SSCB'nin yardımı sayesinde Amerikalılar önce tıkandı ve Vietnam'da ağır bir yenilgiye uğradı. Dahası, Washington bu savaşta somut maddi ve insan kayıplarına maruz kaldı. Vietnam Savaşı’nı yönetmek için ABD’nin orada yarım milyondan fazla asker nakletmesi gerekiyordu. Vietnam Savaşı'nda binlerce Amerikalı öldü, 58, 300 binden fazla kişi yaralandı. Savaş kaybedildi, Amerikalılar kaçmak zorunda kaldı, Güney Vietnamlı kuklalarını, mülk depolarını, silahlarını bıraktılar.
ABD'nin kendisi zor yıllar geçirdi ve Başkan Kennedy'nin öldürülmesi çeşitli güç gruplarının mücadelesi nedeniyle gerçekleşti. Hakları için siyah bir kavga yaşandı. Washington, kendisini “insan demokrasisi” olan tüm insanlık haklarının ve özgürlüklerinin savunucusu ilan eden Washington, siyah ve Kızılderili nüfusuna karşı ırkçı ayrımcılık rejimini uzun zamandır korumuştur.
Ve Vietnam Savaşı ABD’de ciddi bir iç krize neden oldu. Amerikan Gallup Enstitüsü'ne göre, 1964 - 1972'te, Amerikan halkı için endişe verici olan en acil konular arasında birinci olan bu savaştı. Vietnam Savaşı, Amerikalıların dünya görüşü üzerinde çok büyük bir etkiye sahipti; arka planı gençlere dayanan ve savaşa karşı protesto eden "hippi" hareketi tarafından yaratıldı. Bu hareketin doruk noktası sözde oldu. “Pentagon'a Gidiyor”, Ekim 1967’te, Vietnam Savaşı’nı protesto eden binlerce genç, başkentte 100’e toplandı. “Full Metal Ceket”, “Geyik Avcısı”, “Şimdi Kıyamet”, “Takım”, “Forrest Gump”, “Rambo”, “Biz Asker” gibi birçok kült Amerikan filminin temeli bu savaştı.
Moskova, silahlı kuvvetlerdeki kriz durumunu, Kruşçev'in "dönüşümlerinin" sonuçlarını düzeltmeyi büyük bir çaba ve masrafla yönetti. 1960’te nükleer ve füze alanındaki Kuzey Atlantik İttifakı’yla parite sağlandı оружия. Fiili olarak, Brezhnev döneminde, SSCB ordusunun, gezegenin en güçlü ordusu olduğu ve Atlantik Denizi'ne ya da Pekin'e kusabilecek bir orduydu. Bu nedenle, kamuoyu yoklamalarına göre, şu anki Rusya Federasyonu vatandaşları Brezhnev dönemini yaşam için en güvenli ve en istikrarlı olarak görüyorlar. Sürekli modernize edilmiş ve yeteneklerini artıran güçlü Hava Kuvvetleri ve Donanma kuruldu. Silahlar sayesinde "durgunluk" döneminde yaratılan teknolojiler, Rusya Federasyonu hala büyük bir güç statüsünü koruyor.
O zamana sadık müttefiklerimiz, Kübalılar, doktorları ve askeri birlikleri, sosyalist bloğun alanını genişletmede ve Batı ile çatışmasında büyük rol oynadılar. Böylece, Kübalılar ve Sovyet danışmanlarının yardımıyla, Sandinista devrimi (1979 yılı) Amerikan yanlısı diktatör rejimi Anastasio Somoza'yı deviren Nikaragua'yı yendi. Birleşik Devletler'de, çoğu, bu devrimin zaferini "ABD Orta Amerika politikasının tamamen çöküşü" ve hatta "ABD ile SSCB arasındaki küresel çatışmada bir yenilgiye yol açacak bir kayıp savaş" olarak algıladı. Kübalıların yardımıyla El Salvador'daki pozisyonları güçlendirildi.
SSCB'nin desteğiyle Kübalılar Afrika'da başarılı bir şekilde rol oynadılar; Mozambik'te Mozambik Kurtuluş Cephesi (FRELIMO), sosyalizm kursu için hazırlık kurdu. 1975’te Angola, SSCB ve Küba’nın Angola Özgürlük Hareketi - İşçi Partisi’ni (MPLA) desteklediği Portekiz’den bağımsızlık kazandı. İlk Angola başkanı, Sovyet yanlısı MPLA grubu Agostinho Neto'nın lideriydi. 1975’te Sovyet yanlısı rejim Etiyopya’da kuruldu, Güney Yemen SSCB’ye yöneldi.
Ancak Çin ile müttefik ilişkilerin yeniden kurulması mümkün değildi. Mao, Çin'i gezegende "üçüncü bir güç" haline getirmeye yöneldi. 1969'te, neredeyse Damansky Adası için savaşan Çin-Sovyet savaşına kadar gitti. 1979’te Çin, SSCB müttefiki Vietnam’a saldırdı. Yalnızca Moskova'nın Vietnam tarafındaki savaşa girme tehdidi Pekin'i askerlerini geri çekmeye zorladı. Teknolojik geri kalmışlık gibi bir takım nedenlerden dolayı Pekin'in gezegendeki üçüncü güç olamayacağı açık. Bu nedenle, Pekin kısa süre sonra ABD ile “dostluk” kurmaya başladı.
Doğu Avrupa
Endişe verici durum Doğu Avrupa’daydı. Batılı istihbarat teşkilatları ve “kurt adamlar” (yani, komünist gibi davranan insanlar) sosyalist ülkelerdeki durumu sarsmaya çalışmaktan vazgeçmediler. Yılın Macar ayaklanması 1956'inin ardından Moskova, bu ülkenin rahatlamasına gitti, kendisine tahsis edilen krediler ve diğer yardımlar gibi önemli ekonomik özgürlükler verildi. Sonuç olarak, "Macar sosyalizmi" sosyalist bloğun diğer ülkelerinde kıskançlığa neden olmaya başladı.
Çekoslovakya'da, Batı özel hizmetleri ilk kez görünür bir şiddeti olmayan bir darbe olan kadife devrim senaryosunu test etti. 1967'ta entelijensiyanın “demokratik” hareketi, öğrenciler başladı. Alexander Dubcek liderliğindeki Çek Komünist Partisinin zirvesi bir "demokratikleşme" politikası ilan etti ve Prag Baharı başladı. Ancak Moskova o zaman “esnek” bir kurs izlemiyordu, bu yüzden ayaklanma hızlı ve kararlı bir şekilde durduruldu. Varşova Paktı'nın 5 ülkelerinin askeri birlikleri Tuna Operasyonunda yer aldı. Askeri harekatın hazırlığı ATS Mareşal I. I. Yakubovsky devletlerinin Birleşik Silahlı Kuvvetleri Komutanı tarafından yapıldı. Doğru, Tuna Operasyonunun başlamasından birkaç gün önce, lideri Kara Kuvvetleri Komutanı, Savunma Bakanı Yardımcısı, Ordu Generali IG Pavlovski idi. Çekoslovak ordusu direnmedi, bu yüzden büyük kayıplar yoktu: 108 öldürüldü ve 500'tan daha fazlası Çekoslovak vatandaşları yaralandı, Sovyet Ordusu'nun savaş kayıpları 12 öldü ve yaralandı, 25 yaralandı, 84 ile dövülmedi ve yaralandı, 62 yaralandı
Çekoslovakya'nın partisi ve siyasi önderliği önyargılıydı. Çekoslovakya'yı sosyalist bloktan koparma girişimi başarısız oldu, ancak diğer yandan Batı olayları SSCB'ye karşı yapılan bilgi savaşında kullanabildi. Ruslar işgalciler ve “özgürlük uygulayıcıları” tarafından ifşa edildi.
Ayrıca, Çekoslovakya'ya daha liberal bir rejim sağlandı. Huzursuzluğa yol açabilecekleri bir sonraki ülke Polonya idi. Zaten 1970’te, Gdansk, Gdynia ve Szczecin’de bir dizi grev ve kitlesel ayaklanma gerçekleşti, Vladislav Gomulka yerini Edward Gorek aldı. O zaman ünlü "bağımsız sendika" Dayanışma ortaya çıktı. Gerek hükümeti sorumsuz finansal politikalar, SSCB'de ve Batı'da borç aldı - 1980 tarafından ülkenin borcu 20 milyar dolara ulaştı, bu da ülkeyi sosyo-ekonomik krize götürdü. Aynı zamanda, Katolik Kilisesi faaliyete geçti, Ekim ayında Kraków Kardinal Wojtyla'nın 1978'i Papa (John Paul II) seçildi. 1980'te huzursuzluk başladı, Dayanışma çok büyük bir etki kazandı, sadece Wojciech Jaruzelski'nin (1981'ten) askeri rejimi durumu istikrara kavuşturmayı başardı.
Böylece, Rusya İmparatorluğu'nda, Varşova Paktı'nda olduğu gibi, Polonya da Batı'nın Rusya-SSCB'ye baskı uyguladığı “zayıf halka” haline geldi.
Sovyet politikası zayıflıkları
- Özellikle Avrupa'daki yabancı komünist partilerin desteği zayıfladı, yeterli getiri sağlamadı. Avrupalı komünistler milyonlarca dolar aldı, ancak onlardan pek bir anlam yoktu. Batı Komünist partileri “Eurocommunism” modeline yönlendirilmeye başladı. Parlamento partileri haline geldiler, parlamentolardaki sandalyeleri ve hükümetlerdeki portföyleri talep ettiler, artık ülkelerindeki sistemi gerçekten değiştirmeye çalışmıyorlardı. Muhalefet tarafından "cezalandırıldılar", gazeteleri için Moskova'dan para topladılar, seçim kampanyaları, avara aygıtlarının içeriği.
- Kruşçev'in kaldırılmasından sonra, yurtdışındaki fonların “üçüncü dünya” ülkelerine çıkışı durdu. “Üçüncü yolu” seçen bu “arkadaşların” “beslenmesi” ne kadar az olsa da, “uyumsuz” bir hareket yoktu. Bu bakımdan, Anglo-Saxons'un taktikleri ve stratejileri daha etkiliydi. Birleşik Devletler, Sovyet karşıtı rejimleri, hatta savaş suçlularını, yamyamları, ya da yolsuzluk görevlilerini destekledi, silahlara, askeri uzmanlara, Uluslararası Para Fonu'ndan alınan kredilere destek verdi. Fakat aynı zamanda bu rejimleri borçlarla birleştirdiler, finans ve sanayiyi kontrol altına aldı, Batılı şirketler en önemli kaynak, arazi, tatil yeri vb.
- Gezegendeki iki sistemin “barış içinde bir arada yaşaması” nın (sosyalizm ve kapitalizm) olması umuduyla mümkündür. Gerçekte, sadece bir sistemin baskın olabileceği açıktı. Moskova, nihayetinde sosyalist bloğun SSCB'nin zayıflamasına yol açan Batı'nın her türlü "barış" ve "silahsızlanma" inisiyatiflerine kolayca yenildi. Müttefiklerin motivasyonu azaltıldı.
"Detente" politikası
Fransa, 1966’te NATO’dan çekildi, Paris, SSCB’nin neredeyse en iyi “arkadaşı ve ortağı” oldu. Gerçekte, Fransa hala sosyalizmin düşmanı ve Batı dünyasının önde gelen güçlerinden biriydi.
Aynı yıl, İspanya İttifakı ile olan işbirliğini sınırladı. Almanya'da, Willy Brandt liderliğindeki Sosyal Demokratların iktidara gelmesi, SSCB ile FRG arasındaki Moskova Antlaşması'nın 1970'te imzalanmasının bir sonucu olarak yeni bir "Doğu politikası" na yol açtı. Belge sınırların dokunulmazlığını ve toprak taleplerinin reddedilmesini (Doğu Prusya meselesi) kaydetti, ayrıca gelecekte Almanya ve GDR'nin birleşmesi olasılığını ilan etti. Almanya ayrıca Moskova'nın "en iyi arkadaşı" oldu.
ABD ile bir diyalog başladı, 1969'te stratejik saldırı silahlarının azaltılmasıyla ilgili müzakereler başladı. Mayıs ayında Amerikan Devlet Başkanı Nixon Moskova 1972'i ziyaret etti, Brezhnev ile yaptığı görüşmede “detente” yol açan birtakım belgeler imzalandı: Balistik Antile Füze Savunma Sistemlerinin Sınırlandırılması Antlaşması (ABM Antlaşması); Stratejik Saldırı Silahlarının Azaltılması Alanında Bazı Önlemlere İlişkin Geçici Anlaşma (SALT-1); Çevrenin korunması, tıp bilimi ve sağlık bakımı, bilim ve teknoloji alanında, uzayın keşfedilmesi ve barışçıl amaçlı kullanılması, açık denizdeki ve üzerindeki hava sahasındaki olayların önlenmesi konusunda işbirliği anlaşmaları. Daha sonra birkaç tane daha anlaşmalar imzalandı - ticarette, Lend-Lease'in uzlaştırılması vb.
1975’te, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı’nın Son Kanunu imzalandı. Bu anlaşma birçok yönden SSCB için bir zaferdi: İkinci Dünya Savaşı'nın siyasi ve bölgesel sonuçları birleşti; Sınırların dokunulmazlığı ilkeleri, devletlerin toprak bütünlüğü, devletlerin iç işlerine karışmama, anlaşmazlıkların barışçıl çözümü. Ancak ciddi bir yanlış hesap yapıldı, Moskova “kaygan insanlık ve özgürlükler” sorusundaki yükümlülüğü üstlendi.
Sonuç olarak Batı, diğer tüm anlaşmaları kolayca ihlal edecek, ancak aynı zamanda SSCB, Rusya işlerine de girecek ve "insan hakları" ve "demokrasi" olmayışıyla burnunu sokacak.
"Deşarj" ın sonu
Afgan savaşının 1979'ta başlamasından sonra “boşalma” yarıda kesildi, sonunda SSCB'nin çöküşüne yol açan yeni bir çatışma aşaması başladı. Amerika Birleşik Devletleri ekonomik, bilimsel, teknik ve kültürel işbirliğini durdurdu ve Moskova'daki Olimpiyat Oyunlarının boykotuna çağrıldı. 1981’te Başkan R. Reagan, ABD’deki nötron silahlarının tam ölçekli üretimini emretti. Ayrıca SDI programını (“Star Wars”) duyurdu.
Sovyet ekonomisini baltalamak için SSCB kasıtlı olarak yeni bir silahlanma yarışına girdi. Gerçekte, Amerika'nın iddialı ordusunun çoğu, uzay programları yetenekli bir oyuncu blöfü olmasına rağmen.
Afgan savaşı SSCB'ye, ABD'ye ve Asya müttefiki Pakistan'a büyük bir darbe verdi, Sovyetler Birliği'ne karşı Mücahidleri Taliban hareketini destekleyen gerçek bir savaş başlattı. Her ne kadar Sovyet ordusu bu savaşı kaybetmediyse de, Vietnam'daki Amerikalıların aksine. Moskova'nın istekli, yurtsever, enerjik bir liderliği olsaydı SSCB kazanabilirdi.
J. Carter ve L.I. Brezhnev stratejik silah sınırlama anlaşması imzaladı (SALT-II), Viyana, Haziran 18, 1979.