Şimdi buraya nasıl başlayacağım? Ne yazacağım ? Nasıl dökeceğim sözlerimi mısralara ? Bilmiyor , sadece söz denizinde sürüklenip gitmekten öteye gidemiyordum. Belki , sadece içimden geldiği gibi, ben olarak yazmalıyım bu satırlara. Beni bulmalı, gerçek beni hissetmeliyim yazdıklarımda. Ama hayır , yok. Kendimi bu şekilde belli etmemeliyim belki de. Saklamalıyım yazdığım her mısraya kendimi. Burada bunları okuyanlar beni değil , düşüncelerimi , hayal dünyamın belki de en derinliklerini görmeli. Satırlarım , mısralarım aslında beni korkutuyor. Bazen asıl ben’e çok uzak bir düşünceyi benimserken bazen de yazdıklarımda kendimin aynısını görüyorum. Yazılar bu kadar mühimmiş diyorum kendi kendime. Bir insanı bambaşka bir insan yapabilecek kadar mühim. Peki ya sözler ? Onlar ne işe yarıyor ? Gerçek hayatta birileriyle konuşurken önümüze yazıyı koyup konuşmuyoruz ya! Onlar neden bazen canımızı en kötü şekilde yakarken , bazen de bizi göğün en yükseklerine çıkarıveriyor ? Söz uçar , yazı kalır diyorlar. Peki bazı sözler neden aklımızın bir yerinden hiç gitmiyor ? Demek ki her zaman söz uçup gitmiyormuş. Bazen , uçup gitmeyi değil zihnimizin bir köşesinde konaklamayı tercih ediyorlarmış. Olsun , onlar orada kalsın. Bizi o anlardan , o anılardan hiç uzaklaştırmasın. Belki de o anılar sayesinde yaşamı biraz daha eskitmiş oluyoruz. Biraz daha tanımış… O anılar sayesinde daha da olgunlaşıyor , asıl o zaman yeni bir yaşa girmiş oluyoruz.
İşte , ilk yazım karşınızda. Başlangıç olarak bu kadar tanıtabildim size kendimi. Bazılarınız beğenir belki, bazılarınız da yüzüne bile bakmaz yazılarımın. Başımın üstüne ! Her şey her zaman güzel olacak , herkes tarafından beğenilecek değil ya. Hatalarım olacak. Daha yeni başlıyorum bu yola. Hatalarımı yüzüme vurmaktan çekinmeyin. Onlar sizin sayenizde düzelecekler , sizin sayenizde güzel bir yola girecekler. Hepinize şimdiden teşekkür ediyorum.