Toprağın üzerinde rengârenk çiçeklerin açması, duanın kabul olduğuna delalet eder mi?
Kim bilir…
Belki de toprağın şükran ifadesidir, veya semaya doğru yükselttiği şiir...
Renklerin hiç yokken, farklı biçimde kokulara bürünerek; göze, işaret fişeği göndermesidir, çiçek.
Sıradanlığı aşmak, kendine has karaktere sahip olmanın ifadesini simgeleyen çiçekler karşısında, diyaloğa geçmek için zamana ve içimizden ardı ardına açılan kapılara ihtiyaç var.
İnsana, sözün, duruşun önemi fark edilsin diye, etkili sunumları, semayı, sonsuzluğa bağlayarak anlatır çiçekler.
Meramı olmayan ölür!
Her şey bir şey söyler.
Duruşuyla, rengiyle, kokusuyla, işleviyle konuşur kâinat. Parçanın cümlesinde saklı duran bütünü hissettirir.
Bütün ayrıntıda gizlenen eşsiz dantellerini ihmal etmez konuşurken. İncilerini serper toprağın üzerine, kimini gizler yeraltına, denizin dibine, insanlar bulsun, düşünsün, sevinsin diye.
Varlık sonsuza akan senfonidir; her varlık kendi sazını çalar ve toplumda büyük şarkı ortaya çıkar.
Her varlığın şarkısının özünde yolculuk teması, dolayısıyla gizli bir hüzün saklı.
Hüzün, penceresinin camında yolculuk gölgeleri düşürmekle bilinir. Hüzün, derelerin sükûta eriştiği okyanusta, kıyıya geçiciliğin efsunlu söyleyişini bir an bile unutmaz.
Ahmet Mercan yazdıGüncelleme Tarihi: 07 Mart 2014, 12:09