-
siz hiç çaresizliği yaşadınız mı?
deprem anında bayraklı'da ki evdeydik. bina çok eski, bir deprem olursa kesin biz burada ölürüz diye arada şakalaşıyorduk. ve o beklenen deprem hiç beklemediğimiz bir anda bugün geldi bizi buldu. hızlıca binayı terk ettik, ettik ama çıktığımızda karşılaştığımız manzara toz bulutu ve çok yüksek bir gürültü sesiydi.
toz bulutu dağılınca arkamızdaki binalardan birinin 8.katının zeminle bir olduğunu gördüm. içgüdüsel bir şekilde ayağımda ev terlikleriyle enkaza koştum. hani hep televizyonlarda görüyorduk ya insanlar "sesimi duyan var mı?" diye bağırıyorlardı. bu sefer o bağıran kişi ben oldum. binanın etrafını dolaştım, üstüne çıktım ama bırakın beni duyanı, içeriyi görebileceğim en ufak bir delik bile yoktu. bina resmen olduğu yere yığılmış, tost olmuştu.
gözümün önünde devasa bir enkaz var, içinde onlarca insan. ve muhtemelen o an birkaç kişi hayatta, belkide sesimi duyup onlara ulaşmamı bekliyorlar ama yapamıyordum. bir umut betonlara dokundum, bir milimetre bile oynatamadım.
gölcük depreminde yardıma gelen bir yunan kurtarma gorevlisinin sözü o an aklıma geldi. "keşke sonsuz bir gücüm olsaydı da o insanları orada bırakmasaydım" demişti. iste o an onu çok iyi anladım. hiçbirşey yapamadım. gözümün önünde hayatını kaybeden onlarca cana sadece seyirci kaldım. tek bir beton parçasını bile yerinden kaldıramadım. "affedin beni" dedim kendi içimden ve kurtarma ekiplerini bekledim.
eş, dost herkes arayıp soruyor "iyi misiniz?" diye. iyiyiz demeye dilim varmıyor. komşularımız gitti. bebek, genç, yaşlı onlarca can bugün bu hayata veda edip göçüp gittiler. onlar giderken ve ben buna sadece seyirci kalırken nasıl iyi olabilirim? aklım hala o enkazın başında.
sormuştum ya "siz hiç çaresizliği yaşadınız mı?" diye. sizi bilmem ama ben bugün yaşadım hemde hayatım boyunca hiç hissetmediğim kadar derinden hissettim o duyguyu. ömrüm boyunca asla unutmayacağım bugün, tarihe notum olsun.
30 ekim 2020 - 14.51