunuyordum. Okul çantamın (ki üstüne, Durham'ın Daddy Cool'a yanıtı olarak
"Aslan Bu Gece Uyuyor" şarkısının sözlerinin çoğu titizce basılmıştı) dibinde ağırlık yapan dokuz dolarlık bozukluğum
olmuştu ve zenginliğin önceden ummadığım topraklarına ani tırmanışıma inanmak-sızın rüyada gibi dolaşıyordum
ortalıkta. Her şey gerçek olamayacak kadar iyi görünüyordu.
Öyleydi de. Saat on dörtte okul bittiğinde, müdürün resmen çağrıldığım odasında, okulu, özellikle de dedi Miss Hisler,
The Pit and the Pendulum gibi bir süprüntüyü satabileceğim bir pazar yerine döndüremeyeceğim söylendi bana.
Kadının tutumu beni çok şaşırtmadı. Miss Hisler daha önceki okulumda, beşinci ve altıncı sınıfı okuduğum tek odalı
Methodist Corners'da öğretmendi. O dönemde de casusluk ederek yeniyetmeler arasında gümbürtü kopartan epeyce
sansasyonel bir roman (The Amboy Dukes,(1) yazan Irving Shulman) okuduğumu keşfederek kitabı elimden almıştı.
Bu
(1) Amboy'un Efendileri.
50
Yazma Sanatı
yaptığı da aynı türden bir şeydi ve olayın böyle sonuçlanacağını önceden düşünmediğim için kendimden tiksindim. O
günlerle aptalca şeyler yapan insanlara gerzek derdik/1» Acayip gerzekçe davranmıştım.
"Anlamadığım şu, Stevie," dedi kadın. "Öncelikle böylesi bir pisliği niye yazasın ki sen. Yeteneğin var. Bu yeteneğini
neden harcamak isteyesin ki?" Ç.Ö.K. #l'in bir sayısını kıvırmıştı. Tıpkı halıya sıçmış bir köpeğe, kıvırdığı bir gazeteyi
15.
sallayan biri edasıyla söz konusu kopyayı bana doğru savuruyordu. Benim cevap vermemi bekledi; (kabul etmek
gerekir ki, soru yalnızca retorikten ibaret değildi), ama benim verecek cevabım yoktu. Utanmıştım. O günden sonra pek
çok yılımı (çok fazla, bana sorarsanız) yazdığımdan utanarak geçirdim. Birkaç satır olsun bir şeyler yayımlamış hemen
hemen bütün kurgu yazarlarının ve şairlerin birileri tarafından Tanrı vergisi yeteneğini harcamakla suçlandığını
anladığımı zannediyorum ki, kırk yaşıma gelmiştim. Eğer yazıyorsanız (veya resim yapıyorsanız ya da dans
ediyorsanız, heykel yapıyorsanız veya şarkı söylüyorsanız, zannediyorum) birileri sizi, yaptığınızın yetersiz olduğuna
inandırmaya çalışıyor; bu böyle. Editörlük yapmıyorum; yalnızca size gerçekleri kendi gözümle gördüğüm gibi
aktarıyorum.
Miss Hisler, bana herkesin parasını geri vermem gerektiğini söyledi. Hiç tartışmadan paraları geri verdim: hatta Ç.Ö.K.
#l'le-rini geri vermemek için ısrarcı olan çocuklara bile (mutlulukla söyleyebilirim ki, sayıları da epeyce fazlaydı
bunların). Sonuçta bu işten zarar etmiştim, ama yaz tatili geldiğinde yeni bir öyküden, Yıldız Yaratıklarının İşgali
başlıklı özgün bir işimden dört düzine bas-
(1> İng. Dubber; Maine'li iseniz dubba diye okunur.
51
Stephen King
tim ve dört, beş tanesi dışında hepsini sattım. Öyle sanıyorum ki, sonuçta kazanan ben oldum; en azından maddi
anlamda. Ama yüreğimin içinde utancım sürüyordu. Miss Hisler'in bana yeteneğimi neden ziyan ettiğimi, zamanımı
niye harcadığımı, niye süprüntü yazdığımı sorduğunu işitmeye devam ettim.
-19-
Dave'in Paçavrası için arkası yarın türünden bir öykü yazmak eğlenceliydi; ama diğer gazetecilik görevlerim beni
sıkıyordu. Ne var ki, böylece bir gazetede çalışmış olmuştum, bu duyulmuştu ve Lizbon Lisesi'ndeki ikinci yılımda
okul gazetesi, Davul'un editörü oldum. Bu konuda bana söz hakkı tanındığına dair bir anım yok; öyle sanıyorum ki,
durup dururken atanmıştım bu göreve. Yardımcım Danny Emond gazeteye benden bile daha az ilgi duyuyordu.
Danny'nin sevdiği, işimizi yaptığımız 4 numaralı sınıfın, kızlar tuvaletinin bitişiğinde olmasıydı. "Bir gün kafayı
yiyecek ve oraya dalacağım Stevie," demişti bana defalarca. "Dal, dal, dal," demişti bir gün de, belki kendini haklı
çıkartmak için. "Okulun en güzel kızları eteklerini kaldırıyorlar orada." Bu öylesine temelden ahmakça bir laftı ki, tıpkı
bir Zen koan ya da John Updike'ın eski öyküleri gibi akıllıca olabilirdi.
Benim editörlüğüm sırasında Davul bir gelişme göstermedi. Bugünlerde olduğu gibi o zamanlarda da tembellik
dönemlerimin ardından çalışma çılgınlığına kapıldığım dönemler geliyordu. 1963-1964 okul yılında Davul'un yalnızca
tek bir sayısı yayımlandı, ama bu sayı Lizbon Şelalesi telefon rehberinden daha kalın, muazzam bir şeydi. Sınıf
Raporları'ndan, Amigo Kız Güncellemele-
52
Yazma Sanatı
ri'nden ve beyin özürlü birinin okul şiiri yazma çabalarından midemin bulandığı bir gece, Davul için fotoğraflara altlık
yazacağıma oturup kendi satirik okul gazetemi yarattım. Ortaya çıkan şey, Köy Kusmuğu adını verdiğim dört sayfaydı.
Sol üst köşesindeki içerik hakkında bilgi veren yazı "Basıma Uygun Bütün Haberler," değil, fakat, "Yapışacak Her Tür
Bok," idi. Lise hayatımın tek gerçek belası, bu alıkça mizah eseri yüzünden açıldı başıma. Ayrıca en yararlı yazma
dersini almama da yol açtı.
Tipik Mad dergisi stilinde ("Ne, ben mi endişeliymişim?", Kus-muk'u, öğrenci milletinin anında tanıyacağı takma
isimleri kullanarak, Lizbon Lisesi'nin öğretim kadrosuna ilişkin kurgusal ilginç haberlerle doldurdum. Böylece etüt
salonu gözetmeni Miss Ray-pach Miss Fare Kıç (Rat Pack); kolej çıkışlı (ve okulun en kent soylu öğretim üyesi; Peter
Gunn'dad Craig Stevens'a epeyce benzerdi.) İngilizce öğretmeni Bay Ricker, ailesi Ricker Süt Ürünle-ri'nin sahibi
olduğu için İnekçi; yerbilim öğretmeni Bay Diehl ise Ham Moruk Diehl adını aldı.
İkinci sınıftaki bütün mizahçılar gibi ben de kendi zekâmın peşinde uçup gitmiştim. Ne de komik heriftim! Tam bir
fabrika kasabası H. L. Mencken'i! Kusmuk'u okula götürmeli ve bütün arkadaşlarıma göstermeliydim. Toplu halde
donlarına işeyeceklerdi!
Aslma bakılırsa gerçekten de toplu halde işediler donlarına; lise öğrencilerini neyin gıdıkladığına dair bazı sağlam
fikirlerim vardı ve bunların çoğu Köy Kusmuğu'nda yer almıştı. Bir makalede İnekçi'nin ödüllü Jersey ineği Topsham
Fuarı'nda davarlararası osurma yarışmasını kazanıyordu; bir başkasında Ham Moruk Diehl numune cenin domuzların
göz yuvarlarını burun deliklerine yapıştırdığı için kovuluyordu. Swift tarzı muhteşem mizah, anlayacağınız. Bayağı
sofistike, ha?
53
Stephen King
Dördüncü teneffüste arkadaşlarımdan üç tanesi etüt salonunun arka tarafında öylesine gülmekteydiler ki, Miss Raypach
(senin için Fare Kıç, ahbap) kendilerini bu kadar güldüren şeyin ne olduğunu anlamak için sessizce yanlarına sokuldu.
Ya aşırı bir özgüven ya da inanılmaz bir naiflik sonucu üstüne adımı Genel Yayın Editörü Yüce Ulu Poobah olarak
yazmış olduğum Köy Kusmu-ğu'na el koydu ve ders bitiminde yazmış olduğum şeyler yüzünden öğrencilik hayatımda
ikinci kez resmen idareye çağrıldım.
Bu defa başıma açtığım bela çok daha ciddiydi. Öğretmenlerden çoğu takılmalarıma olumlu yaklaşma eğiliminde
olsalar da (Ham Moruk Diehl bile domuz göz yuvarlarıyla ilgili olarak her şeyi unutmak arzusundaydı.) bir tanesi böyle
16.
düşünmüyordu. Bu kişi de ticaret dersinde kızlara steno ve daktilo öğreten Miss Mar-gitan'dı. Kendisi insanda hem
saygı hem de korku uyandıran biriydi; daha eski dönemlere özgü öğretmenlik geleneğinden gelen Miss Margitan,
öğrenciyle dost olmak, öğrencinin psikologu olmak ya da öğrenciye ilham vermek derdinde değildi. Kendisi orada
ticaret hayatında işe yarayacak becerileri öğretmek için bulunuyordu ve öğrenim işinin kurallarına uygun olarak
yapılmasını istiyordu. Şahsi kurallarına. Miss Margitan'm dersine giren kızlardan bazen yere diz dökmeleri istenirdi ve
eğer etek uçları yerdeki muşambaya değmez ise, eve etek değiştirmeye yollanırlardı. Gözyaşları içinde yalvarmak ona
sökmezdi; hiçbir gerekçe, onun dünya görüşünü değiştiremezdi. Onun cezalı listesi okuldaki en uzun listeydi, ama
öğrencisi olan kızlar daima ya valediktoryan ya da salu-tatoryan olarak seçilir ve genellikle iyi işler bulurlardı. Pek
çoğu da zaman içinde onu sevmeyi öğrenirlerdi. Diğerleriyse, o zaman da kendisinden nefret ederlerdi ve bunca yılın
ardından, muhtemelen hâlâ ediyorlardır. Bu ikinci türden kızlar kadına, kuşkusuz kendi-
54
Yazma Sanatı
lerinden önce annelerinin de yapmış olduğu gibi "Kurtçuk" Margitan adını takmışlardı. Ve Köy Kusmuğu'nda benim
"Dünyanın her yanındaki Lizbon liselilerce Kurtçuk olarak tanınan Miss Margitan..." diye başlayan bir yazım vardı.
Kel müdürümüz Bay Higgins (ki kendisinden Kusmuk'ta. Moruk Bilardo Topu diye söz edilmekteydi) bana,
yazdıklarım yüzünden Miss Margitan'm çok incindiğini ve çok rahatsız olduğunu söyledi. Gerçi, hani o eski, "İntikam
benimdir, dedi steno öğretmeni," diyen eski yazılı tembihatı hatırlamayacak kadar incinmiş olmasa gerekti ama Bay
Higgins, Miss Margitan'm benim okuldan atılmamı istediğini söyledi.
Benim karakterimde bir tür yabanilik ile derin bir tutuculuk bir saç örgüsünde olduğu gibi iç içe geçmiştir. Köy
Kusmuğu'nu önce yazan, sonra da okula götüren o çılgın yanımdı; şimdi belalı Bay Hyde yapacağını yapmış ve sinsice
arka kapıdan tüymüştü. Okuldan atıldığımı anlarsa annemin bana nasıl bakacağını (o incinmiş gözleriyle) düşünmek
zorunda olan Bay Jekyll idi. Anneme ilişkin düşüncelerimi aklımdan çıkartmak zorundaydım, hem de hemen. İkinci
sınıf öğrencisiydim, sınıfımdaki çocukların çoğundan bir yaş daha büyüktüm ve bir yetmiş boyumla okuldaki en iri
çocuklardan biriydim. Öğrenciler koridorlarda akın akın dolanıp camlardan merakla bize bakarken, Bay Higgins'in
ofisinde çaresizlik içinde ağlamak istemiyordum. Bay Higgins masasının ardında koltuğunda, ben "Yaramaz Çocuk"
sandalyesinde oturuyorduk.
Sonunda Miss Margitan, kendisine yazıh olarak Kurtçuk demeye cesaret eden yaramaz çocuğun resmen özür
dilemesine ve iki hafta okuldan uzaklaştırılmasına razı oldu. Kötüydü, ama lisede kötü olmayan ne vardı ki zaten? Bir
Türk hamamına tıkılmış rehineler gibi içine tıkıldığımızda lise, neredeyse hepimizin gözüne
55
Stephen King
dünyanın en ciddi yeri gibi görünmüştü. İkinci ya da üçüncü anma toplantısından sonradır ki, her şeyin ne kadar absürd
olduğunu anlamaya başladık.
Birkaç gün sonra refakatçi eşliğinde Bay Higgins'in odasına götürüldüm ve Miss Margitan'ın karşısına çıkartıldım.
Miss Margi-tan romatizmalı ellerini kucağında kavuşturmuş, gri gözlerini hiç kırpmaksızın suratıma dikmiş tüfek
harbisi gibi dimdik oturmaktaydı ve onda, o güne kadar karşılaştığım yetişkinlerde olmayan bir şey olduğunu fark
ettim. Farkın ne olduğunu hemen algılaya-madım, ne var ki, bu hanımefendiye sevimli görünmemin, kalbini
kazanmamın mümkün olmadığını kavradım. Sonradan, cezalılar sınıfında öteki yaramaz oğlanlar ve yaramaz kızlarla
birlikte kâğıttan uçaklar uçururken (yani cezalılar sınıfının o kadar da kötü bir yer olmadığı anlaşılmıştı) işin son derece
basit olduğuna karar verdim: Miss Margitan oğlanları sevmiyordu. Hayatımda rastladığım, oğlanları azıcık da olsa
sevmeyen ilk kadındı.
Eğer bir anlamı olacaksa, içimden gelerek özür dilemiştim. Yazdıklarım yüzünden Miss Margitan gerçekten incinmişti;
bu kadarını anlayabiliyordum. Benden nefret ettiğini sanmam; muhtemelen nefret edemeyecek kadar meşguldü; kendisi
Lizbon Lisesi Ulusal Takdir Topluluğu üyesiydi ve iki yıl sonra aday listesinde benim adım yer aldığında beni veto
etmişti. Takdir Topluluğu'nun "bu türden" oğlanlara ihtiyacı olmadığını söylemişti. Sonradan bu dediğinde haklı
olduğunu kabullendim. Kendi kıçını zehirli sarmaşıkla silmiş bir oğlan çocuğunun, akıllı insanlardan oluşan bir kulüpte
yeri olmazdı muhtemelen.
Ondan sonra mizahla pek fazla ilişkim olmadı.
56
Yazma Sanatı
-20-
Cezalılar sınıfından çıkmamın üstünden iki hafta geçti geçmedi, bir kere daha müdürün odasına çağrıldım. Bu defa
nasıl bir boka battığımı merak ederek, yüreğim darala darala gittim.
Neyse ki bu defa beni görmek isteyen Bay Higgins değildi; bu defa okulun rehberlik danışmanı çağırtmıştı. Benimle
ilgili ve "huzursuz kalemim"in daha yapıcı kanallara nasıl yönlendirilebileceğine ilişkin tartışmalar olmuş, dedi. Lizbon
haftalık gazetesinin editörü John Gould'la temasa geçmiş ve Gould'un bir spor muhabirine ihtiyaç duyduğunu
keşfetmişti. Okul bu işi kabul etmem için bana baskı yapamayacak ise de, idaredeki herkes bunun iyi bir fikir olduğunu
hissediyordu. Ya bunu yaparsın ya da ölürsün, diyordu rehberlik danışmanının gözleri. Belki yalnızca paranoyaydı bu,
ama kırk yıl sonra şimdi bile hiç sanmıyorum.
17.
İçimden homurdandım. Dave'in Paçavrası'ndan yırtınıştım, Davuldan hemen hemen yırtmış sayılırdım, ama şimdi de
karşıma Lizbon Haftalık Teşebbüs çıkmıştı işte. A River Runs Through 7r'de,(1) tekinsiz suların haksızlığına uğrayan
Norman Maclean gibi ben de tekinsiz gazetelerin haksızlığına uğrayan bir yeniyetmey-dim. Ancak, yapacak neyim
vardı ki? Rehberlik danışmanının gözlerindeki bakışı bir daha denetledim ve bu iş için görüşmeye gitmekten büyük bir
keyif alacağımı söyledim.
New England'h mizahçı da, The Greenleaf Fires'ıi2) yazan romancı da olmayan ve sanırım her ikisiyle de akrabalık
bağları bulunan Gould, beni ihtiyatla ama bir miktar ilgi göstererek karşıla-
(1) İçinden Bir Nehir Geçiyordu.
(2) Yeşil Yaprak Ateşleri.
57
Stephen King
di. Eğer bu bana da uyarsa, birbirimizden bir şeyler öğrenebiliriz, dedi.
Artık Lizbon Lisesi idare bölümünden uzakta olduğumdan bir miktar dürüstlük gösterdim. Bay Gould'a spordan pek bir
şey anlamadığımı söyledim. Gould, "Bunlar, insanlar barlarda sarhoş halde seyrederken anladığı oyunlar. Eğer çaba
gösterirsen sen de öğrenirsin," dedi.
Bana, üstüne metinlerimi daktilo edeceğim koskocaman bir sarı kâğıt rulosu verdi (galiba rulonun bir kısmı hâlâ bir
yerlerde duruyor) ve kelime başına yarım sent ücret ödemeyi vaat etti. Biri bana ilk defa yazma karşılığı ücret
öneriyordu.
Yazdığım ilk iki haber bir Lizbon Lisesi oyuncusunun okul rekoru kırdığı bir basketbol oyunuyla ilgiliydi. Bunlardan
bir tanesi kesinlikle bir haber metniydi. Diğeri ise Robert Ransom'un rekor kıran performansına ilişkin bir yorumdu.
Cuma günkü baskıya ye-tfşmesi için iki yazıyı da maçın ertesi günü Gould'a götürdüm. Maçla ilgili haberi okudu, iki
küçük değişiklik yaptı ve ardından duvara çiviledi. Sonra yorum yazısına geniş bir siyah kalemle girişti.
Lizbon'da geçirdiğim son iki yılda yeterince İngiliz Edebiyatı dersi gördüm ve kolejde kompozisyon, kurgu ve şiir
dersleri de aldım, ama John Gould on dakikayı aşmayan bir süre içinde bana orada öğrendiklerimden çok daha fazlasını
öğretti. Keşke o metin hâlâ elimde olsaydı (editöre özgü düzeltmeleriyle çerçevelenmeyi hak ediyordu) ama yok; yine
de neyi nasıl yazdığımı gayet iyi hatırlıyorum ve Gould o siyah kalemiyle üstünden geçtikten sonra nasıl göründüğünü.
İşte bir örnek:
58
Yazma Sanatı
Geçen gece, Lizbon Lisesi'nin .golt oovüoır spor salonunda, gerek Lizbon gerekse Jay Hills taraftarları okul tarihinde
eşi görülmemiş atletik bir performans karşısında şaşkına döndüler. Hı?m_ rHfim hrn Hn ^-¦'"•tl; ¦»*-«ı-'-7s>
nodoniyl» "Kıuşun" Brab alarak tanınaa Bob Ransom oüj*. yem^uam yaptı. Evet, beni doğru duydunuz. Art?tounu
zarafetle ve hızla yaptı.... Ve Lizbon oyuncularının? 1953'ten Koro eavaşınaan bu yana kırılmamış olan, rekor
arayışında yalnızca iki faul yaptı.
Gould, "Kore savaşı yılı"nda duraksayarak aşağıdan yukanya doğru bana baktı. "Son rekor hangi yıl kırılmıştı?" diye
sordu.
Şansıma, notlarım yanımdaydı. "1953," dedim. Gould homurdandı ve tekrar işine döndü. Metnimi yukarıda
gösterdiğim gibi karalamayı bitirdiğinde tekrar bana baktı ve yüzümde bir şey gördü. Sanıyorum gördüğünü" dehşetle
karıştırdı. Dehşet değildi; saf bir vahiydi; Niye, diye merak etmiştim, İngilizce öğretmenleri bunu asla yapmazlar?
Sanki Görünür Adam Ham Moruk Diehl'in biyoloji dersliğindeki masasındaydık.
"Biliyorsun, sadece kötü kısımları çıkarttım," dedi Gould. "Büyük kısmı oldukça iyi."
"Biliyorum," dedim iki şeyi birden kastederek: Evet, büyük kısmı iyiydi (neyse işte, işe yarar diyelim) ve evet kendisi
yalnızca kötü kısımları çıkartmıştı. "Bir daha yapmam."
Güldü. "Eğer bu doğruysa, hayatını kazanmak için çalışmana hiç gerek kalmayacak demektir. Onun yerine bu işi
yapabilirsin. İşaretlerimden anlamadığın var mı?"
"Hayır," dedim.
59
Stephen King
"Bir öykü yazdığında, öyküyü kendine anlatıyorsun," dedi. "Öyküyü yeniden yazdığında ise, esas iş öykü olmayan
kısımların tamamını çıkartıp atmak."
İlk iki metnimi kendisine götürdüğüm o gün Gould ilginç başka bir şey daha söyledi: Kapın kapalıyken yaz; yeniden
yazma işini ise kapın açıkken yap. Başka bir deyişle, yazdığın şey yalnızca sana ait bir şey olarak varolur, ama sonra
senin elinden çıkar. Öykünün ne olduğunu anlayıp onu doğru bir biçimde yazdığında (yapabildi-ğince doğru) artık o
okumak isteyen kimsenin malıdır. Ya da eleştirmek isteyen. Eğer şanslıysan (bu benim fikrim, John Gould'un değil; ne
var ki bu kavrama imzasını atacağına inanıyorum) çoğunluk birinciden ziyade ikinciyi yapmak isteyecektir.
-21-
Son sınıf olarak Washington D.C.'ye yaptığımız geziden hemen sonra Lisbon Falls'da Worumbo Dokuma Fabrikası'nda
bir iş buldum. Bu işte çalışmak istemiyordum; zor ve sıkıcı bir işti; fabrika ise, bir Charles Dickens romanındaki bir
işlik gibi kirli Androscoggin Nehri'nin üstüne asılı karanlık bir fare yuvasıydı, ne var ki, ücret çekine ihtiyacım vardı.
Annem New Gloucester'de, akıl hastalarının kaldığı bir tesiste kâhya olarak düşük bir ücret alıyordu, ama ağabeyim
18.
David gibi (Maine Üniversitesi, '66 mezun şeref listesine girmişti) benim de koleje gitmem konusunda kararlıydı.
Annemin zihninde öğrenim neredeyse ikincil bir hale gelmişti. Durham ile Lisbon Falls ve Orono'daki Maine
Üniversitesi, insanların birbirleriyle komşuluk ettiği ve o zamanlar Sticksville ilçelerini oluşturan dörtlü ve altılı gruplar
olarak hâlâ birbirlerinin işiyle ilgilendiği küçük dünyanın bir parçasıydı. Büyük dünyada oğlanlar,
60
Yazma Sanatı
Bay Johnson'un belirlenmemiş savaşında birlikte denizaşırı yerlere yollanıyorlardı ve çoğu da eve kutular içinde
dönüyordu. Annem, Lyndon'un Yoksulluğa Karşı Savaşı'ndan hoşlanmıştı ("Benim çarpıştığım savaş bu," derdi bazen),
ama Güneydoğu Asya'da giriştiği savaşı desteklemiyordu. Bir keresinde ona askere yazılıp oralara gitmenin benim için
iyi olacağını; bundan mutlaka bir kitap çıkacağını söyledim.
"Aptallaşma Stephen," dedi. "Sendeki bu gözlerle ilk vurulan sen olursun. Ölürsen yazar olamazsın."
Kararlıydı; zihnini bu işe yatırmıştı; yüreğini de. Bunun sonucu olarak burs ve kredi almak için başvurularda bulundum
ve fabrikada çalışmaya başladım. Girişim için bowling turnuvaları ve Soap Box yarışları hakkında yazı yazarak bir
haftada kazanabileceğim beş ya da altı dolarla fazla ileri gitmeyeceğim kesindi.
Lisbon Lisesi'ndeki son haftalarımda programım şöyleydi: Yedide ayakta, yedi buçukta okul, son zil saat on dörtte,
2.58'de Worumbo'nun üçüncü katında kartı del, sekiz saat boyunca gevşek dokumaları paketle, saat 11.02'de tekrar
kartı delerek çık, yirmi üç kırk beş gibi eve ulaş, bir kâse gevrek ye yatağa düş, ertesi sabah uyan, her şey sil baştan.
Birkaç kere çift vardiya çalıştım, okuldan önce bir saat kadar '60 modeli Ford Galaxie'mde uyudum (Da-ve'in eski
arabası), ardından öğle yemeğinden sonra beşinci ve altıncı dersler boyunca hemşirenin odasında uyudum.
Yaz tatili geldiğinde işler kolaylaştı. Birincisi bodrum kattaki boyahaneye nakledilmiştim ki, burası otuz derece daha
soğuktu. İşim, yünlü kumaş parçalarını mora ya da denizci mavisine boyamaktı. Tahmin ediyorum ki, New England'da
hâlâ gardıroplarında bendeniz tarafından boyanmış ceketler asılı insanlar vardır. O güne kadar geçirdiğim en iyi yaz
değildi, ama bir tarafımı makineye kaptırmaktan ya da boyanmamış kumaşı tutturduğumuz fabrika ti-
61
Stephen King
pi dikiş makinelerinde parmaklarımı birbirine dikmekten kaçınmayı becerdim.
Dört Temmuz haftasında fabrika kapandı. Worumbo'da beş yıl veya daha uzun süre çalışmış işçilere ücretli izin verildi.
Beş yıldan az çalışmış olanlara fabrikayı, kırk ya da elli yıldır el sürülmemiş bodrum kat da dahil tepeden tırnağa
temizleyecek olan ekipte iş önerildi. Büyük bir olasılıkla bu ekiple çalışmayı kabul ederdim (ücretin bir buçuk katını
veriyorlardı) ama ustabaşı eylülde işi bırakıp gidecek olan lise çocukları listesine gelmeden çok önce bütün pozisyonlar
dolmuştu. Ertesi hafta işe geri döndüğümde boyahanede çalışan heriflerden biri orada olsaydım iyi olacağını, çok
eğlendiklerini söyledi. "Bodrumdaki sıçanlar kedi kadar iriydi," dedi. "Hatta bazısı köpek kadar iri değilse canım
çıksın!"
Köpek kadar iri sıçanlar! Vay!
Kolejdeki son sömestrimin sonlarına doğru bir gün, finaller bitmiş ve ortam gevşemişken boyahanedeki herifin
fabrikanın altındaki sıçanlara dair öyküsünü hatırladım (kedi kadar iri, hatta canım çıksan ki köpek kadar iri) ve
Graveyard Shiftm adında bir öykü yazmaya başladım. İlkbaharın son günlerinden birinde bir akşamüstü oyalanmaya
çalışıyordum yalnızca, ama Cavalie^ dergisi öyküyü iki yüz dolara satın aldı. Bundan önce iki öykü daha satmıştım,
ama onlar toplam altmış beş dolar kazandırmışlardı bana. Bu, onun üç katıydı ve tek atımda kazanmıştım. Nefesim
kesildi, kesildi gitti. Zengin olmuştum.
-22-
1969 yılının yazında Maine Üniversitesi kütüphanesinde ince-leme-çalışma işi bulmuştum. Hem keyifli hem keyifsiz
bir dönem-
(1) Mezarlık Vardiyası.
(2) Süvari.
62
Yazma Sanatı
di. Vietnam'da Nixon, Güneydoğu Asya'nın çoğu yerinin Kibbles 'n Bits bombalanmasından ibaret gibi görünen savaşı
sona erdirme planını yürütüyordu. "Yeni patronla tanış," diye şarkı söylüyordu The Who, "Eski patronun tıpkısı."
Eugene McCarthy şiiri üstünde yoğunlaşıyor ve mutlu hippiler çan biçimi pantolonlar ile üstünde
BARIŞ ADINA ÖLDÜRMEK İFFET ADINA BECERMEK GİBİDİR yaZlll tişörtler giyiyorlardı. Ben koyun pirzolası
biçimi müthiş bir favori bırakmıştım. Creedence Clearwater Revival0' "Green River"ı söylüyordu (ay ışığında dans
eden çıplak ayaklı kızlar) ve Kenny Rogers hâlâ The First Edition ile birlikteydi. Martin Luther King ile Robert
Kennedy ölmüşlerdi, ama Janis Joplin, Jim Morrison, "Ayı" Bob Hite, Jimi Hendrix, Cass Elliot, John Lennon ile Elvis
Presley hâlâ hayattaydılar ve müzik yapıyorlardı. Kampusun hemen dışındaki Ed Price'ın Yeri'nde kalıyordum (haftada
yedi papel, çarşafların bir kere değiştirilmesi fiyata dahil). İnsanoğlu aya ayak basmıştı ve bendeniz de Dean'ın listesine
ayak basmıştı. Mucizeler ve harikalar mebzuldü.
O yazın haziran ayının sonlarına doğru bir gün kütüphanede çalışan arkadaşlardan bir grup üniversite kitapçısının
ardındaki çimenlikte öğle yemeğimizi yemiştik. Paolo Silva ile Eddie Marsh'm arasında tiz bir kahkahası, açık kızıl
rengi saçları ve kısa sarı renkte bir eteğin altmda güzelce sergilenen, o güne dek gördüğüm en güzel bacaklar olan bir