Geçen bi ihtiyardan bahsetmiştim, hani şu hastanede karşılaştığım, haberini aldım 1 hafta önce kalp kirizi geçirerek ölmüş.
Ölüceğini bile bile yaşıyordu zaten korkularını siktir etmişti.
Aklıma geldi, benim ona dediklerimi oda bana söyledi, bir gün bende ölücektim.
Korkmuyorum aslında bende korkularımı yenmiş durumdayım.
Ölümün kıyısında yaşıyorum zaten gidip gelen intihar düşüncelerim, bileklerimi kesmekten vaz geçişlerim, ölüme hep yakın olduğumun bir göstergesi.
Bir tek senin korkunu yenemedim ben, hayatımdan siktir olup gitsende yaşattığım hayalin'de bir gün beni terk edicek diye çok korkuyorum.
Nasıl oluyorda ölüm bile beni korkutmazken, sadece hayallerini kaybetmek beni yiyip bitirebiliyor.
Anlamıyorum, düşünüyorum düşündükçe sen geliyorsun yine aklıma delirmekten vazgeçiyorum.
Belki, belki bir gün yine gelirsin yine o en saf halinle sarılır o unuttuğun ''seni seviyorum'' kelimeyi söylersin diye umut ediyorum.
Ama biliyorum, kimse dokunamayacak benim gibi sana, elimi uzattığımda uzaktada olsan sana nasıl dokunduğumu kimse anlayıp dokunamayacak.
Bunu sen bile anlayamayacaksın gözlerini kapattığında o sana uzaktan dokunuşum gelicek aklına.
Ve
Gözlerini tekrar kapattığında, intihar edicek ruhun kendi içinde.
Belkide ruhun sana nefret duyacak, ruh eşine ihanet ettiğin için, belkide ne biliyim belkide işte.
Belkide hiç birşey hissetmeyeceksin, ihtiyara olduğu gibi ölüceksin işte.
Benmi?
Bende ölücem, ölümüm çok cafcaflı olucak, bir elimde sigara, bir elimde kahve, resimlerimizin üzerine bileklerimden oluk oluk akan kan bittiğinde bende biticem işte.
Yığılıp kalıcam resimlerimizin üzerine.
Aslında şu olucak, koca bir mutluluğun üzerine kanlı bir acı düşücek.
Ve bende bırakıcam, o gece bize dair herşey yok olucak.
Ölümün kıyısında..