ne deli ne ibrahim çıkar kuyudan
utanmadan ip sarkıtan sırtlanı asmalı
Yıllar süren eğitimimin sonunda küçücük bir Anadolu köyüne atandım. Daha önce hiç görülmemiş sıcakların görüldüğü, sıcaklık rekorlarının kırıldığı Ağustos ayında atandığım köy olan Küçükteflek’e doğru …
Her neslin kendine has problemleri var. Biz dikkat dağınıklığı, blumia veya internet bağımlılığıyla mücadele ediyoruz. Bizden öncekiler evlensem mi evlenmesem mi, işten ayrılıp kafe mi açsam yoksa işe devam mı etsem gibi sorularla kurdukları paralel evrenler arasında kaybolmuşlar. Ama bence en talihsiz nesil baby boomer’lar.
Limonlu Pastanın Sıradışı Hüznü kitabı Aime Bender’ın ününün dünya çapına yayılmasını sağlayan kitaplarından biri. Anlatıcı olan Rosie’nin gözünden tanık olduğumuz hikâyede birtakım sıradışılıklara tanık oluyoruz. Kitap dünya çapında üne sahip olduğu kadar niteliği bakımından da birçok tartışmaya konu olmuş.
Ben Alpagu. Kısa hayâtımda şahsıma kabil-i icrâ ne varsa yaptım ama sâdece hâtır-âzar hâtırayı unutmakta muvaffak olamadım.
Öldüğü geceleri, gündüzleri, öğlenleri, akşamüstlerini düşündü. Öldürüldü, kahkahalar arasında öldürüldüğü o acımasız günleri düşündü. Kimse gözünün yaşına, toy gülümsemesine bakmamıştı.
Kendimize söylediğimiz rengârenk yalanlarla kurduğumuz hayatlarımızın kalabalıklar arasında erimesi varken, bizim kaçmayı seçip asla kaçamamamız… Tuhaf değil mi?
Mektubun sağ alt köşesinde kırmızı bir kalemle yazılmış kargacık burgacık harfler vardı. Eğitim seviyesinin düşük olduğunu gösterir miydi bu? Bir ölçüt müydü bu? Ne olduğunu umursamadı çünkü düşünmesi gereken bu değildi. Mektuba döndü.