Hani bir hafta sonu kahvaltı yapıyorduk. Yedinci kat, daire on üç… Önümüz alabildiğine orman.
En güzel yemekleri sen yapıyor olmana rağmen ocağı yakmaktan hep çekinirdin. O sabah da oynasa rekor kıracak bir gerilim filmi dönüyordu mutfakta. Patlarsa, alev alırsa elim diye. Sarılıp, “Sevgilim önce çakmağı ateşleyip sonra yavaş bir şekilde gazı açarsan çok daha rahat olur” demiştim. Sanki evrenin sırrını çözmüş gibi şaşırmıştın. Fakat bir şeyleri senden daha önce öğrenmiş, yaşamış olmamın verdiği hayal kırıklığını da yaşardın bu gibi olaylarda.
Dünyanın en lezzetli kahvaltısını yapmıştık beraber hatırladın mı? Tabii babanla tartışmalarınızı duymazdan gelmek gerek. Hafta başı da vizemiz vardı, sen varken onun gerilimi bile yokmuş hayatımda biliyor musun? Şunu fark ettim ki; sen mutfakta bir şeylerle uğraşırken arkandan gelip sarılmak, yardıma ihtiyacın olup olmadığını sormak, peynir rendelemek dahi bana en çok huzur veren şeymiş. Hatırladın mı sen de o günü?
Hani kahvaltı yapıyorduk hafta sonu. Yedinci kat daire on üç… Önümüz alabildiğine orman. Sanırım o gün ellerini öpüp sana; “Ellerine sağlık.” demeyi unuttum ben. Eşekliğime ver.
Ellerine sağlık fıstık, omlet enfes olmuş.