Siz o filmi gördünüz mü? Ben gördüm. Su katılmamış bir İzmir’liyim. Sek..Dimağımdaki kılcallarda her daim bir oksijen , nöronlarımda bir trafo etkisi. Kafam çalışır yani hemen her zaman. Merak doğuştan gelen bir özelliğim, kalıtsal. Diğerlerinden daha fazla. Neme lazım küçükken hep bu merakım yüzümden azarlanır dururdum, önemsemezdim elbette. Araştırmaya, öğrenmeye devam. Büyük, kocaman bir laboratuar gibi gelirdi gezegen bana. İçinde sonsuz olanaklarla yüklü bir bilgi kütüphanesi. İnsanlarda, durumlarda, olaylarda, hayatta. Bitmek bilmeyen iştahım doyma hissi olmayan balıklara benzerdi, fazla yemekten ölüverenler gibi. Neyse ki öğrenmeye duyduğum açlık ve öğrenmeler beni çatlatacak derece de, ölümle yüzleştirecek noktaya getirmedi. Sorularım bazen ilginç bazense derin olurdu, çoğu zaman saçma. Örnek istenirse çekinmem veririm. Mesela yurdum insanları neden yürümeyi bilmiyor beceremiyor? Yürüyüş şekillerinden onların kişilik analizleri yapılabilir mi? Bir yerlerde okumuştum oldukça da mantıklı gelmişti, cinayet zanlıları gavur memleketlerinde yürüyüşlerinden tespit edilebiliyormuş. Ayak izinin bıraktığı incelemeler ve analizler kesinlikle cinayet işleyen kişinin kişilik analiziyle örtüşüyor bir profil çıkarılabiliyormuş. Kişiliğimiz yürümemize varana kadar etkin demek ki,bir imza gibi...
Yürümek hakikaten de bisiklete binmeye benziyor. Pedalları doğru bir varyata ile ardışıklamazsan dengeni sağlayamıyorsun. Denge ki önemli. Bu dengeyi sağlamak için şizofrenilerin yahut ta içsel bir duygudurum bozukluğunu rahatlatmak için stereo tip hareketler dediğimiz salınım hareketleri bilimsel olarak kabul görüyor örneğin. Dengeyi, iç ile dış arasında bulup konumlamak için gereken bir salınım hareketi yapılabiliyor. Neden buna ihtiyaç var oysa?
Yazmanın ve okumanın da içsel ve dışsal olarak bir dengesi bir içten dışa, dıştan içe yürüme ahvali var mıdır acaba? Biri, yazan veya diğeri okuyan dengeyi bozarsa ne olur?
Yürümek kişiliğimizin uzantısı gibi bir anlam ihtiva ediyor mu? Yürümemizden ne tür açıklar verebiliriz karşımızdakilere? Bizimle ilgili içselliğimizle ilgili ne tür değerlendirmeler yapılabilir? Omuzlarını geriye atıp göğsümüzde bulunan enerji merkezini açarak yürüyenler ile omuzlarını öne doğru düşürüp enerji merkezini daraltarak yürüyenler arasındaki tipolojik farkları biliyoruz. Ya sekerek yürüyenler, basketbolcu adımlarıyla ? Ya Japonlar gibi kısa ve küçük seri adımlarla yürümek bizdeki ne tür özellikleri açık ediyor? Bütün bunların bir anlamı var mı? Yürümenin çeşitleri var mı? Eskiden atların yürüme şekillerine göre kullandığımız deyimlere dair- vız gelir tırıs gider, 4 nala gitmek vb gibi- yürümenin çeşitlerine göre gözlemlerimiz var mı? Dile giren "yengeç yengeç yürüme", "yürrüüü ense traşını görelim" vb deyimler çok mu klişe? Bunlar bizi nereye götürür? Siz nereye yürürsünüz, nasıl yürürsünüz yürütürsünüz yada? Ben yürürsem ense traşımı görürmüsünüz?
Siz o filmi seyrettiniz mi? Ben seyrettim. Katışıksız bir İzmir’liyim.
Meraklıyım, nezaketliyim, inceliğe düşkünüm. Anlama çabam her daim mevcut. Anlamaya güç yetiştiremediğim şeyler de var kuşkusuz. Nedenler ve sonuçlardan ziyade yapılan ve yapılmaya devam eden saçma sapan-anlamadığım şeylere yapıştırdığım yahut anlama uğraşımın, anlama inadımın ötesine "anlamsızlığın" dokunaklı soğukluğu kurulduğu ve bütün bu "anlama"lardan vazgeçtiğim vakitlerde kullandığım bir tür metafor- hatalar, yanlışlar, suçlar vb ya da yapılmayanlar da dahil diyelim bu saçma sapanlara. Kısaca anlamadığım, anlayamayacağıma kaanat getirdiğim için yazdığım bir yazı bu. Günce, hatıra defteri “daerii”, günlük yazmak başka şey, yaşantıladığı düşündüğü hissettiği kısaca kendisine dair olanı paylaşıma açmak ayrı şey.
Bloglardan söz ediyorum. Bizzat okunsun diye yazılan nette herhangi birinin erişebildiği yazılardan. Pek güzel bir paylaşım, pek güzel bir kendini ifade etme yeri. Takdire şayan. Lakin , paylaşan tarafın biri , okuyucu için oturup da kendisine dair olan “şey”leri pek güzel zaman ayırıp yazıyorken ve bu zahmetin karşılığında sadece paylaşmayı umuyorken, okuyan sadece okuduğuyla kalıyor. Öğreniyor, düşünüyor, yeni bağlantılar kuruyor ve belki de bu yeni okuduğu şeylerle hayatına bir şekilde yön veriyor. Elbet daha iyisi daha güzeli için. Yanılıyorsam biri beni düzeltsin. Peki karşılığında ne yapıyor? Söyleyeyim, şu satıra kadar okuma işlemini gerçekleştiren okuyucuya zahmet olmasın aman,koca bir “hiç!” Bazıları okumaktan sıkılıp da, yazılan onca şeye onca emeğe burun kıvırabiliyor bile. Bir küçük,”sağ olun”, bir “hayır katılmıyorum”, bir “iyi güzel ama bir de bu yanı var” diyemeyecek kadarlar. İyi peki. O noktada düşünüyorum bende, körlerle sağırlar birbirini ağırlar durumdayız. Kendim yazarım kendim okurum, oh ne ala. E peki o zaman ne “anlamı “ kalıyor onca yazmanın paylaşmanın düşünüp hissetmenin yaşartılanın yahut dışarıda bırakılanın? Söyleyeyim gene zahmet olmasın aman, koca bir “hiç”
Siz o filmi bildiniz mi? Ben, bildim. İzmir’liyim. Tepkiselim sıcak kanlıyım. Nezaketli olduğum kadar hesap sorucuyum, irdeleyenim. Dürtükleyip itip kakanım yeri geldiğinde. “Ananı al da git”çi olmasam da, “van minut”diyebilirim ben de. Kali ile yazdığımız bloga baktım. Kendimi es geçiyorum yazmış sağ olsun. Zaman ayırmış emek harcamış. Yazılarının çoğu da güzel. Bin küsur kişi de girmiş okumuş, hiç olmadı göz atmış. Yürümüş satırların üzerinde. Adım adım göz gezdirmiş. Peki buna karşılık ne yapmış? Söyleyeyim zahmete reva gelmesin, hemen hemen “hiç” bir şey. Kendi kendime dedim ki acaba bizi okuyanlar “mal “ mı? Evet, bildiğiniz “mal”. Hazırcı mı ? evet, bildiğiniz duyarsız, tepkisiz post modern hazcı, egosal mastürbasyoncunun kralı. O halde neden egosal mastürbasyonuna malzeme vereyim ki? O halde neden yazayım? O halde neden paylaşayım?
Açıkçası Kali ne düşünür bilmiyorum ama ben daha fazla yazmamaya böyle karar verdim. Kolay erişim olunca ve bedel ödenmeyince hakkı verilmiyormuş sanırım hiçbir şeyin. Çoook eskiden okumuştum. Yunanlıların hermes, Müslümanların İlyas peygamber a.s. dediği zatın öğretisinden 3 kelime kalmış. Bu 3 kelimeyi öğrenmek isteyenler 10 senede bir açılan sınava girerler, o öğretinin rahibi olmak için tam 40 yıl sürecek olan ağır eğitim ve sınamalardan geçerlermiş. O sınamalarda sırf o 3 kelimeyi öğrenmek için açlık susuzluk şehvet gibi aklınıza gelebilecek pek çok zorluğu atlatmaları gerekirmiş. 40. Yılın sonuna sağ sağlim varabilenler yine son bir en ağır sınamadan geçirilir ve eğer hala çıldırmamışlarsa ve ölmemişler ise baş rahip tarafından alınıp dağın tepesindeki tapınaktaki en kutsal ve gizli odaya götürülürlermiş. Baş rahip o 3 kelimeyi öğrenmeye hak kazanan; 40 yılını, hayatını, bu öğretiyi öğrenmeye veren kişiye fısıldarmış o 3 kelimeyi: Bil..Bul..Sus...
Bu kadar kolayca,sadece okuyarak bu 3 kelimeyi öğrendiğiniz için bu 3 kelimenin sizin için hemen hiç anlamı olmayacak biliyorum. Ama öğrenen kişiler için o 3 kelimenin anlam kapıları sonuna kadar açıktı, bunu da biliyorum. Bu öyküyü ilk okuduğumda Nazım” anladığını anlatmayan alçaktır” der acaba neden son kelime “sus”, diye sorgulamıştım kendimce. Şimdi bunun anlamını iyiden iyiye biliyorum. Her şeyin bilindiği arama motorları sayesinde artık bilginin de bilmenin de bir değeri yok. Allah google'unuzu versin e mi demekten başka söyleyebileceğim bir şey de yok. Değeri olmayan şeyin önemi de yok, harcanabilir kolayca, üzerine basılıp geçilebilir. İnanıyorum ki, eskiden teknoloji bu kadar gelişmeden önce insani anlamda belki zorluklarla göğüs geriliyordu, belki hayat hiç kolay değildi ama gerçekti. Samimiydi. Bakıyorum aşktan ölesiye söz edip aşktan sürgün sürülmüş bir nesil olarak sadece kelimeler ağzımızda geviş getiriyoruz sadece. Aşk artık yok maalesef çünkü aşkı yaşayacak yaşatacak teknolojik imkanların kalabalıklığından aşka yer yok, özlemeye ve samimiyete de. Değer atfedebileceğimiz, derinleştirip derinleşebileceğimiz kendi içselliğimiz ile kendimizi kavurup hamlığımızı pişirebileceğimiz bir “od” da yok maalesef.
Siz o filmi düşünedurun, ben en dengesiz halimle, arama motorlarının bile bulamayacağı bir sessizlikte, sizi o filmde yolunu kaybetmiş ve yürümeyi beceremeyen bir halde dönenip duruşunuzu seyretmeye devam edeceğim.