Archive for the ‘Bebek Fotoğrafları’ Category
Fotoğraf çekenler arasında esprili bir söz vardır ”photoshop çıktı mertlik bozuldu” diye. Bana göre mertliği bozan akıllı telefonlar oldu.
Hepimiz ama istisnasız her birimiz, anı yakalayayım derken bir çok değerli andan oluyoruz, ne yaşadığımızı bilmez halde, binlerce belki de yüzbinlerce, bir köşede unutulacak, belki ileride yanlışlıkla silinecek fotoğraf ve videodan oluşan muazzam bir arşiv içerisinde anları hatırlamaya çalışırken kayboluyoruz. Peki, ne hissettiğimizi hatırlıyor muyuz? Heyecanlıydım diyebiliriz sadece, diğer duygularımız muhtemelen ekranlar arkasında sıkışıp kalır. Oysaki bir an hafızamızda o güne dönebilmeli, yaşananları aklımızda canlandırabilmeli, duygularımızı anımsayabilmeliyiz.
İnsanın iyi ki dediği şeyler vardır. İyi ki oradaydım, iyi ki yaptım, iyi ki…
Ali’nin doğum hikayesinde bir çok iyi ki var benim için. Planlamaya kalkışsam orada olmayı beceremezdim.
Gülbin’le (Ali’nin annesi) ilk ne zaman konuşmuştuk hatırlamıyorum ama her konuşmamızda, yazışmamızda sıcacık elektiriğini alabiliyordum. Sanırım bazı hisler karşılıklı. Uzun zaman konuşutuktan sonra doğumda birlikte olamasaydık çok üzülecektik ve bu ihtimal kuvvetleniyordu. Normal doğum bekliyorduk, duedate çoktan dolmuştu. Ali’nin annne karnında tutulacağı son haftasonuydu artık. Gülbin’le doğumun pazar günü olma ihtimali üzerine konuştuk, şu günler olsa gelebilirim ama pazar mümkün değil demiştim. O pazar günü nasılsa artık beklediğim normal doğumlar çoktan gelmiş olur düşüncesiyle evimizde 15 kişilik bir davet verecektik. Ancak bu işi yaparken plan yapmamak gerektiğini bazen unutuveriyorum işte. Şaka gibi ama haftasonuna sanırım 4 tane beklediğim, 41-42 haftalık, anne karnını rahat bulmuş bebeğim vardı. İkisinin ismi Ali’ydi. İlk Ali’m o haftasonu cumartesi çok erken saatlerde acil sezaryenle dünyaya geldi, sabah 7 civarı telefonu alıp hastaneye koşarken, ahh keşke hazır aynı hastedeyken Gülbin’den de bugün haber gelse, hazır oradayken içim rahat olur, gidebilirim doğumuna demiştim. Ben ilk Ali’nin çekimlerini tamamladım.. Başka bir süpriz haber gelmedi. Gittim alışverişimi yaptım, evime döndüm, süpriz 2 misafirimiz geldi, o arada arkadaşlarımızla otururken bir yandan ertesi gün için 5 çeşit ikram hazırladım, işleri düzene koyup, toparlanıp yatayım derken saat gece 1′i geçmişti.. Tam uzandım , sırtım yatağa değince kocaman bir ohhh çektim, yüzümde gevşek bir gülümsemeyle… Telefonumu elime aldım saatimi kalkacağım saate kurmak üzere… Sabah erken kalkıp evi toparlayıp, yemek işine koşturacaktım. Sesi kısık telefonumun ekranında Gülbin yazıyordu. Hemen yedek planımız olan fotoğrafçı arkadaşıma ulaşmaya çalıştım ama ulaşamadım. Biraz panik oldum, aklımdan hemen hesap yapmaya başladım, “şu saatte eve gelsem, şu kadar uyusam şu işleri yaparım evet yetişirim bence…” Ve Gülbin’e ben geliyorum diye yanıt gönderim. Bir şey dürtmüştü sanki. Başarabilecektim. Doğuma da fazla vakit kalmamıştı, yine sabah ki gibi koşarak Amerikan Hastanesi’nin yolunu tutmuştum. Sanırım 20 dk’da oradaydım.
Saat 02:00′a geliyordu sanırım. Hastaneye gidince neşeli kalabalıkla karşılaştım. İnanın o neşe insanı bir anda yeniliyor. Bir sürü güzel kız Gülbin’e eşlik ediyor, annesi, teyzesi, kuzeni, kardeşleri, arkadaşları… Herkes neşeli ama evet bir yanda endişeli ya da heyecanlı da demeli… Gülbin çok genç, çok güzel… Hiç sancı çeker gibi bir hali yok, farkındayım orada en perişan görünen benim ama bunca sene sonra, o saatte o fiziki yorgunlukla orada olduğuma şükredecek kadar mutluyum, farklı bir huzurum var. Fotoğraf çekmeye devam ettikçe içimden sürekli iyi ki geldim dedim tüm gece boyu, orada bulundukça iyi ki tembelliği, uykuyu seçmedim dedim… Sanırım 2 saate yakın bekledik sancı sürecini, 03:30 civarı doğumhaneye yol aldık artık, sancıların dozu iyice yükselmişti. Doktorumuz Aylin Keriş’te hastanede gebesi için bekliyordu uzun zamandır. Gülbin son derece pozitif tavrıyla ve eşinin metanetli desteğiyle zor sancıların üstesinden geliyordu. Bu kadar aşık, birbirine aşkla bakan, zorluklarda, acı duyarken bile birbirine gülümsemeyi ihmal etmeyen güzel çiftleri görmek inanın etrafındakilere çok yansıyor, fotoğrafın bile rengi tadı değişiyor.
Geçen sene 23 Nisan’da harika bir aile ile tanıştım. Gerçek ve Emrah, 23 Nisan’da biricik oğulları Dağhan’ın 1. yaş günü için birlikte bir çekim yapmak istediler. Hem Yücel ailesinin hemde benim asla unutamayacağımız çok eğlenceli bir gün geçirdik. O kadar sıcak güzel bir aile ki, hiç bir zaman unutmayacağım dostlarımdır Yücel ailesi.
Aradan geçen 1 sene içinde Dağhan’ın bir kuzeni oldu, doğumunu ben görüntüledim. Böylece bu harika aileyi bir kere daha görme şansım oldu. Aynı zamanda Gerçek ve Emrah 2. oğullarını bekliyor =)
Birşeyler yazmak istiyorum, laf yine dönüp dolaşıyor mesleğimin bana kazandırdığı güzelliklere, güzel dostlara geliyor. Bayılmıyorum kendimi över gibi bu insanların varlıklarını göstermeye, çünkü o kadar güzeller ki onların iyiliklerinden kendime pay çıkartıyorum sanki artık. Paylaşmadan da olmuyor, hayatım artık paylaşmaktan ibaret. Hiç mi kötü şeyler yaşamıyorum, kötü insanlar önümden geçmiyor, hep mi hayat bayram sana diye soracaksınızdır. Ben kötülükleri ya da kötüleri bahsetmeye değer görmüyorum, hayatımızdan uzaklaştırmak, paylaşmadan azaltmak, bahsetmemek, yok ekmek en doğrusu onları. Burası benim pembe dünyam, ne kadar toz pembelik varsa hayatımda işte burada.
Uzun zamandır websitem altında açmak istediğim blogumu sonunda açıyorum. Tabi biraz heyecanlı olduğum için henüz eksiksiz ve istediğim gibi değil. Uzun bir tema arayışından sonra en sadesini seçip, kendi çektiğim melek Derin fotoğrafını yerleştirerek bir giriş yapmaya karar verdim. Daha sonra ileri seviyede bir tasarımla karşınıza çıkmak hayalim.
O zaman blogumun ilk yazısında son çekimim ve sevgili dostum İlker hakkında birşeyler yazayım.
İlker son derece zarif ve güzel bir kadın, 2 çocuk annesi, Efe ve Ela. Kendi başına inanılmaz pastalar yapmayı öğrenmiş, bunu duyunca inanamadım. 3-5 sene Amerika’da butik pastacılık eğitimi almıştır diye düşünüyordum. 2,5 senedir butik pastacılık yapıyor. İlker’i facebookta grubuna yukledigi harika pasta tasarımlarıyla tanıdım, zamanla dostluğumuz gelişti. Biz tanıştığımızda hamileydi, doğumunu ben görüntüleyecektim, hayaller kurmuştuk, ancak minik Ela’mız çok süpriz geldi…
Bunu telafi etmek mümkün değil ama Ela’nın 1.5 aylık fotoğraflarını çekmek üzere ve İlker’den kurabiye eğitimi almak için dün evlerine gittim.
Ela hanım hiç uyumadan sürekli poz vermek isteyerek tüm günü bizimle geçirdi ve çekimden sonra İlker’den kurabiye yapmayı ve süslemeyi öğrendim. Çok zevkli, herkese tavsiye ederim. İlker zaman zaman eğitim kursları veriyor, arkadaşım diye demiyorum çok iyi öğretiyor ve bilgisini hiç esirgemiyor. Efe ile ise uzun uzun sohbet ettik, ayrılırken zor anlar yaşadık. Bu yüzden en kısa zamanda tekrar İlker’lere gitmeyi planlıyorum, gerçekten tadı damağımızda kaldı.
İlkerin o muhteşem pastalarını görmek isterseniz blogunu ziyaret edebilirsiniz. İlker’in Mutfağı Read the rest of this entry »