Tesadüfen bir arkadaşım sayesinde AIESEC’le tanıştım ve tek bildiğim insanları yurtdışına gönderdikleriydi. İlk başlarda gözümde tam bir seyahat şirketiydi. Bir proje aracılığıyla gittiğime dair hiç bir fikrim yoktu. Daha sonra bir takım süreçlerden geçerek Rusya’nın Ufa şehrine gittim. En az Ankara kadar gelişmiş olmasına rağmen turistik anlamda gezip görülebilecek bir yer olmadığı için ismini birçok kişi gibi ben de gidene kadar bilmiyordum. Projem yaz kampındaki çocuklara ingilizce öğretmek başta olmak üzere, kültürlerimizi ülkemizi tanitmakti. Projemde bir Endonezyalı ve bir Mısırlı ile beraberdim. Gittikten bir süre sonra kendimizi sonra “my name is” bile diyemeyen çocuklara ingilizce öğretmeye çalışırken bulduk. Bu cok da kolay değil sonuçta. Ama onca zorluğa rağmen hayatımızın en keyifli günlerini geçirdik. Birbirimizi sosyal medyadan ekledik ve hala da arada konuşuyoruz. O çocukların sırf sizinle konuşabilmek için ingilizce yazmaya çaba sarfettiklerini görmek çok sevindirici.
Projeden sonra şehirde uzun bir süre vakit geçirdim. Aslında hayatımın da bu noktadan sonra değiştiğini farkettim. Yurt dışına çıkan bir çok gibi değil de tatilimi kendime bir şeyler katarak geçirdim . Asıl olanın kültürler arası etkileşimim bir insan için ne kadar önemli olabileceğiydi. Hiç bilmediğin bir dile sahip insanların nasıl bu kadar samimi olabileceğini görmekti Global Citizen. Beraber gülüyorsunuz, yaşıyorsunuz, paylaşıyorsunuz. Kısacası bütün olay açık fikirli olup kendinizi geliştirmek de. Olur da bir gün tekrar gitmek isterseniz, size hiç düşünmeden kapılarını açacak kadar güzel insanlar olması. Bu çok güzel bir duygu. Bana sıradan bir turistik bir yurtdışı gezisi yerine hayatımı değiştiren ve gözümdeki ‘Yurtdışına çıkma’ tanımını değiştiren bir tecrübe yaşattığı için AIESEC’e çok teşekkür ediyorum.
Ataberk Akkoç, Ankara