Derya
'a ithafen..
Dilim döndüğünce kitabı anlatmaya çalışacağım.
Tevfik Fikret.. Bu ismi genel olarak okurken ya da telaffuz ederken "Teyfik" derler. Hep sinir olmuşumdur bu duruma. Her daim, hangi şair, hangi yazar olursa olsun, daima bir insanın adının doğru söylenmesini savunmuşumdur. Kitaba geçeyim en iyisi.
Tevfik Fikret, bilindiği gibi Servet-i Fünun Dönemi Edebiyatı ' nın en önemli sanatçılarından. Okuyup okumamak arasında gidip geldim. Çünkü o dönemin dili ile yazılmış sanıyordum. Elbetteki o dönem dili ile yazılmış kitap ama günümüz Türkçesi yazılmış şiirler, aslından sonra. Bu çok hoşuma gitti.
Tevfik Bey' in oğlu Haluk ,yurtdışına gidiyor ve döndüğünde Hristiyan olduğunu söylüyor Pederciğine. Daha sonra ise Haluk, tamamen yurtdışına gidiyor ve çeşitli kiliselerde Pederlik yapıyor. Hatta öldüğü sırada Peder olduğu söyleniyor kitapta. Tevfik Bey ise oğul hasreti ile tutuşuyor. Dönemdaşı, Recaizade Mahmud Ekrem'in oğlu Nijat'a da bir şiir döktürmüş şair.
" Kızlarını okutmayan ulus, oğullarını manevî öksüzlüğe bırakmış demektir; yitirdiğine ağlasın!"
Şiirin başında bu söz yazıyordu yanlış hatırlamıyorsam. Döktürmüş dedim, çünkü harbiden bir şaheser yaratmış.
İnsanın, zayıf olan kişilerin, ezilenlerin yanında durmuş daima. Hafiften bir Nazım Efendi tadı almadım değil,ezilenlerin yanında durduğu şiirlerinde.
Gel gelelim, Haluk'un Defteri dahi olsa kitap adı, daha çok toplumsal meseleler üzerinde duruyor şair. Hoşuma da gitmedi değil. Savaştan, düşmalıktan , hasretten, beklemekten yorulmuş. Şiirlerden bunları çıkardım.
"Beklemek, beklemek; soğuk, sessiz
Bir derinlikte tıpkı bir cansız,
Tıpkı bir kalıntı, bir maden,
Bir kırık taş gibi.."
Tam olarak bu dizeler sanırsam oğlunun hasreti ile tutuşurken oluşmuş olmalı. Dizelerdeki naifliğe bakar mısınız?
Şaire çok güzel laf sokuyor diyordu, lise hocalarım. Şöyle bir bakınca, galiba doğru söylemeyi hocalarım galiba laf sokmak anlamış. Tevfik Bey, dönemin sıkıntılarına, oğlunun hasretinden daha çok değinmiş. Vallahi açıkça arada Mehmed Akif tadı almadım değil. Evet, çok zıt iki insan. Ama unutmayın, acını dili, rengi, dini ya da başka bir şeyi olmaz. Sonuçta Mehmed Akif üstadım vatan hasreti ile yandı.
Velhasıl, kitabın genel çerçevesine bakınca şunu söylemek istiyorum. Okumak istiyorsanız gecikmeyin. Gerçekten bir şeyler katan bir kitap. Dert ya da üzüntü sahibi yapmaz ama kesinlikle düşünce sahibi yapar sizi.
Keyifki okumalar..