1945-1953 yıl girildi tarih Silahlı kuvvetlerimizin savaş sonrası inşasının ve ulusal askeri sanatın gelişmesinin ilk dönemi olarak. O geçici, nükleer öncesi. Bununla birlikte, o zamanki askeri sanat meselelerinin, özellikle de stratejik bir taarruz operasyonu kadar önemli olanlarının teorik gelişimi, geçen yüzyıl boyunca geçerliydi ve çoğu, bugün alaka düzeyini kaybetmedi.
Stratejik saldırı operasyonları teorisinde neleri önemli bıraktılar? Başlangıç için o yılların genel durumunu hatırlamakta fayda var. İkinci Dünya Savaşı daha yeni bitti. Ülke, ekonomiyi yeniden canlandırmak, şehirleri ve köyleri tahrip etmek, savaşın ciddi sonuçlarının ortadan kaldırılmasıyla meşguldü. Silahlı kuvvetler barışçıl bir ortama devredildi, görevden alınan askerler işletmelere geri döndü.
Savaş, dünyadaki siyasi güç dengesini kökten değiştirdi. Siyasi, ekonomik, bilimsel ve teknolojik gelişiminde hızla ivme kazandıran dünya sosyalist sistemi, uluslararası sorunları çözme konusundaki ağırlığını sürekli olarak artırdı.
Savaştan kısa bir süre sonra, Amerika Birleşik Devletleri liderliğindeki Batı güçleri, SSCB'yi izole etmeye yöneldi ve ülkemize ve sosyalist ülkelere karşı bir askeri cephe blokları sistemi ile çevreleyen birleşik bir cephe oluşturdular. Soğuk savaş ve silahlanma yarışı serbest bırakıldı. ABD nükleer tekelini kullanıyor silâh, sözde “nükleer caydırıcılık” stratejisi yardımıyla Sovyetler Birliği'ne şantaj yapmaya çalıştı. NATO'nun (1949) oluşmasıyla birlikte ülkemiz için askeri tehlike daha da arttı. Bu askeri bloğun yapısı, SSCB'ye ve Doğu Bloku ülkelerine karşı savaşı hazırlamak için bir sıçrama tahtası haline gelen Batı Almanya'yı tanıtıyor. NATO Kombine Kuvvetleri kuruluyor. Savaşlar Kore, Vietnam, Laos ve diğer birçok ülkede azalıyor.
Ülkemizde atom (1949) ve hidrojen (1953) silahlarının yaratılmasıyla SSCB ve müttefiklerinin gücü arttı. Hızlı geliştirme alındı авиация, özellikle bir jet motorunun tanıtımı ile bağlantılı olarak. O zamanlar, o sırada yüksek savaş özelliklerine sahip hafif jet bombardıman uçağı Il-28, MiG-15, MiG-17, Yak-23 savaş uçağı, Tu-4 ağır bombardıman uçağı ve Tu-16 jet bombardıman uçağı hizmete alındı. Füze silahlarının ilk örnekleri yaratılır: R-1, R-2 ve diğerleri. Ciddi modernleşme yaşanıyor tanklar: orta (T-44, T-54) ve ağır (IS-2, IS-3, T-10) tankların ve kundağı motorlu topçu sistemlerinin zırh koruması, manevra kabiliyeti ve ateş gücü geliştirildi. Jet topçu (BM-14, M-20, BM-24 kurulumu) daha da geliştiriliyor, yeni ağır topçu modelleri (130 mm silah) ve harçlar (240 mm) ortaya çıktı, kümülatif ve yüksek patlayıcı parçalamaya sahip geri tepmesiz silahlar yaygın olarak kullanılıyor yüksek zırh delme yükleri, otomatik küçük kolların oranını arttırdı.
Önemli bir başarı Kara Kuvvetlerinin motorizasyonu, zırhlı personel taşıyıcılarının ve yüksek trafikli araçların piyasaya sürülmesiydi. Hava Savunma Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri Silahları, kontrol ve haberleşme teçhizatı, mühendislik teçhizatı daha da geliştirildi. Teknik gelişime ek olarak, yerli askeri bilim o yıllarda ülkenin savunma kabiliyetini güçlendirmede önemli bir rol oynadı. İlk görevi, İkinci Dünya Savaşı deneyimini özetlemekti. Aynı zamanda, askeri sanat meseleleri dahil, askeri meselelerin tüm yönleri incelenmiştir. Sovyet birliklerinin ve II. Dünya Savaşı'ndaki diğer katılımcıların silahlı kuvvetlerinin bütün önemli operasyonları dikkatlice tarif edildi ve anlaşıldı. Bu temelde, askeri yapı ve askeri sanatın teorik sorunları geliştirilmiştir. Geleneksel silahlar kullanan askeri operasyonlar tiyatrosunda (operasyon tiyatrosu) stratejik taarruz operasyonları (veya bir grup cephenin operasyonları) teorisinin geliştirilmesine özel önem verilmiştir. Aynı zamanda, nükleer silah kullanımı koşullarında eylemlerin yürütülmesine ilişkin askeri sanatla ilgili sorular da incelenmiştir.
O zaman bile, yurtdışındaki pek çok askeri teorisyen, Sovyetler Birliği'nin Almanya'ya karşı zafer kazanmadaki rolünü azaltmaya, askeri stratejimizi eleştirmeye, geri kalmışlığını kanıtlamaya, nükleer silahların ortaya çıkmasına ilişkin yeni karmaşık meseleleri anlayamamaya ve dünya topluluğunu ikna etmeye çalıştı. İkinci dünya savaşı seviyesi. G. Kissinger, R. Harthoff, F. Mikshe, P. Gallois ve diğerlerinin konuşmaları özellikle ayırt edildi… Bu arada eserlerinin bir kısmı ülkemizde çevrildi ve yayınlandı: G. Kissinger “Nükleer Silahlar ve Dış Politika” M., 1959; F. Mikshe “Atom Silahları ve Ordu” M., 1956; P. Gallois “Nükleer çağda strateji” M, 1962. Aslında, Sovyet askeri stratejisinin gerisinde bir gecikme yoktu ve daha da ötesi SSCB'nin askeri zayıflığı vardı.
Atom silahlarına sahip olan ABD ve NATO, o yıllarda bir bütün olarak kara kuvvetleri, stratejik ve taktik havacılık, deniz kuvvetleri ve hava savunma kuvvetlerinden oluşan çok sayıda geleneksel silahlı kuvvet grubu içermeye devam etti. 1953’in sonunda numaralandırdıklarını söylemek yeterli: personel - 4 350 000 insanlar (ulusal koruma ve rezerv ile birlikte), kara kuvvetleri bölünmeleri - 70 savaş uçakları - 7000'ten daha fazlası, ağır uçak gemileri - 19, yok edici - hakkında 200, su altı tekneler - 123. O zaman, birleşik NATO güçleri, 38 birimlerini ve 3000 savaş uçaklarından daha fazlasını içeriyordu. Aynı zamanda, FRG ordusunu konuşlandırmaya başladı. Bu veriler, ABD’nin o zaman sadece nükleer silahlara değil, geleneksel uçaklara dayandığını gösteriyor. Bu bağlamda, Sovyet askeri teorisinde stratejik bir taarruz operasyonunun geliştirilmesi, ülkemizin ve müttefiklerin güvenliğini sağlama görevlerine cevap verdi.
O zamanki stratejik taarruz operasyonu (SNO), Hava Kuvvetleri ve diğer silahlı kuvvetlerin çeşitli cephelerinin, oluşumlarının ve oluşumlarının ortak eylemleri olarak anlaşıldı; tek bir plana göre ve genel olarak stratejik yönde ya da tiyatro boyunca rehberlik etti. Hedefleri şunlar olabilir: düşman operasyonel-stratejik grupların belirli bir yöne veya tiyatroya yenilmesi, stratejik açıdan önemli alanların ve nesnelerin ele geçirilmesi, askeri-politik durumun lehine olan değişimler. Aynı zamanda, böyle bir operasyonun sonuçlarının, savaşın seyri veya aşamalarından biri üzerinde önemli bir etkisi olması gerekirdi.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, bilindiği gibi, cephe saldırı operasyonu en yüksek savaş şekliydi. Ön cephelerini gerçekleştirirken komşu cephelerle doğrudan etkileşime girmeden nispeten bağımsız hareket etti. Doğal olarak, böyle bir operasyonda, sadece operasyonel ölçek hedeflerine ulaşıldı.
İç savaş yıllarında, iki cephenin bir yön veya tiyatroda stratejik görevler üstlendiği, yakın veya yakın işbirliği içinde olduğu durumlar vardır (örneğin, yılın 1920 yazında). Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında askeri operasyonların ana ve belirleyici şekli haline gelen SSS'nin embriyosuydu.
Böyle bir formun ortaya çıkmasına neden olan en önemli faktörler şunlardır: savaşın maddi tabanındaki değişiklikler (havacılığın kitlesel oluşumu, tanklar, tanksavar ve uçaksavar silahları, daha etkili topçular, özellikle reaktif, otomatik küçük silahlar, özellikle yeni kontroller, özellikle radyo, kitle tanıtımı) yüksek manevra kabiliyeti, büyük darbe gücü ve çok çeşitli eylemlerle sendikalar ve bağlantılar kurmayı mümkün kılan arabalar, traktörler, vb.); silahlı mücadelenin ölçeğinin artması, savaşın amaçlarının kesinliği, askeri eylemlerin şiddetli doğası; büyük bir kara kara kütlesi ve havacılık kitlesinin stratejik görevlerini çözme, geniş bir cephede mücadele faaliyetleri yürütme birliği; Büyük silahlı kuvvet gruplarının merkezi liderlik olasılığı, ana stratejik hedeflere ulaşma çabalarını yoğunlaştırdı.
Büyük silahlı kuvvetlere sahip güçlü rakiplerin, gelişmiş bir ekonomik ve askeri potansiyelin, geniş bir alanın çatışması karşısında, küçük ölçekli operasyonlar gerçekleştirerek (hatta ön saflarda) ciddi askeri hedeflere ulaşmak artık mümkün değildi. Tek bir plan ve tek bir liderlik altında eylemlerinin düzenlenmesi için çeşitli cephelerin çekilmesine ihtiyaç vardı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet birlikleri, savaş sanatını zenginleştiren birçok stratejik saldırı operasyonu gerçekleştirdi. Bunlardan en önemlileri şunlardı: Moskova, Stalingrad ve Kursk yakınlarında Sol-Bank ve Sağ-Banka Ukrayna'nın yanı sıra Beyaz Rusya, Yassko-Kishinevskaya, Doğu Pruskaya, Vistula-Oder, Berlin ve diğerleri.
Savaş sonrası ilk dönemde, stratejik operasyonların yürütülmesi için şartlar, son savaşa kıyasla önemli ölçüde değişti. Bu, doğasında ve uygulama yöntemlerinde önemli değişiklikler gerektirmiştir. O zamanın görüşlerine göre, yeni dünya savaşı, karşıt dünya sosyal sistemlerine ait iki güçlü devlet koalisyonunun silahlı bir çatışması olarak görülüyordu. Savaşın genel hedefinin, kara, deniz tiyatroları ve havadaki düşman silahlı kuvvet gruplarının yenilgisi olabileceği, ekonomik potansiyeli baltalayacak, en önemli bölgeleri ve nesneleri ele geçirecek, düşman koalisyonuna katılan ana ülkeleri çekmeden, onları koşulsuz teslim olmaya zorlayacağı varsayılmıştır. Bir savaş, bir saldırganın ani bir saldırısından veya yerel savaşlar yoluyla yavaş bir “sürünmeden” kaynaklanabilirdi. Savaşın nasıl başladığına bakılmaksızın, partiler milyonlarca silahlı kuvvetleri ifşa etmiş olacak, tüm ekonomik ve ahlaki fırsatları harekete geçirmiş olacaktı.
Savaşın nihai siyasi hedeflerine ulaşmak için, bir dizi stratejik saldırı operasyonunun gerekli olacağı bir dizi orta askeri ve siyasi görevlerin çözülmesini gerektireceği varsayılmıştır. Savaşın amaçlarına ancak her türlü Silahlı Kuvvetlerin ortak çabalarıyla ulaşılabileceğine inanılıyordu. Bunların ana mücadelenin temelini oluşturan Kara Kuvvetleri idi. Geri kalanlar Kara Kuvvetlerinin çıkarları ile mücadele çalışmaları yürütmelidir. Ancak aynı zamanda, ülkenin Hava Kuvvetleri, Donanma ve Hava Savunma Kuvvetleri'nin oluşumlarının bir dizi göreceli olarak bağımsız görevi çözebileceği varsayılmıştır.
Başlıca stratejik eylem türleri kabul edildi: stratejik saldırı, stratejik savunma, karşı saldırı. Bunlar arasında, stratejik saldırı operasyonları çok büyük öneme sahipti. En önemli teorik pozisyonlar askeri basına yansıdı. Sovyetler Birliği Marshallarının stratejik saldırı operasyonlarının sorularının geliştirilmesine katkı, V. Sokolovsky, A. Vasilevsky, M. Zakharov, G. Zhukov, Ordu Genel S. Shtemenko, Albay-Genel N. Lomov, Korgeneral E. Shilovsky, S Krasilnikova ve diğerleri.
Teorik çalışma, AtoN'nin Silahlı Kuvvetlerin stratejik eylemlerinin ana ve kesin şekli olduğunu vurguladı; bunun bir sonucu olarak, düşmanın tiyatrodaki stratejik gruplarını tahrip edebilir, hayati bölgeyi ele geçirebilir, sonunda düşman direnişini kırabilir ve zafer kazanabilir.
SSS'nin kapsamı, Yurtseverlik Savaşı'nın son döneminde onları yönetme deneyiminden belirlendi. Ön cephe boyunca, benzer bir operasyonun, tiyatronun tüm derinliklerinde gerçekleştirilebilecek bir veya iki stratejik yönü veya tüm operasyon tiyatrosunu kapsayabildiği varsayılmıştır. Bazı durumlarda, tüm stratejik görevleri çözmek için, iki veya daha fazla ardışık işlemi derinlemesine gerçekleştirmenin gerekli olacağı varsayılmıştır. Aşağıdakiler SSS'nin yürütülmesinde rol oynayabilir: takviyeli takviyeli birkaç cephe sendikaları, bir ya da iki hava ordusu, ülkenin hava savunma birlikleri, havadaki oluşumlar, askeri nakliye havacılığı ve kıyı yollarındaki filolar.
Stratejik saldırı operasyonlarının planlanması, savaş yıllarında olduğu gibi, Genel Kurmay'a devredildi. Operasyon planında, uygulamanın amacı belirlendi; kuvvetlerin gruplanması (cephe sayısı), ana grev yönü ve cepheler için stratejik görevlerin yanı sıra, uygulamasının yaklaşık zamanlaması. Cephelere, 200-300 km genişliğinde hücum yolları verildi. Ön hatta, kuvvetli kara kuvvetleri ve havacılık kuvvetlerinin uygulandığı toplam uzunluğu 50 km'den fazla olmayan bir veya birkaç atılım bölümü planlandı. İlk kademe ordular, saldırı hattına 40-50 km ve daha geniş, 20 km genişliğe sahip çığır açan bölümler halinde kesildi ve savaş misyonları, 200 km derinliğine ayarlandı. Ordunun ana saldırısı yönünde faaliyet gösteren piyade birlikleri, genişliğinde 8 km'ye kadar şeritler ve 4 km'ye bölünmeler yapacak şekilde ayarlandı. Çığır açan sahalarda, yüksek yoğunlukta kuvvet ve araç oluşturulması planlanmıştır: tabancalar ve harçlar - 180-200, tanklar ve kendinden itmeli tabancalar - km başına 60-80 birimleri; bomba çarpma yoğunluğu - kare başına 200-300 t. km.
Bu normların, Yurtseverlik Savaşı'nın son döneminin (Beyaz Rusya, Yassy-Kishinev, Vistula-Oder, vb.) Operasyonlarının normlarından çok az farklı olduğunu fark etmek kolaydır. Atılım bölgelerinde, büyük kuvvetler pasif olanlara düşük yoğunluklarıyla yoğunlaşmıştır. Saldırıdan önce, top savunması ve hava hazırlığı, düşman savunmasının güçlendirilmesine bağlı olarak ayarlanan bir saat veya daha uzun bir süre boyunca planlandı. Birliklerin saldırılarına, düşman ilk savunma hattının ve saldırı uçağının derinliğine kadar, bir ateş mili (tek veya çift) eşlik etmekti.
Stratejik AtoN yönetme yöntemlerinin geliştirilmesi ve ustalaşmasına özel önem verilmiştir. Çoğu zaman, hava üstünlüğü elde etmek için hava operasyonlarının yürütülmesiyle başladılar. Hava Kuvvetleri komutanının veya ön komutanların birleşik önderliğinde bir veya iki hava ordusu, ülkenin Hava Savunma Kuvvetleri, uzun menzilli havacılık ile meşgul olması planlandı. Odak noktası, hava sahalarında ve havada bir grup taktik uçağın yenilgisi ve imhasıydı. Asıl çabalar bombardıman uçağının ve saldırı uçağının yenilgisine yönelikti, ancak savaşçılara karşı eylemler planlandı. Ayrıca, hava alanlarının, mühimmat depolarının ve yakıtın imha edilmesi, radar sisteminin bastırılması planlanmıştı. İşlemin toplam süresi iki veya üç gün içinde belirlendi.
Hava üstünlüğünü kazanma operasyonu ile eşzamanlı olarak veya hemen sonra cephelerin askeri operasyonları açıldı. SSS'yi yürütmenin üç ana şekline izin verildi: düşman gruplarının kuşatılması ve imhası; stratejik bir gruplamanın diseksiyonu; stratejik cephenin parçalanması ve ardından izole edilmiş grupların imhası.
Bir düşman grubunu kuşatmak ve kuşatmak, stratejik bir operasyon yürütmenin en etkili ve kararlı şekli olarak kabul edildi. Bu nedenle, operasyonel eğitim için teorik çalışmalara ve pratik egzersizlere odaklandı. Bu formda operasyonlar gerçekleştirirken, düşman gruplandırmasını doğal bir bariyere bastırırken aynı anda birleşme yönünde iki darbe veya bir veya iki kaplama darbesi yapıldı. Operasyonun ilk aşamalarında kırma darbeleri de mümkündü. Her iki durumda da, ana düşman grubunu kuşatmak için derinliklerde ve yanlarda yöndeki saldırının hızlı bir şekilde geliştirilmesi öngörülmüştür. Aynı zamanda, kuşatılmış grubu parçalamak ve yok etmek planlandı. Büyük tank (mekanize) formasyonların ve formasyonların ve çevrelenmiş gruplandırmanın hava tıkanmasının kullanılması, çevresel bir operasyonun gerçekleştirilmesinde başarıya ulaşmak için vazgeçilmez bir koşul olarak kabul edildi.
Büyük bir düşman kuvvetinin dağılması da stratejik bir saldırı operasyonunun önemli bir şekli olarak kabul edildi. Çevreleyen düşmanın bulunduğu yerin derinliklerinin tamamında etkileşime giren cephelerin kuvvetli bir şekilde çarpılmasıyla elde edildi, daha sonra bazı kısımlarda yıkıldı. Bu formda gerçekleştirilen operasyonun başarısı, tank kuvvetlerinin ve havacılığın yoğun kullanımı, saldırgan operasyonların en önemli yönde daha derin bir şekilde geliştirilmesi ve tüm araç ve kuvvetler tarafından yüksek manevralarla sağlanmıştır.
Düşmanın stratejik cephesinin kırılması, geniş bir cephede birkaç sektörde bir dizi güçlü darbeyle, saldırının paralel ve hatta birbirinden farklı yönlerde daha da geliştirilmesiyle sağlandı. Bu form operasyonun daha gizli bir şekilde hazırlanmasını ve askerlerin başlangıç pozisyonundaki konsantrasyonunu sağladı. Ayrıca, saldırganımızı kovmayı amaçlayan düşman kuvvetlerinin manevralarını da engelledi. Bununla birlikte, bu form göreceli olarak büyük kuvvetler gerektiriyordu ve birçok atılım bölgesinde gerekli yoğunluğu sağlamak için araçlar kullandı.
Cephe saldırılarının harekât operasyonlarının, düşman savunması tarafından hazırlanan bir atılım ile başlayıp gelişebileceği varsayılmıştır; atılım aceleci organize savunma; atılım takviyeli alanlar. Operasyon süresince karşılıklı savaş olasılığı da dışlanmadı. Düşman savunmasının ana savunma hattının derinliğine atılması, tüfek bölümlerine atandı. Mekanize ve tank oluşumları, sadece aceleyle organize edilmiş bir düşman savunması durumunda ilk kademede kullanıldı. Saldırı, tankların, topçuların ve saldırı uçaklarının desteğiyle ilk kademe bölümler tarafından gerçekleştirildi. Mekanize bölümler genellikle piyade birliklerinin ikinci kademesini oluşturdu ve ana düşman savunma hattının (derinlikleri 6-10 km idi) atılımının tamamlanmasını sağladı. İkinci savunma hattının atılımı (ana savunma hattına 10-15 km'de yapıldı), ordunun ikinci kademesinin savaşa girmesiyle öngörüldü, genellikle bir tüfek kolordu vardı. İkinci şeritten hareket halindeyken veya kısa bir hazırlıktan sonra kırılmasının avantajlı olduğu düşünülmüştür.
Bu nedenle, operasyonun ilk günlerinde taktik düşman savunma bölgesinin aşılması planlandı. Dışlanmadı ve seçenekler. Her durumda, savaş oluşumlarında saldırıya uğrayan oluşumlar ve birimler, ayak tabanlarındaki piyade, eskort silahlarının desteğiyle tankların arkasına giriyor. Topçu, saldırıyı bir ateş şaftı veya tutarlı bir ateş yoğunluğu yöntemi ile destekledi. Düşman savunmasını derinlemesine kırmak mümkün olmadıysa, topçu yukarı çekildi ve kısa bir topçu hazırlığı yapıldı. Küçük gruplar halinde hareket eden saldırı uçakları (birimler, filolar) makineli tüfek ve topçu ateşi ve bombalama eylemleriyle saldırıyı sürekli olarak desteklemek zorunda kaldı. Yüksek hızlı ve manevra kabiliyetine sahip jet savaş araçlarının piyasaya sürülmesiyle, havacılık destek yöntemleri değişti: uçaklar artık savaş alanının üstündeki havada, helisel saldırı uçakları gibi, ilerleyen birliklerin önünde belirlenen düşman direniş merkezlerine kısa ateş saldırıları getirdiler. Bombacı uçakları daha güçlü direnç merkezlerinde, rezervlerde, hava limanlarında ve diğer nesnelerde kullanıldı. Avcı havacılığının, askerlerin düşman havacılığının saldırılarına karşı hava örtüsünü sağlama taktikleri de değişti: havaya saptırılarak saldıran askerlerin üzerini örtmedi, ancak bir çağrı üzerine veya “serbest avlanma” yöntemiyle hareket etti.
Operasyonel derinlikte bir atılımın geliştirilmesi için, genellikle mekanik ve tank bölümleri de dahil olmak üzere genellikle mekanik bir ordudan oluşan mobil ön grup amaçlandı. Bir mobil grubun savaşa sokulması, düşmanın taktik savunma bölgesinin kırılmasından sonra, yani; Operasyonun ikinci gününde, topçu ve havacılığın desteğiyle sekiz ila on iki kilometrelik bir grupta. Özellikle mühendislik olmak üzere bir mobil grubun kapsamlı sunumuna ciddi dikkat gösterildi. Savaşa girdikten sonra, cephenin mekanize ordusu derinliklere hızlı bir şekilde hücum etmek, ana güçlerden cesaretle uzaklaşmak, düşmanın rezervlerini parçalamak, çevre halkasını kapatmak, komşu cephelerin hareketli gruplarıyla etkileşimde bulunmak ve dış cephelerde hava saldırısı güçleri oluşturmak, dış cephelerde başarı elde etmek zorunda kaldı.
Çevrenin çemberinin etrafını saran alanda, en sık hava indirme bölümü olan hava yoluyla iniş yapılması öngörülmüştür. Köprü ve feribot, deniz kıyısı bölümleri, adalar, önemli nesneler, hava limanları, yol kavşakları, kontrol noktaları vb. Yakalamak için havadan saldırı kuvvetlerinin kullanılması da planlandı. Hava saldırısı kuvvetinin inişi, genellikle hava kuvvetleri birliklerinin yanı sıra, tüfek veya mekanize oluşumların yanı sıra askeri nakliye, cephe hattı ve uzun menzilli havacılığın da katılabileceği stratejik bir ölçekte karmaşık bir operasyon olarak temsil edildi. İniş gücü havada bir veya birkaç kademede açılabilir. Gemiden ayrılmadan önce, iniş alanındaki hava savunmasını ve düşman rezervlerini bastırmak amacıyla havacılık hazırlığı planlandı.
İniş eylemleri, kural olarak, hava alanlarını ve iniş alanlarını yakalamak için paraşüt treni ve iniş planörlerini düşürmekten başlamıştır. Gelecekte, iniş kademesini indirebiliriz. Hava saldırı kuvveti aktif, manevra kabiliyetine sahip askeri operasyonlar yürütmek ve ön birlikler yaklaşana kadar hedeflenen hedefleri veya alanları tutmaktı. Aynı zamanda havacılık tarafından desteklendi. Hareketler sırasında, iniş kuvvetleri, tüfek veya mekanize birlikler tarafından, silah, mühimmat vb.
Kıyı bölgesindeki SSS sırasında, kıyı cephesi ile işbirliği içinde faaliyet gösteren filoya önemli görevler verildi. kuvvet filo ilerleyen birlikleri destekledi, düşman filosunun güçlerini yok etti ve birliklerine saldırdı, denizleri düşürdü, birliklerle birlikte boğazları ele geçirdi ve deniz kıyısına iniş karşıtı savunma gerçekleştirdi. Ayrıca, filoya düşmanın deniz trafiğini kesintiye uğratma ve denizde nakliyesini sağlama görevi verildi. Bununla birlikte, iletişimi bozmak ve düşman deniz kuvvetlerini yenmek için esas olarak denizaltılar kullanılarak nispeten bağımsız operasyonlar öngörülmüştür.
SSS'nin bir kısmı, bu tiyatroda konuşlanmış olan ülkenin Hava Savunma Kuvvetleri'nin eylemleriydi. Ön bölgedeki en önemli nesnelerin düşman hava saldırılarına, haberleşmelere, birlik gruplarına (ikinci kademeler ve rezervler), hava limanlarına ve filo kuvvetlerine, arka hizmetlere karşı savunma görevi üstlenmiş ve ayrıca hava saldırı kuvvetlerini de üstlenmişlerdir.
Bunlar, 1945-1953'te geliştirilen stratejik saldırı operasyonlarının hazırlanması ve yürütülmesi teorisinin temel ilkeleridir. Askeri işlerin gelişme düzeyini ve ulusal güvenliğin ihtiyaçlarını tam olarak karşıladılar. Bu oldukça uyumlu teori, İkinci Dünya Savaşı'nın bütün deneyimini dikkate aldı.
Kaynaklar:
Zolotarev V. Rusya'nın askeri stratejisinin tarihi. M.: Polygraph Kaynakları, 2000. S.542-580.
Zakharov A. Savaş Sonrası Stratejik Saldırı Operasyonları Teorisi. // Askeri Düşünce. 1979. №4. S.32-42.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sonra Kapustin A. Sovyet askeri stratejisi. // Sovyet askeri incelemesi. 1980. №4. S.44-48.
Cherednichenko M. Stratejik saldırı operasyonları teorisinin gelişimi // VIZH. 1975. №8. S.38-45.
Reznichenko V. ve arkadaşları Tactics. M.: Voenizdat, 1987.C.247-290