Cin Mektubu-Name-i Peygamberi Hakkında
Hâlid ibni Ebî Dücâne, babası Ebû Dücâne (Radıyallâhu Anhümâ)nın şöyle anlattığını rivayet etmiştir:
Bir kere Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)e giderek derdimi anlatmak için şöyle dedim: ‘Yâ Rasûlellâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem)! Bir keresinde ben yatağımda yatarken evimde değirmen sesi gibi bir gürültü, arı uğultusu gibi bir uğultu duyduğumda ve şimşek çakışı gibi bir parıltı gördüğümde, korkulu bir halde dehşet içerisinde başımı kaldırdım ki bir de ne göreyim! Evimin ortasında siyah bir gölge uzayarak yukarı çıkıyordu. Ona yaklaşıp derisine dokunduğumda, cildini kirpi derisi gibi buldum. O anda yüzüme ateş kıvılcımları gibi bir şeyler saçtı ki beni ve evimi yaktığını sandım. Bunları duyan Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem):
‘Ey Ebû Dücâne! Kâbe’nin Rabbine yemin olsun ki (cinlerden) senin evinde bulunanlar kötü ziyaretçiymişler.
Ey Ebû Dücâne! Senin gibi birisine hiç eziyet edilir mi?!’ buyurduktan sonra ‘Bana bir kağıt kalem getirin’ buyurdular. Kağıt kalem getirildiğinde bunu Ali ibni Ebî Tâlib (Radıyallâhu Anh)a uzatarak ‘Ey Hasan’ın babası! Yaz’ diye emir buyurdu. O ‘Ne yazayım?’ diye sorunca Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) şunları yaz buyurdu: "İşte bu, âlemlerin Rabbi olan Allâh’ın Rasûlü Muhammed -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in hayır dışında bir şey için evlere gelen tüm ziyaretçilere, (evlerde) sakin(olan cin)lere ve salih(iyi cin)lere yaz(dır)mış olduğu fermanıdır. Yâ Rahmân! (Sen benim ümmetime acı da onları cinlerin şerlerinden muhafaza eyle!) (Ey cinler!) Bize ve size geniş haklar tanınmıştır.
(Bu nedenle yaşamamız için birbirimize saldırmamıza hâcet yoktur. Ey bu müslümana zarar vermek isteyen cinnî!) Eğer sen çok tutkun bir âşık veya izinsiz giren bir fâcir ya da hakkı(nı) arayan yâhut hakkı iptale çalışan biri isen, işte Allâh-u Tebârake ve Teâlâ’nın bu kitabı gerçekten bize ve size karşı hakkı konuşmaktadır. ‘Biz yaptıklarınızı şüphesiz bir bir kaydediyoruz’ (Câsiye Sûresi:29’dan) ‘Elçilerimiz yapmakta olduğunuz hîleleri yazmaktadır’ (Yûnus Sûresi:21’den)
Artık bu fermanın sahibini (bu mektubu üzerinde yahut bulunduğu mekanda taşıyan kişiyi) terk edin ve puta tapanlara, Allâh’tan başka ilâh olduğunu iddia edenlere gidin. ‘Ondan başka hiçbir ilâh yoktur, O’nun Zât’ından başka her şey yok olacaktır. Hüküm O’nundur ve siz ancak O’na döndürüleceksiniz’ (Kasas Sûresi:88’den) Mağlup olacaklardır. ‘Hâ Mîm.’ (Mümin Sûresi:1) Yardım görmeyeceklerdir. ‘Hâ Mîm ‘Ayn Sîn Kāf.’ (Şûrâ Sûresi:1-2) Allâh düşmanları (bu mubarek mektubun kuvvetiyle) dağıldı ve Allâh’ın hucceti (güçlü delili hedefine) ulaştı. Güç ve kuvvet ancak Yüce ve Büyük olan Allâh iledir. ‘Onlara karşı Allâh sana yetecektir. O ziyade işitendir, hakkıyla bilendir.’” (Bakara Sûresi:137’den) Ebû Dücâne (Radıyallâhu Anh) bundan sonra olanları şöyle anlattı: "Bu mektubu alıp katlayarak evime götürdüm ve onu başımın altına koydum. O gece uykumdan çığlık atan bir sesin haykırışıyla uyandım ki o ses: ‘Ey Ebû Dücâne! Lât ve ‘Uzzâ’ya yemin olsun ki bu kelimeler bizi yaktı. Arkadaşın (Rasûlüllâh -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-in) hakkı için bu mektubu bizden kaldır. Bir daha senin evine dönmeyeceğiz’ diyordu. O zaman ben: ‘Efendim Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) hakkı için, ben ona danışmadıkça bu mektubu kaldırmayacağım’ dedim. Böylece duyduğum inilti, bağırtı ve ağlama yüzünden o gecem çok uzun geçti. Sabah olduğunda doğru gidip Rasû lüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) ile beraber sabah namazını kıldım ve o gece cinlerden duyduklarımı ve onlara ne dediğimi kendisine bildirdim. Bunun üzerine Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) bana: ‘Ey Ebû Dücâne! O topluluktan mektubu kaldır. Beni hak Peygamber olarak gönderen Zât’a yemin ederim ki onlar bu azâbın acısını kıyamete kadar hissedecektir’ buyurdu.” (Beyhakî, Delâilü’n -nübüvve, no:30