…
”Bırakınca kendimi aşağıya kadar arkamda kaldı kuşlar
çakılırken yere son sözümü dedim:
geçtim sizi, içim rahatsız
çember halinde ederlerken tam tepemde tavaf
dedim başımın üstünde yeriniz var.
kim anlattıysa bana bu masalı
iyiler iyiye kavuşmadıkça
inanmam artık…”
Hırçınlığını naifliğinin ardına saklayan, öfkesini duayla susturan, yok-oluş sancılarını kelimelere gömüp hayatta kalmayı başaran bir yazar Sinem Sal.
Son yıllarda edebiyat dünyasının dikkat çeken isimlerinden biri. Cebren ve aşk ile kalbimize girenlerden… Cebren diyorum çünkü; kavgasının ardındaki acıyı göstermek için, kadının önce insan olduğunu, kuşun uçmadığında özgür olduğunu, kalemin yazmadığında tutsak olduğunu anlatmak için alenen güç kullanıyor. Kelimelerin gücünü…
”Gözüne kaçan kum, kendi çölündendir, başka yerde arama…”
Edebiyat dünyasının neresinde durur bilmem, ama cümleleri benim kalp kapakçığımda yer edinmiş durumda uzun zamandır. İnsanın içindeki alacayı gökkuşağı ile harmanlayıp da afili bir tepside sunanlardan biri değil o. Yazdıkları huzursuz eder, gerçektir, serttir, rahatsız eden diş dolgusu gibidir; unutmaya çalışsan da dilini o boşluğa götüren kalemlerden.
”Bir kuşun havalanması için iki kanadı birbirine değmemeli. Siz bundan ayrılığı anladınız, ben uçabilmeyi.
”Lakuna, Anekta, Yine de Amin” gibi şiir kitaplarının yanında bir de öykü kitabı var sevgili Sal’ın, Dank! Ölümü, insanların arayışlarını, içe dönüşleri, varlığına her ne olursa olsun sahip çıkanların öykülerini anlatıyor son kitabında.
Toplumsal dayanışmayı, özellikle de kadınsal dayanışmayı çok önemseyenlerden. Halen yazmakta olduğu OT Dergisi’nde çok sahici kadın hikayelerine, röportajlarına, iç delici bakışlar arasında yürek yakıcı kelimelerine rastlamak mümkün.
“Kimle yürüdüğümden emin değilim ama yalnız olduğum şüphesiz
batıl aşktan geçenin kemikleri ayrılır üçe beşe
sonra yanmış bir kasabada ahaliye ibret salar
on köye yayılır efsanesi bir ölünün
zira ölmeden efsane olan varsa aranızda
muhtemelen bizden değildir o da
yedi kez tavaf edip koyup seni ortaya
iyi huylu atlar da değil üstelik bindiğim
sandığımdan kısa sürdü şeytan taşlama
huyudur şeytanın hep olur ve havada kalır elim
alıp götürmüştür satamadan getirmez zira
açacağımız pencere üç adım ötede
oda giderek büyüyor, eşyalar da öyle
kalbim bedenimin içinde mehteran
bir yere vardığım görülmez benim
şu hayatta en çok sabrımı zorlamadığıma gücendim.
bizim için yalnız şunu diyebilirdim
iki farklı dilde aynı anlama gelseydik keşke.”
Sabah altı, akşam altı saatlerinde çalışıp geri kalan saatlerinde işten eve dönen insan telaşı içinde, otobüsün arka koltuklarından birinde, akbil seslerinin içinde yazar şiirlerini. Fazla konuşmayı sevmez, yazarken iyi hisseder kendini. Çayı çok sever ve sokakları. Sokaklara aittir ruhu, fazlasıyla Kadıköy sokaklarına. Antikacılar Sokağı en çok yazdığı yerlerden biri. Bir lira olan çayın olduğu yerde, yığınla çay bardaklarının arasında yaralarını sardığı kelimelere sığınır Sinem Sal.
”Önceden aşk ve sanat işlerini birbirinden ayırırdım. Laiktim. Bu defa öyle olmadı.”
Hani İstanbul sokaklarında gezinirken ayaklarınız sizi hiç bilmediğiniz bir sokağa götürür de karşınıza ”patt” diye deniz çıkıverir ya, Sinem Sal da öyle sürprizli bir kadın işte. Ya bir öyküye denk geliverirsiniz, ya bir şiirine, ya bir şarkıcı şiirini şarkı yapar, ya da kendi sesinden mısralara kulak kesiliverirsiniz.
”Memlekette de herkes şair kardeşim!” diyenlere inat; derdini, kavgasını, duasını, aşkı… Ve daha nicesini kelimelerin gücüyle anlatan, modern çağımızın çok iyi yazarlarından.
”Okunmalı bir ayet gibi insan kalbi.”
Gözlerindeki çimende uzanıp şiir okuyasım var. Olmaz mı dersin? Yine de Amin!
Okumadan geçmeyin:
İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü mezunu.
Sağlık sektöründe çalışıyor.
Sanat Karavanı Yazarı.