Ansızın kesişecek gene yollarımız, inanıyorum. Kaç sene
sonra, kestiremiyorum. Hiç beklemediğim bir Çarşamba, hiç ummadığım bir kasım,
hiç tahmin etmediğim bir sonbaharda. Ya da bir cumartesi sabahı, Akdeniz’e
açılan bir şehirde…
Yan-yana eskittiğimiz günlerimiz, geri gelecek ve ben gene
sana masal okuyacağım. Ömrümüz azalacak, hayallerimiz çoğalacak. İsmimiz ne
dost olacak, ne düşman. Sen gene yaralı olacaksın, ben gene yarana merhem.
Ellerin belki daha yaşlanmış olacak ve parmakların kalemi tutarken titreyecek.
Gözlerine bakmadan kalemi tutmana yardım edeceğim, her gecenin şiirini birlikte
yazacağız.
Hasta gecelerin olacak, iliklerini sızlatacak belki ağrılar.
Senin canın yandıkça, benim daha çok canım yanacak, susacağım. Sen
terleyeceksin, pencereleri açacağım; sen üşüyeceksin üzerine kat kat
battaniyeler örteceğim. Uykun gelecek, gözlerini kapayacaksın ve ansızın ayak
seslerime uyanacaksın. Başına bir bardak ılık su bırakmadan, üzerini örtmeden,
yalnızlığının kanayan tarafına merhem olmadan ayrılmayacağım.
Gözlerin daha dolu olacak o günlerde, biliyorum. Kim bilir
ne acıları taşıyacak kirpiklerin. Kim bilir ne feryatları susacak dudaklarının
kuru yanları. Sen en güzel dost, sen en huysuz kız çocuğu, sen en naif ayrılık,
sen en tatlı geçmişsin. Şimdi kalbine iyi bak.
içimin sokaklarında iğne atsam düşecek yer yok, yetmiş kiloluk bir acı gibi dolanıyorum parkelerinde evimin, haberin yok!… senden önce bildiğim bütün dilleri kullandım kendimi anlatmak için insanlara, sanaysa öylece bakıyorum, sakin bi deniz kıyısında ufku izler gibi, sonsuz, güzel ve hep gitmeyi hatırlatan… hep sarhoşum çünkü kafamın içindeki tüm trafik lambalarının kırmızı yanması için tek yol bu, tek yol bu bana herhangi bir sözcüğün çarpmaması, çarpıp yaralamaması için..
artık gözlerimden başka bildiğim bir lisan yok, beni anla. bazen banklarda yatan evsiz bir süper kahraman olsaydım diyorum yalnızca çocuklara hizmet eden, uyanıp onları kurtarsaydım bizden ama olmuyor…
anlatmak zor fakat ben ne zaman birinin elini tutsam tüm kıtalar yeniden ayrılıyor, yeniden çiziliyor ülkelerin sınırları, ben hep dışında kalıyorum, vatansız, milletsiz, yersiz, yurtsuz..
biraz önce bir trafik lambasına selam verdim, bir elektrik direğiyle konuştum saatlerde, anlamsızca, nedensizce..
dünyadaki tüm güzel şeyler gibi, öylesine..
artık nedenler arama benim yüzümde yada yüzümün sonunun nerede olduğunu görmeye çalışma. dünyada bunca cevabı bilinmeyen neden sorusu varken, bunun ne önemi olabilir.
Düşen sütyen askın yok.Canını acıtan ağda , cımbız yok.Duştan sonra saatlerce uğraşacağın saçın yok.Karnında taşıyacağın bebek yok.Sancısını çekeceğin reglin yok.Cinsel ilişkiye girsen kaybedeceğin bir şey yok.Tek başına gece dışarı çıksan laf atacak kimse yok. Şort giysen bakacak insan yok…
Altı üstü bir adam olacaksın.Onu da olamıyorsan geber daha iyi.