firstname.lastname@example.org
Katliamlara ve Yıkımlara Karşı BİRLEŞELİM DİRENELİM!
www.yuruyus.com
Dün Gazi’de Bizi Katledenler, Bugün Evlerimizi Yıkacak!
www.yuruyus.com Haftalık Dergi / Sayı: 307 11 Mart 2012 Fiyatı: 1 TL (kdv dahil)
email@example.com
Doktoruna ‘Yasemin Karadağ, bu hali ile ne kadar yaşar?’ diye soran iki görevli kim?
Bu sorunun amacı ne? AÇIKLAYIN!
Hapishanelerde çocuklara tecavüz eden devlettir! İşkence yapan devlettir!
Hasta tutsakların tedavisini yapmayarak katleden devlettir!
Yasemin Karadağ’ı Öldürmenize İzin Vermeyeceğiz!
Ö ğretmenimiz DİRENMEK SAVAŞMAK VE KAZANMAK Baskılar karşısında yılmamak, Antalya
GRUP YORUM HALKTIR! Halkı Tutuklayamazsınız! Halk, yaratan ve üretendir, Halk, adalet ve özgürlük özlemini taşıyandır, Halk, eşit ve hakça yaşam ̇isteyendir, Tarihi yazan halktır. Halkı sevmek, bu değerler uğruna her türlü özveriyi göstermektir! Halkı sevmek, onun için mücadele etmek, onu mücadeleye katmaktır! SEÇKİN, ÇAYAN HALKINI SEVDİĞİ İÇİN TUTUKLANDI. SERBEST BIRAKILMALIDIR!
Grup Yorum Bu hafta Antalya’da Grup Yorum üyesi Seçkin AYDOĞAN’ın Özgürlüğü İstendi.
Tel: (0-212) 251 94 35 Haftalık Süreli Yerel Yayın Siyasi Dergi Fiyatı: 1 TL
Sahibi ve Sorumlu Yazıişleri Müdürü: Mustafa DOĞRU Adres: Katip Mustafa Çelebi Mah. Billurcu Sok. No: 20 / 2 Beyoğlu/İSTANBUL
Ofset Hazırlık: Ozan Yayıncılık Adres: Gülbahar Mah. Cemal Sahir Sok. Kral Apt. 7/1 B Blok No: 17 Daire: 6 Mecidiyeköy / İSTANBUL Tel: (0-212) 216 41 78 Faks: (0-212) 216 41 79 Yurtdışı Büro: Vakıf EFSANE
www.yuruyus.com Pieter de Hoochstr. 30 3021 CS Rotterdam/Nederland ISSN: 1305-7944 Baskı: Ezgi Matbaacılık-Sanayi Cad. Altay Sok. No: 10 Çobançeşme / Yenibosna / İST. Tel: (0-212) 452 23 02
düzenin konuyu kendi icazet sınırları içine çekmeye yönelik tuzaklarına düşmemek, sonuç almanın ön koşuludur. Ekonomik, demokratik, politik mücadelenin karakteri böyle olduğu içindir ki, belli bir noktadan sonra, artık sonucu belirleyecek olan, ısrar ve kararlılıktır. Israr ve kararlılık yoksa, aslında orada gerçek anlamda mücadele de yoktur! Israr ve kararlılık direnmenin de savaşmanın da olmazsa olmazıdır!
firstname.lastname@example.org Dağıtım: Turkuvaz Dağıtım Pazarlama San. ve Tic. A.Ş. Tel: (0-216) 585 90 00
Avrupa: 4 Euro Almanya: 4 Euro Fransa: 4 Euro İsviçre: 6 Frank
Hollanda: 4 Euro İngiltere: £ 3 Belçika: 4 Euro Avusturya: 4 Euro
Gerisi hayat...
İçindekiler 4 Tecavüzcü, katliamcı devlet! Yasemin Karadağ’ı öldürtmeyeceğiz!
Yasemin Karadağ’ı Öldürmenize İzin Vermeyeceğiz!
6 Katliamlara ve Yıkımlara Karşı BİRLEŞELİM, DİRENELİM! 8 Birlikler, platformlar gerçekler üzerine kurulur! 10 Şehitlerimize sahip çıkacağız
11 Emperyalizme karşı 14
16
18
birleşelim, direnelim, kazanalım! “Yıkım değil yerinde ıslah istiyoruz!” sempozyumu, yıkımlara karşı örgütlenme çağrısıdır! Grup Yorum halka umut taşıyor, halkın umudunu kimse bitiremez! 15 Nisan’da Bakırköy’de “On’ların türküsünü” On’lara yaraşır bir şekilde söyleyeceğiz! Devrimci Mücadelede Mimar Mühendisler: Bir TMMOB kurultayı yapıldı! Demokratlığa bakın
19 Haklıyız Kazanacağız:
40 Gençliğin Gündeminden:
Kadının özgürleşmesi ancak sosyalizmde olur, devrimle olur 21 Devrimci Okul: Bir ömür boyu devrimcilik (2) 25 Politikasızlık değil, teslimiyet devleti tanımamak değil “tanımazlıktan” gelmek 28 Levent Tüzel: “Bağımsız vekilin mecliste yeri yok” Ne sanıyordunuz? 31 Ölüm orucu politik bir direniştir, ideolojik-politik netlik gerektirir 33 Düzen partilerine bağımlı olmak sendikaların temel zayıflıklarındandır (3) 36 Devrimci İşçi Hareketi: “Ulusal istihdam stratejisi” emperyalizmin politikasıdır!
Faşist saldırılar “münferit” değil, planlıdır! Anti-faşist mücadeleyi büyütelim! 41 Liseliyiz Biz: Liselileri tehdit aracı: “Disiplin kurulları” 44 Gençlikten haberler...
Ülkemizde Gençlik 39 Gençlik Federasyonu’ndan: Beyazıt katliamının sorumlusu devlettir! Hesap soracağız!
48 Kadını asıl ezen erkek değil, kapitalist düzendir! Düzene başkaldırmadan kadının özgürlüğü kazanılamaz Haberler...
49 50 Avrupa’dakiBiz: Avrupa’da
51
gençlik seminerleri yapıldı; “ikinci kez babam bize ehliyet göstermek zorunda değil” Avrupa’da Yürüyüş: Alman emperyalizminin hapishanelerindeki baş eğmeyen tutsaklarımızın dışarıdaki sesi olmaya devam edeceğiz! Yitirdiklerimiz...
52 54 Berkan... 55 Öğretmenimiz
ENGİN ÇEBER HALK KÜTÜPHANESİ KURULUYOR ADRES : Gülsuyu-Gülensu Haklar Derneği: Çiftlik sok. No:34 Açılış tarihi: 18 Mart Pazar Saat: 15.00 Yer: Gülsuyu-Gülensu/Maltepe İSTANBUL 540. Sk No:28 Kat:2 Bornova-İzmi̇r/0531 316 57 67
MERSİN HAKLAR DERNEĞİ’NİN YENİ ADRESİ:
Çankaya Mahallesi 4723 Sokak. N. Özkul Apt. No: 2 Kat: 3 Tel: 0534 960 80 08 Akdeniz - MERSİN
Doktoruna ‘Yasemin Karadağ, bu hali ile ne kadar yaşar’ diye soran iki görevli kim? Bu sorunun amacı ne? AÇIKLAYIN!
Tecavüzcü, Katliamcı Devlet! Yasemin Karadağ’ı Öldürtmeyeceğiz! Y A : B F D
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
asemin Karadağ devrimci bir tutsak. Halkı ve vatanı için adanmış bir ömür. AKP, bu ömrü yaşatmayacağım diyor. aşist devlet onu yıllarca hapishanede tutsak etti. 19 Aralık’ta katletmek istedi. Ama olmadı. Tek böbreğinin yüzde 18’i çalışan Yasemin’i AKP’nin polisleri işkencelerden geçirerek gözaltına aldı ve tekrar tutukladılar onu. Hapishaneler sessiz ölüm merkeziydi, orada katletmeye karar verdiler Yasemin’i. Çünkü hapishaneler bunun için en uygun yer. Nasıl olsa “tecrit hücrelerinden yükselen sesleri kimse duymayacak” akırköy Kadın Kapalı Hapishanesi’nde 7 aydır tutsak olan Karadağ, aynı zamanda yüksek tansiyon hastası ve tutuklanmadan kısa bir süre önce beyin kanaması geçirmişti. Sağlık durumu düzenli bir tedaviyi gerektiriyordu. AKP’nin hapishane politikası ise öldürmek için en uygun yerdir. AYAD’lılar bunu Güler Zere’den çok iyi biliyorlar. Ve o tecrübeyle aylardır AKP’nin tecrit hücrelerinin içinde sessizce imha etmek istediği Yasemin Karadağ’ı yaşatmak için kampanya yürütüyorlar. ASEMİN KARADAĞ’I ÖLDÜRTMEYECEĞİZ diyorlar. asemin, AKP’nin zebanilerinin yakın takibinde: Düzenli olarak tedavisinin sürmesi gereken Yasemin’in, düzenli olarak tedavisi engelleniyor. Tedavinin engellenmesiyle de yetinilmiyor, sürecin hızlanması için işkencelere maruz kalıyor. Ve artık gün sayıyor zebaniler. apishaneden iki zebani (gardiyan) Yasemin’in Bakırköy Sadi Konuk Devlet Hastanesi’ndeki doktoruna gidip “Yasemin Karadağ bu haliyle daha ne kadar yaşar” diye so-
B
T
Y Y
H 4
ruyorlar.
çıklayın
u sorunun amacı nedir? Böyle bir soru neden sorulur. ört gözle Yasemin’in öleceği günü bekliyorlar. Sabrınız mı kalmadı? Siyanürcü, işkenceci, tecavüzcü, katliamcı müdürleri, gardiyanları çok gördük. Sabrınız kalmadıysa Yasemin’e de verin siyanürü... Katledin. KP’nin Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Güler Zere için “bizim kızımız” demişti. Güler’i ölüme tahliye ettiler. Yasemin Karadağ’ı da aynı şekilde katletmek istiyorlar. Aksi durumda böyle bir soru neden sorulur. Ölüm gününü tespit edip ona göre mi hareket edecekler? İkiyüzlü, riyakarca politikalarla halkı kandırmanıza izin vermeyeceğiz. AN EMİCİ KATİLLER! NAMUSSUZ, TECAVÜZCÜ ALÇAKLAR! HEVESLENMEYİN, YASEMİN’İ KATLETMENİZE İZİN VERMEYECEĞİZ! asemin, son on yılda hapishanelerde katlettiğiniz 1758 tutsaktan birisi olmayacak! alkımız!
A
K
Y H Y
asemin sizin kızınızdır! Yaşamını halkının ve vatanının kurtuluşuna adamıştır. Amerikan uşaklarının Yasemin’i öldürmek istemelerinin nedeni de budur. Yasemin Karadağ’a sahip çıkın. Yasemin Karadağ’ın katledilmesine izin vermeyin. u devlet tecavüzcüdür, bu devlet işkencecidir, katliamcıdır. Bu devlet namussuz ve alçaktır... ünlerdir Adana Pozantı Hapishanesi’nde çocuk tutsaklara ya-
B G
pılan işkence ve tecavüz haberlerini okuyoruz. Tecavüzcü devlet bunun hesabını vereceği yerde her zamanki taktikleriyle üç-beş hapishane personelinin yerini değiştirdiğini ve görevden aldığını söyleyerek tecavüzcülüğünün üzerini kapatmaya çalışıyor. Özellikle AKP iktidarının bilindik taktikleri bunlar. Ulucanlar katliamının hesabını sormak yerine katliamı unutturmak için hapishaneyi kapatıp müze yaptı. Yine aynı şekilde Diyarbakır ve Bayrampaşa Hapishanelerini “demokratikleşme” demagojileriyle kapattı. Pozantı Hapishanesi’nde de aynı şeyi yapıyor. Tecavüzcülüğünün üzerini üçbeş personeli görevden alarak örtemeyince hapishaneyi kapatarak örtmeye çalıştı.
P
ozantı Hapishanesi’ndeki tecavüz ve işkence olayları sıradan devletin adli koğuşlarında ve sübyan koğuşlarında yaşanan tecavüz taciz olaylarından değildir.
P
ozantı’da faşist devletin alçaklığı, tecavüzcülüğü, namussuzluğu bir kez daha tüm çıplaklığıyla ortaya çıkmıştır.
A
KP, Pozantı’da yaşananları sanki ilk kez, duyuyormuş gibi, sanki ilk kez haberi oluyormuş gibi açıklamalar yapıyorlar. dana’da burjuva basının “taş atan çocuklar” diye adlandırdığı 14-15 yaşındaki çeşitli eylemlerden gözaltına alınıp tutuklanan Kürt çocukların, konulduğu Pozantı Hapishanesi’nde yıllarca gardiyanlardan ve diğer adli tutuklulardan işkence görüp tecavüze uğradığı ortaya çıktı. Bir aydan beri Pozantı Hapishanesi’ndeki tecavüz ve işkence olayı çocukların aileleri ve çeşitli kurumlar tarafından gündeme getiriliyordu. BDP milletvekilleri meclise soru önergesi ver-
A
di, buna rağmen AKP’nin umurunda olmadı. Tecavüze uğrayan çocukların anlatımları bütün basında yer almaya başlayınca yani faşist devletin tecavüzcülüğü tüm çıplaklığıyla ortaya çıkınca AKP’de olayı yeni duyuyormuş gibi harekete geçti. Oysa bir yıl önceden çocukların suç duyuruları var. Ancak çocukların suç duyuruları faşist devletin mahkemeleri tarafından dikkate bile alınmadı. Ama aynı mahkemeler slogan attın diye türkü söyledin diye mektup cezaları, hücre cezaları verebilmektedir. Çocukların dışarıya yazdıkları mektuplar da hapishane idaresi tarafından engellendi. şte tecrit politikalarının özü budur. Tutsaklara her türlü işkencenin namussuzluğun, alçaklığın yapılabildiği ama tutsağın bunu kimseye duyuramadığı koşullardır. yrıca faşizmin hapishanelerinde işkenceler, tecavüzler katliamlar hiç bir dönem eksik olmamıştır. Tecavüz de işkence gibi gözaltılarda ve hapishanelerde tutsakların kişiliğini, onurunu ezerek teslim alma politikasıdır. 12 Eylül faşist cuntası bu amaçla yüzlerce kişiye tecavüz etmiştir. 12 Eylül’de copla tecavüzler gündeme geldiğinde cuntacılar “niye cop kullanalım, aslan gibi delikanlılarımız var” diye alçakça açıklamalar yapabilmişlerdir. ine 19 Aralık katliamında katliamlarla teslim alamadıkları devrimci tutsaklara copla tecavüz etme alçaklığını göstermişlerdir. unlar sadece siyasi tutsaklara da yapılmıyor. İşkence ve tecavüz adli koğuşlarda, sübyan koğuşlarında geçmişten beri hep var olmuştur. ozantı Hapishansi’nde yaşanan alçaklık ise çok daha özel bir politikadır. Kürt çocuklarının, Kürt kimliğinin, Kürt halkının, büyük bir düşmanlıkla "siz misiniz devlete taş atan", “siz misiniz devlete baş kaldıran” denilerek ırzına geçilmiştir. Tüm alçaklıklarını, namussuzluklarını sergileyerek intikam almak istemişlerdir. u bir politikadır. Bu-üç beş personelin görevini kötüye kullan-
İ
A
Y B P
B
ması olayı değildir. Heleki AKP iktidarında AKP’nin bilgisi dışında kimse bunu kendi kafasına göre yapamaz. ecavüzcü AKP iktidarıdır. Başbakan, Adalet Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı doğrudan bu tecavüzlerden sorumludur. 5 Şubat 2009 yılında 16 yaşında iken bir korsan eylemden tutuklanan ve tecavüze uğrayan bir çocuk tutsak yaşadıklarını şöyle anlatıyor: "Kürkçüler Cezaevi’ne girerken çırıl çıplak soyulduk. Askerlek bize bağırarak küfür ediyorlardı. 'Pis teröristler, devlete karşı çıkmak neymiş size göstereceğiz' diyerek tekme tokat bizi bir saat kadar dövdüler. Bize zorla halay çektirdiler. Kış olmasına ve çırıl çzıplak olmamıza rağmen üzerimize tazyikli su sıkıyorlardı bir yandan da. Askerler bizi iyice dövdükten sonra gardiyanlara teslim ettiler. Gardiyanlar da demir paspaslarla her yanımıza vurdu. O an çığlıklar atıyorduk. 'Ne olur bizi dövmeyin' diye yalvarıyorduk. Bizi adli suçluların yanına verdiler. Dayak hep devam etti. Kürkçülerde bir hafta kaldıktan sonra üç arkadaşımla bir-
T 1
- Pozantı Hapishanesi’ndeki tecavüz ve işkence olayından sonra hapishaneleri izleme kurulları tartışılıyor. Neden denetlenmedi deniyor? Adalet Bakanlığı’na bağlı bir denetleme kurulu Adalet Bakanlığı’nın kurumlarını denetleyemez. 122 şehit verdiğimiz Büyük Direniş’in taleplerinden birisi de buydu: “Cezaevleri izleme komisyonları oluşturulmalıdır. Bu komisyonlar, Barolar, TTB, tutuklu ve hükümlü aileleri temsilcileri, tutuklu ve hükümlü avukatları, insan haklarıyla ilgili dernek temsilcileri ve Tüm Yargı-Sen temsilcilerinin katılımıyla oluşmalı, yasal güvenceye bağlanmalıdır.” Yine bugün en çok tartışılan ACM’ler o dönemin Devlet Güvenlik Mahkemeleri’nin (DGM) kapatılması ve Terörle Mücadele Yasası(TMY)’nın kaldırılması Büyük Direnişin iki temel talebiydi. devrimciler bunlar için direndiler, bunlar için öldüler.
likte Pozantı Cezaevi'ne getirildik. Pozantı Cezaevine ilk girişte de gardiyanlar tarafından çok kötü şekilde dövüldük. Sonra koğuşlara dağıtıldık. Müdür yanıma geldi. "Özgür'ün yanına vereceğim sizi haa, Özgür'ün neler yapacağını biliyorsunuz' sözleriyle tehdit ediyordu. B1 koğuşuna verdiler. Dört kişi vardı. Herkes bu koğuşta kalan Özgür adlı çocuktan çok korkuyordu. Özgür beni elle taciz etti. sonra da tecavüz etti.” aşanan bu olaylar üzerine CHP’nin Pozantı Çocuk Hapishanesi'nde yaptığı incelemeler sonucunda hazırladığı raporda, "İnsan hakları örgütlerinin 25 çocuğun şikayetini valilik, savcılık ve Adalet Bakanlığı'na iletmelerine karşın, bir yıldır işlem yapılmadığı, gardiyanların siyasi suçtan gelen herkese 'teröristsiniz' diyerek dayak attığı, diğer mahkumlar tarafından çocukların basketbol potasına boğulacak derecede kafalarından asıldığı, cinsel taciz ve tecavüzde bulunulduğu" belirtiliyor. vet, alçaklığı yaptıran AKP iktidarıdır. Pozantı Hapishanesi’nde olan, bir politikanın hayata geçirilmesidir. Yapılan suç duyurularına bir yıldır işlem yapmayan AKP iktidarıdır. aşbakan yardımcısı Bülent Arınç bütün bu gelişmelerden sonra Pozantı Hapishanesi'nin kapatılması hakkında yaptığı açıklamada bakın ne diyor: "İddialara bağlı olarak değil, fiziki şartlarının gereğiyle cezaevinin kapatılması kararı alınmıştır." rınç'ın söylediği açıktır: "İŞKENCE VE TECAVÜZLER SÜRECEK!..." y tecavüzcüler... Ey alçak namussuzlar! Yaptıklarınızın unutulacağını mı sanıyorsunuz? Sineye çekileceğini mi sanıyorsunuz? Hesap sorulmayacağını mı sanıyorsunuz? Halkın adalet anlayışı şaşmazdır. Tecavüzlerinizin, işkencelerinizin, katliamların hesabı mahşere kalmayacak. Hesap bu dünyada sorulacak. Unutulur sanmayın! Halk, zulmünüzü bir bir hatırlatacak. İşte o gün: Hz. Ali’nin, "Mazlumun öç günü zalimin zulmettiği günden daha beterdir"dediği gibi olacak!
Y
E
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
B
A E
5
Dün Bizi Katledenler Bugün Evlerimizi Yıkacak...
Katliamlara ve Yıkımlara Karşı Birleşelim, Direnelim! korkuyorlar. Yıllarca ezip sömürdükleri, tek göz konduyu bile çok gördükleri, sırtlarına bir kene gibi yapışıp iliklerine kadar kanlarını emdikleri gecekonduda yaşayan halkımızdan korkuyorlar. Çünkü suçlular. Susturamadıkları, sindiremedikleri, hak arayışlarını engelleyemedikleri için gece pusularında kahvehanelerde, sokaklarda katlettikleri için suçlular. Bu nedenle korkuları boşuna ve yersiz de değildir.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
6
“Vur yiğidim vur. Bu panzer az mı kalktı üstümüze? Hakkımızı istedik diye bu panzerler çiğnemedi mi bizi? Vur şimdi sıra bizde. Vur yiğidim, vur bileğine kuvvet. Bugün namus günüdür, vurmayana yiğit demezler. Vur yiğidim vur. Acıların aşkına vur. Vurulup düşenlerin aşkına vur. İşkencelerin öfkesiyle vur. Vur yiğidim, bu hayatı bize zindan edenlerin kafasına kafasına vur. Gün bizimdir.” (Gazi'den Ayaklanmaya Katılan Yaşlı Bir Kadın) Bugün Gazi katliamının 17. yılında bir kez daha Gazi'ye ve diğer tüm gecekondu mahallelerine karşı sürdürülen bir saldırıyla karşı karşıyayız. Bugün kentsel dönüşüm adı altında yapıyorlar saldırılarını. Evlerimizi başlarımıza yıkmak, mahallemizi bütün olarak yerinden söküp atmak istiyorlar. “Terör yuvası” diye gösterilerek, saldırıların hedefi haline getirilen mahallemizi yozlaştırarak, çeteleri çoğaltarak, hırsızlığı artırarak güvensizlik tohumları ekmeye çalıştıkları yetmedi, şimdi de depreme dayanıklı olmama, hazine arazisi üzerine ev yapma; köprü, yol yapımı, kentsel dönüşüm vb. diyerek evlerimizi yıkmaya, mahallemizi ortadan kaldırmaya çalışıyorlar. Çünkü korkuyorlar. “Bir gece gelip gırtlaklarımızı kesecekler.” dedikleri gecekondu mahallelerinden
1995'te Katlederek Susturmaya Çalıştılar Yıllarca evlerimizi başlarımıza yıkmaya çalışanlar, susuz, elektriksiz, yolsuz bırakanlar can bedeli kan bedeli sahip olduğumuz evlerimizi yıkamadıkları noktada her zaman saldırıya geçmişlerdir. Ve kimi zaman bunu 1995 yılının Mart'ında olduğu gibi katletme noktasına vardırmışlardır. Kanlı pusular atıp kahveler tarayarak rastgele insanlarımızı katlederek bizi sindirmek, susturmak ve boyun eğdirmek istemişlerdir. Ama asla başaramadılar, başaramayacaklar... 12 Mart 1995 günü Gazi Mahallesi'ndeki dört kahvehane ve bir pastaneye peş peşe saldırılar gerçekleştirilmişti. Dışarıdan kahvehaneleri tarayan kotnrgerilla elemanları, hızla polis korumasında bölgeden kaçtılar. Bu saldırıda kahvehanede oturanlardan 70 yaşındaki Halil Kaya başından vurularak katledildi ve onlarca kişi de yaralandı. Kar maskeli katiller hızla uzaklaşmıştı oradan. Ama saldırının kaynağı belliydi: Devlet... Evet, saldıran ve katleden devletten başkası değildi. O gün sokakların ıssızlığı ve sesizliği bunun belgesiydi. Her gün sokaklarda cirit atan, halkı taciz ve tehdit eden polislerin o gün ortalıkta görünmemeleri bunun belgesiydi. Ve gerçekte bu ilk
saldırı da değildi. Gazi Mahallesi ve Gazi halkı daha öncesinde de onlarca, yüzlerce saldırı yaşamıştı. İşkencelerin, katliamların, yıkımların her an halkın başında sallandırıldığı ve sindirmenin, susturmanın binbir çeşidinin uygulandığı bir mahalleydi Gazi. Bu yanıyla saldırıların yabancısı değildi. Ama saldırıları çokça yaşamak ve bunlara alışkın olmak bunu kanıksamak ve sineye çekmek anlamına da gelmez elbet. Bu nedenle ayağa kalkmıştır Gazi halkı ve kendisini katleden devlete karşı ayaklanmıştır. İsyanı bileyip, öfkesiyle sokaklara dolmuş ve hesap sormuştur. Bir anda sokaklara taşan Gazi halkı on binlerle sokaklarda öfkesini haykırırken; Cepheliler de halkın içinde ve önündeydi. Cepheliler halkın öfkesinin doğru yere akmasını sağlamak için “Hedef karakol!” dedi. Ve Gazi halkı katillerin merkezi karakola yöneldi. Şimdi hesap sorma zamanıydı: Taş, sopa, molotof... Yeni şehitler verme pahasına kuşattılar karakolu.
Gazi Katliamı, Kontrgerilla Devletinin Halka Saldırısı, Halka Düşmanlığıdır Gazi halkı tüm yiğitliği ve mertliğiyle kalleşlerin üzerine üzerine yürüyerek hesap soruyordu. Ve yalnız değildi. Alibeyköy'den, Nurtepe'den, Okmeydanı'ndan, Armutlu'dan, Gültepe'den aynı sorunları yaşayan ve aynı düşmanın saldırıları altında bulunan gecekondu halkı, Gazililerin yardımına koştu. İstanbul'un yoksulları bir yandan Gazi'ye yardıma giderlerken, öte yandan birçok mahallede Gazi'nin ayaklanma çağrısı yankılanmaya başladı. Nurtepe ve Ümraniye'de binlerce mahalleli, Gazi halkı gibi barikatların ardına geçerek ayaklanma çağrısına uyup düşmandan hesap sormaya başladılar. Halkın hesap sorma kararlılığı, düşmanların kurşunlarıyla kesilmeye
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
çalışılmıştır. Ama ne Gazi ve ne de diğer mahalleler düşmana boyun eğmediler. Gün hesap sorma günüydü. Gün zalimlerden bin yılların ezilmişliğinin, işkencelerinin, zulmünün öfkesiyle düşmana vurma günüydü. Bu kararlılıkla panzerlerinin üzerine yürüdüler. Taşlarla sopalarla, molotoflarla panzerleri parçaladılar. Katil sürülerini kovaladılar. Şehit sayısı arttıkça öfke Gazi’ye sığmadı. Pankartlar asılıyor. “Saldıran Devlet, Direnen Gazi Halkıdır.” Bir Cepheli pankartın yanında bildiri okuyor. Cephe bildirisinde de katillerden hesap sorulacağına dair kararlılık halkın kararlılığıyla bütünleşiyor. İşte, yazının en başına koyduğumuz sözler de, bu çatışmalar sırasında yaşlı bir kadının ağzından çıkan sözlerdir. Bin yılların ezilmişliğinin yarattığı öfkeyle, kinle haykırıyor yaşlı kadın. Tüm bilgeliğiyle düşmanın kim olduğunu ve kimden nasıl hesap sorulması gerektiğini haykırıyor. Düşmanın korkusu da budur işte. Yaşlısıyla genciyle, kadınıyla erkeğiyle tüm gecekondu halkı ayaklanmış ve hesap sormaktadır. 12-15 Mart 1995 günleri, halkın ayaklandığı ve hesap sorduğu günler olarak tarihe geçti. Gazi halkı, ayaklanma günlerinde taleplerini ortaya koymuş ve sonuna kadar direnerek de taleplerini düşmana kabul ettirmiştir. O gün katlederek sindirmeye, korkutmaya çalışanlara Gazi halkı ayaklanarak cevap vermiştir. Ayaklanma sonrasında da boyun eğmemiş, halk meclislerinde örgütlenmiş ve Gazi'de katledenlerin yakasına yapışmak için de yıllarca süren ve ülkenin dört bir yanına sürgün edilen mahkemelere taşınmıştır. Ne kadar uzaklaştırmaya çalışırlarsa çalışsınlar, yıldırmak için ne yöntemler uygularlarsa uygulasınlar Gazi halkı asla yılmamış ve davayı sonuna kadar takip etmiştir.
Bugün Saldırıları AKP Sürdürmektedir Bugün de saldırıyla karşı karşıyadır
Gazi Mahallesi. Tüm gecekondularda olduğu gibi AKP, “Kentsel Dönüşüm” adı altında saldırmaktadır. Geçmişte yaşananların düşman da elbette farkındadır. Bu nedenle de bugünkü gelişleri çok daha sinsidir. Yıllar önce Gaziyi sindirmeye, yok etmeye gelenler, bugün doğrudan bir katliam saldırısı yapmıyorlar ama Gazi halkının yaşamını bir bütün olarak yok edecek bir saldırıyı gerçekleştiriyorlar; halkın evlerini yıkacaklar. Binbir oyunla, hileyle ve dolapla geliyorlar. Kimi zaman yıkmayacağız sadece sizin de fikrinizi alarak yerinde düzenlemeler yapacağız, diyorlar; kimi zaman ise açıkça yıkacağız, diyorlar. Kimi zaman yıkım belgeleri gönderiyorlar ya da “ecri misil” denilen kira bedelleri isteyen kağıtlar gönderiyorlar; kimi zaman ise imar izni verildi diyerek buna ilişkin kararları gösteriyorlar... Ancak açık ve net olan tek şey Gazi'nin mevcut halini değiştirmek ve yok etmek istedikleridir. Bunu da halkı katarak yapmayacakları açıktır. Evlerinizi alacağız yerine size ev vereceğiz, diyorlar. Nerede, nasıl belli değil. Ama yaşananlar bunu açıkça göstermiştir. Tarlabaşı, Sulukule, Başıbüyük bunun örnekleri olmuştur. Evleri ellerinden alınan insanlara ya Kayabaşı denilen şehrin çok uzağında kutu gibi evler verilmiş ve ek olarak buralara giden halk borçlandırılmıştır. Ki bunlar da yoksul halkın asla alamayacağı türden lüks ve pahalı yerlerdir. Yani “kırk katır mı kırk satır mı” türünden bir dayatmaya zorlanmıştır buralarda yaşayan halkımız. Ve Kayabaşı denilen yerdeki evleri borçlanarak alanların da birçoğu oradaki taksitleri ödeyemedikleri için o evleri de ellerinden alınmış, eski evleri zaten elden gittiği için çadırlarda yaşamaya mahkum olmuşlardır. Bugün Gazi ve diğer yoksul mahallelerde yapılmak istenen de budur. AKP, halkın evlerini başlarına yıkmaya, halkı evsiz barksız bırakmaya and içtiğini söyleyerek işe girişmiştir.
Beş yıl içinde projemizi hayata geçireceğiz ve yıkacağız evlerinizi diyorlar.
Dün Katliama Ayaklanarak Direnen Gazi Halkı Yıkımlara da Aynı Kararlılıkla Direnecektir! Gazi Mahallesi'ni ve tüm yoksul gecekondu halkını çıban başı olarak görüp yok etmeye soyunan düşman dün katlederek sonuç almaya çalışmış ama alamamıştır. Bugün ise “kentsel dönüşüm” adı altındaki sinsi saldırısıyla sonuç almaya çalışmaktadır. Ancak karşılaşacağı şey yine farklı olmayacaktır. Gazi halkı dün olduğu gibi bugün de aldanmayacak, oligarşinin yalanlarına kanmayacaktır. Saldırılara karşı başı dik ve onurlu tavrını sürdürecektir.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Dün katliama karşı ayaklanan ve katillerden hesap soran Gazi halkı, bugün evlerini yıkmaya gelenlere, evlerini ellerinden almaya çalışanlara karşı da aynı kararlı tavrı gösterecektir. Hiç kimse halkı kolayca aldatırım, elindekini, avucundakini tereyağından kıl çeker gibi alırım, diye boş beklentilere kapılmasın. Gazi halkı on yılların deneyimiyle dostunu da düşmanını da çok iyi bilmektedir. Devrimcilerin öncülüğünde katleden devlete karşı nasıl mücadele ettiyse; yıkımlarla gelen devleti de yine devrimcilerin öncülüğünde karşılayacak ve saldırılarına karşı direnecektir. Gazi'deki direnişin, mayası ta bu mahallenin kuruluşunda Cephe tarafından atılmıştır. Tarih bu mayanın tuttuğunu, 12-15 Mart 1995’de ve sonrasında ki direnişlerde göstermiştir. Gazililer, yıkıma gelen dozerleri, vinçleri ve panzerleri işte bundan aldıkları güçle karşılayacaklardır!
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
7
Gazi Halk Cephesi
Birlikler, Platformlar Gerçekler Üzerine Kurulur!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
25 Şubat 2012 günü Gazi 12 Mart Platformu (BDSP, DHF, Kaldıraç, Mücadele Birliği, PDD) ismiyle Dörtyol durağında bir eylem gerçekleştirildi... Kimisinin varlığı, yokluğu tartışma konusu olan, kiminin Gazi'de herhangi bir emeğini görmediğimiz örgütlenmelerin bir araya gelerek alel acele bir platform oluşturup basın açıklamasıyla, Gazi anmasına çağrı yapmaları doğrusu bize çok anlamlı gelmiştir. Sahi nedir bu acele?.. En erken davranan olunca tüm “parsa toplanmış”, herkes onun etrafında toplanmaya mecbur mu oluyor? En çok bağırınca, en çok sesini yükseltince, kurnaz olunca, usta manevracı olunca kitle önderi mi olunuyor? Göstermelik birlikler oluşturup, birlik çağrıları yapınca, birliğin adresi mi olunuyor?.. Sorular daha da çoğaltılabilir ama gereksiz... Yaşananlar solun tipik kurnazlıklarından biridir. Böyle yapılarak, Halk Cephesi’ni görmezden gelerek, şehit ailelerini görmezden gelerek, kurulan birliklerle Gazi şehitlerine sahip çıkılmaz...
Gazi Şehitlerine Sahip Çıkmak, Gazi Halkına ve Gazi'nin Sorunlarına Sahip Çıkmaktır Gazi'nin kuruluşundan bu yana, ayaklanmaya varana kadar nice direnişler yaşanmış ve Gazi Mahallesi halkın devrimcilerle, birlikte örgütlediği direnişleri, ödediği bedelleri üzerine kurulmuştur. Ve Gazi ayaklanması da bu tarihin üzerine gelen güçlü bir direniştir. Gerek Gazi'nin kuruluş sürecindeki direnişlerde yer almayan, gerekse de Gazi ayaklanmasında ve sonrasında yaşanan Gazi davasında, an-
8
malara yapılan saldırılar karşısındaki direnişlerde yer almayanlar bugün öncülüğe soyunmuşlarsa bu tartışılmaya muhtaç bir konudur. Geçmişte de "Gazi Halk Platformu" kurulmuştu. Sadece 12 Mart anması dönemlerinde ortaya çıkan bu birlikler, anmalarda kendini gösterdikten sonra da ortadan kaybolan birliklerdir. Sadece katılan grupların günlük çıkarlarına, rekabetçi duygularına, seçim yatırımlarına vb. hitap eden bu tür birlikler ortaya çıkış nedeniyle birlikte yok olurlar. Birlik, halk güçlerinin birliği olduğu zaman bir anlam taşır... Birlik halk güçlerinin birliği olacaksa, bu halkın direnişlerinin içinde olmak, onun mücadelesini omuzlamakla olur... İşte bu birlikçilere, anmacı platforma kısa bir tarih hatırlatması; 17 yıldır yapılıyor Gazi mahallesinde 12 Mart katliamı anması. 1996 yılından bu yana solun genel tavrı değişmemiştir. Anmayı düzenleme adına yola çıktığını iddia edenler, nasıl daha kitlesel oluruz, nasıl şehitlere layık bir anma yaparız, Gazi halkını nasıl daha fazla katarız yerine, yürüyüş kolunun nasıl düzenleneceği üzerine tartışmaları döndürüp durdular. Bu nedenle de son 4 yıldır Gazi Mahallesi'nde iki ayrı anma düzenleniyor. Şehit aileleri ve Halk Cephesi'nin birlikte yaptığı anmanın yanında solun biraraya gelerek oluşturduğu çeşitli platformlar ayrı programlar düzenliyor. Hatta öyle oluyor ki yıllardır oluşturulan geleneği hiçe sayarak, Gazi şehit ailelerinden önce mezarlığa varma telaşıyla sol, daha kendi kitlesi bile tam olarak toplanmadan yola çı-
kabiliyor. 2009 yılında yapılan anma programına bakıldığında bu daha net olarak görülecektir. O dönem anmaya katılanlar hatırlayacaktır; sol, mezarlığa Cephe’den önce varma telaşıyla ailelerin tepkisini çekmeyi dahi göze almıştır. Önce varınca öncü olunmadığını hala öğrenemediler! Gazi Mahallesi devletin tüm saldırılarına rağmen, devrimci dinamikleri olan ve geleneğine sahip çıkan bir mahalledir. Gazi halkı kimin o geleneği yaşattığını, kimin tüm bedelleri göze aldığını ve istikrarlı bir biçimde mahalleye, halka ve geleceğe sahip çıktığını iyi bilir. Sahiplenmesi de, 12 Martlar’da solun yaptırmaya çalıştığı tüm kortej tartışmalarına rağmen, anmalarda kitlesel olarak yerini alması da bundandır. Katliamın olduğu 12 Mart '95 ten beri yapılan tüm anmalarda Cephe geleneği her türlü bedeli ödeyerek şehitlere ve direnişe sahip çıkmıştır. Bugün kendi politik kaygılarıyla ayrı anma düzenleyenlerin aksine her dönem birleştirici olmaya çalışmış ve kitlesel yapılan toplantılarda alınan kararları tüm şartlarıyla tek yerine getiren olma sorumluluğunu taşımıştır. 1997 yılı anma programının ardından yapılan tartışmalar, solun birlikte alınan ve kendi imzaları bulunan kararlara grupçu kaygılarla nasıl uymadıkları yazılı belgelerle de ortadadır. O dönem anmanın rahat yapıldığı koşullarda tartışmalar yapan, önderlik iddialarıyla anmada yer alan sol, saldırıların başlamasıyla birlikte aynı “iddia” yı gösterememiştir. '98 yılının ardından devletin sal-
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
dırdığı anma programlarında ne olursa olsun barikatlar kuran, şehitleri sahiplenme sorumluğuyla hareket eden yine Cepheliler olmuştur. Sokakların tutulduğu, kimsenin Gazi'ye giremediği, pankart açılmasına bile izin verilmediği o koşullarda Cepheliler çatışmış ve düşmanın üstüne yürümüştür. O günler kimsenin gelip “Biz önde yürüyeceğiz!” tartışması yapmadığı günlerdir. Çünkü ön saflarda olmak bedel ve cüret gerektirir. Son yıllarda ise tüm bunların aksine şaşaalı cümlerle kurulan o platformlarda yapılan ilk tartışma önde yürüme tartışması olmuştur. Platformlarda “en komünisten devrimci” tavır sergilendiği iddia edilerek Cephe’ye karşı birlikler örgütlenmiştir. Tarih tanıktır, solun tüm çocukluk hastalıklarına rağmen, 17 yıl boyunca bir kez bile unutmadık yaşadıklarımızı, hesap sorma kararlığlığımızdan bir an bile vazgeçmedik. Şehitlerimiz tanıktır, anılarını yaşatmak için hep daha bir adım ötesini yapabilmek için çalıştık. Gazi’yle bütünleştik, büyüdük. İşte bu nedenledir ki; Gazi anmasına
sahip çıkmak, anma günlerinde Gazi’ye gelip bir bildiri yayınlamak, iki toplantı yapmakla olmaz... Gazi anmasına sahip çıkmak bizim için ayaklanmaya katılmamız kadar, ayaklanmadaki önderliğimiz kadar doğal ve olması gerekendir. Bundan dolayıdır ki, Gazi anması aynen ayaklanma gibi, Gazi halkının ve Cephe'nin onurudur, kimse erken kalktım benim oldu diyemez. Yıllarca süren Gazi davasının peşinden ülkenin en ücra köşesine kadar halkla birlikte giden de bizdik. Davanın burjuvaziye, düzen partilerine, Alevi bezirganlarına satılmasına izin vermedik. Bundan sonra da bu tür ucuz kurnazlıklara izin vermeyeceğiz... Ve gün gelmiş ailelerin sahip çıkmadığı durumlarda da biz sahip çıkmışızdır. O şehitlerin resimlerini koruyabilmek için bedeller ödemişizdir. Kimse unutmamalıdır; biz yüzlerce şehidin ailesiyiz. Gazi mezarlığı bizim şehitlerimizle dolmuştur. Herkes bunu böyle bilmelidir. Ve hiç kimse halka ve devrimcilere
rağmen hesaplar yapmasın. Çünkü bu hesapların hiçbiri bugüne kadar tutmamıştır, tutmaz... Sonuç olarak birlikler gerçekler üzerine kurulur. Gerçeklere yaslanmayan birlikler kalıcı olamazlar... Biz hep halkın birlikteliğine inandık. Gücün ortaya çıkmasının da o kapsayıcılıktan geçtiğini söyledik. Bu nedenle bugün Cephe’ye karşı kurulan birliklerle 12 Mart’a sahip çıkıyor gibi görünmek kimsenin yıllarca yaptığının üstünü örtmez ve onu temize çıkaramaz. Gazi onur, Gazi namus, Gazi vatandır. Gazi Cephe’dir. Sıradan sözler değildir bunlar. Kanıtı verdiğimiz tutsaklıklar, kanıtı döktüğümüz kan, kanıtı ödediğimiz nice bedeldedir. Bu gerçeği değiştirmeye hiç kimsenin gücü yetmez. Bu nedenle kendine devrimci, sol diyen tüm güçleri; rekabetçi, subjektif birlik çağrılarından çıkıp gerçekçi olmaya, gerçeklere saygı göstermeye ve halk saflarında tutarlı bir mücadele çizgisinde yer almaya davet ediyoruz... Gazi Halk Cephesi
“Kerbela Hala Susuz, Sivas’ta Tenimiz Yanmaya Devam Ediyor...
Saldırılarınız Alevi Halkımızın İnancını Bitiremeyecek Saldırı Varsa Direniş de Var
Adıyaman’da Alevilerin Evlerini İşaretleyenler Bulunsun
Pir Sultan Abdal Kültür Derneği (PSAKD) Sultanbeyli Şube Başkanı Sadegül Çavuş’a, AKP’li Sultanbeyli Belediyesi’nin zabıtaları tarafından “hakaret etmek, çalışmalarını engellemek, görevlerini yaptırmamak için direnmek, kamu malına zarar vermek, nitelikli suç işlemek ve zincirleme suç işlemek” gerekçesiyle açılan davanın 13. duruşması 2 Mart günü Sultanbeyli Adliyesi 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde görüldü. Duruşma 6 Nisan 2012 tarihine ertelenirken; PSAKD konuyla ilgili olarak 6 Mart tarihli yazılı bir açıklama yaptı. Sultanbeyli’de cemevi yapmaya 2003 yılında karar veren ve bunu 2010 yılında hayata geçinen PSAKD, yaptığı açıklamada, bugüne kadar yaşadıkları tüm saldırıları anlatarak, “İnançlarımızın ayaklar altına alınmasına izin vermeyeceğiz!” ifadesinde bulundu.
Maraş Hala Kan Ağlıyor... Yeni Katliamlara İzin Vermeyeceğiz!”
29 Şubat da basında yer alan, Adıyaman’ın Karapınar Mahallesi’nde Alevilere ait yaklaşık 45 evin kapılarının ve bahçe duvarlarının kırmızı boyayla boyanması üzerine Devrimci Alevi Komitesi (DAK) yazılı bir açıklama yaptı. 6 Mart tarihli açıklamada, daha önce yaşanan katliamlar hatırlatılarak, “Adıyaman’daki Alevi canlarımız doğal olarak ‘Sıra bizde mi?’ diye kaygılanıyorlar.” denildi. Anadolu’da yaşayan halkların her türlü kışkırtmaya rağmen yüzyıllardır bir arada yaşadıklarını belirten DAK, açıklamasını “Yeni katliamların olmaması için Pir Sultanlar gibi, Seyit Rızalar gibi mücadele edelim.” sözleriyle bitirdi.
Adıyaman’ın Karapınar ve Yunus Emre mahallelerinde Alevilerin yaşadığı evlerin 26 Şubat’ı 27 Şubat’a bağlayan gece işaretlenmesiyle ilgili olarak Alevi Bektaşi Federasyonu Genel Yönetim Kurulu imzasıyla 29 Şubat günü yazılı bir açıklama yapıldı. Adıyaman Valiliği’nin, “Bunu yapan bir çocuk da olabilir” açıklamasının eleştirildiği açıklamada, “Adıyaman’ın yerel yöneticilerini, İçişleri Bakanını, Başbakanı ve hükümeti sorumlu davranmaya gerekli önlemleri almaya ve bu saldırıyı yapanları bulmaya davet ediyoruz.” denildi.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
9
AKP, Evlerimizle Birlikte Tarihimizi, Değerlerimizi ve Şehitlerimizi de Yıkmak İstiyor!
Şehitlerimize Sahip Çıkacağız
Gazi ve Ümraniye katliamının üzerinden 17 yıl geçti. Katilleri cezalandırılmadı. AKP katilleri akladı. Gazi, oligarşinin katliamı olduğu kadar aynı zamanda halkın onurlu mücadele tarihine yazılmış direniştir. Mahallelerimizin, tarihimizin, şehitlerimizin yok edilmesine izin vermeyeceğiz. AKP, Kentsel Dönüşüm adı altında sadece evlerimizi yıkmayacak, tarihimizi, değerlerimizi, şehitlerimizi de yerle bir etmek istiyor. Oligarşi onyıllardır katliamlarla, terörle, uyuşturucuyla, fuhuşla, hırsızlık ve her türden yozlaştırma politikalarıyla Gazi halkını teslim alamadı. Gazi’nin örgütlülüğünü yok edemedi. Gazi halkı onurlu direnişine ve şehitlerine sahip çıktı. Gazi halkı AKP’nin kentsel
HALİL KAYA, 70 yaşında, Gazi’ye saldıran kontrgerillanın katlettiği ilk Gazili’ydi. Halil Dede’nin akan kanı yayıldı Gazi’nin sokaklarına. Kan öfkeye dönüştü. ZEYNEP POYRAZ, 1970 doğumlu. 80’li yıllarda devrimcilerle tanıştı. Katliamı duyduğunda oturdukları Derbent Mahallesi’nden koşup Gazi halkıyla birlikte direndi, şehit düştü. DİLEK SEVİNÇ, yeni evliydi. İki aylık hamileydi ve bir konfeksiyon işçisiydi. Direnenlerin safında karnındaki bebeğiyle ölümsüzleşti.
10
yıkım saldırısı karşısında da şehitlerimize yaraşır biçimde direnecektir. Gazi şehitlerimizi saygıyla, onurla anıyoruz... SEZGİN ENGİN, en genç şehidiydi Gazi ayaklanmasının. Liseli DevGenç’li bir devrimci olarak mücadeleye atıldı. Cepheli oldu. Ayaklanma boyunca kahramanca çatışarak şehit düştü. FADİME BİNGÖL, Karslı, evli ve çocukları vardı. Çocukluğundan beri çalışan bir emekçi, Gazililer’in Cepheli ablasıydı. DİNÇER YILMAZ, Tokat’lı, 19 yaşında konfeksiyon işçisi bir gençti, Cepheli’ydi. Katliama karşı ilk tepkinin örgütlenmesinde ve öfkenin ayaklanmaya dönüşmesinde canla başla çalıştı ve çatışarak şehit düştü.
HASAN GÜRGEN, 26 yaşında, Sivas Zaralı’ydı. Emekçidir Gazi’deki hemen herkes gibi... Cephe taraftarıydı. Gazi ayaklanmasında, Panzer’in üzerindeki üç kahramandan birisi de Hasan’dı. ALİ YILDIRIM, 22 yaşında, Sivas, Hafik ilçesindendi. Liseli DevGenç’li olmuştu. Gazi’deki saldırıyı duyar duymaz Okmeydanı’nda halkı toplayıp Gazi’ye doğru yürüyüşe geçirenlerdendi. Panzerin üzerine çıkan üç gençten biri de oydu. MEHMET GÜNDÜZ, üç çocuk babası bir emekçiydi. 1958 Erzurum doğumluydu. Cepheli olan Gündüz, emekçi elleriyle kuduğu barikatların başında polis panzerinden açılan ateşle ölümsüzleşti.
FEVZİ TUNÇ, 22 yaşındaydı. Sloganlarıyla, öfkesiyle direnirken katledildi. REİS KOPAL, henüz 20 yaşında bir terlik fabrikasında işçiydi. Gazi ayaklanmasında ise bir savaşçı. Bir emekçinin onuru ve cüretiyle ölümsüzleşti. MÜMTAZ KAYA, 22 yaşında Gazili bir delikanlıydı. Saldırıyı duyduğunda tereddütsüz Gazi’ye koştu. Halkın saflarında direndi ve şehit düştü. GENCO DEMİR, Ümraniye’de şehit düşenlerdendi. 33 yaşında, üç çocuk babasıydı. 15 Mart’ta Gazi katliamını
protesto ederken kontrgerillanın açtığı ateşle katledildi. HAKAN ÇUBUK, 22 yaşında inşaatlarda su tesisatçısı olarak çalışıyordu. İki yıldır devrimcilerle ilişkisi vardı. Polis tarafından başından vuruldu. İSMİHAN YÜKSEL, Katledildiğinde 52 yaşındaydı. Maraş katliamını yaşamıştı. Ümraniye’de Maraş’ın, Gazi’nin hesabını sormak için yürürken sırtından vuruldu. İSMAİL BALTACI, 1 Mayıs Mahallesi’nin kuruluşunda yer alan bir emekçiydi. 15 Mart’ta Ümraniye’de saldıran polise karşı çatışırken katledildi. HASAN PUYAN, iki çocuk babasıydı. Gazi katliamını protesto için yapılan yürüyüşte katledildi. YAŞAR AYDIN, halktan biriydi. Hakan Çubuk vurulduğunda taksisine yerleştirip hızla hastaneye yetiştirdi. Geri dönerken geçirdiği trafik kazasında yaşamını yitirdi.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Emperyalizme Karşı Birleşelim, Direnelim, Kazanalım! Yalnızca Türkiye solunu birleştirmeyi değil, emperyalizme karşı dünyadaki tüm anti-emperyalist örgütleri birleştirmek için canla başla çalışan ve 9 Kasım 2009’da hapishanede yakalandığı hastalıklar nedeniyle şehit düşen Eyüp Baş’ın adını alan “Uluslararası Emperyalist Saldırganlığa Karşı Halkların Birliği Sempozyumu”nun üçüncüsü, 2-3 Mart tarihlerinde İstanbul Mecidiyeköy’de bulunan Mecidiyeköy Kültür Merkezi’nde yapıldı. Halk Cephesi’nin çağrısına kulak veren dünyanın çeşitli ülkelerinden anti-emperyalist örgütler, temsilcilerini büyük umutlarla Türkiye’ye gönderdiler. Dünyanın anti-emperyalist kalbi, o günlerde Türkiye’de attı. Sempozyuma Arap ülkelerinden Suriye, Filistin, Irak, Lübnan ve Mısır’ın yanı sıra İran, Rusya, Bulgaristan, Yunanistan, İngiltere, İrlanda, Honduras, Filipinler, Bangladeş, Nepal ve Hindistan’dan temsilciler katıldı. Sempozyumda, TAYAD’lı Ailelerin, özgür tutsakların ürünlerinin tanıtıldığı ve İrlandalı heyetin kendi mücadelelerini anlatan stantlar açıldı. Ayrıca salonda Liseli Dev-Genç’in yürüttüğü “Füze Kalkanı Değil Demokratik Lise İstiyoruz” kampanyasında yapılan eylemlerin fotoğrafları da sergilendi. Açılış konuşması ve saygı duruşuyla
başlayan sempozyumda, ilk olarak Halk Cephesi’ni tanıtan bir sinevizyon izletildi. Ardından Halk Cephesi adına Yeter Gönül tarafından, emperyalizmin tarihsel sürecini anlatıldığ bir konuşma yapıldı. Gönül, emperyalizme karşı verilen kurtuluş savaşlarından bahsederek, “Emperyalizmin değiştiğini söyleyenlere diyoruz ki, emperyalizm değişmemiştir, emperyalizm halen katletmeye, halkları sömürmeye devam etmektedir.” dedi. Emperyalizme ve onun yerli işbirlikçilerine karşı mücadele edilmesi gerektiğini söyleyen Gönül, konuşmasını “Emperyalizme karşı birleşelim, direnelim, savaşalım, kazanalım! Halkız Haklıyız Kazanacağız!” sözleriyle bitirdi. Lübnan’dan gelen Hizbullah temsilcisi, ABD ve siyonizme karşı mücadale eden herkese ve özellikle Eyüp Baş’a selam göndererek başladığı konuşmasında, ABD’nin terörist, hırsız ve en büyük şeytan olduğunu belirtti. “Bizim stratejik hedefimiz emperyalizmin hegemonyasını düşürmek olmalıdır.” diyen Hizbullah temsilcisi, ABD’nin Suriye’deki politikalarını anlatarak Suriye’nin yanında olduklarını söyledi. Konuşmasını, bu sempozyumu düzenlediği için Halk Cephesi’ne teşekkür ederek sonlandırdı. KESK adına konuşma yapan Akman Şimşek de, kısaca KESK’i tanıtarak, sendika olarak faşizme ve
emperyalizme karşı olduklarını belirtti. Şimşek, Arap ülkelerinde ki gelişmelere değinerek, “Emperyalizme karşı bir durum varsa ilericigerici tartışmalarına girmeyerek, desteklenmesi gerektiğini” söyledi. Tayyip Erdoğan’ın Libya’ya gittiğinde krallar gibi karşılandığına ve “van minıt” dediğinde Arapların onu el üstünde tuttuğuna dikkat çeken Şimşek, sempozyumda bulunan Arap delegelere seslenerek, “Sizin içinize giren en büyük şeytan!” dedi. Yapılan konuşmaların ardından sempozyuma ara verildi ve daha sonra 1. oturuma geçildi. Konuşmacılar çağrılmadan önce Özgür Tutsaklar’dan gelen mesaj okundu. 1. oturumun konusu “Emperyalizmin devrimcilere yönelik saldırıları ve tecrit politikası” idi. Halkın Hukuk Bürosu’ndan Av. Ebru Timtik yönetiminde başlayan oturumda ilk konuşmayı yine Timtik yaparak, “Geçen sene size buradan seslenen, çok değil bir yıl önce burada olan Yasemin Karadağ bu gün hapishanede. Yine Remzi Uçucu Sincan F Tipi tecrit hücrelerinde. Karadağ’ın yoldaşları onun mücadelesini sürdürüyor. O yüzden gözü arkada değil.” dedi. Sempozyuma İngiltere’den katılan Iraklı Fevauz Gaza Hilmi, Avrupa’daki tecrit sistemini, hapishane koşullarını anlatarak, Irak’taki Ame-
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
11
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
12
rikan işgaline değindi. Hilmi, Amerika’nın askerlerini geri çekmesiyle işgalin bitmediğini söyledi. İrlanda’dan katılan Dermot Douglas ise, “Özgürlük ve adalet için mücadele eden ve burada bulunan herkesi selamlıyorum.” diyerek başladı konuşmasına. İrlanda’nın tarihsel sürecini anlatarak, ülkesinin 800 yıl boyunca İngiliz işgali altında olduğunu ve işgal sürdükçe direnişin süreceğini belirtti. İşgal altındaki İrlanda’nın 6 bölgesindeki tutsakların durumundan bahsederek, 26 bölgede de siyasi baskının olduğunu söyledi. Douglas son olarak İrlandalı tutsaklarla dayanışma çağrısında bulundu. Sempozyuma Rusya’dan katılan Alexsander Chebotaryov, sözlerine Lenin’in, burjuvazinin savaşta vatan savunması hakkındaki söylediği bir sözle başladı. Demokratik savaş diye bir şeyin olmadığını ifade eden Chebotaryov, “Bunun arkasında emperyalist savaş vardır.” dedi. Yunanistan Yeni Sol Akımı adına katılan Yorgo Kreasidis, emperyalistlerin kamu sektörünü yok ederek yeni bir sistem getirmek istediklerini, özelleştirmeler yapıldığını ve 1 milyon işçinin işsiz kaldığını, binlerce evsizin olduğunu söyledi. Bunu yaratan IMF ile yapılan anlaşmalara karşı sokaklara çıktıklarını sözlerine ekleyerek, bazı talepleri olduğunu belirtti. Yunanistan soluna seslenerek sokakları, okulları işgal çağrısında bulundu. Kreasidis’in ardından sözü Av. Behiç Aşçı aldı. Aşçı özellikle emperyalizmin beyinlere saldırdığını söyleyerek dillerden bazı kavramları çıkartarak unutturmaya çalıştığını anlattı. Örneğin emperyalizm, faşizm gibi kelimeleri unutturarak; globalleşme, küreselleşme gibi kelimeleri yaymaya çalıştığını ifade etti. Aşçı, ısrarla emperyalizm ve faşizm kelimelerini kullanacaklarını söyleyerek, “Çünkü 21. yüzyılda değişen bir şey yoktur.” dedi. Irak’ta ve Libya’daki saldırılara da değinen Aşçı, emperyalizmin medyayı kullanarak Saddam ve Kaddafi’yi “diktatör” diyerek tecrit ettiğini ve daha sonra onları katlettiğini söyledi.
Son olarak söz alan Ebru Timtik, Türkiye hapishanelerindeki tecrit koşullarından bahsederek, “Tecrit, emperyalist bir politikadır; tecrit, yasal bir işkencedir; tecrit, fiziki olarak yok edemediğini ideolojik olarak yok etme politikasıdır.” dedi. Ayrıca Türkiye’nin hasta bir tutsağı çıkartmak için mücadele edilmesi gereken, daha basılmamış bir kitaba dahi toplatma kararları çıkarılan bir ülke olduğundan bahsetti. Oturumun sonunda soru ve cevaplara geçildi. Ardından Taksim’de, Ayhan Efeoğlu’nun gömüldüğü yeri bulmak için yapılacak olan yürüyüşe çağrı yapıldı. Böylece sempozyumun 1. günü sona erdi. Sempozyumun 2. gününde ilk konuşmayı Çağdaş Hukukçular Derneği (ÇHD) Genel Başkanı Selçuk Kozağaçlı yaptı. ÇHD’yi kısaca tanıtan Kozağaçlı, “Raporlamak, şikayet etmek için değil, mücadele etmek için buradayız.” diyerek Türkiye’de işkencenin azaldığını söyleyenlere karşılık “Ülkemizde etkili ve sistematik işkence sürmektedir. Sokaktan mezara kadar işkence sürmektedir. İşkencede sadece nitelik değişikliği vardır.” dedi. Kuzey Afrika’daki gelişmelere değinen Kozağaçlı, içeriden, yani kendi dostlarımızdan haber alabilmenin gerekliliğine ve önemine de vurgu yaptı. Ardından Dev-Genç adına Mahir Bektaş kürsüye çıktı. Bektaş konuşmasına başlamadan önce Eyüp Baş’ı selamladı. Emperyalizmin katliamcılığına değinerek, “Şimdi de AKP iktidarını yanına alarak Suriye ve İran’a saldırmaya hazırlanıyorlar.” dedi. Bektaş, AKP’nin Amerikan işbirlikçiliğine değinerek, füze kalkanını neden kurduklarını anlattı. Ve buna
karşılık olarak Liseli Dev-Genç’lilerin füze kalkanına karşı yaptıkları kampanyayı anlattı. Kampanya süresince sadece bildiri dağıtıp, afiş yapmadıklarını, aynı zamanda militan bir şekilde direndiklerini de ifade etti. Bu kampanya süresince AKP iktidarının kampanya çadırlarına durmadan saldırdığını, 250 kez gözaltı yapıldığını ve Kocaeli’deki saldırılarda Dev-Genç’li olan Meral Dönmez ve Gülşah Işıklı’nın tutuklandığını söyleyen Bektaş’ın konuşmasının ardından “Füze Kalkanı Değil Demokratik Lise İstiyoruz“ kampanyasının sinevizyonu izlendi. Sinevizyondan sonra ikinci günün birinci oturumu Halk Cephesi’nden Cihan Keşkek yönetiminde başladı. Oturumun konusu “Latin Amerika, Uzakdoğu Halklarının Mücadelesi ve Emperyalist Saldırganlık” idi. Keşkek konuşmacılara söz vermeden önce kendisi kısa bir konuşma yaparak, anti-emperyalist bir cephenin gerekliliğinden bahsetti. Oturumun ilk konuşmacısı olan Filipinler Ulusal Demokratik Cephesi’nden Dan Borjal, Filipinler ülkesindeki bağımsızlık savaşlarını anlattı. Önce İspanya’nın işgaline, ardından 19. yüzyılda Amerika’nın işgaline karşı savaştıklarını anlatan Borjal, şu anda vermekte oldukları devrim mücadelesinin stratejilerine de değindi. Honduras’tan katılan Guillermo Moncada, önce kısaca ülkesini tanıttı. Honduras’ın 17 aileye ait olduğunu ve ülkenin Türkiye’ye benzer bir şekilde emperyalizmin üssü olduğunu anlattı. İrlanda’dan katılan June Kelly ise, Amerika’da 16 milyon evsizin ve 32 milyon insanın yoksulluk sınırı altında yaşadığını belirtti.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Bulgaristan’dan gelen Alla Gmigova, Doğu Avrupa’nın eskiden sosyalist sistemde yönetilirken bu gün emperyalist tahakküm altında olduğunu söyledi. Gmigova, emperyalizmin Slav ülkelerini arka bahçeleri olarak gördüklerini anlattı. Nepal’den katılan Suresh Magar, 2004 yılında tutuklanan 3 NKP üyesinin hapishanede yaşadıkları baskı ve zulmü anlattı. Nepal’in iç ve dış düşmanları olduğunu belirterek, dış düşmanın emperyalizm ve Hindistan yayılmacılığı, iç düşmanın ise statükocu ve parlamenterist partiler olduğunu söyledi. Bunlara karşı özellikle emperyalizme ve yayılmacılığa karşı Nepal devrimine destek çağrısında bulundu. Bangladeş’ten gelen, Ulusal Kurtuluş Konseyi temsilcisi Faiezul Hakim, bu yapılan sempozyumun önemine değindi. Sempozyumun Ortadoğu’daki gelişmelerin yaşandığı bir süreçte yapılmasının kendisini coşkulandırdığını söyledi. Kendi ülkesinden bahseden Hakim, Bangladeş polisinin birçok insanı katlettiğini ve sahte suçlamalarla gözaltına alıp kaybetmeler yaptığını ifade etti. Hindistan’dan gelen Manik Mukherjee, Hindistan’daki sistemin gelişimini anlatarak, Hindistan yönetiminin emperyalist, halkın ise anti-emperyalist olduğunu belitti. Ayrıca Hindistan’ın, Bangladeş ve Nepal’deki sömürüsünü anlattı. Konuşmacılar konuşmalarını bitirdikten sonra sözü alan Keşkek, ortak örgütlenmenin önemine değinerek, bu gün en acil ihtiyacın emperyalizme karşı en geniş cepheyi oluşturmak olduğunu vurguladı. Yarım saat verilen aradan sonra ikinci oturumla devam eden sempozyumda konu “Emperyalizmin Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerine yönelik saldırıları”ydı. FHKC temsilcisi Davut Ahmet, Filistin’in siyonizmin hegemonyasına giriş tarihini anlatırken, Suriye’den katılan Samer Al Ayoubi Suriye’nin her zaman Filistin’e, Lübnan’a ve bütün anti-emperyalist oluşumlara yer verdiğini söyledi. İran’dan ka-
tılan Mehdi Hamadani de anti emperyalistlere destek sunmaya hazır olduklarını söylerken, Lübnan Komünist Partisi’nden Mahmoud Khalil, Suriye konusuna değinerek destek olunması gerektiğini belirtti. Mısır ve Tunus’taki gelişmeleri devrim olarak değerlendiren Filistinli katılımcı bölgesel temsilci olarak yaptıkları Dr. Muhammed Safa’nın konuşmaiki dakikalık konuşmalarda öneriler sının ardından sözü Halk Cepheve mücadele çağrıları yapılarak, birlik si’nden Özlem Kütük aldı. Kütük, ve cephe oluşturulması gerektiği koOrtadoğu’daki gelişmelerin neden nuşuldu. devrim diye adlandırılamayacağını Sempozyumun son saatlerinde anlattı. Konuşmasında Türkiye’nin sahneye çıkan Grup Yorum üyeleri bir işbirlikçi ülke olduğunu belirten küçük bir konser verdi. Kütük, aynı zamanda da emperyaSempozyumun 3. günü olan 4 lizmin piyonu olduğunu belirtti. Mart günü sonuç deklarasyonunun Mısır Sosyalistler Birliği’nden tartışıldığı gün oldu. Aynı gün, katıArap Lutfi, terimlerin önemine delımcılarla birlikte İstinye’de bulunan ğinerek Ortadoğu deyiminin yanlış Amerikan Konsolosluğu önünde olduğunu ve emperyalizmin bu şeeylem yapıldı. Türkçe, Arapça ve kilde Arap dünyasını yok etmek isİngilizce atılan sloganlarla, “Emtediğini söyledi. Ve Mısır’daki gelişmelerin devrim olarak değil, peryalizm Yenilecek Direnen HalkSayı: 307 devrim sürecinin başlangıcı olarak lar Kazanacak” pankartıyla yürüyüş kabul edilmesi gerektiğini aktardı. yapılarak konsolosluğun önüne ge- Yürüyüş 11 Mart lindi. Burada sözlü bir açıklama Suriye’den katılan Dr. Cevat 2012 yapan Veysel Şahin, yaptıkları semFaris, Irak’taki direnişlerden bahsederek, direnişlerin bugün Amerikan pozyum hakkında bilgi vererek, konaskerlerinin çekilmesinde etkisi olsolosluğu işaret etti ve “İşte açlığıduğunu belirtti. Afrika Devrimci mızın, yoksulluğumuzun ve savaşların Halk Cephesi’nden Nana, örgütsorumlusu emperyalizmdir, Amerilenmelerini anlatarak, emperyalizme ka’dır!” dedi. Şahin’in konuşması karşı birlikte mücadele etmenin çok Sever Işık tarafından Arapça’ya, Lerönemli olduğunu belirtti. zan Caner tarafından İngilizce’ye 3. oturumda ilk konuşmayı Gamçevrildi. Daha sonra sempozyuma ze Keşkek yaptı. Keşkek konuşmakatılan diğer katılımcılar da kısa sına emperyalizme karşı bağımsızlık birer konuşma yaptılar. Eylem “Savra mücadelesi veren dünya halklarını, Savra Hatta Nasr”, “Yankee Go tüm devrimci önderleri selamlayarak Home”, “Amerika Defol Bu Vatan başladı. Emperyalizmi ve ona karşı Bizim” sloganlarıyla sona erdi. mücadelenin önemini vurgulayan Keşkek, sempozyumun hedefinin anti-emSempozyum Çalışmaları peryalist cepheyi kurmak olduğunu belirtti. Ardından Son Güne Kadar Devam Etti anti-emperyalist birlik oluşHalk Cepheliler, 1 zarında da devam eden turulması gerektiğine vurgu Mart günü Okmeydanı bildiri dağıtımında halkın yaparak, bu konuda özel- sokaklarında önlükleriyle yoğun ilgisiyle karşılanlikle komiteler oluşturul- sesli çağrılarda bulunadılar. 8 kişinin katıldığı ması şeklinde önerilerde rak, bildiri dağıttılar ve sempozyum duyurusu bulundu. afiş astılar. Mahalle paeylemi iki saat sürdü. Diğer katılımcıların da
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
13
“Yıkım Değil Yerinde Islah İstiyoruz” Sempozyumu, Yıkımlara Karşı Örgütlenme Çağrısıdır! 18-19 Şubat tarihlerinde Okmeydanı Altınsaray Düğün Salonu’nda yapılan “Yıkım Değil Yerinde Islah İstiyoruz” Sempozyumu’nda sonuç bildirgesi ve Divana sunulan komite önergeleri yayınlamaya devam ediyoruz.
ÖNERGE 1: Tüm Halkın Sağlıklı Bir Konuta Sahip Olma Hakkı Vardır
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
14
Konut ve barınma sorunu bir toplumsal sorun olduğu kadar, aynı zamanda bir ekonomik kalkınma sorunudur. Bir sistem sorunudur. Konut ve barınma sorunu devlet tarafından bedelsiz olarak karşılanmalıdır. TOKİ (Toplu Konut İdaresi), konut sorununa çözüm değildir. TOKİ, tekellerin hizmetinde bir rant aracıdır. Yıllardır, “Gecekondu sorunu" olarak tartışılan olgu, ekonomik, sosyal ve siyasal temellerinden soyutlanarak tartışılamaz. Her şeyden önce "gecekondu sorunu", yoksulluk sorunudur. "Gecekondu sorunu", bağımlılık sorunudur, bugün için IMF politikalarının tartışılması sorunudur. "Gecekondu sorunu", faşizm ve demokrasi sorunu demektir. "Gecekondu sorunu", tüm Türkiye'nin konut, sağlık, eğitim politikalarının tartışılması sorunudur. “Gecekondu sorunu” emperyalizme bağımlı kapitalist sistemin oluşturduğu çarpık sanayileşme, çarpık kentleşmenin bir sonucudur. İktidarların tüm bunları gözden kaçırarak sorunu "kaçak yapılaşmaya", “depreme dayanıksız yapılar”a indirgemek istemesi temelde "gecekondu sorununu" egemenlerin, zenginlerin güvenliği ve kar sorunu olarak görmesidir. Bu nedenle, gecekondu mahallelerinde barınma hakkı için yaptıkları konutların meşru ve yasal sahibi de bu konutlarda oturan halktır. BU HAKKIN TÜM YASALARLA GÜVENCE ALTINA ALINMASI İÇİN DEVLET BU KONUTLARDA
OTURANLARA BEDELSİZ OLARAK TAPULARINI VERMELİDİR. BU TAPULARIN İHTİYAÇLARI KARŞILAMANIN DIŞINDA KAR VE RANT ARACI OLARAK KULLANILMASINA İZİN VERİLMEZ. GEREKÇE; Konut ve barınma hakkı tartışılmaz, devredilemez, vazgeçilemez evrensel bir haktır. Bu hak devlet tarafından bugüne kadar karşılanmamıştır. Bu sorunu çözmek için devletin yoksul gecekondu halkının barınma hakkı için yaptıkları evleri başlarına yıkıp mahallerinden sürmesi meşru değildir. Devletin gecekondu mahallelerinde bulunan evleri sağlıklı ve güvenli hale getirmenin yanında bu mahallelerin; yol, su, elektrik, sağlık, eğitim gibi alt yapı eksikliklerini bedelsiz olarak yapmalıdır. Konut sorununa “çözüm” olacağı söylenen TOKİ işleyişi, hedefleri ile kamu kurumu niteliğinden sıyrılmış bir “tekel” gibi hareket etmektedir. Zengin, varlıklı kesimlere konut yapıp satarken, yoksul kesim için yaptığı konutları da maliyetinin iki katına satmaktadır. Büyük şehirlerin gecekondularında yoksul milyonların toplanması, sömürüye dayalı kapitalist sistemin yarattığı bir sonuçtur. Kimse buralara isteyerek gelmemiştir. 1940’ların sonundan itibaren ülkemizin Amerika’nın, emperyalistlerin sömürü alanı haline getirilmesiyle birlikte, gelişen çarpık sanayiye işgücü sağlamak amacıyla kırdan kente doğru büyük bir göç dalgası yaşanmaya başlamıştır. O günden bugüne tarımın ve hayvancılığın sürekli yok edilmesine paralel olarak bu göç artarak devam edegelmiştir. Böylece, çarpık gelişen sanayinin ucuz işgücüne olan gereksinimi bu şekilde karşılanırken, diğer yandan da kırsal alandan koparılan milyonlarca insan kent yaşamına hiçbir ihtiyacı karşılanmadan sokulur. Kentlere aş ve iş için göç eden insanların en temel sosyal ihtiyaçları için hiçbir kaynak ayrılmaz, yani ne devlet ne de ucuz işgücünden yararlanan pat-
ronlar elini taşın altına sokmaz. Kırdan kente göçler 1990’lı yıllarda köy boşaltmalarıyla hep devam etmiştir. 1960'larda % 25'lerde olan kent nüfusu bugün göçlerle %80’e ulaşmış durumdadır. Halen uygulanan IMF’nin tarımı yok eden politikaları ile önümüzdeki 10-15 yıl içerisinde kır nüfusunun %10’a düşürülmesi hedeflenmektedir. Son 4 yılda 1 milyon insanın İstanbul'a göç ettiği gerçeği, bunun açık göstergesidir. Barınma hakkı çözülmeyen milyonlarca insanımız derme çatma kondularda yaşama savaşı verirken, bu ülkeyi yönetenler, bunu kendilerine sorun yapmamışlardır. Adeta görmezden gelmişlerdir. Sadece seçimden seçime hatırlanacak oy deposu olarak görmüşlerdir. Köyünden kasabasından iş-ekmek için, bir yatak bir yorgan gelen insanlar da barınma sorunlarını çözmek için kendi evlerini yaptılar, kendi mahallelerini kurdular. Yoksul halk evlerini yaparken devrimcilerin olmadığı yerlerde, mafyaya arsa bedeli, kamu görevlilerine rüşvet vermek zorunda kalmışlardır. Bazı konut sahipleri de buna ek olarak 1984 yılında işbirlikçi ANAP Hükümeti tarafından çıkartılan “tapu tahsis belgelerini” para karşılığı almışlardır. Gecekondu yoksulları elektrik, yol, su ve kanalizasyon şebekelerini de yine kendileri kurdular. Yıllarca çamurlu yolların kahrını çektiler. Mahallelerine okul yapılmadığı için 4-5 km. uzaklıktaki okula, çocukları bu insanlık dışı koşullarda gidip geldiler…
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Onlarca insanımız, yakınlarda hastane, sağlık ocağı olmadığı için, ağır hastalıklar yaşadıklarında hastane yollarında can verdiler… Bu kadar bedel ödeyerek yaptıkları bu konutların yasal ve meşru sahibi de bu konutlarda oturanlar olmalıdır. Gecekondu yoksulları; kondusu başına yıkılarak oradan oraya sürülmek istemiyor. Gecekondu yoksulları; altyapısı olmayan, okulu, yolu, suyu, sağlık ocağı, camisi-cemevi, kültür merkezi vb. olmayan mahallelerde yaşamak istemiyor. Gecekondu yoksuları; her an yıkılma tehdidi altında, konutunu yenilemek için bir çivi dahi çakamadığı bu evlerde oturmak istemiyor. Gecekondu yoksulları; her an şafakta gelebilecek yıkım ekiplerinin tehdidi altında devamlı günlük giysileriyle yatmak istemiyor. Gecekondu yoksulları; kendi emeğiyle kurduğu bu mahallede komşularıyla birlikte oluşturdukları sosyal yaşamın tasfiye edilmesini istemiyor. Gecekondu yoksulları; 40-50 yıldır yaşadığı evinin mülkiyet sorununun çözülmesini istiyor. Gecekondu yoksulları; yaşadıkları mahallelerinin tüm alt yapı sorunlarının çözüleceği, sosyal donatı alanlarının tamamlanacağı ve kendilerinin de karar mekanizmalarına ve uygulama süreçlerine, emekleriyle katılacağı “YERİNDE ISLAH” projelerinin yapılmasını istiyor…
ÖNERGE SAHİBİ: Gazi Yıkımlara Karşı Halk Komitesi ÖNERGE 2: “Kentsel dönüşüm projelerini” sömürüye dayalı kapitalist sistemin ihtiyaçları, emperyalizm ve yerli işbirlikçilerin çıkarları doğrultusunda uygulanmaktadır. Bu projenin uygulanmasının önündeki yasal-anayasal engelleri kaldıranlar da, anayasanın ve yasaların yapıcısı ve uygulayıcısı da işbirlikçi egemenlerin bugünkü iktidarı olan AKP’dir. “Kentsel dönüşüm” yasa ve uygulamalarına
karşı, emekçilerin, yoksulların barınma sorununun çözümü için halkın en meşru hakkı DİRENME HAKKI'dır. EVLERİMİZİ YIKTIRMAYACAK, DİRENECEĞİZ. “Kentsel dönüşüm” projeleri ile evlerimiz ve mahallelerimiz boşaltılarak işbirlikçi tekellere peşkeş çekilmek isteniyor. Bunu yaparken direnişle karşılaşmamak için sinsice oyunlar oynuyorlar. Mahallemizi kendi içine yıkmak için “anlaşma” oyunlarıyla, tapu veriyoruz aldatmacalarıyla, komşularımızı kandırıp işbirlikçileştirme çabalarıyla dayanışmamızı yok etmeye çalışıyorlar. “Provokatörlere kanmayın!” diyerek her türlü aldatma ve oyalama yöntemini hayata geçiriyorlar. Birliğimizi, beraberliğimizi bozmak için Kürt-Türk ayrımını, mezhep farklılıklarını kışkırtıyorlar. Mahallerimizde kumarı, uyuşturucu ve fuhuşu yaygınlaştırıp halkımızı yozlaştırmak istiyorlar. EMPERYALİZME KARŞI ÜLKEMİZİ, KENTSEL DÖNÜŞÜME KARŞI KENTLERİMİZİ VE MAHALLERİMİZİ SONUNA KADAR ÖRGÜTLÜ OLARAK SAVUNACAĞIZ. GEREKÇE: “Kentsel dönüşüm” emperyalizm ve işbirlikçi tekellerin çıkarları doğrultusunda uygulanmaktadır. Bu proje, daha önce dağ başı olan yerlerde barınma hakkını kullanan gecekondulu yoksul halkın evlerinin başlarına yıkılarak mahallelerinden atılıp kentin çevresine sürülme projesidir. Bu rant projesinin hedefi bununla da sınırlı değildir. Bu proje ile yaşam alanları ile kentlerin tarihsel ve kültürel dokusu da yok edilmek istenmektedir. İşbirlikçi AKP, yıkımlar için yasal alt yapının oluşturulması ile gecekondu mahallelerine çeşitli gerekçelerle saldırılacağını açıkça ilan etmektedir. Bunun için önceki deneyimlerinden ders çıkartarak bir mahallede bir seferde yüzlerce-binlerce ev yıkmaya çalışmak ve binlerce insan ile karşı karşıya gelmek yerine, birbirinden uzak mahallelerden, bir seferde her mahalleden önce 50-60 evle “anlaşarak ya da anlaşmayarak” evleri yıkarak başlayacaklar. Yıkım
kararı henüz verilmemiş diğer komşularının “benim evim yıkılmıyor ki” tarzı düşünmelerini sağlayarak, bu şekilde birbirlerine destek olmalarını, yıkım ekiplerine birlikte karşı koymalarını engellemeye çalışıyorlar. Yine aynı şekilde, aynı zaman aralığında birbirinden oldukça uzak iki, üç mahallede aynı anda yıkım yaparak, gecekondu mahallelerinin yıkımlara karşı birleşmesini de engellemeyi hesaplamaktadırlar… Bununla birlikte, mahallenin dokusuna asla uyum sağlayamamış bazı bencil, çıkarcı ve yıkıcılarla işbirliği yapan kimilerine rüşvet vererek, bunlara moral bozucu propaganda yaptırarak veya anlaşma, sözleşme imzalatılarak, “sözleşmenin iyileştirilmesi” anlamında daha fazla para teklifi yapılarak gecekondu halkının direncini kırmaya çalışmaktadırlar. Egemenlerin bu politikalarına kendilerine “sol” diyen bazı gruplar tarafından da bilerek ya da bilmeyerek destek olunmaktadır. Gecekondu yoksulları dün olduğu gibi bugün de, kendisi için kurulacak tuzaklara düşmeden, oynanan/oynanacak oyunları bozarak, evlerini yıktırmamak ve mahallelerinin tasfiye edilmesini engellemek için, omuz omuza dayanışma içinde direnmelidir… Gecekondu yoksulları; birlikteliklerini bozmaya, yozlaştırmaya, gençleri kumar, uyuşturucu-fuhuş bataklığına sürüklemeye çalışanlara karşı bedeller ödeyerek nasıl mücadele ettiyse, aynı kararlılıkla tasfiyeye karşı mücadele etmelidir… Gecekondu yoksulları, yaşam içinde oluşan kimi kırgınlıkları, çeşitli suni gerginlikleri bir yana bırakıp kendi emekleriyle kurdukları bu mahalleleri kanları canları pahasına koruma kararlılığını göstermelidir. Gecekondu yoksulları, Türk, Kürt, Laz, Çerkez demeden, Alevi, Sünni ayrımı gözetmeden, oralı-buralı diyerek kendilerini bölmeye, parçalamaya ve bu şekilde güçsüzleştirmeye çalışanlara fırsat vermedi, vermeyecektir… DEVAM EDECEK
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
15
Grup Yorum Halka Umut Taşıyor Halkın Umudunu Kimse Bitiremez
15 Nisan’da Bakırköy’de On’ların Türküsünü On’lara Yaraşır Bir Şekilde Söyleyeceğiz
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Ada Organizasyon tarafından Bursa'nın Nilüfer semtindeki Müjdat Gezen Sanat Kültür Eğitim Merkezi'nde 25 Şubat günü Grup Yorum Konseri düzenlendi. Son dönemde Grup Yorum’a yönelik saldırılara karşı Grup Yorum dinleyicileri, 450 kişilik salonu yaklaşık 650 kişi ile doldurarak cevap verdiler. Konser salonunda Grup Yorum ve Halk Cephesi stantları da kurularak, 15 Nisan'da Bakırköy'deki halk pazarı alanında yapılacak "Bağımsız Türkiye On'ların Türküsü" konserine katılım çağrıları yapıldı. Ayrıca Yürüyüş dergisi de halka ulaştırıldı. Konser programı, salonun küçük olmasına rağmen Grup Yorum’un birbirinden güzel parçaları ve dinleyicilerin katılımı ile oldukça coşkulu geçti. Yapılan konuşmalarda son süreçteki saldırılar anlatılarak AKP iktidarının saldırılarını boşa çıkarmanın yolunun birlik ve mücadeleden geçtiği anlatıldı. Konser boyunca “Türküler Susmaz Halaylar Sürer", "Halkız Haklıyız Kazanacağız", "Mahir Hüseyin Ulaş Kurtuluşa Kadar Savaş", "Ali Yıldız Ölümsüzdür", "Kurtuluş Kavgada Zafer Cephede” sloganları atıldı. Konser başladığı gibi büyük bir coşkuyla sona erdi.
Grup Yorum Halka Umut Taşıyor Halkın Umudunu Kimse Bitiremez Erzincan'da 10 Mart 2012 tari-
16
hinde, “13 Şubat Kapalı Spor Salonu”nda yapılacak olan Grup Yorum konserinin tanıtım çalışmaları, 27 Şubat-6 Mart tarihleri arasında da devam etti. Erzincan merkezde bulunan Uzun Çarşı önünde stant açılarak, konserin duyurusu yapıldı. Ayrıca kırmızı önlükler giyilerek stant etrafında konserle ilgili halka el ilanları dağıtıldı. Halkın yoğun ilgi gösterdiği, Tavır dergisi ve Grup Yorum 25. yıl konser DVD’sinin de yer aldığı tanıtım standında, Grup Yorum şarkıları çalınarak, halaylar da çekildi... 4 Mart günü ek olarak Cumhuriyet Mahallesi’nde de el ilanları dağıtıldı. 200 kadar el ilanının dağıtıldığı çalışmada, bilet satışı da yapıldı. Mahallede oturan halk konsere davet edildi. Açılan standa ise ilgi yoğundu. Stantta 250 el ilanı dağıtılırken 21 de bilet satışı gerçekleşti. Erzincan'ın köylerinde de konser tanıtımı yapıldı. 3 Mart günü Altınbaşak Beldesi’nde onlarca afişleme yapıldı ve yüzlerce bildiri dağıtıldı. Halkla sohbet edildi. 6 Mart günü Pülümür Gazi Lisesi önünde afişleme yapıldı. Bu sırada gelen AKP'nin polisi kimlik kontrolü yapmak istedi. Kimliklerini vermeyen Dev-Genç’liler, takviye ekip çağırılarak gözaltına alınmak istendi. Dev-Genç'liler ise halka seslenerek “Biz bugün burada Grup Yorum'un konser çalışmalarını sürdürdüğümüz için gözaltına alınmaya çalışılıyoruz. Bizler bu vatanda yaşıyoruz. Seyit Rıza'nın torunlarıyız biz!
Bu polislerse Engin Çeberler'in katilidirler…” diyerek halka seslendiler. Daha sonra afişlerin yasal olduğunu öğrenen amirleri, polislerini alarak götürmek istedi. Ancak içlerinden birisi "Ama amirim kimliklerini göstermediler." diyerek acizliğini ve keyfiliklerini halka gösterdiler. İşbirlikçi AKP'nin katil polisleri uzaklaştıktan sonra Dev-Genç'liler halka seslenerek, “Grup Yorum emperyalizme karşı olan ezilen sömürülen halkların sesidir, Grup Yorum halkın sesidir. Bugün burada gözaltına alınmak istenmemizin sebebi Grup Yorum'u susturmak istemeleridir.” dediler ve konsere katılım çağrısında bulundular. 10 biletin satıldığı günün sonunda Pülümür Belediyesi'ne de gidilerek Grup Yorum konserine çağrı için anons başvurusu yapıldı. 7 Mart’ta yine Uzun Çarşı önünde stant açıldı. 8 yıl aradan sonra verilen Erzincan konserinin afiş ve el ilanları Barış ve İzzetpaşa mahallelerinde dağıtıldı. Çarşı merkezi, Buğday Meydanı ile Geçit Beldesi’nde de afişleme ve bilet satışı yapıldı, el ilanı dağıtıldı. Gün sonunda 200 afiş yapılıp, 450 el ilanı dağıtılırken 8 Tavır dergisi ile 1 de konser DVD’si halka ulaştırıldı. Konser çalışmaları 5 Mart günü Dersim'de Liseli Dev-Genç’liler tarafından da yürütüldü. Tunceli Üniversitesi Mühendislik Fakültesi, Meslek Yüksekokulu, Edebiyat Fakültesi ve yemekhaneye konser afişleri asıldı;
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
üniversitenin bahçesinde ve dersliklerde bildiriler dağıtıldı. Öğrenciler dışında çalışanlar ve güvenlik görevlileri de konser ilanlarına ilgi gösterdiler. Çalışmada 15 Nisan'da İstanbul' da yapılacak olan konserin de duyurusu yapıldı. Aynı gün Dersim çarşısında da afişler asıldı. Çalışmalar sırasında 50 adet afiş asıldı, 200 adet bildiri dağıtıldı.
Grup Yorum Islah Olmayacak, Yola Gelmeyecek Antalya Kışlahan Meydanı’nda 4 Mart günü, Grup Yorum'a yapılan baskılara karşı Grup Umudun Türküsü tarafından eylem yapıldı. Grup Yorum'un adını duyan Antalya halkı, eylemin yapıldığı alanın etrafında kordon oluşturmaya başladı. Yapılan basın açıklaması sık sık halkın alkışlarıyla bölündü. Eylemde, “Grup Yorum Susturulamaz”, “Baskılar Bizi Yıldıramaz” sloganları atıldı. Açıklamada “AKP iktidarı Amerikan işbirlikçiliği görevini layıkıyla yerine getiriyor. Halka karşı terör estiriyor ve halktan yana sanat yapan Grup Yorum'a saldırıyor. Grup Yorum'a saldırılarının altında Grup Yorum'un 150 bin kişiyle birlikte 'Bağımsız Türkiye' demesi, halkı mücadeleye çağırması yatıyor. AKP iktidarı ne yaparsa yapsın halkın sanatını susturamayacak, ne yaparsa yapsın bizleri ve Grup Yorum'u ıslah edemeyecek, yola getiremeyecek. Cemo parçasına davalar açsa da dinleyenleri tutuklasa da yeni Cemolar büyüyecek ve karşılarına dikilecek. Elbet özgür olduğumuz o gün gelecek ve çocuklarımız halaya duracak. Biz Grup Umudun Türküsü olarak Grup Yorum'un yolundan gitmekle onur duyuyoruz ve gitmeye devam edeceğiz.” dendi. 250 kişinin katıldığı eylem, 15 Nisan’daki halk konserine yapılan çağrı, hep beraber söylenen Cemo ve Çav Bella şarkıları ve çekilen halaylarla sona erdi.
AKP, Polisini Halka Saldırıda Daha Verimli Kullanmak İçin Eğitiyor Halka Karşı İşlenen Tüm Suçların Hesabını Verecekler Emniyet Genel Müdürlüğü, “Çevik Kuvvet Temel Eğitim” kitabı hazırlayarak 81 ilin Emniyet Genel Müdürlüklerine gönderdi. Çevik Kuvvet’in temel eğitimi aslında halka saldırının nasıl yapılması gerektiğini anlatıyor. “Gözaltına alırken, nerelere vurursanız daha iyi olur?” sorusuna cevap veriyor. Kitapta, polise copla saldırdıklarında nerelere vurmaları gerektiği şöyle anlatılıyor: "Atak noktaları siyatik sinirlerin olduğu yerlerdir. Bacağın arkasındaki siyatik sinirin 10 cm. dizin üstü ve bacağın önündeki dizin çevresindeki oynak yerler hedef seçilebilir. Kaval kemiğinin saldırı noktası bacağın arkasındaki kasın tam üzeridir." AKP, polisi halka karşı eğitiyor ve kendi silahlı gücünü daha da kemikleştiriyor. Ve bunu yaparken, temel eğitim adı altında halk düşmanlığını resmileştiriyor. Daha yeni asker kaçağı bir genci başından vurarak öldüren işkenceci-katil polis, saldırıda ustalaşması için eğitiliyor. Polis halkın güvenliği için değil, egemenlerin, oligarşinin güvenliği için hizmet etmektedir. Bunun bizim için anlamı ise polisin işkenceciliğidir. “İş-
kenceye sıfır tolerans” diyen AKP, sömürüsünü artırmasıyla birlikte saldırısını da artırıyor ve güçlerini halka karşı daha donanımlı hale getiriyor. Bu “temel eğitim” kitabının anlamı budur. Kitapta belirtilen vurulacak yerlerin, zihinsel bir sersemlik yaratan zihinsel acı; bacak kasında geçici felçler yaratacağı da belirtiliyor. Eylemcilerin "yumrukla" veya "aletle" direnişi halinde, ön koldaki sinirlerlere vurularak, saldırıların "bloke" edilebileceği bilgisi de veriliyor. "Ön kol kemiği sinirine yapılan atak noktası, ön kolun üst ve iç tarafı olmak üzere iki tarafta bulunur. Bu sinir noktaları dirseğin 6-8 cm. üstündedir. Bu iki bölgeye atak kolda hissizlik oluşmasına neden olur." denildi. Polislerin eğitimi ise, kol ve bacaklarındaki baskı noktalarına birer bant yerleştirilecek polislerin üzerinde yapılacak. Böylelikle polise, nereye vururlarsa daha çok acı verdirecekleri öğretilecek. Değil, en acı veren yere vurmak, Sayı: 307 onlar bizi işkenceleri sorgulara aldılar, Yürüyüş öldürdüler, katlettiler. Polisin suçları 11 Mart 2012 saymakla bitmez. AKP’nin ve polisinin tüm saldırıları sonuçsuz kalacaktır.
Yasemin’i Zulmün Elinden Çekip Alacağız TAYAD’lı Aileler bu hafta da görüş sonrası Bakırköy Hapishanesi önünde yaptıkları eylemle “Yasemin Karadağ’ın Katledilmesine İzin Vermeyeceğiz!” dediler. Bu hafta kadın özgür tutsakların açık görüşü vardı. Aileler daha yeni sarılmışlardı evlatlarına. Daha sıcaklıkları üzerlerindeyken yapıyorlardı eylemlerini. İçeride bir evlatları ölümün kıyısına itilmeye çalışılıyor, günden güne eriyordu. Susamazlardı. Susmuyorlardı. Eylemlerini bu sahiplenmeyle yapıyorlardı. Zalime, Yasemin’i tahliye etmeyenlere olan hınçla attıkları sloganlarla başladılar eyleme. “Yasemin Karadağ’ın Katledilmesine İzin Vermeyeceğiz!” pankartının açıldığı ve 45 kişinin katıldığı eylemde yapılan açıklamada, Yasemin Karadağ’ın sağlık durumu hakkında bilgi verilerek, “Yargılandığı mahkemede duruşmaları başladığı halde tahliye
edilmemektedir. Kontra şefi İbrahim Şahin sağlık durumu gerekçe gösterilerek 2 kez tahliye edildiği halde Yasemin Karadağ oyalanmaktadır. Çıplak gözle bile sağlık durumunun hapishanede kalmaya uygun olmadığı anlaşılabildiği halde mahkeme İstanbul Adli Tıp Kurumu’ndan rapor istemiştir. Niye? Nitekim halen Adli Tıp Kurumu’ndan beklenen rapor gelmemiştir ve duruşmalar tutuklulukla sürekli ertelenmektedir. Ne beklenmektedir? Aynı Güler Zere gibi Yasemin Karadağ’da öleceği kesinleştiğinde mi serbest bırakılacaktır?” denildi. Yasemin’in öldürülmek istendiğini belirten aileler, “Bizler, TAYAD’LI AİLELER, Yasemin Karadağ’ın hayatını iktidarın ağzına bırakmayacağız. İktidarın hasta tutsakları sessiz imha ile yok etme saldırısına teslim etmeyeceğiz.” diyerek açıklamalarını bitirdiler.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
17
Devrimci Mücadalede Mimar Mühendisler
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
18
TMMOB tarafından düzenlenen 2. Ücretli Mühendis Mimar Şehir Plancıları ve İşsizlik Kurultayı 25 Şubat 2012 tarihinde Ankara Kocatepe Kültür Merkezi’nde yapıldı. Kurultay, TMMOB Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Soğancı’nın açılış konuşması ile başladı. Açılış konuşmasının ardından önergelerin görüşülmesi için Kurultay Divan Kurulu oluşturuldu. Zamanın daha verimli değerlendirilmesi için oluşturulan Kolaylaştırıcı Kurul, benzer içerikteki önergeleri birleştirerek 35 adet olarak hazırladığı önergeleri Kurultay’a sundu. Devrimci Mücadelede Mimar Mühendisler, “TMMOB, mühendis mimarların emek sömürüsü ve güvencesiz çalıştırılması karşısında, üyelerinin sorunlarını sahiplenmesini ve mühendis mimarların örgütlenmesini hedefleyen ‘Mühendis Mimarların Emek Sömürüsüne ve Güvencesiz Çalıştırılmasına Hayır’ adı altında bir kampanya başlatmalıdır. Bu kampanya söylemde kalmayıp içi doldurulmalıdır. Bunun için de işyeri toplantıları yapılmalı, işyerlerinde kampanya bildirileri dağıtılmalı, belli merkezlerde pankartlar asılarak masalar kurularak bildiriler dağıtılmalı, muhatap Bakanlıklar ve ilgili taşra teşkilatlarında, mühendis mimarların yoğun olarak çalıştığı sanayi bölgelerinde örgütlenme ve mücadele çadırları kurulmalı ve benzeri pratik eylem ve etkinlikler yapılmalıdır. Bu kampanyanın yürütülmesi için İKK bünyesinde kampanya komisyonu oluşturulmalıdır” önergesini verdiler. TMMOB tarihinde bu önergenin verilmesi ile bir ilk yaşandı. Önergenin tartışılması istenmediği için, önerge aleyhinde hiçbir konuşma yapılmayarak oylamaya geçildi. Yapılan oylama sonunda önerge oy
Bir TMMOB Kurultayı Yapıldı! Demokratlığa Bakın: “Sunulan
Önergeleri Reddettik” Neden? “Nedenini İster Açıklarız, İster Açıklamayız!” çokluğu ile reddedildi. Neden reddedildiği sorusuna, “İster açıklarız, ister açıklamayız” şeklinde cevap verildi. Ortaklaştırılmış önergelerin 17. maddesi “sendikalaşma ve örgütlenme” ile ilgiliydi. Bu maddenin görüşülmesi sırasında Devrimci Mücadelede Mühendis Mimarlardan bir delege söz alarak, İnşaat Mühendisleri Odası’nın haksız yere işten attığı Cansel Malatyalı’nın mektubunu okumak istedi. Bu talep karşısında mektubu okutmamak için alkış ve ıslıklarla kürsüye yürüyerek, mikrofonun sesini keserek müdahale ettiler. Ancak tüm müdahalelere rağmen Devrimci Mücadelede Mimar Mühendislerden 2 delege mektubu sonuna kadar okudu. Bu sırada salonda bulunanlar, sözlü ve fiziki müdahalelerde bulundular. Makine Mühendisleri Odası Ankara Şube Başkanı Emir Koramaz, Cansel Malatyalı’nın mektubunun okumasına “terbiyesizlik” diyerek hakaret etti. Bu hakaretin ardından önergeler üzerine söz alan delegeler, bu üslubun TMMOB’a yakışmadığı uyarılarını yaparak konuşmalarına başladılar. Devrimci Mücadelede Mühendis Mimarlardan bir delege, “TMMOB mesleki deneyimin belgelendirilmesi, yetkin/yetkili/uzman mühendislik mimarlık ile teknik elemanların ucuz işgücü haline getirilmesi ve üyeleri arasında eşitsizlik yaratan bu tarz uygulamalara karşı çıkmalı, bu konuda diğer emek örgütleri ile birlikte mücadele etmelidir” önergesini sundu. Başka bir delege “Bu önerge
daha çok genç mühendisleri ilgilendirmektedir; onun için de önerge üzerinde mühendislik mimarlık ve şehir plancıları fakültesi öğrencilerinin söz söyleme hakkı olmalıdır.” diye belirtti. Bunun üzerine ODTÜ İnşaat Fakültesi son sınıf öğrencisi Rıdvan Memişoğlu bu önerge üzerinde söz alarak kürsüye çıktı. Memişoğlu öğrenci olduğunu söyleyip kendisini tanıttığı sırada divandan müdahale edildi. Bunun üzerine yine salonda bulunan TMMOB etkin yönetim anlayışının delegeleri de divanla birlikte konuşmacı öğrenciye müdahale etti. Bu müdahale üzerine bir grup mühendislik, mimarlık ve şehir plancısı öğrencisi İvme-Genç imzalı “Yetkin Mühendis Olmayacağız” pankartını açarak sloganlarla bu müdahaleyi protesto edip, salondan ayrıldılar. Öğrencilere yapılan bu saldırıya karşı tavır alan Devrimci Mücadelede Mühendis Mimar delegeleri de öğrencilere destek olmak için salondan slogan atarak ayrıldılar. TMMOB’nin demokratlığına bakın. Alikıran başkesen eşkiya mısınız siz? İstediğinizi yapar, istemediğinizi yapmazsınız. Hakaret edersiniz. Mikrofonları kapatırsınız. Konuşma hakkı tanımazsınız. Bağırır, üzerine yürür, susturursunuz. Salonda terör estirirsiniz. Sonra buna da “kurultay yaptık” dersiniz. Bu mu sizin demokratlığınız? TMMOB’a hakim olan mantık budur. AKP’nin politikalarından farkınız ne sizin? Kime hizmet ediyorsunuz? Devrimcileri susturmaya çalışarak kime ne mesaj vermeye çalışıyorsunuz?
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Kadının Özgürleşmesi Ancak Sosyalizm’de Olur, Devrimle Olur Zorbalığa karşı hodri meydan diyen İleri, hep ileri haykırışıyla taarruz eden Bu toprağın Adalı kadınlarıdır Ve ne mutlu sana ey vatan Böyle yiğit kızların var Böyle sosyalist kızların var Böyle fedai kızların var Ve onlar Sabo'nun kızlarıdır Sabo yaşıyor, kızları dövüşüyor... Ve vatan kızlarıyla özgürleşiyor... “Koca şiddetine uğrayan kadın, töre cinayetlerinin kurbanı kadın, sevgili cinayetlerinin kurbanı kadın, işyerinde tacize uğrayan kadın, ikinci sınıf vatandaş, cinsel ayrımcılıkla karşı karşıya kalan kadın, iş bulamayan, vasfı olmayan, olsa da bir türlü yönetici olamayan, hep ‘asistan’ olarak kalan, ‘sekreter’ olarak kalan, evin kölesi kadın…” Daha söyleyebileceğimiz onlarca kimlikle birlikte ezilen kadını, bugün burjuvazi “özgürlük” zırhını göklere çıkarmaktadır. “Özgür kız” modelleriyle tanımlar özgürlüğü. “Özgür kadın”, nerede yattığı, kalktığı belli olmayan, hiçbir şeye ve hiçbir yere bağlanmayan kadındır! Bu kapitalizmin allayıp pulladığı yalanlardır. Kadın kapitalizmde de hep ikinci sınıftır. Kölelik biçim değiştirmiştir. “Özgürdür!” Ancak bu özgürlük sadece “evin kölesi” olarak çalışmaktan kurtarmıştır kadını. Kapitalizm ile birlikte kadın, fabrikada çalışacak, burada ucuz emeğinden sonuna kadar yararlanılacak bir özgürlüğe sahiptir. Bugün kadınlarımız, sırf kadın olduklarından dolayı iki kat sömürülmektedir. “Kadın” olduğu için erkeğe oranla birçok haklarından, mahrum bırakılmaktadır. Kadını küçük düşüren ve her koşulda erkeğe bağlı gelişen evlilik ve boşanma yasalarından tutun da, ekonomik bağımlılık ve angarya ev işleriyle karşı karşıyadır kadınlar. Sıkça duyarız çevremizde… Kadın olduğu
için müdür olamaz işyerinde. Örneğin, işyeri taşınır, ancak işyerinin taşındığı yer, “Bir kadının işe gelip gitmesine uygun bir yer olmadığı...” söylenerek, koşullar düzeltileceğine kadın işten çıkarılır. Fabrikalarda, tekstil atölyelerinde koşullar çok daha kötüdür. Bir toplama kampını andıran fabrikalar, kadınlar için de çifte sömürü mekanizmasının işletildiği yerlerdir. Hamile kadınlar “performansı düşer” gerekçesiyle işten atılır. Doğum izni bir ay bile değildir çoğu işyerinde. Çocuk emzirme odaları zaten yoktur. Annelik, çalışan kadın için bir yük haline getirilmiştir. Anne ve çocuk için temel sayılabilecek hemen hiçbir hüküm yoktur. Yine sistemin sebep olduğu kronik işsizlik ve açlık, bugün artık çocukların da dahil olduğu fuhuşu körüklemektedir. Avrupa, Asya, Amerika ve Afrika’da yaşayan kadınlar asırlardır bağımlı ve ikincil bir konuma sahiptir. Ülkemizde de kadınların %80’i eş, baba ya da aile yakınlarının şiddetine maruz kalmaktadır. Bugün kadınların yaklaşık %20’si okuma-yazma bilmiyor. Bu 7 milyon kadının okuma-yazma bilmemesi demektir. Okuma yazma bilen kadınların yaklaşık %50’si ilkokul mezunu. Üniversite eğitimi alanların yüzdesi sadece 3,7’dir. Kadınlar bilerek “vasıflı işçi” konumuna bile getirilmemektedir. Kadınlar bir halkın yarısını oluşturur. Ve kadınlar olmadan, büyük toplumsal değişikliklerin gerçekleşmesi imkansızdır. “Kadının özgürleşmesi” sorunu da bir sistem sorunudur. Beyinlerdeki engelleri ve düzenin getirdiği nesnel setleri kırmadan ve sosyoekonomik koşulları yaratılmadan özgürlük gerçekleşemez. Bugün bile, dünyanın her yerinde benzer durumlar yaşanırken, milyonlarca çalışan kadın için sosyalizm tam olarak özgürlüğü getirdi. Kadın sorununda gerçekten çözüme yönelik ciddi adımlar sosyalizmde olmuştur. Binyılların erkek egemen anlayışın ikin-
ci plana ittiği kadını destekleyerek kendine güvenmesini, gücünü bulmasını sağlamıştır. Sosyalizmde kadın sorunu kökten değişmiştir. Kadın üzerindeki yasal sınırlandırmaların tümü kaldırılmış; idari, ekonomik, kültürel, kamu ve siyasal yaşamın tüm alanlarında erkeklerle eşit haklara sahip olmuşlardır. Kadınlar ancak bu şekilde özgür ve bağımsız hale gelmiştir.
Sosyalizm Bunu Günlük Hayatta Hangi Kazanımlarla Sağladı? Kapitalist ülkelerin atası sayılan İngiltere’de bile kadınlara oy hakkı, uzun süreli bir savaşın sonucunda ancak 1. Paylaşım Savaşı’ndan sonra, yani 1920’lerde tanındı. Diğer ülkelerde çok daha geç verildi bu hak! Sovyetler’de, Bolşeviklerin öncülüğündeki RSDİP İkinci Kongresi’nde, 1903’te, parti programında kadınlar için oy hakkı, kadın emeğinin çalışan annelerin ve çocukların korunması talepleri dahil edildi. 1918 Kasım’ında, yani Ekim Devrimi’nden hemen sonra, Moskova’da İşçi ve Köylü Kadınların İlk TümBirlik Kongresi yapılır. Sovyetler’de iç savaş olmasına rağmen, kongreye, memurlardan, posta ve telgraf çalışanlarından, ev hizmetçilerini de kapsayan 1147 delege katıldı. Üretimde ve evde kadının rolü, kadın ve çocuk emeği ve toplumsal eğitimin görevleri tartışılan sorunlar arasındaydı. Bolşevik Parti, kadının eğitiminin eşit bir şekilde yürütülmesi, sanayi alanında da kadınlara erkeklerle aynı meslek eğitiminin verilmesini sağladı ve kadınları katılıma teşvik etti. Bunun için planlı bir çalışma örgütledi. 1929 yılında kömür sanayinde istihdam edilen kadınların oranı %9.4, demir-çelik üretiminde %9.3,
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
19
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
makine ve metal işleme kolunda %10.3’tür. 1938 yılında bu oranlar sırasıyla %24.5, %26.3 ve %31,1 oldu. Kadınlar, özel beceri isteyen işlerin üstesinden de geldiler. Tornacı, dökümcü, makinist, kömür kesme makinesi operatörü olurlar. Çok karmaşık makineleri bile çalıştırmayı öğrendiler. Dünyanın hiçbir yerinde tek bir kadın makinist olarak çalışmıyorken, 1940’larda 4 bin kadın, Sovyetler’de demiryollarında makinist olarak çalışmaktadır. 1930 yılında 3600 kadın mühendis ve teknisyen varken, bu rakam 1938 yılında 140 bin olur. Sekiz yıl içinde bu rakam, sosyalist planlama sayesinde otuzdokuz (39) kat artar. Kadınlar, Sovyet sisteminin sunduğu geniş fırsatlardan tam olarak yararlandırılırlar. Partinin öncülüğünde atölyede, fabrikada yöneticilik ve diğer önemli konumlara getirilirler. 1940 yılında istihdam edilen 11 milyon kadın vardır Sovyetler’de. Bu rakam, istihdam edilen tüm işçilerin %40’ıdır. Çalışan kadınlarınsa 170 binden fazlası mühendis ve teknisyendir. Tarım alanında da kolektif tarım sistemi geliştirilir. Bu sistem sayesinde, kadınlar sıkıcı ev işlerinin çoğundan kurtarılır. Kırsal kesimlerde, kolektif çiftliklerin yanında, elektrik
santralleri, çocuk kreşleri ve kadın doğum hastaneleri kurulur. Köylerde, radyo, köy okuma salonları, kütüphane, kulüp ve sinema alanları oluşturulur. 1941 yılının başlangıcında yüzbinin üzerinde kadın, biçer-döver, traktör ve diğer tarım makinelerini kullanabilir durumdadır. Sadece sosyalizmde kadın ve erkek arasında bir ayrım yoktur. 1950’lerde üniversite ve yüksekokul mezunu kadınlar, Sovyetler’de var olan uzmanların %42.3’ünü, yani yaklaşık yarısını oluşturmaktadır. Bu asla kapitalizmde başarılamayacak bir sonuçtur. Eşitlik, sadece kanun önünde değil, gerçek hayatta var olan somutluk üzerinden eşitliktir. Yine Sovyetler’de okuma-yazma bilmeyenlerin sayısı “sıfır”dır. Bugün en gelişmiş kapitalist ülkelerde bile milyonlarca insanın okuma-yazması yoktur. Sovyet kanunları sağlıklı çalışma ortamını güvence altına alarak ana sağlığı için işyerlerinde ara düzenlemeler yapar. Fabrika veya herhangi bir işyerinin yöneticileri, hamile kadınları daha hafif, sağlıklarına zarar vermeden yapabilecekleri işlere geçirmek ve onlara önceki altı ayda aldıkları ortalama kazanca eşit bir ücret vermek zorundadır. Hamile kadınların
KADINLARIMIZ KOLEKTİF ÜRETİMİN GÜCÜYLE ÖRGÜTLENECEK 2-3 Mart günleri Ankara’nın Sakarya Caddesi’nde Hüseyingazi Kültür Araştırma Derneği tarafından kermes düzenlendi. “Yoksul Mahalle Kadınlarımızın Emeğini Sokağa Taşıyoruz/Halk Cepheli Kadınlar” adı altında düzenlenen kermes, Sakarya Caddesi’ne kurulan çadır ve masalarda yapıldı. Hüseyingazi Mahallesi’nden gelen kadınlar evlerinde ve ellerinde yaptıkları yiyecek ve giyecekleri sergileyip satışa sundular. Gözleme, bazlama, kek ve diğer yiyecekler, kazak, lif, patik vb el örgüsü işlerin yer aldığı masaların yanı sıra; hapishanelerden, tecrit altındaki kadın özgür tutsakların gönderdiği el ürünleri masası bulunuyordu. Bunun yanında Yürüyüş dergisi ve kitap standı da açıldı. İki gün boyunca yağan yoğun kar ve yağmura rağmen açılan kermese ilgi bu koşullara rağmen iyiydi. Yoksul halk kadınlarının emeğinin sergilendiği bir kermes olduğu halka ve gelenlere anlatıldı. Tutsak ürünleri standıyla tecrit altındaki tutsaklarımızın neler yaptıkları, tecriti nasıl parçaladıkları da halka anlatıldı.
20
ve emziren annelerin gece çalışmasına ya da fazla mesai yapmasına izin vermek kanunlara aykırıdır. Düzenli yemek saatlerine ek olarak, annelere en çok 3,5 saatlik aralarla herbiri en az yarım saatlik izin verilir, annelerin bebeklerini emzirmeleri sağlanır. Bu aralardan ötürü ücretlerinden hiçbir kesinti yapılmaz. Daha verebileceğimiz onlarca örnek vardır. Sovyetler’de milyonlarca kadın sendikaya üyedir, komitelerde önde yer alır. Milyonlarca kadın, hükümet organlarında, sosyal örgütlerden sanayide ve ulusal ekonomi de, sorumluluk getiren görevlerdedir. Bir çoğu önemli bilim kadını, tanınmış yazar ve sanatçılardır. Sosyalizm, kadının özgürleşme mücadelesinin, üretime katılarak olabileceğini, emekten, bunun sosyoekonomik temellerini yaratmaktan geçtiğini bilir. Kadın üretime katıldıkça, bilgi ve beceri kazanarak, teknik ve idari sorumluluklar gerektiren konumlara geldikçe, kadınların tam ve gerçek özgürlüğü başarılır. Bu elbette milyonlarca okuma-yazması olmayan, ikincil plana itilmiş yoksullar için düşünüldüğü zaman, çok daha zor bir iştir. Ancak sosyalizm bunu başarmıştır: Kadını mücadele içinde özgürleştirmiştir!
POLİS HALKI NASIL DEĞİL, NEDEN COPLADIĞINI AÇIKLAMALI, HESAP VERMELİDİR Emniyet Genel Müdürlüğü'nün Çevik Kuvvet polislerine işkence taktikleri verdiği "temel eğitim programı" ile ilgili Halkın Hukuk Bürosu (HHB), 7 Mart tarihli yazılı bir açıklama yaptı. "Polis Halkın Neresini Coplayacağını Değil; Halkı Neden Copladığını Açıklamalıdır" başlıklı açıklamada, "Artık polis halkı coplarken bilinçli olarak seçilen bölgelere vuracakmış. Zihinsel acı verecek, geçici felç yaratacak, hissizlik oluşturacak bölgelere vurması emrediliyor polise. Tüm dünyada tanımlanan işkence tanımına bakınız; Emniyet Genel Müdürlüğü'nün halka işkence etme emri verdiğini göreceksiniz. Böyle bir eğitim programı nasıl bir eğitim programıdır ki bu kadar meşru savunulabiliyor? İşkence nasıl bu kadar açık savunulabiliyor, pazarlanabiliyor?" denildi. AKP'nin bu eğitimleri insan haklarına saygı adına yaptığını iddia ettiğini belirten HHB, halk üzerinde terör estirmeye kimsenin hakkı olmadığını ifade etti.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Ders: Bir Ömür Boyu Devrimcilik (2) Merhaba Yürüyüş okurları, “Bir ömür boyu devrimcilik” konusuna tarih bilinciyle devam ediyoruz. Bu ülkede, onurlu bir mücadele tarihine sahip olan halkımız, yıllardır egemenlerin sömürü ve zulümü içinde boğulmak istenmiştir. Ancak halklarımız, egemen sınıfların karşısında boyun eğmeyip, sömürüsüz bir toplum yaratmanın, kardeşçe ve eşit yaşamanın, özgürlüğün mücadelesini vermişlerdir. Baba İshaklar, "toprakta hakça bir düzen" diyerek, Şeyh Bedreddinler "hak ve adalet" için, ortaklık düzenini kurarak, Pir Sultan'lar padişah zulmüne, egemenlere karşı direndiler. "Kadılar müftüler fetva yazarsa işte kement işte boynun asarsa işte hançer, işte kellem keserse dönen dönsün ben dönmezem yolumdan." Onlar canlarını vererek yollarından dönmemişler, dalgalandırdıkları isyan bayrağını, Mahirler devralarak daha yükseklerde dalgalandırmaya devam etmişlerdir.
FKF, Dev-Genç ve THKP-C'nin Mücadelesi Anadolu bir güzel vatandır. Anadolu, Asya, Avrupa ve Ortadoğu'nun kavşağındadır. Yeraltı, yerüstü kaynaklarıyla zengindir. Doğal güzellikleri ise dünya harikasıdır. Emperyalistler, Anadolu'nun tüm güzelliklerine, zenginliklerine el koydular. Vatan işgal altındaydı. Anadolu halkları, işçisi, köylüsüyle yedi düvele karşı savaştılar. Anadolu toprakları, bir baştan, bir başa kanla sulandı. Kurtuluş Savaşı'ydı. Zafer kazanılmış, vatan kurtulmuştu. Ancak sömürü ve zulüm devam etti. Yeni zenginler türedi ve emperyalistlerin işbirlikçisi oldular. Topraklarımızı parça, parça tekrar sattılar. Bu vatan bizimdi. Oligarşiye karşı savaş yeniden başladı. Savaşımız, vatanımızın bağımsızlığı, halklarımızın kurtuluşu ve özgürlüğü
içindi. İhtilalimizin öncüleri Mahir, Hüseyin, Ulaş'tı.
Onlar, İşçi, Öğrenci, Gençliktiler! Halktılar!
Sömürü ve zulüm altında yaşarlarken, her gün baskı ve zorbalıkla tanışıyorlardı. Daha ilkokulda ve lisede, yüksek okullarda onlara hep aynı şeyleri anlattılar; "Türkler", "Osmanlılar", "atalarımız" dediler. "Ordan oraya, o kıtadan bir diğerine, at sırtında kılıç salladıkça", "Viyana kapılarına kadar dayandık", "Asya ve Avrupa ve Afri-
Bir Ömür Boyu Devrimcilik Tarih Bilincine Sahip Olmaktır ka'da cihana hükmeden Osmanlıyız" dediler. Devam ettiler anlatmaya; "Atatürk kurdu cumhuriyeti", "İkinci adam İnönü" dediler. Sonra, "Yollar kralı Menderes", "Demirel, Türkeş, Erbakan, Ecevit" Hep böyle devam edecekti. Anlatılanlar değişmiyordu, "Ülkemiz zengin" diyorlardı. Zengin olanların sayısı bir elin parmakları kadardı. Koçlar, Sabancılar, Eczacıbaşılar, Karamehmetler... Halk açlık içindeydi ve yoksuldu. Yaşam, hiçte anlatılanlar gibi değildi. Gerçek olan yaşamdı. Gençtiler, özgürlük düşüncesiyle doluydular. Düşündüler, sordular, araştırdılar, tartıştılar, yazdılar, doğruya ulaşmak istediler. Ve buldular doğruyu. Devrimciydiler. Önce FKF (Fikir Kulüpleri Federasyonu) içindeydiler ve sonra DevGenç'li oldular. Sonra THKP-C'yi kurdular. Anadolu İhtilali'ni başlattılar. Bu vatan bizim, bu halk bizimdi. Vatanımızda ABD'nin, Almanlar’ın, İngilizler’in, İtalyanlar’ın... emperyalistlerin ne işi vardı? Onların, askeri, tankı, topu, tüfeği yoktu ellerinde. Üsleri,
şirketleri, onlar adına iş yapan yerli ortakları, işbirlikçileri vardı. Devrimciler, THKP-C kuruluncaya kadar anti-emperyalist, anti-oligarşik mücadeleyi, kitlesel militan bir tarzda geliştirdiler, büyüttüler. İşçilerin, köylülerin, gençliğin mücadelesini örgütleyerek büyük bir güç ve devrimci potansiyel yarattılar. Anadolu'nun bir çok yerinde, topraksız köylünün ağaların topraklarını işgal eylemlerinde yer aldılar. Haşhaş, tütün, fındık üreticilerinin gösterilerinde, ellerinde pankartları, tekellere, tefecilere öfkelerini sloganlarıyla, marşlarıyla haykırdılar. Gençliğin işgal eylemlerinde, boykotlarında oldular, polisle çatıştılar. 6. Filo ile yurdumuza ayak basan Amerikan askerlerini döverek, denize döktüler. Oligarşi ülkeyi yönetemiyordu. Halkın devrimci muhalefeti yükselirken, 12 Mart generalleri bir muhtıra vererek ülke yönetimine el koydular. Generaller parlamentoyu bu sefer kapatmadılar. Silah zoruyla Nihat ERİM'in başbakanlığında bir hükümet kurdular. Artık açık faşizme geçilmişti. THKP-C, ihtilalin yolunu Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisi olarak belirlemiş ve daha 12 Mart gelmeden gerilla savaşına başlamıştı. Emperyalistlere ve işbirlikçilerine ait hedefler bombalanırken, Amerikan emperyalizminin maşası siyonist İsrail'in Türkiye Başkonsolosu olan ve ülkemizdeki siyonist hareketin organizasyonunda önemli rolü olan Efraim ELROM kaçırılarak cezalandırılmıştı. Cunta ve ERİM hükümeti, onbinlerce insanı işkence tezgahlarından geçirerek, zulmün en vahşisini uyguladılar. Bu savaş içinde Hüseyin CEVAHİR şehit düşerken, Ulaş ve Mahir tutsak düşmüştü. Maltepe Askeri Hapishanesi'nden firar ederek özgürlük ve kurtuluş mücadelesine kaldıkları yerden devam ettiler. Savaş, 12 Mart'ın tüm baskı ve terörüne, takip ve operasyonlarına karşın devam ediyordu. Zulüm, nice olursa olsun, haklı bir savaşı, halkın savaşını durduramıyordu. THKP-C, halkın yüzyılların öfkesinin, yoksulluğunun ve açlığının hesabını soruyordu. Mahirler, Deniz, Yusuf ve Hüseyin'i idam etmek isteyen 12 Martçılara hiç
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
21
Halkın ve devrimcilerin mücadelesi emek, onur ve namus mücadelesidir. Bu mücadele faşist devlete ve kapitalizme karşıdır. İşçilerin, köylülerin, esnafın, öğrencilerin, tüm halk güçlerinin safı devlet karşısında olmak ve ona karşı mücadele etmektir. Emperyalizme ve faşizme karşı mücadele, devlet, sömürü ve zulme karşı mücadele etmektir. Savaşımız,
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
aydınların partisidir. beklemedikleri yerden cevap vereceklerdi. Ünye DEVRİMCİ HALK Radar Üssü'nde NATO KURTULUŞ CEPHESİ görevlisi üç İngiliz ajapartimizin silahlı ve kitnını kaçırdılar. lesel örgütüdür. DEVRİMCİ HALK KURTUİstedikleri tek şey LUŞ CEPHESİ tüm ulusvardı: İdamlar olmayalardan halkımızın, emcak. Mahirler Kızıldesömürüye karşı sosyalizm kavgasıdır. Emeğiyle peryalizme ve faşizme re'de bir köy evinde kuinsanca yaşamak, onuruna ve namusuna sahip karşı savaşmak isteyen, şatıldılar. Düşman büçıkmak, sömürüye izin vermemek ve bu düzenin yıkılmasıntün gücü ile oradaydı. dan yana olan herkesin kapitalizme karşı mücadele etmektir. Polisi, ordusu, MİT'i, savaşacağı örgüttür" kontrgerillası... düşman, Düşmanlarımız; "Bu halkın öncülerinin tesledi. Bir halk hareketi yarattı ve halkın savaşta başta ABD emperyalistleri ve dilim olmasını istiyordu. On'ların cevabı kurtuluş umudu oldu. Kırda, şehirde, ğer emperyalistler, bunların ekonomikçok açık ve netti. "Biz buraya dönmeTHKP-C'nin yolunda savaş devam etti. politik-askeri-kültürel kurumları, üsleye değil ölmeye geldik." Kurşun yağ12 Eylül 1980'de karanlığın temsilcileri, temsilcilikleri birer ajan yuvası olan muru altında, slogan ve marşlarını hayri faşist generaller geceyarısı iktidara el kırmaya devam ettiler. "Yaşasın tam bayardım paravanası altındaki değişik koyduklarında, tanklarla, ülkeyi bir başğımsız Türkiye"... "Yaşasın direnişikuruluşları, İşbirlikçi vatan haini tekelci tan bir başa işgal ettiklerinde, savaşan ve miz" Son nefeslerine, son kurşunlarına sermayedarlar, işbirlikçi tüccarlar, tedirenen Devrimci Sol vardı. Ölümlere kadar savaşı sürdürdüler. Zulüm, on devfeciler, büyük toprak sahipleri, toprak yatıldı, zulme boyun eğilmedi. İhanetrimciyi katletmekle, devrimci savaşı ağaları, bunların özel silahlı güçleri, İkler, döneklikler, yılgınlıklar da vardı bu bitirdiğini, Türkiye halklarının devrim tidarı paylaşan tüm devlet yetkilileri, Bu savaşta. Ama savaş kahramanların yoözlemlerine de son verdiğini düşünüköhne, kokuşmuş düzeni savunan tüm lunda yürüyordu. Devrim yürüyüşü hiç yordu. Ezilenlerin kanı ile ayakta dumilletvekilleri, üst düzey bürokratları, fadurmadı. Halkın savaşı, kurtuluş ve ranlar, geçmişte bir çok kez yanıldıklaşist ordu, polis, MİT, kiralık katiller süözgürlük umudu sürekli büyüyordu. rı gibi yine yanılmışlardı. Yanılmayan rüsü kontrgerilla, korucular ve bunlaTHKP-C'nin savaşı kesintisiz sürmekdevrimcilerdi. Hayat bir kez daha onları ra ait tüm kurumlar, Oligarşi içinde yeteydi. doğrulamıştı. Kızıldere son değil savaş ralan, bu düzeni savunan ve Devrimci sürüyordu. Kızıldere Manifestosu, büHalk İktidarının karşısında olan tüm siyük bir devrimci gelişimin önünü de açyasi partiler, Emperyalizme ve oligar30 Mart 1994'te mıştı. Bu gelişimim önünde barikat olşiye hizmet eden, devrimci savaşı enUmudun Adı, mak isteyen döneklerin, yılgınların, pas gellemeye çalışan tüm devlet kurumlaDevrimci Halk Kurtuluş tutmuş eski tüfeklerin arasında kendirı ve özel kuruluşlar, oligarşinin beslePartisi-Cephesi Oldu lerine yol açan devrimciler, önce Kurmesi muhbirler, hainler, ajan ve proTarihler 30 Mart 1994 olduğunda tuluş Grubu olarak örgütlendiler. Sonvokatörler düşmanımızdır." (DHKP 1 umudun adı ilan edildi. Tarih 30 Mart ra Cepheciler oldular. Ve Dev-Genç'liNo'lu Bülteni) Savaş, halk ve halk düş1994'te, Devrimci Halk Kurtuluş Parlerdi. manı bir avuç vatan haini arasındaydı. tisi-Cephesi'ni yazdı sayfalarına. Artık, Bir tarafta, iş, ekmek, özgürlük, adalet Devrimci Sol, Devrimci Halk Kurtuluş isteyen 75 milyon halk; diğer tarafta, emYıl 1978 Olduğunda Partisi-Cephesi'ydi. Devrimci Halk peryalizmin işbirlikçisi, Koçlar, SabanTürkiye'de Artık Kurtuluş Partisi-Cephesi, Devrimci cılar, Eczacıbaşılar, Karamehmetler... Devrimci Sol vardı Sol'du. Devrimci Halk Kurtuluş Partivardı. si, 1 No'lu Bülteni’nde halklarımıza şöyDevrimci Sol anti-faşist, anti-emle sesleniyordu; "İhtilalin yolu PARTİperyalist eylemliliklerde, gençliğin okul Bir Ömür Boyu MİZİN YOLUDUR. İhtilalin öncüsü işgallerinde, işçilerin grevlerinde ve Devrimcilik, PARTİMİZ'dir. Öncülük görevimizi fabrika işgallerinde, köylülerin mitingSavaşı Büyütmektir doğru devrimci politikalarımızdan, üllerinde, memurların, esnafların mücakemiz ve halkımız gerçeğine ihanet etdelesindeydi. Hayatın her alanında, halDevrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cepmemekten, ihtilal bayrağını asla yere dükın içinde ve onun öncüsüydü. Nerede hesi'nin savaşı 30 yıldır süren bir saşürmemekten, yüzlerce şehidimizden, bir zorbalık ve zulüm varsa, faşizmin salvaştır. Bu savaşta, Mahirler, Niyazi, dırı ve katliamı varsa oradaydı Devrimci kavgamızdan ve şanlı tarihimizden alıSabo, Sinanlar halkların mücadelesiSol. Halkın yanında, kan emici faşistlerin yoruz. DEVRİMCİ HALK KURne önderlik etmişler ve Halk Kurtuluş karşısındaydı. Devrimci Sol, silahlı, siSavaşı'nın tarihini yazmışlardı. Bu TULUŞ PARTİSİ tüm uluslardan işlahsız, kitlesel bir çok eylemlilik örgütsavaşta Cepheliler öldüler, yüzlerce ölçilerin, emekçilerin, yoksul köylülerin,
22
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Cepheli her şeyden önce örgüt insanıdır. Örgüt onun yüreğinde ve bilincindedir. Örgüt çıkarlarını her şeyin üzerinde tutar. Her anında, her ilişkisinde, düşüncesinde, duygularında örgüt vardır. Örgüt insanı örgütün büyüyüp gelişmesinde, devrimin yakınlaşmasını görür. Cepheli ideolojik olarak ve yönetsel olarak disiplinlidir.
düler ve öldürdüler. Halkı örgütlediler. Devrimin hamalı ve kurmayı oldular. Özverili ve fedakardılar. Partiye, yoldaşlarına güvendiler, bağlı kaldılar. Bu tarihin kahramanıydılar. Savaş kesintisiz olarak sürdü. "Ülkemizde kahraman olmak insanın kutsal görevidir. Ülkemizde herkes yetenekli, kabiliyetlidir. Tembeller, aylaklar haricinde herkes. Onlar yetenekli olmak istemiyorlar. Ve hiçten yalnız hiç çıkar. Su taşın altından akmaz." Ostrovski. Ve bir tarih yarattılar. Kahramanlıklar, direniş destanları yaratarak egemenlerin korkulu rüyası oldular. Devrim ve sosyalizm bayrağını yükseklerde dalgalandırarak, savaşarak emperyalizm ve işbirlikçilerine karşı zaferler kazandılar. Gençtiler, yaşlıydılar, çocuktular. Her yaştan vardı içlerinde. Kadın erkek birlikteydiler. Alevi, Sünni her mezhepten ve dinden, Türk, Kürt, Laz Çerkes, Arap... her ulustan halktılar. Devrimciydiler. Savaşta şehit düştüklerinde, 16'sında, 20'sinde, 30'unda, 40'ındaydılar. Cephe içerisinde; her yaştan, her ulustan bir arada, büyük bir ailenin içerisindeydiler. Bir ömür boyu sürdü kavgaları. Bir ömür boyu devrimci kaldılar. Şehit düşenler mutlu ve huzurlu olarak toprağa düşerken bu büyük aile içinde olanlar ve her gün cephe saflarına katılanlar yaşamak ve yaşatmak için kavgaya devam ediyorlar. Onlar; halkın kurtuluşu ve özgürlüğü uğruna yürütülen savaşta, destanlar yazılarak, kahramanlıklar yaratılarak yaratılan tarihin içindeydiler. Anlamlı bir hayatın, güzelliklerin içinde oldular. Kavgaları, yaşamları, dünyanın en güzel, en onurlu, en namuslu güzellikleriyle doluydu. Halkın çektiği acıları, yaşadığı sefaleti, gördüğü zulmü her zaman yüreklerinde ve beyinlerinde hissettiler. Hissettiklerinin gereğini yaptılar. Bunu yapmak mücadelenin ihtiyacını karşılamaktı. Bunun için emek harcayarak, işlerine yoğunlaştılar, zaferler kazandılar. Bu süreçte bilinç olarak, inanç olarak kendilerini ve örgütlerini büyüterek, halkı örgütlemeye, savaşmaya ve savaştırmaya devam ettiler.
Faşizme ve kapitalizme karşı sürdürdüğümüz bu savaş, tüm halk güçlerinin, birliğiyle, mücadelesiyle zafere ulaşacak. Ve savaş sürüyor...
Savaşımız, Faşizme Karşı Demokrasi, Emperyalizme Karşı Sosyalizm İçindir Toprağı işleyen, fabrikada üreten ve emeğiyle, alınteriyle yaşayanlar üretmediğinde, burjuvazi için hiçbir şeyin anlamı yoktur. Onlar sömürülerini emekçilerin, halkın yarattığı değerlerle ancak kazanabilirler. Her türlü değeri üreten emekçiler, ayağa kalktığında, isyan bayrağını kaldırdığında faşist devlet ve tüm kapitalistler, tanklarıyla, panzerleriyle, polis ve jandarmasıyla, tüm güçleriyle halkın karşısına çıkarlar. Ancak bu mücadeleyi durduramazlar. Her ayağa kalkış, her isyan, yeni büyük mücadelelerin önünü açar. Devlet bugüne kadar halkın mücadelesini, devrim mücadelesini kanla boğarak, halkı bölerek, güçten düşürerek ve birbirine karşı kışkırtarak yoketmek istedi. Ancak bu mücadeleyi durduramadı. Tekrar tekrar halkın mücadelesi bu topraklarda güçlenerek boy verdi. Halkın ve devrimcilerin mücadelesi emek, onur ve namus mücadelesidir. Bu mücadele faşist devlete ve kapitalizme karşıdır. İşçilerin, köylülerin, esnafın, öğrencilerin, tüm halk güçlerinin safı devlet karşısında olmak ve ona karşı mücadele etmektir. Emperyalizme ve faşizme karşı mücadele, devlet, sömürü ve zulme karşı mücadele etmektir. Savaşımız, sömürüye karşı sosyalizm kavgasıdır. Emeğiyle insanca yaşamak, onuruna ve namusuna sahip çıkmak, sömürüye izin vermemek ve kapitalizme karşı mücadele etmektir. Bu mücadele, her gün işinden, ekmeğinden olan, açlıkla boğuşan, sefalet içinde yaşayan halkın, açlığı yaratan sömürü-
cülere karşı yürüttüğü mücadeledir. Sömürüyü, sefaleti, açlığı yaratan kapitalizmin, yok edilmesi, sosyalizmin kurulmasıyla sömürü ortadan kalkacaktır. Savaşımız, emperyalizme karşı bağımsızlık savaşıdır. Ülkemiz, ekonomisinden politikasına, kültürüne kadar her şeyiyle IMF ve NATO gibi emperyalist kurum ve kuruluşlarıyla emperyalizme bağımlı bir ülkedir. Vatanımızın özgürlüğü için mücadele, emperyalizmin ülkemizdeki varlığına son vermek, ekonomik, siyasi, askeri, kültürel olarak kurulan açık-gizli tüm ilişkileri bitirmektir. Bu mücadele, emperyalizme karşı, devrimcilerin, vatanseverlerin, halkın bağımsızlık mücadelesidir. Savaşımız adalet, özgürlük ve demokrasi savaşıdır. Ülkemizde her şeyiyle tam bir hukuksuzluk ve adaletsizlik vardır. Kayıplar, katliamlar, infazlar, işkenceler devletin politikasıdır. Sokakta, mahallede, okulda, işyerinde, fabrikada, kırda ve şehirde katliamlar, infazlar yapılmakta, işkence sürmektedir. Ülkemiz hiçbir demokratik hakkın, en temel özgürlüklerin bile olmadığı faşist bir iktidarla yönetiliyor. Halkın hiçbir kesiminin düşündüğünü söyleme, hak arama, örgütlenme özgürlüğü yoktur. Her şeyi belirleyen emperyalistler ve işbirlikçi tekellerdir. AKP ve bekçiliğini yaptığı tekellerdir. Demokratik haklar ve özgürlükler için mücadele eden herkesin karşısına faşist devletin Anayasası, yasaları, polis copu, işkenceler ve hapishaneleri çıkar. Halkın hak ve özgürlük talepleri için mücadelesi, özgürlük ve adalet için mücadele, sömürücülerin ve zalimlerin faşist devletine karşı mücadeledir. Bu mücadele halkın demokrasi için mücadelesi, halk demokrasisi için mücadeledir. İnsanca, onuruyla ve namusuyla yaşamak, bağımsızlık ve özgürlük, sömürüye karşı savaşmaktır. Özgür, onurlu ve namuslu yaşam ancak bağımsız, özgür ve sömürünün olmadığı bir ülke için verilen bir mücadeleyle mümkündür. Bu kavgada dost olanlar, saf tutanlar halk ve devrimcilerdir. Düşman ise bir avuç sömürücü asalak, zorbadır. Halkın kurtuluşu, faşist dev-
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
23
letin yıkılarak halkın iktidarının kurulmasındadır. Sürdürdüğümüz savaş, insanca ve onurlu yaşamın, bağımsızlığın ve özgürlüğün savaşıdır. Halk iktidarını kurmak için yürüttüğümüz savaşla, faşist devlet yıkılacak, halk iktidarı kurulacaktır.
Ülkemizde Halk Savaşı, Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisi’dir
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
24
Savaşımız tüm uluslardan, her milliyetten, her din, mezhep ve inançtan halkımızın kurtuluşu, adalet, eşitlik, onurlu yaşam savaşıdır. Ülkemizde devrim, emperyalizmin ve oligarşinin zorba yönetimi, faşist iktidarının yıkılmasıyla, halkın silahlı savaşıyla gerçekleşecektir. "Halkın silahlı savaşı, Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi'nin öncülüğünde şehirde ve kırda silahlı propagandanın, gerilla savaşının geliştirilmesi, yaygınlaşıp güçlenerek gerilla ordusuna varmasıyla, artan halk hareketleri ve yöresel ayaklanmalarla birlikte, halk ordusunun oluşması ve en nihayet topyekun ayaklanmayla, oligarşik devleti yıkarak Devrimci Halk İktidarını kurar" (Kongre Belgeleri II, Kararlar Syf: 147) Halk savaşının ilk evresi, silahlı propaganda temelinde şekillenen öncü gerilla savaşıdır. Halk savaşı, ülkemizde Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisi’yle yürütülür. Şehirde ve kırda gerilla savaşı temel olurken ekonomik ve demokratik mücadele, ideolojik mücadele sürdürülür. Silahlı mücadele dışındaki tüm mücadele biçimleri temel savaş biçimine bağlı olarak, onu güçlendirici şekilde yürütülür. Ülkemizde anti-emperyalist, anti-oligarşik devrimle sömürü düzenine son verilecek, demokratik özgürlükleri sağlayacak olan halkın kendi iktidarı kurulacaktır. Ülkemiz bağımsız, demokratik bir ülke olacaktır. Özgür vatanımızda üretenler emeğinin karşılığını alırken, düşünce suç olmayacak eğitim halk için ve bilimsel bir eğitim olacaktır. Her halk ve ulus kardeşçe ve birlikte yaşarken, dilini, kültürünü özgürce kullanabilecek ve Kürt halkı kendi kaderini tayin edecek. İnanç-
lar baskı altında olmayacak. Emperyalizmle her türlü siyasi, ekonomik, askeri bağımlılık ilişkilerine son verilirken, yeraltı ve yerüstü kaynaklarımız emperyalistlere peşkeş çekilmeyecek. IMF'nin, Dünya Bankası'nın boyunduruğu olmayacak. Bağımsız, demokratik ve sömürünün olmadığı ülkemizde zulüm ve soygun düzeni yerle bir edildikten sonra, adalet ve eşitlik hüküm sürecek, halkımızın onurlu bir yaşamı olacaktır. Ülkemizde halkın iktidarı kurulduktan sonra, kavgamız orada kalmayacak. Sosyalist üretim yapılırken, enternasyonalist görevlerimizi yerine getirerek tüm dünya sömürüsüz ve özgür oluncaya kadar savaşımız devam edecektir.
Bir Ömür Boyu Devrimcilik Örgüt İnsanı Olmaktır Bir Cepheli her koşulda, olanaksızlıklar, yokluklar, yoksunluklar içinde ve zor koşullarda, örgütüne bağlı, halka ve devrime güvenen, davasının gereklerini yerine getirendir. Çünkü o örgüt insanıdır, dava adamıdır. İnançlıdır ve vefalıdır Cepheli. Şehitlere olan vefasını, yalnız da kalsa, tek başına da olsa, dört bir yanı düşman kuşatması altında da olsa göstermesini bilir. Çünkü şehitlere vefa, onlara verilen söz, devrim sözüdür? Nasıl bilirdiniz onları, nasıl? Nasıl yaşarız, ayırıp kendimizi onlardan? Nasıl görmeyiz onların gözleriyle dünyayı ve nasıl işitmeyiz onların kulaklarıyla bazen?.. Cepheli dağda ve şehirde, kuşatıldığı üslerde, işkencede ve hapishanelerde, direnerek düşmanı bozguna uğratır. O ölecek ama teslim olmayacak, yenilmeyecektir. Tarihin ak sayfalarında bir kahraman olarak ölümsüzleşir, ebedileşir. Onu kahramanlığa taşıyan, düşüncesi, çalışması, yaşamı, örgütle olan ilişkisi, Cephe gerçekliğidir. Cepheli her şeyden önce örgüt insanıdır. Örgüt onun yüreğinde ve bilincindedir. Örgüt çıkarlarını her şeyin üzerinde tutar. Her anında, her ilişkisinde, düşüncesinde, duygularında örgüt vardır. Örgüt insanı örgütün büyüyüp gelişmesinde, devrimin yakınlaşmasını görür. Cepheli ideolojik olarak ve yönetsel olarak disiplinlidir. Demokratik merkeziyetçiliği bilir ve hayata
geçirir. Cepheli denetlenen ve denetleyendir. Tüm vahşetiyle halka saldıran, bize darbeler vurmak isteyen düşman karşısında savaşıyoruz. Bu nedenle örgütsel olarak denetim mekanizmalarımız işlemek zorundadır. Bir savaş örgütü için tüm birim ve alanlarda, hem yukardan aşağıya, hem aşağıdan yukarıya denetim hayati önemdedir. Cepheli tüm bu işleyiş içerisinde hem denetleyen hem de denetlenendir. Cepheli çalıştığı alanda, birimde ve bölgede altındaki insanlardan, halktan öneri ve düşüncelerini alarak, onlara değer vererek, yapılması gereken işleri gerektiğinde talimat vererek yaptırır. Örgüt insanı, öğrendiklerini öğreterek, halkı örgütleyerek, devrimcileştirerek, zaferin her gün biraz daha yakınlaşacağı bilinciyle hareket eder. Devrimci örgüt disiplinine, örgüt hukukuna uyan ve uygulamasını sağlayandır. Devrimci ilkeli ve kurallıdır. Örgüt disiplinine, örgüt hukukuna, ilke ve kurallarına uymak, uygulanmasını sağlamak başarmanın ve kazanmanın koşullarını yaratmaktır. Bunlara uymak görev ve sorumlulukların yerine getirilmesidir. Devrimci aldığı görevde, yaptığı işte disiplinli olacak, örgütün disiplinine uyacaktır. Uyulmadığı yerde gevşeklik, laçkalık ortaya çıkacak, bunun yarattığı tahribat ve zararlar büyük olacaktır. Hiçbir devrimcinin böyle bir hakkı yoktur. Cephelinin görev, yetki ve sorumlulukları örgüt içi hukukla belirlenir. Örgütün hak, hukuk, adalet anlayışına gösterilen saygı örgüte güvendir. Örgüt içinde kimsenin özel bir hakkı, ayrıcalığı yoktur. Örgüt hukuku herkes için geçerlidir. Ayrıcalıkların olduğu yerde sosyalist düşünce biter. Devrimci, adalet, ahlak, örgüt içi yaşamda, devrimci savaşta, ilke ve kuralların mantığını kavrayarak, kendi deneylerini yaşama lüksüne sahip olmadan, kendisini ilke ve kuralların dışında görmeden ilke ve kurallara uymalıdır. Yüzyılların sınıf mücadelesi ve örgütün deneylerinden ortaya çıkan ve bir mantık olarak şekillenmesi gereken ilke ve kurallara uymak, devrimci açısından hayati önemdedir. Uyulmadığında şehitlere, tutsaklıklara kadar varan, savaşımız önünde engel olan zararlar doğabilmektedir. Devam edecek
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Politikasızlık Değil, Teslimiyet; Devleti Tanımamak Değil, "Tanımazlıktan" Gelmek 17 Şubat 2012 tarihli Milliyet Gazetesi’ndeki köşesinde Hasan Cemal, BDP Eş Başkanı Selahattin Demirtaş’ın mektubundan bölümler yayınladı. Selahattin Demirtaş 16 madde halinde sıraladığı mektupta; 19 Nisan 2009 tarihinde başlayıp günümüze kadar devam eden operasyonlarda “6 milletvekili; 94 gazeteci ve 30 gazete dağıtımcısı; 36 avukat; 31 belediye başkanı; 7 belediye başkan yardımcısı; 5 belediye başkan vekili; 183 parti yöneticisi; 28 Parti Meclisi üyesi; 6 MYK üyesi; 2 eş genel başkan yardımcısı; 400’e yakın öğrenci... sendikacılar, BDP üyeleri vb. olmak üzere toplam 6300" kişinin tutuklandığını belirtiyor. Demirtaş, ayrıca Abdullah Öcalan’ının İmralı’ya gelişiyle birlikte devletle yürüttüğü ilişkilere de vurgu yapıyor. “(1) Öcalan daha yakalanmadan önce ‘Kürt ulus devleti’ (bağımsız devlet) dışında bir çözüm arayışı içine girmiş, ancak İmralı cezaevindeyken bu tezini geliştirerek, ‘demokratik toplum örgütlenmesi’ amacıyla ‘konfederal’, ‘özerk’ toplum ve devlet modelleri üzerinde durmuştur. "(2) 1999–2004 yılları arasında PKK süresiz ateşkes ilan etmiş ve silahlı unsurlarını Türkiye sınırları dışına çıkarmıştır. Bu dönem zarfında da İmralı ve Kandil’le devlet adına görüşmeler yapılmış, ancak AKP hükümeti henüz devlete tam olarak hakim olmadığı için bu görüşmelerin kendi kontrolünde gelişmediği sonradan anlaşılmıştır…” (Selahattin Demirtaş’ın Hasan Cemal’e gönderdiği mektuptan. 17 Şubat 2012 Milliyet Gazetesi) Selahattin Demirtaş mektubunda, PKK’nin ve Abdullah Öcalan’ın Kürt sorununun çözümü için çabaların devlet katında karşılık görmediği gibi, operasyon ve tutuklamalarla Kürt hareketinin tasfiye edilmek istendiğini belirterek serzenişte bulunuyor. Bu serzeniş veya hayal kırıklığı sadece Selahattin Demirtaş’a özgü
değildir. Bir bütün olarak Kürt milliyetçi hareketinin içerisinde bulunduğu ruh halinin dışavurumudur. Doğrudur, oligarşi bir bütün olarak Kürt halkının yürüttüğü mücadeleyi tasfiye etmek istiyor. Ve bunu da başbakanı, bakanları, generalleri aracılığıyla açıktan ifade ediyor. Açıkçası ortada gizli-kapaklı bir şey yoktur. Yapılan bir tasfiye ve teslim alma operasyonudur. “Açılım” adı altın da yapılanlar da bu tasfiye çerçevesinde ele alınıyor. Oligarşinin en tepe yöneticileri bu gerçeği açıktan ifade edip uygulamaları da bu çerçevede ele alırken, BDP ve bir bütün olarak Kürt milliyetçi hareketi açısından şaşırtıcı olan nedir? Onlar, kapalı kapılar ardında yaptıkları görüşmelerde kendilerine verilen sözlerin peşindeler. Verilen sözler ile uygulamalar arasındaki çelişkiye değinilerek yapılanlar, söylenenler bir yakarıştan, şikayetten öteye geçmiyor, geçemiyor. Bunun adına politikasızlık diyebilir miyiz? Elbette diyemeyiz. Kürt milliyetçi hareketi faşist devlet gerçeğini tanımamakta dahası tanımamazlıktan gelmektedir. Faşist devlete yaklaşımda bu hale düşülünce teslimiyetçilik kaçınılmaz bir hal almaktadır.
Gerçeği Kabul Etmek Tercih Yapmaktır! Gerçeği Kabul Etmek Savaşmaktır Devlet gerçeğini kabul etmekten ısrarla kaçmıştır Kürt milliyetçi hareket. Kastettiğimiz kavramsal bir ele alış değildir. Devlet gerçeğinin onca yaşanan örnekle ele alınmasıdır. Yani gerçeğin olduğu gibi görülmesidir. Ancak bu yapılmamaktadır. Öcalan İmralı’da şöyle demişti: “Günümüz Türkiye Cumhuriyeti istenilen düzeyde olmazsa da demokratikleşmede epey mesafe aldığı açıktır. Anayasal ifadesi de temel insan hakları, özgürlükleri konusunda kapsamlıdır. Uygulama sorunları daha ağırlıktadır. (…) Her
ideoloji, inanç zora başvurmadan da teknik basın-yayın başta olmak üzere olanaklarıyla, doğruysa kendini uygulayabilir. Yani bu anlamda da zor gereksizleşmiştir.” O Türkiye tablosunda faşizmi görmüyor. Türkiye tablosunda “istenilen düzeyde olmasada” diyerek “burjuva demokrasisi”ni görüyor. Dahası bunu istiyor, bunu hedefliyor. İşte bir yanda söylemler bir yanda ise gerçeğin kendisi. Gerçek nedir? Yukarda söylendiği gibi “demokratikleşmede epey mesafe alındığı” değildir. Gerçek, faşizmin daha da kurumsallaştırılması, baskı ve zulmün yasal hale getirilmesidir. Örneğin Özel Yetkili Mahkemeler DGM’leri dahi aratır olmuştur. Yeni “terör” stratejileriyle geçmişin TMY’sini geride bırakmışlardır. “Yeni Anayasa” da 12 Eylül Anayasası’na rahmet okutacaktır. Kendi hukukunu çiğneyen devlet, bu hukuku yasallaştırarak varolan boşluklarını da kapatmıştır. Yasamada, yargıda, yürütmedeki düzenlemelerin esası devletin faşist tarzda yeniden örgütlenmesidir. Deniyor ki “zor gereksizleşmiştir”. Deniyor ki “her inanç, ideoloji doğruysa kendini uygulayabilir”. Hayat bu söylenenleri yalanlıyor. Devlet gerçeği her an ve her şeyiyle zorun ifadesidir. Devlet bilinen ve her biçimde doğrulanan tanımıyla “bir sınıfın diğer bir sınıf üzerindeki baskı aygıtıdır”. Gerçeği gözardı etmek kendini kandırmaktır. Dahası halkı aldatmaktır. Gerçek görülse Öcalan’ın ortaya koyduğu tespitler havada kalacaktır. Bu durumu kurtarmak için de başka “tespitler” yapılıyor. Beklentileri karşılamayan, olmaması gereken şeyler devlet içindeki rantçı çeteye bağlanıyor. Örneğin bir dönem, “her şeyin sorumlusu Mehmet Ağar’dır” dediler. Ancak dönemin Genelkurmay Başkanı Doğan Güreş açıkladı: “Cumhurbaşkanı, Başbakan, Genelkurmay Başkanı birlikte karar alıyorduk.” Ağar açıkladı; “Tüm kararlar MGK’da alınmıştır.”
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
25
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
26
Bunlar da ikna etmiyor Kürt milliyetçi hareketini. Hayatın kendisini, gerçeğin kendisini kendi dar beklentileri içine oturtmaya çalışmaktadır. Ve tabi beklentilerini gerçeğe sığdıramamaktadır. Çünkü beklenti ve tercihleri yanlıştır. Kendisi dışında, devrimciler dışında herkesten çözüm beklemişlerdir. 1990’lardan itibaren milliyetçi politikalarının başarıya ulaşamayacağını görüp oligarşiyi uzlaşmaya çalışmışlardır. Kimlerden beklemediler ki; Turgut Özal’ı, Boyner’i, Sabancı’sı, TÜSİAD’ı, ANAP’ı, DYP-SHP’si, REFAHYOL’u, AKP’si… Eli kanlı MHP’den dahi çözüm beklenmiştir. “Emperyalizm yenilmez” tespitinden hareketle AB, ABD emperyalizminden çözümler beklenmiştir. “Batı eğer isteseydi sorunu çözerdi. Nasıl ki, Kosova’da çözüyorsa, Kürdistan’da da çözer. Kosova’da çözen, Filistin’de çözen Kürdistan’da rahat çözer. Buna gücü var. Bize rağmen çözüm olmuyor diyemez. Batı, çözümü istemediği için bugünkü sorunlar ortaya çıkmıştır ... Avrupa hiç olmazsa bundan sonra sorumluluklarını yerine getirmeli. Çünkü çözümü ortaya çıkartabilecek önemli bir güçtür. Onun için çözümsüzlük politikasından vazgeçip, çözüme katılmalıdır.” (PKK Başkanlık Konseyi Üyesi Cemil BAYIK, 21 Haziran ‘99, Özgür Politika) Yetmedi emperyalist kurumlar “çözüm”e ortak edilmeye çalışıldı. NATO’su, BM’si Kürt sorunun çözümü için göreve çağrıldı. Dünya halklarının katilleri emperyalist kurumlara olmadık misyonlar biçildi. Emperyalizm olmadan, bir çözüm olmayacağı PKK önderliğinde adeta değişmez bir düşünce haline gelmiştir. Öyle ki "önerecekleri her türlü çözümü koşulsuz kabul etmeye hazırız" diyebilmiştir. Ortaya çıkan bu tablo devlet, emperyalizm, faşizm, oligarşi tespitlerindeki yanlışlığın, yanılgının ifadesidir.
Bu yanılgıyı besleyen de her şeyin odağına Kürt Sorununu koymaktır. “Türkiye’nin temel sorunu Kürt sorunudur.” anlayışını temel politika haline getirmektir. Öylesi her şeyin, her sorunun çözümü Kürt sorununun çözümüne bağlanmıştır. Hayat, sınıflar mücadelesi gerçeğine göre yürüyor. İyi niyetlerle, zorlama tespitler ve beklentilerle gelişmiyor. Tersine bu durum bunalımı devam ettiriyor ve olumsuz anlamda daha da derinleştiriyor. Neden? Çünkü devrim değil düzen tercih ediliyor. Halkın iktidarı değil burjuva demokrasisi tercih ediliyor. Çözüm değil çözümsüzlük tercih ediliyor. Devrimciler değil düzen, onların kurumları tercih ediliyor. Halklarımızın kurtuluşu değil “kırıntılar” tercih ediliyor. Devrimi, kurtuluşu tercih etmek savaşmaktır. Düzeni tercih etmek ise barıştır, uzlaşıdır. Gerçek budur. Görülmesi, kabul edilmesi gereken budur.
Her Şeyi Tersyüz Eden Teslimiyetçilik Neredeyse 20 yıl önce "Silahlı mücadele mi uzlaşmaya hizmet mi?" başlıklı yazımızda şunları demiştik: "Bilinmelidir ki, sınıflar mücadelesi, savaşlar, iç savaşlar, hiçbir zaman iyi niyetle yürümez, yürümüyor da. Hele iktidar sorunu olan bir hareketin iktidar hedefinden vazgeçmesi ise, deyim yerindeyse tam bir felakete yol açar. Örnekleri de var. Egemen sınıflar savaşlarda inisiyatifi ele geçirdiler mi, devrimci-yurtsever güçleri ezmeden bırakmazlar." (29 Mayıs 1993, Emperyalizme ve Oligarşiye Karşı Mücadele) "Sloganımız Barış mı?" başlıklı yazıdan: "Strateji ve taktikler, faşist devletin yıkılmasına göre belirlenmediğinden milliyetçi taktiklere hizmet eden herkes, her şey çok iyi, tersi ise çok kötüdür. Bu yanıyla Marksist-Leninistler barış diye bağırmadığından ve bütün program
ve taktiklerini buna göre düzenlemediğinden kötü, işe yaramaz... Boyner kadar bile olamıyorlar... Doğrudur, asla Turgut Özal, Boyner ve Sabancı gibi Kürt halkını düşünmeyeceğiz. Çünkü Kürt halkının düşmanları halkı düşünmezler. Onlar halkı düşünüyor görünseler de biz tersini düşüneceğiz. Hile arayacağız. Ve bugün, birileri barış deyip, devrimci hareketin gelişmesini engellemek istiyorsa bu barışa karşı çıkacağız ve daha çok savaş diyeceğiz. Kürt ve Türk halklarının çıkarları, kurtuluşu, emperyalizme ve oligarşiye hizmet eden boş barış sloganlarında değil, daha çok savaştadır." (14 Ekim 1995, Zafer Yolunda Kurtuluş, M. Ali Baran) Bu tabloda ısrar emperyalizme teslimiyetle, Kürt sorununun çözümsüzlüğünü kabul etmekle eşdeğerdir diyoruz.
Neden Teslimiyetçiliktir? Milliyetçilik ve beraberindeki “sömürgecilik” teorisi kürt hareketine “kürt sorunundan başka sorun yok” dedirtmiştir. Emperyalizmsiz çözüm olamayacağına inandığı için emperyalizmle çözüm peşinde AB ve ABD’ye sarılmıştır. TÜSİAD, burjuva düzen partileri, Kürt halkının katilleriyle uzlaşma ve işbirliği arayışlarına girmişlerdir. Bu uzlaşma politikalarından güç alan faşizm Kürt milliyetçi hareketine daha fazla saldırmıştır. Kürt halkının kendi kaderini tayin hakkından, bağımsızlıktan özerkliğe, dil sorununa ve son olarak da “burjuva demokrasisi”ne gelinmiştir. Sosyalizmi inkar etmiş, bunu meşrulaştırmak için de “demokratik ekolojik toplum”, “özyönetim”, “üçüncü alan” gibi düzeniçi çözümleri savunmuştur. Türkiye’deki devrimci hareketlere düşmanlaşmış, onların yanında olmadığını ispatlamak için, devrimcilerden “farkını koymak” için sürekli bir çaba içinde olmuştur. Teslimiyetçilik her şeyi tersyüz etmiştir. Emperyalizme, oligarşiye,
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
onun düzenine karşı çıkanlar, devrimci değerleri savunanlar “provokatör” ilan edilirken; teslimiyeti, tasfiyeyi savunanlar yenilenmeci, çöküşü savunmak kahramanlık ilan edilmiştir. Bugün oligarşinin Kürt milliyetçi hareketine yönelik tasfiye operasyonu sadece PKK’nin fiziken tasfiyesi değildir. PKK ideolojik olarak oligarşiyle en geri noktada uzlaşma noktasına gelmiştir. Son açlık grevinin talepleri şunlardır: “- Kürt halkı üzerindeki her türlü baskının kaldırılması ve kamusal alanda kabul görmesi için güvenceye alınması, - Bütün siyasi tutsakların serbest bırakılması, - Askeri operasyonların durdurulması, - Öcalan üzerindeki ‘ağırlaştırılmış tecridin’ kaldırılıp çözüme katkı sunması için; sağlık, güvenlik ve iletişim koşullarının sağlanması.” Herkes tanık olacaktır. Bırakın bu taleplerin oligarşi tarafından tartışılmasını AKP azgınca saldırılarını sürdürecektir. Çünkü oligarşi biliyor ki, Kürt mililyetçi hareketin bu direnişi oligarşiye karşı değil, oligarşiyle uzlaşmak için yapılan bir eylemdir. Oligarşinin bu noktada hedefi sadece Kürt milliyetçi hareketi tasfiye etmek değil, bugüne kadar yürütülen silahlı mücadelenin Kürt halkında yarattığı devrimci dinamikleri, devrimci dinamiklerin örgütlenme potansiyelini tasfiye etmek istiyor. Kürt halkını tümüyle düzen içine çekmek istiyor. Bu konuda devlet, ABD ve AB hemfikirdirler. Kürt milliyetçi hareketi, geldiği noktada, mevcut gücüyle kısmen güncel politika yapabilirken, tercih ettiği çizgi nedeniyle stratejik, uzun vadeli politikalar geliştirme imkanını kaybetmiştir ve oligarşi Kürt milliyetçi hareketinin bu zayıflığı üzerine oynamaktadır. Oligarşi mezarlıklara saldırıyor, kimyasal silahlarla katledip aylarca cenazeleri vermiyor. Bunlara karşı
bile Kürt milliyetçi hareketten ciddi bir direniş tavrı sergilenmiyor, icazetli, sonuç almayan eylemler yapılıyor ve AKP’den “vicdan” bekleniyor. Binlerce kişi cenazeleri almak için dağa yürüyüş yapıyor ama karşılarına düşman çıkınca kitle BDP tarafından direnmeyi çatışmayı göze almadan geri döndürülüp getiriliyor. Bunun nedeni politik güçsüzlüktür. Oligarşiyle çatışmayı göze almamaktır. Her koşulda oligarşiden icazet beklemektir. Bir taraftan tutuklamalar, gözaltılar, katliamlar aralıksız sürerken Cumhurbaşkanı Gül’ün, Kürdistan gezileri, Cemil Çiçek’in Diyarbakır gezisi, uzlaşmaya atılan adımlar olarak Kürt milliyetçileri tarafından desteklenmektedir. Bu ne politika adına ne taktik adına savunulamaz. Burada uzlaşmaya kucak açma vardır. Arada kısmi rahatlatmalarla, asıl olarak tasfiye programını sürdürmekte, ne “Öcalan’ın koşullarının iyileştirilmesi”, ne “tutsakların affı”, hiçbir talebe karşılık vermeksizin, baskılarını sürdürmektedir. Kürt milliyetçi hareketi, bu programı engelleyecek bir adım atamamaktadır. Kah Zapatalar’ın yürüyüşüne öykünmekte, kah Tayyip’e laf yetiştirmekte kah TÜSİAD programına kah pişmanlık yasasına, kah ABD’nin Irak’a müdahalesine bel bağlamaktadır. Kürt sorunun çözümü için değil, oligarşiyle uzlaşmak için Belçika modeli, İtalya modeli... bin bir çeşit model arayışı içine girmiştir... Oysa çok iyi bilmektedirler halkların sorunun çözen ne Belçika, ne de İtalya modeli diye bir model yoktur. Çözüm olmayan “modelleri” çözüm gibi gündeme getirmektedir. Aksi durumda bunların dışında bir adım, düzenle çatışmayı, daha açıkçası düzeni reddetmeyi gerektirmektedir. Kürt milliyetçi hareketin fiziki olarak gücünü koruması, savaşıyor olması bu gerçeği değiştirmez. Sorun ideolojiktir. Kürt miliyetçi hereket ideolojik olarak oligarşiyle en geri noktada uzlaşmaya hazırdır. Tesli-
miyet burjuva ideolojisi karşısındaki teslimiyettir. Çok çarpıcıdır; iki yıl boyunca neredeyse aralıksız KCK adı altında süren operasyonlar var. Halkın oylarıyla seçilmiş 6 milletvekili ve 31 belediye başkanı, 7 belediye başkan yardımcısı, 31 avukat, 28 parti meclis üyesi ve toplam 6 bin 300 kişi tutuklandı. Bu rakam sürekli artıyor. Eski milletvekilleri tutuklandı, yenilerinin evi basıldı. Bütün bu saldırılar karşısında sonuç alıcı hiçbir şey yapılmadı. Oligarşi saldırdıkça Kürt milliyetçi hareket daha çok “barış” dedi. Burada barış demenin politik olarak teslim oluyorum demekten başka anlamı yoktur. Bu tutuklamalar, izlenen politikaların onları nerelere götürdüğünü somut olarak görme fırsatı vermiştir. Ya tam ayrıştıracak, ya birleştirecek! Kürt milliyetçi hareketinin hoşuna gitsin ya da gitmesin biz bu gerçekleri onyıllardır söylüyoruz, söylemeye devam edeceğiz. Bu devrimci hareketin sorumluluğunun ifadesidir. Marksist-Leninistler olayları, olguları somut gerçekliği içinde ele alırlar, sınıflar mücadelesindeki yeri içinde ele alırlar. Kendi subjektif niyetleri, beğenileri, beğenmemezlikleri ile ele almazlar. Dolayısıyla Kürt milliyetçi hareketini değerlendirirken bu temelde ele almıştır. Evet Kürt milliyetçi hareketi teslimiyetçi politikalar içinde boğulmaktadır. Ancak bu tamamlanmamış bir süreçtir. Esas olan öncelikle somut durumun kendisidir. Bugündür. Kürt milliyetçi hareketinin savunduğu talepler demokratik taleplerdir. Bu yanıyla Kürt milliyetçiliği hala demokrasi güçleri arasındadır. Kürt hareketinin emperyalizm ve oligarşiyle çatışması bu zeminde sürmektedir. Devrimci hareket için asıl olan da budur. Devrimci hareketin sorumluluğu Kürt milliyetçiliğini devrimci zemine çekmektir. Eleştirilerimiz, yürüttüğümüz ideolojik mücadele bu anlamda dostça bir uyarıdır.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
27
Levent Tüzel: “BAĞIMSIZ VEKİLİN MECLİSTE HAKKI YOK”
Ne Sanıyordunuz? Ne Bekliyordunuz? Faşist Düzenin Meclisi Demokratik mi olacaktı?
“Küçük burjuva ‘devrimci’ örgütler de siyaset sahnesinde eski rollerini yitiriyor artık.” diyen Kamil Tekin Sürek, biz yok olursak meydan kendilerine kalacak sanıyordu. Burjuvazinin meclisinde biz yokuz! Hadi ne yapıyorsanız yapsanıza!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
28
5 Şubat 2012 tarihli Evrensel gazetesinde, “Bağımsız Vekilin Mecliste Hakkı Yok” başlıklı bir yazı yayınlandı. Bu yazıda, İstanbul Bağımsız Milletvekili Levent Tüzel’in, İnsan Hakları Komisyonu’nda yer alma talebine, Meclis Başkanı Cemil Çiçek’in olumsuz cevap verdiği ve daha önce Meclis Plan ve Bütçe Komisyonu için yaptığı başvurunun da kabul edilmediği, Meclis’te “gündem dışı söz alma hakkı”nın gasp edildiği yazıyordu. Yazının buraya kadar olan bölümünde burjuvazinin faşist meclisinin işleyişine ters düşen, anormal ve aykırı bir tablo yok. Durum burjuva parlamentosunun doğasına uygun bir durum. Ancak yine aynı yazıda, Levent Tüzel’in bu durumu “Bağımsız vekile Meclis’te söz hakkı yok!” şeklinde değerlendirdiği ve Meclis İç Tüzüğü’nü, “Adaletli olmadığı, milletvekilinin kürsü hakkını, söz ve ifade hakkını, komisyonlara katılma ve yasama çalışmalarında bulunmasını güvence altına almadığı...” şeklinde eleştirdiği belirtiliyordu. Aykırılık tam da buradadır. Aykırılık, Tüzel’in faşist meclisi yeni keşfetmesindedir. Tüzel, oligarşinin meclisinden, Meclis Başkanı’ndan, Meclis İç Tüzüğü’nden başka ne bekliyordu acaba? Faşist düzenin Meclisi, demokratik mi olacaktı? İç Tüzüğü adaletli mi olacaktı? Bütün muhalif seslere eşit, özgür ifade ve katılım hakkı mı verecekti? Tabiki hayır! O, üzerine çok methiyeler düzülen, burjuvazinin demokrasisi, hani şu adına “parlamenter demokrasi” dedikleri tam da budur işte. Evet, ortada bir demokrasi
vardır. Ama bu demokrasi sadece egemen sınıflar ve iktidarı elinde tutanlar içindir. Cemil Çiçek de bunu diyor zaten. Bütün komisyonlar dolu, belirlenen sayıda insan yerleştirilmiştir, diyor. Yani, kendi kadrolarını yerleştirdiklerini söylüyor. Buradan hareketle de; “Talebinizle ilgili olarak yapılabilecek bir işlem bulunmamaktadır.”, “Kontenjan ayrılacak kadar yeter sayıda bağımsız milletvekiliniz olmadığı için başvurunuz kabul edilmemiştir.” diyor. Bir devrim manifestosu gibi yazdığınız seçim programınızdaki talepleri yapabilmenizi, parlamentoyu bir kürsü gibi kullanmanızı bırakalım bir tarafa, sizi komisyonlara bile almıyorlar. On binlerce insanın oyunu alsanız bile size mecliste söz hakkı vermiyorlar. Yani, hem sizi seçen halkı, hem sizi yok sayıyorlar. Bunun böyle olacağını görmemek siyasi körlüktür. Bu düzeni tanımamaktır. Toplum bilimini, sınıflar savaşını bilmemektir. Bütün bunlara rağmen hala bu meclisten çözüm bekliyorsunuz. Hala bu mecliste halkın sorunlarını çözeceğinizi düşünüyorsunuz. Bu mecliste mi halkın taleplerini yerine getireceksiniz?
Burjuva Parlamentosu Bilinçli ve İradi Tercihinizdir, Yakınmaya Hakkınız Yoktur Burjuva parlamentonun, hakim sınıfların bir ahırı olduğunu belirten Lenin, en demokratik cumhuriyetlerde de burjuva parlamentarizminin gerçek özünü; “Halkı, yönetici sınıfın hangi bölümünün ayaklar altına alacağına,
ezeceğine dönem dönem karar vermek.” olarak açıklar. Durum en demokratik ülkeler için böyleyse, faşizmle yönetilen ülkelerdeki parlamentolarda durumun nasıl bir hal alacağını tahmin etmek zor değildir. Kaldı ki, tahminden öteye, oligarşinin halk düşmanı meclisinin tarihi baskı, zulüm ve sömürü tarihidir. Biz, en azından teorik olarak, Tüzel’in bu durumu milletvekili olmadan önce de biliyor olduğunu sanıyoruz. Yani meclise, devlet ve parlamentonun kapitalist sistemdeki yerini, misyonunu ve görevlerini bile bile girdiklerini düşünüyoruz. O halde, bu gün bundan yakınmak, eleştirmek anlamsız ve yersizdir. Çünkü, burjuva parlamentosu sizin bilinçli ve iradi bir tercihinizdir. Türkiye oligarşisinin faşist meclisi 92. yılını dolduruyor. Bu parlamento halktan yana değildir! Tüzel’in bu gün eleştirdiği durum 92 yıldır devam eden durumdur. Bu parlamento halkın temsilcilerinin görev yaptığı bir parlamento olmamıştır hiçbir zaman. Emperyalizmin ve onun yerli işbirlikçilerinin toplandığı, koltuklarında tekellerintefeci tüccarların, toprak ağalarınınkapitalistlerin, kısacası tüm sömürücü sınıf ve katmanların temsilcilerinin oturduğu bir parlamento olmuştur. Komisyonları da, kurulları da bunlardan oluşur. Bu parlamento, Koçlar’ın, Sabancılar’ın ve dev tekellerin parlamentosudur!.. Bu parlamentoya kendisine solcu, sosyalist, komünist diyen örgüt, kişi, parti de girse, bu parlamentonun özü değişmeyecektir. 92 yıllık meclisin anti demokratik olduğunu, iç tüzüğünün adaletsiz olduğunu anlamak ve bilmek için milletvekili
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Hani siz Ölüm Oruçlarına açlık grevlerine karşıydınız? Ne oldu şimdi açlık grevi önlügü giymişsiniz? Bunu anlamak için EMEP’lilerin kendi tarihlerini biraz karıştırmaya ihtiyaçları var. Tabi, sahip çıkılan bir tarih varsa. Çünkü bu anlayış her yıl görüş değiştirmesiyle tanınır. İlgili olanlar bile, onun görüşlerini, tahlillerini takip etmekte zorlanırlar. Bir bakarsınız, Maocu’dur, bir
olmak gerekiyordu?
Sekiz Aylık Pratiğinizde Kürt Milliyetçi Hareketin Programının, Taleplerinin Dışına Çıkmadınız, Çıkamadınız Devrimciler, “Parlamentoyu umut kapısı olarak gösteren her söz, baskı ve sömürü düzeninin değirmenine su taşımaktır, bu düzenin devamını istemektir.” diyerek seçimlere girmenizi, parlamenter çözümü savunmanızı eleştirirken siz; “12 HAZİRAN SEÇİMLERİ BİR DÖNÜM NOKTASIDIR” diyor ve ancak devrimle çözülebilecek talepleri parlamentoda çözeceğinizi vaad ediyordunuz. “ÖZGÜRLÜKÇÜ DEMOKRATİK ANAYASA ve KÜRT SORUNUNDA DEMOKRATİK ÇÖZÜM” taleplerini seçim programınıza koyarak bilinç bulanıklığı yaratıyor, halkı kandırıyordunuz. Ölüm oruçları döneminde EMEP’li Kamil Tekin Sürek “Küçük burjuva ‘devrimci’ örgütler de siyaset sahnesinde eski rollerini yitiriyor artık. Belki bir süre daha tamamen yok olmayacaklar, ama yirmi sene önceki güçlerine de artık bir daha kavuşamayacaklar gibi görünüyor. Bu durum, işçi sınıfı ve emekçi halkın
bakarsınız Enver Hoca’cı. Bir bakarsınız “Baba Bush” sloganlarıyla Amerikan başkanını karşılayan Arnavutluk’tan hiç söz edilmez. Genç kuşaklar bilmez belki ama, bu anlayışı tanıyan herkes bu konularda “ünlü” olduğunu da bilir. O da zaten bilmeyenlere politika yapar... Ölüm oruçlarının nerede gerekli nerede gereksiz olduğu konusunda ahkam keserler. “Ölüm orucu ve açlık grevlerinin nerede ve nasıl kullanıldığında etkili olacağını” söylediğine bakarak sakın daha önce ölüm orucuna yatmış olduklarını sanmayın. Bu anlayış hapishaneler tarihi boyunca hiçbir
direniş içinde sonuna kadar yer almamıştır. 12 Eylül cuntası yıllarında direniş kırıcılığı ile bilinir. Devrimciler Tek Tip Elbiseye karşı mücadele ederken, ölüm orucuna yatarken, onlar tek tiplerini giymiş, “karavana fazlalarını bize verin” seslerinin sahibidirler. ‘96 ölüm orucu ile hiç alakaları olmamıştır. 12 tutsağın şehit düştüğü direnişte o, gazetesinde, ölüm orucunu bırakın Ünaldı’ya bakın diyendir. Bakarsınız Ünaldı’ya ne var acaba, yoksa Antep’te ayaklanma mı başlamış, işçi sınıfımız -TDKP’nin bir dönem teorisini yapıp da bir türlü pratiğini yapamayıp unutulanlar çöplüğüne attığı “barikatlar”ı mı kurmuş diye: Yok. Bir grup işçinin direnişi. Tabi kafa böyle olunca da devrimcilik, hapishaneler direnişi gibi kavramlar onun literatüründe tümden anlamını yitirir. Bu anlamsızlaşmaya, daha doğrusu ideolojisizleşmeye teori bulmak için de kıvranılır, direnenlere küfürler edilir.
demokrasi mücadelesi için hayırlı olacaktır.” demişti. (Evrensel, 16 Kasım 2007) Oligarşinin bizi yok etmesini beklemeyin, ona ömrünüz yetmez. Geçin oligarşinin yanına, birlikte saldırın. On yıllardır her türlü aracıyla saldırıyor oligarşi, yok edemedi. Biz yok edilirsek meydanın size kalacağını sanıyordunuz. Harekete geçirsenize işçi sınıfını. Şu örgütlediğiniz işçi sınıfını bu talepler için harekete getirsenize! 3540 yıldır işçi sınıfı işçi sınıfı deyip duruyorsunuz, harekete geçirsenize? Biz küçük burjuvayız, anladık işçi sınıfını siz temsil ediyorsunuz. Bir şeyler yapın elinizi biz tutmuyoruz herhalde. Hadi buyurun; 10 tane işçi çıkartın sokaklara yeter. Yok olun ki, ben rahat politika yapayım, diye hesap yapmakla olmuyor yani. Burjuvazinin meclisinde biz yokuz. Yapsanıza bir şeyler. Bizim olmadığımız yerlerde ne yapıyorsunuz? Bakın komisyonlara bile almıyorlar sizi.... Basın açıklaması yapıyorsunuz, portakal, mandalina poşeti dağıtıyorsunuz halka... Devam edin... Halkların Demokratik Kongresi Programı’nda “Kongremiz, kapitalizme, emek sömürüsüne, yolsuzluk ve talana; gelir dağılımındaki uçuru-
ma, açlık ve yoksulluğa karşı mücadele eder. Kongremiz, esnek, güvencesiz ve sigortasız, çalışmaya; sağlıksız ve güvensiz ortamlarda çalıştırmaya; sendikasızlaştırmaya, taşeronlaştırmaya, kazanılmış hakların gaspına karşı, işçi sınıfının haklarını savunur ve kazanımlar için mücadele eder. İşsizliğe, işçi kıyımlarına ve iş cinayetlerine karşı insanca yaşam kavgası veren işçi ve emekçilerin, yıkıma sürüklenen küçük esnafın, ürününün karşılığını alamayan üretici köylünün yanında yer alır.” diyordunuz. Birliğiniz de emek eksenli bir birlik olacaktı. Nerede kaldı bu vaatler? Nerede emek eksenli birlik? 8 aylık pratiğinizde Kürt milliyetçi hareketin uzlaşmacı politikalarının dışına çıkamadınız. Söyledikleriniz seçim propagandası olarak meydanlarda kaldı. Eğer dümen suyuna girdiğiniz Kürt milliyetçi kulvardan kaldırırsanız başınızı, halkın bütün kesimlerinin can alıcı sorunları olduğunu görürsünüz. AKP faşizminin ve Erdoğan’ın “Kürt sorunu bizim sorunumuzdur, bu sorunu çözeceğiz.” söyleminin altından uzlaşı, yakın çözüm beklentilerini değil, bunun Kürt halkını katletmek, PKK’yi tasfiye etmek anlamına geldiğini görürsünüz.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
29
Parlamenter Solculuk, Düzen Solculuğu, Düzenden Beklentilerin Sürmesine Yarar
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
30
Bilimsel sosyalizm, parlamenter yolla mevcut sistemin değişmeyeceğini söylüyor. Burjuvazinin iktidarını seçimlerle elinden kaptırmaya izin vermeyeceğini, bunun için zor kullanacağını, kan dökeceğini söylüyor. İktidarı almak isteyenlerin de tek seçeneğinin karşı zor kullanmak olduğunu söylüyor. Ve hayat bunu kanıtlıyor. Siz ise genel seçimle iktidara geleceğinizi ve ulusal sorundan ekonomik sorunlara kadar bütün sorunları parlamento aracılığı ile çözeceğinizi söylüyorsunuz. Halkı aldatıyorsunuz. Biz ise bağımsız ve demokratik bir Türkiye yaratılmadan, parlamento yoluyla halkımızın sorunlarının çözülmeyeceğini, tam tersine mevcut baskı-sömürü sisteminin devamına hizmet edeceğini söylüyoruz. Bu düzen değişmeden, mevcut parlamento içinde “sol, sosyalist, komünist” ünvanlı, milletvekillerinin, sayıları kaç olursa olsun, değiştireceği bir şey de olmayacaktır. Bunun aksini söyleyenler yalan söylüyordur, halkı boş hayallerin arkasından sürüklemek istiyordur. Düzeniçileşmiş örgütler, partiler, reformistler, revizyonist ve oportünistler, seçimlere katılma gerekçelerini “devrime hizmet ettiği” şeklinde açıklarlar. Seçimlere katılmayı, “Parlamentoda mevzi kazanmak”, “Kitlelerin sesini parlamentoda duyurmak”, “Parlamentoya sosyalist temsilciler sokmak”, “Kitleleri sosyalizmle tanıştırmak” gibi gerekçelerle savunurlar. Ama yukarıdaki, Levent Tüzel örneğinde de görüldüğü gibi, bırakalım kitlelerin sesini parlamentoda duyurmayı kendileri bile doğru dürüst söz hakkı alamazlar. Faşist devletin faşist meclisinde insan hakları komisyonuna bile giremezler. Hele hele, Plan ve Bütçe Komisyonu gibi yağma ve soygunun projelendirildiği komisyonlara hiç giremezler. Sadece, devrim ve iktidar iddiasından uzak bu söylemlerle faşizmin seçim oyunu içerisinde yer alınmış olunur. Bu ise, bırakalım kitleleri sosyalizmle tanıştırmayı, tam tersine halk kitlelerinin devrim mücadelesi önünde engel olmaktır.
Parlamenter solculuk, yani düzen solculuğu kitlelerin parlamentodan, dolayısıyla düzenden beklentilerinin sürmesine neden olunur. Kitlelerde parlamentonun hala sorunların çözüm yeri olabileceği düşüncesini güçlendirir. Bu yönlü yapılan her faaliyet devrime değil, karşı devrime hizmet eder. “Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku’nun ya da “Halkların Demokratik Kongresi”nin yaptığı da budur. Oysa, devrimcilerin yapması gereken, kitlelere, parlamentonun, halkın sorunlarını çözemeyeceğini göstermektir. Bu anlamda da oligarşinin parlamentosuna yönelik beklentileri artıran, kitlelerin düzenden kopuşunu engelleyen veya yavaşlatan her seçim taktiği, reformist bir taktiktir.
Devrimciler Bu Düzene Alternatiftir. Alternatif Olmak, Çözümü Bu Düzenin Parlamentosunda Göstermek Değildir Kendisine sosyalist, komünist, ilerici diyen seçilmiş bağımsız milletvekillerinin de parlamento kürsüsündeki en temel görevlerinden biri, halkın kurtuluşunun parlamentoyu ele geçirmekle olmayacağını, parlamentonun halkın sorunlarını çözmeyeceğini en geniş kitlelere göstermektir, anlatmaktır... Diğer bir deyişle, kitleleri düzenden koparmayı hedeflemektir. Aksi halde sosyalistlikleri, komünistlikleri sahtedir, sadece bir etiketten ibarettir. Devrimciler bu düzene alternatiftir. Alternatif olmak, sorunların çözüm yeri olarak bu düzenin parlamentosunu göstermek değildir. Alternatif olmak devrimi istemektir. Halk iktidarını istemektir. Türkiye halklarının bugün ihtiyacı, oligarşinin düzeninde, parlamentosunda kendisini temsil edecek bir parti değildir. Çünkü halkın kurtuluşunun yolu, parlamenter yol değildir. Bu bataklıkta yeterince düzen partisi var. Sol bu bataklığı reddetmelidir. Reddetmeyip parlamentoya girdikten sonra bu düzenin meclisinin anti-demokratik olduğundan, adaletsiz olduğundan, solun söz hakkını gasbettiğinden yakınma hakları yoktur. Bunun inandırıcılığı yoktur. Bu tarz politika, burjuvazinin sol içindeki uzantılarıdır.
Kürt Milliyetçileri Barış ve Uzlaşma Uğruna, Reformistler Düzen içi Politika Yapmak Uğruna Parlamentoculuğu Tercih Ediyorlar Levent Tüzel ve Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku’nun tüm seçilmiş milletvekilleri, parlamentonun burjuva-feodal pisliklerini, hukuksuzluğunu ve adaletsizliğini gördükten sonra, doğal olarak, böyle bir meclise girmenin yanlışlığını ve bu parlamentonun içinde halkların taleplerine cevap veremeyeceklerini de görmüş olmaları gerekiyor. Ancak durum hiç de öyle değildir. Tam tersine hala burjuva parlamentosundan beklentileri devam ediyor. Hala burjuvazinin demokrasisine inanıyorlar. Oligarşi, ülkemizde devlet biçiminin “parlamenter demokratik rejim” olduğu demagojisini yapıyor. Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku da bu parlamentoyu çözüm yeri olarak göstererek buna güç veriyor. Ekonomik, politik ve ahlaki olarak çürümüş ve kitleler nezdinde her geçen gün güvenirliliğini ve inandırıcılığını yitiren burjuva parlamentosunu halka kurtuluş yolu olarak göstermenin adı düzeniçileşmektir. Sömürü düzeninin değirmenine su taşımaktır. Kürt milliyetçileri barış ve uzlaşma uğruna, reformist kesimler de legal zeminde, düzen içi politika yapmak uğruna parlamentoculuğu tercih ediyorlar. Gerçek şudur ki; ülkemizde faşizm devlet biçimidir. Faşizm yıkılmadan, Devrimci Halk İktidarı kurulmadan ne barış, ne de demokrasi sağlanabilir. Çünkü barış ve demokrasi devrim sorunudur ve faşizm yıkılmadan kazanılamaz. Bu mücadelenin yeri de parlamento değildir. Barış ve demokrasi diyerek askeri ve politik mücadeleyi parlamenter mücadeleye endekslemenin komünistlik, sosyalistlik ve devrimcilikle hiçbir ilgisi yoktur. Yapılan düzen solculuğudur. Devrimciler faşizm gerçeğini reddederek, kitlelerin bilinçlerini çarpıtan, parlamentoya umut bağlatan, bu politikanın destekçisi ve savunucusu olamaz. Bu anlayış; halkların ortak kurtuluşunu ve ortak iktidarını savunmak değil halkları katleden, ezen ve sömüren burjuvaziyle uzlaşmak demektir.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Ölüm Orucu Politik Bir Direniştir İdeolojik-Politik Netlik Gerektirir “Ölüm orucu” yapmanız için önce 122 şehitli Büyük Direniş’e saldırılarınızın, karalamalarınızın özeleştirisini vermelisiniz. Devrimci eylemi tarif eden tanımların, kavramların ve devrimci mücadele yöntemlerinin yerli yerinde kullanılması devrimci zorunluluktur. Gerek burjuvazinin, gerek oportünizmin ve revizyonizmin devrimci eylemin tanımını, niteliğini ve etki gücünü zayıflatma saldırılarına karşı durmak devrimci görevimizdir. Bu nedenledir ki; yüzlerce canımızı verdiğimiz “Ölüm Orucu” eyleminin istismarı ve içinin boşatılması kabul edilemez. Bu sıradanlaştırma ve çarpıtma öz olarak ideolojik çürüme ve bozulmadır. Devrimci mücadele yöntemlerinin ve eylemlerin militan, politik muhtevasının ve değerlerimizin bilinçli bir şekilde sıradanlaştırılması, çarpıtılmasıdır. 15 Şubat tarihinden itibaren burjuva ve sol basında; BDP’nin Diyarbakır E Tipi Hapishanesi’nde tutuklu bulunan Milletvekili Selma Irmak ve Mardin E Tipi Hapishanesi’nde tutuklu bulunan Milletvekili Faysal Sarıyıldız’ın, Öcalan üzerindeki tecridin ve Kürt halkı üzerindeki baskıların, askeri ve siyasi operasyonların sona erdirilmesi ve Kürtlerin statüsünün kabul edilmesi, çözüme niyetli bir diyalogun yeniden başlaması için açlık grevine girdikleri yazılırken, BDP yöneticileri de tutuklu milletvekillerinin içeride bedenlerini ölüme yatırdıkları, dışarıdaki milletvekillerinin de destek açlık grevi yapacakları şeklinde açıklamalarda bulundular. Yine, 23 Şubat 2012 Özgür Politika gazetesi “Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Hapishanesi'ndeki PKK'li tutsak Adnan Titiz, 10 Şubat tarihinden itibaren ölüm orucunda.” şeklinde yazarken, 16 Şubat 2012 tarihli Evrensel gazetesi de, Milletvekili Selma Irmak ile 6 kadın tutuklunun da “süresiz-
dönüşümsüz açlık grevi”ne girdiğini yazdı. Hapishanelerdeki PKK tutukluları adına yapılan açıklamada ise; “15 Şubat 2012 tarihinden itibaren, Diyarbakır, Batman, Siirt, Mardin, Midyat, Urfa, Elbistan, Malatya, Bingöl, Bitlis il ve ilçelerinde bulunan tüm PKK’li ve PJAK’lı tutsaklar olarak, süresiz ve dönüşümsüz açlık grevine başlıyoruz.” denildi. "Bu işin şakası yok!" diyerek hükümeti uyaran BDP Eş Genel Başkanı Demirtaş, “bedenini ölüme yatıran insanların” talepleri etrafında kenetleneceklerini belirterek şunları söyledi: "Milletvekilleri bedenlerini ölüme yatırmış durumda. … Büyük bir yangına dönüşüyor ve bu yangını şimdi söndürmek istiyorsa hükümet acilen yasal değişiklikler yapması lazım. … Biz bu bahar aylarının arifesinde Başbakan'dan yeni bir samimi yaklaşım bekliyoruz." BDP Grup Başkanvekili Hasip Kaplan da tutuklu milletvekillerinden Selma Irmak ve Faysal Sarıyıldız’ın eyleminin süresiz ve dönüşümsüz olması nedeniyle ölüm orucu niteliği taşıdığını söyledi. Yukarıdaki açıklama ve alıntılarda da görüldüğü gibi, tutuklu milletvekillerinin eylemi için açlık grevinden, süresiz-dönüşümsüz açlık grevine, ölüm orucuna kadar pek çok tanımlama yapıldı. Bu biçimi ve politik muhtevası birbirinden çok farklı olan eylem ve mücadele biçimleri aynı olayı tanımlamak ve anlatmak için kullanıldı. Yani, ha açlık grevi, ha süresiz-dönüşümsüz açlık grevi, ha ölüm orucu… Hepsi birbirinin aynıdır yaklaşımıyla, BDP yöneticileri başka bir tanımlama, milletvekilleri başka bir tanımlama, PKK’li tutsaklar başka bir tanımlama yaptılar. Bu tanımlamalar ciddiyetten uzak, abartı ve popülizm kokan tanımlamalardı. Ölüm orucu politik bir eylemdir. İdeolojide ve politikada netlik ve
cüret gerektirir. Her şeyden önce, açlık grevini ölüm orucu olarak adlandırmak, devrimci tutsakların 1984’de, 1996’da ve 2000’de yaptıkları ölüm orucu direnişlerine ve şehitlerine saygısızlıktır. Bedellerle kazanılan devrimci kavramları ve değerleri bu kadar kolay ve ucuz kullanmak, içini boşaltmak ve sıradanlaştırmaktır. Olayın adı doğru konulmalıdır. Aksi halde ölüm orucu eyleminin politik niteliği altında ezilinir ve mahçup olunulur. Çünkü ölüm orucu eylemi sadece ölümü göze alma eylemi değildir. Militan bir mücadeledir ölüm orucu. Politik bir eylemdir. İdeolojide ve politikada netlik ve cüret gerektirir. Sıradan bir cüret ve fedakarlık değil anlatılmak istenen. BDP’li tutuklu milletvekillerinin ve PKK’li tutsakların amaçları gerçekten ölüm orucu yapmak ise, her anlama çekilebilen tarzda genel ve yuvarlak söylemler yerine eylemin adını açık ve net koymak zorundadırlar. Yarın, bir kazanım olmadan veya Öcalan “Bırakın” talimatları ile direnişi sonlandırdıklarında, “Biz zaten protesto açlık grevi yapıyorduk.” ya da “Kürt sorununa duyarlılığı sağlamak için adına süresiz-dönüşümsüz açlık grevi dedik.” veya “AKP iktidarını yeniden görüşmelere çekmek için adına ölüm orucu dedik.” gibi açıklamaların yapılması kaçak güreşmek ve samimiyetsizlik olacaktır. Geçmiş pratikleri düşünüldüğünde, BDP milletvekillerinin ve PKK tutuklularının, oligarşinin saldırılarına ve teslim alma politikalarına ölüm orucuyla karşı koymak istemeleri bir olumluluktur elbette. Biz halk saflarında gördüğümüz bütün güçlerin, örgütlerin, partilerin militan mücadeleye gelmesinden ancak sevinç duyabiliriz. Fakat diğer yandan da, bu gün direnişlerini ölüm orucu olarak tanımlıyorlarsa, önce kıran kırana gi-
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
31
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
den bu 7 yıllık mücadeleyi neden karaladıklarının, neden destek vermediklerinin, neden oligarşiye direnişin içinde olmadıklarını kanıtlamak için çırpındıklarının açıklamasını yapmak zorundadırlar. Tarihsel ve siyasal bir sorumluluktur bu. Direnişin dışında kaldıkları, düşmanın manevralarına kolaylık sağladıkları gibi, sonrasında direnişe ideolojik olarak da saldırmaktan geri durmadılar. Grupçuluk, üstencilik ve pragmatizm Kürt milliyetçilerini, kendi eylemlerinden başka eylemlere “komplo”, “bozgunculuk” demeye götürdü. Devlete karşı her eylem, Kürt milliyetçilerine göre her direniş “süreci sabote eden” eylemdi, “Savaş rantçılarının oyunu”ydu. Ölüm orucu direnişini barış politikalarını bozan provokasyon ve komplo olarak gördüler. Bunun özeleştirisini vermek siyasal bir sorumluluktur. Kısa bir hatırlatma olarak 2000’den 2007’ye uzanan sürece bir göz atalım. PKK’nin hem içeride hem dışarıda Büyük Direniş’e nasıl saldırdığını, katliamlardan oligarşiyi değil, devrimcileri nasıl sorumlu tuttuğunu görelim. Bu gün yaptıklarını iddia ettikleri ölüm orucu direnişi konusunda ne kadar tutarlı, ne kadar samimi olabileceklerini anlamamıza yardımcı olacaktır.
F Tipi Saldırısına Devrimci Tutsaklar Ölüm Orucu İle Direnirken PKK Ne Yaptı? Yedi yıl boyunca açlığa, ölüme, zulme, emperyalizme ve işbirlikçilerine meydan okuyan, iradenin, inancın, halk ve vatan sevgisinin destanı olan bir ölüm orucu direnişi yaşandı bu ülkede. Bu direnişle tarihe, 122 şehitli, destansı bir direniş armağan ettik. Emperyalist paylaşım savaşlarının bile dört yıl sürdüğü dünyada biz yedi sene direndik… Yedi yıl boyunca omuzlarımız çürüdü tabut taşımaktan… Ölüm orucu direnişinin gücü, inanç, kararlılık, ideolojik-politik netlik ve feda ruhudur. Direnişimizin sahip olduğu bu güç, onu
32
tüm saldırılar, manevralar, kuşatmalar karşısında yenilmez yapan gücümüz oldu. Bu direniş nezdinde solculuk, devrimcilik yeniden tanımlanacak dedik ve tanımlandı. İşte bu süreçte, hapishanelerde en çok tutsağı olan PKK ve dışarıda da HADEP anlayışı, uzlaşmaya, yasallaşmaya ve düzen içileşmeye yönelik genel politikaları, hapishane direnişlerine bakış açılarıyla F Tiplerine ve tecride karşı mücadeleye katılmadılar. Bunun adını da “provokasyona gelmeme” olarak koydular. Kürt milliyetçileri oligarşinin hapishanelerdeki saldırılarına karşı “Biz burada esiriz, provokasyona gelmeyelim.” diyerek direnmek yerine hep uzlaşmayı seçmişlerdir. Buna rağmen Diyarbakır E Tipi’nde olduğu gibi devletin katliamlarından ve saldırılarından kurtulamadılar. Yanı başlarında her gün cenazeler çıkarken, tutsaklara işkence yapılırken ne destek, ne dayanışma gösterdiler. PKK tutsakları, devletin, 26 Eylül 1999’da, F Tiplerine geçişin hazırlığı niteliğinde Ulucanlar’da yaptığı katliamda tavırları da “Biz Yokuz Binbaşım...” diyerek elleri havada koğuşlarını boşaltmak olmuştur. Bu duruşlarıyla, direnişe değil, oligarşinin politikalarına güç verdiler, düşmana moral ve cesaret kazandırdılar. Ölüm oruçları sürerken gündeme gelen 2001 ve 2002 Newroz’larında gösterilere yaygın bir katılım olmuş, ama Kürt milliyetçiliği, Newroz’a “ölüm oruçlarını, direnişi, F Tiplerini” karıştırmamış, kitlesine de böyle bir duyarlılığı taşımaya çalışmamıştır. Bu ikircikli tutum, PKK’li tutsaklar nezdinde de sürmüştür. Yurtdışında yapılan birkaç ortak eylemde Kürt milliyetçiliği, ölüm orucunu “geri planda” tutup “kendini”, “kendi gündemini” öne çıkarmaktan vaz geçmemiştir. HADEP, ölüm oruçları konusun da, bir ÖDP’den, bir EMEP’den daha ileri bir tavır göstermemiştir. Yedi yıl boyunca, ölüm orucu direnişi yokmuş gibi davrandılar. 20 hapishanenin yakılıp yıkıldığı, 28 tutsağın katledildiği, yüzlercesinin
yaralandığı ve tümünün işkencelerden geçirilerek F Tiplerine atıldığı saldırıya karşı çıkmak demokratik bir görevdi. 19-22 Aralık saldırısında dört bir yan devrimci kanıyla boyandı, onlar yine direnişinin dışındaydılar. PKK’nin tarihine ve siyasi çizgisine damgasını vuran pragmatizm ve benmerkezcilik, 19-22 Aralık Direnişi’ni, “Barış sürecine zarar vermek”le, “komplo” ile suçlayabilecek kadar çarpık bir noktaya kadar savrulmuştur. Bu tavırları, daha sonra bizzat Abdullah Öcalan tarafından “Farkımızı cezaevlerinde ortaya koyduk. İyi oldu, cezaevlerindeki olaylar tutarlı devrimci direniş değildir.” sözleriyle onaylanmıştır. Devrimciler, direnmiş ve ölmüştü. PKK’li tutsakların direnmeyip ölmemiş olmasıydı iyi olan. İyi olan, devrimcileri, düşman karşısında yalnız bırakmak, sadece kendilerini düşünmekti. Ama direnmeyip “farklarını koymaları” onları F Tiplerine atılmaktan kurtaramadı. PKK, Ulucanlar’daki “biz yokuz” tavrını, 19 Aralık saldırılarında aynı şekilde sürdü. Çatışmanın boyutu, şehitlerin sayısı, düşmanın vahşeti ve direnişin olağanüstü kahramanlığı bile PKK’li tutsakların direnişe katılımını sağlayamadı. Çünkü direniş karşısındaki tavırları, merkezi politikanın sonucuydu. Bu politika, oligarşiye karşı çatışmayın, di renmeyin, devlete “güven verin” diyordu. Bu politika, “Devrimcilerden uzak durun” diyordu. İşte bu politikaya uyarak; devrimcilerin katline tepkisiz kalabildiler. Devrimcilerden uzak durdular. 19 Aralık öncesi devletin bakanı, tarihte ilk kez, PKK’litutsakların ne için yaptığı belli olmayan açlık grevini bıraktıklarına ilişkin bildirisini ekrandan milyonlara okudu. 19 Aralık öncesi devlet bu tür manevralarla devrimci tutsaklara saldırının zeminini hazırladı. PKK’li tutsaklar, F Tiplerine direnişsiz gittiler; bulundukları hapishanelerin hücre tipine dönüştürülmesini direnişsiz karşıladılar. Sürecek
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Sendikalar Sınıf Örgütüdür, Düzen Partilerinin Arka Bahçesi Değildir
Düzen Partilerine Bağımlı Olmak Sendikaların Temel Zayıflıklarındandır (3) DİSK’in 10. Genel Kurulu. Devrimci İşçi Hareketi, genel kurulu MGK sendikacılarından hesap sormaya dönüştürdü. “DİSK kongresinin ikinci günü salonda Devrimci İşçi Hareketi'nin ‘DİSK Kuruluş Amaç ve İkeleri, Dünü, Bugünü 10. Genel Kurul ve Tavrımız’ adlı broşürü dağıtıldı. İşçiler ve delegeler alıp baktılar, açtılar okudular. Rıdvan Budak işaret verdi. Ona da götürdüler baktı. Sonra bir not yazdı. ‘Yaver’ine işaret ederek çağırdı. Notu alıp divana götürmesini emretti. Not Divan'a ulaştı. Divan Başkanı Kemal Nebioğlu anons etti: ‘Biz burada konuşurken arkadaşlar kaşla göz arasında broşürlerini dağıttılar. Bunun (broşürü göstererek) DİSK'le bir ilgisi yoktur’. “DİSK'le ilgisi yoktur dedikleri broşürün; 1- İsmi ‘DİSK, kuruluş amaç ve ilkeleri, dünü ve bugünü 10. genel kurul ve tavrımız’ idi. Adından da anlaşıldığı gibi DİSK'le ilgilidir. 2- Broşürün altında Devrimci İşçi Hareketi imzası vardır, yani sahipsiz ve imzasız değildir. Bunlar olurken, Rıdvan Budak'ın yardımcısı ve Tekstil Sendikası Genel Sekreteri Süleyman Çelebi broşürü karıştırmaya devam ediyordu. Kürsüye çıktı elinde İşçi Hareketi broşürü başladı kükremeye ‘Dün bize revizyonist diyenler, bugün eylemlerimize sahip çıkıyor. Biz sosyal-demokratlar aslanlar gibi mücadale veriyoruz. Eylemin allahını biz yapıyoruz...’ Aslan sosyal demokratları biz tanıyoruz, 12 Eylül geldiğinde nasıl kuyruğa girdiklerini,
tahliye olmak için namaza durup nasıl yüksek sesle dua ettiklerini, tahliye olduktan sonra düzene koşup nerede iş-güç edindiklerini, DİSK açılana kadar hiçbir eyleme hiçbir direnişe bir işyerine uğramadıklarını herkes biliyor. DİSK 12 Eylül'de kapandı ama mücadele durmadı ki, cezaevinde açlık grevleri ve ölüm oruçlarıyla başlayan mücadele devam etti. Bırakalım aslanları sosyal-demokratım deme cesareti gösteremedikleri bir dönemde yaşlı-başlı anneler Taksim'e çelenk koyarak toplumsal mücadeleyi yok etmeyeceklerini gösterdiler. 1977'de Migros Grevi'yle başlayan 1988'de, 1989'da l Mayıslarda şehitler pahasına Devrimci İşçi Hareketi mücadele bayrağını yükseltirken aslan sosyal demokrat Sayın Süleyman Çelebi ortalıkta yoktu. Uzatmaya gerek yoktur. Kimin aslan, kimin kaplan olduğunu herkes biliyor.” (20.09.1997 - Halk İçin KURTULUŞ sayı 47, MGK Sendikacılığı Sorgulandı, başlıklı yazıdan) Devrimcilere tahammülsüzdürler. Devrimcilerin varlığından rahatsızdırlar. Onların meşru gördüğü sol, devletin politikalarına destek veren CHP, DSP gibi düzen partileri ve ÖDP, EMEP gibi reformist partilerdir. Onların meşru görmediği sol ise onuru, emeği, adaleti temsil eden devrimcilerdir. Halkı ve vatanı için tereddütsüz ölümü göze alan devrimcilerdir. İşte devrimcileri sendikalardan tasfiye etmek için her şeyi yapmışlardır. Devletle el ele yönetimlerden atmışlar, sendikalarda çalıştırmamışlardır. Devletin “terörizm” demagojilerine düzen sendikacıları, reformist
sendikacılar da kendi cephelerinden destek vermişlerdir. Devletle aynı ağzı kullanarak saldırmışlardır devrimcilere. Sendikanın kendisi bir örgüt iken, örgüt olmayı, örgütlü olmayı öcü gibi göstermişlerdir. İşçilere örgütsüzlüğü götürmüşlerdir. Onlar için örgüt, düzene hizmet eden araçlardır, düzenin sınırları aşmayan yapılardır. Devrimcilere bunun için düşmandırlar. Devrimcilerin sendikalar içinde güçlenmesinden, yeşerip büyümesinden bunun için korkarlar. Çünkü devrimciler düzen sendikacılığının önünde barikattır. Devrimciler, sendikaları düzen partilerinin yedeği yapmanın önünde engeldir. Devrimciler düzen sendikacılarının statükolarını, yani rahatlarını bozmuştur. Devrimciler düzenle çatışandır. Devrimciler grevlerde, direnişlerde, çatışmalarda işçilerle yan yana, onların önünde hak arayan, hesap sorandır. Hiçbir direniş yoktur ki devrimcilerin damgası, etkisi, emeği olmasın. Ve hiçbir direniş yoktur ki düzen sendikacılarının engellemeleriyle karşılaşmasın. Tüm direnişler düzen sendikacılarına rağmen başarılmıştır. Devrimciler, işçilerin iktidarını isterler. Mücadeleleri bu temeldedir. Düzen sendikacıları ise düzenin devamından yanadırlar. Doğaldır ki düzen sendikacılarıyla devrimci sendikacılık uzlaşamaz. Bugün ülkemizin içinde bulunduğu tablonun sorumlusu devrimciler değil, tersine bu düzenin sahipleridir. Sendikaları, işçileri düzene yedekleyenlerdir. Düzen partilerden umut ve çözüm aramaya yöneltenlerdir. Bu tablo onların düzeninin tablosudur. Sorun çok basittir: CHP, düzen partisidir. İşçilerin iktidarı, halkın iktidarı diye bir derdi yoktur, olmamıştır. Dolayısıyla sendikaları düzen partilerine yedekleyenlerin ufku da düzeniçidir. Onlar işçiler için en fazla “iyileştirmeler” talep ederler. Sömürünün ortadan kaldırılması hedefleri yoktur onların. Onlar gerçekte halkın, işçilerin oylarıyla değil, Amerika’nın, tekellerin, patronların desteğiyle iktidar olurlar. Ve halkı aldatarak, oya-
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
33
DİSK’in 14. Genel Kurul’una Giderken!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
layarak sömürünün devamını sağlarlar, çelişkileri yumuşatmaya çalışırlar, Tepkileri düzen sınırları içinde tutarlar. Bunu bizzat düzen partilerinin sözcüleri kendileri itiraf etmektedirler. İşte biz buna karşıyız. Biz bu düzene karşı mücadele ediyoruz. Devrimci işçiler bu bilinçle, düzeni, düzen partilerini savunan düzen sendikacılığının maskesini indirmelidir. Düzen sendikacılığını mahkum etmeli, teşhir etmelidir. Düzen sendikacıları devrimci sendikacılara, devrimci işçilere yönelik tecrit ve tasfiye saldırısında yalnız değildirler. Arkalarında sadece düzen partileri, bizzat devletin kendisi, patronlar yoktur. Aynı zamanda reformizmin de desteğine sahiptirler.
Reformizm ve Utangaç Oportünizm, Devrimci Sendikacılara Karşı Düzen Sendikacılarıyla Uzlaşmışlardır Düzen sendikacılığı düzeni savunur. Düzenin devamından yanadır. Kürt milliyetçileri, ÖDP’si, EMEP’i, Halkevleri, TKP’si ile reformizm düzenin yıkılamayacağını, halkın iktidarının kurulamayacağını düşünür. Değilse verdiği mücadeleyle düzeni yıkmak olanaklı değildir. Eylemiyle, söylemiyle düzen sınırları içinde bir mücadeleyi esas alır. Onun ufku düzen sınırları içinde işçiler lehine “iyileştirmeler” yapmaktır. Demokratik bir takım talepleri savunmaktır. Bunlardan da vazgeçtiği oranda bütünüyle düzeniçileşecektir. O sömürünün ortadan kaldırılması, işçilerin onuruna yakışır talepler ve ölçüleri değil, Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) normlarını, Avrupa standartlarını, uluslararası ölçüleri esas alır. İşte düzen sendikacılığı ile reformizmin buluştuğu nokta burasıdır. DİSK'in kuruluşunda tüzüğünde şöyle bir madde yeralıyordu: "Emekçilerin tüm haklarını alabilmesi için demokratik haklarını kullanarak, siyasi mücadele de yapmaları gerekir. Bu mücadele, işçi sınıfının varlığını tam bilincine kavuşturarak, insanın insanı sömürmesi esasına karşıt bir amaç güder." Oysa düzen sendikacılığı, reformist sendikacılık “siyasi
34
Sorunlarımızın Kaynağına Yönelmeden Kazanımlar Elde Edemeyiz! Doğru Talepler Üzerinde Yükselmeyen Mücadele Başarıya Ulaşamaz! İşçi sınıfı mücadelesi ve bunun bir parçası olan sendikal mücadele doğru temeller, doğru talepler üzerinde yükselmelidir. Bağımsızlık Demokrasi Sosyalizm En Temel Talebimizdir: Hiç kuşkusuz bu noktadaki en temel talep bağımsızlık, demokrasi ve sosyalizm talebidir. Bağımsızlık, demokrasi ve sosyalizm olmadan işçi sınıfının bütün taleplerinin karşılanması mümkün değildir. Bugünkü saldırıyı durdurmanın tek yolu da buradan geçmektedir. Saldırının başını emperyalizm çekiyorsa, ancak bağımsızlık mücadelesini öne çıkararak ona dur diyebiliriz. Demokrasi ise örgütlenme, bilinçlenme, iktidarı halk adına alma ve yönetebilme ve işçi sınıfı açısından en önemlisi sosyalizmin yolunu açmak için şarttır. Bağımsızlık ve demokrasi olmadan sosyalizmin yolu açılamaz. Sorunlarımızın Kaynağı Emperyalizm ve İşbirlikçileridir Mücadelemiz Bunları Hedeflemelidir: İşçilerin yaşadığı sorunların temel kaynağı emperyalizmse, ülke içindeki sosyal temeli de emperyalizmle işbirliği yapan tekelciler ve oligarşiyi oluşturan diğer sınıflardır. Mücadelenin odağına emperyalizmle birlikte bu işbirlikçi sınıflar oturmalıdır. Mücadelemiz bunlara karşı yönelmelidir. 4857 Sayılı İş Yasası Ortadan Kaldırılmalıdır: 4857 sayılı iş yasası, kelimenin gerçek anlamıyla bir kölelik yasasıdır. Bu yasa her şeyden önce işçilerin kapitalist devrimlerle kazandığı yegane şeyi, "iş gücünü serbestçe pazarlama hakkını" ortadan kaldırmıştır. Adeta feodal düzendeki serfliğin ve köleliğin kapitalizm şartlarındaki versiyonu olan kurallar getirmiştir. Bu yasa ile işçilerin taşeron firmalar tarafından kiraya verilmesi (Köle pazarları kurulması gibi), sözleşmelerinin devri (Feodal ağaların toprakla birlikte serfleri de satması gibi) yasallaştırılmıştır. Sendikalaşma ve Örgütlenme Önündeki Engeller Kaldırılmalıdır: Sendikalaşma ve örgütlenme önündeki engeller kaldırılmalıdır. 12 Eylül
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
mücadeleyi” işçilere, sendikalara yasaklamışlardır. Onlara göre siyasi mücadeleyi düzen partileri verir, reformist yasal partiler verir. İşçiler ücret ve sosyal hak mücadelesi vermelidir. Bu anlayışı açık ve gizli savunmuşlardır. Sendikal mücadeleyi ücret sendikacılığına mahkum etmişlerdir. Gelinen noktada ücret sendikacılığı dahi yapamaz hale gelip “sıfır zamları” kabul etmişlerdir. İşçileri, sendikaları siyasal mücadeleden uzak tutmak demek, en başta işçinin kurtuluşunu istememek demektir. İşçileri devrimcilerden uzak tutmak demektir. İşçiler siyasallaşmasın, gerçekleri görmesin, sömürüsünün, yoksulluğunun nedenlerini ve kurtuluşun nereden geçtiğini bilmesin demektir. Bu mücadelede dostu kim düşmanı kim bilmesin demektir. İşçileri, sendikaları siyasal mücadeleden uzak tutmak demek, işçileri düzene, emperyalist tekellerin azgın sömürüsüne mahkum etmek demektir. Bugün pek çok sendikacı işçisinden “şikayetçidir”. Kendi taleplerine dahi sahip çıkmadığından şikayetçidir. Bir apolitikleşmeden sözediyoruz. Ancak bu apolitikleşmenin tümüyle politikadan uzak olunması olmadığını belirtmemiz gerekir. Çünkü TÜRK-İŞ, DİSK veya KESK yönetimleri politikaya uzak olmamışlardır hiç. CHP'den, DSP'den, ÖDP veya 10 Aralık Hareketi üzerinden hemen hepsi politikayla ilgili ve politik hesaplar, beklentiler içinde olmuşlardır. Sendikaları düzen partilerine sıçrama tahtası yapmışlardır. Onların bu politika anlayışı “düzeniçi politika”lardır. Sorun reformizmin sadece burjuva politikasına yedeklenerek veya onun yöntem ve araçlarıyla siyaset yapması değildir. Asıl olarak doğrudan bir sınıf örgütü olarak, halkın tüm kesimlerine yönelik saldırılara karşı ortaya
koyduğu siyaset anlayışıdır. Bu anlamda bir siyasetin uzağındadır düzeniçi ve reformist sendikacılık. Bu anlamda da sınıfın çıkarlarını savunmaktan uzaklaşıp, sistem için sendikacılık ve sistem içi politika yapmakta; sendikaları sistem içi politikanın aracı olarak kullanmak istemektedirler. Bu sistem içi siyaseti hayata geçirmek için de tüm reformist kesimler, sendikalardan devrimcileri tasfiye etmekte her zaman hemfikir olmuşlardır. KESK ve DİSK içinde devrimcileri tasfiye etmeye yönelik politikalar hep var olmuştur. Bu tasfiyede, devrimcilere karşı burjuvazinin kullandığı "terör" söylemine başvurmaktan da çekinmemiştir reformizm. Bunun sonucu ne olmuştur? Bir kaç sendikada yönetime gelmişlerdir. Birkaç şubeyi almışlardır. Ancak devrimcilerden tasfiye edilmiş, uzaklaştırılmış sendikalar giderek dinamiklerini kaybetmiş, düzen sendikalarına dönüşmüştür. KESK, DİSK deyim yerindeyse TÜRK-İŞ'leşmiştir. Sendikaların zayıflığı buradadır. Sendikaları zayıflatanlar DİSK’i, KESK’i düzen partilerine yedekleyen, sınıf örgütü olmaktan uzaklaştıran, düzeniçi siyaset tarzını hakim hale getiren reformizmdir, onu utangaçça destekleyen, reformizmin etkisinden kurtulamayan oportünizmdir. Devrimci sendikacılık bu anlamda reformizmle de uzlaşmayacaktır. Reformizme karşı ideolojik mücadeleden asla vazgeçmeyecektir. Unutulmamalıdır ki reformizme, düzen sendikacılığına karşı ideolojik mücadele işçi sınıfının nihai kurtuluşu mücadelesinden ayrı değildir. İşçi sınıfı mücadelesin, sendikal mücadele reformizmin, düzen sendikacılığının etkilerini kırdıkça büyüyüp gelişecektir. (DEVAM EDECEK)
döneminde çıkarılan "Sendikalar Yasası" bugün hala yürürlüktedir ve bu yasa adeta işçi sınıfının örgütlenmesinin nasıl önüne geçebiliriz diye düşünerek hazırlanmış bir yasadır. İşçi sınıfının örgütlenmesinin özellikle siyasi ve ideolojik içerik kazanmaması için her türlü önlem alınmıştır. Gerek sendikal, gerek kültürel, gerek ideolojik ve gerekse politik örgütlenmeler önündeki tüm engellerin kaldırılmalıdır. Örgütlenmenin tamamen serbest olması, hiçbir kayda tabi olmaması bugün işçi sınıfının baş talepleri arasında olmalıdır. Burjuvaziye karşı kazanılacak her türlü hakkın baş koşulu mücadele ise onun olmazsa olmaz baş koşulu da örgütlenmedir. Her Türlü Grev Ve Direniş Hakkı Önündeki Engeller Kaldırılmalıdır: Mevcut sendikalar yasası grev ve toplu sözleşmeyi engellerken, lokavta olanak tanımaktadır. Burjuvaziye karşı ne zaman, nasıl mücadele edeceğine sadece işçi sınıfı, kendi özgür iradesi ile kendi çıkarlarını ve emekçi halkın çıkarlarını düşünerek karar vermelidir. İşçi sınıfı en başta siyasi grev, dayanışma grevi ve genel grev olmak üzere her türlü grev, direniş ve eylemi gerçekleştirmekte tamamen özgür olmalıdır. Buna karşı burjuvazinin ise her türlü direnişi ve eylemi yasaklanmalıdır. Lokavt kesinlikle suç kabul edilmeli ve en ağır şekilde cezalandırılmalıdır. Burjuvaların grevlere karşı kurdukları "dayanışma fonu" gibi yasa dışı oluşumlar da en ağır şekilde cezalandırılmalıdır. Özelleştirme Uygulamalarına Son Verilmeli, Üretim Araçları İşçilerin Ve Halkın Yönetimine Verilmelidir: Özelleştirme, işçiler için işlerinin kaybedilmesi, sendikal-ekonomik ve sosyal haklarının gaspı, ücretlerin gerilemesi, çalışma koşullarının kötüleşmesi gibi bir dizi olumsuzluğu beraberinde getirmektedir. Özelleştirme politikalarına karşı üretim araçlarının işçilerin ve halkın yönetimine verilmesi talebiyle cevap vermeliyiz. (DİSK 14. Genel Kurulu’na Giderken Görüş ve Önerilerimiz – Devrimci İşçi Hareketi broşüründen)
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
35
Devrimci İşçi Hareketi
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Hazırlıkları 2009 yılında Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından başlatılan Ulusal İstihdam Stratejisi Planı’ndaki işçi ve emekçilere dönük saldırılar Torba Yasa'nın yürürlüğe girmesiyle hayata geçirilmeye başlamıştı. Bakanlık tarafından hazırlanmasına ve Ekonomi Koordinasyon Kurulu'nda (EKK) görüşülmesine rağmen Bakanlar Kurulu'na sunulmayan "Ulusal İstihdam Stratejisi ve Eylem Planı" 8 Şubat'ta Üçlü Danışma Kurulu'nda yeniden gündeme getirildi. Çalışma Bakanı Faruk Çelik başkanlığında, Türk-İş, Hak-İş ve TİSK’in katılımıyla toplanan Üçlü Danışma Kurulu'nda “Ulusal İstihdam Stratejisi Taslağı (2012-2023)” ile “Ulusal İstihdam Stratejisi Eylem Planı Taslağı (2012-2014)” adlarıyla gündeme gelen saldırı planı için bakan 23 Şubat tarihine kadar görüş bildirmelerini istedi. DİSK ise, genel kurul hazırlıkları nedeniyle toplantıya katılmayacağını açıklamıştı.
Saldırı Planı Neyi İçeriyor? 2023 yılına kadar mevcut istihdam rakamıyla 3,3 milyon işçinin geçici iş sözleşmeleriyle kısa süreli çalışmasını, en az 4,6 milyon işçinin de yarı zamanlı çalışmasını hedefliyor. Böylece kağıt üzerinde işsizlik azaltılarak, yüzde 5 düzeyine çekilebilecek... Görünen bu olsa da gerçek başkadır! AKP, Osmanlı'dan bugüne kazanılmış, bedel ödenerek elde edilmiş ne kadar hak varsa hepsini budamaya, halkı çaresiz bırakmaya ahdetmiş olarak saldırmaktadır. Ulusal İstihdam Stratejisi ve Eylem Planı da bu yanıyla geniş bir saldırı dalgasını kapsamaktadır. Kıdem tazminatı, bölgesel asgari ücret, özel istihdam bürolarının kurulması ve esnek çalışma biçimlerinin de yer aldığı İstihdam
36
“Ulusal İstihdam Stratejisi” Ulusal Değil Emperyalizmin Politikasıdır!
Emekçileri Köleleştirme Stratejisidir! KABUL ETMEYECEĞİZ! Stratejisi Planında saldırı çok boyutludur. Amacın her ne kadar işsizlikle geniş kapsamlı mücadele olduğu demagojisi yapılsa da halkın durumunun değil, tekellerin karının düşünüldüğü ortadadır. İşçinin yıllardır ödenmeyen ve patronların elinde biriken kıdem tazminatının fona devredilmesi yoruma bile yer bırakmıyor. Kaldı ki, "patronun mevcut kıdem tazminatı yükünün artırılmayacağı" bu saldırı planında özel olarak vurgulanıyor. İşçinin kıdem tazminatı patrondan çıkmayacaksa işçiden çıkacaktır ya da kıdem tazminatı ortadan kaldırılacaktır. Bu, bu kadar açıktır. Kıdem tazminatının fona devredilerek boşa çıkarılması planında söylenen diğer yalanlar da şöyledir: Ayrı ayrı işyerinde çalışan ve bu işyerlerinden istifa eden işçi çalıştığı yıllara karşılık kıdem tazminatını hükümet güvenceli fondan alacak. İşçinin hayatını kaybetmesi durumunda mirasçıları bundan yararlanacak. (Siz hiç hükümetin, halka güvence verip de o sözüne sadık kaldığını gördünüz mü?) Kıdem tazminatı için oluşturulması düşünülen fonda toplanan paralar, 'kutsal para' işlemi görecek ve hiçbir şekilde amacı dışında kullanılamayacak. Ayrıca fon, bağımsız bir denetim şirketine üçer aylık dönemler halinde incelettirilecek. Şirket, üçer aylık raporlarını kamuoyuna açıklayacak. (Deprem fonu da kutsaldı ve dokunulmazdı!) - Patronların üzerindeki 60 milyar liraya yakın olduğu tahmin edilen kıdem tazminatı yükünü kaldıracak. (Patronlar üzerindeki yük azalınca işçinin üzerindeki yük artacak!) - Kıdem tazminatı tutarının 1 yıla
1 maaştan, 20 yıla 6 maaşa indirilmesi planlanıyor. Oysa, bu rakam bugünkü haliyle brüt üzerinden net olarak 1 yıla 1 maaş, 20 yıla 20 maaştır. Geçici olarak(!) kıdem tazminatı fonuna İşsizlik Sigortası Fonu’ndan kaynak aktarılması düşünülüyor. Oysa, işsizlik fonundaki paraların da çok az bir miktarından işsizler yararlanabiliyor. Bu fondaki paranın fon amacı için kullanılmadığı da açığa çıkmıştır. Ve işsizlik fonunu ilk kurduklarında da "kutsal"dı! Saldırının bir diğer ve en önemli ayağı esnek çalışmanın önünün açılmasıdır. 5 Şubat’ta TBMM Genel Kurulu’nda kabul edilen ve patronların ısrarla üstünde durdukları bu maddenin hayata geçmesi durumunda patronlar için her ev bir fabrika olarak kullanılabilecek. İşçilerin sosyal hakları kaybolacak. Çünkü patronlar, ‘evden çalıştırma’ ve ‘çağrı üzerine çalıştırma’ gibi uygulamaları yasal dayanakla hayata geçirebilme imkanına kavuşmuş olacak. Bu çalışma hayatında işçiler arası dayanışmayı, ortak hareket etmeyi ve kazanılmış hakları korumayı öldürürken, örgütlenmeye çok büyük oranda zarar verecek. Patronun elektriği yerine evin elektriği, fabrikanın suyu, dinlenme yeri ve yemeği yerine her çalışanın kendi evini fabrika gibi kullanması gündeme gelecek. Dolayısıyla da patronların üzerindeki sorumluluklar asgariye inecek. Esnek çalışmanın hayata geçirilmesini en çok isteyen kurumlara (Türk Sanayici ve İşadamları Derneği, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, Türkiye İhracatçılar Meclisi ve Müstakil Sanayici ve İşadamları Derneği / TÜSİAD, TOBB, TİM, MÜSİAD) bakıldığında da bunun kimin işine yarayacağı daha belirgin hale gelir. Patronların bunu savunma gerek-
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
çesi ise "esnek çalışmanın hem işsizlikle mücadeleye hem de firmaların verimliliğine doping etkisi yaratacağı" demagojisidir. Asıl neden ise maliyetin kısılmasıdır. Her koşulda kar elde eden tekeller, kriz zamanlarında da kardan bir şey eksilsin istemiyorlar. Eksilen işçinin boğazıdır, işçinin cebinin kazancıdır; kazanılmış haklarıdır... Eksilen işçinin ömrüdür! MÜSİAD Başkanı Ömer Cihad Vardan, esnek çalışma yasası için, "Özellikle gençlerin belli periyotlarda çalışabilmesi için gerekli bir yasa. Bu yasalar ile gençlere yeni iş imkanları sağlanacak. Ayrıca kadın istihdamının da önemli bir oranda artacağını düşünüyorum." derken daha fazla insanı daha ucuza sömürme anlayışını ortaya koyuyor. Mesele kar olunca, müslümanlık rafa kalkıyor MÜSİAD'da. Esnek çalışma modelinin yasalaşması durumunda sömürü çarkının çalışma sistemi şöyle olacak: - Ekonomik nedenlerle haftalık çalışma süreleri azaltılabilecek. - Kapanma tehlikesi bulunan işyerinde 3 ayı aşmamak üzere kısa çalışma yapılabilecek. - Patronlar kendi çalışanını geçici bir süreyle başka bir işyerinde çalıştırabilecek. - Kısa çalışma ödeneği İşsizlik Sigortası Fonu’ndan karşılanacak. - Ödenek, günlük brüt ücretin % 60’ı oranında olacak. Özel İstihdam Bürolarının kurulması uygulamasıysa eski yerli filmlerde gördüğümüz ve bugünümüzden uzak olarak düşündüğümüz amele pazarlarıdır. "Kiralık işçi uygulaması" adıyla da gündeme gelen bu saldırı planında işçinin ikinci gün çalışacağının hiçbir güvencesi yoktur. Özel istihdam bürolarına kaydını yaptıran işçi, işçi simsarları aracılığıyla bugün kiralanan, yarın açıkta kalan bir amele durumundadır. İşçi kullanıldıktan sonra atılan bir mal olarak gündeme gelecektir. Örgütlenmenin, hak almanın ve hakları genişletmenin önüne geçen bir başka uygulama da budur.
Ayrıca işçiler sürekli iş değiştireceğinden kıdem tazminatından da faydalanamayacak. Bu işçiler sendikalı da olamayacak. Kısacası emek kiralanan bir meta haline getirilecek. Bölgesel asgari ücret uygulamasının yeniden gündeme getirilmesinin pek çok ekonomik ve sosyal sonuçları olacaktır. Ülkemizde daha önce 1951-1967 yılları arasında "mahalli komisyonlar"ın belirlediği bölgesel asgari ücret uygulaması, eşitlik ilkesine aykırı olduğu için kaldırılmıştır. Yürürlükte bulunan 4857 Sayılı İş Yasası’nın 39. maddesine göre işçinin gıda, konut, giyim, sağlık, ulaşım gibi zorunlu ihtiyaçlarını karşılaması için verilen ücrete "asgari ücret" denilmektedir. Bugün bu tanıma göre işçinin alması gereken maaş 3.000 lira iken asgari ücret 700 liradır. Yani yalnızca dörtte biri kadardır. Kurulmak istenen çark, eşitsizliklerin, haksızlıkların ve acımasız rekabetin üzerinde yükselecektir. Rekabet hırsı ile her bölge asgari ücreti daha aşağıya çekecek, ücretlerdeki düşüş, beraberinde yoksullaşmayı kat be kat arttıracaktır. Ve ilk aşamada ekonomik olarak geri bıraktırılmış bölgelerdeki işçilerin kazanılmış hakları hedef tahtasında olacaktır. Yoksullaşmanın artması, örgütlülüğün ortadan kalkması yozlaşmayı katmerleştirecek, sokaktaki dilenci görüntüleri katlanacak, zorunlu göçler ortaya çıkacak, sosyal ilişkiler bozulacak, yuvalar tarumar olacaktır. Farklı bölgelerde aynı işi yapan işçiler birbirine düşman olarak gösterilecektir. "Eşit işe eşit ücret" sloganı havada asılı kalacaktır.
Saldırı Planı İçin İşçi Cephesi Ne Diyor? TÜRK-İŞ: Ulusal İstihdam Stratejisi adıyla yasalaştırılmaya çalışılan saldırı planına karşı TÜRK-İŞ "daha önce bildirdiği görüşlerinin dikkate alınmaması nedeniyle 8 Şubat'ta taraflara sunulan belgeye yeni bir görüş bildirmeyeceğini açıkladı." TÜRK İŞ Başkanı Mustafa Kumlu, bakanlı-
ğa gönderdiği cevapta, ''Kıdem tazminatı, bölgesel asgari ücret, özel istihdam büroları, esnek çalışma biçimleri ile işgücü piyasasının esnekleştirilmesi olduğu, konfederasyonumuzun yüksek duyarlılık gösterdiği ve yazılı olarak bildirdiği bu konudaki hususların dikkate alınmadığı görülmektedir." dedi. TÜRK-İŞ, yaptığı son genel kurulunda fon dahil kıdem tazminatı ile ilgili her türlü düzenlemenin GENEL GREV nedeni sayılacağı yönünde karar almış, yeni esnek çalışma biçimlerine, bölgesel asgari ücrete ve kiralık işçi uygulamasına karşı çıkacağını söylemişti. HAK-İŞ: Ulusal İstihdam Stratejisi Planıyla ilgili görüşlerini bu hafta içinde bakanlığa bildiren HAK-İŞ Başkanı Mahmut Aslan:"...Taslak metinlerin 18-20 Aralık 2009 ve 1921 Şubat 2010 tarihlerinde konfederasyonumuzun da aralarında bulunduğu sosyal tarafların katılımıyla Antalya'da düzenlenen çalıştaylarda ele alınan konuların göz ardı edilerek hazırlandığını, ayrıca HAK-İŞ'in 18.06.2010 ve 18.08.2010 tarihlerinde bakanlığa ilettiği görüş ve önerilerin de taslak metinler de yer almadığını, taslak belgelerin 2023 vizyonuna uygun olarak yeniden ele alınarak, güçlendirilmesi ve daha sağlam temellere oturtulması gerektiğini” söylüyor. Kısaca HAK-İŞ hükümete, yasa taslağını bu haliyle değil ama allayıp pullarsanız kabul ederim diye akıl hocalığı yaptı. DİSK: Bu konuda daha önce kapsamlı bir rapor hazırlayarak bakanlığa gönderdiğini açıklayan DİSK, Ulusal İstihdam Stratejisi'ni "Cumhuriyet tarihinin emeğe yönelik en kapsamlı saldırısı" olarak değerlendirmişti. Son istenen görüş konusunda da görüş vereceğini ancak taslağa itiraz edeceğini açıklayan DİSK, önüne koyduğu programı henüz açıklamış değil.
: 251 Sayı:Sayı 307
Yü rü yü Yürüyüş 16 Ocak 11 Mart 20122011
"En Kapsamlı Saldırı"ya En Kapsamlı Cevabı Vermeliyiz! Bekleyecek zamanımız yoktur!
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
37
AKP, halkın işsizlik, yoksulluk… sorunlarını çözmez; sağlık, eğitim ihtiyaçlarını karşılamazken, “halka düşmanlığı daha fazla nasıl yaparım” diyerek yeni silah anlaşmaları yapmaktadır. AKP iktidarı silahlanmaya 20 milyar dolar bütçe ayırıyor. Ayrılan bu bütçe yoksul halkın cebinden çalınan paralarla karşılanıyor. Son 20 yıldır oligarşinin yaptığı askeri harcamalar yaklaşık 300 milyar dolar tutuyor. Bütçe de en yüksek payın Savunma Bakanlığı’na, oradan da polise aktarılması AKP’nin halka karşı düşmanlığının bir göstergesidir. Halktan korkularının bir göstergesidir. Çünkü bu silahlanmaların hepsi “terör” adı altında halka karşı kullanılmaktadır.
2012’de 35,5 milyar TL’lik savunma bütçesiyle halka karşı silahlanmayı arttırmıştır AKP. Milli gelirin %3’ü askeri harcamalara ayrılıyor. 2012 yılında silah alımında Amerikan silah tekelleriyle 4 milyar dolarlık bir anlaşma yapılacak. Lockheed Martin ve Raytheon isimli Amerikan silah tekellerinden Patriot füzesi alınacak bu parayla. Böylelikle halktan çalınanlar emperyalist tekellerin cebini dolduracak. Bu yıl ayrıca yine Lockheed Martin isimli tekele, tanesi 60 milyon dolara 30 tane F-16C uçağı siparişi verildi. Türkiye, dünyada ABD’den sonraki en büyük F-16 filosuna sahip. Uzun süre bu uçakların kaynak kod-
Halkın %70’i yoksulluk, %20’si açlık sınırında yaşamak zorunda bırakılıyorsa, yoksulluk sınırının 2 Bin 800 TL, açlık sınırının ise 860 TL olduğu bir ülkede neden 315 milyon doların F35 projesinde kullanıldığının hesabını vermek zorundadır AKP. Stockholm Barış Araştırmaları Enstitüsü’nün (SIPRI) 2010 yılında askeri silah transferleri raporuna göre, Türkiye 2009′da dünyada en çok askeri silah satın alan 10. ülke oldu. Türkiye’ye en çok silahı satan ülkeler ise İsrail ve Almanya. Rapora göre Türkiye sadece 2008 ve 2009 yıllarında 1,25 milyar dolarını askeri silah ithalatına harcamış durumdadır. Türkiye 1990'lardan beri İsrail'den silah alıyor. AKP iktidarı 2002 yılında iktidara
geldikten sonra İsrail ile silah ticareti ilişkisine devam etmiştir. Halk düşmanı AKP neden halkın temel ihtiyaçları için ayırdığı bütçeyi artırmıyor da, Savunma Bakanlığı’nın ve polisin elini güçlendirmek için büyük bütçeler ayırıyor? Yoksulluğu da, açlığı da, işsizliği de yaratan AKP’dir. Halka düşmandır. Bu nedenlede halkın öfkesini, tepkisini azaltmak için daha çok baskı aracı olarak kullanmaktadır silahları. Uludere’de 47 dakika süresince bombaladılar 34 kişiyi. Predatör uçakları halkın üzerinde denediler. Mahallelerimize, evlerimize, bürolarımıza, yüzlerce polisle, helikopterlerle baskınlar düzenlediler, düzenliyorlar. AKP silahlanırken, Malatya’da NATO’nun bayrağının dalgalanmasına da izin vermiştir. İzin vermiştir çünkü işbirlikçiliğinin bir gereğidir bu. Hem devlet silahlanıyor hem de emperyalistlerin askeri gücü NATO vatanımıza sokuluyor. Bunca silahlanmanın sebebi nedir? Saldırıların, zulümlerinin karşısında direnecek olan halkı bastırmanın hazırlıklarıdır tüm bunlar. Kürecik’te kurulan Füze Kalkanı Radar Sistemi faaliyete geçti. NATO bayrağı dalgalanıyor artık. Türkiye ordusunun korumalığını üstlendiği bu üsse, Amerika’nın İncirlik Üssü’nden getirilen 50 asker yerleştirildi. Vatanımız emperyalizmin üsleriyle, silahlarıyla donatılıyor. Halka karşı silahlanılıyor. Bu saldırı hazırlıkları bize karşı yapılıyor. Yoksulluğumuz üzerinden yapılan bu hazırlıklara karşı örgütlenmeli ve hesap sormalıyız.
Gereksiz tartışmalarla, sonuç alınmayan oyalamalarla işçinin ve emekçinin geleceğinin daha da karartılmasına hizmet edemeyiz. Yazılı metinlerde, kameralar karışında ne söylendiği değildir önemli olan. Bu saldırıları püskürtmek için pratikte ne yapacağımız belirleyici olacaktır. Örgütlenmelerimize, ekonomik ve sosyal haklarımıza, yarattığımız ta-
rihe çok boyutlu bir saldırı vardır. Ama aynı zamanda karşımızdaki düşman korkaktır. En ufak direnişten dahi korkan, buna tahammül edemeyen durumdadır. Büyük küçük demeden her direniş, büyük küçük demeden her örgütlenmeye önem vermeliyiz, mutlaka işçinin lehine ve kararlılıkla sonuçlandırmalıyız.
Örgütlünmelerimizi güçlendirmeli, işçilerimizi bilgilendirmeli, uyanık tutmalıyız. Konfederasyonların bu saldırı karşısında aynı cephede durmasını sağlamalı, düşmanın ekmeğine yağ sürmelerine izin vermemeli ama asıl olarak kendi gücümüze inanmalı ve güvenmeliyiz... Tarihin yazıldığı anlar en koyu karalığın olduğu anlardır.
Halk
Düşmanı
AKP
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
38
Halka Karşı Silahlanan AKP, Halk Düşmanıdır larını oligarşiye vermeyen ABD, bu kodları satmak için de 3 milyar dolar para istedi. Bunların haricinde toplam 16 milyar dolara 100 adet F-35 savaş uçağı alınması da planlanıyor. Uludere’de 34 kişiyi katleden oligarşi, bu katliamda kullandığı predatör uçaklarından daha da almak için de sırada bekliyor. Bir işçiye asgari ücret brüt 701 TL 14 Kuruş verilirken; halkımız yoksullaştırılırken, silaha verilen paralar sınırsızdır. Çünkü emperyalizmin beslendiği alanların başında silah sektörü gelmektedir. Emperyalistlerin düzenini devam ettirebilmek için sürekli yenilenen askeri teçhizatların halka en küçük bir yararı yoktur. Aksine halka saldırıda kullanılmak üzere alınmaktadır.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Ülkemizde Gençlik
Gençlik Federasyonu’ndan
Beyazıt Katliamının Sorumlusu Devlettir! Hesap Soracağız! Bu sayfalarda sıkça yazıldı, söylendi faşizme karşı kararlı, militan bir mücadele ettiğimiz, edeceğimiz. Faşizme karşı mücadele ne emperyalizme karşı mücadeleden ne de oligarşiye karşı mücadeleden ayrı ele alınabilir. Bu şekilde bir ayrım yaparak yalnız birini hedef almak ya da daha ileri giderek faşizmi yok saymak ülkemiz gerçeğinden habersiz olmak demektir. Bu nedenle Dev-Genç, 42 yıllık tarihinde anti-faşist mücadelenin öncülüğünü yapmış, bedel ödemiştir. Yani bugün Dev-Genç’li olmak emperyalizm ve oligarşinin hedefi olmayı, bedel ödemeyi göze almak demektir. Bunu göze alamayanların Dev-Genç ismini kullanmaları ise elbette kabul edilemez. Bu tarihin yarattığı değerleri kimsenin kullanmasına izin vermeyiz. 16 Mart 1978 yılında Beyazıt’ta 7 öğrenci faşistler tarafından katledildi. Üniversiteden çıkan devrimci, demokrat öğrencilerin üzerine ateş açılıp, bomba atıldı. Devletin kontrgerilla eylemi olan bu katliam başından sonuna planlanarak yapıldı. Faşizme karşı artan, kitleselleşen devrimci mücadele oligarşiyi korkutmuştu. Gençliğin gelişen devrimci mücadelesini engellemek için devlet gençliğe yönelik katliamlara başvurdu. 16 Mart 1977 katliamı bu katliamlardan birisidir. 16 Mart, faşizme karşı mücadelede öfkemizi, kinimizi büyüttüğümüz gündür. Düzenin tüm saldırılarının devrimci gençliği mücadelesinden vazgeçiremeyeceğini haykırdığımız gündür. Bu anlamda, geçliğin faşizmi tanıması ve öğrenmesi gerekir. Çünkü ülkemizde devrimci gençliğin mücadelesi katliamlara rağmen baş eğmeyen direnişlerle, şehitlerle yazılmıştır. Bu büyük mirası daha geniş kitlelere ulaştırmak bizim görevimizdir. Faşizme karşı ancak cüretli, militan bir mücadele verilerek zafer kazanılır. Ki Dev-Genç, bu mücadeleyi dünden
bugüne ön safta sürdürüyor. Beyazıt katliamı, ülkemizde yaşanan katliamlardan yalnız biridir. Ülkemizde katliamlar hiç bir dönem bitmemiştir. Faşizme karşı olan bakış açımız net olmalıdır. Faşizmin hedef alındığı, tüm devrimci-demokrat öğrencilerin faşizme karşı birleştiği bir mücadele örgütlemek zorundayız. Bu nedenle Beyazıt katliamını diğer katliamlarla birleştirmeden anmak gerekmektedir. 16 Mart tarihinde olan Halepçe katliamı da Kürt halkı üzerinde olan baskılar da önemlidir. Ancak solda, tek bir eylem için onlarca talebi, sorunu birleştirme alışkanlığından da çıkılmak zorundadır. Faşizm bu, her yıl yeni bir şey çıkabilir. Hepsini bir arada anma toptancılğından çıkılmalıdır. O kadar sorun içiçe sokulduğunda, taleplerin hepsi birbirini örtmektedir. Ortak bir gösteride, onlarca değişik slogan yazılı pankart ve döviz enflasyonu arasında, kitlelere belirli bir mesaj da iletilememektedir. Bu nedenle tek bir hedef 16 Mart olmalıdır. Sorun açıktır; faşizme karşı omuz omuza mücadele edilip, edilmeyeceği sorunudur. Faşist teröre karşı mücadeleyi yükseltmeli, kitlelere maletmeliyiz. "Faşizme Karşı Omuz Omuza" sloganını güncelleştirmek, bugün karşı karşıya olduğumuz görevin yerine getirilmesine de hizmet edecektir. Karşımızdaki düşmanın adını açıkça koymalıyız. Düşmanın adını açıkça koymak için, bu sloganı daha çok, daha sık kullanmalıyız. Kitlelere, saldıranın üç-beş serseri faşist olmadığını, estirilen terörün bir kaç polis şefinin kafasından çıkmadığını, saldıranın devlet olduğunu, bu devletin faşist olduğunu daha net gös-
terebilmek, anlatabilmek için düşmanı da, mücadelemizi de daha net tanımlamalıyız. Bu sloganı daha güçlü haykırmalıyız. Daha güçlü haykırmanın yolu bellidir. Daha güçlü haykırmak, faşizme karşı omuz omuza olmakla mümkündür. Faşist terörün karşısına çıkmayanlar, bunun için tüm devrimcilerle birlikte davranmayanlar, halkı faşist terörün karşısında birleştirmeye çalışmayanlar, bırakın devrimci olmayı, demokrat oldukları iddiasında bile bulunamazlar. Faşizme karşı omuz omuza olmak, devrimci olmanın da, demokrat olmanın da ölçüsüdür. Bu sene de susturulamayacağımızı, unutmayacağımızı gösterecek, Beyazıt Meydanı'na çıkacağız. Beyazıt’ta 7 öğrencininin katili kontrgerilla devletidir. Katliamın üzerinden 34 yıl geçti. Katiller hala cezalandırılmadı. Tam tersine bugüne kadar sürekli korundular ve terfi ettirildiler. Faşizm tüm öğrenci gençliğin düşmanıdır. Faşizm bir düşünce bir görüş değildir. Düşüncelerin düşmanıdır. Bilimin düşmanıdır. Beyazıt katliamının hesabını sormak için; Katledilen 7 öğrencinin hesabını sormak için, Yeni faşist saldırıların önüne geçmek için! Devrimci, demokrat ilerici tüm öğrencileri 16 Mart’ta İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü önünde yapacağımız anmaya çağırıyoruz.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
39
Ülkemizde Gençlik
Gençliğin Gündeminden
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Faşist Saldırılar" Münferit" Değil, Planlıdır! Anti Faşist Mücadeleyi Büyütelim!
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nde faşist öğrenciler devrimci demokrat öğrencilere saldırdı. Hocalı katliamı ile ilgili mitingde Ermenilerin aleyhinde ırkçı pankart açılıp, slogan atılmasını protesto eden öğrenciler Cebeci kampüsündeki siyasal bilgiler fakültesinde afiş astı. Faşist öğrenciler afişleri yırtıp, devrimci öğrencilere saldırdılar. Saldıran grup sık sık "Karabağ bizimdir, bizim kalacak" sloganı attı. Saldırıda yaralanan öğrenciler oldu. Hiç yabancı olmadığımız faşist saldırılardan biri daha gerçekleşti ülkemizde. Alışık olduğumuz tablo da gene faşist-polis-devlet işbirliğini görüyoruz. Devrimci demokrat öğrenciler üniversitelerde, liselerde parasız eğitim istiyor. Kültürlerine sahip çıkıyor. Füze kalkanını ve Amerikan emperyalizmini kabul etmiyor. Bunun için yapılan çalışmalar esnasında okullar çevik kuvvetler tarafından sarılıyor, gözaltılar yaşanıyor. Öğrenciler işkenceyle okullardan çıkarılıyor. Bu son örnekte de gördüğümüz gibi faşistler okullara ellerini kollarını sallayarak, satırlarla, sopalarla giriyor, terör estiriyor, öğrencileri yaralıyor. Ama onlar her zaman polis, okul idaresi ve devlet tarafından korunuyor. Devrimci demokrat öğrencilere saldırdıklarında gözaltına alınan hiçbir zaman faşistler olmuyor. Bu, devletin, iktidarın bir politikasıdır. İktidarlar değişmiştir ama politika hiçbir zaman değişmemiştir. Nerede siyasi anlamda bir hareketlilik varsa orayı “kurutmak”, için salar işbirlikçi faşistlerini, verir ellerine satırı sopayı. Her zaman böyle olmamış mıdır? Sivas'a Maraş'a ve daha öncesine gider. Ankara yürüyüşünde TAYAD’lılara saldıran da o zihniyettir, üniversite çıkışlarında pusu atıp öğrencileri yaralayan da... Devrimciler pek çok bedeller ödemiştir faşist saldırıları kırmak ve engellemek için. Yıllardır her dönem faşist saldırılarla ilgili kampanyalar yürütmüşlerdir. Faşist saldırılar doğrudan devrimci öğrencilere yapılsa da saldırıların hedefi sadece devrimci demokrat öğrenciler değildir. Bu saldırılarla en geniş öğrenci kitlesi sindirilmek
gençliğin tarihinden 16 Mart 1995: Liseli Dev-Genç Sarıyer, Derbent, Ferahevler, Bağcılar, Barbaros ve Pendik’te 16 Mart katliamı ve Gazi Ayaklanmasıyla ilgili yazılamalar yaptı. 16 Mar 1997: 16 Mart katliamının anması Ankara, İzmir, Malatya, Mersin’de yapılan çeşitli eylemliklerle protesto edildi.
40
istenmektedir. Devrimci öğrencilerle ilişkide olan, selam veren sıradan her öğrenci bu saldırının hedefindedir. Susarsak bu saldırılar artarak çoğalacaktır. Biz ne yapacağız peki? Kabuğumuza çekilip saldırıların geçmesini mi bekleyeceğiz? Birkaç kınama yazısıyla mı geçiştireceğiz? Bu sözümüz tüm devrimci demokrat kesimleredir: SUSACAKMIYI Z? Faşizmin hakim olduğu yerde hiçbir öğrencinin eğitim hakkı güvence altında olmayacaktır! SUSMAYACAĞIZ! Faşist saldırıları püskürtmenin yolu; Birincisi; faşistlere karşı mutlaka onların anladığı dilden cevap verilmelidir. Bu dil: DEVRİMCİ ŞİDDETTİR! İkincisi; Faşist saldırıları karşı mücadelenin içine faşizmin baskılarına maruz kalan tüm öğrencileri katmak gibi bir hedefimiz olmalıdır. Tekrar ediyoruz: Faşist terörün asıl hedefi en geniş öğrenci kitlesini sindirmektir. Onun için en geniş öğrenci kitlesinin faşist teröre karşı mücadelede birleştirmeliyiz. Faşistlere karşı anladığı dilden cevap vermezsek ve onları en geniş öğrenci kitlesinin birlikte mücadelesiyle tecrit etmezsek; faşist terör devrimci öğrencileri tecrit edecektir.
Eğitim Sistemi İntihar Eden Öğrencilerin Katilidir! Soner Semih Sipahi 18 yaşında bir gençti. Muğla-Fethiyeli lise öğrencisiydi. Ancak düzenin eğitim sistemi Soner Semih Sipahi’yi ölüme itti. Gittiği dershanenin parasını ödeyemediği için annesi tutuklandı. Soner’in yüreği bu duruma dayanamadı ve kendini evinde asarak intihar etti. Belki de paraları olmadığı için kendine kızdı, kendinde suç buldu. Ama tek suçlu düzenin kendisidir. Soner Semih Sipahi öldükten sonra Milli Eğitim Müdürlüğü borcu sildirmiştir. Sanki ödenen borç tüm yaşanların üzerini örtecek? Liseli gençleri sınavlara boğarak gençliği çözümsüzlüğe iten düzendir. Eğitim ve sınav sistemi ile milyonlarca öğrencinin geleceğini çalmaktadır. Para bulunamadığı için yaşanmıştır bu olay. Yani yoksulluğumuz intihar nedenimizdir. Yoksulluğumuzun nedeni ise kapitalist düzendir. Henüz daha lise öğrencisidir Soner ancak o da diğer intihar eden liseliler gibi çareyi ölümde bulmuştur. Soner Semih Sipahi’lerin hesabını soracağız. Gençlerin ölümünden devlet sorumludur. Genç yaşlarında ölen Sonerler’in katili devlettir. Bu gerçeği gizlemeye hiçbir şeyin gücü yetmez.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Liseliyiz Biz Bu ülkede yaşıyoruz... Bu halkın çocuklarıyız... Ezilen, sömürülen, katledilen bir halkın çocuklarıyız... Bu halkın kavgasında biz de varız!
Liselileri Tehdit Aracı: "Disiplin Kurulları" Liselerde "Disiplin Kurulları" denen kurullar niye vardır, hangi ihtiyaçlar çerçevesinde kullanılmaktadır? Bunu anlayabilmek için liselerde verilen eğitimin niteliğine ve amacına bakmamız gerekiyor. E.A. Rauter'in "Düzene Uygun Kafalar Nasıl Oluşturulur" isimli kitabında eğitimin amaçlarından biri olarak şunlar yazıyor. "...Bir insanın davranışları yaşamının akışını belirlediği gibi, edindiği bilgiler de yaşama biçimini belirler. Öyleyse okullarda yalnız insan değil, aynı zamanda insan hayatı da biçimlendirilir..." Evet, çok doğru. Liselerde verilen eğitimle hayatımızı, alışkanlıklarımızı biçimlendiriyorlar. “Disiplin Kurulları" da bu biçimlendirmede temel taşlardan biridir. İstenilen biçime, kalıba girmediğimizde, sorguladığımızda bir tehdit olarak üzerimizde durmaktadır. Ezberci, anti-bilimsel, adeta bir soygun mekanizmasına dönmüş paralı eğitime karşı mı çıktı, parasız eğitim mi talep etti; "Disiplin Kurulları" anında harekete geçer ve hakkınızda soruşturmalar açıp uzaklaştırma, okuldan atma gibi "cezalar" verir. ÖSYM'deki şifre skandalından sonra ülkenin dört bir yanında liseliler tepki gösterip eylem yaptığında okul idarelerinin ilk işi okullara polis yığmak ve eylemlere katılan öğrencilere "Disiplin Kurulları"nca soruşturmalar açmak olmuştur. Tepkisiz, boyun eğen, hakkını aramayan, itaatkar yığınlar olmamızı istiyorlar. Açılan soruşturmalar, verilen "cezalar" bunun içindir.
"Disiplin Kurulları" Gerçeklere Düşmandır Bugün ülkemizde, Ortadoğu halklarına karşı kullanılmak için kurulan füze kalkanı var örneğin. AKP iktidarı füze kalkanını tartışmamızı dahi istemiyor. E.A. Rauter aynı kitapda "Amacı olmayan hiçbir bilgi yoktur. İnsan yapımında
kullanılan bilgiler, 'yapmak' istediğimiz insan türüne uygun olmak zorundadır. Bizi 'yapan' bilgileri, en önemli uğraşları mal üretmek ve satmak olan kişiler seçer. Roket satan bir insanın, okullarda roketin korkunç bir silah olarak tanıtılmasından hiç çıkarı olabilir mi?" Elbette olamaz. Ve bu yüzden bize "eğitim" verirken tarihi gerçekleri, ülkemizin nasıl Amerika'ya satıldığını, silah tekellerinin ihya edilip, ordunun NATO'nun ucuz askeri olduğunu öğretmezler. Emperyalizme bağımlılık ve uşaklık ilişkilerinin bugün güncel olan uygulamalarından biri olan füze kalkanını tartışmamızı, tepki göstermemizi istemezler. İşte bu yüzden "Füze Kalkanı Değil, Demokratik Lise İstiyoruz" pankartı astığımızda, bildiri dağıttığımızda "Disiplin Kurulları" hakkımızda soruşturmalar açıp, bizi tehdit eder. Tek tip, düşünmeyen, sorgulamayan kitleler onlar için düzenlerine uygun kafalardır. “Disiplin Kurulları” da bu amaçla çalışır.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
"Disiplin Kurulları" Tüm Liseli Gençliğe Düşmandır Amaçlarının bir yanı ise devrimcivatansever liselileri geniş öğrenci kitlesinden tecrit etmek, liselileri örgütsüz bırakmaktır. Liseli Dev-Genç’lileri baskılarla yıldırmaya çalışırken onlar üzerinden tüm liseli gençliğe mesaj verirler: "Sakın onlar gibi olmayın, yanlarına bile yaklaşmayın, selam dahi vermeyin. Yoksa sizi de böyle cezalandırır, ailenizi arar, polise haber veririz!" derler. Liselerde "Disiplin Kurulları"nın hedefi olmak için devrimci-demokrat olmak da şart değildir. Sıradan öğrenciler bile okula geç geldi, dersi dinlemedi diye veya kendi aralarındaki bir tartışma-kavga nedeniyle soruşturma-
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
41
Liseliyiz Biz
Bizi Bitiremezsiniz Düşman böyle diyor bize. Bizi bitiremediklerini her yerde vurguluyorlar. Evet bizi bitiremediler, bitiremeyecekler. Bizim ideolojimiz nettir. Onlar bizi biz yapan ideolojimizi bitiremediler. Nice baskınlar oldu, kadrolarımızı şehit verdik, 80 darbesini gördük, bitiremediler. Hep "Sonuna, sonsuza, sonuncumuza kadar mücadelemize devam edeceğiz!" dedik. Tek kişi de kalsak mücadeleyi büyüttük. Düşman tek insanımızdan dahi korkuyor. Korkusu büyüktür, tek kişiye dahi azgınca saldırıyor. Şimdi baskı, sindirme politikaları her yerde. Yıkımlar esnasında mahallelerde, işsizlik sorununda fabrikalarda, eğitim sorununda üniversitelerde-liselerde. Sürekli uyguladığı politikalar bizi bitirmek üzerine. Üniversitelerde, liselerde okuyan, kendi okulunda hakkını arayan öğrencileri okuldan atarak, okul önlerinde çalışma yapan DevGenç’lileri gözaltına alarak sindirmeye çalışıyor ve bir daha okul önlerine gitmeyeceğimizi sanıyorlar. En son 2 Mart 2012 günü Behçet Kemal Çağlar Lisesi önüne "Parasız Eğitim, Sınavsız Gelecek Hakkımız! lara uğrar, "cezalar" alırlar. Bu örnekleri çoğaltabiliriz. Burada da amaç korkan, sinen, idarenin iradesine boyun eğen Yürüyüş bir gençlik yaratmak, devletin "baba devlet" anlayışını genç be11 Mart yinlerde daha o yaşta oluşturmaktır. Nasıl ki düzenin ordusunda 2012 kölece bir disiplin, itaat etme mantığı varsa; bu mantık okullarda da "Disiplin Kurulu" aracılığıyla hayata geçirilir. Bu politikalar ise liseli gençlikte içten içe bir tepkiye, yer yer birikime ve bireysel çıkışlara yol açmaktadır. Sayı: 307
Tepkiyi Eyleme Nasıl Dönüştüreceğiz? Tepki koymak, yok sayılmaya, horgörülmeye öfkelenmek insani ve aynı zamanda isyan potansiyeli taşıdığından ilericidevrimci duygulardır. Liseli gençliğin onca yozluğun içinde hala dinamiklerinin var olduğunun göstergesidir. Bu duygular örgütlenmezse liseliler lehine bir sonuç doğurmaz. Kaybolur gider. Düzen, onları apolitik tepkilere dönüştürür. Hatta kendine yedekleyip destek gücüne dönüştürebilir. Bu duyguları, tepkileri nasıl örgütleyeceğiz, nasıl eyleme dönüştüreceğiz soruları ise Liseli-Dev-Genç’lilerin pratikleriyle, önderlik misyonlarıyla cevaplayacakları sorulardır. Vereceğimiz cevaplar ne kadar güçlü olursa "Disiplin Kurulları"nın, yani düzenin politikalarını o kadar bozmuş oluruz. Örgütlenmemizi istemiyorlar. "Cezalar"la, soruşturma ve envai çeşit baskı-sindirme yöntemiyle liseli gençliği örgütlü öncüsüz bırakmak istiyorlar. Sorun, bu yanıyla bizim açımızdan çok önemlidir. Çünkü düşüncelerimizin, iddiamızın yaşaması için öğrenci gençliği kazanmak zorundayız. Milyonlarca liseliyi düzenin bataklığına bırakamayız. Dev-Genç'in kitlesel militan mücadale geleneğini okullar-
42
İstiyoruz, Alacağız!" kampanyasının duyurusunu yapmak için okul önüne bildiri dağıtımına giden 2 Liseli Dev-Genç’li okul müdürünün polis ile işbirliği sonucu işkenceyle gözaltına alınmıştı. AKP'nin işbirlikçi polisi bildiri dağıtan Liseli Dev-Genç’lilere saldırması mücadelemizden, meşruluğumuzdan ve bizden korktuğunun göstergesidir. Karakolda yaptıkları işkence, çocuk şube de yaptıkları işkence de gösterdiler korkularını. Yıllardır okul önlerinde yaptığımız çalışmaları bitirmek için sürekli polis saldırıyor, gözaltı yapıyor. Ancak biz tek-rar tekrar gidiyoruz.
2 Liseli Dev-Genç'li AKP polisinin yüreklerini ağızlarına getirdi. 42 yıllık tarihi bitirememe kini ile saldırdılar ve 30 saat boyunca işkenceden geçirildiler. Saldırsınlar! Biz bir daha gideceğiz, okul önlerinde kampanyalarımızı anlatmaya, meşruluğumuzu haykırmaya devam edeceğiz. Düşman "sizi bitiremedik" diyor. Evet bizi bitiremeyeceksiniz, biz Dev-Genç’liyiz, tüm meşruluğumuzu ideolojimizden alıyoruz. Sonuna sonsuza sonuncumuza kadar mücadeleye devam edeceğiz. Okullarımızı düşmana vermeyeceğiz. 42 yıllık tarih bizim ve bu şanlı tarihi bitiremeyeceksiniz. da yaşatarak, örgütlülüğümüzün sürekliliğini sağlayıp yeni Faruklar, Kahraman Altunlar çıkarmalıyız. O halde ne yapacağız? Liseli gençliğin arkadaşlık bağları, feodal bir tarafı olsa da birbirini yarı yolda bırakmama, satmama yanları vardır. "Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için" kültürü bir şekilde sürer. Liselilerin bu yanları "Disiplin Kurulu"nun cezaları karşısında sahiplenmenin, sahiplendirmenin zeminidir. Bu zeminde çok basit ama kitlesel yöntemleri, devreye sokabiliriz. Örneğin sınıflardan ortak dilekçeler verebilir, imzalar toplayabiriz. Bir arkadaşımıza disiplin soruşturması açıldığında, "Hepimiz arkadaşımızla aynı suçu işledik." diye dilekçeler verebiliriz. Dayanışma, tüm zalimlerin korkulu rüyasıdır. Soruşturma açıp ifademizi aldıklarında yaptığımızın meşruluğunu anlatır, sahipleniriz. Okulumuzdaki demokrat öğretmenlere gider anlatırız ve onların da öğrencilerin yanında yer almasını sağlarız. "Ceza" verdikleri arkadaşımızı fiili olarak okula, sınıfına sokarız. Tartışır, idarenin keyfiliğini teşhir ederiz. Bu tür eylemler liselilere moral verir. Dostluğu, sahiplenmeyi gösterir. Yarın kendisi de benzer bir keyfi, hukuksuz saldırıyla karşılaşabilir. O zaman yanında birilerinin duracağını bilir. Aileleri de bu tepkilere katmak için çalışılmalıdır. Disiplin soruşturmalarına uğrayan arkadaşlarımızın aileleriyle mutlaka görüşmeliyiz. Yapılanların meşruluğu anlatılmalıdır. Öğrencilerin dayanışması aileyi etkileyecektir. Polisin aileyi tedirgin etme, kendi safına çekme çabasını boşa çıkaracaktır. Bir nevi mevzi savaşıdır ve yaptığımız her şey kendi cephemizi genişletme temelinde olmalıdır. Tek tek öğrencilere gider, disiplin soruşturmaları konusunda idareyi teşhir ederiz. Yeri gelir fa-
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Liseliyiz Biz şist idarecileri afişe eder, yaptıklarının haksız hukuksuz olduğunu, öğrenci düşmanı olduklarını anlatmadık kimse bırakmayız. Teşhir, ciddi yapıldığında çok etkili ve sonuç alıcı bir araçtır. Öğrencilere sürekli soruşturma açılması ve ceza verilmesinde rol oynayan müdürler ve "Disiplin Kurulu" üyeleri tüm uyarı ve teşhirlere rağmen aynı şeyleri yapmaktan vazgeçmeyebilirler. Pekala işbirliğine devam edebilirler. Rahatça istediklerini yapamayacaklarını göstermeliyiz o zaman da… Liseli gençlik halkın içinden geldiği için halkın karakteristik özelliklerini de taşımaktadır. Bir eylemin peşinden git-
mesi, tepkisini eyleme çevirmesi biraz da güç görmesine bağlıdır. Güç ise kitleselleşmektir. Birken iki olma bilinciyle yapının sağlamlaştırılmasıdır. Emek ve sabır bu yapının harcıdır ve pratikle beraber kazandığımız deneyim, öğrencilerin ruh haline vakıf olma, uygun zamanda uygun müdahaleyi yapma, yaratıcı olmak vasıflarını bize kazandıracaktır. Liseliler, bizim onları hiçbir koşulda yalnız bırakmayacağımıza inanmalılar. Bu yanıyla bizi sadece kendi kampanyalarımızı-çalışmalarımızı anlatmak için yanlarında görmelerinin dışında hayatlarında da görmeliler. Güven yaratacaksak ancak böyle yaratabiliriz. Bizle-
YÜRÜYÜŞ SESİ DİRENİŞ ÇAĞRISIDIR ÇAĞRIMIZ TÜM HALKADIR Engin’in uğruna direnerek öldüğü, Ferhat’ın sakat bırakıldığı Yürüyüş dergisi, okurları tarafından Samsun, Mersin ve İzmir’de yapılan tanıtımlarla halka ulaştırıldı.
Samsun Enginlerin sesi ülkemizin her yanında duyurulmaya devam ediyor. Samsun Halk Cepheliler, 28 Şubat günü yaptıkları dergi tantımıyla Samsun halkına gerçekleri ulaştırdılar. Atakum'da yapılan dergi dağıtımında kapı kapı dolaşılarak Yürüyüş dergisi tanıtıldı. 1,5 saat içinde 17 Yürüyüş dergisi halka ulaştırıldı.
Mersin Mersin’de 4 Mart günü Mustafa Kemal Mahallesi’nde, Yürüyüş dergisi okurları tarafından derginin tanıtımı yapıldı. Mahalleliyle sohbet edilip, 8 Mar kutlamasına çağrı yapıldı. Bir eve misafir olunup, ikram edilen çaylar içilirken, komşular da gelip sohbete katıldılar. 13.00-16.30 saatleri arasında yapılan çalışmada halka 22 dergi ulaştırıldı.
İzmir 4 Mart günü Yamanlar Mahallesi’nde 16.30-18.00 saatleri arasında, 7 Yürüyüş okurunun katılımıyla Yürüyüş dergisinin tanıtımı ve dağıtımı yapıldı. Halka yönelik yapılan sesli tanıtımlarda, Engin Çeber davasındaki hukuksuzluk, mahkeme tarafından Engin Çeber’i katledenlerin serbest bırakılması, Engin Çeber’e 36 bin 720 lira bedel biçildiği anlatıldı. Çalışmada 33 dergi halka ulaştırıldı.
re açılan soruşturmaların, verilen "cezalar"ın dışında, apolitik öğrencilere uygulanan baskı ve cezalarda da idarenin karşısına dikildiğimizi göstermeliyiz. Düzenin, okul idarelerinin hor gördüğü, dikkate almayıp robota çevirmeye çalıştığı gençliğe bizim nasıl değer verdiğimizi, sorunlarını çözmeye çalıştığımızı anlayacaklardır. Ve bundan sonra birlik olma, tepkiyi eyleme dönüştürülecek idarenin-polisin karşısına çıkarma zemini doğacaktır. Liseli Dev-Genç’liler bu bakış açısıyla tüm liseli gençliği örgütleme, mücadeleyi yükseltme göreviyle okullarakitlelere koşmalıdır.
DEV-GENÇ'LİLERE DAVALARLA TUTSAKLIKLARLA BOYUN EĞDİREMEZLER Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın da katıldığı "Roman açılımı" toplantısında "Parasız Eğitim İstiyoruz" pankartı açtıkları için tutuklanarak 19 ay hapishanede tutulan Ferhat Tüzer ve Berna Yılmaz'ın yargılandığı dava devam ediyor. 8 Mart günü İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülecek duruşma öncesinde Halkın Hukuk Bürosu (HHB) yazılı bir açıklama yaparak, "Parasız eğitim talebinin cezalandırılmak is- Sayı: 307 tenmesine karşı, adalet talebimizi yinelemek için halkımızı ve tüm Yürüyüş basın kuruluşlarını duruşmaya çağırıyoruz." dedi. 11 Mart 2012
ARMUTLU BİZİMDİR, YIKTIRTMAYACAK, FAŞİSTLERE DAR EDECEĞİZ İstanbul Küçükarmutlu’da, Yıkımlara Karşı Halk Komitesi’nin 17 Şubat günü “Kentsel Dönüşüm Değil Yerinde Islah İstiyoruz” talebiyle mahallenin meydanında kurduğu direniş çadırında eylem devam ediyor. Direnişin 5. günü olan 21 Şubat’ta çadırda, yıkımlara karşı verilen mücadele sırasında tutuklanan komite üyelerine mektup yazıldı. Mahalle halkının ziyaretleri eksik olmadı. Aynı günün akşamı asker uğurlama gerekçesiyle mahallenin meydanında bağırış çağırışlarla tur atan faşistler, o sırada çadırda yalnız olan Ümit Çimen’e saldırdılar. Mahalleli gelince saldırgan faşistler kaçtılar. Saldırıdan sonra desteğe gelenlerle birlikte sabaha kadar nöbet tutuldu. Faşist saldırıyı duyanlar ertesi gün destek vermeye geldiler. Akşam saatlerinde faşistler yine saldırı için geldiklerinde, karşılarında çadırda bekleyen mahalle halkını buldu. Geldikleri gibi geri gönderildiler. Saat 23.30 civarında faşistler tekrar geldi. Genç yaşlı, kadın erkek mahalleli karşılarına dikilerek, konvoyu çevirip geri gönderdiler. Gece türküler söylenerek bitirildi. Çadırın 10. gününde, şehidimiz Ali Rıza Kurt’un annesi de ziyarette bulundu. Zor yürümesine rağmen, çay ve şeker getirmiş olması direnişçilerin gücüne güç kattı. Mahalle halkı da, çadırı yalnız bırakmayarak, her türlü ihtiyacını gözetmeye devam ediyor.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
43
Ülkemizde Gençlik
BİZİ SINAVLARLA ELEMELERİNE İZİN VERMEYELİM PARASIZ EĞİTİM, SINAVSIZ GELECEK HAKKIMIZ İSTİYORUZ ALACAĞIZ Dev-Genç’lilerin başlattığı “Parasız Eğitim Sınavsız Gelecek Hakkımız! İstiyoruz, Alacağız!” kampanyası yapılan basın açıklamalarıyla devam ediyor. Açtıkları standlarda imza toplayan ve bildiri dağıtan Dev-Genç’liler, 1 Nisan’da yapılacak YGS öncesinde liselileri sınavları boykot etmeye çağırıyorlar.
İstanbul-Taksim
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Dev-Genç’liler, 4 Mart’ta Taksim’de Galatasaray Lisesi önünde “Parasız Eğitim, Sınavsız Gelecek Hakkımız! İstiyoruz, Alacağız!” kampanyası dahilinde masa açıp bildiri dağıttılar. 2 saat süreyle açık kalan masaya halkın ilgisi çok yoğundu. Dev-Genç’liler, Yürüyüş dergisinin tanıtımını da yaptılar. Yaptıkları konuşmalarda “Füze Kalkanına Hayır!” dedikleri için tutuklanan Meral Dönmez ve Gülşah Işıklı’nın hala tutuklu olduğunu ve neden tutuklandıklarını anlatan DevGenç’liler, gerçek vatanseverlerin devrimciler olduğunu belirtti. Parasız eğitim talebinin meşruluğunu vurgulayan Dev-Genç’liler, bu haklarını alana kadar mücadeleden vazgeçmeyeceklerini söylediler.
İstanbul - Mecidiyeköy 4 Mart günü, İstanbul Mecidiyeköy Metrobüs Durağı önünde masa açıldı. Açtıkları masada kampanya bildirilerini dağıtan ve halka gerçekleri anlatan Dev-Genç’liler, Yürüyüş dergisinin dağıtımını da yaptılar. Gülşah ve Meral’in serbest bırakılması ve parasız eğitim, sınavsız gelecek talepleri için imza topladılar. 2 saat açık kalan masada 220 imza toplandı, iki Yürüyüş dergisi halka ulaştırıldı ve masa çevresinde 11 adet afişleme yapıldı.
44
İstanbul - Üniversitesi İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi ve Merkez Kampüs’te 5 Mart günü 11.00-13.00 saatleri arasında afişleme yapıldı. Dev-Genç’liler, intihara sürüklenen öğrencilerin katilinin sınav sistemi olduğunu, Gülşah Işıklı ve Meral Dönmez adlı iki Dev-Genç’linin parasız eğitim istedikleri için tutuklandıkları," parasız eğitim, sınavsız gelecek hakkımız " için mücadele etmenin gerekliliği öğrencilere duyuruldu.
Samsun Samsun'da 5 Mart günü kampanyanın tanıtımı yapıldı. Dev-Genç’liler, Çiftlik Caddesi’nde liselilerin yoğun olarak gittiği kafelere giderek, Gençlik Federasyonu’nun bildirilerini dağıttılar ve kampanyayı anlattılar. Bir saat süren bildiri dağıtımında liseliler kampanyaya destek vereceklerini söylediler.
Dersim 5 Mart günü Dersim’de lise önlerine giden Dev-Genç’liler bildiri dağıtıp imza topladılar. İlk olarak saat 07.30'da Namık Kemal Endüstri Meslek Lisesi önünde masa açıldı. Bildiri dağıtımı ve sesli konuşmalarla kampanyanın duyurusu yapılarak imza toplandı. Bu sırada Dev-Genç’lileri taciz etmeye çalışan sivil polisler teşhir edildi. Öğrenciler dışında çevredeki halktan insanlar gelerek bildiri alıp imza attılar. Namık Kemal Endüstri Meslek Lisesi önündeki masa saat 10.00’a kadar açık kalırken; saat 14.30'da da Atatürk Lisesi'nin önünde öğrencilerin çıkış saatinde masa açılarak, bildiri dağıtılarak imza toplandı. Gün boyunca 250 adet bildiri dağıtıldı, 125 imza toplandı. 6 Mart’ta ise saat 11.00’de Halide Edip Kız Meslek Lisesi'nin önünde
masa açıldı. Saat 15.30'da ise Atatürk Anadolu Lisesi'nin yurdunun girişinde bildiri dağıtıldı. Öğrenciler, yurtta yaşadıkları sorunları anlattılar. Çalışmalarda toplam 61 imza toplanırken, 150 bildiri dağıtıldı.
Hatay 3 Mart günü Antakya’nın Ulus alanında basın açıklaması yapan DevGenç’liler, “Parasız Eğitim Sınavsız Gelecek İstiyoruz Alacağız” pankartı ile “Öğrenciyiz Haklıyız Kazanacağız”, “Gülşah Işıklı, Meral Dönmez Serbest Bırakılsın”, “Parasız Eğitim Sınavsız Gelecek İstiyoruz Alacağız” dövizlerini açarak, kampanya çalışmalarını başlattıklarını duyurdular. Ahmet Atılgan tarafından yapılan açıklamada “Ailelerinin dişinden, tırnağından biriktirdiği ile dershaneye gidebilen öğrenciler bir adım önde koşuyorlar bu yarışta, parası olmayanlar ise geriden takip ediyor. Parasız eğitim hepimizin hakkıdır. Üstelik anayasal bir haktır. Eğitim artık ticaret aracıdır. Paran kadar okuyabilir, paran kadar meslek sahibi olabilirsin. Türlü eziyetten sonra üniversiteyi kazanıp da üniversitedeki soygun yüzünden intihar eden öğrencilerin sayısı az değildir. Biz bu ülkenin gençleri olarak sesimizi ne kadar gür çıkarırsak o kadar fazla yankı yapacaktır…” denildi. Eğitim-Sen’in de destek verdiği, 50 kişinin katıldığı eylem, zılgıt ve alkışlarla sona erdi.
Antalya 3 Mart günü Kışlahan Meydanı’nda eylem yapan Dev-Genç’liler, gençliği sürekli sınavlarla bunalımlara, hatta intiharlara sürükleyen eğitim sistemini protesto ettiler. Sınavlarla gençliğin geleceğinin nasıl gasbedildiği ve adil olmayan bu sistemin gençleri ölç-
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Ülkemizde Gençlik
Mecidiyeköy me hakkının da olmayacağı anlatıldı. Eylemde “Parasız Eğitim Sınavsız Gelecek İstiyoruz Alacağız”, “Parasız Eğitim Demokratik Liseler İstiyoruz”, “Gülşah ve Meral Serbest Bırakılsın”, “Yaşasın Dev-Genç Yaşasın DevGenç’liler” sloganları atıldı. Eylem sonrası açılan imza masası halkın yoğun ilgisiyle karşılaştı. 3 saat içinde yaklaşık 300 imza toplandı ve Grup Yorum DVD’leri ile 50 Yürüyüş dergisi halka ulaştırıldı.
İstanbul-Kadıköy Dev-Genç’liler 6 Mart günü 12.0014.30 saatleri aralarında Kadıköy’de masa açtılar. 150 bildiri dağıtılan masada 111 imza toplandı ve 8 Yürüyüş dergisi halka ulaştırıldı. İmza atan bir kişi arkadaşlarını da masaya getirerek imza attırdı. Ayrıca Müjdat Gezen Tiyatro Merkezi’nde okuyan bir kişi ise okulunun bu tür demokratik faaliyetlere katılmaya izin vermediğini söyleyerek imza atmadı ve “İmza atmadım ancak sizin için bir şey yapmak, size yardım etmek istiyorum.” dedi. Bunun üzerine bildiri dağıtmaya başladı. Bir süre bildiri dağıttıktan sonra masadan ayrıldı.
Çanakkale Çanakkale'nin Biga ilçesindeki Kapalı Çarşı önünde 7 Mart günü yapılan eylemle birlikte kampanya çalışmaları Biga'da da başlatıldı. Kampanya sloganlarının yer aldığı pankart ve dövizlerin taşındığı eylemde, Biga Gençlik Derneği Girişimi adına bir de basın açıklaması yapıldı. Apolitik bir gençlik yaratılmak istendiğinin belirtildiği açıklamada, "Geleceğimizi ise şifreli sınavlarla ellerimizden alıyorlar. Eğitim sınav odaklı bir eğitim sistemidir. Yanındaki arka-
Dersim daşını rakipleştiren, bencilleştirilen yalnızlaştıran, sosyal yaşamı olmayan sınavı kazanamadığı için intihar eden evden kaçan gençlik haline getirdiler. Hepsinin sebebi ezberci, düşünmeyen sorgulamayı engelleyen, sınav odaklı eğitim sistemidir." denildi. 30 kişinin katıldığı ve Gülşah Işıklı ile Meral Dönmez'in derhal tahliye edilmesinin istendiği eylem, atılan sloganlarla sona ererken; halk DevGenç'lileri alkışlayarak, taleplerinde haklı olduklarını dile getirdi. Bir grup liseli öğrenci de alkışlarla açıklamanın yapıldığı alana gelerek eyleme destek verdi.
Yorulmak, Dinlenmek Yok! Yeni Kampanyalarımıza Daha Güçlü Asılacağız! Çanakkale Gençlik Derneği Girişimi, 2011 yılında başarıyla yürütülen kampanyaları değerlendirmek ve önümüzdeki döneme dair hedeflerini konuşmak amacıyla 4 Mart günü, bir toplantı düzenledi. Program, geçen sene 17 Nisan’da Bakırköy’de düzenlenen Tam Bağımsız Türkiye konseri, 1 Mayıs’taki Halk Cephesi korteji, Dersim’deki Ölüm Orucu Direnişi ve “Füze Kalkanı Değil, Demokratik Liseler İstiyoruz” kampanyası dahilindeki çalışmaların, çadır direnişlerinin ve Malatya Kürecik’e yapılan yürüyüşün kısafilm gösterimi ile başladı. Kısa film gösteriminin ardından “Parasız Eğitim, Sınavsız Gelecek Hakkımız! İstiyoruz, Alacağız!” kampanyası ve 15 Nisan’da yapılacak olan Bağımsız Türkiye konseri üzerine sohbet edildi. 19 kişinin katıldığı toplantı, kampanya ve 15 Nisan’daki Bağımsız Tür-
Küçükarmutlu kiye konseri çalışmalarına ağırlık verileceği belirtilerek, büyük bir coşku ve motivasyonla bitirildi.
“Bağımsız Türkiye On’ların Türküsü” Konseri Tüm Saldırılara Güçlü Bir Cevap Olacak Tüm Gücümüzle Çalışacağız Boğaziçi Üniversitesi'ndeki DevGenç'liler, 7 Mart günü okulun Güney ve Kuzey kampüslerine "Parasız ve Demokratik Eğitim İstedikleri İçin Tutuklanan Gülşah ve Meral Serbest Bırakılsın" afişleri ile Grup Yorum'un 15 Nisan'daki "Bağımsız Türkiye" konserine ve "8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü" mitingine çağrı afişleri astılar. Afişlemeden sonra Dev-Genç'liler; öğrencilerin yoğun olarak bulunduğu okulun Kuzey Kampüsü’ne, Grup Yorum'un 15 Nisan'daki "Bağımsız Türkiye" konserine çağrı amaçlı masa açtılar. Masada 1 adet Grup Yorum 25. yıl DVD'si ile 2 adet Yürüyüş dergisi öğrencilere ulaştırıldı. İki buçuk saat süresince Grup Yorum türkülerinin çalındığı masa ertesi gün tekrar açılmak üzere toplandı.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Müdür İhbarcı, Polis İşkenceci Korktukları İse İki Liseli Dev-Genç’li 2 Mart günü Küçük Armutlu’daki Behçet Kemal Çağlar Lisesi önünde “Parasız Eğitim Sınavsız Gelecek İstiyoruz Alacağız” kampanyasının çalışmasını yapan 2 Liseli Dev-Genç’li gözaltına alındı. Nilay Keten ve Dilan Poyraz, okul müdürünün ihbarı üzerine gelen polisler tarafından okulun
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
45
Ülkemizde Gençlik
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
46
önünde yerlerde sürüklenerek, işkence yapılarak gözaltına alındı. İşkenceci, Amerika’nın uşağı kadın polislerden biri, gözaltı sırasında Nilay Keten’in yanağını ısırdı. Gözaltına alınan Keten ve Poyraz’a destek olmak için giden Hünkar Derya Güneş ile Hasan Karapınar da gözaltına alındılar. Gözaltılarla ilgili yazılı açıklama yapan Gençlik Federasyonu, Behçet Kemal Çağlar Lisesi Müdürü’ne seslenerek, “Biz Liseli Dev-Genç’liler senin gibilerini çok iyi tanıyoruz. Yıllardır ülkemizin bağımsızlığı için bedeller ödüyor ve senin gibi gerici-faşist okul müdürlerine okullarımızı bırakmıyoruz. Ve şunu diyoruz sana: Liseli DevGenç’liler sana Behçet Kemal Çağlar Lisesi’ni bırakmayacak. Polisle işbirlikçilik yaparak gözaltına aldırdığın iki Liseli Dev-Genç’linin başına geleceklerden sen sorumlusun.” dediler. Gözaltına alınanların derhal serbest bırakılması talebini de dile getirdiler. Dev-Genç’liler 5 Mart günü de Behçet Kemal Çağlar Lisesi önüne giderek, gözaltıları protesto etmek için eylem yaptılar. Öğrencilerin okuldan çıkış saatinde okulun önünde olan Dev-Genç’liler, okulun erkenden boşaltıldığını gördüler. Dışarıda gördükleri öğrencilere neden erken dağıldıklarını sorduklarında, okul zilinin erken çaldığını ve okul müdür yardımcısının sınıflara girerek öğrencilere çıkmalarını söylediğini öğrendiler. Okul idaresi, Dev-Genç’lilerden korkusundan okulun saatlerini bile değiştirmek zorunda kaldı. Buna rağmen eylem yapan DevGenç’liler, “Bakın işte yine buradayız. Bizler o gün gözaltına aldırttığınız Nilay Keten ve Dilan Poyraz’ız. Bizler de parasız eğitim istiyoruz, yoksul halk çocukları da okusun, sınav sistemi yüzünden öğrenciler intihar etmesin istiyoruz. Yüreklerinizi ağzınıza getiren iki Liseli Dev-Genç’li ve Dev-Genç’liler buradalar. Ve polis-idare işbirlikçiliğine karşı, vatansever gençlik olarak okullarımızı size bırakmıyoruz. Yüreklerinizi ağzınıza getirmeye devam edeceğiz.” dediler. Açıklama yapıldıktan sonra aynı gün, okulda bildiri dağıtmaktan dolayı
soruşturması olan arkadaşlarını sahiplenmek içinde okul önünde de bekleyen Dev-Genç’liler, baskıların kendilerini yıldıramayacağını göstermiş oldular. Eylemden sonra, Armutlu’nun sokaklarına 80 adet kampanya afişi asıldı. Nilay Keten ve Dilan Poyraz 3 Mart günü çıkartıldıkları Savcılık’tan serbest bırakıldılar.
Güler’i Aldık, Yasemin’ini de Alacağız Kimsenin Kuşkusu Olmasın “Damında Şahan Güler Zere” belgeseli, farklı şehirlerde gösterilmeye devam ediyor. Güler Zere’nin tedavi hakkı için TAYAD’lı Ailelerin ve Halk Cephesi’nin yürüttüğü direnişin, zaferle sonuçlanmasını anlatan belgesel, direnişin gücünü gösteriyor. Av. Oya Aslan’ın hazırladığı belgesel Dersim, Elazığ ve Antalya’da gösterildi.
Dersim Dersim’in Ovacık ilçesinde 3 Mart günü yapılan gösterim öncesinde 1 ve 2 Mart günleri tanıtım çalışmaları yapıldı. İlçe merkezinde 150 bildiri dağıtıldı ve 20 tane afiş yapıştırıldı. Ovacık halkı yapılan çağrılarla gösterime davet edildi. Ovacık’ın Kandolar Mahallesi’nde de kapı kapı dolaşılarak çağrı yapıldı. Mahallede 150 bildiri dağıtıldı ve belirli evlerin girişlerine 10 afiş yapıştırıldı. Yapılan çalışmaların ardından 3 Mart günü saat 16.30'da Ovacık'ta Belediye’nin düğün salonunda Güler Zere belgeselinin gösterimi yapıldı. Devrim şehitleri anısına yapılan saygı duruşu ve açılış konuşması ile başlayan programda Güler Zere'nin hayatı anlatılarak, Güler Zere'nin yoldaşlarına yazdığı bir de yazı okundu. Özgür tutsak Ümit İlter'in Güler Zere için yazdığı şiirin okunmasıyla gösterim başlatıldı. 100 kişinin katıldığı gösterimin bitiminde bir konuşma yapılarak, hala tutuklu olan hasta tutsakların olduğu ve tecrit var olduğu sürecede olacağı anlatılarak, hasta tutsakları sahiplenmek için mücadelenin sürdürüleceği anlatıldı. Program başlamadan önce 3 sivil polis içeri girerek çekim yapmak istedi. Ardından İlçe Emniyet Müdürü ile takviye polis ekipleri geldi. Polis salona sokul-
mazken; katılımı engelleme ve ortamı provoke etme çabaları boşa çıkartıldı.
Elazığ 3 Mart günü Elazığ Temel Haklar Derneğ’inde de belgeselin gösterimi yapıldı. Günlerdir yapılan kapı çalışmalarının yanı sıra, gösterim günü de dernek önüne masa açılarak bildiriler dağıtıldı. Güler’in oturduğu mahallede yapılan gösterime 32 kişi katıldı. Güler nezdinde tüm devrim şehitleri için yapılan saygı duruşundan sonra Güler’in özgeçmişi ve yoldaşlarına yazdığı mektubu Güler’in kuzenlerinden birisi tarafından okundu. Güler’in kızkardeşinin ve akrabalarının da katıldığı gösterimde duygusal anlar yaşanırken gösterim bitiminde aileye devrimci tutsakların yaptığı tablo hediye edildi. Program bitiminde Yasemin Karadağ ve daha pek çok hasta tutsak olduğu da belirtilerek, mücadele çağrısında bulunuldu.
Antalya 4 Mart günü Antalya Sanatçılar Derneği’nde (ANSAN), 48 kişinin katılımıyla belgeselin gösterimi yapıldı. Belgeselin izlenmesinin ardından yapılan konuşmada, “Hala hapishanelerde hasta tutsaklar aynı acıları yaşamaya devam ediyor. Mücadelemiz de devam ediyor. Yasemin Karadağ tutuklu olmasına ve tüm hastalıklarına rağmen tecritte tutuluyor. Fakat Yasemin’i de Güler gibi ellerinden alacağız!” denildi.
Faşi̇stleri̇ Okullarımıza Sokmayacağız Hafta sonu İstanbul Taksim’de yaşanan ırkçı saldırıları teşhir etmek için, Ankara Üniversitesi Cebeci Kampüsü’nde 29 Şubat günü Dev-Genç’lilerin astığı afişlerin faşistler tarafından yırtılmasıyla çatışma yaşandı. Okulun dışında bekleyen faşistlere, kampüs içinden sloganlarla karşılık verildi ve ardından çatışma başladı. Yaklaşık 2 saat süren çatışmanın ardından faşist grup polis korumasında dağıldı. Diğer üniversitelerden destek için gelen devrimci, demokrat öğrencilerin de katılımıyla birlikte yaklaşık 400 kişi, Kızılay’a kadar süren bir
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Ülkemizde Gençlik toplu çıkış gerçekleştirdi. Burada yapılan basın açıklamasının ardından eylem sonlandırıldı. Aynı günün akşamı internet üzerinden faşistlerin yeniden saldırı hazırlığı yaptığına dair yapılan haberler üzerine 1 Mart Perşembe günü de okul içerisinde topluca nöbet tutuldu. Faşistlerin gelmemesi üzerine yine bir toplu çıkış ve yapılan açıklamayla eylem sonlandırıldı.
Ai̇leleri̇mi̇zi̇n Bi̇zi̇ Yıldırma Amacıyla Kullanılmasına İzi̇n Vermeyeceği̇z AKP’nin polisi, Dev-Genç’lilere yönelik saldırısını bir süredir aileleri üzerinden de yürütüyor. Dev-Genç’lilerin ailelerini arayan polis, söylediği yalanlarla ve tehditlerle aileleri korkutmaya ve çocukları üzerinde baskı oluşturmalarını sağlamaya çalışıyor. Son aylarda 6 Dev-Genç’linin ailesinin polis tarafından aranmasıyla ilgili olarak, polisin hazımsızlığını ve işbirlikçiliğini teşhir etmek isteyen DevGenç’liler, 1 Mart günü İstanbul Emniyet Müdürlüğü önünde eylem yaptılar. Eylemde “AKP’nin Polisi Ailelerimizi İşbirlikçileştiremeyecek! İşbirlikçilik Yapmak Şerefsizliktir!” pankartı ile Dev-Genç flamaları taşındı. Eylemde yapılan açıklamada, “Meşruluğumuz üç beş yalanla kaybolacak, irademiz üç beş tehditle kırılacak değildir. Tarihimiz bunun nice örnekleriyle doludur. Bu şekilde Dev-Genç’in mücadelesini küçültemeyecek aksine yaptıklarıyla, ahlaksızlıklarıyla teşhir
olacaklardır. Oligarşinin oyunlarını boşa çıkartacak, ailelerimizi mücadelemizin bir parçası yapmaya devam edeceğiz. Bağımsız, demokratik, sosyalist bir Türkiye istemek suç değildir. İşbirlikçi AKP’nin polisi aileleri DevGenç’lilere karşı kullanmaktan vazgeçmelidir.” denildi. Dev-Genç’liler eylem esnasında polisin tacizlerine karşı “Yaşasın DevGenç Yaşasın Dev-Genç’liler” sloganını attılar. Çevreden geçen halk da “Haklısınız gençler, arkanızdayız.” diyerek polise en iyi cevabı verdiler. Eyleme 10 kişi katıldı.
ciler tarafından, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Hergele Meydanı'nda açılan masada, Yürüyüş dergisi tanıtımı ve Grup Yorum 25. yıl konser DVD'si satışı yapıldı. Ayrıca masaya gelen öğrenciler, parasız ve demokratik eğitim kampanyası hakkında bilgilendirildi. Bu kampanyayla ilgili “3. Eyüp Baş Uluslararası Emperyalist Saldırganlığa Karşı Halkların Birliği Sempozyumu” afişleri Edebiyat Fakültesi'ne asıldı. Açılan masada DevGenç’liler füze kalkanına karşı pankart açtıkları için tutuklanan Meral ve Gülşah’ı da anlattılar.
Bi̇lgi̇ Güçtür, Okuyalım!
Dernekleri̇mi̇z Halka Ulaştıkça Büyüyecek, Güçlenecek
İzmir’de Dev-Genç'liler, 27 Şubat’ta Ege Üniversitesi'nde kitap tanıtım masası açtılar. Düzenin kendi ideolojisini aşılamak, gençleri apolitikleştirmek, hiçbir şey düşünmeyen ve bencil insan yetiştirmek dışında hiçbir amacı olmayan sanattan ve halk kültüründen uzak kitaplarına karşın, kendi kitaplarımızı tanıtıyoruz. Masada sergilenen Boran, Haziran ve Tavır yayınlarından çıkan kitaplar, devrim şehitlerinin kanı ile yazılmış, Türkiye halklarının mücadalesini anlatan kitaplardır. Kitaplarımız tarihimizdir, geleceğimizdir. Bilgi güçtür, okuyalım, okutalım.
Dev-Genç, Emperyali̇zme ve Faşi̇zme Karşı Mücadeleni̇n En Önündedi̇r 29 Şubat günü Dev-Genç'li öğren-
İzmir Bornova'da Dev-Genç'liler, 1 Mart günü Ege Gençlik Derneği'nin tanıtımı yaptılar. 50 tane bildiriyi dernek çevresindeki esnaflara dağıtarak yeni bir dernek açtıklarını, gençliği düzenin yoz kültüründen çıkarmak için bir alternatif olduklarını söylediler. Dev-Genç’liler, bağlama, gitar ve tiyatro kursları, film gösterimleri, ücretsiz üniversite hazırlık dersleri ve her hafta yapılacak faaliyetlerle, gençlerin yozlaştırılmasına engel olmak istediklerini dile getirdiler... Ege Gençlik Derneği'nin yoksul halk çocuklarının, vatansever gençliğin, parasız eğitim isteyen öğrencilerin, yoksul ve ezilen insanların düzenin pisliğine batmamak için biraraya geldiği bir dernek olacağı belirtildi. Esnaflar, dernek kurulmasını memnuniyetle karşıladılar.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ’NE 1999 depreminin üzerinden 12 sene geçti. Hala hiçbir önlem alınmadı. 12 senede önlem almayanlar, kentsel dönüşümü bizim can güvenliğimiz için değil, tekellerin karı için yapıyorlar. Dağıtılıp parçalanarak güçsüzleştirilmemize ve daha da yoksullaştırılmamıza izin vermeyeceğiz, evlerimizi yıktırmayacağız. 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 73. Maddesi’nde yapılan değişiklik kaldırılsın! 648 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kaldırılsın! Kentsel dönüşüm değil, yerinde ıslah istiyoruz!
HALK CEPHESİ BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
47
Kadını Asıl Ezen Erkek Değil Kapitalist Düzendir
DÜZENE BAŞKALDIRMADAN KADININ ÖZGÜRLÜĞÜ KAZANILAMAZ Elazığ
Çorum
Çorum
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü nedeniyle Çorum Pir Sultan Abdal Kültür Derneği bir program düzenledi. 4 Mart’ta dernekte yapılan program, 8 Mart’ın yaratıcısı direnen kadınların selamlanmasıyla başladı. Ardından 8 Mart’ın tarihçesi kısaca anlatıldı. Kadınların büyük bölümünün tekstil fabrikalarında çalışmak zorunda kaldığı Çorum’da, 150 yıl önce hakkını aradığı için yakılan tekstil işçisi kadınları anmanın ayrı bir önemi olduğuna değinildi. Anadolu’nun isyanlarla dolu tarihinden bahsedilerek bacılar, hakikat bacıları, kadın ana, bağımsızlık savaşına katılan kadınlardan örnekler verildi. Çorum’da özellikle tekstil ve tarım işçisi kadınların vahşi koşullarda ve neredeyse hiçbir güvenceleri olmadan çalıştırıldığına değinilen konuşmada, Çorumlu devrim şehitlerinden Özlem Durakcan, Gülender Çakmak; hasta tutsak Yasemin Karadağ ve çalışma hakkı için direnen Cansel Malatyalı’nın direnişi anlatıldı. Konuşmanın sonunda birlik ve mücadele çağrısı yapıldı. Dernekte devam eden kurslarda ve topluluklarda çalışmalara katılanların sunumları ile program devam etti. 2 halk ozanı da kadınlar için yazdıkları şiirleri okudular. Gazi Katliamının yıldönümünde yapılacak anma ve eylemin çağrısı ile 52 kişinin katıldığı program bitirildi.
Elazığ Elazığ Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’ndeki 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü kutlaması da 3 Mart’ta yapıldı. Kutlama başta kadın şehitler olmak üzere tüm devrim şehitleri için yapılan saygı duruşu ile başladı. Daha sonra 8 Mart tarihçesinin anlatımına geçildi. Yapılan konuşmada tıpkı 8
48
İzmir Mart’ın doğuşunda olduğu gibi 19 Aralık katliamında diri diri yakılan kadın tutsaklar örnek gösterilerek, egemenlerin mantığının değişmediği; zulüm ve katliamların devam ettiği, kadınların da buna karşı birlik olmaları gerektiği vurgulandı. Nazım Hikmet’in “Kadınlarımız” şiirinin de okunduğu kutlamada, tüm emekçi kadınlar adına bir anaya karanfil verildi. Kadınların kendi elleriyle yaptıkları niyazların dağıtılmasından sonra küçük bir konser verildi. Kutlamaya 35 kişi katıldı.
Kütahya Kütahya Gençlik Derneği Girişimi, 4 Mart günü Eğitim-Sen binasında düzenlediği programla, “Dünya Emekçi Kadınlar Günü”nü kutladı ve 12 Mart Gazi katliamında şehit düşenleri andı. Kadının devrim mücadelesindeki önemine vurgu yapılan konuşmalarda, büyük direnişte 122 şehidin 48'inin kadın olduğu hatırlatıldı. Son olarak Sabolar’dan, Gülsümanlar’dan, Gülerler’den bahsedilerek; 12 Mart Gazi katliamı anmasına geçildi. Kütahya Gençlik Derneği Girişimi'nin hazırladığı slayt gösterimi yapıldı. Ardından, Gazi katliamına tanık olan bir kişi katliamı ve direnişi anlattı. Ve son olarak, yeni Gazilere karşı örgütlenme bilinci anlatıldı. Programa 13 kişi katıldı.
İzmir Devrimci kurumlar İzmir’de 4 Mart günü, Karşıyaka ilçesinde yaptıkları eylemle 1857 yılında fabrika işgali sırasında New York’ta katledilen 129 kadın tekstil işçisinin anısına Sosyalist Enternasyonal tarafından ilan edilen “8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü”nü kutladılar. Eylem Alınteri, Bağımsız Devrimci Sınıf Platformu, Devrimci Hareket, Emek
ve Özgürlük Cephesi ve Halk Cephesi tarafından düzenlendi. Pir Sultan Abdal Kültür Derneği Çiğli Şubesi, Alevi Kültür Dernekleri İzmir Karşıyaka Şubesi Gençlik Komisyonu ile Kaldıraç da eyleme destek verdi. Ortak imzalı “Cinsel, Sınıfsal, Ulusal Sömürüye Son!” pankartının taşındığı eylemde, Halk Cepheliler “AKP’nin Saldırılarına Karşı Birleşelim Direnelim Kadınların Gücünü Gösterelim” ve “Saboların Yolundayız” pankartlarını açtılar. Karşıyaka dolmuş duraklarında toplanan kitle, Karşıyaka İskelesi’ne kadar yürüyüş düzenledi. İskelede yapılan program, bağımsızlık, demokrasi ve sosyalizm yolunda şehit düşen devrimciler için bir dakikalık saygı duruşuyla başladı. Ardından açıklama yapılarak, “Kadın sorunu derken; bu erkek egemen düzeni değiştirmek için mücadele yerine ‘erkek düşmanı’ bir bakış açısını geliştirmek, kadınların özgürlük mücadelesine hizmet etmiyor. Sorun sistem sorunudur, kadına ideolojik, politik, kültürel olarak sistemin nasıl baktığı ve nasıl bir yer verdiği sorunudur. Dolayısıyla kadına yönelik şiddet kadınların sınıfsal olarak ezilmişliği sorunundan bağımsız olarak ele alınamaz. Bu anlamda biz diyoruz ki, ‘Kadına Yönelik Şiddete Karşı Mücadele’, kadının kurtuluşu mücadelesiyle birleştirilmelidir. Bu da ancak tüm işçi sınıfının ve emekçi halkların kurtuluşu ile mümkündür.” denildi. Açıklamadan sonra Grup Günışığı sahne aldı. Eylemin sonlarına doğru polisin kışkırttığı Karşıyaka Spor Kulübü forması giyen 25-30 kişilik faşist bir güruh eylemi provoke etmeye çalıştı. Ancak kitle tarafından buna izin verilmedi. Eylem “Çav Bella” şarkısının söylenmesiyle sona erdi. Eyleme 190 kişi katılırken; Halk Cephesi de eylemde 90 kişiyle yer aldı.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
İstanbul-Okmeydanı Halk Cepheliler, 6 ve 7 Mart günlerinde İstanbul Okmeydanı’nda, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü mitingine çağrı için miting davetiyesi dağıtımı ve afişleme yaptılar. Ayrıca TAYAD’lı Ailelerin Ayhan Efeoğlu’nun mezarının bulunması talebiyle yürüttüğü kampanyanın afiş-
lemeleri de aynı çalışma sırasında yapıldı.Yapılan afişlemede Okmeydanı sokaklarına 200 afiş yapıldı. ÇHD İstanbul Şubesi Çağdaş Hukukçular Derneği (ÇHD) İstanbul Şubesi, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü programını açıkladı. Buna göre 8 Mart günü
Bakırköy Hapishanesi'ndeki kadın tutsakları ziyaret edecek olan ÇHD'li avukatlar, hasta tutsaklar Yasemin Karadağ ile Hediye Aksoy'un tahliye edilmesi talebini de dile getirecekler. 10 Mart günü ise, Devrimci 8 Mart Platformu'nun Kadıköy İskele Meydanı'nda düzenleyeceği mitinge katılacaklarını duyurdular.
lerini korumak ve yaşatmak için, bu değerlerin korunduğu alanlar yaratarak, çoğaltmak gerektiğine inanıyoruz. Bu düşüncelerden hareketle mahallemizde bir kütüphane kuruyoruz. Ve diyoruz ki; bilgi güçtür. Okumayan insan emperyalizmin yoz kültür bombardımanından kendini koruma şansı yoktur. Okuyarak hem emperyalist kültürün beynimizi teslim almasını engellemeli, hem de okuma alışkanlığı kazanarak devrimci kültürle beslenmeliyiz.” açıklamasında bulundu. Kütüphaneyi sahiplenme ve kültürel faaliyetleri zenginleştirme çağrısında bulunan Dernek, şu duyuruda bulundu: “Devrimci demokrat gazeteciler, yazarlar, şairler, sanatçılar vb. kütüphaneler, yayınevleri, sendikalar, DKÖ’ler ve tüm halkımız... Kütüphanemize kitap desteklerinizi bekliyoruz.” Kitap ulaştıracakların bilgisine: Gülsuyu-Gülensu Haklar Derneği’nin adresi, Çiftlik Sok. No: 34 Gülensu/Maltepe İstanbul
ENGİN ÇEBER HALK KÜTÜPHANESİ, YOZLAŞTIRMAYA KARŞI BİR MEVZİDİR MEVZİMİZİ SAHİPLENELİM, KORUYALIM… Gülensu Haklar Derneği, Yürüyüş dergisi dağıtımı sırasında gözaltına alınarak tutuklanan ve ardından Metris Hapishanesi’nde gardiyanlar tarafından işkence edilerek katledilen Engin Çeber’in adına halk kütüphanesi kuruyor. Tüm dünyada ezilen halkların yozlaştırma saldırısı ile karşı karşıya olduğunu; halkları teslim almak için kültürsüzlüğün dayatıldığını belirten Gülensu Haklar Derneği, “Bu emperyalist yoz kültürün geleceğimizi karartmasına izin vermeyeceğiz. Bizim halk kültürümüzde paylaşım, dayanışma vardır. İnsana verilen değer vardır. Halk kültürümüzde erdemli olmak, ahlaklı olmak, özü sözü bir olmak vardır. Emeğe verilen değer vardır. Halkımızın bu değer ve birikim-
Cansel Malatyalı’nın Çalışma Hakkı Geri Verilmelidir İşçi Düşmanlığı İMO’ya Bir Şey Kazandırmaz 31 Ocak tarihinde İnşaat Mühendisleri Odası’ndan (İMO) işten çıkarılan Cansel Malatyalı direnişine devam ediyor. Cansel Malatyalı'yı işten çıkaran İMO yönetimi, bir grup İMO çalışanı ve bir personel ayrı ayrı “zorunlu bir açıklama” adı altında yazılı açıklama yayınladılar. Oda çalışanları tarafından yapılan açıklamada, “İMO'da sendika kazanacak" sözü eleştirilerek; Cansel Malatyalı'yı destekleyenler için "Destek veren grupların durumunu ve İMO'ya karşı taşıdıkları politik amaçlarını tartışmak konumuzun dışındadır." denildi. “Bir Diğer Personel” adı ile yayınlanan açıklamada ise Malatyalı’ya destek veren grubun İMO ile husumeti olduğuna değinilmesine rağmen,
Polis Halkı Nasıl Değil, Neden Copladığını Açıklamalı, Hesap Vermelidir Emniyet Genel Müdürlüğü'nün Çevik Kuvvet polislerine işkence taktikleri verdiği "temel eğitim programı" ile ilgili Halkın Hukuk Bürosu (HHB), 7 Mart tarihli yazılı bir açıklama yaptı. "Polis Halkın Neresini Coplayacağını Değil; Halkı Neden Copladığını Açıklamaladır" başlıklı açıklamada, "Artık polis halkı coplarken bilinçli olarak seçilen bölgelere vuracakmış. Fiziksel acı verecek, ge-
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
husumetin ne olduğu, neden husumet yaşandığına değinilmeyerek, Malatyalı’nın örgütlü olduğu Tezkop-İş Sendikası hedef alındı. “Bir Grup Çalışanlar”, adıyla yapılan açıklamada da sendikanın suçlanması üzerine, Tezkop-İş Sendikası, direnişin 11. günü olan 1 Mart’ta İMO önünde bir eylem yaptı. Tezkop-İş Şube Başkanı Mustafa Barın, yaptığı açıklamada, sonuna kadar Cansel Malatyalı’nın yanında olacaklarını söyledi ve kendisine “demokratım, emekten yanayım” diyen oda yönetimini Cansel Malatyalı'ya sahip çıkmaya çağırdı. “İşçiyiz Haklıyız Kazanacağız”, “İMO İşçine Sahip Çık”, sloganlarının ardından eylem sona erdi. Direnişin 18. gününde Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’nden 10 kişilik bir grupla, 2 yıl önce İMO’daki işinden atılan Veli isimli bir emekçi de Malatyalı’yı ziyaret etti. çici felç yaratacak, hissizlik oluşturacak bölgelere vurması emrediliyor polise. Tüm dünyada tanımlanan işkence tanımına bakınız; Emniyet Genel Müdürlüğü'nün halka işkence etme emri verdiğini göreceksiniz. Böyle bir eğitim programı nasıl bir eğitim programıdır ki bu kadar meşru savunulabiliyor? İşkence nasıl bu kadar açık savunulabiliyor, pazarlanabiliyor?" denildi. AKP'nin bu eğitimleri insan haklarına saygı adına yaptığını iddia ettiğini belirten HHB, halk üzerinde terör estirmeye kimsenin hakkı olmadığını ifade etti.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
49
AVRUPA’dakiBİZ
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Almanya'nın bir çok yerinailelerin (ana, baba) çocuklade Anadolu Federasyonu tararına adam olmaz gözüyle bakAvrupa'da Gençlik fından "GENÇLİK SEMİtıkları tespiti doğrudur, aySeminerleri Yapıldı; NERLERİ” yapıldı. nen öyle yaklaştık. Gençlik umuttur! Burada şu örnek çok "İkinci Kez Babam Size önemli. Polisin oradaki geri Gençlik, olağan üstü bir biEhliyet Göstermek adımı gencin kendinden emin çimde samimi ve dürüsttür! ve meşruluğudur. O polis ona Zorunda Değil" Gençliğin hesabı kitabı yoktur, rağmen isteyebilirdi ama inafedakardır! Atılgan, cüretli, yonın o genç dayak yemek parinde 10 bin kişi yürüdü. Bu 10 bin kirulmayan, pes etmeyendir. Sabırsızhasına o ehliyeti vermezdi. Çünkü kaşiyi esas olarak gençler Facebooklarla, dır, dünyayı yaratacak kadar güçlü fasında o kadar meşruki, ayrıca onlara telefon, mesaj, mail yoluyla örgütlehisseder gençlik kendisini. onların yasasını hatırlatıyor. İlk gediler. Benim oğlumda bunların içinGençliği farklı kılan başlıca özellen kuşak ile son kuşak arasındaki en deydi. Gençlerin ırkçılık konusunda liği, onun olağanüstü kavrama yetebüyük fark "HAK ARAMA Bİduyarlılıklarını gördüm. neğidir! Bunların örnekleri Anadolu LİNCİ" soru sorma kültürü gelişti Ayrıca yine birgün arabayla gitopraklarında çok görülmüştür. Devgençlerimizde. derken ehliyet kontrolu için iki defa rimci hareketin en önünde hep onlar Gençlik şunu artık çok iyi biliyor, polis bizi durdurdu. İlkinde ehliyeti olmuştur. Mahirlerden, Dayıya ve boyun eğerek, hakkını istemeden hiçbugüne hep onlar ilkleri yaratmıştır. gösterip geçtik. İkincisinde oğlum, bir sorun çözülmüyor. Bugüne kadar "baba sen dur polisle ben konuşuTürkiye'de şu an emperyalizme annelerimiz babalarımız hep susmuş rum." deyip arabadan indi. Konuşkarşı en çok onların sesi çıkıyor. Orama tam tersine daha çok aşağılanmış, tu polis ehliyet istemekten vazgeçti. tadoğu halklarına yönelen "Füze Kalemekleri sömürülmüş . Diri diri yaBen oğluma "NE YAPTINDA POkanı"na karşı çıkan tek onlar olmuştur. kılmalarının da önüne geçilememiş. LİS VAZGEÇTİ?" diye sordum. Onların olduğu yerde, mücadele İşte, gençlik bunun farkında. Tek ekOğlum polise “sizden önce bizi durvardır, hesap sorma vardır. Bütün bunsik olan örgütsüz oluşları. duran polisler babamın ehliyetine lar devrimci hareketin her zaman 2. Örnek; İslamcı ailelerin çocukbaktılar, İKİNCİ KEZ BABAM gençliğe olan büyük bir güven duylarını daha küçük yaşlarda camilere göSİZE EHLİYET GÖSTERMEK ması sonucunda olmuştur. türdüğünü, camilerde çocuk yuvası ZORUNDA DEĞİL!” dedim ve GENÇLİĞE GÜVENECEĞİZ, benzeri bir kurumlaşma olduğunu, polis bakamadı ehliyete dedi. gençliğe emek harcayacağız. bununla da çocuğa kendi kültürlerine Bu iki örnek bana gösterdi ki ben Avrupa’da yetişen gençlerimizi uygun bir eğitimi vermeye başladıkbugüne kadar soruna yanlış yaklaşörgütlemeden hiçbir sorunumuzu çölarını belirtti bir katılımcı. Bu çevrelerin mışım. Biz çocuklarımıza gençlere zemeyiz. Irkçılığın hesabını onlar bu konuları daha ciddiye aldıkları ve güvenmiyoruz derken aslında kendisoracak. Değerlerimizin, kültürümüçözüm yolları buldukları konuşuldu. mize güvenmiyormuşuz. Dolayısıyzün yok olmasını onlarla engelleyela gençlik konusundaki anlatımda Devam edecek.... ceğiz. Ülkemizdeki mücadelenin büyümesinde onların emeği olacak. İşte bu amaçlar ile seminerler yapıldı Avrupa'da. Ailelerimizle gençlerimizle tartışıldı. Ortak görüş Gençliğe güvenmeliyizdi. Bazı Örnekler; düşünce belirtenler genel olarak bugüne kadar kendi çocuklarına güvenmediklerini; ama bunda kendilerinin hatalı olduklarını belirttiler. Bir anne "Benim oğlum 18 yaşında, Almanya'da doğup büyüdü, ben hep oğluma kendine güvenmeyen ve bir iş beceremeyen birisi olarak bakıyordum, çok da tartışıyorduk. Ama bir-iki örnek benim bu konuda yanlış düşündüğümü gösterdi. Irkçılığa karşı Berlin'de bir sefe-
50
Avusturya’da Futbol Turnuvası: 4 Mart’ta Avusturya'nın Mattersburg şehrinde, Avusturya Anadolu Federasyonu'nun inisiyatifinde toplam 12 takımının katıldığı bir futbol turnuvası yapıldı. Mattersburg'un spor salonunda yapılan ve Avrupa'da yabancılara karşı yükselen ırkçı saldırılara karşı kültürlerin dostça bir arada yaşamasının simgesi olarak yapılan turnuvaya Türkiyeli, Boşnak ve Sırp kökenli, Somalili ve Avusturyalı gençlerin yanı sıra savaşta ailelerini kaybeden Afganlı yetim çocuklar da katıldı. Ziyaretçilerle birlikte gün boyunca turnuvaya 300'e yakın insan katıldı. Turnuvada ayrıca Anadolu Gençlik çalışanları “Bizim Gençlik” gazetesinin iki sayısının tanıtımını yaptılar. Berndorf ve Neunkirchen şehirlerinden gelen takımların kaldığı finalden önceki arada, ırkçılıkla ilgili kısa bir konuşma yapıldı. Final maçı bittikten sonra ilk üçe giren takımlara kupalar verildi. Ayrıca Diakonie adıyla katılan Afganlı ve Somali'li çocuklara centilmenlik kupası ve turnuva esnasında duvarda asılı bulunan ırkçılığa karşı imzaların atıldığı beyaz pankart verildi. Turnuvada birinciliği Berndorf'daki Pir Sultan Abdal Kültür Derneği alırken, ikinci sırada Neunkirchen'den Halkın Gücü ve üçüncü sırada Mattersburg'daki Boşnak takımı aldı.
KATLİAMLARA VE YIKIMLARA KARŞI
Avrupa’da ALMANYA-HAMBURG Alman Emperyalizminin Hapishanelerindeki Baş Eğmeyen Tutsaklarımızın Dışarıdaki Sesi Olmaya Devam Edeceğiz Almanya’nın Köln şehrinin Dom Meydanı’nda her cumartesi günü 15.00-16.00 saatleri arasında, devrimci tutsakların üzerindeki tecritin kaldırılması talebiyle kurulan masa 25 Şubat ve 3 Mart günlerinde de kuruldu. Nurhan Erdem, Cengiz Oban, Faruk Ereren, Şadi Özpolat ve Gülaferit Ünsal'ın fotoğraflarının yer aldığı “Siyasi Tutsalara Özgürlük” yazılı pankartın asıldığı masada, tecrit gerçeğini anlatan bildiriler “Devrimci Tutsaklar Onurumuzdur”, “Devrimci Tutsaklara Özgürlük”, “Yaşasın Enternasyonal Dayanışma”, “Kahrolsun Emperyalizm Yaşasın Mücadelemiz” sloganları eşliğinde dağıtılıyor.
Anadolu Federasyonu çalışanları, Hamburg’ta 29 Şubat günü, şehrin merkez tren istasyonu önünde 100 adet bildiri dağıttı. 1 Mart’ta Hamburg semtinde oturan Türkiyeliler’in tek tek kapısı çalınarak bildiri dağıtıldı ve 24 Mart’ta Köln’de yapılacak yürüyüşe çağrı yapıldı. 3 Mart’ta ise Altona’daki Mercado alışveriş merkezi önünde 200 bildiri dağıtıldı.
ALMANYA-STUTTGART Stuttgart Halk Kültürevi çalışanları, 3 Mart günü Feuerbach’ta Mauser Caddesi’nde Türkiyeli ve birçok yabancı göçmenin alışveriş yaptıkları merkezi yerlerde halka kampanya kapsamında örgütlenme çağrısı yaptı. 200 bildirinin dağıtıldığı eylemde, ırkçı katillerin cezalandırılması talebiyle de 70 imza toplandı. DİP'e bağlı bir camii, Ömer Ül Cami ve Sultan Ahmet Cami'lerine gidilerek, ırkçılığa karşı kampanya ve Büyük Yürüyüş çalışmaları anlatıldı. Daha sonra işyerleri ve kahveler de dolaşılarak bildiri dağıtıldı, yürüyüş çağrıları asıldı. Aynı günün akşamı Türkiyeliler’in yoğun olarak yaşadığı Bergisch Gladbach şehrine gidilerek, işyerleri ve kahvehanelerde bildiri dağıtıldı. 3 Mart’ta Weidengasse semtindeki Türkiyeli esnafların işyerlerine ve sokaklara “Irkçılığa Karşı Büyük Yürüyüş” çağrıları asıldı. Bu çalışmalar sırasında toplam 350 yürüyüş çağrısı ile 550 tane “Irkçılığın Sorumlusu Alman Devletidir” başlıklı bildiri dağıtıldı.
ÇAĞRIMIZ AVRUPA ÜLKELERİNDE YAŞAYAN TÜRKİYE’Lİ TÜM HALKIMIZADIR IRKÇILIĞA KARŞI TEK SES TEK YÜREK OLALIM ALMANYA-KÖLN Anadolu Federasyonu’nun başlattığı “Sıra Bize Gelmeden... Sıra Sana Gelmeden... Irkçılığa Karşı Tek Ses, Tek Yürek Olalım” kampanyasının çalışmaları Almanya’nın Köln şehrinde devam etti. 24 Mart günü saat 15.00’te Köln Mülheim Bahnhof'da yapılacak olan Irkçılığa Karşı Büyük Yürüyüşe katılım çağrısında bulunan Federasyon çalışanları, 2 Mart’ta Mülheim’de bildiri dağıttılar. Cuma namazı başlamadan önce Dİ-
FRANSA Fransa Halk Cephesi, 3 Mart’ta Paris’in Strasbourg-Saint-Denis mahallesinde Yürüyüş dergisinin tanıtımını ve Anadolu Federasyonu’nun “Irkçılığa Karşı Birleşelim Örgütlenelim” bildirisinin dağıtımını yaptı. 3 saat süren çalışma sırasında 200 bildiri dağıtılarak, 45 tane Yürüyüş dergisi halka ulaştırıldı.
FRANSA-NANCY Fransa’da faaliyet yürüten Nancy Anadolu Kültür ve Sanat Evi (NAKSE), 4 Mart günü, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü ve Ayrımcılık – Irkçılık konulu bir seminer düzenledi.
Tüm devrim şehitleri için bir dakikalık saygı duruşu yapılmasının ardından Adnan Yücel’in “Yer Yüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek” şiiri okundu. Seminerin 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü konulu ilk bölümünde, günün önemi ve tarihçesi ele alındı. Kadının özgürlüğünün ancak örgütlenerek ve mücadele ederek, direnerek kazanılacağı belirtildi. Şiir sunumu ve NAKSE Müzik Topluluğu’nun kısa konserinin ardından bir ara verilerek Ayrımcılık ve Irkçılık Semineri’ne geçildi. Ayrımcılığı ve ırkçılığı işleyen tiyatro oyunun ardından, “Damında Şahan Güler Zere” belgeselinin gösterimi yapıldı. Soru cevap şeklinde devam eden seminer, okunan şiirle sonlandırıldı. Seminere 80 kişi katıldı.
Sayı: 307
Yürüyüş 11 Mart 2012
Emperyalizmin Saldırılarına Karşı Suriye Halkının Yanında Olacağız Belçika’nın başkenti Brüksel’de, 3 Mart günü Suriye Başkonsolosluğu önünde, emperyalistler tarafından uluslararası komploya maruz kalan Suriye halkına destek mitingi düzenlendi. Gösteriye yaklaşık 250 kişi katılırken, Halk Cephesi üyeleri de 25 kişilik bir kitleyle Suriyeli eylemcilere destek verdiler. Eylem “Suriye Emperyalizme Mezar Olacak”, “Katil ABD İşbirlikçi AKP” ve çeşitli Arapça sloganlar eşliğinde sona erdi.
BİRLEŞELİM, DİRENELİM!
51
Bağımsızlık Demokrasi Sosyalizm Mücadelesinde
Yitirdiklerimiz
“Evet, kararlıyım. Olmam gereken yere gidiyorum. Savaşacağım ve alnım hep ak kalacak” Feride KARACA
17 Mart - 23 Mart Özel bir görev nedeniyle bulundukları Dersim Çemişgezek İlçesi Arasor Deresi mevkiinde kuşatıldılar. Gün boyu süren çatışmada, yoldaşlarının kuşatmaMürsel GÖLELİ Nazım KARACA Feride KARACA dan çıkabilmesi için kendilerini feda ettiler. 19 Mart 1994’te bir kahramanlık destanı yazarak ölümsüzleştiler. Mürsel GÖLELİ; Erzurum doğumludur. 1980 öncesi genç yaşta İstanbul’da anti-faşist mücadeleye katıldı. 12 Eylül döneminde yıllarca tutsak kaldı. 1990’da bir özgürlük eylemiyle yeniden mücadele içinde yer aldı. ‘90’lada Ortadoğu’da kamp faaliyetinde yer aldı. Dersim Gerilla Birliği’nde bir savaşçı olarak şehit düştü. Nazı m KARACA; Elazığ Koruk köyü doğumludur. 12 Eylül öncesi Elazığ’da gençlik örgütlenmesi içinde anti-faşist mücadeleye katıldı. ‘90’da kampta eğitimini tamamladıktan sonra Dersim dağlarına ilk ayak basan gerilla birliğine katıldı. Feride KARACA; Dersim Çemişgezek İlçesi Paşacık Köyü doğumludur. Mücadeleye katılışı, devrimci hareketin gerillalarıyla tanışmasıyla başlar. 1993 Temmuz’unda gerillaya katıldı. Gerillada henüz yeni olmasına rağmen, yoldaşlarının kuşatmadan çıkabilmeleri için kendisini 2 yoldaşıyla birlikte feda etti.
Anıları Mirasımız Bir Yoldaşı Gökçe'ye sesleniyor: “Devrimciliği uzaklarda arayanlara kişiliğinle cevap veriyordun.” Uzun zaman oldu seninle merhabalaşmayalı.. Vedasız ayrılığın ardından, Karadenizin heybetli dağlarından aldık selamını... 1997 yılının başlarında tanışmıştık seninle. Daha seni görmeden, çevremdeki bütün insanlardan ismini duyar olmuştum. Öyleki yanımdaki insanlar senden söz ederken "Gökçe'yi tanırsan hayatın değişir, o, herkesi etkiler" diyorlardı. Bendede bir merak sarmıştı doğrusu... Yanılmamışlardı. Seninle tanışınca bir başka oluyordu insan. Devrimciliği uzaklarda arayanlara kişiliğinle cevap veriyordun. Özveri, kararlılık, yoldaşlık ve halk sevgisi sende özdeşleşmişti artık... Ankara'da Dev-Genç'liydin. Hacettepe Üniversitesi, Beytepe kampüsünde Dev-Genç kutlamalarına hazırlanıyorduk. O kadar çok heycanlıydın ki "Her şey DEVGENÇ tarihine yakışır şekilde olmalı" deyip sık sık bizi çalışmalarda denetliyordun. Bütün işlerle birebir ilgileniyor, bir DevGenç'li olmanın onurunu dosta ve düşmana an an gösteriyordun. Beytepe Kampüsü deyince akla yine ilk gelen sen oluyordun. Ankara’da Gençlik bürosunu açacaktık. Hepimizde ayrı bir heyecan, ama senin sözlerin daha bir heycanlandırıyordu bizleri. Yaptığımız her işte senin mutlaka emeğin vardı. Bir iş ek-
1972 Trabzon doğumlu. 1990 yılında Ankara Gazi Üniversitesi’ne girdi. 1993 Ekim’inde Dev-Genç’li olarak mücadele içinde yer aldı. ‘95 yılında Ankara’da demokratik alanda sorumluluklar üstlendi. 19 Cengiz SOYDAŞ Temmuz 1995’te gözaltına alındı ve tutuklandı. ’96 yılındaki Ölüm Orucu’nun ikinci ekibinde yer aldı. 19 Aralık katliam saldırısında, Bartın Hapishanesi Ölüm Orucu 1. ekibindeydi. Direnişini işkenceli sevkler sonucu getirildiği Sincan F Tipi Hapishanesi’nde sürdürdü. 21 Mart 2001’de, bir Newroz günü, büyük direnişin ilk zaferini müjdeleyerek, ilk şehidi olarak ölümsüzleşti.
İlhan YILHAN
12 Eylül öncesi öğrencisi olduğu İstanbul Üniversitesi’nde bir DevGenç’li olarak anti faşist mücadele içinde yer aldı. Her zaman mücadelenin içinde oldu. 19 Mart 1988’de geçirdiği bir trafik kazası sonucunda aramızdan ayrıldı.
sik mi kaldı, saatlerce hatta günlerce uğraşır o işi mutlaka tamamlardın. Senin literatüründe olmazlar, yoklar hiçbir zaman olmadı. 98 1 Mayısına günler kalmıştı. Sendeki öfke ve mutluluğu yüzlerce metre öteden görüyorduk. Ona beş pankartları hazırlamak için çalışmalara günler öncesinden başlamıştık. Pankartların özenli olması için gösterdiğin çabaların daha dün gibi gözlerimizin önündedir. Pankartlarımız, flamalarımız, önderliğin ve şehitlerimizin resimleriyle gücümüz ve kararlılığımızla alana girmiş, Ankara sokaklarını titretmiştik. O, an "Ankara’da 1 Mayıs işte böyle olur" deyişini hiç unutmadık. Ya o anki sevincini... Sen bir yöneticiydin. Senin öğrencilerin olmaktan hep onur duyduk. Yöneticiliğinle en kısa sürede Dev-Genç daha da çoğalmış, eksikliklerimizi zaaflarımızı yenmede daha da kararlı kılmıştın bizi. Harekete zarar verecek hiç bir şeyi bağışlamıyordun. Anlamayana saatlerce anlatıyor bıkmadan usanmadan emek harcıyordun. Hareketle bütünleşmiştin adeta. Mütevazi kişiliğinle, oturup kalkmanla, sohbetlerinle Ankara’da örnek bir kişi olmuştun bizim için. Duyduk ki Karadeniz illerini mesken eylemişsin. "Silah sesleriyle halaya durmak isterim" diyordun. Duyduk ki silah sesleriyle halaya durmuşsun. Anadolu’nun topraklarında baharı müjdelerken mevsimler, Ordu’da tomurcuk olmuşsun. Karadeniz toprağında boy verir olmuşsun. 21 Martta Cengiz Ankara'nın hücrelerinden yaktı Nevroz ateşini. Sen bu ateşi Karadeniz dağlarından yükseltin. Karadeniz Horona dursun şimdi... Hüsamettin, Gülsüman, Şenay, Canan, Zehra, Hülya, Turan ve sen horona durmuşsunuz şimdi. Karadeniz sana söz veriyoruz dağlarında biz "Silah sesleriyle halaya durmaya" devam edeceğiz....
Malatya dağlarında halkın gelecek umudu oldular. 17 Mart 1992’de şehit düştüler. Mustafa Kemal İnan; 1971’de Malatya’nın Akçadağ ilçesinin Gürkaynak köyünde doğdu. İstanbul’da İşporMustafa Kemal Hasan ERKUŞ Sabit ERTÜRK Der’de çalıştı. 1991’de yeniden Malatya’da mücadele etti. Kırlarda şehit düşİNAN mek istiyordu. Dağlarda silah kuşanarak ölümsüzleşti. Hasan Erkuş; 1972 Malatya, Akçadağ, Gürkaynak Köyü doğumludur. 91 Haziran’ından sonra, köyünde ve çevresinde devrimci çalışmalar yaptı. Köylüler onu, o köylülerini çok seviyordu. Herkesin derdini paylaşmak, insanlara yardımcı olmak, onlarla koŞerafettin ŞİRİN Tuncay GEYİK nuşmak, öğretmek, değiştirmek, kısaca mücadele için gereken her şeyi yapmak onun için bir yaşam biçimiydi. Bu yanıyla devrimciliğe kolay geçiş yaptı. Sabit Ertürk; 1962’de bir işçi ailesinin çocuğu olarak İstanbul Gültepe’de doğdu. ‘78’lerde mücadeleye katıldı. Ortaokul sıralarında aile çevresinin de etkisiyle devrimci düşüncelere sempati duydu. ‘78’de Gültepe’deki faşist işgalin kırılmasından sonra, buradaki devrimci çalışmaya katıldı. 12 Eylül sonrasında ise, liseli gençlik içindeydi. 12 Eylül’ün zorlu dönemlerinde mücadelesini sürdürdü. Şerafettin Şirin; 1961 Yugoslavya doğumludur. 1968’de Bursa’ya göç etti. Mücadeleye Liseli Dev-Genç içinde katıldı. Devrimci mücadeleye 1977’de Esenler Lisesi’nde Liseli Devrimci Gençlik saflarında katıldı. Genç yaşına rağmen, büyük sorumluluklar üstlendi. Şehit düştüğünde sekiz aydır gerilla mücadelesi içindeydi. Tuncay Geyik; 1967 Sivas doğumludur. İlkokulu İstanbul’da bitirdi. Yedi yaşından itibaren yaşamını çalışarak kazandı. Gazi Mahallesi’nde mücadelede görev aldı. Gazi Mahallesi halkı, onu ilk önce saygılı, özverili, kararlı kişiliği ile ve mücadeleye bağlılığı ile tanıdı. Kendi dediği gibi, mücadelede hiç ikileme düşmedi GopKad‘ın kurucularındandı. Umudun bayrağını Karadeniz dağlarında onurla taşıdılar. Bayrağımızı ülkemizin dört bir yanında dalgalandırmak için büyük bir özveriyle kavgada yer aldılar. 20 Mart 2002’de Ordu Ünye ilçesi Yeşilkent beldesi yakınlarında çıkan çatışmada şehit Gökçe ŞAHİN Şengül GÜLSOY Turan ŞAHİN düştüler. Gökçe ŞAHİN; 23 Aralık 1976, Ankara doğumlu. Birliğin komutanıydı. Hacettepe Üniversitesi’nde öğrenciyken Dev-Genç içinde mücadeleye katıldı.1995’te tutsak düştü. Tahliye olduğunda hiç tereddüt etmeden, umudun adını dağlara taşımak için silah kuşandı. Şengül GÜLSOY; 10 Ekim 1979 Sivas İmranlı Başlıca (Arikan) köyü doğumlu. Genç yaşında, konfeksiyon atölyelerinde çalışarak yaşamını sürdürdü. Atölyelerde öğrendi sınıf mücadelesini ve acımasızca sömürülmeyi. Düşmanı işkencehanelerde tanıdı. 1998’de gerillaya katıldı. Turan ŞAHİN; 10 Ekim 1980 Tokat Almus doğumlu. Halkın umudu ve adaleti olan gerillaları küçük yaşta tanıdı. Sevdi, inandı ve 1997 Ekim’inde onlardan biri oldu. 1975 Antakya, Samandağ Yaylıca Köyü doğumludur. Antakya’da mücadele içinde çalışmalar yürüttü. Çeşitli alanlarda görevler aldı.Tek isteği, dağlarda bir Devrim Yaşar gerilla olmaktı. Mücadelesini farklı bir alana taşımak ASLAN üzere sınırdan geçiş yaparken 21 Mart 1996’da katledildi.
İstanbul Küçükköy’de devrimci mücadele içiresinde yer aldı. Cunta yıllarında korkuya teslim olmayıp direnişi süAbdullah GÖZALAN dürenlerdendi. 18 Mart 1981’de Bakırköy’de polisle girdiği çatışmada katledildi.
Gözaltında Kaybedilen Tüm Şehitlerimizin Cenazesini Bulacağız
Aradan 20 Yıl Daha da Geçse Ayhanımızın Cenazesini Taşıyacağız Yoldaş Omuzlarında 2 Mart günü İstanbul Taksim’de, Ayhan Efeoğlu’nun gömüldüğü yerin bulunması için TAYAD’lı Ailelerin başlattığı kampanya dahilinde her hafta yapılan eylemlere devam edildi. Tramvay Durağı’nda toplanan 110 kişi, Galatasaray Lisesi’nin önüne kadar yürüyüş düzenledi. 3. Eyüp Baş Uluslararası Emperyalist Saldırganlığa Karşı Halkların Birliği Sempozyumu için Türkiye’ye gelen dünyanın değişik ülkelerinden konuklar da eyleme katıldı. Yürüyüşün sırasında oturma eylemi yapılarak, marşlar söylendi. Oturanlar kadar çevreden destek verenler, alkışlarıyla marşlara eşlik edenler oldu. Kitle, Galatasaray Lisesi’nin önüne geldiğinde, burada açıklama yapıldı. Ayhan Efeoğlu’nun 20 yıldır kayıp olduğu, 1992 yılının Ekim ayında gözaltına alınıp kaybedildiği belirtilerek, “Her ölünün mezar hakkı en insani bir değer olduğu için; geleceğimizin karanlıklara mahkum olmaması için; Ayhan Efeoğlu’nun cesedinin nerede olduğunun tespit edilmesini istiyoruz.” denildi. Açıklama metnini Halkın Hukuk Bürosu’ndan Av. Ebru Timtik’in okuduğu eylem, atılan sloganların ardından bitirildi.
Mizah Mazlumun Zalimden 襤ntikam Alma Arac覺d覺r
54