Türk edebiyatının önemli isimlerinden Metin Savaş'ın şanına yakışır bir eser olduğu kanaatini taşıdığımız "Vatandaşlık Ofisi" adlı yeni romanı Ötüken Neşriyattan çıktı. İşlediği konular ve başta Türk Edebiyat Vakfı olmak üzere aldığı ödüllerle öne çıkan Balıkesirli yazar, üretkenliğiyle yazarlık yolunda ilerlemek isteyenlere de ışık tutuyor.
Metin Savaş, yazmış olduğu romanlarında Balıkesir’i ve Balıkesirlileri muhakkak kullandığını ve böylece Balıkesir’i de tanıttığını belirterek, “Romanlarımı okuyan okurlarım Türkiye’nin birçok yerinden Balıkesir’e gelerek, romanlarımın mekanlarını fotoğraflıyorlar. Yazarlığım sayesinde Türkiye’de tanındım. Kitaplarımı basan yayınevi de beni kitap fuarlarına davet ediyor. En son olarak Ankara kitap fuarında okurlarım ile buluştum. Ankara Kitap Fuarı’nda yeni romanım ’Vatandaşlık Ofisi’ okurlarım tarafından büyük ilgi ile karşılandı. Kitaplarıma olan ilgi beni mutlu ediyor” şeklinde konuştu.
Bu romanda vatandaş ile devlet arasındaki ilişki sorgulanıyor. Takiyettin Mengüşoğlu devletin kendi başına bir varlık olmadığını söyler. Vatandaş kendi başına bir varlık mıdır? Sistem kendiliğinden mi yürür yoksa vatandaşın tavrı mı sistemi besler? Hem itaat hem direniş vatandaşla devletin gizli bir uzlaşması mıdır?
Roman'dan bölümler :
Franz Kafka’nın Şato’su veya gizemli bir kentin saat kulesinin çanları gözlerimi oyup kulak zarlarımı yırtıyor. Kar yağıyor. Siyah kabanıma büzülmüşüm. Kar yağışı başlayalı çok olmamıştı ama daha şimdiden attığım her adımda kütür kütür sesler çıkıyordu. Çok hoş. Hep sevmişimdir kar soğuğunu. Rugan pabuçlarım varsın yıpransın. Keşke botlarımı giyseydim. İhmalkârlık. Daima savruğumdur zaten. Şubat ortalarıydı. Issız sokakta ansızın iki yabani yoluma çıktı.
“Uçlan bakalım!”
“Ne uçlanayım? Üzerimde dişe dokunur bir şey yok ki.”
Az da olsa ürktüğümü belli etmek istemiyordum, soğukkanlı görünme derdindeydim, boşluktakilerden iki neferdiler işte. Direnmenin anlamı da yoktu. Ucuz kahramanlık hiçbir şeyi değiştirmez. Kar soğuğuna rağmen sırtımdaki kabanı çıkartıp uzattım.
“İyi malmış,” dedi boşluktakilerden biri.
...
...
Ne desem boştu. Yoluma devam ettim. Eve vardığımda çoraplarımın çorap denecek yanı kalmamıştı. Ilık suda uzun uzadıya banyo keyfi yaptım, saç kurutma makinesinin vızıltısını dinlerken veya markalı bornozumla aynada kendi düzgün görüntümü seyrederken boşluktakilerin yoksunluklarını tasavvur etmeye kapılıp gitmiştim. Mutfağa geçtim. Buzdolabı kapağındaki Vatandaşlık Ofisi logolu magnet biteviye haykırıyordu:
Toplumun Büyük Şeytanları:
Sefalet
Cehalet
Yokluk
Aylaklık
Hastalık
Çok şükür ki bizim tanımlanmış ve belirlenmiş müreffeh toplumumuzda sefaletin esamisi okunmuyordu. Cehaletle mücadelede fevkalade kazanımlar sergilenmekteydi. Yokluğun kökü kazınmıştı. Aylaklık ötelenmişti ve biyolojik hastalıklar her geçen gün azalıyordu. Psikolojik sorunların tam anlamıyla üstesinden gelemediğimizi ise olgunlukla itiraf edebiliyorduk. Mükemmel topluma ulaşma hedefimizden caymaya hiç mi hiç niyetimiz yoktu. Muvaffakiyeti kaderimiz olarak içselleştirmiştik.
Televizyonu açtım. İstanbul çevresinde kar tipiye dönmüş. Umutsuzluk günahtır. Sonrasında gün ağardı ve ben nostaljik tramvayla Levent’teki ofisime uzandım.