artemis
1 yıl
şuan sahildeyim.üşüyor muyum evet çünkü üstümde badi ve ince ceket var.ama burdan kalkacak gücü kendimde bulamıyorum.oturdum dalgaları izliyorum.bazen "acaba iskeleden atlasam derinlik ne kadardır ki" diye düşünüyorum.bunları buraya yazıyorum çünkü içimi dökebileceğim kimse yok.ellerim titriyor yazım yanlışı yapmış olabilirim kusura bakmayın.hayatım berbat.tekrar sahilde sabahladığım ve şarkılarla ağladığım günlere döndüm.tamam hayatımı düzelticem artık üzülmek yok diyorum ama başladığım noktaya geri dönüyorum.kalbim çok fazla acıyor.bana şey demişti hayatımı mahveden insan"sen küçük bir kız çocuğusun ufacık ilgide bağlanıyorsun.çok yalnız ve acı dolusun.bu hayata umutla bağlanacak bir şeyler arıyorsun bulamayınca dibe çöküyorsun çok güçsüzsün bu hayata tutunamıyorsun" demişti.ben güçlüyüm oloom :d diyorum ama değilmişim bunu anladım.ve o insan ilk defa haklıydı.ağlayınca daha bir güzel oluyorum bunu farkettim .s.s.s az önce bir köpekle dertleştim ve ona sarılarak hüngür hüngür ağladım.bana öyle bir baktı ve inledi ki.sanki ağlama bak ben varım der gibiydi.ama eve götürsem annem köpekle birlikte beni evden kovar :( sevmeyi bırakıyorum köpeği ama o inatla patisini bana uzatıyor.hayatımda şartsız koşulsuz beni seven tek varlık ya.bu günü unutmam.saçlarımı çekip "sana bu yapılanı unutma !" diyerek ağlıyorum.unutmayacağım.yemin ediyorum allahım al canımı diyecek noktaya geldim.İsyan etmiyorum ama o kadar canım yanıyor ki dalgalar bana fısıldıyor gibi.ben bu hayata fazlayım galiba.