Gündüzü yok gibi gelir. Bazen böyle olur, en yakın arkadaşın ölür. Sevdiği şarkılara koşarsın. On altıncı yaşın kocaman bir matemin içinde kaybolur. Omuzlarında cenaze yükü, yazılmamış defterlere döner hayat. Batıl inançlarını üçüncü sayfa haberlerine sürükler, öyle çok sessiz kalırsın ki; Tanrı unutur yarattığını. Ağrıların hızlanır damarlarında, sağlıklı vücudun hastalıklı hücresi gibi. Teoman dinlersin, adınla seslenir şarkılar, ne artar ne azalırsın. Dramlar görürsün, yaşını bebeksi bulacak insanların yaşının belki üçüncü kuvveti kadar orada olursun. Bazen böyle olur takılı kalırsın; havası bıçak, sorgusu uzundur. Ciğerlerine mayınlar dolar. Sayfaları çevirmek istersin yeniden kim olduğunu hatırlamak için, bir albümü aralamak, bir yolu tek solukta geçmek istersin.
Oysa ışıkları kapatmalısın söken şafağı anlamak için gülüşler bırakmalısın yemek masalarına. Zaferleri çağırmalısın. Geçtiğin o bulvar, döndüğün o köşe, tatlı evin; ne kadar şey varsa parmak uçlarına kadar hissettiğin İsa kadar gelirse çarmıha, Tanrı olup şeytanları kovsa, öyle güzel saklamalısın ki kirpiklerin ağırlaşmalı. Ölüme olduğun kadar sadık olmalısın hayata sevdiğin her şeyi katlarca fazla sevmelisin. Siyahımızı beyaza çalacak geceye hazırlamalısın kaderini.
Bilmelisin ki, tüm yağmurlar bir sonraki gökkuşağınadır ve her acımıza bir sevinç borçlanır hayat.
Her direniş bir başka özgürlük içindir.
Yazan: Aysem Baklacı