Karanlıkta bile, büyükanne Ustinya, Hitler'e ve tüm suç ortaklarına küfrederek fısıldayan büyük bir sandık fırlatıp açmaya başladı. Ve en büyük torunu Kolya bir rüya aracılığıyla kalkma zamanının geldiğini zaten anladı. Ve uyku çağırdı, büyüledi, nazik bir şey fısıldadı. Kolya gözlerini açmadan geçide girdiğini hissetti - bir kova kar vardı. Kural olarak, sabaha kadar erimeye vakti vardı ve saf buzlu su elde edildi. Doğru, kovadaki kar kar kaldığında da çok soğuk günler ve geceler vardı. Pekala, Kolya korkmadı. Buzlu su ya da kar - önemli değildi, bir avuç dolusu alıp kendini yıkadı, çocuk hızlıca uykudan uzaklaşmanın başka bir yolunu bilmiyordu. Sonra eski büyükbabanın kürklü ceketini çekti, kürek aldı. Gürültü yapmamaya çalışarak kulübeden çıkmaya çalıştı. Geçen gece çok fazla kar varsa, girişteki pencereden dışarı çıktı ve kapının önündeki geçidi çoktan boşalttı. Bu onun sorumluluğuydu.
Kolyvanov ailesinde, büyükanne ve Kolya'ya ek olarak büyükbaba Fedot ve anne Nyura idi. Ve dört çocuk daha, küçük, küçük. Sasha ve Petya, Kolyvanov'lardır. Olya ve Valya, savaştan önce Yelets'te yaşayan annemin kız kardeşi Catherine'in kızlarıdır. Haziran ayının başlarında, Katya Teyze çocukları bir veya iki haftalığına büyükanne Ustinya'ya getirdi ve kendisi işe döndü. Ve savaş başlar başlamaz ortadan kayboldu. Gelmedi, haber göndermedi. Ama altı ay çoktan geçti ...
Büyükanne Ustinya, kızıyla ilgili endişesini gizlemeye çalıştı. Ailesini, yakın zamanda faşist pisliklerden kurtulmuş olan Yelets'e burada Lebedyan'ın dış mahallelerine ulaşmanın imkansız olduğuna ikna etti. Anneannem, Nazilerin Yelets'e kış başında geldiğini ve kızının Haziran sonunda ortadan kaybolduğunu fark etmemeye çalıştı. Kolyvanovların hiçbir şey bilmediği bazı koşullar için tüm gücüyle umuyordu. Ben biraz besteledim hikayelerKaterina'nın hastanelerde günlerce görevde olduğu, sonra günlerce uyuduğu, o zaman hiçbir yerden mektup göndermek için bir zarf bulamadı. Çocuklar inandılar ve beklediler. Ve büyükanne Ustinya, belayı tahmin ederek, neredeyse hiç uyumadı ve karanlıktan sonra bile göğsünü fırlatıp açmaya başladı.
Kolka yardım edemedi, ancak evlerinde hüküm süren endişeyi fark etti. Ve bir kereden fazla kendisi Yelets'e en azından Katya Teyze hakkında bir şeyler öğrenmek için gidiyordu. Savaştan önce Yelets'e birçok kez gitmişti, daha önce de uzun süre kalmıştı, bu yüzden kesinlikle bir sokak ve bir ev bulabilirdi. Ama şehre nasıl gidilir ... Kolya şimdi otobüslerin oraya gidip gitmediğini, bilet için nereden para alacağını bilmiyordu ama bu onu pek rahatsız etmedi. Yaratıcıdır, hareket halindeyken bir şeyler bulacaktır. Ama çocuğu gerçekten evde tutan şey bu - sevdiklerinin günlük bakımı. Anladı: Onsuz bir ailede, yolda bir şey olursa, çok zor olacak. Büyükanne ve büyükbaba zaten yaşlı, anne sık sık hasta, baba önde. Bu nedenle, on bir yaşında bir erkek çocuk, şimdilik en büyük erkek gücü için evde olmalı. Ancak Kolya kalbini kaybetmedi. Şansa inanıyordu. Ve şans onu hayal kırıklığına uğratmadı.
Soğuk bir gecede Kolyvanovs'un kulübesi çalındı.
- Ivan! - donmuş pencerede adamın yüzünü görünce annem nefesini tuttu.
Komşuları ve arkadaşları Ivan Petrovich'ti. Savaştan önce Kolyvanov'ların yakınında yaşadı. Komşunun partizanların talimatıyla Lebedyan'a geldiği ortaya çıktı. Şu anda 4. okulda olan ön cephe gazetesinin yazı işleri bürosunu bulması gerekiyordu. Ivan Petrovich, Kolyvanov'larla bir veya iki hafta kalacağı ve aynı zamanda ev işlerine yardım edeceği konusunda uyardı. "Bu iyi! - Kolya böyle bir haberi duyduğuna çok sevindi. - Yani şimdilik burada bensiz idare edecekler ve sonra görülecektir. Yarın Yelets'e gideceğim, artık bekleyecek ve endişelenecek gücüm yok ... "
... Kolya geceleyin evi terk etti - Ustinya'nın büyükannesi bile faşistleri çevirmeye ve lanetlemeye başlamamıştı. Yanıma iki bisküvi ve yüzümü sarmak için bir paçavra aldım, eğer hava çok soğuk olursa, kış olur ve belki de açık nakliye ile gitmek zorunda kalırım.
Oldukça hızlı bir şekilde yola çıktım ve yürümeye başladım. Kolya, bir gün önce Ivan Petrovich'ten yolun yönünü öğrendi. Doğru, şehre kaç kilometre kaldığını sormadı, ama hiçbir şey oraya varmayacak, çünkü yolda arabalar var, biri sana bir asansör verecek.
Ancak yol, çocuğun hayal ettiği kadar düz değildi. Kolya muhtemelen kaybolurdu, ama gerçekten bir yolculukla yakalandı - dünyada adalet var! Lebedyan'dan bu kadar erken (savaş sırasında burada çok iyi bir fırın vardı) ekmek yüklü bir araba Yelets'e gidiyordu. Kamyonu gören Kolya çaresizce ellerini sallayarak durdu. Savaşçı yavaşladı, çocuğa acıdı. Ve oldukça sıcak olan arkaya tırmanmama izin verdi.
Kendini mutlulukla değil, Kolka tahıl sıralarının arasına sıkıştırdı. Ve hemen acımasızca aç olduğunu anladı. Ekmek kokusu başım döndü. Oğlan iki bisküvisini uzun zamandır çiğnemişti, şimdi midesinde sadece erimiş kar gürlüyordu. Ancak Kolka ekmeğe dokunmadı. Şoförün ona öyle bir güven verdiğini söyleyebiliriz ki, büyük bir soruna çözüm getirmiştir, çünkü onu Yelets'e ve belki daha sonra eve götürecektir - ve burada başka birinin ekmeğini çiğneyecektir? Hayır. Ve Kolka, elleri dizlerinin üzerinde sıkı bir şekilde oturuyordu. Kızgınlıkla biraz ağladı. Ve kamyon nihayet durduğunda tereddüt etmeden dışarı fırladı ve baş dönmesinin üstesinden geldi.
Yelets'te çocuk, Katya Teyze'nin yaşadığı sokağı ve evi çok çabuk buldu - hafızasının çok güçlü olduğu ortaya çıktı. Ancak ev neredeyse tamamen yıkılmıştı. Daha fazla bakmanın bir anlamı yoktu.
Eve dönüp korkunç haberi aileme anlatmak zorunda kaldım. Kolya etrafına baktı: en azından bir şey bulmak için, en azından bir parça kıyafet! Ve aniden hafif bir ses duydum. Harabelerde bir Alman çoban köpeği sızlandı. Kolya, Nazilerin bir toplama kampından kaçanları ya da diğer bazı acımasız amaçlarla kaçanları aramak için özel olarak bu cins köpekleri eğittiğini hatırladı. Bir dakikalığına öfke boğuldu: Yakalandım, bir Alman evlat! Ancak çocuk hemen öfkesini merhamete çevirdi: köpek yavrusu hiçbir şey için suçlanmayacak. Ek olarak, buraya nasıl ve kimin geldiği bilinmemektedir: faşistler şehri terk etti, o kadar uzun süre köpek yavrusu burada yaşamazdı. Ve Yelets yakınlarında toplama kampları yoktu.
Çocuk, tüylü çocuğun sızlandığı yere doğru ilerledi. Yavru köpeğin, eski birinci katın çıkıntılı pencere çerçevesine bağlandığı ortaya çıktı. Bir düşünce parladı: Bu, ev yıkıldıktan sonra köpeğin tarlaya bağlandığı anlamına mı geliyor? Belki de kasıtlı olarak ölüme terk edilmişlerdi ya da belki de sahibi bu harabelerde akrabalarını aynı şekilde arıyordu, köpek yavrusu bağlıydı ama geri dönemedi? Yoksa hala faşist bir köpek mi, ama nasıl bu kadar uzun yaşadı? ..
Çocuk donmuş elleriyle tasmayı çözmeyi başardı. Köpek kendini Kolka'nın göğsüne atmaya çalıştı ama gücü yeterli değildi. Ama köpek yapabiliyorken koşabilirdi. Ve yeni efendisinin peşinden şehrin dış mahallelerine koştu. Orada, sahanın yakınında, arabanın sürücüsü Kolya'ya onu Lebedyan'a geri götürme sözü verdi.
Kamyon henüz orada değildi ve Kolya, Yashka ile birlikte - köpek yavrusu adını verdi - tam karda oturdu. İlk başta Yashka sessizce oturdu ve sonra aniden döndü, homurdandı ve kenara çekti. Kolya tasmasını çekti, sert bir şekilde bir şey söyledi, ancak köpek yavrusu aşırı derecede inatçı çıktı. "Belki de ölü bir kuş veya bir kemik hissetti," diye karar verdi çocuk. - Tamam, baksın ve kemirsin, sonuçta hiçbir şey yemedi. Ve tasmayı bırak.
Yashka burnunu yere çok yakın tutarak şehre doğru yürüdü. Biraz yürüdükten sonra durdu ve pençeleriyle küçük bir kızak kazmaya başladı. Köpeğin çabalarını gören Kind Kolya koşarak ona yardım etmeye başladı. Ve ilk başta samanlıkta küçük bir keçe çizme, sonra da ince bir çocuk eli göründüğünde cesareti tamamen kırıldı. Kolya'dan biraz daha büyük, sadece çok zayıf bir çocuktu. Yüzü lahana gibiydi, aynı solgun, dedi Kolka kendi kendine. Tanıdık olmayan çocuğu salladı, bağırdı - ama hiçbir şey yardımcı olmadı. Neyse ki aynı sürücü geldi. Duyarsız çocuğu arabaya koyduktan sonra Kolya'ya beklemesini emretti ve kendisi en yakın hastaneye koştu. Ve çok geçmeden sevinç gözyaşlarını silip geri döndü.
- Evlat, sen bir kahramansın, göğsüne bir madalya bile as! Bu çocuk yaşıyor ve tamamen gittiğini sanıyordum. Eh, sadece biraz daha - öldü. Karın altına nasıl girdiğini anlamadım, hala korkudan kötü konuşuyor ve yaşadıklarını beklemedim.
- Peki adı ne? - Kolya'ya sordu.
- Ne tuhaf! - şoför alnına tokat attı. - İsim, isim, sormayı unuttum!
Kolya, halihazırda kaygıyla çıldıran ailesine güvenli bir şekilde yaptı. Ancak Katya Teyze ile ilgili korkunç haberi aktaramadı. Komşularından Catherine'in işgalden çok önce şehirden çıktığını öğrendiğini ve bu nedenle kendisiyle ilgili herhangi bir haber veremediğini söyledi. Bir tür hastaneyle birlikte acilen tahliye edildi.
Elbette Yashka, Kolyvanovs'un evinde kaldı. Önceki sahiplerin köpeğe özel olarak öğretip öğretmediği ya da doğadan Yashka'ya bu kadar şaşırtıcı bir içgüdü verildiği bilinmemektedir. Ancak köpek yavrusu, hayatını sadece sürücünün adını sormayı unuttuğu çocuğa borçlu değildi.
Köpek, kar altında bir el bombası yakalandığında anlaşılmaz bir şekilde kokuyordu. Ondan uzak olmayan bir yerde kalktım ve insanları bir havlamayla çağırdım. Ve Kolka sorunun ne olduğunu öğrenmek istediğinde ve tehlikeli bir yere yaklaştığında, Yashka sahibine atladı ve onu yere serdi. İnsanlar, sorunun ne olduğunu anlayana kadar uzun bir süre kar altında gizlenmiş el bombasının etrafında durdular.
Yashka kurtardı ve Kolyvanovların komşusu Klava teyze. Almanların Moskova'ya baskınlar düzenlediği Lebedyan'ın üzerinden bir hava yolu geçti. Bombalama sırasında Klava Teyze bir tabakla ezildi, her iki bacağı da kırıldı. Klava Teyze, harabeler arasında bir günden fazla zaman geçirirken, üç kızı bomba barınağında onu bekliyordu. Kolya kızları keşfettiğinde neredeyse annesinin hayatta olduğuna inanmıyorlardı, ama onu beklemeye devam ediyorlardı. Kolya, tüm gücüyle, son umuda tutunarak, Yashka'ya Klava Teyze'nin mendilini kokladı. Ve zeki köpek, birkaç saat aramasına rağmen onu buldu.
Nikolai Afanasyevich Kolyvanov uzun bir hayat yaşadı. Anneme erkek ve kız kardeşlerini büyütmesine yardım ettim. Kendisinin iki yetişkin oğlu var - İskender ve Yakov. Ama artık köpeği yoktu.