Unutuyoruz, çok çabuk unutuyoruz, bizim için emek verenleri. Gün geçtikçe eriyip gidiyor içimizdeki vefa duygusu. Çok hızlı harcıyoruz bizim için canına dişine takanları. Eller bomboş kalıyor o kadar emekten sonra. Sadece eller boş kalsa yine iyi; yok sayılıyor onca çaba. Bir ömür harcarsın, hiçbir beklentin olmadan nankörlük ile teşekkür ederler yıllar sonra(!)
Yazının başında bahsettiğim emek ve vefa meselesi hayatın her alanında var maalesef. Kin ve nefret konusunda fil hafızalı insanlar, iş vefaya, geçmişten bugüne kadar olan emeğe gelince balık hafızalı oluyorlar.
Ne çabuk unuttuk; Doğu’da altı metre kar ile kaplı yolda okula gitmek için mücadele veren öğretmeni.
Ne çabuk unuttuk; ısıtmak için sınıfını, odun taşıyan öğretmeni.
Ne çabuk unuttuk; kaloriferi bozuk olan okulda paltosu ile ders veren öğretmeni.
Ne çabuk unuttuk; veli, tarafından darp edilen öğretmeni.
Ne çabuk unuttuk; öğrencisi tarafından bıçaklanarak öldürülen öğretmeni.
Ne çabuk unuttuk; Teröre kurban verdiğimiz öğretmeni.
Hani biz bize bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olurduk, Hani öğretmen bize hem ana hem babaydı. Ne çabuk unuttuk; Her 24 Kasım’da kucak dolusu çiçekler ile öğretmenimizi karşıladığımız günleri…
Bunları bu kadar çabuk unutmasaydık da şimdi aman canım öğretmen ne yapıyor ki sadece 40 dakika ders anlatıyor demeseydik.
Geldiğimiz mevkilere onların sayesinde geldiğimizi unutmasaydık da pandemi sürecinde öğretmenler yattı demeye utansaydık.
Kaldı ki yatmadı öğretmen, pandemi sürecinde tüm teknik sıkıntılara rağmen uzaktan eğitimlere devam etti.
Yüze yüze bile çok zorken ders anlatmak; bunu uzaktan yapmaya çalıştı.
İmkânı olmaya öğrenciye imkan yaratmaya çalıştı.
Binlerce öğretmen vefa gruplarına katıldı.
Daha neler yaptı da kör gözler görmek istemedi.
Açıkçası üzdü Sayın Ziya Selçuk’un öğretmen maaşları için yük demesi
Ben binlerce, milyonlarca insan tanıyorum; o yükü omuzlarında taşıyacak, vefası duygusu hala ölmemiş olan.