çoğunlukla öğrenciyken yaşanmış fakirlik anılarıdır.
ailenizden ayrı okuyorsanız daha bir sakata binebiliyor olay.
çoğu öğrenci gibi benim de çok fakir öğrencilik hayatım oldu lakin bir gün fakirliğin en dibini gördüm.
hayatım boyunca unutamam o günü.
bir hafta sonu.
evde tekim.
cebimde 5 kuruşum yok ve fena acıktım.
açlıktan bayılıp geberecem az kaldı koltukları kemirecem.
evde yiyecek namına hiç bir şey yok a.q
şekerli çay içerek bastırmaya çalışıyorum açlığımı. çay dediğim 2 günlük çay.
ısıtıp ısıtıp içiyorum çünkü çay'da yok, çay tamamen biterse şeker yiyecem. özetle şeker komasına girmeye çok müsaitim.
baklava çalan bebeler vardı hani hapse atıldılar. onları hapse atan hakim ve savcıları bir hafta sadece suyla besleyin sonra salın halkın arsına. daha beterini yapmazlarsa gelin beni sikin, açlık insana her şeyi yaptırır aga. üstelik çok acıkınca çalmanın dinde bile yeri var. artık onların da başlarına ne geldiyse ayet inmiş a.q. çalın diye.
yaradan kimseyi açlıkla sınamasın.
neyse ben para bulmanın peşine düştüm fakat ailenin tek zengini olarak işaretlediğim babam yırt dışında.
annemden de para istemeye yüzüm yok.
yaşadığını bildiğim bütün tanıdıklarıma ödemeli arama gönderiyorum. ödemeli aramanın yaygın olduğu dönemlerdi, hâla var mı bilmiyorum.
spam gibiyim a.q deli gibi arama gönderiyorum, benim gibi kontör fakirleri geri dönemeyince onlar da bana ödemeli atıyor.
bir yandan da evde para bulma ümidiyle evi savaş halanına çeviriyorum.
annemin ziyaret amaçlı geldiğinde kaldığı odaya daldım sonunda ki girmem o odaya pek ama açlıktan neredeyse ağlayacam artık a.q.
annemin çanta duruyo dolabın içinde açtım hemen.
içinde biraz para var lakin ben hazine bulmuş gibiyim.
bide not eklemiş: idareli harca bitince beni ara
gözlerim doldu a.q.
o gün yaşadığım açlılıkla mutluluğun tarifi yok ve kilometrelerce uzakta olmasına rağmen anam yetişti imdadıma.
bu anaların kimyası çok başka değişik.