Geçenlerde yakınımdan birisinin nişanı vardı. biz ailecek toplandık gittik,bizim gibi erkek tarafından kız tarafından çok sayıdaki memleketlerini bilahare öğrendiğim Yozgatlı, Çorumlu,Çankırılı Kırşehirli davetliler vardı.
Büyük bir salona toplanan misafirlerden erkek tarafı Çankırılı ,Kız tarafı ise Kırşehirli olduğu için hemen herkes birbirine yabancı bu nedenle de herkes birbirine karşı oldukça mesafeli duruyordu.
Nişanla ilgili prosedür tamamlandıktan sonra herkeste bir rahatlama oldu konuşmalara her iki taraftan enişte ,kayınço, kayınbaba, dünür vs katılmaya başladı.
Konu döndü dolaştı Başbakanın yaptığı kürt açılımına geldi dayandı.
Bu ortamdaki insanların hemen hepsi milliyetçilik duygusu en yüksek olan İçanadolu insanları olduğu için kiminin çocukları terör bölgesinde asker, kiminin çocukları polis,kimisinin yakınlarının ise memur olduğunu örgendim.
Laf uzadıkça kardeşim fakirlik bizde, şehitlik -gazilik bizde,Köylerimizde şehit bayrağı dikilmeyen mezarlık kalmadı, yeter artık hep mi bizim çocuklarımız şehit olacak,
Oraya gönderdiğimiz çocuklarımız görev süresince diken üzerinde, iyide burada biz ondan daha fazla tedirginiz canımız burnumuzda,çocuklarımız oradan buraya dönünceye dek ölmesin diye gece gündüz bildiğimiz duaları etmekten başka çaremiz kalmıyor… gibi sitemli laflar uzadı gitti.
Erdoğan’a oy veren,vermeyen, seven, sevmeyen oradaki insanlardan hemen hepsinden tek ortak ses; kardeşim “ bu dönemde var gücümüzle başbakanı destekleyip terör sorununu hemen çözmesini Kürtlerden daha fazla biz istiyoruz “demesi garip ama gerçek.
Geçmişte Milliyetçi Partilerin oy deposu olarak bilinen, devletini canı kadar seven ,tüyü bitmedik yetimin hakkını hiç aklından çıkartmayan bu bölgenin insanı artık kürt sorunun biran evvel sona erdirilmesi için hükümete tam destek veriyor, ancak hükümetinde her iki yakanın onuruna yakışır bir şekilde kullanması şartıyla.
Saygılarımla