Umut Tasiyan Minibusler
Yolun kenarinda bir kopek vardi her sabah okula giderken gorurdum onu. Avanak avanak dolasir, anlam veremedigim hareketlerle etrafimda donerdi.
İlk kez gordugumde ‘naber kamil asik mi oldun.’demistim. O gunden sonra her sabah seni anlattim ona. İkinci gun: ‘Bende asigim be olum, hem de deli gibi’ demistim. Gunler gecti muhabbetimiz hic degismedi. O, her sabah avanak avanak dolasirdi ortalarda ben de her sabah anlatirdim ona. Olum derdim; icimde oyle bisey var ki cekip gitmek bile gelmiyor bu coplukten. Guluyordu, hissediyordum. Sonra bi dolmus geliyodu, cekip gidiyodum okula.
Bahar geldi. Bizimki yavastan golge mekanlara cokmeye basladi. ‘Olum birakma lan kizi sahipsiz’ deyip kucuk sakalar yapiyordum ona. Bak abine ornek al lan biraz. Dolmus geliyordu tabi yine ve ben yine gidiyodum. Bahar bitti yaz geldi. Ben onu birakamadim; o da sagolsun beni oksuz birakmadi. Bi gun, ask zor is be kamil, elimiz kolumuz bagli goruyosun dedim. Sahi senin kiz noldu diye ekleyip cevabi beklerken lanet olasi dolmus geldi. O gun sinavim olmasa onunla oturup derdini dinlerdim. O anlattikca bi sigara yakar, bosver be olum sikma canini sana kiz mi yok derdim. Diyemedim. Sinava gittim. O sinavdan sonra yaz okulu da bitti tabii. Agaclar yapraklarini dokup karincalar kis icin son hazirliklarini yaptigi sonbahar vaktine kadar binemedim o lanet dolmusa ve tabii goremedim bizim kamil’i.
Dersler baslayip okula dondugumde; ne aklimda ders secimleri, ne de bu ayki evin kirasi vardi. Tek dusundugum kamil’in ask hayatiydi. Buyuk bir heycanla ciktim okulun ilk gunu. Yola dogru hizla adimlarla ilerlerken aklimda kamil’e soracagim sorular ve tatil anilarim vardi.
Etrafima bakindim. Yoktu. Tatile mi gitti acaba. Sahibi mi vardi lan yoksa. Olum yoksa yamuklusunu ayarlamayi basardida uzak diyarlara mi kacirdi onu. Oyle olsun allahim nolur oyle olsun. Hayvanlar da mutlu olabiliyor, biliyosun. Lutfen sevgilisiyle kacip gitmis olsun bu coplukten.
Hah, geldi yine siktigimin dolmusu.