poseydon
1 yıl
bir gün sabah sabah. bugün sabah sabah. saat öğlen iki olduğu ve ben bu saatte ancak gözümü açabildiğim için bana göre şimdi öğlen mi olmuş olur yoksa sabah mı, bilemedim. hep bilemiyorum ya zaten. bir şarkı açtım uyumaktan hafif şişkin ve göz kapakları henüz tam açılmamış gözlerim biraz daha açılsın ve artık katı surette uyanabileyim diye. derin bir nefes almak istedim. nedense ne zaman derin bir nefes alsam gözlerim kapanır istemsiz. ve ben çekerim havayı içime gözlerim kapalı sonuna kadar, çekebildiğim kadar çekerim içime ve hapsederim içimde hapsedebildiğim kadar. yine artık neredeyse her sabah daha doğrusu her uyandığımda olan şeyler olmaya başladı. gözlerimde hafif bir doluluk ve burnumda hafif bir sızı. İlk bakışta hepsi bu kadar ve çok basit gibi görünebilir lakin buna aldanmayınız benim gibi. İlk birkaç gün ben aldandım buna daha doğrusu kendi kendime aldandım bu konuda. her zaman alamıyoruz ya kendimize öyle işte. yine her şey çok sessiz bu uykularımdan uyanmalarımın ardında. şimdi şarkıyı da kapattım, sessizliğe teslim ettim kendimi, daha doğrusu teslim oldum. her zaman oluyorum ya. dışarıdan rüzgarın ağaçlarla olan buluşmasından kaynaklanan ve ağaçların birbirine ve yapraklarının salınarak birbirine sürtünmesinden ortaya çıkan hışırtıların sesleri geliyor kulağıma. zaten bana göre bir sessizliği bozabilecek en güzel şeylerden birisidir bu. diğer gereksiz seslerin arasından kendini kurtarmış ve o muhteşemliğini ile kendini göstermiş ve nerede ve ne zaman olursa olsun hep dinlediğinde hoş gelen kulağa bu ses bozmayacaksa daha doğrusu süslemeyecekse sessizliği başka ne yapabilirdi ki bunu. zaten rüzgar bunu yapmasa geri kalan şeylerin buna katiyen hakkı olamazdı. ne zaman her hangi bir noktaya bakıp dalsam gözlerim doluyor ve buna engel olamamak bu duruma engel olamamak durduracak bazı zamanlar gerçekten çok kötü. o zamanlar dışında seviyorum bu durumu. sevilmeyecek gibi bir durum değil ne de olsa. hepinize tünaydınlar diyor ve bu yazımı burada sonlandırıyorum.