Benim anam da babam da Kürt. Dersim’li. Eskiden kocaman olan Dersim bölgesinin şimdi küçücük kalmış Dersim’i yani, anamın, babamın geçmişini silen vicdanın demesiyle Tunceli’si, benim memleketim. Orada doğmadığım ve büyümediğim için asla aidiyet duygusunun zerresini tadamayacağım memleketim.
Küçükken, dört kardeşimin dördü de evimizdeyken, elektrikler kesildiğinde babamın burnunun dibine oturup öğrendiğim iki kelime Kürtçe’den başkasını bilmediğim dilim gibi uzaktaki memleketim…
Evim.
Şimdiyse, arada kalmışlığın gövdesinde oturup izliyorum fikirlerimin kayboluşunu.
Küçükken, çok küçükken gittiğim, kavrulmuş sıcağın ortasında su taşıdığım köy yolundaki anılardan başka hiçbir hatıraya sahip olmadığım için utanıp sıkılarak söylüyorum her defa Kürt, Alevi ve Dersimli olduğumu. Berbat bir yozlaşmanın ortasında, batının edebiyatına, türküsüne, gözlerine tutunarak seviyorum memleketimi. Ve utanıyorum en çok. Eskiden doldurduğum satırları, şimdi hiç yazmıyorum diye, nenemin dilini anlamıyorum diye, babam bile vazgeçtti diye.
Nenemin evinin önündeki ağacı, ağacın altından geçtiği söylenen beyaz eşşeğin cinlerini, dizlerimin üstünde çömelerek tezeklerden tabak yaptığım evcilik oyununu, sahip olduğum tek memleket anılarının beni böyle yazıya, yazmanın bu dört duvar arası sonsuzluğuna ittiğini şimdilerde anlayıp borç ödemek isteyerek anımsıyorum hepsini.
dönmek istiyorum. nenemin eviyle dut ağacı arasındaki yoldan başka yolunu, yerini bilmediğim evime dönmek istiyorum.
gidemiyorum.