-
kavafis in bir şiiri var: çok uzak
bir anıdan bahsediyor adam, bir ağustos gecesinden, bir kadının gözlerini anımsıyor.
her insanın vardır herhalde dönmek istediği bir gün, bir akşam.
düşünüyorum da tek bir şans verilse hangi günü yeniden yaşamak isterdim.
sonra bulamıyorum. vay amk. hiç mutlu olduğum bir gün olmamış mı?
-
16 ocak 2006
-
tam on yıl öncesinin kış ayları, la alpujarra'nın karla örtülü köylerinden bir tanesinde, parlak bir endülüs sabahı. akşamdan yakılmış şöminenin artık sönmek üzere olduğunu bildiren o klasik kokusu ve de, sevdiğiniz kadının - dudağında ucuz-cirsion şarabından lekelerle- hazırladığı yumurtalı domatesli ekmeğin fırından çıkartılış sesi, yeni bir koku. balkon kapısının arada bir havalandırma amaçlı açılıp kapanması. yatmadan önce izlenen filmin son sahnesinde çalan müziğin, nasıl olduysa kozmik bir "shuffle " mucizesiyle taş evde yankılanması: "y con mi corazon te canto "
hala inanmakta ve sevmekte olan bir kafanın zinde, umut dolu uyanışı.
kaç ışık yılı uzakta artık o on dakikanın yaşandığı gezegen şimdi..
-
bır ev alma olayımız vardı. on bın lıra gıbı bı paramız eksık kaldıgı ıcın en cok sevdıgım evı degıl ıkıncı cok sevdıgım evı alabıldık. velhasılı annem de dedı kı dugunundekı altınları yememıs olsaydın en ıstedıgın evı alırdın.
ben de dedım kı "ben o altınları bozdurup bozdurup eskı esımle oludenız, fethıye, eskısehır, ankara, safranbolu, bozcaada, kas, kalkan, sıle, asos vs tatıllere cıktım. eskı esımın benım hayatımdakı rolu kısıtlıymıs. bır daha onunla vakıt gecırme sansım olmayacak. ve bız o tatıllerde ıstısnasız her seferınde cok eglendık. gene olsa gene yerım o altınları eskı esımle. ıkıncı en sevdıgım evı alayım. sorun degıl."
ben genel olarak eskı esımle herhangı bı tatılımıze donmek ısterdım.
ınsallah hayat yenı sevgılıyle eskısını aratmayacak tatıller getırır.