|(Seyid ÇOLAK)|
Bu gün bir kez daha özlem duydum masumiyete..
Lise yıllarıma dönmeyi, dönebilmeyi öylesine çok isterdim ki..
13 yıl öncesine giden bir zaman trenine ihtiyacım var..
13 yaşında hayatın çok başında olmaya..
Kayahan'dan "Ne oldu can" şarkısını dinlemeye..
Ya da "Bizimkisi bir aşk hikayesi" eşliğinde aşka dair hayal kurmaya..
Çocuk olmaya ihtiyacım var bu gün,
Mecburi hedeflere değil tatlı hayallere..
Parça parça hasretler yerine,
Buram buram heyecan kokan özlemlere..
Bu gün, büyümeye özlem duyan o küçük kıza,
Çocuk masumiyetiyle ellerimde ıslak kalan aşklarıma..
Tedirgin ve utangaç ama içten aşıklara..
Kaçamak ve ılık sevda bakışlarına..
İhtiyacım var bu gün çocukça bir başka kalbe sığınışlara..
Karışık küf kokan kelimeler yerine,
Taze, saf ve derin sevgi sözcüklerine..
Kendimden kaçabilmeye ihtiyacım var bu gün,
Sert duvarlar arkasına gizlediğim zavallı benliğime..
Bu gün elimde bir bilet geçmişime ait istasyonları olan bir zaman treninde başı ve sonu olmayan uzun bir yolculuğa çıkmaya..
Masumca bir hesaplamayla elimi tutmak için uzatılan o "O EL"i tutmaya ihtiyacım var gün..
Pişmanlıklarımdan ve keşkelerimden sıyrılıp, o gün hayatımın seyrini "O EL" ile değiştirmeye ihtiyacım var..
Bu gün içinde bulunduğum kimlikten kaçarak, "kimliksiz" bir hayatın içinde amaçsızca savrulmaya ihtiyacım var..
// Yorgun, ümitsiz, hayalsiz, heyecansız ve hasta.. 13.02.2014