“Herkesin ortak bir anlayış beraberliğiyle, herkesin bildiği ama ifade etmediği, ailenin özürlü çocuğu gibi idare ediyoruz. Çünkü ondan çocuk parası geliyor. Herkes bir şekilde yararlanıyor ondan. Çok şikayet ediyoruz. Geceleri bağırıyor, çağırıyor, huzur bırakmadı. Komşularla aramız bozuluyor diyoruz ama aslında çocukcağız da hayatımızın bir parçası. Onun sayesinde özellikli yerlere girebiliyoruz, indirimli kart alıyoruz, çocuk parası alıyoruz. HAK ETMEDİĞİMİZ ŞEYLERE ULAŞIYORUZ. Enflasyon böyle bir şey. Enflasyonun biz suç ortağıyız.”
Bunları söyleyen kim mi? Bir profesör, hem de Beykent Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Murat Ferman. Rektörlüğüne neden hiç şaşırmadım acaba? Ekotürk Tv’de bir programda sarf etti bu sözleri. Enflasyonun tanımını yaparken ağzından çıkan bu cümlelerin özrünü, daha sonraki yayınında üç beş cümle ile robot gibi konuşarak, mecburen diledi. Bu cümleler ağzından çıkmış biri ne dilerse dilesin, kendi duygusuz, empatinin yanına yaklaşamamış, vicdan terazisi zaten olmayan düşüncelerini dile getirdi. Psikolojide dil ve düşünce konusunu incelerken gördüğüm “dilin yapısı, düşüncenin yapısını yansıtır” cümlesi tam bu profesöre uygun düştü, yapısal değil ama anlam itibariyle. Fikri neyse zikri o’dur yani halk dilinde.
Enflasyonun tanımını, bakımı özel gereksinim gerektiren çocuklara benzeterek yapması mı? Onlara özürlü demesi mi? Komşularla aramızı bozuyorlar demesi mi? Çocuk parası? İndirimli kart? Sayesinde özellikli yerlere girebilmek? Bu lafların hangisi en kötüsü bilemedim. Onlar sayesinde hak etmediğimiz şeylere ulaşıyoruz cümlesi tabii ki de en korkuncu. Neyin hak edilip edilemeyeceğine ne güzel de karar verebiliyor. Bizim yerimize de üstelik. Enflasyon tanımı da çok enteresan. Mazur görelim, idare edelim hatta sevelim enflasyonu diyor. Bir de yönetimin kötü idaresinden diyeceğine, enflasyona suç ortağı bulmuş. Bizmişiz suç ortağı. Neresinden tutsanız elinizde kalıyor.
Haberi ilk Burak Acerakis’in twitter hesabındaki paylaşımından gördüm. Aris’in Yolculuğu üçlemesi kitabının yazarı, seslendirmeci, down sendromu ön eğitim girişimi Upsendrom’un kurucusu. Kırk yaş üstü İzmit’lilerin çok iyi bildiği Uykusuz Burak. Yerel radyo ve televizyon kanallarında o dönem Türkiye’nin en popüler isimlerini ağırlayan İzmit’in showman’i. Ve o da özel bir çocuk babası. Kitabı Aris’in Yolculuğu birkaç bölüm önce Çukur’un Aliço’su Rıza Kocaoğlu’nun elindeydi. Kitabım da en çok Aliço’ya yakışırdı zaten diye dile getirmişti bu anlamlı farkındalık yaratmayı. Alıp okumanızı tavsiye ederim.
Kolay bir şey değildir özel çocukların ebeveyni olmak. Hayatınızı, tüm vaktinizi ona adamaktır. Ve down sendromlu çocukların annelerinin tek dileği evladından önce ölmemektir, o olmazsa yavrusuna kim bakar, kimin eline kalır ki? Çok yakın çevremde bu durumda olanlar olmadığından bire bir gözlemleyemesem de, insan olan herkes hisseder bu adanmışlığı, bu insan üstü çabayı.
Her zaman yazdığım ve söylediğim gibi toplumsal değişim, eski huzurlu ve mutlu günlerimize dönmemiz şart. Güzel yaşamı sadece içi boş güç, mevkii ve para olarak düşünüp zannettiğimizde, çocuklarımıza bırakacağımız miras; dünya kadar mutsuzluk olacaktır. Her okul bitirene de “okumuş adam, cahil değil” etiketi koymazsak, belki biraz yol alabiliriz.
Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim; hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir. Mustafa Kemal Atatürk.