8. sınıfa giden üç afacan arkadaş okul ile birlikte Çanakkale gezisine gitmek için hazırlanıyorlardı. Sosyal bilgiler öğretmeni ödev vermişti ve bu ödevi yapmak için de Çanakkale’ye gitmeleri, Çanakkale’nin ruhunu araştırmaları gerekiyordu. Herkesin eşyaları tamdı. Hatta Hülya da gerek olandan fazlası bile vardı. Babaannesinin ona verdiği antika bir pusulayı da yanında götürüyordu. Babaannesine de dedesinden kalmıştı. Elden ele geçen bu pusulayı hülyanın Çanakkale’ye gideceğini öğrenen babaannesi vermişti. Eski olmasına rağmen tıkır tıkır çalışıyordu. Çanakkale’ye varan çocuklar bol bol fotoğraf çekiyorlardı.
Savaş topunun yanına giderek incelemeye koyuldular. Diğer arkadaşları etrafı dolaşırken onlar içine geçirip oturdular. Pusulayı denemek istiyorlardı. Ve kendilerini bir anda zamana yolculuk yaparken buldular. Tarif edilemez bir heyecan vardı içlerinde. Işık hızından daha da hızlıydılar belki de. Sonunda bitti yolculuk ve kendilerini bambaşka bir yerde buldular. Duydukları ilk ses zafer çığlıklarını andırıyordu. Dinleyince anladılar ki Çanakkale savaşının olduğu zamana gitmişlerdi. Görünmez olmuşlardı ve onlara bir şey olmuyordu yani atılan bombalardan ya da silahlardan etkilenmiyorlardı. Ama o kadar şehit verirken onlara bir şey olmaması ya da düşmanların yaptıkları planları duyup da Türk askerlerini uyaramamaları onlara dokunuyordu. Biliyorlardı, savaşı biz kazanacağız ama ölen o gencecik canlar için içleri kan ağlıyordu. Her şahit oldukları olayla birlikte daha da olgunlaştılar. Eski çocuklar değil gibiydiler.
O zaman duydukları vatan sevgisi benzeri olmayan bir duyguydu. Hiç bu kadar şiddetli hissetmemişlerdi vatan sevgisini içlerinde. Tüm bu olanlardan sonra gerçek dünyaya geri dönmek için buluştular kimseye bahsetmeyeceklerdi olanlardan. Geziye gidenlerden çoğu telefonlardan başını bile kaldırmamışlardı. Ah bir bilselerdi ne çok şey kaybettiklerini. Evet, geri dönmüşlerdi ama hiçbir şey onlar için eskisi gibi değildi. Daha çok bağlıydılar bu vatana artık. Çanakkale’de not aldıklarından güzel bir ödev hazırladılar. Sosyal bilgiler öğretmeni de çok beğenmişti bu ödevi. Tam not almışlardı öğretmenden. Ama asıl önemli olan Çanakkale’nin cennete açılan bir kapı olduğunu anlamaları olmuştu.
Beyzanur Bolat