İSA MESİH TANRI’NIN İSİM VE UNVANLARINA SAHİPTİR
Mesih’in Tanrısallığıyla ilgili en büyük tartışmalardan biri, İsa’nın yaşadığı zamanlarda gerçekleşmiştir.
Mesih İsa, Eski Antlaşma’da Tanrı için kullanılan isimleri ve unvanları üzerine alıp, insanların Kendisini bu isimlerle çağırmasına izin vermiştir. Yahudi din önderleri bu duruma o kadar sinirlenmişlerdi ki, İsa’yı dine hakaretten öldürmek istediler. Yahudi yetkililerinin, bu Galileli öğretmenin Yüce Tanrı olduğunu iddia ettiğinden hiçbir şüpheleri yoktu.
Şimdi birisi karşı çıkarak, ‘İsa’nın bu tanrısal isimleri ve unvanları üzerine alması, O’nu Tanrı’yla bir yapmaz’ diyebilir. Birçok kişi aynı isme ve unvana sahip olabilir. Veya John Smith adlı bir şahıs, aynı zamanda hem bir adam, hem bir koca, hem de bir satış müdürü olabilir. Ancak bazı isim ve unvanlar vardır ki, sadece bir kişiye ait olur. Örneğin; sadece bir ‘Birleşik Devletler Başkanı’ unvanı vardır…
Sonuç olarak Kutsal Kitap’ın Mesih İsa için kullandığı birçok isim ve unvan sadece Tanrı’ya aittir.
Yahve (Yehova)
Mesih İsa, Yahudilerce en çok saygı duyulan Tanrı’nın Yahve adını Kendisi için kullanmıştır.
Tanrı bu ismi ilk kez Mısır’dan Çıkış 3’te halkına açıklamıştır. Musa Tanrı’ya, “Seni hangi isimle çağırayım?” diye sorunca Tanrı şöyle karşılık vermiştir:
“Ben, Ben Olanım… İsrail oğullarına; ‘Beni size BEN’im gönderdi’ diyeceksin” (Mısır’dan Çıkış 3:13- 14).
BEN’im sözü Yahve kelimesi değildir. Bu kelime Mısır’dan Çıkış 3:15’teki Yahve kelimesinin de türediği ‘olmak’ kelimesinden gelir. Tanrı’nın Musa’ya söylemiş olduğu “Ben, Ben Olanım” unvanı 15 ayette kısaltılmış biçimde açıklanan Yahve kelimesinin, sonsuz bir şekilde ifade edilişidir. Eski Antlaşma’nın Yunanca çevirisi olan Septuagint, Mısır’dan Çıkış 3:14’teki BEN’im kelimesini ‘ego eimi’ olarak yansıtmıştır (İsa zamanında konuşma dili Grekçe olduğundan, Yeni Antlaşma bu dilde yazılmıştır).
Mesih İsa’nın zamanında BEN’im kelimesinin Grekçe (ego eimi) kullanımı, İbranice’deki Yahve kelimesinin karşılığıydı. Metne bağlı olarak, “BEN’im” kelimesinin vurgulu bir biçimde söylenişiydi (Yuhanna 9:9).