Edebiyatın temeli bana göre duygulardır. Gönüldeki duyguları da bir bardak su olarak farzedersek: Kadın erkek farketmez, duygu barındıran ve duygusu barınmanın ötesinde kağıda taşabilen her insan, edebiyatın kaynağı olabilir. Bardağa ne düşerse, bu bardağı ne taşırırsa sebep de o olur. Belki bir yaprak, belki bir kadın, belki bir erkek. Çoğunlukla erkeklerin gönlündeki bardak taşar, daha çok yazarlar. Ve erkeklerin gönlündeki bardağı da çoğunlukla oraya düşen bir kadın taşırır.
Kadınlar romantizmi sever, erkekler ise romantiktir. Bana göre bu insanın doğasında en basit şekliyle bulunan ve bizim buna kabaca tavlama/tavlanma olarak ele aldığımız konu sebep olur. Ve bu önce duygulara, sonra da duygular aracılığıyla edebiyata yansır. Aşk konularında erkeklerin daha çok eser vermesinin kaynağı da bana göre budur. Erkekler kelimelerini, kalem aracılığıyla dişinin etrafında dans eden kuşlar gibi uçururlar. Kadınlar da bu dansı izler.
Ama tabi aşkın kelimelerle sınırlandırılamadığı kadar edebiyat da aşk ile sınırlandırılamaz. Edebiyat gezegeninde aşk kıtalardan sadece biridir. Aynen şiirdeki kıt'alar gibi.
Ancak dediğim gibi edebiyatı tek başına erkeklere ya da kadınlara indirgemek duygulara haksızlık etmek olur bana göre. İnsanlar hepi topu boş ya da dolu bir bardaktır. Duygular ise oraya akan bir şelale. .
Ayrıca bu konulara fazla ilgi beklemeyin derim. İnsanların gönlünde duyguların bile damla damla biriktiği yerde, Edebiyat bardağının dolmasını beklemek ancak hayal olur. Bardağın yarısını dolu olarak görmek için bile en 'iyimser yaklaşım'la ancak filozof olmak gerekir.
Edebiyat bugüne kadar en derin karakterini aşk kostümüyle yaptı, özellikle de, yalnızca kadınlar, erkekler... yalnızca insan gibi belirlenmiş kavramlar etrafında bükülerek işlenmedi edebiyat denilen şey.
Bana göre edebiyatın temeli, üzerinde titrediği ana karakteri "kelimeleri." Bu uğurda özellikle dökülen terinin sahipleriyse kadınlar. Erkekler tarafından kadına yazılan yığınla şiirler var. Erkekler ise ancak dostluk gibi kavramlarda işlenir, ancak o zaman şiirin konusuna mensup olabiliyor. Edebiyat "yalnızca kadın" üzerinden süslenebilen aşağılık bir arzulanma p*rnosu , ya da mastürbasyonu. Seni istiyorum demeler, yok gözlerin süreksiz ışık oluverip çevirir geceyi bakışlarında, diktiğin odaklanışlar benim vücudumun yalanışları, vs. vs.
Hadi kadınları anlarız da, kendilerine yazılır şiirler; ama erkekler de okurken gizli bi' haz alırlar. Başkası tarafından -bir erkek şair tarafından- başkası olan kadına yazılan şiirde kendisini görür asalak erkek. Okuduğu sırada aldığı haz, ancak aynı şiiri kendisinin sevdiği kadına yazmış olduğu düşüncesinden, bunun hayal edilişi yüzünden olabilir, başka türlü biz hemcinslerimizin şiirlerini alkışlamayız.
edebiyatın temeli aşktır. aşk edebiyatta da kavuşunca sönen bir alevdir. bu yüzden erkekler kadını edebiyatta ulaşılmaz olarak ele alabilir, kadının ruhi güzelliğini, zarifliğini satırlara öyle manalı döker ki.. geneli kadın olan edebi ögeler de vardır ancak tek öge kadın olamaz